"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η αριστεία ως πολιτικό εργαλείο

 Γράφει ο Κωστής Καρπόζηλος
Επίκουρος καθηγητής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

«Επειδή δεν είμαι τεμπέλης, όπως οι αριστεροί, έκανα και άλλες δουλειές». Ο Μακάριος Λαζαρίδης θα μπορούσε να πει το ίδιο πράγμα –στην προσπάθειά του να μεταθέσει τη συζήτηση από τον παράνομο διορισμό του στο πόσο πολυάσχολος ήταν– δίχως να αντιδιαστείλει την περίπτωσή του με αυτήν των «αριστερών». 

Η επιλογή του δεν ήταν ολίσθημα.  

Αντιθέτως, εγγράφεται σε ένα σχήμα που έχει διαποτίσει τη σκέψη και τον λόγο της κυβερνητικής παράταξης: ότι εκπροσωπεί μια δυναμική Ελλάδα που τρέχει, μορφώνεται και δουλεύει στην ελεύθερη αγορά, σε αντίθεση με την Αριστερά που είναι καθηλωμένη στην τεμπελιά, στην ημιμάθεια και στους αργούς δημοσιοϋπαλληλικούς ρυθμούς.

Η κατασκευή αυτής της διαιρετικής τομής έχει μακρά ιστορία. Ανάγεται στην πρόσληψη της Αριστεράς ως δύναμης που βρίσκεται στον αντίποδα της προόδου.  

Υπάρχει όμως μια διαφορά. Στο παρελθόν, η Αριστερά ταυτιζόταν με μια διαβρωτική ιδεολογία που με την υπονομευτική της δράση οδηγούσε στον μαρασμό του έθνους. Σήμερα, παραπέμπει σε παράσιτο. Στη σύγχρονη εκδοχή, το «πρόβλημα» δεν είναι η δράση της, αλλά η οκνηρία της. Οκνηρία που οδηγεί στη μετριότητα. 

Η Νέα Δημοκρατία επιχείρησε, και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε, να εμφανίσει ως δική της αρετή το αντίθετο της μετριότητας: την αριστεία. Η λέξη διαπότισε τον πολιτικό λόγο της κυβέρνησης ως ένα ρητορικό ρεφλέξ –και φλεξάρισμα που θα έλεγαν και οι νεότεροι από εμάς– για τη συγκρότηση της αυτονόητης διάκρισης: εμείς οι δουλευταράδες και εσείς οι τεμπελχανάδες. Οι σημαιοφόροι και οι κοπανατζήδες της τάξης.

Το σχήμα έμοιαζε να παράγει πολιτικά αποτελέσματα μέχρι που αναμετρήθηκε με τα –προφανή– όριά του. Δεν είναι συμπτωματικό ότι ο πρωθυπουργός έχει καιρό να αναφερθεί στην αριστεία – αν δεν κάνω λάθος, η τελευταία ομιλία του επί του θέματος ήταν το μακρινό πλέον 2022. Και ο λόγος είναι απλός. Η υπόσχεση και επίκληση της αριστείας διαψεύστηκε.  

Θυμίζω ενδεικτικά:  

Το πρόγραμμα Trust your Stars όπου η ερευνητική κοινότητα ήρθε αντιμέτωπη με ένα πανηγύρι αδιαφάνειας· την αναμονή της Σορβόννης και την άφιξη της «Σορβόννης», που εντέλει ούτε καν αδειοδοτήθηκε· τις περιπτώσεις τύπου Λαζαρίδη όπου οι πρωταγωνιστές αρχικά εμφανίζονται ως απόλυτοι κριτές των άλλων –το δεξιό «ηθικό πλεονέκτημα»– και πολύ σύντομα αποσύρονται βιαστικά από τη σκηνή με το ταπεινωτικό στίγμα της εξαπάτησης.

Η «αριστεία», λοιπόν, ως πολιτικό εργαλείο πιθανότατα μας τελείωσε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τελείωσε η βαθύτερη συζήτηση που ανέδειξε. Η αριστεία προβλήθηκε από την ελληνική Δεξιά ως η απάντηση στις καταστροφικές συνέπειες του εκδημοκρατισμού της Μεταπολίτευσης: της «εξίσωσης προς τα κάτω» που ταυτίζεται με τις μεταρρυθμιστικές τομές του πρώιμου ΠΑΣΟΚ και την περίφημη ηγεμονία της Αριστεράς. 

Η ανάγνωση αυτή εστιάζει στη μυθολογία του «δημοκρατικού πέντε» προκειμένου να εξαλείψει από τη μεταπολιτευτική εξίσωση την καθοριστική παράμετρο: τις πολιτικές για την άμβλυνση των πολλαπλών ανισοτήτων και διακρίσεων που έως τότε καθιστούσαν θεσμούς και λειτουργίες του κράτους αποκλειστικό προνόμιο των ήδη προνομιούχων. Και αυτός ο μετασχηματισμός –με όλα τα στραβά του– είχε θετικό αποτέλεσμα: αποδέσμευσε την αριστεία από ένα σύστημα κληροδοτημένων ή εξαγορασμένων προνομίων.

Η συζήτηση αυτή προφανώς δεν αφορά πρωτίστως το παρελθόν. Αφορά πρωτίστως το παρόν που καθορίζεται από την πεποίθηση ότι η ανισότητα συνιστά τη φυσική τάξη των πραγμάτων. 

Η «αριστεία» δεν είναι ουδέτερη έννοια, αλλά μηχανισμός εμπέδωσης των προνομίων εκείνων που ήδη βρίσκονται εντός του κάστρου της ασφάλειας και την εξακοντίζουν ως αποδεικτική της υπεροχής τους προς όσους βρίσκονται εκτός αυτού. Η επιτυχία παρουσιάζεται ως ατομική αρετή, ενώ οι όροι που την καθιστούν δυνατή –η ταξική καταγωγή, οι δικτυώσεις, η πρόσβαση σε πόρους– αποσιωπώνται.  

Αν στον 19o αιώνα οι φτωχοί άξιζαν να είναι φτωχοί γιατί ήταν νωθροί, στον 21o αιώνα ζούμε σε μια συνθήκη εξατομικευμένου άγχους γιατί ποτέ δεν προσπαθούμε «αρκετά». Ξεχνώντας ότι η όποια «αρκετή» προσπάθεια δεν είναι ποτέ πραγματικά «αρκετή» σε μια στιγμή όπου τα τείχη του κάστρου υψώνονται όλο και περισσότερο.

Και εδώ εντοπίζεται ο πυρήνας της πολιτικής διαφωνίας.

 Η Αριστερά εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο ως η δύναμη που είχε ως στόχο την άλωση του «κάστρου». Και η ανανέωσή της τα τελευταία χρόνια –στον βαθμό που αυτή υπάρχει– ήρθε μέσα από την πρόταση για σκληρές αναδιανεμητικές πολιτικές που αμφισβητούν ευθέως τα προνόμια κάθε είδους.  

Την ίδια στιγμή, η Δεξιά καλλιεργεί την εντύπωση ότι όσοι χαρακτηρίζονται άριστοι είναι περίπου ανέγγιχτοι – σαν η επιτυχία τους να τους απαλλάσσει από κάθε ουσιαστική υποχρέωση στην κοινωνία, όπως η ουσιαστική φορολόγηση. 

Αν λοιπόν η Αριστερά θέλει να διακριθεί μέσα στον ηθικοπλαστικό λόγο για την «αριστεία» δεν μπορεί μόνο να καταγγέλλει τις –εμφανείς– κυβερνητικές ανακολουθίες, αλλά να...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Συμπτώματα παρακμής

 

Του Κώστα Στούπα


Μια φίλη που διδάσκει σε κάποιο περιφερειακό πανεπιστήμιο μας περιέγραφε πριν από καιρό την εμπειρία της από το επίπεδο γνώσεων των φοιτητών της. Ένα χαρακτηριστικό δείγμα ήταν η περίπτωση που ζήτησε κάποια εργασία για το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη και κάποιος μελλοντικός φιλόλογος, στα πολύ σοβαρά, ρώτησε αν έχει γράψει και  στα ελληνικά αυτός ο "Καμπανέλι".

Παρατηρώντας τις βάσεις των πανεπιστημιακών σχολών στις φετινές πανελλήνιες εξετάσεις χωρίς έκπληξη μπορεί να διαπιστωθεί πως με 12.000 μόρια κάποιος μπορεί να βρεθεί σε κάποια σχολή που μπορεί να εξασφαλίσει μια υπεύθυνη θέση είτε στην εκπαίδευση, είτε σαν μηχανικός, είτε στις ένοπλες δυνάμεις κλπ.

Ιδού μερικά παραδείγματα: 

 "Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (Σώματα), βάση εισαγωγής 12.415 μόρια, πτώση κατά 3.140 μόρια.

Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών Ναυτικού (ΣΜΥΝ), βάση εισαγωγής: 11.080, πτώση κατά 2.620 μόρια.

Φιλολογίας ΑΠΘ, βάση εισαγωγής: 11.495 μόρια, πτώση κατά 2.499 μόρια…."

Παλαιότερα οι μαθητές με ανάλογο το επίπεδο  βαθμολογίας δεν έμπαιναν καθόλου στο κόπο να δώσουν εξετάσεις.

Τις τελευταίες δεκαετίες στα πλαίσια μια αριστερόστροφης "από-αριστοποίησης" έχουν γίνει σοβαρά βήματα "εκδημοκρατισμού" και εξίσωσης στην ανώτατη παιδεία, την κοινωνία και την οικονομία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας π.χ. ο συνολικός αριθμός των υποψηφίων το 2024 ανήλθε σε 73.161 (61.985 ΓΕΛ και 11.176 ΕΠΑΛ) και συνολικά, εισήχθησαν στα ΑΕΙ, στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες, στην ΑΣΠΑΙΤΕ, στην ΑΣΤΕ, στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές και στις Ακαδημίες της Πυροσβεστικής, του Εμπορικού Ναυτικού και του Λιμενικού Σώματος 63.412 υποψήφιοι ΓΕΛ και ΕΠΑΛ.

Η περίοδος του "εκδημοκρατισμού" συμπίπτει με τη δεκαετία της "σοσιαλιστικής" έκρηξη στην Ελλάδα.

Από 25 χιλ. οι εισακτέοι στα ΑΕΙ το 1980 το 1985 ξεπερνούν τις 52 χιλ.

Ένα νέο κύμα αύξησης ξεκινά την περίοδο 1998-2000  όταν οι 55 χιλ. επιτυχόντες του  1997 αυξήθηκαν στα σταδιακά τα επόμενα χρόνια έως τις 86 χιλ.

Κάπως έτσι φτάσαμε στα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ για τους πτυχιούχους πανεπιστημίων που απασχολούνται σε θέσεις ανειδίκευτων.

Στα πλαίσια ενός κακώς εννοούμενου εξισωτισμού, αλλά και ψηφοθηρίας, στη μεταπολίτευση έχουμε μια μαζικοποίηση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Με το να τυπώνει πτυχία μια χώρα όμως δε σημαίνει και πως αποκτά ανάλογο πλήθος επιστημόνων.

Ούτε με το να ανοίγεις πανεπιστήμια σε κάθε κωμόπολη πετυχαίνει τίποτα από τα δημιουργείς στρεβλώσεις στη αγορά ακινήτων.  

Επί μάλιστα ΣΥΡΙΖΑ προς άγραν αριστερών ψήφων τα ΤΕΙ εξισώθηκαν με τα ΑΕΙ.

Το επίπεδο έπεσε κατακόρυφα
.
Μη βρίσκοντας προσωπικό υψηλής ειδίκευσης οι επιχειρήσεις κατέβαζαν τα στάνταρς των απαιτήσεων. Αυτό είχε συνέπειες στην παραγωγικότητα από την οποία πρωτίστως εξαρτάται το ύψος των μισθών.

Υπήρχε βέβαια πάντα το Δημόσιο όπου τα τυπικά προσόντα συνήθως εκλαμβάνονται σαν πραγματικά και αμείβονται ανάλογα.

Η απαξία της αριστείας όμως δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. 

Η woke κουλτούρα την έχει διασπείρει τα τελευταία χρόνια σε ολόκληρη της Δύση. Κάποιες μελέτες εντοπίζουν συνάφεια σε αυτή την κατάσταση και της πτώση της ανταγωνιστικότητας και της ποιότητας των υπηρεσιών σε πολλές δυτικές χώρες.

"Το βασικό ζήτημα είναι ότι η αλλαγή των πολιτικών ηθών έχει καθιερώσει τη συστηματική προώθηση των ανειδίκευτων και τον παραγκωνισμό των ικανών. Αυτό έχει αποδυναμώσει συνεχώς την ικανότητα της κοινωνίας μας να διαχειρίζεται σύγχρονα συστήματα. Κατά την έναρξή της, αντιπροσώπευε ένα διάλειμμα από την τάση της δεκαετίας του 1920 έως τη δεκαετία του 1960, όταν η άμεση αξιοκρατική αξιολόγηση της ικανότητας έγινε ο κανόνας σε τεράστια τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας…" υποστηρίζει ο Harold Robertson στο άρθρο του "Complex Systems Won’t Survive the Competence Crisis".

Οι ποσοστώσεις στα διοικητικά συμβούλια και τις θέσεις εργασίας στα πλαίσια  μιας ισοπεδωτικής συμπεριληπτικότητας προάγει άτομα με λίγα ή καθόλου προσόντα σε κρίσιμες θέσεις και παραγκωνίζει τους ικανούς. Αυτό έχει σαν συνέπεια τη μείωση της αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων και των υπηρεσιών αυτών.  

Σαν συνέπειες αυτής της τακτικής αναφέρει ο Ρόμπερτσον τα τελευταία ατυχήματα της Boeing και την απόπειρα δολοφονία εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ. Δηλαδή πως οι υπηρεσίες ασφαλείας επέτρεψαν να βρεθεί ο ελεύθερος σκοπευτής εκεί που βρέθηκε. Επιπλέον η εικόνα μια ευτραφούς φρουρού του Τραμπ η οποία  δυσκολευόταν να κρατήσει το όπλο που έκανε το γύρο στα δίκτυα και συγκέντρωσε ανάλογα σχόλια.

Αυτό που συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια από το ’80 και μετά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Φιλόλογοι σε εκπτώσεις

 


Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κάποτε η Φιλοσοφική Σχολή ήταν από τις πιο απαιτητικές. Τολμούσαν να διαγωνισθούν για την εισαγωγή σε αυτήν οι καλύτεροι μαθητές. Κι αν όχι οι άριστοι, τουλάχιστον όσοι αγαπούσαν το διάβασμα. Από εκεί είχαν περάσει οι φιλόλογοι που μας δίδασκαν ελληνικά, αρχαία και νέα, ενίοτε δε και Ιστορία. Την αποκαλούσαν φιλοσοφική, όμως ήταν κυρίως φιλολογική. Μια σύγχυση που χαρακτήριζε την ελληνική παιδεία από συστάσεώς της. Μην ξεχνάμε ότι ακόμη και ο εισηγητής του Διαφωτισμού στην Ελλάδα, ο Αδαμάντιος Κοραής, παρήγαγε κυρίως φιλολογικό έργο και δευτερευόντως φιλοσοφικό. Το κύριο μέλημά του ήταν η γλώσσα. Αυτή την κατάσταση επισημαίνει ο Ιωάννης Συκουτρής όταν γράφει ότι ο ελληνικός 19ος αιώνας έβγαλε πολλούς φιλολόγους και ελάχιστους φιλοσόφους.  

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Στο ΕΚΠΑ οι βάσεις εισαγωγής στις φιλολογικές σχολές δεν έχουν καμία σχέση με τις αντίστοιχες στις πρωτοκλασάτες, όπως η Ιατρική ή η σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. H κατάσταση αυτή σηματοδοτεί την έκπτωση της αξίας τους. Στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου γίνεται δεκτός στη Φιλολογία υποψήφιος με μόλις 9.500 μόρια. Περίπου όσα απαιτούνται για την «οργάνωση και διαχείριση αθλητισμού».  

Μήπως οι σχολές Φιλολογίας έχουν μετατραπεί σε καταφύγιο όσων θέλουν να αποκτήσουν ένα πτυχίο χωρίς ιδιαίτερο κόπο; 

Αληθεύει ότι υπάρχουν απόφοιτοι οι οποίοι δεν έχουν διαβάσει ολόκληρο ούτε έναν πλατωνικό διάλογο; Και τι σημαίνει αυτό για το μέλλον της εκπαίδευσης;

Θα µου πείτε, οι καιροί αλλάζουν. Τον καιρό εκείνο ήταν αδιανόητο να ακούσεις κάποια μητέρα να σου λέει ότι ο γιος της πάει στο Αρσάκειο. Το άκουσα πριν από χρόνια, σε παιδικό πάρτι όπου συνόδευα την κόρη μου. Θα μου πείτε επίσης ότι το φαινόμενο δεν είναι μόνον ελληνικό. Οι λεγόμενες κλασικές σπουδές είναι σε αποδρομή σε όλον τον δυτικό κόσμο. Ακόμη και στις καλύτερες οικογένειες. Στο Πρίνστον κατήργησαν την υποχρεωτικότητα των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών επειδή λειτουργούσε ως αντικίνητρο. Και κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι η υποχώρηση της σημασίας των κλασικών σπουδών δεν βοηθάει την εξάπλωση του διανοητικού βούρκου, της πολιτικής ορθότητας και της τερατογένεσης που ακούει στο όνομα woke. 

Ευτυχώς στα καθ’ ημάς δεν έχει περάσει ακόμη η επιδημία. Οσο άξιοι κι αν είναι οι καθηγητές, όταν η αξία του υλικού τους είναι υποβαθμισμένη, τότε το έργο τους μοιάζει μάταιο. Και όταν ξεκινάς να σπουδάσεις μια τέχνη η οποία δεν απαιτεί και πολλά από σένα, θα την υπηρετήσεις με τον κανόνα της μετριότητας που σου έχει εξαρχής επιβληθεί. Και μετά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το ψυχολογικό σύνδρομο κατά της αριστείας


Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς συμπεριφερόμουν στην ηλικία των φοιτητών που εισέβαλαν στο γραφείο της καθηγήτριας Ψυχολογίας του Αριστοτελείου απαιτώντας την αναβαθμολόγηση των γραπτών όσων είχαν αποτύχει. 

Σημειωτέον ότι δεν υπήρξα άριστος ούτε ως μαθητής ούτε ως φοιτητής. Μάλλον μέτριος με εκλάμψεις αριστείας όποτε κάποιο μάθημα κέντριζε το ενδιαφέρον μου. Αδιαφορούσα για τους βαθμούς, φρόντιζα όμως πάντα να ανταποκρίνομαι στις απαιτήσεις της φοιτητικής αξιοπρέπειας. Μία από τις τραυματικές εμπειρίες μου ήταν η προφορική εξέταση που είχα περάσει σε προπτυχιακό μάθημα για τον «Πρίγκιπα του Χόμπουργκ» του Χάινριχ φον Κλάιστ. Δεν είχα παρακολουθήσει τη διδασκαλία και το πέρασα στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου. Ο καθηγητής με υποδέχθηκε στο γραφείο του και το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ήταν το μικρό κόκκινο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής στο πέτο του. Ηταν ένας στεγνός τυπικός Γάλλος, που περιφρονεί ό,τι δεν είναι σαν κι αυτόν. Με άφησε να αναπτύξω τις θέσεις μου για το έργο. Ηταν ο καιρός που διάβαζα Φουκώ και είχα στηρίξει την ανάλυσή μου στον Φουκώ. Οταν τέλειωσα, χωρίς να με διακόψει ούτε στιγμή, με το ίδιο ύφος μού ανακοίνωσε: «Κύριε, δεν μπορώ να σας μάθω σε μισή ώρα ό,τι δεν διδαχθήκατε έναν ολόκληρο χρόνο που δεν παρακολουθούσατε τα μαθήματά μου». Εβαλα την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια και απεχώρησα. Τελικά το μάθημα το πέρασα, αφού ήταν διπλό. Το άλλο μισό ήταν για τον Ιβ Μπονφουά, όπου πήρα βαθμό αρκετά ψηλό για να ισοσκελίσω την απώλεια από τον Κλάιστ. Δεν σκέφτηκα ούτε να διαπραγματευθώ ούτε να διαμαρτυρηθώ. 

Και αναρωτιέμαι ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον εαυτό μου της δεκαετίας του εβδομήντα και στους σημερινούς φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης.

Δεν είναι η απόσταση ανάμεσα στο Παρίσι και στη Θεσσαλονίκη. Εξάλλου, τότε σπούδαζα στη Nanterre από όπου ξεκίνησε ο Μάης του ’68. Ναι, ο Μάης του ’68, με τους χρησμούς του Λοξία που όρισαν τη μοίρα της γενιάς μου. «Η μοίρα σου είναι να σκοτώσεις τον πατέρα σου». Τα υπόλοιπα έπονται. «Απαγορεύεται το απαγορεύεται». «Οχι στον πατριαρχικό πολιτισμό». Ολ’ αυτά, και πολλά άλλα ακόμη, πέντε δεκαετίες μετά, αφού έχουν αποτύχει ως πολιτικές προτάσεις, έχουν μεταλλαχθεί σε ψυχολογικό σύνδρομο.  

Το επεισόδιο στο Αριστοτέλειο με θύμα την καθηγήτρια Ψυχολογίας δεν είναι πολιτικό γεγονός. Είναι ο ψυχολογικός σπασμός μιας κοινότητας ατόμων. Μια κοινωνική ασθένεια την οποία η καθ’ ημάς Αριστερά προσπαθεί να τη μεταλλάξει σε πολιτική πρακτική. Τα παιδιά που κατέλαβαν το γραφείο της καθηγήτριας Ψυχολογίας πίστευαν ότι παρεμβαίνουν στην πολιτική ζωή της χώρας. Αφού η αριστεία είναι στίγμα κοινωνικής διάκρισης, τότε το αντίθετό της σηματοδοτεί την κοινωνική δικαιοσύνη.

Το ερώτημα είναι για ποιον λόγο η σημερινή Αριστερά έχει ταυτίσει την κοινωνική της πρακτική με την αντιπαλότητα απέναντι στην αριστεία. 

Καμία σχέση με την παράδοση της αριστερής σκέψης, που αντιμετώπιζε την αριστεία ως προϋπόθεση των κοινωνικών αγώνων. Το προλεταριάτο κατά Μαρξ ήταν οι άριστοι της βιομηχανικής κοινωνίας. Αυτοί παρήγαν την υπεραξία που την καρπωνόταν το κεφάλαιο. Το προλεταριάτο δεν υπάρχει πια. Είναι ένα ιστορικό κειμήλιο. Προσπαθεί να το αξιοποιήσει η σημερινή Αριστερά, όχι μόνον η δική μας, μετουσιώνοντάς το στους μετανάστες και στης γης τους κολασμένους. Οι οποίοι, όμως, δεν έχουν καμία σχέση με την παραγωγή οικονομικής ή κοινωνικής αξίας.

Γιατί αντιπαλεύονται την αριστεία; Παραγνωρίζοντας ότι η αριστεία είναι η εκδοχή της εν δυνάμει πραγματικότητας. Διά της αριστείας η πραγματικότητα μπορεί να απελευθερωθεί από τις δουλείες της.  

Τα παιδιά που απαιτούσαν καλύτερο βαθμό απ’ ό,τι άξιζαν, στην πραγματικότητα πάλευαν για την υποδούλωση στις συνθήκες ενός πανεπιστημίου καταδικασμένου να παράγει διπλώματα αντί για γνώση.  

Και αν ήσαν φοιτητές Ιατρικής ή υποψήφιοι πολιτικοί μηχανικοί;

Δεν αρκεί η πανεπιστημιακή αστυνομία –αν και όποτε λειτουργήσει– για να προστατεύσει την καθηγήτρια, ή μάλλον την αξιοπρέπεια του ιδρύματος. Για να γεννηθούν αυτές οι ομάδες χρειάστηκαν δεκαετίες ψυχολογικής υποστήριξης.  

Η αντιπαλότητα απέναντι στην αριστεία δεν είναι πολιτικό ζήτημα. Είναι καθαρά...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Αρβανίτικα κεφάλια

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Αν αρρωστήσεις και πρόκειται να κάνεις μια εγχείρηση ψάχνεις για τον καλύτερο γιατρό και όχι για κρεοπώλη
. Αναζητάς τον άριστο, με την καλύτερη φήμη. 

Αν είναι να αγοράσεις αυτοκίνητο ψάχνεις με βάση τα λεφτά σου, δεν πληρώνεις ένα Lada για Lamborgini. Αν είναι να πας σε εστιατόριο ρωτάς και δεν πας να φας μπιφτέκι φτιαγμένο με πριονίδι. Αν έχεις παιδιά ψάχνεις να τα στείλεις στο καλύτερο σχολείο με βάση τις δυνατότητές σου.

Οπότε, αναρωτήσου: επειδή αναζητάς πάντοτε (όπως και ο κάθε λογικός άνθρωπος) το καλύτερο, το άριστο, μήπως είσαι ναζί; Μήπως επειδή ψάχνεις το βέλτιστο, είσαι κατά βάθος οπαδός του Αδόλφου και δεν το ξέρεις; (Καλά που σε ενημέρωσε, επιτέλους, ο Αρβανίτης για να αρχίσεις να ανησυχείς).

Γνωρίζετε εσείς κάποιον μη διαταραγμένο που όταν πρόκειται να διαλέξει, επιλέγει το χειρότερο;  

Οι ίδιες οι εκλογές (το λέει και η λέξη) τι είναι; Δεν είναι επιλογή (κατά τη γνώμη του ψηφοφόρου) των καλύτερων απ’ τους υποψηφίους – αλλιώς δεν θα αγωνιούσαν τα κόμματα, θα έπαιρναν διάφορους τυχάρπαστους απ’ τον δρόμο, αγράμματους κι ανίκανους και θα τους έβαζαν στα ψηφοδέλτια. Θα πεις συμβαίνει κι αυτό, ως έχει αποδειχτεί, και βλέπουμε ενίοτε ως υποψηφίους ανεπαρκείς αρβανιτόβλαχους που επιπλέον ψηφίζονται.

Βέβαια και οι ψηφοφόροι κάνουν λάθη – μπορεί να στείλουνε στο Ευρωκοινοβούλιο κάποιον που θεώρησαν άριστο και είναι βαλούτα. Συμβαίνουν κι αυτά. (Περί ορέξεως σπανακοτυρόπιτα). Η τύφλωση δεν είναι σπάνια πάθηση στον πολιτικό χώρο – ίσως μάλιστα να είναι από τις πλέον συνήθεις.

Εξάλλου αυτό συμβαίνει και σε επίπεδο παρατάξεων: ουκ ολίγοι διαλέγουν με βάση τον ιδεοκαταναγκασμό τους, το κρανιοκόλλημα, ασχέτως πραγματικότητας, αίσθησης χρόνου, παγκόσμιων συσχετισμών, ικανοτήτων. Ισως διότι είχαν υποστεί  πλύση εγκεφάλου από μικροί, μέσα στην οικογένεια, είτε αργότερα, στη νεότητα, και δεν θέλουν να αλλάξουν. Είτε το κάνουν από επίκτητο μιζεραμπιλισμό. Μπορεί και τους αρέσει να είναι  τραβηγμένα χειρόφρενα, ερήμην της εξέλιξης και της Ιστορίας. Σε άλλους η πολιτική προτίμηση είναι πόζα, πρόβλημα ψυχικής τάξεως, ή, ηλικίας. Αλλοι ζητούν αναδρομική εκδίκηση επειδή, λένε, εξορίστηκε, κάποτε, μια μακρινή θεία τους στα Γιούρα. (Μπορεί, βέβαια, η θεία να είχε φάει τότε, στα νιάτα της, δυο-τρία άτομα, ή να προπαγάνδιζε την αυτονόμηση της Μακεδονίας – ποιος ξέρει;).

Πάντως αν αποζητάς το καλύτερο, το άριστο, μάλλον είσαι οπαδός του Χίμλερ και των Ες-Ες και πρέπει να πας να το κοιτάξεις στον γιατρό. (Αρκεί και ο γιατρός να μην είναι άριστος, διότι τότε μάλλον θα είναι και υποστηρικτής του Μένγκελε). Πρέπει να βρεις έναν μέτριο, ή καλύτερα έναν αποτυχημένο ψυχίατρο να σου κάνει διάγνωση, διότι οι σωστοί και καλύτεροι γιατροί είναι αναπόφευκτα και θιασώτες του Ναζισμού – τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει ο Αρβανίτης.

Και αφού συμβαίνει έτσι, τότε γιατί στο κόμμα του επιλέγουν για αρχηγό τον Τσίπρα;  

Επειδή  θεωρούν πως δεν είναι ο καλύτερος, και αν βάζανε έναν καλύτερο, επαρκέστερο, πιο ικανό, τότε αυτός θα ήταν αναπόφευκτα και υπέρ του Γκέριγκ και των στρατοπέδων εξόντωσης. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από τα λεγόμενα του ευρωβουλευτή που επίσης δήλωσε ότι και ο Μητσοτάκης, ως άριστος που είναι, τώρα μεν εμφανίζεται ως αλληλέγγυος στους ΛΟΑΤΚΙ, αλλά «αύριο μπορεί να τους σκοτώσει». (Αφού τους βασανίσει πρώτα;).

Το αριστίνδην είναι κάτι επικίνδυνο – οφείλουμε με αυτή τη λογική να βρούμε τον χειρότερο και πιο ανίκανο κυρ-Παντελή να τον κάνουμε πρωθυπουργό, για να μας οδηγήσει στον γκρεμό, διότι άμα έχουμε έναν άξιο και ικανό άνθρωπο, τότε θα γίνουμε όλοι Τρίτο Ράιχ – θα πεις: εντάξει, πέταξε ένα πυρότουβλο και ο Αρβανίτης, διότι εκλογές έρχονται και επειδή κάποιοι φοβούνται πως θα χάσουνε, έχουνε αφρίσει, βρίζουν, καταριούνται, απειλούν ότι θα καταβροχθίσουν τους αντιπάλους τους σαν σνίτσελ. Επειδή δεν μπορούνε να τα βγάλουνε πέρα, πιστεύουν πως, αν δαιμονοποιήσουν τον αντίπαλο, κάτι θα καταφέρουνε επιτέλους. (Προοδευτικές μέθοδοι).

Αλλά να σκοτώσει και ο Μητσοτάκης τους ΛΟΑΤΚΙ, αυτό είναι απ’ τ’ άγραφα. Ισως το επόμενο που θ’ ακούσουμε είναι πως θα κλείσει και τους ηθοποιούς στη Μακρόνησο μαζί με τον Σκαλούμπακα, θα επιβάλει μπούργκα στις γυναίκες και θα ξηλώσει από παντού τις ράμπες και τα πάρκινγκ των αναπήρων – αν δεν τους εκτελέσει μαζικά μαζί και με όλους τους συνταξιούχους για να ανασάνει επιτέλους και το ΙΚΑ.

Η τερατολογία μπήκε φορτσάτη στο παιχνίδι και η πλευρά που την ασκεί έχει πλέον απογοητευθεί απ’ τις δημοσκοπήσεις και καβαλάει αλαλάζοντας από τρακτέρ μέχρι πατόζες. Λες σε λίγο να μπαίνουνε και στα καροτσάκια των σουπερμάρκετ και να κάνουνε βρουμ, βρουμμμμ; (Ενοχλητικό και το καλάθι της νοικοκυράς).

Δεν μπορούνε να τα βγάλουνε πέρα με την περίπλοκη, σύγχρονη πραγματικότητα και πασκίζουν να επινοήσουν μιαν αναδρομική Ακροδεξιά – έναν μπαμπούλα. Κατανοητό. Εδώ και οι Ρώσοι λένε «ναζί» τον Ζελένσκι. Ο Αρβανίτης λέει ναζί τον Μητσοτάκη. Κι ο κρύος κωμικός λέει κι αυτός Χίτλερ τον Αδωνι.

Κλισέ, κλισέ, κλισέ και μηδέν έμπνευση. Αλλά...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η παραποίηση της έννοιας «ισότητα», η προς τα κάτω ισοπέδωση, η έξωση των εξεχόντων

 


Aποσπάσματα από ΑΡΘΡΑΡΑ του Μάριου Πλωρίτη, που είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Το Βήμα» στις 6 Μαρτίου 1988.

 

Στους καιρούς που ζούμε, είναι τόση η σύγχυση ιδεών, η παραποίηση των εννοιών, η αναντιστοιχία λόγων και ουσίας και πράξεων, που όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολλοί, νιώθουμε επιτακτική την ανάγκη ν’ ανατρέχουμε στα αρχικά, στοιχειώδη νοήματα των όρων της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Λίγες, λόγου χάρη, λέξεις έχουν στρεβλωθεί όσο η λέξη «ισότητα» (μονάχα οι συγγένισσές της «ελευθερία» και «δημοκρατία» την ξεπερνάνε σε κακοποιήσεις). Μιλάμε, βέβαια, για την ισότητα που αποτελεί έναν απ’ τους ακρογωνιαίους λίθους της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης […]. Και μιλάμε –ποιος δεν το ξέρει;– για ισότητα «απέναντι στο νόμο», για ισότητα «δικαιωμάτων και ευκαιριών», για ισότητα που δεν την παραχαράζουν και δεν την φαλκιδεύουν ταξικά ή άλλα προνόμια.

Αλλά, βέβαια, η ισότητα δεν είναι ένα αγαθό κι ένα δικαίωμα «απόλυτο» – ανεξάρτητα από τις ικανότητες και, προπάντων, από την προσφορά του καθενός στο κοινωνικό σύνολο. Ισότητα δεν θα πει ότι άξιοι και ανάξιοι, παραγωγικοί και απαράγωγοι, προκομμένοι και ανεπρόκοποι πρέπει να έχουν τις ίδιες μερίδες απόλαυσης των κοινωνικών αγαθών. Όπως «η απόλυτη δικαιοσύνη ισοδυναμεί με απόλυτη αδικία», έτσι και η απόλυτη ισότητα ισοδυναμεί με απόλυτη ανισότητα – αφού εξισώνει τα άνισα.

[…]

Ωστόσο, ακόμα και αυτά τα πρωτοβάθμια και στοιχειώδη παραποιήθηκαν στη χώρα όπου «ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα» και το διόλου φαιδρό «τα σέα μέα, και τα μέα μέα»: εδώ θεωρήθηκε πως ισότητα σημαίνει ισοπέδωση, πως σοσιαλισμός σημαίνει οδοστρωτήρας που συνθλίβει τις ικανότητες, την προσφορά, τη συμβολή των ατόμων, για να θριαμβεύσουν οι αφηρημένοι αριθμοί, όποια κι αν είναι η αξία τους και οι αποσκευές τους. Κάτι περισσότερο, μάλιστα: η έφεση για (και η παρακίνηση σε) καλύτερη δουλειά, έρευνα, μελέτη κ.λπ. χαρακτηρίστηκε «ελιτισμός», «αστική καταπίεση» και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός και οδυρμός.

Έτσι, σε πολλούς τομείς υπηρεσιών και σπουδών, στην Παιδεία, στην Υγεία, στη Διοίκηση κ.λπ., πρώτο και μέγα κριτήριο είναι η «ποσότητα», η «αρχαιότητα» – και παραμερίζεται η «ποιότητα», η ουσιαστική επιστημονική, υπηρεσιακή, ερευνητική κ.λπ. προσφορά. Έτσι, όχι μόνο δεν επιβραβεύεται, αλλά αντίθετα μαραίνεται, αποθαρρύνεται (όταν δεν μυκτηρίζεται κιόλας) η έφεση για βελτίωση των ίδιων των επιστημόνων, υπαλλήλων, σπουδαστών κ.λπ. και, συνακόλουθα, ολόκληρου του επιστημονικού ή υπηρεσιακού οργανισμού.

[…]

Εδώ, όμως, φτάσαμε να χαρακτηρίζουμε «αντιδημοκρατική» και «αντισοσιαλιστική» την παραμικρή τιμή στους άξιους, και την παραμικρή ποινή στους αναξιοπράττοντες (και ωστόσο, πολυειδώς «εισπράττοντες»). Μέθοδος διπλά ωφέλιμη: απ’ τη μια, αποσπά την ευμένεια (και την ψήφο) των δεύτερων, απ’ την άλλη εξουδετερώνει και «θέτει εκποδών» τους «ενοχλητικούς» πρώτους.

Γιατί –μην κρυβόμαστε– πίσω απ’ αυτούς τους «δογματισμούς», τους «ορισμούς», τις δημαγωγίες, υπάρχει συχνά το «πλέγμα» και ο φθόνος – ο φθόνος των «μέτριων» ή μηδαμινών για τους καλύτερους, των ημιμαθών ή και αμαθών για τους ευρυμαθείς, των φυγόπονων για τους φιλόπονους.

Αυτός ο φθόνος τούς «κατατρώει όπως η σκουριά το σίδερο». Εφ’ ω και καταφεύγουν στο αντίδοτο: ισοπεδώνοντας τους πάντες και τα πάντα –και μάλιστα ισοπεδώνοντας προς τα κάτω– εξασφαλίζουν την «ισότητα» ανάξιων και άξιων, εξαφανίζουν τα μέτρα σύγκρισης και άρα αποκρύβουν τη δική τους μειονεκτικότητα. Είναι η γνωστή συμβουλή του τυράννου της Μιλήτου Θρασύβουλου στον κορίνθιο ομόλογό του Περίανδρο «να κόβει τα στάχυα που υπερέχουν», δηλαδή να αποκεφαλίζει τους πολίτες που εξέχουν. Είναι η ακόμα γνωστότερη αισώπεια ιστορία της αλεπούς, που ένα δόκανο τής έκοψε την ουρά κι εκείνη συμβούλεψε όλες τις άλλες να κόψουν κι εκείνες τις δικές τους, για να γίνει παν-αλεπουδικό γνώρισμα το κουσούρι της…

Για τις δικές μας «αλεπούδες» δεν έχει καμιά σημασία αν το «κόψιμο της ουράς», που στην εποχή μας λέγεται «ισοπέδωση», σημαίνει καθίζηση και της επιστήμης και της παιδείας και της διοίκησης και του τόπου όλου. 

Σημασία έχει...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ελίτ (που μισούν οι αγράμματοι ζαίοι) αγαπητέ μου, η ελίτ

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του Δημήτρη Δανίκα

Διαφωνώ! Εντελώς
. Όταν έτσι γενικά μιλάμε και με περιφρόνηση αναφερόμαστε στα «χάλια της σημερινής Νεολαίας»

Ετσι όλους μαζί, στο ίδιο μαντρί. Σα να πρόκειται για προιόντα εκτεθειμένα στα ράφια η στη βιτρίνα.

Α κοίτα αυτές τις κονσέρβες. Ποια να πάρω; Μπα όλα αυτά είναι χημικά από επεξεργασμένες πρώτες ύλες. Κάπως έτσι.

Δηλαδή για ποια Νεολαία μιλάμε;  

Για τους φοιτητές που τα κάνουν μπάχαλο; 

Και είναι όλοι;  

Μπας και τα Media προκρίνουν ειδήσεις που «φωνάζουν» και που προκαλούν τους αναγνώστες και τους θεατές;

Πάμε παρακάτω. Λέμε, με νοσταλγία «α οι περασμένες γενιές ήταν καλύτερες, πιο εγγράμματες, περισσότερο ανήσυχες και ευαίσθητες».

 Βλακείες. Οι περασμένες γενιές σκόνταψαν πάνω σε τρία εμπόδια και έσπασαν τα μούτρα τους.

Το πρώτο η περιορισμένη πληροφόρηση. 

Το δεύτερο οι αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. 

Και το τρίτο οι υποβαθμισμένες υποδομές.

Όμως το κυριότερο είναι για ποια Νεολαία μιλάμε.  

Για τον μέσο όρο;  

Μα πάντα το επίπεδο, αυτού του «μέσου όρου» ήταν χαμηλό. Ελάτε τώρα. Ο αναλφαβητισμός πήγαινε σύννεφο.

Μπας και αναφερόμαστε στην εργαζόμενη Νεολαία;  

Μα σήμερα οι συνθήκες είναι πιο σκληρές και οι απαιτήσεις μεγαλύτερες. Απόδειξη; Αρκετοί, να μην πω οι περισσότεροι, επειδή δεν τα βγάζουν πέρα αναγκάζονται να συγκατοικούν με τους γονείς η ακόμα με τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους.

Με απλά λόγια κάθε Νεολαία κρίνεται με τους καλύτερους όχι με τους χειρότερους.

Και οι καλύτεροι συγκροτούν αυτό που λέμε «ελίτ».  

Οι άριστοι. Μια λέξη, ένας χαρακτηρισμός που προκαλεί, που ερεθίζει τα αντανακλαστικά των ταχαριστερών.  

Λάθος. Πλάνη. Και επί της ουσίας, μια πολιτική που κατά τη γνώμη μου είναι σκοταδιστική. Το εξηγώ.

Πρώτο λάθος. Οι άριστοι δεν είναι εκείνοι που προέρχονται από τις «καλές», τις εύπορες και τις πλούσιες οικογένειες. Λάθος μεγάλο. Οι φετινοί πρωταθλητές στις πρόσφατες εισαγωγικές, προέρχονται από απλές οικογένειες. Και από υποψηφίους σχολείων της Δημόσιας εκπαίδευσης. Στοιχειώδες.

Δεύτερο λάθος. Επομένως τα ιδιωτικά, ακόμα και τα καλύτερα, δεν εξασφαλίζουν ανώτερο επίπεδο μαθητών. Όλα, τα πάντα κρίνονται από παράγοντες, όπως διάθεση, αφοσίωση, διάβασμα, μελέτη, επεξεργασία, ανησυχία, χαρακτήρα, οικογένεια. Κι αυτό στοιχειώδες.

Τρίτο λάθος. Ο μέσος όρος, τον οποίο προσκυνάνε όλοι αυτοί οι ταχαριστεροί, είναι ο σίγουρος δρόμος προς τη μετριότητα, τη στασιμότητα και τον «αναλφαβητισμό». Δηλαδή τι κοινωνία, στο μέλλον, επιθυμούμε; Μια μάζα μετριότητας και ομοιομορφίας; Για όνομα του θεού. Οποιος το λέει και το υποστηρίζει αυτό είναι εντελώς αμόρφωτος και επικίνδυνος.

Με απλά λόγια. Το μέλλον κάθε κοινωνίας κρίνεται από την ποιότητα της ελίτ. Από εκεί η πρωτοπορία. Από εκεί η ανάπτυξη και η εκτίναξη. 

Αυτή η πρωτοπορία θα τραβήξει το κάρο που θα μεταφέρει τις μάζες. Ανευ αυτής της πρωτοπορίας και της ελίτ, μια ζωή στην καθυστέρηση και την υποταγή.

Και οι νέοι αυτής της ελίτ δεν προέρχονται, κυρίως, από εύπορες οικογένειες. Το αντίθετο. Οσο πιο δύσκολες συνθήκες, τόσο μεγαλύτερος ο αγώνας. Αν δεν στρώσεις τον πισινό σου γράμματα δεν θα μάθεις.

Ποιο το πρόβλημα; Το αιώνιο πρόβλημα που ταλανίζει αυτή την έρμη χώρα; 

Το διαπιστωμένο γεγονός της...

 

ΥΓΕΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Πώς ο αυτισμός μπορεί να διευκολύνει την αριστεία

Η Γκρέτα Τούνμπεργκ είναι αυτιστική;  


Τόσο το καλύτερο για την ίδια. 


Η Σουηδή  που ηγήθηκε του παγκόσμιου κινήματος «Fridays for Future» διαδηλωτών μαθητών κατά της κλιματικής αλλαγής έχει παραδεχθεί ότι έχει διαγνωστεί με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας.

 
Το σίγουρο είναι ότι βρίσκεται σε καλή παρέα. Εξίσου «αυτιστικοί» ήταν ο Μότσαρτ, ο Δαρβίνος, ο Νεύτωνας, ο Αϊνστάιν, ο Γουόρχολ, ο Στιβ Τζομπς. «Αυτιστικοί» θεωρούνται ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Ωστόσο, η άγνοια για τον αυτισμό σε συνδυασμό με την ευκολία με την οποία οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής ξεβράζουν το μίσος τους κατά του ορθολογισμού εκδηλώθηκε με μορφή επίθεσης κατά της τολμηρής νεαράς.  


Με αφορμή το ταξίδι της στη Νέα Υόρκη για να συμμετάσχει στη Σύνοδο του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή , ο αρθρογράφος της αυστραλιανής Herald Sun και σχολιαστής του καναλιού Sky News, Αντριου Μπολτ, έγραψε: «Δεν έχω ξαναδεί ένα κορίτσι τόσο νέο που να έχει τόσες πολλές ψυχολογικές διαταραχές και να αντιμετωπίζεται από όλους ως γκουρού. Ο έντονος φόβος της για το κλίμα δεν είναι έκπληξη όταν προέρχεται από κάποιον με διαταραχές που οξύνουν τον φόβο». 


Μόνο που οι συγκεκριμένες «διαταραχές» δεν οξύνουν τον φόβο, αλλά τη γνώση και το πείσμα. Κι όταν εμβαθύνει κανείς  στη γνώση για έναν κίνδυνο, τότε οφείλει να φοβηθεί και να εξηγήσει γιατί φοβήθηκε.

 
Ο αυτισμός είναι κάτι μεγαλύτερο και βαθύτερο από απλώς μια «ασθένεια».  


Ο αυτισμός είναι ασθένεια, μόνο όταν επηρεάζει σημαντικά την ικανότητα γλωσσικής επικοινωνίας και τη διανοητική ικανότητα. Ομως, η συγκεκριμένη διάγνωση αυτισμού αποτελεί μόνο ένα μικρό πεδίο σε ένα πολύ ευρύτερο «φάσμα αυτισμού» στο οποίο ανήκουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι (στις ΗΠΑ κάποιες μελέτες μιλούν για έναν στους 100 ή για έναν στους 50). 


Ας απλοποιήσουμε την εικόνα: 


Φανταστείτε την αντίληψη της πραγματικότητας ως ένα ευρύ γεωγραφικό τοπίο, που από ένα σημείο και μετά –έπειτα από ένα συγκεκριμένο, αν και όχι απόλυτα καθορισμένο σύνορο αυτού του αχανούς τοπίου– μπαίνουμε στο λεγόμενο «φάσμα του αυτισμού». Οι άνθρωποι που από άποψη αντίληψης βρίσκονται ύστερα από αυτό το σύνορο χαρακτηρίζονται από μια μεγαλύτερη εμβάθυνση, μια οξυμένη ευαισθησία σε ορισμένες ιδιότητες της αντίληψης σε σχέση με τις ιδιότητες αντίληψης του ευρύτερου πληθυσμού. Εάν η όξυνση, η έμφαση, η εμβάθυνση προχωρήσει πολύ, τότε μιλάμε για μια κατάσταση όπου υπονομεύεται η ίδια η αντίληψη, σαν ο άνθρωπος να βυθίζεται τόσο πολύ στο μυστήριο του εαυτού του ώστε δεν μπορεί, δεν θέλει και δεν μπορεί να θέλει να επικοινωνήσει με τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, η έγκαιρη ψυχιατρική καθοδήγηση και συμβουλευτική μπορεί να εξασφαλίσει την άμβλυνση των πιο έντονων χαρακτηριστικών, όπως είναι η αδυναμία εκτέλεσης στοιχειωδών καθηκόντων, οι εκρήξεις θυμού, οι απόπειρες αυτοτραυματισμού. Εάν, όμως, η όξυνση και η εμβάθυνση των ιδιοτήτων της αντίληψης δεν προχωρήσουν σε υπερβολικό βαθμό, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε ανθρώπους ιδιαίτερων ικανοτήτων, που όχι μόνο δεν είναι «ασθενείς», αλλά ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την πρόοδο της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς, από τη μουσική ώς την πυρηνική φυσική και από την πολιτική ώς την ιατρική και τη ζωγραφική.

 
Πρόκειται για τους ανθρώπους με τον λεγόμενο «αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας» ή με σύνδρομο Asperger. Μπορεί να δυσκολεύονται να καταλάβουν πότε πρέπει να γελάσουν, μπορεί να είναι αδέξιοι στις κινήσεις τους, μπορεί να μη διακρίνουν εύκολα τα συναισθήματα, τα δικά τους και των άλλων. Είναι όμως οι καλύτεροι γιατροί, οι πιο σπουδαίοι πιανίστες, οι κορυφαίοι πολιτικοί.

 
Οι ιδιαίτερες ικανότητες που συνδέονται με τον αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας και το Asperger δεν αποτελούν ανεξήγητο «μυστήριο». Καθώς όλοι οι άνθρωποι έχουμε προσπαθήσει να μάθουμε στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο ή στην καθημερινή εμπειρία μας ορισμένα νέα καθήκοντα και δεξιότητες, συνειδητοποιούμε ότι το κλειδί για την κατάκτηση και την εμβάθυνση της γνώσης είναι η εστίαση στο αντικείμενο της μάθησης και η ικανότητα της επανάληψης. Οι αυτιστικοί υψηλής λειτουργικότητας και οι Aspies έχουν...

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Για την Ελίνα, την Ελένη και την Κατερίνα

 

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Την ακούς και ξαφνικά οι καβγάδες όλης της χρονιάς δείχνουν εκτός τόπου και χρόνου. Παρωχημένοι. Φθηνοί.

  Ο λόγος για την Ελίνα Χατζηδημητρίου που πέτυχε το «απόλυτο 10» στη Σχολή Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ, βαθμό ρεκόρ από το πρώτο από Ιδρύσεως. 

Μίας σχολής, η οποία ολόκληρη τη χρονιά πρωταγωνίστησε στις συζητήσεις, για τους λάθος λόγους. Τη μία για τα κορωνοπάρτι στον προαύλιο χώρο, την άλλη για τους βανδαλισμούς και τις καταλήψεις, μετά για τα επεισόδια απέναντι στην πανεπιστημιακή αστυνομία και εσχάτως για τις εργασίες…  κατεδάφισης από κάποιους που εισέβαλαν με βαριοπούλες για να γκρεμίσουν τη βιβλιοθήκη που κατασκευαζόταν στο περιβόητο στέκι Βιολογίας.

«Συμμετείχες σε πορείες, καταλήψεις; Εβλεπες τους καβγάδες με τις βαριοπούλες;» ρωτάει την Ελίνα ο δημοσιογράφος. 

«Οχι, όχι εγώ δεν συμμετείχα σε τέτοια. Δεν είχα ασχοληθεί ούτε με τους καβγάδες για τις βαριοπούλες, ούτε εγώ ούτε η παρέα μου».  

«Σε ενοχλεί η παρουσία πανεπιστημιακής αστυνομίας;» 

«Οχι, καθόλου, μα έχουν σκοπό και βρίσκονται εκεί».

Η Ελίνα απλά επιβεβαιώνει αυτό που έτσι κι αλλιώς υποψιαζόμασταν. Μειοψηφίες που φωνάζουν πιο δυνατά, εκλαμβάνονται και αντιμετωπίζονται ως πλειοψηφία. «Οι φοιτητές αντιδρούν στην παρουσία πανεπιστημιακής αστυνομίας» γράφουν πηχυαίοι τίτλοι, αφού αυτό βροντοφωνάζουν αυτόκλητοι εκφραστές της βούλησης των «φοιτητών». Τα λόγια της Ελίνας ξαναμοιράζουν την τράπουλα. Τη στιγμή που παιδιά διαβάζουν και αριστεύουν προσπαθώντας να επιβιώσουν σε ένα ανορθόδοξο ακαδημαϊκό περιβάλλον, βλέπουν τα δικαιώματά τους να καταστρατηγούνται, εξαιτίας μιας εμμονικής ανοχής σε έκνομες συμπεριφορές.

Η Ελένη Νταλαπέρα συγκέντρωσε 19.560 μόρια και πέρασε πρώτη στη σχολή Χημικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου. «Το ΕΜΠ δίνει την ευκαιρία για μεγαλύτερο πεδίο ερευνητικής δραστηριότητας, αλλά και για διδακτορικά σε πανεπιστήμια του εξωτερικού» λέει.

Ξαφνικά ντρέπεσαι που η επικαιρότητα κατακλύζεται από ειδήσεις για πορείες, καταλήψεις και επεισόδια αντί να προτάσσει αυτά τα φωτεινά μυαλά. Νιώθεις ενοχές που δίνεις χώρο στο μπάχαλο, φέρνεις στο μυαλό με απόγνωση τις συζητήσεις για το κατά πόσο θα πρέπει να υπάρχει ελάχιστη βάση εισαγωγής, μετανιώνεις που ασχολήθηκες με κέντρα που θέλουν να επιβάλλουν τη δική τους ατζέντα.

Η Κατερίνα Βάβουλα από τη Νάξο, συγκέντρωσε 19.660 μόρια και μπήκε στην Ιατρική Αθηνών. «Θα ήθελα μετά τις σπουδές μου να κάνω διδακτορικό και μετά να επιστρέψω στη χώρα μου!» λέει. Την ακούς και...

 

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Κάν’ το όπως ο Πιερρακάκης!

 Ποιος είναι ο σκοπός της πολιτικής; 

Η Πατρίδα να γίνει ισχυρότερη και οι πολίτες να ευημερήσουν. 

Πρακτικά αυτό γίνεται λύνοντας προβλήματα.

Καλά τα ιδεολογικά τσιτάτα, αλλά η γάτα πρέπει να πιάνει ποντίκια. Και όταν τα πιάνει, πρέπει χωρίς συμπλέγματα να το αναγνωρίζουμε.

 Θα σας δώσω ένα τέτοιο παράδειγμα ορθολογικής διακυβέρνησης. Ο Πιερρακάκης, έπειτα από διάφορα που υλοποίησε, πράγματα που τα κάνουμε από το γραφείο ή το σπίτι μας, ακόμη και με το κινητό, χωρίς να τρέχουμε σε ΚΕΠ, αστυνομικά τμήματα, δικαστήρια ή άλλες υπηρεσίες, έφτιαξε και μια εφαρμογή όπου κατεβάζεις στο κινητό σου ψηφιακό πιστοποιητικό ταυτοποίησης, τουτέστιν μια ψηφιακή ταυτότητα.

Πρακτικά τι σημαίνει; 

 Πως κάνεις όλα όσα κάνεις με την κλασική έντυπη αστυνομική ταυτότητα, εκτός από δύο πράγματα: να ανοίξεις πόρτα, θυμίζω πως πιάνει μόνο σε ξεκλείδωτη παλαιού τύπου με γλώσσα, και οι καλλιτέχναι και λοιποί μερακλήδες μπον βιβέρ δεν μπορούν να «κόψουν» με αυτήν σε γραμμές τη «λουκουμόσκονη», απλά δεν γίνεται με το κινητό. Τελεία. Για το πλήθος των κανονικών ανθρώπων, που δεν κάνουν διαρρήξεις και δεν σνιφάρουν κολομβιάνα, μόνο οφέλη υπάρχουν.  

Πρώτον, δεν μπορείς να τη χάσεις. Και να χάσεις το κινητό, δεν μπορούν να αλλάξουν τη φωτογραφία, δεν θα περνά η ταυτότητα, εκτός αν ο ελέγχων είναι θεόγκαβος. Αν χάσεις την έντυπη και δεν σπεύσεις να δηλώσεις σε όλες τις Αρχές, Αστυνομία, Εφορία, τράπεζες, την απώλεια, μπορούν να συμβούν πολλά.

Σε υπόθεση που γνωρίζω, κάτι καλόπαιδα άλλαξαν τη φωτογραφία, ίδρυσαν εταιρίες, μοίρασαν εικονικά τιμολόγια και τσέπωσαν τον ΦΠΑ, με αποτέλεσμα μία ωραία ημέρα ο νόμιμος κάτοχος να μάθει πόσα χρώσταγε αφού τον μπαγλάρωσαν με ένταλμα. 

Σε άλλη, έβγαλαν μπλοκ επιταγών στο όνομα του ταλαίπωρου απωλέσαντος, τις μοίρασαν σε όποιον μίλαγε ελληνικά, αγοράζοντας προϊόντα που μετά «σκότωσαν» κοψοχρονιά, τα κονόμησαν και ο ταλαίπωρος βρέθηκε να μαζεύει καταδίκες ερήμην σε δικαστήρια ανά την Ελλάδα και με δικό του φωριαμό στα φυγόποινα. Το έμαθε όταν τον σταμάτησαν σε τυχαίο τροχονομικό έλεγχο, ελέγξανε «αν απασχολεί», στην υπηρεσιακή γλώσσα, και τον μπουζουριάσανε, αφού είχε δεκάδες χρόνια φυλάκισης από καταδίκες και εντάλματα σύλληψης από ανακριτές. Τρόμαξε να ξεμπλέξει έπειτα από σύντομη παραμονή εις τας φυλακάς και συνάφεια κατά τον προαυλισμό με τον Μπάμπη τον Σουγιά.  

Σε άλλη υπόθεση τα παλιόπαιδα τα ατίθασα άλλαξαν πάλι φωτογραφία, χρησιμοποίησαν την ταυτότητα για την ίδρυση ΙΚΕ, που εισήγε κοντέινερ με λαθραία τσιγάρα, και, όταν συνελήφθη ο ξεχασιάρης κάτοχος σε έλεγχο για μέτρα Covid, του φορέσανε βραχιόλια διότι είχε εν αγνοία του ένταλμα από ανακριτή, ενώ του έγινε και ένας πολύ μερακλαντάν καταλογισμός από το Τελωνείο από διαφυγόντες δασμούς, συν προσαυξήσεις, που έφτασε τα 11 μύρια.

Θα μου πεις, τι είναι 11.000.000 ευρώπουλα μπροστά στην αιωνιότητα ή στην άμμο της θάλασσας, αλλά πάντως ο εν λόγω είπε τον Δεσπότη Παναγιώτη. Τη σκαπούλαρε έπειτα από μεγάλη ταλαιπωρία, διότι αναζητήσαμε τη φωτοτυπία της επίμαχης ταυτότητας που έδωσε ο κακοποιός κάτοχος στην αρμόδια ΔΟΥ, όταν έβγαλε ΑΦΜ για τη λαθρεμπορική ΙΚΕ, και η διαφορά στη φωτογραφία έβγαζε μάτι. Ηταν σαν ο νόμιμος κάτοχος να ήταν ο Πολάκης και στη ΔΟΥ να πήγε ένας χλεμπονιάρης με τη φάτσα του Πατέλη με γυαλάκια απουσιολόγου.

Το ηλεκτρονικό πιστοποιητικό ταυτοποίησης κόβει δουλειά από τους κακοποιούς, προστατεύει τους πολίτες. Αν χάσεις ή κλέψουν το κινητό σου, δεν μπορούν να αλλάξουν τη φωτογραφία σου, κατεβάζεις το πιστοποιητικό στο νέο σου κινητό και κάνεις τη δουλειά σου, χωρίς να κουβαλάς μαζί σου την έντυπη ταυτότητα, να τη βγάζεις και βάζεις σε πορτοφόλια με κίνδυνο απώλειας. Κυρίως όμως διευκολύνεται η ζωή του πολίτη εν γένει. Από τις σπάνιες φορές που δεν αισθάνεται το κράτος ως ξένο, ως δυνάστη και έκπληκτος νιώθει μια μικρή συμπάθεια. 

«Δυστυχώς είμαστε η χώρα όπου θεωρείται μαγκιά να περάσεις με κόκκινο και να μη σε πιάσουν, ενώ έπρεπε να θεωρείσαι εγκληματίας» μου είχε πει κάποτε ο αείμνηστος ευπατρίδης Γιάννης Ζίγδης και μου εξηγούσε πώς και γιατί ο Ελληνας δεν θεωρεί το κράτος δικό του. Ομως τελικά είναι δικό μας και όπου δεν είναι πρέπει να το κάνουμε κι εκεί δικό μας, διότι δεν έχουμε άλλο και είναι το κοινό μας σπίτι.

Κάν’ το λοιπόν όπως ο Κυριάκος Πιερρακάκης, όποιος και να είσαι, υπουργέ μου. Αν καθένας που ασκεί εξουσία λύσει, όχι όλα, τα μισά προβλήματα της αρμοδιότητάς του, η χώρα θα πετάει.  

Θα πουν τώρα οι γνωστοί μυαλοφυγόδικοι με το διαμπερές τραύμα στον εγκέφαλο από αυτοκινούμενο πυροβόλο των 155 mm., «χα, στηρίζεις τον Μητσοτάκη». 

Στηρίζω την Πατρίδα μου και τη βελτίωση της καθημερινότητάς μου. Στηρίζω το εθνικό συμφέρον, όπως στη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ το κάναμε στη μάχη του Εβρου, στις αμυντικές συμφωνίες με Γαλλία και ΗΠΑ, όπως στηρίξαμε την προμήθεια των Rafale, των Belharra και των F-35, διότι ό,τι ενισχύει τη χώρα το στηρίζουμε με κάθε ικμάδα της δύναμής μας. Για τους ίδιους λόγους η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ είναι απέναντι π.χ. στην ενδοτική στάση προς την ανομία της αριστεράς, στη μη μόνιμη παρουσία της κανονικής Αστυνομίας στα Πανεπιστήμια και στη φασιστοειδή επέλαση του δικαιωματισμού.

Βέβαια, στην ψηφιοποίηση του κράτους είμαι και ολίγον ιδιοτελής, διότι στηρίζω εμμέσως και την πάρτη μου. Υπάρχουν π.χ. πιστοποιητικά που, για να τα πάρω, έπρεπε να πάω τουλάχιστον τρεις φορές στο δικαστήριο, μία για να καταθέσω την αίτηση, μία τουλάχιστον για να παρακολουθήσω αν εξεδόθη το πιστοποιητικό και άλλη μία να το πάρω. Αυτό σήμαινε κάθε φορά να πάρω το αυτοκίνητο, να κινηθώ μέσα στην πόλη με τις εκατοντάδες πορείες των αριστερόστροφων φασιστών, να παρκάρω, να ξαναγυρίσω, τουτέστιν να πληρώσω βενζίνη, πάρκινγκ, αλλά κυρίως να πληρώσω παγκουί κάτι πολύτιμο και αναντικατάστατο: χρόνο από τη ζωή μου, που μπορώ να τον διαθέσω πιο ευχάριστα από το να βρίσκομαι σε ουρές ή μπλοκαρισμένος σε μποτιλιάρισμα.

Οι πελάτες μου με κωδικούς taxis μού φτιάχνουν εξουσιοδότηση, μου τη στέλνουν με e-mail και κάνω τη δουλειά τους. Γλιτώνουν και αυτοί χρήμα, ταλαιπωρία, χρόνο. 

Πρέπει λοιπόν να είσαι κομπλεξικός σκατόψυχος για να μην πεις ένα απλό «μπράβο» χωρίς υποσημειώσεις και εξυπνάδες στον Πιερρακάκη, όταν επιδρά τόσο θετικά στην ποιότητα της ζωής σου. 

Λένε μερικοί «έλα, μωρέ, δεν είναι τίποτα». 

 Τότε γιατί δεν τα έκαναν τόσοι άλλοι φωστήρες, κόκκινοι, πράσινοι ή μπλε, που πέρασαν; 

Διότι ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αριστεία και πειθαρχία απάντηση στην παρακμή

Από τον Φαήλο Κρανιδιώτη

Τα νέα με τις συμμορίες ανηλίκων που δεν έχουν κλείσει ούτε τα 14-15, κουβαλάνε μαχαίρια και ληστεύουν ακόμη και στο Σύνταγμα και στον Εθνικό Κήπο είναι μια φυσιολογική εξέλιξη, άλλο ένα σκαλί στου κακού τη σκάλα. Είναι προϊόντα της σημερινής Παιδείας και δευτερευόντως της κατάστασης που επικρατεί σε πολλές οικογένειες.

Όταν ένας σπόρος 14 χρονών αλητεύει με μια αγέλη ομοίων του με μαχαίρι στην τσέπη, έχει να κάνει με δύο πράγματα: έλλειψη αξιακού πλαισίου και έλλειψη πειθαρχίας.  

Αυτή η τσογλαναρία είναι το προϊόν διάλυσης των δημόσιων σχολείων, όπου συχνά δεν ισχύει κανένας κανόνας πειθαρχίας, σεβασμού σε μεγαλύτερους, συμμαθητές, μικρότερους, σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε.

Τεράστια η συνεισφορά των συνδικαλιστών εκπαιδευτικών στη δημιουργία αυτής της χαβούζας και της μεταφοράς στη χώρα μας φαινομένων παρακμής, που μόνο σε ταινίες βλέπαμε.  

Λέτσοι αριστεροί καθηγητές, που περιμένουν να βρέξει για να πλυθούν, που διαρκώς λουφάρουν, κάνουν απεργίες και οργανώνουν πορείες με τις πιο απίθανες δικαιολογίες, αρνούνται να αξιολογηθούν, γιατί είναι ανεπαρκείς, με ανύπαρκτη μεταδοτικότητα, δεν μπορούν να κερδίσουν κανέναν σεβασμό ούτε να εμπνεύσουν πειθαρχία. Κατά τα σκατά και το φτυάρι, λέει ο λαός.

Όταν το αξιακό σου πλαίσιο ανήκει στον υπόκοσμο της Αριστεράς, όταν χλευάζεις την αριστεία, είσαι αδιάφορος, οχυρωμένος πίσω από κατάπτυστα συνδικαλιστικά προνόμια και επιδιώκεις να αναθρέψεις ανθέλληνες γενίτσαρους, παραβιάζοντας το Σύνταγμα, που ορίζει ως σκοπό της Παιδείας την εθνική, ηθική και θρησκευτική διαπαιδαγώγηση, άρα παραβιάζεις και τον όρκο σου, τι ποιοτικό αποτέλεσμα θα έχει το φυγόπονο μηδενιστικό έργο σου; 

Με αυτό το παράδειγμά σου, επίορκε δάσκαλε, καθηγητή, μηδενιστικά ανδράποδα θα αναθρέψεις, περιθωριακούς με μηδενική εθνική και κοινωνική συνείδηση. Και να ξαναθυμίσω τη ρήση του Νίτσε: «Το παράδειγμα δεν είναι απλά άλλος ένας τρόπος διδασκαλίας, είναι ο μόνος τρόπος»

Είναι προφανές πως δεν είναι όλοι οι δάσκαλοι και καθηγητές έτσι. Μέσα σε αυτή την επικυριαρχία της αθλιότητας της αριστερίλας, την οποία προσκυνούν και οι τάχα «δεξιοί» συνδικαλιστές, υπάρχουν ήρωες διδάσκοντες, που τιμούν τον όρκο τους, που έχουν αυτό το θείο δώρο του δασκάλου που εμπνέει τα παιδιά του και κάνουν άξια το έργο τους, συχνά υφιστάμενοι πόλεμο από τους οπαδούς της ήσσονος προσπάθειας, γιατί χαλάνε την πιάτσα. Οι άξιοι εκπαιδευτικοί υποφέρουν από την παρακμή που έχουν επιβάλει στην Παιδεία οι Απόστολοι του Μαρασμού.

Η σήψη και η διάλυση προχωρά όλο και πιο βαθιά.  

Δείτε τα βίντεο που βγαίνουν κάθε τόσο από σχολεία, με συμπεριφορές ακραία αντικοινωνικές και βίαιες απέναντι σε συμμαθητές και καθηγητές, συχνά αγεληδόν, ως κανονικοί χούλιγκαν. Όταν ένας γαβριάς έχει φτάσει να συμπεριφέρεται τόσο προσβλητικά και τραμπούκικα στον ίδιο του τον καθηγητή ή λιντσάρει συμμαθητές του με ομάδα ομοίων του, σημαίνει πως επί μακρόν κανείς δεν τον υπέβαλε σε οποιαδήποτε διαδικασία πειθαρχίας, αυτοσεβασμού και σεβασμού των άλλων και του ίδιου του χώρου του σχολείου, το οποίο βανδαλίζουν, πυρπολούν. Κάποιοι από αυτούς μετά δέρνουν και ληστεύουν κινητά, μπουφάν, παπούτσια, χρήματα από άλλα παιδιά ή μεγαλύτερους. Όταν ξεκινάς την εφηβεία σου με ένοπλες ληστείες, το μέλλον σου προς τον Κορυδαλλό, το Μαλανδρίνο και την Κέρκυρα διαγράφεται νοσηρό και βέβαιο. 

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επέτεινε τις αιτίες σήψης και παρακμής της Παιδείας και η νυν κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει όλα όσα πρέπει για να ανακτήσουν το Εθνος και οι φορολογούμενοι πολίτες τα σχολεία που πληρώνουν και στα οποία έχει συντελεστεί εδώ και πολλά χρόνια μια συνταγματική εκτροπή, αφού επίορκοι έχουν επιβάλει μια μηδενιστική δικτατορία παρακμής.

Η θέση μας για την αντιμετώπιση όλου του προβλήματος στη ρίζα του είναι σαφής: κατάργηση του συνδικαλιστικού νόμου του 1982 και όλων των προνομίων που δημιούργησαν μια στρατιά άεργων συνδικαλιστών αποκλειστικής απασχόλησης, απαγόρευση της απεργίας στον δημόσιο τομέα, όπως ίσχυε ως το Σύνταγμα του 1975, διαρκής αξιολόγηση, ιεραρχικός έλεγχος και πειθαρχία για τους εκπαιδευτικούς, ανταμοιβή των ικανών και απόλυση των άχρηστων, με διδακτέα ύλη και βιβλία που θα καλλιεργούν στα παιδιά τη φιλοτιμία, το εθνικό φρόνημα, την ευγενή άμιλλα, την ενσυνείδητη πειθαρχία. 

Αυτά απαιτούν...

 

ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εμβόλια Αριστείας !

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λαμία, σε μιαν εποχή (Κατοχή, Εμφύλιος) που, μέσα σε τρία – τέσσερα χρόνια, διπλασίασε τον πληθυσμό της
, αφού, κυρίως ο Εμφύλιος, οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους της υπαίθρου να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και την προκοπή τους (αγρότες, ποιμένες, έμποροι) και να βρουν καταφύγιο στις παρυφές της πόλης μας, στην αρχή σε παράγκες και σιγά σιγά σε πολυκατοικίες. 

Η πολυκατοικία ήταν άγνωστη στην ελληνική επαρχία έως το 1950. Ενας κάτοικος της υπαίθρου, έστω κι αν κατοικούσε σε αστικά κέντρα, είχε κυρίως ιδιόκτητη μονοκατοικία. Δημόσιοι υπάλληλοι (δικαστές, εκπαιδευτικοί, χωροφύλακες, εφοριακοί) έβρισκαν λίγα καταλύματα για να ενοικιάσουν. Αφήστε που πολλοί από αυτούς, όντας νέοι υπάλληλοι, παντρεύονταν ντόπιες κοπέλες (όπως ο φιλόλογος πατέρας μου) και ρίχνανε ρίζες στον τόπο.  

Δύσκολες εποχές με εξορίες, εκτελέσεις, πιστοποιητικά φρονημάτων, αλλά με μια ακόρεστη πείνα για γράμματα. Κι όλοι έχουμε από εκείνη την εποχή να ευγνωμονούμε ταμένους δασκάλους που άφησαν τη σφραγίδα τους στη ζωή μας, ακόμη και σε μερικούς από εμάς που αργότερα έκαναν ευδόκιμη θητεία στις Επιστήμες και στα Γράμματα. 

Εως τα ώριμα χρόνια μας ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ήταν μια άγρυπνη παρουσία στη σκέψη μας και σ’ αυτήν λογοδοτούσαμε κι αυτήν αισθανόμασταν πως έχαιρε με κάθε μικρό ή μεγάλο επίτευγμα ή θλίβονταν για γκάφες, αστοχίες και συμβιβασμούς. 

Ακόμα και σήμερα, όταν χρειάζεται να γράψω μια λέξη που έρχεται από την αρχαία γλώσσα, θυμάμαι τον δάσκαλο να τη γράφει με αραιά γράμματα στον πίνακα ή να τη διορθώνει, όταν εγώ ή κάποιος συμμαθητής μου την είχαν γράψει ανορθόγραφα.

Ακόμη και τώρα, γράφοντας χιλιάδες λέξεις την εβδομάδα, σταματώ μπροστά σε αυτές που έμαθα από τον δάσκαλο, σε μια εποχή που γενναιόδωρα η εκπαίδευσή μας θεώρησε τη συνέχεια της γλώσσας μας μέσα στους αιώνες και τίμησε κάθε λέξη, ακόμη και του Ομήρου, που μπορούσε να καλύψεις τις εκφραστικές μας ανάγκες.  

Αργότερα, ως δάσκαλος κι ο ίδιος, χρειάστηκε να πολεμήσω εκπαιδευτικές στρεβλές μεταρρυθμίσεις (τρομάρα τους) που αποξένωναν τους μαθητές μου από έξοχα κείμενα στην καθαρεύουσα. Οποιος Νεοέλληνας θέλει να έχει τα εφόδια να διεισδύσει στα ιδεολογήματα, τους θεσμούς και τα ηθικά προτάγματα, π.χ., του 19ου αιώνα, δεν είναι δυνατόν να το επιτύχει, χωρίς να μελετήσει Παπαρρηγόπουλο και Ραγκαβή. Τα Απομνημονεύματα του Ραγκαβή (πρέσβη, αρχαιολόγου, ιστορικού, μυθιστοριογράφου, θεατρικού συγγραφέα) είναι ανάλογα σε ποιότητα σκέψης και ύφος με τα Απομνημονεύματα του Τσώρτσιλ που βραβεύτηκε (πολιτικός ων) με το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας!

Οφείλω την ανακάλυψη του Ραγκαβή στον αξέχαστο φίλο Κωστή Σκαλιόρα που κι αυτός τον είχε ανακαλύψει, όταν ρέκτης εκδότης είχε κυκλοφορήσει τα πολύτιμα άπαντα του Ραγκαβή με τη φωτοτυπική μέθοδο. Εκτοτε, όταν έμπαινα σε τάξη να διδάξω Ιστορία, γνώριζα τι είχε διαβάσει ο Δεληγιώργης, ο Δεληγιάννης, ο Τρικούπης, αλλά και ο Παλαμάς, ο Ξενόπουλος και ο ζωγράφος Λύτρας. Σήμερα ένας δάσκαλος, διδάσκοντας Σεφέρη και Ελύτη, είναι δυνατόν να μην τους συνδυάσει με τον Χατζηκυριάκο – Γκίκα, τον Μόραλη και τον Τσαρούχη; Και, βέβαια, με τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, τον Μαρκόπουλο, τον Ξαρχάκο και τον Σπανό;

Με θλίψη και απελπισία βλέπω σήμερα να ναρκοθετούν την εκπαίδευση συνδικαλιστές, αντιτιθέμενοι στην πρόσβαση παιδιών του λαού σε δημόσια σχολεία που τα μυούν στην έρευνα, στα νέα συστήματα και στα νέα εργαλεία γνώσης, στα Πειραματικά και Πρότυπα Γυμνάσια και Λύκεια. Και ο διάβολος με βάζει να υποπτευτώ, μήπως λειτουργούν τέτοιες ενέργειες συνειδητά ή βλακωδώς ασυνείδητα στο να οδηγηθούν οι άριστοι μαθητές, οι διψώντες και πεινώντες για γνώση, στην ιδιωτική εκπαίδευση.  

Μετά την απόλυσή μου από τη Χούντα από τη δημόσια εκπαίδευση δούλεψα στην ιδιωτική. Και το Κολλέγιο και η Σχολή Μωραΐτη και άλλα εξίσου σημαντικά ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα είχαν προβλέψει να εκπαιδεύουν ΔΩΡΕΑΝ ταλαντούχα παιδιά που δεν είχαν την οικονομική ευχέρεια να πληρώσουν δίδακτρα. Διαστημικοί επιστήμονες, δικαστές του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, καθηγητές Πανεπιστημίου, αρχηγοί κομμάτων, βραβευμένοι λογοτέχνες, διδάκτορες του Καίμπριτζ και του Χάρβαρντ, καθηγητές σε ξένα Πανεπιστήμια πέρασαν από τα χέρια μας και μας έκαναν υπερήφανους. Και αυτή τη στιγμή χαίρομαι μαθητές μου διευθυντές φεστιβάλ, μαέστρους, έξοχους εκδότες, μεταφραστές, ηθοποιούς, θιασάρχες και πρέσβεις. Κανένας δεν ήταν τέκνο ισχυρής οικονομικά οικογένειας. Οι περισσότεροι ήταν υπότροφοι λόγω αριστείας. 


Και έρχονται τώρα «δάσκαλοι» και αρνούνται στην Πολιτεία να δημιουργήσει συνθήκες, ώστε τα ταλαντούχα παιδιά να μη χάσουν την όρεξη για γνώση ή να μην αναζητήσουν σωσίβια της ευφυΐας τους στην ιδιωτική και στην ευρωπαϊκή εκπαίδευση.

Αλήθεια, αφού οι συνδικαλιστές στην εκπαίδευση αντιδρούν στην αριστεία, γιατί δεν αποφασίζουν να εκλέγονται, αντί με ψηφοδέλτια που επικρατούν οι περισσότεροι σταυροί, με κλήρωση ανάμεσα σε όσους επιθυμούν να εργαστούν στο συνδικάτο;! 

Αφού τόσο ενοχλούνται για την αριστεία και αποστρέφονται τα αμερικάνικα πρότυπα, όπου οι ιδιοφυείς νέοι επιδοτούνται από μεγάλες επιχειρήσεις, ας, και λόγω ιδεολογικών συγγενειών, μιμηθούν τα σοβιετικά πρότυπα που κλειστά σχολεία μόρφωσαν επιστήμονες και αστροναύτες, όχι μόνο Ρώσους, αλλά και Ελληνες, από τον Σεβαστίκογλου ως τον Κόκκαλη! Τρεις σημερινοί έξοχοι άνθρωποι του θεάτρου μας, η Κατερίνα Ευαγγελάτου, ο Δημήτρης Ημελλος και ο Στάθης Λιβαθινός, αρίστευσαν, σπουδάζοντας στη Ρωσία.

Αλλά, όπως διαβάσαμε πρόσφατα, οι συνδικαλιστές αντιδρούν και στην αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου. 

 Ο φιλόλογος πατέρας μου, που έφτασε ως τον βαθμό του Επίτιμου Λυκειάρχη, μια ζωή υπερηφανευόταν πως είχε αξιολογηθεί με άριστα, ακόμη κι όταν είχε γυρίσει από την εξορία και επαναπροσλήφθηκε με τα μέτρα επιεικείας του Πλαστήρα και αρίστευσε μάλιστα, με Επιθεωρητή ορκισμένο δεξιό, σε μια δύσκολη πολιτικά εποχή και επαρχία, στην Καλαμπάκα του 1953.

Ως ιδιωτικός εκπαιδευτικός ζήτησα με αίτησή μου να αξιολογηθώ και με επιθεώρηση σπουδαίος εκπαιδευτικός και με τίμησε με μια αναφορά του στην Περιφέρειά του ως παραδείγματος προς μίμησιν. Αυτά είναι τα εύσημά μου και οι μαθητές μου που ακόμα με τιμούν σε κάθε ευκαιρία. 

Τι άλλο να επιθυμήσει ένας δάσκαλος;

Υπήρχε άλλοτε, όχι πριν πολλά χρόνια, ο θεσμός της μετεκπαίδευσης των εκπαιδευτικών. Ο πατέρας μου είχε επιλεγεί, λόγω υψηλής βαθμολογίας, να παρακολουθήσει μαθήματα ως μετεκπαιδευόμενος στην Αθήνα το 1936. Είχε δασκάλους τον γίγαντα Νικόλαο Βέη, τον μεγάλο φιλόλογο Λορεντζάτο, τον μεγάλο ιστορικό Αμαντο, τον Σίμο Μενάρδο, τον λαϊκιστή, μέγα λεξικογράφο Σκάσση. Οταν πέτυχα να εισαχθώ στη Φιλοσοφική Σχολή, ο πατέρας μου με εφοδίασε με μια επιστολή και πήγα πίσω από του Φιξ στο σπίτι του Νίκου Βέη. Με υποδέχθηκε σε ένα σπίτι που είχε ακόμη και στους διαδρόμους βιβλία και θυμόταν τον πατέρα μου ύστερα 20 χρόνια. Με συμβούλεψε να μην αφήσω σελίδα βιβλίου αδιάβαστη, τίποτε άλλο!

Είχα τη χαρά να συνυπηρετήσω, και στη δημόσια και στην ιδιωτική εκπαίδευση, με εξέχουσες προσωπικότητες που εργάζονταν με πάθος για να εμπνεύσουν τους μαθητές τους στην αφοσίωση στη γνώση και στην κριτική της γνώσης. Μόλις έπεφτε στην αντίληψή μας ένα προικισμένο παιδί, είτε στο επιστημονικό πεδίο, είτε στο καλλιτεχνικό, το εφοδιάζαμε με βιβλία, μεθόδους και πρότυπα, ώστε να αριστεύσει και να διεκδικήσει μια θέση στην κλίμακα των πνευματικών και των επαγγελματικών αξιών.

Τα Πρότυπα και τα Πειραματικά Σχολεία δημιουργήθηκαν για...

 

ΠΑΙΔΕΙΑ στο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ασυμφωνία χαρακτήρων


EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Ο λόγος που το ελληνικό πανεπιστήμιο βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται, ακαδημαϊκά, υλικοτεχνικά, αισθητικά και ηθικά, είναι ότι η κοινωνία δεν έχει κατασταλάξει στο τι ακριβώς θέλει από αυτό. Μας αρέσει να λέμε ότι θέλουμε παιδεία, κατάρτιση και ανοιχτούς ορίζοντες, έχουμε αναγάγει την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο σε απόλυτο δείκτη επιτυχίας και αποτυχίας του ατόμου, αλλά δεν έχουμε συμφωνήσει σε πολύ βασικές παραμέτρους που ορίζουν την ανώτατη εκπαίδευση πρακτικά. 

Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο ανταγωνιστικό; 

Θέλουμε να συμβαδίζει με την επικαιρότητα, την τεχνολογία και την αγορά εργασίας; 

Θέλουμε να καλλιεργεί το πνεύμα και τις δεξιότητες θέτοντας υψηλές προδιαγραφές;  

Τα ερωτήματα είναι άπειρα γιατί δεν έχουν απαντηθεί ποτέ πλειοψηφικά κι επί της ουσίας, ακόμη κι αν κάποιοι θεωρούμε προφανείς τις απαντήσεις.
 

Βιομηχανία παραγωγής μικροαστών
 

Η πρακτική εμπειρία έχει δείξει ότι στην Ελλάδα το πανεπιστήμιο είναι λιγότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα και περισσότερο πεδίο πολιτικής στράτευσης με ακαδημαϊκό προκάλυμμα. Μία ακόμη βαθμίδα στην πορεία του ατόμου προς το μεταπολιτευτικό μικροαστικό βόλεμα, που συνήθως του εξασφαλίζει ένα εργαλείο για να χωθεί στο Δημόσιο, μαζί με μπόλικο φανατισμό. Και ακριβώς επειδή οι σπουδές έχουν προσλάβει προσχηματικό χαρακτήρα, το πανεπιστήμιο αντί να εξελιχθεί σε φυτώριο διανοίας ικανό να αλλάξει τον κόσμο, παραδόθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος του στη μετριότητα, τις κομματικές νεολαίες και τους επαγγελματίες «αγωνιστές» – δηλαδή σε άτομα και καταστάσεις που δεν έχουν καμία σχέση με τον προορισμό του. Και μόνο το γεγονός ότι η έννοια της αριστείας έχει μετατραπεί σε ένα είδος ευτελούς τσιτάτου που πιπιλιέται ειρωνικά, είναι ενδεικτικό της ελάχιστης πίστης που έχουμε σ’ αυτήν. Στην πραγματικότητα, δεν μας γεμίζει το μάτι επειδή έρχεται σε καταστατική αντίθεση με τη στάση ζωής μας.
 

Η ειρωνεία του σοκ

Η επίθεση των κουκουλοφόρων τραμπούκων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ο εξευτελισμός που υπέστη ο πρύτανης, όσο κι αν σόκαραν την κοινή γνώμη, βρίσκονται σε απόλυτη σύμπνοια με τον χαρακτήρα του ελληνικού πανεπιστημίου. Σοκαριστικό δεν είναι ότι κάτι τόσο χυδαίο συνέβη, αλλά ότι δεν είχε συμβεί τόσο καιρό.  

Αλήθεια όμως, δεν είχε συμβεί;  

Πόσες φορές έχουμε ακούσει για καθηγητές που έπεσαν θύματα ξυλοδαρμού ή για άλλους που χτίστηκαν στα γραφεία τους; 

 Πολλές. Αυτή τη φορά, η χυδαιότητα προκάλεσε περισσότερες αντιδράσεις απ’ ό,τι συνήθως, επειδή οι δράστες ανήρτησαν στο Διαδίκτυο –σαν από επιπρόσθετη διαστροφή– φωτογραφία του θύματός τους, η οποία έτυχε να εξοργίσει τους σιωπηλά λογικούς περισσότερο απ’ όσο πώρωσε τους ηχηρά παράλογους.  

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ίδιο το θύμα της επίθεσης επέλεξε να μην καταγγείλει τον τραμπουκισμό του. Τον πληροφορηθήκαμε εμείς μια μέρα μετά επειδή το θέλησαν οι (όχι ιδιαίτερα έξυπνοι) θύτες. Και δεν τον κατήγγειλε γιατί τον θεώρησε κομμάτι του πανεπιστημιακού κανόνα. Ως κάτι που κρίνεται αποδεκτό.
 

Νόμος εναντίον κουλτούρας
 

Οπως έχει φανεί πολλές φορές στο παρελθόν, ένας νόμος δεν αρκεί για να αναιρέσει μία παγιωμένη παθογένεια. Εξ ου και η άρση του πανεπιστημιακού ασύλου, πριν από έναν χρόνο και πλέον, δεν στάθηκε ικανή να προλάβει το πρόσφατο περιστατικό στο ΟΠΑ. Επειδή για άλλη μία φορά απουσίαζε η συναίνεση όλων των εμπλεκομένων (εν προκειμένω, της ακαδημαϊκής κοινότητας) στην εφαρμογή του νόμου. Κι αυτό, επειδή ακόμα και τώρα, διαπραγματευόμαστε το αν ένα έγκλημα είναι πράγματι έγκλημα. 

Οι τραμπούκοι εισβολείς έχουν τη δύναμη και το θράσος που έχουν επειδή ξέρουν ότι ένα αξιοσημείωτο κομμάτι της κοινωνίας είναι πρόθυμο να ξεπλύνει τις φασιστοειδείς καταδρομικές επιθέσεις τους ως θεμιτό ακτιβισμό. Γι’ αυτό άλλωστε και είναι διαχρονικά τόσο δύσκολο στην Ελλάδα να συλληφθούν μια χούφτα προβλέψιμοι ταραξίες. Επειδή εκλείπει η βούληση να συλληφθούν. Δεν είμαστε σίγουροι ότι θέλουμε να τους πατάξουμε. Κι αυτή η νοοτροπία δεν αγγίζει μόνο τη βίαιη αυθαιρεσία των αριστεριστών, αλλά το πανεπιστημιακό γίγνεσθαι γενικότερα, σε σκανδαλωδώς πολλές του εκφάνσεις: από το χαμηλό επίπεδο των φοιτητών μέχρι τα κατά παραγγελία πτυχία και τη διαπλοκή των καθηγητών. 

Αποδεχόμαστε απαράδεκτες καταστάσεις ως δεδομένες κι έπειτα εκπλησσόμαστε από τις τερατογενέσεις τους.
 

Μια εννοιολογική παρανόηση

Το πνεύμα της ακαδημαϊκής ελευθερίας έχει για κάποιον δόλιο λόγο μπλεχτεί άτσαλα και χωρίς αιτιώδη συνάφεια, με το πνεύμα της ασυδοσίας. Οι Ελληνες ανατρέφονται με την ψυχολογία του επίδοξου καταστροφέα. Δεν νιώθουν αρκετά ελεύθεροι αν δεν δικαιούνται να γκρεμίσουν το σύμπαν. Ετσι, τείνουν να κάνουν τα στραβά μάτια ή και να δικαιολογούν άπειρες εκδηλώσεις αντικοινωνικότητας, στο πλαίσιο μιας νοσηρά νοούμενης ελευθερίας.  

Αυτή η ανεξέλεγκτη διεύρυνση του νοήματος της ελευθερίας καταλήγει σε θλιβερές αντιφάσεις: η ελευθερία των τραμπούκων να τραμπουκίζουν τίθεται πάνω από το δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα, στην ευταξία ή και στην ίδια τη μάθηση. Οι καταλήψεις είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα.
 

Αργοπορημένοι στο πάρτι: