ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ"-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μα τι είπε, επιτέλους, ο Νταλάρας;

 

Tης ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πού, παρακαλώ, έκανε λάθος ο Γιώργος Νταλάρας και πέσαμε να τον φάμε; 

 «Δεν είναι δημοσιογραφία αυτό, παιδιά» τους είπε.  

Κάποιοι τα έβαλαν μαζί του γιατί, λέει, επιτέθηκε στα παιδιά των 500 ευρώ.  

Μπορεί να είναι αλήθεια ότι η αμοιβή τους είναι αυτή, μπορεί και όχι, δεν είναι κάτι που το ξέρω. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει την ουσία. Δεν είναι δημοσιογραφία αυτό και το ξέρουμε όλοι. Δεν είναι δημοσιογραφία το να στήνονται δέκα μικρόφωνα (υπολογίστε αμειβόμενες ανθρωποώρες) έξω από ένα στούντιο, να ξεροσταλιάζουν, για να τον τσιγκλήσουν να επαναλάβει τα όσα είπε, ότι δηλαδή οι καλλιτέχνες δεν μπορεί να διαφημίζουν φαστ φουντ ή κάτι τέτοιο.  

Εδώ που τα λέμε, αν αναλογιζόταν  ότι ολόκληρος Γκορμπατσόφ  διαφήμιζε την Pizza Hut και ο Φιντέλ Κάστρο φορούσε δύο ρόλεξ στο ίδιο χέρι στη συνομιλία του με τον Νικίτα Χρουστσόφ, μπορεί και να το ξανασκεφτόταν.  

Μόνο που δεν σκέφτηκε λογικά. Με το θυμικό λειτούργησε, μ’ εκείνο το μπούκωμα στο οποίο ξεπέφτουν ακόμα και τα πιο καταναλωτικά όντα, σε κάτι δύσκολες μέρες. Όλη η ζωή μια αγορά, ένα αλισβερίσι, από πίσω τα λεφτά κι από μπροστά τα θύματα. Και πιο θύματα απ’ όλους τα νέα παιδιά που περπατάνε στον δρόμο που  ανοίξαμε. Σε μια εποχή που τα πάντα συμβαίνουν στην οθόνη, δώσ’ του και συνωστίζονται για μια θέση στο γυαλί. Μια οποιαδήποτε θέση, ακόμα κι αν τους μικραίνει μέχρι να γίνουν μικρούτσικοι. Αρκεί να εργάζονται στα Μέσα, να πιάνουν ένα μικρόφωνο, να αρπάζουν μια χαζομάρα με σκοπό να την κάνουν είδηση.

Και η είδηση εδώ μύριζε «αίμα». Το δικό του αίμα, και ο Νταλάρας το μύρισε. Είδε τον εαυτό του πρωταγωνιστή στις δίκες των πρωινάδικων, όπου εννοείται ότι θα έβγαινε χαμένος. Είναι ο άνθρωπος μιας άλλης εποχής, πέρασε η μπογιά του και το ξέρει. Όπως επίσης ξέρει ότι είναι το εύκολο θύμα, τώρα που άλλοι μεσουρανούν, άλλα ήθη επικρατούν.  

«Η δημοσιογραφία χρειάζεται αρχές» τους είπε. Αυτό που κάνετε είναι μπούλινγκ θα τους έλεγε άμα ήταν πιο τολμηρός. Είστε εδώ γιατί θέλετε σάρκα, τη σάρκα μου. Αυτή ήταν η αλήθεια της παρουσίας τους εκεί. Και, ναι, αυτό δεν είναι δημοσιογραφία.

Προσωπικά είμαι μαζί του, με αυτόν τον ηλικιωμένο, αποδυναμωμένο, άλλοτε κραταιό, απομεινάρι μιας εποχής όπου όλα λειτουργούσαν διαφορετικά. 

Είμαι μαζί του σε τούτη την αρένα, όπου...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Aχ, κυρ Κασσελάκη μου

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Αχ, κυρ Κασσελάκη μου. Εκεί στα ξένα που ζούσες, κανείς δεν βρέθηκε να σου πει ότι το παιδί είναι λαχείο κι όχι παραγγελιά; Κι ούτε ποτέ έτυχε να συναντήσεις αγόρια που οι πατεράδες τους ήθελαν να τους μοιάσουν, για να δεις πόσο υπέφεραν; 

Πώς ακριβώς το είπες;  

«Η προσωπικότητα του καθενός μας να μεταφερθεί στα παιδιά ώστε να υπάρχει αυτή η συνέχεια».

Έχεις άραγε επίγνωση ότι ένα παιδί πρωτ’ απ’ όλα είναι το DNA του; Κι ότι το DNA του θα έχει, είτε το θέλεις είτε όχι, το 50% από το DNA της βιολογικής του μητέρας, αυτής δηλαδή που θα νοικιάσεις τη μήτρα της και θα αγοράσεις τα ωάριά της. Κι ότι ο Lester σου μια μέρα μπορεί να φύγει αλλά ποτέ δεν θα φύγει η βιολογική του μητέρα, η οποία πάντα θα σε κοιτάζει με τα μάτια του.

Αυτό σημαίνει ότι το παιδί είναι πάνω απ’ όλα μια άσκηση αποδοχής. Στο ξένο κυρίως. Μια ξένη χώρα είναι το παιδί και, όπως συμβαίνει με όλες τις ξένες χώρες, πρέπει να μάθεις την αλφαβήτα της από την αρχή. Κι ότι θα πρέπει να προσαρμοστείς. Ακόμα περισσότερο, εφόσον μιλάμε για παιδί, θα πρέπει να το αποδεχθείς όπως είναι κι όχι όπως θα ήθελες να είναι.

Ο Απόλλωνας κι ο Ηλίας δεν είναι εμπορεύματα που τα διαλέγεις από το ράφι με οδηγίες χρήσης και τεχνικά χαρακτηριστικά.  

Ο Απόλλωνας κι ο Ηλίας μια μέρα θα σου βγάλουν γλώσσα, το ξέρεις; 

Ότι στην εφηβεία πιθανόν να ξινίζουν τα μούτρα τους σε ό,τι εσύ θεωρείς επίτευγμά σου, το ξέρεις; 

Κι ότι η προσωπικότητά σου πιθανόν να μην τους αρέσει και να μη θέλουν να σου μοιάσουν, το έχεις σκεφτεί;

Αν όχι, ξεκινάς από λάθος βάση, λεβέντη Κρητίκαρέ μου. Και πίστεψέ με, καθόλου δεν με πείραξε που θέλεις δύο αγόρια αντί για δύο κορίτσια ή «ένα κι ένα» που είναι η χρυσή συνταγή. Υποθέτω πως έχει να κάνει με την εξοικείωση που έχεις με το αρσενικό φύλο.

Αυτό που με πείραξε είναι που δεν έχεις αντιληφθεί πως...