ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ: Η εποχή των μεταναστεύσεων

Γράφει ο Κώστας Καρακώτιας

Νομικός - κριτικός βιβλίου

Η Ελλάδα στην παροντική συγκυρία βιώνει έναν συνδυασμό τριών σοβαρότατων προβλημάτων.  

Την απονομιμοποίηση και την αποσάθρωση από την τρέχουσα κρίση των κρατικών μηχανισμών και των ούτως ή άλλως ελάχιστων δομών κοινωνικής πρόνοιας. 

Τις μεταναστευτικές ροές που υπερπολλαπλασιάστηκαν και έχουν καταστεί ανεξέλεγκτες. 

Τη σχεδόν καφενειακού επιπέδου κυβερνητική διαχείριση των μικρών και των μεγάλων προβλημάτων της χώρας. 

Σήμερα το μεγαλύτερο και οξύτερο πρόβλημα είναι βέβαια το μεταναστευτικό και η ολοσχερής αδυναμία διαχείρισής του. Οι καταγγελίες όμως πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψιν την πραγματικότητα.

Οι μεταναστευτικές ροές είναι τόσο μεγάλες που υπερβαίνουν τις δυνατότητες του κράτους να τις διαχειριστεί. Οχι μόνο της καθημαγμένης Ελλάδας αλλά και της πλέον ανεπτυγμένης και ευνομούμενης χώρας. Οι αριθμοί είναι τρομακτικοί και αμείλικτοι. Από τις αρχές του έτους εισήλθαν στα ελληνικά νησιά πάνω από 140.000 μετανάστες, άλλοι απόλυτα εξαθλιωμένοι, άλλοι λιγότερο. Αλλοι εξαναγκασμένοι από πολέμους και ανελεύθερα καθεστώτα, και άλλοι από την πείνα και τη φτώχεια. Ολοι με την προσδοκία μιας καλύτερης ζωής.  

Ποια χώρα μπορεί όμως να κατασκευάζει κάθε τόσο υποδομές για έναν τέτοιο αριθμό προσφύγων;  

Μάλλον καμιά. Γι' αυτό και το φαινόμενο των ανεξέλεγκτων καταυλισμών εμφανίζεται πλέον και σε άλλες χώρες. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι κάθε κράτος και κάθε κοινωνία δεν πρέπει να περιθάλψουν και να διαχειριστούν με τον πρέποντα σεβασμό και ουμανισμό όσο το δυνατόν περισσότερους. Και η φτωχή Ελλάδα.

Η πανευρωπαϊκή όμως αδυναμία διαχείρισης των αυξημένων μεταναστευτικών ροών καταδεικνύει και την αποτυχία όλων των αντίστοιχων πολιτικών. Ο σχεδιασμός της Ευρώπης - φρούριο ευτυχώς δεν πραγματώθηκε. Ούτε έγινε όμως δυνατή η ελεγχόμενη μεταναστευτική ροή. Απέτυχαν δε και οι πολιτικές της ενσωμάτωσης και της αφομοίωσης αλλά και της βοήθειας στις χώρες καταγωγής των μεταναστών. Σήμερα, εκτός από κάποιες συμβολικές αλλαγές των ορισμών των μεταναστών και παρά τον τεράστιο αριθμό των νεκρών στη Μεσόγειο, η αμηχανία φαίνεται να κυριαρχεί στους ευρωπαϊκούς και διεθνείς μηχανισμούς.

Κάποιοι αφελείς ρομαντικοί που προτείνουν ελεύθερη είσοδο και "χαρτιά για όλους" και ταυτόχρονα επιχαίρουν για την αποκάλυψη των ορίων των ευρωπαϊκών αστικών δημοκρατιών και το τέλος των συνόρων, υποτιμούν ή αγνοούν το χάος που θα επέφερε η ανατροπή των πληθυσμιακών και πολιτισμικών αναλογιών. Και είναι γνωστό ποιες πολιτικές δυνάμεις θα επωφελούνταν από αυτό.  

Το πρόβλημα είναι μάλλον μεγαλύτερο:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αριστερά και θρησκεία

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΚΩΤΙΑ

Η πρόσφατη επίσκεψη του κ. Τσίπρα στο Αγιον Ορος επανέφερε στο προσκήνιο τις σχέσεις της επίσημης Αριστεράς με την Εκκλησία και την επικρατούσα θρησκεία γενικότερα. 

Η επίσημη Αριστερά έχει, διακηρυκτικά τουλάχιστον, τη θέση του πλήρους χωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος. Αρκετοί βουλευτές της δε απέχουν από τον θρησκευτικό όρκο στη Βουλή. Σε συγκεκριμένα ζητήματα όμως, όπως η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, τηρούνται εξαιρετικά χαμηλοί τόνοι.

Αλλα σημαντικά θέματα, όπως για παράδειγμα η θέση των Θρησκευτικών στο σύγχρονο σχολείο, είναι σχεδόν απωθημένα και δεν τίθενται με έμφαση ποτέ. Αλλά και στο πεδίο της θεωρίας και της ιδεολογίας οι τόνοι της επίσημης Αριστεράς είναι και πάλι χαμηλοί. Η θρησκευτική μεταφυσική και πολλοί ιστορικοί μύθοι, όπως το κρυφό σχολειό, μένουν στο απυρόβλητο και όταν ένα μεμονωμένο στέλεχος της Αριστεράς ή κάποιος διανοούμενος τολμήσει να τα θίξει, αφήνεται σχετικά μόνος στο έλεος των συκοφαντών και των υβριστών. Δεν τίθεται δε ούτε καν το ζήτημα της διδασκαλίας της θεωρίας του Δαρβίνου στα δημόσια σχολεία.  

Παρόλο που η Αριστερά είναι παιδί του Ορθού Λόγου και του Διαφωτισμού, η εγχώρια επίσημη εκδοχή της έχει υποστείλει την κριτική της υπάρχουσας κατάστασης των θρησκευτικών πραγμάτων.

Αυτό συμβαίνει διότι η Αριστερά, εδώ και πολλές δεκαετίες, προσέλαβε και αναπαρήγαγε στις πολιτικές και θεωρητικές της αναλύσεις πολλά εθνολαϊκιστικά χαρακτηριστικά. Ετσι αναφέρεται γενικά στον ενιαίο υπεριστορικό λαό, αποδέχεται τον αντιευρωπαϊσμό και τον αντιδυτικισμό, εμφανίζει το έθνος δέσμιο των ξένων δυνάμεων τις οποίες και καταγγέλλει διαρκώς, αμβλύνει την ταξική ανάλυση και ασπάζεται άκριτα τις λαϊκές και θρησκευτικές παραδόσεις. Σ' αυτό το ιδεολογικό και θεωρητικό πλαίσιο, η εγχώρια εκδοχή του χριστιανισμού, η Ορθοδοξία, με την έντονη αντιδυτική ιδιοσυστασία της, βρίσκει άνετα μια ιδιαίτερη θέση. Αλλωστε πολλές ανακοινώσεις της Ιεραρχίας για την Ευρώπη και τα διεθνή τεκταινόμενα μοιάζουν πολύ με τις ανάλογες της Αριστεράς.

Η συγκαταβατική όμως αυτή στάση της Αριστεράς απέναντι στην Εκκλησία αποβαίνει μάλλον σε βάρος της τελευταίας: