"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Μ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Μ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Οι «μουσαμάδες» επιστρέφουν ως πολιτικός εφιάλτης

Image

 

Του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου

Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να αιφνιδιάσει το πολιτικό σκηνικό με την πρόωρη παρουσία του στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, η επιλογή του κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτική παγίδα.

Ο πρώην πρωθυπουργός παρακάμπτει τη θεσμική παράδοση και σπεύδει να μιλήσει πριν από τις καθιερωμένες παρουσίες στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Δεν επιλέγει τον επίσημο χώρο της ΔΕΘ, αλλά την πόλη που φιλοξενεί τη διοργάνωση.

Έτσι, ο Τσίπρας πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη την ώρα που η πόλη συγκρίνει πλέον τις παλιές εξαγγελίες με ένα πραγματικό και λειτουργικό έργο.

Η Θεσσαλονίκη δεν ξεχνά εύκολα τους περιβόητους «μουσαμάδες» του Μετρό. Η τότε κυβέρνηση προσπάθησε να παρουσιάσει σταθμό χωρίς ολοκληρωμένη υποδομή, προκαλώντας ειρωνικά σχόλια και έντονες αντιδράσεις.

Οι εικόνες εκείνης της περιόδου ακολουθούν ακόμη τον Αλέξη Τσίπρα. Παράλληλα, η λειτουργία του Μετρό προσφέρει στους πολιτικούς αντιπάλους του μια άμεση και ιδιαίτερα σκληρή σύγκριση.

Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι επικοινωνιακές παραστάσεις και οι ζωγραφισμένες υποσχέσεις.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ένα έργο που εξυπηρετεί καθημερινά κατοίκους, εργαζομένους και επισκέπτες.

Η επέκταση του Μετρό Θεσσαλονίκης προς την Καλαμαριά ενισχύει ακόμη περισσότερο την πολιτική πίεση. Πρόκειται για ένα υπαρκτό, χειροπιαστό και άμεσα χρήσιμο έργο, το οποίο αλλάζει τις μετακινήσεις στην ανατολική πλευρά της πόλης.

Η σημερινή κυβέρνηση παρέλαβε ένα έργο με πολυετείς καθυστερήσεις και οδήγησε τις εργασίες στην τελική ευθεία. Παράλληλα, σχεδιάζει την ανάπτυξη του δικτύου προς τις δυτικές συνοικίες.

Επομένως, ο Τσίπρας δεν θα βρεθεί απλώς απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους. Θα βρεθεί απέναντι στην ίδια την πραγματικότητα της πόλης.

Ο πρώην πρωθυπουργός θέλει να κερδίσει τον επικοινωνιακό αιφνιδιασμό και να επιβάλει τη δική του ατζέντα πριν από τη ΔΕΘ. Ωστόσο, η βιασύνη του δείχνει θεσμική αλαζονεία και πολιτική ανασφάλεια.

Η Θεσσαλονίκη προσφέρει σήμερα το χειρότερο δυνατό σκηνικό για μια προσπάθεια πολιτικής επανεκκίνησης. Κάθε αναφορά σε έργα, ανάπτυξη και δημόσιες υποδομές επαναφέρει αυτόματα τη σύγκριση ανάμεσα στους «μουσαμάδες» και το πραγματικό Μετρό.

Και αυτή η σύγκριση …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η κατάντια της τραγωδίας των Τεμπών

 

Του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου

Πού είναι ο χαμός των πρώτων δύο ημερών της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών;

Η «μικρή αίθουσα», το «στήσιμο» της έδρας, η αστυνομοκρατία, οι οργισμένοι συνήγοροι, οι λίγοι αγανακτισμένοι συγγενείς και κυρίως η Μ. Καρυστιανού και ο Π. Ρούτσι;

Ως διά μαγείας εξαφανίστηκαν.

Η αίθουσα που μεγάλωσε δείχνει σχεδόν εντελώς άδεια. Ελάχιστοι συγγενείς, λίγοι δικηγόροι, λιγότεροι δημοσιογράφοι, ελάχιστοι έως κανένας πολίτης που ενδιαφέρεται για την έκβασή της.

Μόνος σταθερός παράγοντας αστάθειας η Ζ. Κωνσταντοπούλου, η οποία βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να δέχεται τα σκληρά πυρά του νέου προέδρου του πάντα μειοψηφικού Συλλόγου των Συγγενών, Π. Ασλανίδη, ο οποίος ήταν από την αρχή στην πρώτη γραμμή του αγώνα.

Η Μ. Καρυστιανού, αφότου ίδρυσε αυτό που ήθελε εξ αρχής, κόμμα, σνομπάρει τη δίκη.

Ο Π. Ρούτσι, με την «υποβασταζόμενη» απεργία πείνας του κι αφού τέλειωσε η περίοδος «ένα ποτάκι στη Βίσση για να κλείσει η μέρα» εξαφανίστηκε.

Οι πάσης φύσεως συνωμοσιολόγοι και «εμπειρογνώμονες» της πλάκας επίσης εξαφανίστηκαν, εκτός από τον «ηγέτη» Κοκοτσάκη, που δοκίμασε να πάρει χρίσμα από τη Μ. Καρυστιανού στην «Ελπίδα», αλλά απέτυχε και αποχώρησε καταγγέλλοντας.

Οι ευφάνταστοι πολιτικοί που διακίνησαν τις φτηνές και έωλες θεωρίες συνωμοσίας, νομίζοντας ότι έτσι θα «ρίξουν την κυβέρνηση» κατάλαβαν τη ματαιότητα και τη γελοιότητα των ξυλολίων και προσπάθησαν να χαθούν στο σκοτάδι της λήθης.

Απέμειναν μόνο οι χιλιάδες άνθρωποι που κατέβηκαν στους δρόμους με αγνές προθέσεις και γνήσια συντριβή για τα αδικοχαμένα θύματα.

Προδομένοι κι αυτοί, βλέποντας πλέον καθαρά τη σκοπιμότητα μπροστά τους, το διαχειρίζονται ιδιωτικά.

Τι μένει, δεδομένου ότι εκφράζονται σοβαρές ανησυχίες για το μέλλον και την τύχη της μεγάλης δίκης, που δεν θα γίνει ποτέ όπως έπρεπε. «Μεγάλη δίκη»;

Μένουν…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΡΟΥΤΣΙΣΜΟΣ: «Τους δούλεψε ψιλό γαζί»

 

Του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου

Υπάρχουν κανόνες που δεν αλλάζουν, όσο κι αν το επιθυμεί η συγκυρία. Η πολιτική δεν αντέχει τα κενά και σπεύδει να τα καλύψει.

Το ίδιο κάνει και η κοινωνία, συχνά χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως δεν είναι όλες οι ιδιότητες μεταβιβάσιμες. Άλλο το πένθος. Άλλο η πολιτική ηγεσία.

Τον διαχωρισμό αυτόν επιχειρεί να θολώσει πλέον ανοιχτά η Μαρία Καρυστιανού, ανακοινώνοντας την πρόθεσή της να βρεθεί «στην πρώτη γραμμή για τη δημιουργία κινήματος που μπορεί να εξελιχθεί σε κόμμα».

Η μετάβαση από τη συμβολική φιγούρα της «μάνας των Τεμπών» σε εν δυνάμει πολιτική αρχηγό δεν έγινε τυχαία ούτε αιφνιδιαστικά. Ήταν σταδιακή, μεθοδική και προσεκτικά χτισμένη.

Η δημόσια παρουσία της Καρυστιανού μετά την τραγωδία δεν περιορίστηκε ποτέ στο αίτημα για δικαιοσύνη. Επεκτάθηκε σε γενικό πολιτικό λόγο, σε παρεμβάσεις για άσχετα θεσμικά ζητήματα, σε διεθνή φόρα, σε μαζικές κινητοποιήσεις με καθαρά πολιτικά χαρακτηριστικά. Το συναίσθημα λειτούργησε ως πολλαπλασιαστής επιρροής, όχι ως όριο.

Γύρω της συγκροτήθηκε ένα ετερόκλητο πολιτικό ακροατήριο, από πρόσωπα της ακραίας Αριστεράς έως της ακραίας Δεξιάς, από επαγγελματίες «ευαίσθητους» έως πολιτικούς που είδαν ευκαιρία.

Πολλοί πίστεψαν ότι θα την αξιοποιήσουν. Τελικά, αποδείχθηκε πως εκείνη αξιοποίησε το περιβάλλον της, χτίζοντας προφίλ «αδιάφθορης» και υπεράνω κριτικής.

Το σοβαρό πρόβλημα, όμως, δεν είναι η φιλοδοξία της Καρυστιανού.

Το πρόβλημα είναι η κοινωνική ευκολία. Οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που κινητοποιήθηκαν με ειλικρινές συναίσθημα, ιδίως νέοι άνθρωποι που ταυτίστηκαν με το «θα μπορούσα να είμαι εγώ», βρέθηκαν να στηρίζουν κάτι διαφορετικό από αυτό που νόμιζαν.

Η εργαλειοποίηση μιας συλλογικής τραγωδίας δεν απαιτεί κακία. Αρκεί απουσία κρίσης. Και αυτή ακριβώς είναι η επικίνδυνη συνθήκη.

Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τον πόνο. Κινδυνεύει όταν…

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τελειωσε το καλαμπούρι!

 Του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου

Αυτό που συνέβαινε με τον Α. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κανονικό καλαμπούρι.  

Ο μεν Τσίπρας έκανε πως δεν καταλαβαίνει ότι ήταν βουλευτής ενός κόμματος, ενώ δρούσε ως αρχηγός ενός νέου κόμματος.

Ο δε ΣΥΡΙΖΑ έκανε πως δεν καταλαβαίνει ότι ένας βουλευτής του απεργάζεται τη διάλυση ή τη διάσπασή του. Όλοι στην Κουμουνδούρου τα συζητούσαν, προσπαθούσαν να πλασαριστούν από εδώ ή από εκεί, «στηριζαν» το κόμμα τους, αλλά αποθέωναν το «μεγαλείο του ηγέτη». Μέχρι και η Ε. Ακρίτα, που είχε δηλώσει δημοσίως τη μεγάλη απογοήτευσή της μετά τη συντριβή του 2023 για τον Α. Τσίπρα, φαίνεται πως άλλαξε -πάλι- γνώμη και δήλωσε πως είναι «ο μεγαλύτερος ηγέτης της Αριστεράς ever»…

Αυτά μόνο στον θαυμαστό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και του αδιόρθωτου Α. Τσίπρα γίνονται. 

Ο μόνος που πραγματικά είναι για συμπόνια είναι ο Σ. Φάμελλος. Ο οποίος τυπικά είναι αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είναι και σίγουρος.

Αυτή η καινοφανής παραδοξότητα φαίνεται πως εξωθεί τις εξελίξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι ημιδιαλυμένος όπως είναι, δεν μπορούσε να διαγράψει τον Α. Τσίπρα. Μόνο ο «αδιάβροχος» Α. Τσίπρας μπορούσε να δώσει μια αξιοπρεπή λύση. Άλλωστε, όπως λέγεται, τον πίεζαν και κάποιοι από τους ανθρώπους του, οι οποίοι αντιλαμβάνονται το γελοίον του πράγματος. Και η στοιχειωδώς αξιοπρεπής λύση δεν ήταν άλλη από το να παραδώσει την έδρα του. Τυχόν ανεξαρτητοποίηση του θα εξυπηρετούσε μόνο την τσέπη του Α. Τσίπρα και τίποτα άλλο, καθώς δυόμισι χρόνια που είναι βουλευτής είναι ένα αμίλητο φάντασμα.

Σημασία έχει ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ούτε ο Δούναβης κ. Τσίπρα

Του Μπάμπη Παπαπαναγιώτου


Μια φορά ψεύτης, κουτοπόνηρος και τυχοδιώκτης, πάντα ψεύτης κουτοπόνηρος και τυχοδιώκτης
. Όσα rebranding κι αν κάνει ο Α. Τσίπρας, είναι αδύνατον να αλλάξει το πολιτικό DNA του.

Θέλοντας να ξελυθεί από το μεγαλύτερο όνειδος που τον κυνηγάει και θα τον κυνηγάει, την άθλια και ασύγγνωστη «διαπραγμάτευση»-«δημοψήφισμα- μαϊμού», έκανε ακόμα μια συνειδητή κουτοπονηριά. Ζήτησε να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών την επομένη της τραγωδίας του δημοψηφίσματος στις 5 Ιουλίου 2015.

Πολιτικοί αρχηγοί οι οποίοι συμμετείχαν στη σύσκεψη υπό τον Πρ. Παυλόπουλο έλεγαν από τότε για τον «φοβισμένο Αλέξη», ο οποίος δεν απέφυγε -όπως ήλπιζε, γιατί και ο ίδιος δεν αποκλείεται να είχε ψηφίσει ΝΑΙ- να βρεθεί μπροστά στις συνέπειες της αγοραίας ζαριάς που έριξε παίζοντας με το μέλλον της χώρας. Ο Α. Τσίπρας, διατυπώνοντας το αίτημά του, ήξερε την αρνητική απάντηση που θα έπαιρνε από τον Κ. Τασούλα. Άλλωστε περίπου έναν χρόνο πριν την ίδια αρνητική απάντηση είχε πάρει και η Ζ. Κωνσταντοπούλου από την Κ. Σακελλαροπούλου στο ίδιο αίτημα που είχε διατυπώσει.

Ο Α. Τσίπρας, παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο το έκανε, αλλά το διαφήμισε κιόλας, σαν κίνηση «γενναιότητας», ενώ επρόκειτο για κανονική τζάμπα μαγκιά. Το έκανε ξέροντας -γιατί φοβισμένος όπως ήταν εκείνη τη μέρα- είχε δεχθεί την πρόταση του Στ. Θεοδωράκη και του Β. Μεϊμαράκη να φύγουν οι πρακτικογράφοι. Άρα ήξερε ότι με την τυπική έννοια του όρου δεν υπάρχουν πρακτικά. Κάτι μισόλογα που ψελλίζονται για την ύπαρξη ενός μαγνητοφώνου που κράτησε ηχητικά ντοκουμέντα προσιδιάζουν σε πρακτικές μαφίας και όχι σε σύσκεψη πολιτικών αρχηγών υπό τον ΠτΔ. Και να υπάρχουν, δεν υπάρχουν.

Έχοντας συνομιλήσει με τρεις από τους πολιτικούς αρχηγούς που συμμετείχαν σε εκείνη τη σύσκεψη, ξέρω καλά –γιατί και οι τρεις τα ίδια μου είχαν πει– πως ο Α. Τσίπρας όντως είπε ότι το δημοψήφισμα ήταν «αχρείαστο», όντως ουσιαστικά παρακάλεσε για τη βοήθεια της Ν Δ , του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού να βάλουν πλάτη να ψηφιστεί το τρίτο και επίσης αχρείαστο Μνημόνιο.

Αν έβγαιναν τα πρακτικά, θα αποκαλυπτόταν και μια ακόμα πολιτικά ύπουλη κίνηση του Α. Τσίπρα. Ότι είχε δεσμευτεί πως...

 

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η κρατικοποίηση του... Facebook !

 

Toυ ΜΠΑΜΠΗ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Ξεσηκώθηκε ο «δημοκρατικός κόσμος» -πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου- γιατί το FB, το οποίο είναι αμιγώς ΙΔΙΩΤΙΚΗ επιχείρηση και καθόλου ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ η συμμετοχή σε αυτό, επέβαλε ποινές σε κάποιους λογαριασμούς οι οποίοι, κατά την κρίση του FB, παραβίασαν τους κανόνες λειτουργίας τους. 

Μεταξύ των «τιμωρημένων» είναι και ο Π. Πολάκης και η Ε. Ακρίτα. Οι οποίοι διακρίνονται για τον «ήπιο» και καθόλου επιθετικό λόγο τους.  

Αίφνης μια νέα παγκόσμια συνωμοσία (λογοκρισίας), αντίστοιχη με αυτήν με τα τσιπάκια του Μπιλ Γκέιτς στα εμβόλια, αναστάτωσε τον ευαίσθητο χώρο των ανθρώπων οι οποίοι κάνουν «δουλειές» με «τα λεφτά των άλλων».

Ο δε πρώην υπουργός έφτασε στο σημείο να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Βουλής, Κ. Τασούλα, να κληθεί η ελληνική εταιρία που εφαρμόζει τους κανόνες του facebook για να δώσει εξηγήσεις σε διακομματική επιτροπή! Για να χρησιμοποιήσει κανείς οποιαδήποτε διαδικτυακή πλατφόρμα «επικοινωνίας», πρώτα αποδέχεται τους κανόνες της. Οπως αποδέχεται και ότι η ίδια η πλατφόρμα κρίνει ποιος, πότε και πώς παραβιάζει αυτούς τους κανόνες.

Οι γνωστές αντιεμβολιαστικές αναρτήσεις του Π. Πολάκη, που αποδοκιμάστηκαν και από το κόμμα του διά του Ε. Τσακαλώτου, ήταν και η αιτία του τριήμερου αποκλεισμού του λογαριασμού του στο FB. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε -και ορθώς- να αποδοκιμάσει τις απόψεις του κ. Πολάκη, οι οποίες θόλωσαν την εικόνα του ως προς την πραγματική στάση που έχει έναντι των εμβολίων. 

Η ιδιωτική επιχείρηση, το FB, όπου έγιναν αυτές οι αναρτήσεις… δεν είχε δικαίωμα να αποδοκιμάσει -με τον τρόπο της, δεδομένου ότι δεν είναι κόμμα- τις ίδιες αναρτήσεις!  

Πολλή...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι «Κάλαχαν» της Αριστεράς


ΟΨΙΜΟΣ, αλλά και εντυπωσιακός ο «ξαφνικός έρωτας» του ΣΥΡΙΖΑ για την ευνομία στη χώρα και την τήρηση του έως χθες «κατάπτυστου» δόγματος «νόμος και τάξη». Πρόκειται για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες οβιδιακές μεταμορφώσεις του κόμματος που έχει πει τα πάντα, αλλά και όλα τα αντίθετά τους. Τούτη τη φορά όμως ξεπέρασε τον εαυτό του.

ΑΦΟΡΜΗ ήταν οι δυο μαφιόζικες εκτελέσεις στα Σεπόλια και τη Βάρη μέσα σε λίγες ώρες. Οι οποίες, είναι η αλήθεια, εγείρουν μείζονα ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα της ΕΛ.ΑΣ. Πόσω μάλλον όταν μόλις μέσα σε ένα μήνα έχουν εκτελεστεί 4(!) συμβόλαια θανάτου. Κι όταν η ΕΛ.ΑΣ. δεν είναι στο χάλι που την παρέλαβε η κυβέρνηση το 2019, όταν π.χ. τα ξεχαρβαλωμένα περιπολικά δεν είχαν ούτε λάστιχα ή όταν οι αστυνομικοί έβαζαν από την τσέπη τους για να γεμίσουν τα ρεζερβουάρ τους. Σήμερα έχουν γίνει προσλήψεις, έχουν ανανεωθεί σε πολύ σημαντικό ποσοστό ο στόλος και ο εξοπλισμός της ΕΛ.ΑΣ. Εχουν δραστηριοποιηθεί ομάδες που είχαν αδρανοποιηθεί. Κι όμως. Το μαφιόζικο έγκλημα βρίσκεται σε έξαρση. Και μάλιστα επί των ημερών της κυβέρνησης που είχε κάνει σημαία της την ασφάλεια και την τήρηση του νόμου και της τάξης. Κι αυτό αποτυπώθηκε και στην πρόσφατη μέτρηση της MRB, η οποία δείχνει -μεταξύ άλλων- ότι το 78% νιώθει ανασφάλεια, καθώς και ότι το 73,1% δεν είναι ικανοποιημένο από το επίπεδο της αστυνόμευσης.

ΟΜΩΣ, η αιφνίδια διάρρηξη των ιματίων του ΣΥΡΙΖΑ γιατί «γίναμε Φαρ Ουέστ» ή Κολομβία σπάει κάθε ρεκόρ υποκρισίας. Η δε «ιερή αγανάκτησή» του μόνο γέλωτα μπορεί να προκαλέσει. Γιατί θέλει θράσος να τα λέει αυτά ένα κόμμα το οποίο κυριολεκτικά ξεχαρβάλωσε την ΕΛ.ΑΣ. Ενα κόμμα το οποίο με τον ιστορικό νόμο Παρασκευόπουλου «ξεστόκαρε» από τις φυλακές στην κοινωνία όλο το βαρύ έγκλημα. Φροντίζοντας μάλιστα με τον νέο Ποινικό Κώδικα, που ψήφισε στις… καθυστερήσεις του κυβερνητικού βίου και στα «κρυφά», να κάνει σχεδόν χάδι τις ποινές για το βαρύ έγκλημα. Πραγματικά πάει πολύ και είναι πρόκληση. Η οποία ασφαλώς και δεν περνάει απαρατήρητη από την κοινή γνώμη.

ΕΚΕΙ που «τα δίνουν όλα» οι «Κάλαχαν της Αριστεράς» είναι η προσπάθεια που κάνουν να φτιάξουν αφήγημα για μια «νέα μαφία», με «νέα ηγεσία» που σχετίζονται ευθέως με το «μαύρο χρήμα» και την εξουσία. Το μόνο που δεν έχουν κάνει ακόμα είναι να κατονομάσουν τον «αρχινονό» που… βρίσκεται πίσω απ’ όλα αυτά και είναι… «ανέμελος» και…«τριημεράκιας»! Το ταλέντο των ημιμαθών της Αριστεράς στη μυθιστοριογραφία είναι γνωστό και δοκιμασμένο. All time classic. Δώσε τους «σενάρια» και πάρε τους την ψυχή. Δώσε τους συνωμοσία και παραμύθι -κι ας μην έχει δράκο- θα φτιάξουν παπάδες.

ΥΠ’ ΑΥΤΟ το πρίσμα είναι ελάχιστο πταίσμα η υπο-θεωρία που συνοδεύει το βασικό «αφήγημα». 

Οτι δηλαδή...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: "Νταούλια Νο2"

Γράφει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

Εβαλε τα καλά του, δοκίμασε για πρώτη φορά σε ζωντανή μετάδοση από το καινούργιο στούντιό του, κάλεσε και μη κομματικούς για να παρουσιάσει το «σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για την επανεκκίνηση της οικονομίας».

Δηλαδή, όπως είπε ο Α. Τσίπρας, ο οικοδεσπότης της εκδήλωσης, «μέτρα για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους και την ενίσχυση της ρευστότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με βιωσιμότητα και κοινωνική δικαιοσύνη». Ωδινεν όρος και έτεκε μυν. Ή με άλλα λόγια, «τι έχεις Γιάννη; Ο,τι είχα πάντα». Ενα δάσος με λεφτόδεντρα και αντιγραφές από την πολιτική της κυβέρνησης. Βαφτισμένα όμως «νέο πρόγραμμα».

Κάτι σαν «νέα σεισάχθεια» για το ιδιωτικό χρέος που δημιουργήθηκε από την αρχή της πανδημίας. Διαγραφή σημαντικού μέρους της βασικής οφειλής και αποπληρωμή τής υπόλοιπης οφειλής σε έως 120 δόσεις, μετατροπή της επιστρεπτέας προκαταβολής σε μη επιστρεπτέα, κατάργηση του νέου Πτωχευτικού Κώδικα και επαναφορά της προστασίας της κύριας κατοικίας…  

Τα περισσότερα εξ αυτών ή τα κάνει ήδη η κυβέρνηση ή τα δρομολογεί, αφού καταστεί δυνατόν να καθοριστεί το τελικό κόστος της ζημιάς από την πανδημία.  

Τα υπόλοιπα από το «νέο πρόγραμμα» του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι προτάσεις. Δεν είναι καινούργιες ιδέες.

Είναι η «πρόταση» για την κατάργηση ψηφισμένων νόμων, τους οποίους ή είχε δρομολογήσει ο ίδιος ως κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας δέσμευση έναντι της Ε.Ε. ή που κοντράρουν με τις ιδεοληψίες του. 

Μια παραλλαγή του «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης» ήταν το προχθεσινό. Με λεφτόδεντρα, σεισάχθεια και «νταούλια νο2».  

Αλλά...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Φόλα-φόλα το ηθικό πλεονέκτημα


Γράφει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου 

ΑΥΤΗ τη φορά το δάχτυλο δεν έδειχνε το φεγγάρι. Εδειχνε τον Α. Τσίπρα. Κι όσοι κοιτούσαν το δάκτυλο και όχι τον τέως πρωθυπουργό δεν ήταν «ηλίθιοι». Απλώς δεν άντεχαν τον ολοκληρωτικό διασυρμό της έννοιας «ηθικό πλεονέκτημα». Ετσι όπως αποτυπώνεται στο e-mail της 9ης Μαΐου 2018 του Ν.Σ. προς τον Τζώρτζη Κουτσολιούτσο: «Κύριε Τζώρτζη, θα ήθελα να σας ενημερώσω (…) Η οδηγία από ψηλά είναι να συνδράμουνε τον όμιλο. Αυτή είναι η θέση του Μαξίμου. Ενημερώθηκε και ο Πρωθυπουργός».

ΑΣΧΕΤΟΙ μεταξύ τους άνθρωποι, σε άσχετες μεταξύ τους υποθέσεις, καταλήγουν να δείχνουν όλοι το ίδιο σύστημα εξουσίας-«μαγαζί». Ολοι καταλήγουν στον White House και στον White Porscha.  

Η υπόθεση της Folli Follie είναι το μέχρι στιγμής (;) κερασάκι στην τούρτα των 4,5 αδιαφανών χρόνων, εκείνων που ήρθαν κρατώντας τη ρομφαία της κάθαρσης και έφυγαν αφήνοντας πίσω τους πλήθος υποθέσεων προς δικαστική διερεύνηση. Εκείνων που ήρθαν κουνώντας το δάχτυλο στο «σύστημα» και στη διαπλοκή και φεύγουν αγκαλιά με τους νέους «φίλους» που απέκτησαν, διαχειριζόμενοι επί 4,5 χρόνια το «μαγαζί».

Ο ΑΛΛΟΤΕ «δικός» τους Χρ. Καλογρίτσας μίλησε για τον White House και για τον White Porscha. 

Ο παλαιότερα συνεργαζόμενος επιχειρηματίας Σ. Μιωνή μίλησε για το κεντρικό «μαγαζί» και το «outsourcing». Ο Β. Βενιζέλος μίλησε για τον «ηθικό αυτουργό του ηθικού αυτουργού» στη σκευωρία Novartis. Και ο Α. Σαμαράς με την προχθεσινή κατάθεσή του φέρεται να «έδειξε» τον ίδιο βασικό υπεύθυνο για την άθλια σκευωρία.  

Το ίδιο πρόσωπο «συνελήφθη» στο ντεκ της θαλαμηγού της ελίτ να απολαμβάνει κουβανέζικα πούρα και την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας. 

Ο ίδιος είναι ο τυχερός «ενοικιαστής» της κρυφής -μέχρι να γίνει γνωστή- «βίλας του Σουνίου», που είναι η παγκόσμια ευκαιρία του παγκόσμιου real estate.

ΤΟΣΟ η Novartis και η μήνυση Καλογρίτσα, όσο και η μήνυση Μιωνή και η έρευνα της Δικαιοσύνης για τη Folli Follie μετά την έκθεση της PwC είναι σε εξέλιξη. Και προφανώς θα ολοκληρωθούν. Τότε θα ξέρουμε αν υπάρχουν ποινικά αδικήματα και για ποιους ακριβώς. Μέχρι τότε όμως η κοινή γνώμη, μεταξύ αυτών και όσοι πίστεψαν το «εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους», έχει μάθει πολλά.

ΕΜΑΘΕ π.χ. ότι το ηθικό πλεονέκτημα ήταν το πρόσχημα. Το άλλοθι. Η κουκούλα. Για να ικανοποιηθούν τα οικονομικά και κοινωνικά απωθημένα μιας ζωής. 

Εμαθε ότι ο «πλούσιος αριστερός είναι κοινωνικά ευαίσθητος», σε αντίθεση με τον «φτωχό δεξιό, που είναι ηλίθιος». 

Εμαθε ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ηταν κάποτε ένα «λαϊκό παιδί»

Γράφει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

ΑΚΟΜΑ και στην «μπακάλικη αριθμητική» της Κουμουνδούρου, το «βίλα Σουνίου»-«Πάρνηθα» έληξε 10-0. Η τρίχα που επιχειρήθηκε να γίνει τριχιά -μετά και τη δημόσια αυτοκριτική του Κ. Μητσοτάκη- αποδείχθηκε κανονική τρίχα. Σε αντίθεση με τη βίλα του Σουνίου. Την οποία ο Α. Τσίπρας αρχικά την αντιμετώπισε υποτιμητικά, αλλά στη εξελίσσεται σε μείζον ηθικό και πολιτικό ζήτημα. Ενδεχομένως και με φορολογικές, αλλά και άλλες «ουρές».

Η ΥΠΕΡΟΨΙΑ της Κουμουνδούρου την οδήγησε στην πρώτη μεγάλη γκάφα. «Πέταξε» ένα «ενημερωμένο πόθεν έσχες», δίκην ζωοτροφής σε κοπάδι αφελών, πιστεύοντας ότι «καθάρισε» το θέμα.  

Οχι μόνο δεν το καθάρισε, αλλά το φούντωσε κιόλας. Πόσω μάλλον, όταν κουτοπόνηρα συντηρούσε την απατηλή αίσθηση ότι πρόκειται για το «γνωστό σπίτι» και όχι για νέα και ανακαινισμένη βίλα, η οποία είναι πιο προνομιακή και πολυτελής από το «γνωστό σπίτι». Συνεχίζοντας με αλαζονεία, ο ίδιος ο Α. Τσίπρας αυτή τη φορά με τη μακροσκελή ανάρτησή του στο fb το… αποτελείωσε: Συμπεριφέρθηκε στους Ελληνες πολίτες όπως συμπεριφέρθηκε κάποτε ο Κολόμβος στους ιθαγενείς, δίνοντάς τους χάντρες και καθρεφτάκια έναντι γης. Υποτιμώντας τη νοημοσύνη τους, απαίτησε να πιστέψουν ότι νοίκιαζε αυτή τη βίλα, σε αυτό το σημείο, έναντι… 500 ευρώ το μήνα. 

Ταυτοχρόνως, δημιούργησε μόνος του σειρά άλλων ερωτημάτων λογικής, νομιμότητας και φορολογικής συνέπειας. Τα οποία αναγκαστικά πλέον θα διερευνηθούν. Ακόμα όμως κι αν δεν προκύψει τίποτα μεμπτό -υπενθυμίζονται απλώς το «για ένα κωλόσπιτο» (η βίλα της Εκάλης του αείμνηστου Α. Παπανδρέου), αλλά και η Διονυσίου του Αεροπαγίτου του Α. Τσοχατζόπουλου, που ξεκίνησε ως μισθωμένη, για να καταλήξει ιδιόκτητη κατοικία)- ο Α. Τσίπρας έχει ήδη ένα τεράστιο πρόβλημα.

ΤΟ ΗΔΗ τσαλακωμένο πολιτικό προφίλ του Α. Τσίπρα έγινε και «σημαδεμένο». Στο πολιτικό προφίλ του τέως πρωθυπουργού υπάρχουν ήδη «ουλές». Δίπλα στην ανεξίτηλη «ουλή» που του δημιούργησε το κότερο της ελίτ, προστέθηκε κι άλλη μια «χαρακιά» που αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά του: Το «λαϊκό παιδί» μεταμορφώθηκε σε καλοπερασάκια «αριστερό» με «δεξιά» και ακριβά γούστα. 


Ουδείς ψόγος θα υπήρχε αν ο ίδιος δεν είχε χτίσει με περισσή υποκρισία και θεατρινισμό το προφίλ του «λαϊκού παιδιού».
Αν δεν είχε κάνει πολιτική υπερπαραγωγή το «ένας πρωθυπουργός που μένει στην Κυψέλη». Αν δεν είχε εμπαίξει όσους τον πίστεψαν ότι «είναι ένας από εμάς».

ΤΙΠΟΤΑ απ’ όλα αυτά δεν ισχύει πλέον. Τα κότερα, τα κουβανέζικα πούρα και η βίλα έκαναν κομμάτια και θρύψαλα την εικόνα του «λαϊκού παιδιού». Ολα όσα έχτιζε κατέρρευσαν με πάταγο στα ερείπια της ανακαινισμένης βίλας. 

 Ο Α. Τσίπρας έχτισε μια σύντομη, όπως αποδεικνύεται, πολιτική καριέρα ηθικολογώντας, δαιμονοποιώντας και στοχοποιώντας τους πολιτικούς αντιπάλους του. Φιλοτεχνώντας ταυτοχρόνως την εικόνα του απλού και λαϊκού παιδιού, που μένει στη φτωχογειτονιά, έκανε διακοπές σε κάμπινγκ και ήταν «ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας», που νοιάζεται για το γείτονα. Οπως στον παλιό, καλό ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’60…

ΣΤΑ πεπραγμένα του ως πρωθυπουργός, που μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και βρέθηκαν λιποβαρή -εξ ου και η μεγάλη εκλογική ήττα-στη χλιδή του κότερου της κ. Παναγοπούλου προστίθεται τώρα και η «βιλολαγνεία».  

Η τελική σούμα απ’ όλο αυτό είναι πως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον ΣΥΡΙΖΑ!

ΠΑΡΑ ΤΗΝ μεγάλη ζημιά που έκανε, άλλοτε σαν μαθητευόμενος μάγος κι άλλοτε σαν στυγνός τυχοδιώκτης, προσέφερε τεράστια υπηρεσία στην χώρα.  

Μόνο αυτός μπορούσε να καταρρίψει μύθους που άντεξαν δεκαετίες ολόκληρες εξασφαλίζοντας στην αριστερά την ιδεολογική ηγεμονία. Μια ηγεμονία που κράτησε την χώρα καθηλωμένη στο χθες, είτε κυβερνούσε η ΝΔ, είτε το ΠΑΣΟΚ.  


Ο αστικός κόσμος είτε στην κεντροαριστερή, είτε στην κεντροδεξιά εκδοχή του, παρέμενε όμηρος ενός «αριστερού μύθου», ο οποίος χτίστηκε με τα υλικά που προσέφεραν οι στρεβλώσεις και τα λάθη της μεταπολιτευτικής περιόδου, σε συνδυασμό με τις ακρότητες που έγιναν από πριν από την χούντα, από ένα κράτος που έρεπε συχνά στο παρακράτος και είχε χαρακτηριστικά κοινωνικού αποκλεισμού για μεγάλες κοινωνικές ομάδες. 


Η πάντοτε άψογη προπαγάνδα της αριστεράς, βρήκε το βούτυρο στο ψωμί της κι έχτισε αριστοτεχνικά την ηγεμονία της και το «ηθικό πλεονέκτημα» της.  


Άλλωστε δεν είχε κυβερνήσει ποτέ, ήταν αθώα του αίματος των λαθών που είχαν γίνει και δεν της κόστιζε και τίποτα να πλειοδοτεί εκ του ασφαλούς σε «φιλολαϊκότητα» και «δικαιωματισμό».
 
ΟΜΩΣ ΗΡΘΕ ο ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει μόνος του φύλλο-φτερό, ό,τι δεν μπόρεσαν να κάνουν επι δεκαετίες οι αντίπαλοι του.  


Όλοι οι μύθοι κατέρρευσαν με μιας. 


Η «διαπραγμάτευση» δολοφονήθηκε μέσα σε 17 ώρες. 


Ο πατριωτισμός πνίγηκε στις Πρέσπες. 


Ο ανθρωπισμός ενταφιάστηκε στην Μόρια και την Ειδομένη και ευτελίστηκε στο δουλεμπόριο και το σκλαβοπάζαρο των «ανθρωπιστικών ΜΚΟ». Πίσω από τις οποίες, σε πολλές περιπτώσεις, κρύβονταν «σύντροφοι». 


Η διανόηση μπήκε στην εντατική, μετά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα των Α. Μπαλτά και Κ. Γαβρόγλου, κραυγάζοντας, ότι τελικά η αριστεία δεν είναι ρετσινιά. 


Η ισότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη έγιναν ισοπέδωση προς τα κάτω και κιμάς στην κρεατομηχανή της ανικανότητας και της βίαιης και πρόχειρης ανακατανομής του πλούτου.
 
Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ έγινε κωλοτούμπα παγκόσμιου βεληνεκούς. 


Η ανεξαρτησία έγινε προστασία στα φουστάνια της Μέρκελ και στην αγκαλιά των ΗΠΑ. 


Η δικαιοσύνη έγινε παιχνιδάκι στα μοχθηρά και ρεβανσιστικά ένστικτα του Ρασπούτιν, του παραδικαστικού και ενός αμόρφωτου «αντάρτη» από τα Σφακιά. 


Η ειλικρίνεια και η αλήθεια ποδοπατήθηκαν άγαρμπα, από τα αλλεπάλληλα ψεύδη που πυροβολούσαν αδίστακτα στο ψαχνό την πραγματικότητα. 


Η σεμνότητα και η ταπεινότητα άφησαν την τελευταία πνοή τους στο ντεκ μιας θαλαμηγού της ελίτ. 


Τα καθαρά χέρια κόπηκαν κι έπεσαν κρατώντας πούρα Αβάνας, από κάποιον «Μανόλο του Παππά».  


Και η αξιοκρατία εξέπνευσε ποδοπατημένη κι αυτή, από το άναρχο ντου φίλων, συγγενών και επαγγελματικά ανύπαρκτων κομματικών στελεχών, στον ντορβά της εξουσίας.
 
ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ για τον αφοπλισμό της αστυνομίας, για τον διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, για τις εύκολες λύσεις που υπάρχουν αλλά το «παλιό σύστημα» δεν ήθελε, για την διαγραφή του χρέους και το σκίσιμο των μνημονίων, κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Κι έγιναν, κόψιμο των συντάξεων, υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, αβάσταχτη φορολογία και όργιο φοροδιαφυγής. 


Οι περίφημες «λίστες» αποδείχθηκαν μια τρύπα στο νερό. Σε αντίθεση με το πρωθυπουργικό πεντάστερο αεροσκάφος, τον βουλκανιζατερά που έγινε διοικητής Νοσοκομείου, το άγριο ξύλο των ΜΑΤ στους συνταξιούχους ή στους διαδηλωτές για τις Πρέσπες στο Πισοδέρι, το σιδηρόφρακτο Μ. Μαξίμου, την αλματώδη ακαδημαϊκή ανέλιξη της κυρίας που έκλαιγε κάθε 5 Ιουλίου, τα κλειστά μάτια στην σεξουαλική παρενόχληση εργαζομένων γυναικών από τον πρέσβη της συντροφικής Βενεζουέλας και η πατρική προστασία σε κάθε μορφής ανομία από τους μπαχαλάκηδες.  


Αυτά ήταν μέρος της «κανονικότητας» που κατάφερε να δημιουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
 
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνία χρωστάει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Α. Τσίπρα. 


Χωρίς αυτούς...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Αλέξης Τσίπρας ως κύμβαλον αλαλάζον


Σαν να μην κυβέρνησαν ποτέ! 


Παρακολουθώντας την συμπεριφορά του Α. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στις μόλις 6(!) μέρες που έχουν περάσει, από την μεγάλη εκλογική ήττα που υπέστησαν, τρίβεις τα μάτια σου. 


Τσιμπιέσαι. Και αναρωτιέσαι: Πιστεύουν πραγματικά μέσα τους, ότι σε τόσο σύντομο διάστημα 144 ωρών, μπορούν να συμπεριφέρονται σαν να μην διέλυσαν τη χώρα επί 4,5 χρόνια;


Η απάντηση, δυστυχώς είναι προφανής και απόλυτη. 


Ναι, το πιστεύουν. Και γι αυτό και μπορούν να μιλάνε, για «απόπειρα χειραγώγησης της δικαιοσύνης», για «καρατομήσεις» στελεχών της ΕΛΑΣ, χειροκροτητών του Τσίπρα, για «εξουσίες του Μητσοτάκη, που δεν έχει ο Μαδούρο, για το ουσιαστικά «άχρηστο» 112 και μια σειρά άλλων πολιτικών ασυναρτησιών.
 

Οι οποίες ασφαλώς χαρακτηρίζουν τους πομπούς τους. Ωστόσο αφορούν και ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί το είδος της αντιπολίτευσης που κάνει η αξιωματική αντιπολίτευση, επηρεάζει την εύρυθμη λειτουργία όλης της κοινωνίας. Παρ ότι ο Α. Τσίπρας την Κυριακή της ήττας του υπαινίχθηκε σοβαρή και προγραμματική αντιπολίτευση, μέσα σε 6 μέρες αποδεικνύεται, ότι δεν μπορεί να ασκήσει ούτε προγραμματική, ούτε κυρίως σοβαρή αντιπολίτευση.
 

Η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη μπήκε «με φόρα». Αποφασιστικά, προετοιμασμένη και απρόσμενα αποτελεσματικά. Αυτό το πανθομολογούμενο γεγονός, έχει φέρει σε ακόμα χειρότερη θέση τον ΣΥΡΙΖΑ. Καθώς αντιλαμβάνονται, ότι η σύγκριση είναι συντριπτική σε βάρος του.  


Οι γενναίοι και οι σοβαροί, σε αυτές τις περιπτώσεις ανασκουμπώνονται και βάζουν τα δυνατά τους, να γίνουν καλύτεροι από τους αντιπάλους τους. Ο Α. Τσίπρας όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, ποτέ δεν είχαν την παραμικρή σχέση, ούτε με την γενναιότητα, ούτε με την σοβαρότητα. Και γι αυτό είναι αναγκαστικό γι αυτούς να καταφύγουν και πάλι στην ανεύθυνη και λαϊκιστική πολιτική. Είναι μονόδρομος.
 

Επειδή μάλιστα ο Α. Τσίπρας δεν έχει χωνέψει ακόμα «πως έχασε από τον Κούλη» και έχει μετανοιώσει που προκήρυξε πρόωρες εκλογές, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Too soft to… survive



ΕΝΤΟΣ 24 ωρών το «σχέδιο πολιτικής ανωμαλίας» και «νέας αποστασίας» κατάντησε πολιτικός περίγελος και το συντομότερο ανέκδοτο. 


Πρωί πρωί ο Π. Καμμένος, με αφορμή την ημιτελή επίθεση στο γραφείο του Ν. Κατσίκη, ζητούσε την άμεση… παρέμβαση των εισαγγελικών αρχών, προκειμένου να αποτραπεί η… ανατροπή του πολιτεύματος.

 
Περίπου στο ίδιο μήκος κύματος και για το ίδιο γεγονός ο πολιτειακός παράγων Ν. Βούτσης… κατήγγειλε ακροδεξιά στοιχεία, που συμμετέχουν στο σχέδιο πολιτικής αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης.  


Λίγες ώρες αργότερα, ο Ρουβίκωνας με ανάρτησή του στον γνωστό ιστότοπο του αναρχικού χώρου… αναλάμβανε την ευθύνη για την ανολοκλήρωτη επίθεση στο γραφείο του βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ.!  


Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ένιωσαν την ανάγκη να πουν κάτι, αφού αποκαλύφθηκε η μεγαλοπρεπής γκάφα.

 
ΠΛΗΡΗΣ λοιπόν η αυτοδιαπόμπευση. Πλήρης και η γελοιοποίηση. Και μάλιστα ιδίαις δαπάναις. Βατερλώ για τον Π. Καμμένο και στριπτίζ σοβαρότητας για τον Πρόεδρο της Βουλής. Ούτως ή άλλως το ριμέικ του «τραγικού 2014» – το σενάριο του οποίου ήθελε «αργυρώνητους» όσους ψήφιζαν τον Στ. Δήμα- άμα τη εμφανίσει του αμέσως κατατάχθηκε στην κατηγορία «κωμωδίες»-«φάρσες».

 
ΣΕΙΡΑ κινήσεων αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε απόλυτο πανικό. Πέραν των Π. Καμμένου και Ν. Κατσίκη που εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα, κι άλλα κυβερνητικά στελέχη όπως ο Δ. Τζανακόπουλος, ο Π. Σκουρλέτης ή ο Στ. Κοντονής, στην προσπάθειά τους να δώσουν στίγμα κυβερνητικής… σταθερότητας, δεν απέφυγαν να πολεμήσουν με φαντάσματα και να μιλήσουν ουσιαστικά για «εφεδρείες». Ή άλλως πως για «πολιτικές καβάτζες». Οι οποίες είναι γνωστό πού και πώς εξασφαλίζονται.

 
ΟΜΩΣ η «ομάδα» έχει «προπονητή». Ο οποίος δεν επέδειξε ούτε ικανότητα ούτε ιδιαίτερη ψυχραιμία. Ο πρωθυπουργός το μόνο που βρήκε να πει από το Λονδίνο ήταν μια κλασική «τσιπρική εξυπνάδα», δανεισμένη κι αυτή από τον κινηματογράφο. Παίζοντας με τον τίτλο της ταινίας «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» και κάνοντας πάλι λάθος στη μετάφραση από τα αγγλικά, προσπάθησε να εμφανίσει την καταρρέουσα κυβέρνηση του ως «πολύ σκληρή για να πεθάνει». Μόνο που οι εξελίξεις και η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύουν το εντελώς αντίθετο. Οτι ο Α. Τσίπρας και η κυβέρνησή του είναι τελικά too soft to… survive, «πολύ μαλακοί για να επιβιώσουν» πολιτικά.
 
Η ΨΥΧΡΑΙΜΗ αποτίμηση της κατά τα άλλα θεαματικής και «χαρισματικής» διαδρομής του Α. Τσίπρα είναι γεμάτη… αυτογκόλ. Με κορυφαία το δημοψήφισμα του 2015 και το «κόλπο» με το Σκοπιανό, με το οποίο πήγε να… διασπάσει τη Ν.Δ. και έχει μείνει -μέχρι στιγμής- με 151 και την κ. Μεγαλοοικονόμου!

 
Ο «μέγας παίκτης» και ο «χαρισματικός ηγέτης» αποδεικνύεται κανονικός «χασογκόλης» και πολιτικός γκαφατζής.  


Η κυβερνητική κρίση των τελευταίων ημερών έδειξε ξεκάθαρα αυτό που επιμελώς έκρυβε η προσεγμένη προπαγάνδα του Μ. Μαξίμου: Οτι...