ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα γοερά γέλια του Αλέξη

Γράφει η ΓΙΟΥΛΑ ΚΟΥΓΙΑ

Κάθε μέρα βλέπω εκατοντάδες φωτογραφίες, είναι μέρος της δουλειάς μου να επιλέγω ποια θα χρησιμοποιηθεί στα θέματα της εφημερίδας, χθες πέρασε μπροστά από τα μάτια μου μία με τον κύριο Τσίπρα που σπρώχνει ένα αμαξίδιο, την κοίταξα με συμπτώματα που στην αρχή απέδωσα σε επερχόμενο εγκεφαλικό, ναυτία, ζάλη, ταχυπαλμία – ήταν σφοδρή ενόχληση από την υποκρισία που ξεχείλιζε κι από τις τέσσερις γωνίες αυτής της εικόνας.

Ένας πολιτικός με πλατύ χαμόγελο υποδύεται έναν ρόλο που δεν έχει δουλέψει και το αποτέλεσμα είναι μία ακόμη φορά γελοίο και ταυτοχρόνως θλιβερό. Θα μπορούσε όμως να μην είναι, αλλά αυτό θα προϋπέθετε ο κύριος πρώην πρωθυπουργός να είχε ψηφίσει το νομοσχέδιο για την ίση μεταχείριση των ΑμεΑ, το νομοσχέδιο για τον Προσωπικό Βοηθό, να μην είχε πάει στην τουαλέτα όταν ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την αύξηση των επιδομάτων των ΑμεΑ κατά 8% και να μη χαρακτήριζε... τσιμέντωμα της Ακρόπολης το γεγονός ότι για πρώτη φορά, μέσω του ανελκυστήρα, έχουν πρόσβαση ΑμεΑ στο μνημείο.

Επειδή όμως όλα τα παραπάνω δεν συνέβησαν, καλό είναι να συνεχίσει να αγωνίζεται για τη δευτερότριτη θέση πρωταγωνιστής στην παράσταση της Εύθυμης Χήρας, καθότι δεν αφήνει νεκρό να τον κλάψουν οι συγγενείς του – οδύρεται πρώτος: στις εκλογές του Μαΐου ήταν των Τεμπών, τώρα είναι της Κω και της Νέας Μάκρης.

Στην προσπάθειά του να κάνει την «κηδεία» του Μητσοτάκη λησμόνησε ποιος ήταν.
 

Ευτυχώς που...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Να μπούμε στη θέση τους

 Της Βίβιαν Ευθυμιοπούλου


Στα σχόλια που κάνουμε για την κατάσταση στο δημόσιο χώρο, στην πραγματικότητα θέλουμε να επισημάνουμε ότι κάθε πρόβλημα του είναι πρόβλημα Δημοκρατίας. 

Είναι πρόβλημα Δημοκρατίας όταν οι ηλικιωμένοι ή οι μητέρες με τα καρότσια δεν μπορούν να περπατήσουν στα πεζοδρόμια της πόλης εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί σε αυτά.

Μπορούμε να φανταστούμε λοιπόν πως είναι τα πράγματα για τους συμπολίτες μας με προβλήματα όρασης;

Πώς μπορεί να διασχίσει τον πεζόδρομο της Αιόλου ένας πεζός με οπτική αναπηρία; 

Πώς πλοηγείται ανάμεσα από τραπεζοκαθίσματα, παρκαρισμένα φορτηγά και μηχανάκια που τρέχουν λες και βρίσκονται σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας;

Είναι άραγε τυχαίο που στο Κέντρο της Αθήνας σπανίως θα δούμε ανθρώπους «με λευκό μπαστούνι»; 

Είναι που στη χώρα μας τα άτομα με οπτική αναπηρία είναι λίγα ή μήπως είναι αναγκασμένα να μένουν κλεισμένα στο σπίτι γιατί είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον να κυκλοφορήσουν.

Σε αυτό έρχεται να απαντήσει η δράση που διοργανώνεται σήμερα Σάββατο 15 Οκτωβρίου από το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων σε συνεργασία με το ΚΕΑΤ, την ΕΣΑΜΕΑ και τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών και έχει τον τίτλο ΕΛΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ.

Την 15η Οκτωβρίου που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού προκαλούνται πολίτες βλέποντες, χωρίς δηλαδή κάποιο πρόβλημα όρασης, να επιχειρήσουν να διασχίσουν μια διαδρομή με δεμένα τα μάτια τους, κρατώντας λευκό μπαστούνι και με βοήθεια συνοδού, ώστε  να βιώσουν τη διαδρομή, όπως ένα άτομο με οπτική αναπηρία.

Η διαδρομή θα ξεκινήσει στις 12 το μεσημέρι από τις εγκαταστάσεις του ΚΕΑΤ (Ελ. Βενιζέλου 210, Καλλιθέα), θα φτάσει μέχρι το τέρμα της οδού Σπάρτης (π. Τσαλδάρη), με επιστροφή πάλι πίσω στο ΚΕΑΤ.

Η πρωτοβουλία της δράσης ανήκει στην υφυπουργό Κοινωνικών Υποθέσεων Δόμνα Μιχαηλίδου και τη βρίσκουμε εξαιρετικά σημαντική.

Εξίσου σημαντική και η πρωτοβουλία του Υπουργείου, πάλι με τη συνεργασία των οργανώσεων να εκπονηθεί και να συνταχθεί πόρισμα για τη θεσμοθέτηση του επαγγέλματος του Εκπαιδευτή Κινητικότητας και Προσανατολισμού. Σήμερα στην Ελλάδα διαθέτουμε 9 μόλις επαγγελματίες εκπαιδευτές τυφλών, όταν τα άτομα με οπτική αναπηρία ξεπερνούν τις 17.000. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συμπολιτών μας με οπτική αναπηρία δεν έχουν την ευκαιρία να τύχουν εκπαίδευσης που θα στηρίξει την ανεξάρτητη διαβίωσή τους και τη συμπερίληψή τους στην κοινότητα.

Από τις αρχές του 2023, όπως ενημέρωσε η κυρία Μιχαηλίδου σε συνέντευξη Τύπου,  ξεκινούν τα προγράμματα εκπαίδευσης εκπαιδευτών και οι συμμετέχοντες θα λαμβάνουν την ειδική πιστοποίηση για την άσκηση του επαγγέλματος από τον αρμόδιο κρατικό φορέα.

Αυτές είναι οι ειδήσεις που θέλουμε να διαβάζουμε.
 

Σήμερα Σάββατο 15 Οκτωβρίου λοιπόν, Παγκόσμια Ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού, μαζευόμαστε στην Καλλιθέα και μπαίνουμε για λίγο στη θέση των συμπολιτών μας με οπτική αναπηρία.

Καλό είναι, στην επόμενη δράση, να κληθούν και αυτοί που...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κι έφτασε η «Πρέβεζα» στην Κρήτη…

 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Λαμπρή εκδήλωση για τα εγκαίνια αθλητικών εγκαταστάσεων στην παραλία του Καρτερού στο Ηράκλειο, το Karteros Beach Sports Cennter. Ενός χώρου αθλητισμού που συμπεριέλαβε, ως όφειλε το 2022 (αυτό δε έλειπε!), τους ανθρώπους με αναπηρία άρα και σχεδιάστηκε ώστε να διευκολύνει την πρόσβασή τους. Κάτι που με θέρμη σχολιάστηκε στην ομιλία του προέδρου της Παραολυμπιακής Επιτροπής Γιώργου Καπελλάκη. 

 

Αλλά, την ίδια στιγμή…  Eτσι ξεμπροστιαστικά, όπως μας ταιριάζει για να δούμε το χάλι μας! Το χάλι μιας καθημερινότητας που ζέχνει απολίτιστους, μπουρτζόβλαχους, αμόρφωτους πλήρεις άχρηστων πτυχίων… Ούτε καν πέρασε από το λαμπρό μυαλό των λαμπρών ιθυνόντων της λαμπρής τελετής εγκαινίων, η πρόσβαση στην εξέδρα των λαμπρών επισήμων και του προέδρου της Παραολυμπιακής Επιτροπής Γιώργου Καπελλάκη.  

Κοιτάζω και ξανακοιτάζω τη φωτογραφία και αυθόρμητα απαγγέλω ένα κομμάτι από την Πρέβεζα του Καρυωτάκη.  

Κομμάτι, αιματηρά κομμένο. Κάθε που «κόβω» ποίημα νοιώθω να ζητήσω συγγνώμη από τον ποιητή του. 

 

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.

Την Κυριακή θ΄ακούσουμε την μπάντα. 

Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης 

Πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα. 

Περπατώντας αργά στην προκυμαία, 

«Υπάρχω;» λες, κ΄ύστερα «δεν υπάρχεις!»

 Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.

 Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης. 

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους 

Αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία… 

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, 

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία. 

 

ΥΓ. Αθλητική πορεία Γιώργου Καπελλάκη: 

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: H πιο τίμια εικόνα της Ελλάδας

 

ΑΡΘΡΟ - ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Την εικόνα θα την έχετε φαντάζομαι δει.

 Ιερατείο και καμαρωτοί παράγοντες του τόπου (ανάμεσα τους και ο υφυπουργός αθλητισμού Αυγενάκης) ανεβασμένοι στην εξέδρα σε εγκαίνια αθλητικών εγκαταστάσεων στη «λεβεντογέννα» (αν και το «οπλοφορούσα» είναι κάπως πιο ακριβές). Διπλά στη εξέδρα, παραπεταμένος, ο πρόεδρος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής ο οποίος μετακινείται με αμαξίδιο και δεν κατάφερε ν’ ανέβει στην εξέδρα καθώς κανείς δεν προνόησε για ειδική ράμπα.  

Πολλοί συμπολίτες βρήκαν τη συγκεκριμένη εικόνα εξοργιστική, για «εικόνα ντροπής» έγραφαν τα ευαίσθητα μέσα ενημέρωσης και ομολογώ οτι δεν τους καταλαβαίνω. Αν εξαιρέσω κάποιους που μπορεί να ζουν στο εξωτερικό ή μόλις να ήρθαν από εκεί, οι υπόλοιποι δεν μπορεί να μην ξέρουν ότι αυτή η εικόνα είναι απολύτως αντιπροσωπευτική της Ελλάδας. Τόσο αντιπροσωπευτική που κανονικά θα πρέπει να γίνει καρτ ποστάλ με γαλανόλευκα σημαιάκια και logo του υπουργείου Τουρισμού και να πωλείται στα τουριστικά σταντ μαζί με καρτ-ποστάλ της Ακρόπολης και των Ευζώνων.

 Στην πραγματικότητα είναι η πιο τίμια εικόνα της Ελλάδας. Είναι μια εικόνα που λέει μόνο αλήθεια.

Πέντε (!) παπάδες σε εγκαίνια αθλητικού χώρου (τόσοι πολλοί πιθανότατα επειδή είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι καθώς σε αυτούς τους χώρους είναι που ακούγονται οι περισσότερες χριστοπαναγίες και πέφτουν τα μεγαλύτερα καντήλια), παράγοντες κορδωμένοι σαν βαρουφάκηδες (ή παγόνια όπως είναι πιο γνωστά αυτά τα όντα) και το άτομο με αναπηρία στην άκρη, παραπεταμένο, κάτω από την εξέδρα. Η μόνη διαφορά με την πραγματικότητα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι με αναπηρία δεν θα έφταναν ούτε μέχρι την εξέδρα καθώς το χάλι των ελληνικών «πεζοδρομίων», των Ελλήνων οδηγών και των αρμόδιων να επιβάλουν τον νόμο σε άσφαλτο και «πεζοδρόμια» (σε εισαγωγικά γιατί οι μόνοι που δεν εξυπηρετούνται είναι οι πεζοί) δεν θα τους επέτρεπε να μετακινηθούν από το σπίτι τους μέχρι το γήπεδο. Υπό αυτήν την έννοια η εικόνα που εξόργισε πολλούς ανυποψίαστους μέχρι χτες συμπολίτες είναι και κάπως καλύτερη από την πραγματικότητα, την οποία όμως οι συμπολίτες ξέρουν πολύ καλά και ανέχονται ακόμα καλύτερα.  

Αυτή η εικόνα που σας εξόργισε είναι η Ελλάδα που βλέπετε κάθε μέρα και αδιαφορείτε ακριβώς όπως ο Αυγενάκης, οι λοιποί παράγοντες και οι παπάδες. 

Είναι η Ελλάδα που βοηθάτε να διατηρηθεί κάθε φορά που δεν καταγγέλετε κάποιον που έχει παρκάρει στο πεζοδρόμιο λέγοντας «έλα μωρέ τώρα, γιατί να πάρω την αστυνομία... και πού να το βάλει ο άνθρωπος;», κάθε φορά που εσείς αφήνετε το άμαξι σε κάποια διάβαση «για δύο λεπτάκια», κάθε φορά που απολαμβάνετε τον καφέ ή το ποτό σας σε τραπεζάκι που μετατρέπει το πεζοδρόμιο σε μπαρ ή καφέ, κάθε φορά που ανέχεστε μια αντικοινωνική-παραβατική συμπεριφορά επειδή σας βολεύει ή επειδή δεν σας ενοχλεί.

Ο Αυγενάκης, οι λοιποί παράγοντες και οι παπάδες δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό από ό,τι κάνετε οι περισσότεροι καθημερινά.  

Αδιαφορούν. 

Κι ας λέει ο Αυγενάκης στην αναγκαστική απολογία του (γραμμένη με τον συνήθη αστείο τρόπο του ανθρώπου που καταλαβαίνει ότι πρέπει να απολογηθεί αλλά δεν καταλαβαίνει τι το κακό έκανε) ότι «η κουλτούρα της συμπερίληψης είναι φιλοσοφία στο υφυπουργείο αθλητισμού».  

Αδιαφορούν τόσο πολύ που ούτε καν προσέχουν τον ανάπηρο κι αν τον προσέχουν τότε πιστεύουν ότι η θέση του είναι εκεί, παράμερα.  

Γιατί διαφορετικά, αν τον πρόσεχαν ή αν πίστευαν ότι η θέση του δεν είναι εκεί...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Θα σταθεί δίπλα στον Κωνσταντίνο ο Πρωθυπουργός; Θα αποφασίσει επιτέλους το κράτος-κωλοχανείο να εφαρμόσει τους δικούς του νόμους ώστε να προστατέψει τους πιο ευάλωτους πολίτες του;

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Πριν λίγες ημέρες στο ίνσταγκραμ του πρωθυπουργού ανέβηκαν κάποιες φωτογραφίες από τη συνάντηση του με τον εκ γενετής τυφλό Κωνσταντίνο μαζί με ένα μικρό κείμενο το οποίο κατέληγε με τον Κυριάκο τον Μητσοτάκη να δηλώνει «θα ειμαι δίπλα του όπως μπορώ».

 

Θα θεωρήσω ειλικρινή την πρόθεση του πρωθυπουργού και όχι απλώς μια προσπάθεια που σκοπό έχει να μας κάνει να πούμε «αχ, μωρέ τι καλός άνθρωπος είναι ο Κυριάκος». Και αφού τη θεωρήσω ειλικρινή θα του πω και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να σταθεί δίπλα όχι μόνο στον Κωνσταντίνο αλλά και σε κάθε άνθρωπο με αναπηρία και τελικά σε όλους μας. 

Είναι απλό, αφορά κάτι που θα έπρεπε να είχε κάνει από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά του και είναι απορίας άξιο γιατί δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα: απελευθέρωση των πεζοδρομίων και των οδηγών τυφλών (ναι, είναι αυτές οι γραμμούλες που σημερα είναι μόνο διακοσμητικές). Απελευθέρωση από τα τραπεζοκαθίσματα, τα ΙΧ, τα δίτροχα, τα διαφημιστικά, τις στάσεις λεωφορείου, τις ζαρτινιέρες, τα σήματα οδικής κυκλοφορίας και οτιδήποτε άλλο κάνει αδύνατη τη μετακίνηση του Κωνσταντίνου και (με την άδεια της κυβέρνησης) τον μετατρέπει σε πολίτη δεύτερης κατηγορίας.

Φυσικά δεν χρειάζεται ο ίδιος ο Μητσοτάκης να ασχοληθεί προσωπικώς. Του θυμίζω ότι στο υπουργικό του συμβούλιο έχει τοποθετήσει έναν κύριο που φέρει τον (αυτοσαρκαστικό υποθέτω) τίτλο «Υπουργός Προστασίας του Πολίτη» και ο οποίος είναι απολύτως αρμόδιος για την επιβολή του νόμου. Αν ο πρωθυπουργός δεν τον θυμάται μπορεί να ρωτήσει κάποιον από το επιτελείο του.  

Καταλαβαινω ότι ο υπουργός σκοπεύει να βάλει για πρώτη φορά υποψηφιότητα και δεν θέλει να κακοκαρδίσει τους παραβατικούς, αλλά ίσως, αν ο πρωθυπουργός μπει στον κόπο να του εξηγήσει πως η δουλειά του δεν είναι μόνο να μαζεύει ψηφαλάκια ή να τουιτάρει, να αναγκαστεί να το κάνει.  

Μετά υπάρχουν οι υπουργοί Εσωτερικών και Ανάπτυξης που όλο και κάτι θα μπορούν να κάνουν με τους ανευθυνους μαγαζάτορες και την υποκοσμιακή συμπεριφορά τους στον δημόσιο χώρο.

Μετά ο πρωθυπουργός μπορεί να πει δύο τρία φωνήεντα στους δημάρχους τα οποία εκείνοι θα μεταφέρουν στους αντιδημάρχους οι οποιοι (αν τα φωνήεντα είναι καθαρά) θα τα μεταφέρουν στους υφισταμένους τους. Κι αν δεν παίρνουν από φωνήεντα οι δήμαρχοι, ο πρωθυπουργός μπορεί να εξηγήσει στον λαό που τον εξέλεξε ποιοι είναι αυτοί οι δήμαρχοι και γιατί το κάνουν.  

Κι επειδή όλοι καταλαβαίνουμε ότι η ανοχή στην παραβατικότητα συνήθως γίνεται και με το αζημίωτο, να μια ευκαιρία για τον πρωθυπουργό να δώσει εντολή σε υπηρεσίες καταπολέμησης της διαφθοράς να ασχοληθούν επιτέλους με τους δήμους και τις δημοτικές τους αστυνομίες.

Με λίγα λόγια, αυτό που μπορεί να κάνει για τον Κωνσταντίνο ο πρωθυπουργός είναι αυτό που μπορεί να κάνει και για όλους τους υπόλοιπους Έλληνες: να αποφασίσει ότι οι νόμοι της χώρας δεν ψηφίζονται για να περνούν την ώρα τους οι βουλευτές αλλά για να εφαρμόζονται κι όταν δεν εφαρμόζονται, επιβάλλονται. 

Αυτό που μπορεί να κάνει είναι...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανάπηροι: γιατί κανείς δεν διαδηλώνει για τα μεγαλύτερα θύματα διακρίσεων στην Ελλάδα; - Στο ελληνόφωνο κωλοχανείο οι ανάπηροι υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό που όμοιο του δεν υφίσταται καμία άλλη ομάδα στη χώρα.

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Μιλώντας στη Βουλή ο σύντροφος Φίλης (ο άνθρωπος που θεωρεί καρκίνωμα τα πρότυπα και πειραματικά σχολεία) είπε πως οι πρόσφυγες που φεύγουν από τις δομές και δεν ξέρουν ακόμα που θα φοιτήσουν τα παιδιά τους «είναι οι δικοί μας Τζοντ Φλόιντ» (υποθέτω ότι ήθελε να πει «Τζορτζ Φλόιντ» αλλά δεν του το επέτρεψε η παροιμιώδης αμορφωσιά των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ).  

Το άστοχο της σύγκρισης είναι τόσο εμφανές όσο και η κάπως αστεία προσπάθεια μεταφοράς στα ελληνικά πράγματα μιας πολύ σοβαρής υπόθεσης που ελάχιστη σχέση έχει με την ελληνική (ή ακόμα και την ευρωπαϊκή) πραγματικότητα.  

Τόσο αστεία όσο εκείνα τα «ρεπορτάζ» του αθλητικού τύπου που μας ενημέρωναν ότι ο Κουτσιανικούλης είναι ο Έλληνας Μέσσι. Ή όσο τα συνθήματα που φώναξαν στα (περίπου) αγγλικά οι συμπολίτες που διαδήλωσαν στο Σύνταγμα και στον Λευκό τον Πύργο κατά του ρατσισμού που υφίστανται οι μαύροι κάτοικοι των ΗΠΑ.

Τόσο αστεία όσο κάθε προσποίηση ευαισθησίας που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας επαρχιώτικος μιμιτισμός που περισσότερο αποκαλύπτει παρά κρύβει την υποκρισία των μίμων.

Γιατί αν ο σύντροφος Φίλης ή οι συμπολίτες που παριστάνουν ότι νοιάζονται για τα ανθρώπινα δικααιώματα ήταν ειλικρινείς, δεν θα είχαν ανάγκη να επικαλεστούν τον ρατσισμό στις ΗΠΑ και ούτε θα περίμεναν την άφιξη προσφύγων για να εκδηλώσουν την ευαισθησία τους.
 

Γιατί στην Ελλάδα υπήρχε και υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που υφίσταται κοινωνικό αποκλεισμό που όμοιο του δεν υφίσταται καμία άλλη ομάδα στη χώρα.   

Υπάρχει μια ομάδα που υφίσταται διακρίσεις που είναι τόσο ακραίες ώστε τα μέλη της να αναγκάζονται να ζουν σε μια ισόβια φυλακή.  

Γιατί το ελληνικό κράτος μπορεί να μην έχει παρελθόν δουλεμπορίας και εκμετάλλευσης σκλάβων, αλλά έχει παρελθόν και παρόν και (όπως όλα δειχνουν) μέλλον σκληρής και συστημικής καταπίεσης και διάκρισης σε βάρος των αναπήρων.

Δεν λέω πως πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους η καταπίεση οπουδήποτε στον κόσμο. Λέω όμως ότι αν η ευαισθησία μας είναι αληθινή και όχι ένα απλό χόμπι για να διασκεδάζει την ανία της ευμάρειας, δεν θα χρειαζόταν να πάμε μέχρι την Αμερική για να βρούμε αντικείμενο διαμαρτυρίας.

Αν η ευαισθησία μας για την καταπίεση, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τα δικαιώματα ήταν αληθινή θα μας απασχολούσε λίγο και η καταπίεση, ο αποκλεισμός και τα δικαιώματα των συμπολιτών που είχαν την ατυχία να γεννηθούν ή να μείνουν ανάπηροι. Θα μας ένοιαζε ο αποκλεισμός τους από κάθε κοινωνική δραστηριότητα. Θα μας ενοχλούσε η αδυναμία τους να κινηθούν ελεύθερα οπουδήποτε στη χώρα. Θα μας συγκλόνιζε η ιδέα του ισόβιου κατ οίκον περιορισμού για το αδίκημα της αναπηρίας.

Αλλά χεστήκαμε.

Καταλαβαίνω πως οι ανάπηροι δεν έχουν το χάι ενός θέματος που απασχολεί τις ΗΠΑ, αλλά διάολε μένουν δίπλα μας. 

Για την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους υπεύθυνο είναι το κράτος που ζούμε και όχι ένα κράτος στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.  

Δεν αξίζουν έναν αγώνα; 

Δεν αξίζουν μια τόση δα διαμαρτυρία από τους ευαίσθητους πολιτικούς και συμπολίτες;

Βέβαια μια τέτοια διαμαρτυρία  δεν πολυσυμφέρει.

Γιατί σε μια τέτοια διαμαρτυρία υπάρχει ο κίνδυνος...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί κυβερνήσεις και δήμαρχοι μισούν τους ανάπηρους; (Ελλάδα, η χώρα στην οποία ένας ανάπηρος δύσκολα μπορεί να διανύσει απόσταση μεγαλύτερη των 50 μέτρων)

Ο Μάνος Βουλαρίνος ψάχνει να βρει την αιτία που δήμαρχοι και κυβερνήσεις μισούν τους ανάπηρους.

 

Αν ήταν χιουμοριστική εκπομπή, θα θαύμαζα τον σκληρό και εύστοχο σαρκασμό, αλλά ήταν δελτίο ειδήσεων αυτό στο οποίο άκουσα ότι «η χώρα μας πρέπει να συμμορφωθεί με ευρωπαϊκή οδηγία σύμφωνα με την οποία όλα ανεξαιρέτως τα δημοσία κτίρια και όλα τα ιδιωτικά  τα οποία στεγάζουν γραφεία σε ποσοστό άνω του 50% πρέπει να αποκτήσουν τις υποδομές που θα επιτρέπουν την επίσκεψη ανθρώπων με αναπηρία». Και αντί για σαρκασμό θαύμασα την υποκρισία.
 

Δεν λέω πως δεν πρέπει τα κτίρια που στεγάζουν υπηρεσίες και γραφεία να αποκτήσουν υποδομές ώστε να μην είναι απαγορευμένες ζώνες για τους ανάπηρους συμπολίτες. Ίσα-ίσα πιστεύω πως ο οικοδομικός κανονισμός πρέπει να επιβάλει τις υποδομές αυτές ακόμα και στα κτίρια που προορίζονται για στέγαση. Όπως στις υπηρεσίες, έτσι και στα διαμερίσματα προς πώληση ή προς ενοικίαση, η πρόσβαση πρέπει να είναι εύκολη σε όλους. Και προφανώς πιστεύω πως η ευρωπαϊκή οδηγία για τις υποδομές των κτιρίων είναι απολύτως απαραίτητη. Αλλά για χώρες πραγματικά ευρωπαϊκές ή στοιχειωδώς εκπολιτισμένες. Όχι για την Ελλάδα.
 

Γιατί η Ελλάδα είναι η χώρα στην οποία ένας ανάπηρος σπανίως διαπιστώνει αν μπορεί να μπει σε ένα κτίριο υπηρεσιών και γραφείων, γιατί το μεγάλο του πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί καν να φτάσει εκεί.

 Είναι η χώρα στην οποία ένας ανάπηρος πολύ δύσκολα μπορεί να διανύσει απόσταση μεγαλύτερη των 50 μέτρων. 

Είναι η χώρα στην οποία τα δήθεν «πεζοδρόμια» είναι στην πραγματικότητα δεντροδρόμια, γλαστροδρόμια, ζαρτινιεροδρόμια, σκαλοπατοδρόμια, περιπτεροδρόμια, αυτοκινητοδρόμια, μοτοσυκλετοδρόμια, ποδηλατοδρόμια, πατινοδρόμια, στασοδρόμια, σκουπιδοτενεκεδρόμια, ταμπελοδρόμια, καγκελοδρόμια, παγκοδρόμια και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. 

Είναι η χώρα που τα δήθεν πεζοδρόμια δεν έχουν καμία σχέση με τους πεζούς και τις ανάγκες τους και πολύ περισσότερο με τους αναπήρους και τις δικές τους ανάγκες.


Με δεδομένο ότι τα δήθεν πεζοδρόμια και οι νόμοι που τα αφορούν είναι αρμοδιότητα της κυβέρνησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης, δεν είναι δύσκολο να συμπεράνουμε πως πρωθυπουργοί, υπουργοί και δήμαρχοι (μπορεί και περιφερειάρχες) μισούν τους αναπήρους. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται για αδιαφορία, αλλά αν ήταν απλή αδιαφορία θα έκαναν πού και πού κάτι, έστω και μικρό, για να τους βοηθήσουν να μη ζουν φυλακισμένοι στα σπίτια τους. Νομίζω πως όλα δείχνουν πως έχουμε να κάνουμε με μίσος ή έστω κάποια ακατανόητη απέχθεια, που οδηγεί στον συνειδητό καθημερινό βασανισμό των αναπήρων.


Αν δεν τους μισούσαν, αν δεν ήθελαν να τους βασανίζουν, θα φρόντιζαν ΚΑΙ να νομοθετήσουν ΚΑΙ να επιβάλουν νόμους που θα έκανε τα δήθεν πεζοδρόμια πραγματικά πεζοδρόμια. Θα έκαναν κάτι περισσότερο από το να λένε ωραία λογάκια προσποιούμενοι τους ευαίσθητους (λογάκια που δείχνουν ότι είναι ενήμεροι του προβλήματος και συνειδητά το αφήνουν άλυτο). Αντί γι’ αυτό, σφυρίζουν αδιάφορα και παίζουν το πολύ βολικό παιχνίδι των αρμοδιοτήτων που τη μια είναι της κυβέρνησης και την άλλη της τοπικής αυτοδιοίκησης. Των αρμοδιοτήτων που καμία κυβέρνηση δεν φροντίζει να αποσαφηνίσει νομοθετικά, αφού το συγκεκριμένο παιχνίδι βολεύει τους άχρηστους κάθε κόμματος και κάθε ιδεολογίας.
 

Το μίσος των εκλεγμένων αντιπροσώπων για τους αναπήρους βέβαια δεν θα μπορούσε να θριαμβεύσει με τον τρόπο που θριαμβεύει αν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι δεν είχαν τη συγκατάβαση της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων τους. Της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων που επίσης αδιαφορούν για (και σε κάποιες περιπτώσεις επίσης ολοφάνερα μισούν) τους αναπήρους και γι’ αυτό βοηθούν, όπως μπορούν, την προσπάθεια κυβέρνησης και τοπικών αρχόντων να τους κρατήσουν φυλακισμένους στα σπίτια τους.


Κι αν οι άρχοντες που τους πηγαίνουν και τους φέρνουν με λιμουζίνες για των οποίων την απρόσκοπτη κυκλοφορία κινητοποιείται η τροχαία (μην τυχόν και πιάσει κανένα φανάρι τον αξιότιμο κύριο Φούφουτο) δεν έχουν κίνητρο να νοιαστούν για τους αναπήρους, η στάση των ψηφοφόρων είναι ακατανόητη. Όσο και να μισούν τους αναπήρους, θα πρέπει να πολεμήσουν με την ανοησία τους και να καταλάβουν ότι το μόνο που τους χωρίζει από την αναπηρία είναι μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου. Κι αν δεν έχουν το μυαλό να καταλάβουν ότι όλοι είμαστε υποψήφιοι ανάπηροι, ας σκεφτούν τα μωρά στο καροτσάκι. Κι αν δεν τους νοιάζουν ούτε αυτά (ή τα μισούν εξίσου), ας νοιαστούν για τον εαυτό τους που, δεν μπορεί, κάποιες φορές θα μετακινείται και χωρίς ρόδες.

 
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, στην πραγματικότητα δεν μπορώ να απαντήσω στο γιατί κυβερνήσεις και δήμαρχοι μισούν τους αναπήρους. Διαπιστώνω τον σαδισμό με τον οποίο τους αντιμετωπίζουν, αλλά δεν μπορώ να βρω την πηγή του. 

Ξέρω όμως πως...

ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ - ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στέλιο, γιατί;

Γράφει ο  Κωνσταντίνος Δούβλης 

Εγκληματολόγος, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας της Αστυνόμευσης,

 

Εδώ και πολλές εβδομάδες το ερώτημα αυτό "καίει" την καρδιά, την ψυχή και το μυαλό μου. Με βασανίζει χωρίς σταματημό. Δε με αφήνει να ησυχάσω. Αποφάσισα να λοιπόν το θέσω δημόσια, μήπως και λυτρωθώ.

Γιατί, Στέλιο;
 

Γιατί μας εκθέτεις τόσο απάνθρωπα;
 

Γιατί μας χαλάς την κοινωνική και ατομική μας γαλήνη;
 

Γιατί περιφέρεις την ψυχική σου δύναμη και μας την "τρίβεις" στο πρόσωπο καθημερινώς;
 

Γιατί μας κάνεις να νιώθουμε ανεπαρκείς, λίγοι, αδύναμοι;
 

Γιατί δεν κάθεσαι στη γωνιά σου να περιμένεις κρατική ελεημοσύνη;
 

Γιατί μας αναγκάζεις κάθε ώρα και στιγμή που σε βλέπουμε να ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις δικές μας ανασφάλειες, με τα συμπλέγματα κατωτερότητας και τις φοβίες μας;
 

Γιατί αντιμετωπίζεις την απανθρωπιά μας με χαμόγελο και συγκατάβαση;
 

Γιατί μας θυμίζεις συνεχώς τη δική μας συναισθηματική και ηθική αναπηρία;
 

Γιατί μας αναγκάζεις να κοιτάξουμε τον καθρέφτη που τόσα χρόνια αποφεύγουμε; Καλά δεν πορευόμαστε μέχρι τώρα;

 

Γιατί δεν μας αφήνεις να συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε ανόητες και παιδιάστικες δικαιολογίες για τις αποτυχίες μας; Άλλωστε είναι το "εθνικό μας σπορ". Πάντα φταίει ο απέναντι, ο δάσκαλος, ο πατέρας μας, ο πολιτικός.  Με ποιο δικαίωμα μας στερείς την εθνική μας ηδονή; Το blame game που λένε και στο χωριό μου;

 

Γι' αυτό κάθε φορά που σε βλέπω Στέλιο, οργίζομαι.
 

Βγαίνει ο Πολάκης μέσα μου και επαναστατώ.
 

Μου ξυπνάς το "τέρας" που το είχα χρόνια καλά κοιμισμένο.
 

Μου δείχνεις ποιος πραγματικά είμαι.
 

Δε ζητάς τη λύπη μου, εμπνέεις τον σεβασμό μου.
 

Δε παραπονιέσαι, πρωτοπορείς.
 

Δεν λυγίζεις, πολεμάς και νικάς.
 

Και με κάνεις να νιώθω μικρός... ταπεινός... με αφήνεις άφωνο.
 

Δε σε ξέρω Στέλιο, αλλά σε έχω γνωρίσει. Πριν από χρόνια, σε άλλη χώρα. Σε γνώρισα στο πρόσωπο του Mike, ενός συμφοιτητή μου στη Νέα Υόρκη. Που κάθε πρωί στις 8 ήταν πρώτος με το αναπηρικό του αμαξίδιο στο μάθημα. Με υποδεχόταν με ένα πλατύ χαμόγελο όταν έμπαινα στην αίθουσα κατσούφης και σκεπτικός. Μου μιλούσε για το σαββατοκύριακο του που ήταν γεμάτο δραστηριότητες, διάβασμα για το δεύτερο (!) μεταπτυχιακό του και αθλητισμό! Ναι αθλητισμό! Έπαιζε μπάσκετ για άτομα με αναπηρία.

 

Και εγώ σκεφτόμουν ότι το ΣΚ με το ζόρι σηκώθηκα από το κρεβάτι...  

Από τότε με θύμωνες, Στέλιο. Από τότε σε αντιπαθούσα. Από τότε με εξέθετες, εμένα τον "αρτιμελή", κάθε μέρα.

 

Σε γνώρισα επίσης, στο Σικάγο. Στο πρόσωπο το Kevin ενός αστυνομικού με αναπηρία που μια σφαίρα που σφηνώθηκε στη σπονδυλική του στήλη τον άφησε ανάπηρο. Μου μιλούσε με πάθος για την δουλειά του, που τώρα πια περιοριζόταν σε καθήκοντα γραφείου. Μου έλεγε ότι αυτή η σφαίρα ήταν το δικό του παράσημο και δεν θα την άλλαζε (!) με τίποτα διότι του θύμιζε το καθήκον του για την προστασία του πολίτη!Θυμάμαι ακόμα τα τηλεφωνήματά του "για να μη τεμπελιάζω" και να "πάω στη βιβλιοθήκη να στρωθώ"...

 

Αυτοί οι 2 "Στέλιοι" βέβαια, είχαν ένα προνόμιο που εσύ δεν έχεις: Ζουν σε χώρα που σέβεται την αναπηρία και το δείχνει εμπράκτως σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου βίου. Από την προσβασιμότητα μέχρι το parking... Εσύ αναγκάζεσαι να παλεύεις για τα αυτονόητα. 

 

Γι΄όλους αυτούς τους λόγους...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πρόταση εμπιστοσύνης: Ισότητα ευκαιριών στις θέσεις πάρκινγκ και στις ράμπες των ΑμεΑ

Γράφει ο ΜΙΚΡΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ

 

Ισότητα ευκαιριών στις θέσεις πάρκινγκ και στις ράμπες των ΑμεΑ θα εξαγγείλει ο Υπουργός Υγείας κατά τη συζήτηση για την πρόταση δυσπιστίας προς το πρόσωπό του.

Διότι είναι κρίμα να τριγυρνάει στα στενά σαν άδικη κατάρα και να καταναλώνει βενζίνη ο αγνός οδηγός-ψηφοφόρος ενώ μπροστά του χάσκει κενή η θέση πάρκινγκ για ΑμεΑ, ή η ράμπα που υποτίθεται δεν πρέπει να παρκάρουμε πάνω σε αυτή.

 

Είναι μια πρόταση εμπιστοσύνης προς τον ταλαιπωρημένο οδηγό: τις δουλειές του να κάνει ο άνθρωπος, μέσα σε ένα τρίωρο θα το έχει πάρει το αμάξι.
 

Κύκλοι του Υπουργείου μιλούν για μια πρωτοβουλία προς τη σωστή κατεύθυνση, μιας και όλες οι μελέτες έχουν δείξει πως οι σκατόψυχοι υπερτερούν συντριπτικά των ΑμεΑ.

 

Οπότε ήλθε η ώρα να μιλήσουν οι πλειοψηφίες, να τα πούμε όλα ανοικτά, να γίνουμε αψείς και καλά, να αμφισβητήσουμε τους προνομιούχους.

 

Και επειδή με τους αληθινά προνομιούχους η Κυβέρνηση θα ανοίξει πόλεμο την επόμενη τετραετία, τώρα βάλλει κατά ριπάς κατά των “προνομίων” των ΑμεΑ.

 

Η συνέχεια στη Βουλή, μετά τις αργίες, διότι οι διακοπές του Πάσχα των βουλευτών δεν γίνεται να περικοπούν.

 

Μετά την Ανάσταση ξεκινά η τριήμερη διαδικασία για την πρόταση δυσπιστίας κατά Υπουργού Πολάκη, που γίνεται ψήφος εμπιστοσύνης, πριν γίνει ρινγκ.

 

Τέλος να σημειώσουμε πως...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κι εσύ Πολάκης είσαι

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ
 

Ελα τώρα. Μην παριστάνεις τον παρθένο. Παράτα την παρθενορραφή και ομολόγησε την αλήθεια. Ολοι. Εξ ημών και υμών. Το έχω δει με τα μάτια μου: Να τους σπρώχνουμε. Να τους περιφρονούμε. Να τους χλευάζουμε στα μουλωχτά. Και να τους λοιδωρούμε

 

Ολα αυτά τα πλάσματα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Προτιμώ τον όρο “ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από τον άλλο το καθιερωμένο ¨άτομα με ειδικές ανάγκες”. Κοινώς ΑΜΕΑ

 

Κι εσύ Πολάκης είσαι. Εδώ κοτζάμ ευρωπαικό κράτος (υποτίθεται στα λόγια και στα χαρτιά) κι όμως μέχρι προ τινος τίποτα δεν υπήρχε στους δρόμους και στις συγκοινωνίες να διευκολύνει αυτά τα πλάσματα ενός “κατώτερου θεού”

 

Να μην παριστάνουμε λοιπόν τους αθώους, τους έκπληκτους, τους απορημένους και τους αλληλέγγυους. Χωρίς αυτό να αποτελεί συγχωροχάρτι για τον χουλιγκάνο Παύλο Πολάκη. Το στίγμα θα μείνει. Το στίγμα θα τον συνοδεύει εφ όρου ζωής

 

Και μάλιστα, για να επανέλθω στις υποκειμενικές μας ευθύνες, θυμίζω πως αρκετοί, που στην οικογένειά τους εχουν τέτοια πλάσματα, αισθάνονται ντροπή με αποτέλεσμα να κρύβουν τους ανθρώπους τους, τα παιδιά τους, τους συγγενείς τους, τους άντρες και τις γυναίκες τους. Και τους κρύβουν από ντροπή

 

Γιατί;  

Επειδή ακόμα η ελληνική κοινωνία να συμφιλιωθεί με αυτά τα πλάσματα. Ακόμα να συμφιλιωθεί με τις ανάγκες, με την ιδιαιτερότητα του καθενός. Οπως κάνουν με τους ομοφυλόφιλους. Οπως έκαναν, στο παρελθόν, με τους κομμουνιστές

 

Ετσι περίπου στην ημιπαρανομία όλα αυτά τα πλάσματα. “Καταραμένα” από τη φύση, τις αρρώστιες και “εξορισμένα” από την κοινωνία. Ελάτε τώρα, ομολογήστε το

 

Και κάτι ακόμα. Ποιο το ασυγχώρητο λάθος του Παύλου Πολάκη; 

Μα το γεγονός ότι δεν ζήτησε συγγνώμη. Πως δεν έχει συνειδητοποιήση το ολίσθημά του. Πως δεν διαθέτει ίχνος αυτογνωσίας και αυτοκριτικής διάθεσης. Πως εξακολουθεί να πιστεύει πως εκείνος έχει δίκιο και όλοι οι άλλοι είναι συνωμότες, δεξιοί, αντιδραστικοί, φερέφωνα του Κυριάκου και της Χρυσής Αυγής. Ολοι

 

Γιατί αγαπητέ μου η συγγνώμη, το “με συγχωρείτε” όπως κι αλλα παρόμοια είναι κι αυτά “εξορισμένᨔ και ξενητεμένα από το καθημερινό μας λεξιλόγιο. Αγνωστες λέξεις μιας κοινωνίας που όλα τα ξέρει. Που για όλα πάντα φταίνε οι άλλοι. Που για όλες τις δυστυχίες και τις τραγωδίες μας πάντα οι ξένοι είναι εκείνοι που τις σχεδιάζουν και τις οργανώνουν

 

Πρέπει να ξέρεις. Οτι η εξυπνάδα, η στοιχειώδης ευφυία, η ελάχιστη σχέση με την ¨κανονικότητα” αρχίζει και τελειώνει με λέξεις όπως ¨συγγνώμη” Οπως “δεν ξέρω”. Οπως “αμφιβάλλω”. Οπως “να δούμε”. Οπως «είμαι σε σύγχυση». Οπως «θα το μελετήσω». Οπως «δεν είμαι ικανός να πω τη γνώμη μου». Οπως ¨δεν το έχω διαβάσει». Οπως «δεν είναι παντογνώστης»

 

Σκεφτείτε, αναλογιστείτε, αναζητήστε. Μέσα σας. Η ευθύνη είναι προσωπική υπόθεση. 

Διαφορετικά...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Γκαϊντούρια»

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
 

Ο Πολάκης μας μάρανε. Μήπως σκέφτεται διαφορετικά από τον «αψύ Σφακιανό» ο άρχοντας που αφήνει το αυτοκίνητό του στη διάβαση των αναπήρων;  

Πώς οι δημοτικές αρχές εγκύπτουν στο πρόβλημα του τυφλού ο οποίος ακολουθεί το ειδικό αυλακωμένο πεζοδρόμιο για να πέσει σε λάκκο ή τροχοφόρο;  

Από τότε που φτιάχτηκαν τα ειδικά πεζοδρόμια, ελάχιστοι τυφλοί κυκλοφορούν πλέον. Τα δημόσια κτίρια, όπως και τα καταστήματα, είναι υποχρεωμένα να διαθέτουν τις ειδικές ράμπες πρόσβασης, όμως πέστε μου πόσες αναπηρικές πολυθρόνες έχετε δει να τις ανεβαίνουν;  

Η απάντηση είναι απλή: δεν έχουν τρόπο να φτάσουν ώς εκεί. 

Στην πόλη που αντιμετωπίζει τον πεζό ως περιττό βάρος ο πεζός με κινητικά προβλήματα, ο ανάπηρος, είναι «άχθος αρούρης». Προηγούνται τα τραπεζοκαθίσματα στα ελάχιστα πεζοδρόμια και τα δίκυκλα των υπερήφανων ιππέων. Για προσπάθησε να περάσεις τη διάβαση κουτσαίνοντας επειδή σε χτύπησε η μέση σου. Ποια διάβαση, θα μου πείτε; Την εικαζόμενη διάβαση με τη σβησμένη διαγράμμιση. Και η μαρτυρική Ελληνίδα μάνα με το καροτσάκι; Αν τα Εξάρχεια είναι άβατο για την αστυνομία, ολόκληρη η πόλη είναι άβατο για τους αναπήρους. 

Με τη μεγαλειώδη υποκρισία μας τους βαφτίσαμε ΑμεΑ για να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη.  

Ανομία είπατε;  

Οση ανομία τραβάει η όρεξή σας. Κι αυτήν την ανομία εκφράζουν πολιτικά ο Πολάκης και η κυβέρνησή του. Οπως ο οδηγός θυμώνει όταν του επιβάλλεται πρόστιμο, έτσι και ο Πολάκης θυμώνει όταν κάποιος του ζητήσει τον λόγο για την αγένειά του, τις απειλές που εκτοξεύει, τις συκοφαντίες, τις βωμολοχίες.
 
 

Το πρόβλημα βέβαια παραμένει ο Τσίπρας. Ο Τσίπρας, που τον αποκάλεσε «αψύ Σφακιανό». Για ακολουθήστε τον δρόμο της μεταφοράς. «Σφακιανός», ήτοι «γνήσιος Κρητικός», και, ως «γνήσιος Κρητικός», γνήσιος Ελλην. Ο Πολάκης δεν είναι σαν και εμάς που απαιτούμε ευπρέπεια γιατί δεν έχουμε τα κότσια να είμαστε απρεπείς, να βρίζουμε, να φουμάρουμε όπου μας καπνίσει, να συκοφαντούμε. Με άλλα λόγια, δεν εκφράζουμε τη λαϊκή ψυχή.  

Διότι η μεγάλη βλάβη που επέφερε η ηγεμονία της Αριστεράς στην κοινωνική μας ζωή είναι ότι ταύτισε τη λαϊκή ψυχή με την απρέπεια και την ανομία. Τα υπόλοιπα είναι για τους συντηρητικούς. Θυμήθηκα τους πρωτοπασόκους που στο αμφιθέατρο της Παντείου φώναζαν τον Σάκη Καράγιωργα «κουλοχέρη». Διευθυντής ορχήστρας, ο εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών Ακης. Η παράδοση είναι βαθιά ριζωμένη.

 

Τον Πολάκη σε λίγο θα τον έχουμε ξεχάσει. Ομως...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μια θεσμική απάντηση στον κ. Πολάκη

Γράφει ο Στέλιος Φενέκος 

Υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού ε.α., πρόεδρος της Κοινωνίας Αξιών και υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι.

 

Η προσέγγιση του ζητήματος της αναπηρίας, χαρακτηρίζεται από διαρκή εξέλιξη. Οι σύγχρονες αντιλήψεις για την αναπηρία και η αποτύπωσή τους σε θεσμούς, συνιστούν ισχυρό πλαίσιο αναφοράς για τη χάραξη μίας αποτελεσματικής πολιτικής για την «κοινωνία αξιών».

 

Το ιατρικό-ατομικό μοντέλο, που περιοριζόταν σε ιατρικές παρεμβάσεις με σκοπό τη θεραπεία και την αποκατάσταση, με τη δημιουργία παράλληλων δομών που απευθυνόταν αποκλειστικά στα άτομα με αναπηρία, οδήγησε στην απομόνωση των ΑμεΑ από την υπόλοιπη κοινωνία, υποθάλποντας τον κίνδυνο του κοινωνικού αποκλεισμού και της ιδρυματοποίησης.

 

Αντίθετα το κοινωνικό μοντέλο, όπου η αναπηρία δεν θεωρείται χαρακτηριστικό του ατόμου, αλλά αποτέλεσμα του πλέγματος των σχέσεων του με το περιβάλλον, βασίζεται στην αντίληψη ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ΑμεΑ δεν πρέπει να θεωρούνται αποτέλεσμα των ατομικών λειτουργικών περιορισμών τους, αλλά συνέπεια των ατελειών της κοινωνίας, οι οποίες ορθώνουν εμπόδια στην ικανοποίηση των αναγκών των ατόμων αυτών.

 

Η οπτική του κοινωνικού μοντέλου μετατοπίζει την έμφαση από το άτομο στο ευρύτερο κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Επίσης εισάγει τη διάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότιμης μεταχείρισης σε αντιδιαστολή με αντιλήψεις «φιλανθρωπίας», οίκτου, ελεημοσύνης κ.λ.π.
 

Απώτερος σκοπός είναι η κοινωνική ένταξη των ΑμεΑ σε αντιδιαστολή με την ενσωμάτωσή τους (μονομερή προσαρμογή) στο υφιστάμενο κοινωνικό περιβάλλον.

 

Παρόλο που σε διεθνές επίπεδο έχει προσδιοριστεί ένα θεσμικό πλαίσιο για τα δικαιώματα των ΑμεΑ (ΟΗΕ: Σύμβαση και Προαιρετικό Πρωτόκολλο, Συμβούλιο της Ευρώπης: Σύσταση REC σχέδιο δράσης για ΑμεΑ 2006-2015, ΕΕ: χάρτης θεμελιωδών δικαιωμάτων, κανονισμοί 1081, 1083/2006), το οποίο έχει αποτυπωθεί και στην Ελληνική νομοθεσία (Ν. 4074/2012, ΦΕΚ 88Α/11-04-2012), εν τούτοις σε επίπεδο άσκησης συγκεκριμένων πολιτικών, παρατηρείται έντονη τάση αμφισβήτησης της σκοπιμότητας των κοινωνικών δαπανών, η οποία επιχειρείται να παγιωθεί μέσω ανατροπών στο θεσμικό πλαίσιο.

 

Έτσι θεμελιώδεις κατακτήσεις δεκαετιών ανατρέπονται αφ’ ενός μεν, από τις ανεύθυνες πολιτικές που επιδιώκουν τον περιορισμό της ευθύνης του κράτους και των κοινωνικών δαπανών, όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο αλλά πολλές φορές και στο πεδίο της ισονομίας και της αναγνώρισης των θετικών δικαιωμάτων στα άτομα με αναπηρία (discrimination positive).

 

Ως αποτέλεσμα η εγγύηση του κράτους για τα ΑμεΑ περιορίζεται κάτω από το ελάχιστο όριο κοινωνικοποίησης τους και αξιοπρεπούς διαβίωσης.
 

Με το πρόσχημα της «αποκέντρωσης» μάλιστα, οι αρμοδιότητες μετατίθενται στη Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση χωρίς την αντίστοιχη μεταφορά πόρων.

 

«Είναι αναγκαία η δημιουργία ενός Εθνικού πολιτικού πλαισίου για την αναπηρία»

 

Βάση στατιστικών, τα ΑμεΑ ανέρχονται στο 10% του πληθυσμού. Εάν συνυπολογίσουμε τα άτομα του άμεσου και ευρύτερου οικογενειακού-φιλικού περιβάλλοντος και των εργαζομένων που εμπλέκονται με την αναπηρία, διαμορφώνεται ένα αρκετά υψηλό ποσοστό πληθυσμού, που είναι προς όφελος της κοινωνίας αλλά και των ατόμων ξεχωριστά, να καταστεί δραστήριο και ενεργό.

 

Επομένως...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ζήτημα επιβίωσης της Αριστεράς η αήθης επίθεση Πολάκη στον Κυμπουρόπουλο

Του TopGunZ

Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος έχει μια από τις πιο τρομακτικές, πραγματικά, ασθένειες. Από μωρό παιδί μάλιστα.  

Παρ' όλα αυτά κατάφερε να γίνει σημαιοφόρος, να τελειώσει μια σχολή τόσο απαιτητική όσο η Ιατρική, να μετεκπαιδευτεί, να πάρει ειδικότητα και ταυτόχρονα να αποτελέσει φάρο ελπίδας για χιλιάδες συνανθρώπους μας με αναπηρίες.

 

Αυτόν τον αγωνιστή της ζωής, αυτόν τον άνθρωπο που οι περισσότεροι δε θα αντέχαμε στη σκέψη να περάσουμε ούτε το 1/100 από όσα έχει βιώσει, αυτόν τον άνθρωπο που παρά την αναπηρία του κατάφερε πράγματα που οι περισσότεροι ούτε να τα αγγίξουν δεν ελπίζουν, αυτόν έπιασε στο στόμα του η ντροπή της Κρήτης.

 

Ο ομιλών οχετός (θυμίζω παλαιότερες εκφράσεις για θαψίματα δημοσιογράφων), ο πρότυπος σταλινοφασίστας τραμπούκος της ΚΝΕ (θυμίζω το περιστατικό που ως φοιτητής επιτέθηκε σε εκδήλωση Βορειοηπειρωτών), ο περήφανος για τις απάτες του (θυμίζω διπλά βιβλία στο Δήμο) γκάνγκστερ, τόλμησε να πιάσει στο στόμα του τον Στέλιο τον Κυμπουρόπουλο.

 

Γιατί, προφανώς, τους χαλάει το απόλυτο δόγμα της Αριστεράς: Την ισοπέδωση των ανθρώπων στο ελάχιστο επίπεδο, ώστε να εξαρτώνται από ένα κράτος πατερούλη και τους κομισάριούς του, όπως ελόγου του.  

Η βασική διαλεκτική της Αριστεράς περιστρέφεται γύρω από την θεοποίηση της ισότητας. Όχι ως εναρκτήρια κατάσταση για κάθε πολίτη, αποτέλεσμα ενός ορθού κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Αλλά ως καταληκτική κατάσταση, επιβαλλόμενη απολυταρχικά από ένα παντοδύναμο πολιτικό σύστημα. Η μεθοδολογία της ισοπέδωσης αυτής είναι άλλοτε ταξικού χαρακτήρα (Κομμουνισμός) και άλλοτε ταυτοτικού (Ναζισμός).
 

Σκεφτείτε τώρα:

Όταν ένας άνθρωπος σαν τον Κυμπουρόπουλο καταφέρνει σε ένα τόσο εχθρικό για τα ΑΜΕΑ κράτος (για να μην πω κοινωνία) να ΠΕΤΥΧΕΙ, τότε τι χρεία της αριστεράς έχομεν? 

Όταν ο πλέον αδύναμος (σωματικά) εκ των συνανθρώπων μας, καταφέρνει με τα πενιχρά εργαλεία της ελληνικής πολιτείας, κυρίως, όμως, με την θέλησή του και με την αγάπη της οικογένειάς του, όχι απλά να ζήσει αξιοπρεπώς, αλλά να μεγαλουργήσει, τότε τι ρόλο βαράνε οι αριστεροί "ανθρωπιστές", οι κοινωνικοί "σωτήρες" και οι ορδές μετακλητών τους?

 

Ο Κυμπουρόπουλος δεν μας "άδειασε τη γωνιά" ως κοινωνία, γαντζωμένος σε ένα πενιχρό επίδομα. Προσελήφθει στο ΕΣΥ με μια διάταξη που ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που ζήτησε ο Στέλιος κάνει, δίνει ίσες ευκαιρίες σε ανθρώπους που ΗΔΗ απέδειξαν πως έχουν τη δύναμη και τη θέληση να αγωνιστούν. Δεν στερεί θέσεις από τους αρτιμελείς συνανθρώπους μας, δεν παρακάμπτει κάποια επετηρίδα, δεν μας φορτώνει ένα ακόμα μίσθαρνο, έναν ταλαίπωρο συμβασιούχο-όμηρο στις ορέξεις του κάθε κυβερνώντος. Για αυτό και, χωρίς καμία επιφύλαξη, θέλω να συγχαρώ τον Παναγιώτη Κουρουμπλή για τον αγώνα που έδωσε για τη συγκεκριμένη διάταξη (προφανώς χωρίς να ξεχνάμε το σύνολο της πορείας του).

 

Άνθρωποι σαν τον Κυμπουρόπουλο πλήττουν ανηλεώς και βάναυσα τον πυρήνα της ακραιφνούς μιζέριας και δογματικής απανθρωπιάς της Αριστεράς. 

Για αυτό και, τώρα, που η Κυβέρνηση αυτής της κτηνώδους ιδεολογίας πνέει τα λοίσθια...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η αλήθεια είναι μία: Ο Πολάκης φοβάται τους Κυμπουρόπουλους

Γράφει ο Γιῶργος Μιχαηλίδης

 

Ο υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης, έγραψε ό,τι θα έγραφε οποιοσδήποτε φασίστας της Γης ολούθε, στοχοποιώντας τον υποψήφιο ευρωβουλευτή Στέλιο Κυμπουρόπουλο.


Με την ανάρτησή του στο Facebook, φάνηκε -για άλλη μια φορά- πως είναι αστοιχείωτος και απολίτιστος.  

Είναι κρίμα να βλέπεις έναν γιατρό να αντιμετωπίζει έναν ΑμΕΑ με αυτόν τον τρόπο και κυρίως, να ανοίγει τον δρόμο για λιντσάρισμά του από τους ταλιμπάν οπαδούς του στον βόθρο των social media. 

Επειδή λοιπόν ο κ. Πολάκης θεωρεί πως ασκεί τα καθήκοντά του ως υπουργός όταν νυχτώνει και μπαίνει στο Facebook, θα του εξηγήσουμε τι θα περίμενε να ακούσει κανείς πρώτα από έναν γιατρό και ύστερα από έναν πολιτικό που διαμορφώνει και άποψη.

 

Ο απολίτιστος και αστοιχείωτος κ. Πολάκης, κατηγόρησε τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, πως αξιοποίησε την μέριμνα του Κράτους για πρόσληψη ως ΑμΕΑ, ω γιατρός. Είχε το θράσος μάλιστα στην ίδια πρόταση να βάλει και την φράση «ίσες ευκαιρίες» γιατί λέει, δεν προσελήφθη σαν τους άλλους γιατρούς… Αηδία…

 

Οι δυτικές κοινωνίες, πάλεψαν και νίκησαν το φαιοκόκκινο μέτωπο του ρατσισμού και του μίσους σε οτιδήποτε διαφορετικό. Τι κι αν κατάντησαν να έχουν υπουργούς σαν τον Πολάκη, τα κεκτημένα δεν θάβονται. Η Ευρώπη έχει εδραιώσει το δικαίωμα στα άτομα που μπορούν πραγματικά να προσφέρουν, να τους δίνονται οι απαραίτητες συνθήκες για να προσφέρουν.

 

Ο Παύλος Πολάκης και η παρέα του, όντες μακριά από την Δύση, ίσως σε κάποιο σοβιετικό χωριό της Σιβηρίας, αγνοούν αυτές τα έννοιες και νομίζουν πως όλοι οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται το ίδιο, και όχι όλοι οι άνθρωποι να έχουν ίσες ευκαιρίες. Η παρακάτω εικόνα, αν και απλοϊκή, μεταδίδει αυτό το νόημα. Ένα νόημα που ο κ. Πολάκης, αρνείται να αποδεχθεί λόγω των ιδεολογικών του παρωπίδων.

 

Μία ευνομούμενη και σύγχρονη πολιτεία, οφείλει να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους βάσει του τι μπορούν να προσφέρουν και όχι βάσει της αρτιμέλειάς τους, του φύλου τους, της εθνικότητάς τους, ή του χρώματός τους. Αλλά ο Πολάκης και ο κάθε Πολάκης, δεν θέλει Κυμπουρόπουλους.

 

Θέλουν γύρω τους άτομα ανίκανα να σκεφτούν, ανίκανα να κρίνουν και ανίκανα να προσφέρουν. 

Θέλουν οπαδούς, δεν θέλουν πολίτες, για να μπορούν οι ίδιοι να λυμαίνονται το κράτος, τα ανθρώπινα δικαιώματα και κάθε έννοια αξιοκρατίας.

 

Προς λύπη τους...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι «αόρατες» κλούβες της Ηρώδου Αττικού κατά των ΑμεΑ!

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ

 

Ο Αλέξης Τσίπρας την Δευτέρα απουσίαζε από το Μέγαρο Μαξίμου. Είχε πάει στα Καλάβρυτα να μιλήσει σε κάτι κτηνοτρόφους. Κατά σύμπτωση η 3η Δεκεμβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία. Και κάποια από αυτά τα άτομα θέλησαν να διαδηλώσουν στην Αθήνα, είτε για λόγους ευαισθητοποίησης των υπολοίπων, είτε επειδή απλώς έχουν κάθε άλλο λόγο να το κάνουν, καθώς αυτή η πόλη μόνο τη ζωή τους δεν διευκολύνει.   

Εν όψει της πορείας αυτής και απουσία του Πρωθυπουργού, κλούβες παρατάχθηκαν στην Ηρώδου Αττικού. Eνα φρούριο κτίστηκε για να προστατεύσει το Μέγαρο Μαξίμου. Παρόλο που ο Αλέξης Τσίπρας έχει πει ότι δεν έχει κλούβες των ΜΑΤ να τον φυλάνε έξω από το σπίτι του και το γραφείο του, αυτές οι άτιμες ήταν εκεί. Για να αποτρέψουν αυτήν την προφανή απειλή κατά της δημόσιας ασφάλειας.  

Ας υποθέσουμε απλώς ότι κάποιο από αυτά τα άτομα με αναπηρία, δεν ήταν ένας επικίνδυνος και αγριεμένος διαδηλωτής που θα ήθελε να πετάξει μολότοφ και να ανατινάξει το Μέγαρο Μαξίμου. Αλλά ότι ήθελε απλώς να κατέβει την Ηρώδου Αττικού και να πάει μία βόλτα στο Ζάππειο, ας πούμε. Δεν θα μπορούσε, γιατί οι κατά τα άλλα αόρατες κλούβες είχαν παραταχθεί στην Ηρώδου Αττικού. Και αφού ο Τσίπρας έλειπε, μάλλον θα ήταν εκεί για να φυλάνε τον Φλαμπουράρη και τον Βερναρδάκη.  

Μπορεί και να αντιπαρέλθει κάποιος το ότι ο κατά τα άλλα κοινωνικά ευαίσθητος Πρωθυπουργός δεν είχε στείλει έστω ένα μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα ΑμεΑ. Μπορεί οι σύμβουλοί του να το λησμόνησαν ή να είχαν αφοσιωθεί στην συγγραφή της ομιλίας προς τους κτηνοτρόφους. Ομως αυτό που δεν κρύβεται, είναι η θλιβερή εικόνα μίας κυβέρνησης που λέει ότι μεριμνά για τους αδύναμους και τους περιθωριοποιημένους και την ίδια στιγμή φοβάται μην τυχόν και οι άνθρωποι με τα αμαξίδια φτάσουν έξω από το πρωθυπουργικό γραφείο. 

Υπάρχει όμως μία παρηγοριά. Ο υπουργός ΨΗΠΤΕ και Διαστήματος Παππάς, υπέγραψε ολόκληρη υπουργική απόφαση για...