ΝουΔο-γαλαζαίοι ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η κυβέρνηση των "αρίστων" (Ζαίων με γραβάτες και δόντια) , αποτυγχάνει στο Μεταναστευτικό

Αν αυτοπροσδιοριστώ ως ασυνόδευτος ανήλικος θα ππαρω και εγώ επιδότηση; https://t.co/3wwQBC7uhn

— Κυχρέας / Kychreas (@vxaz_79) July 27, 2026

Θα τα πούμε στις εκλογές.

Το μνμ θα το λάβεις από τοὺς επαγγελματίες ανησυχούντες. pic.twitter.com/kNezhM1hKT

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) July 21, 2026

Για άλλη μία φορά να δώσουμε συγχαρητήρια στον παππού Πλεύρη που τρώει την περιουσία του με το κούγκαρ γκομενέτο, και δεν την αφήνει σε αυτόν τον παπατζή pic.twitter.com/gmXmzHED0z

— IoannisCook (@Ioannis_Cook) August 4, 2026

 

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Αυξάνονται συνέχεια οι μεταναστευτικές ροές προς τη χώρα μας. Δίχως σταματημό, σχεδόν καθημερινά, το Λιμενικό Σώμα διασώζει πάνω από 200 μετανάστες την ημέρα.

Αυτοί έρχονται από τη Βόρεια Αφρική και συνήθως έχουν τα τηλέφωνα των ελληνικών Αρχών στην Κρήτη και ειδοποιούν πως κινδυνεύουν!

Οι ΜΚΟ που τους εφοδιάζουν με τα σχετικά τηλέφωνα επαφής εξακολουθούν να δρουν ανενόχλητες, σε αγαστή συνεργασία με διακινητές, ενώ το Λιμενικό προφανώς υπερηφανεύεται για τον αριθμό όσων διασώζει.

Η Κρήτη δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα διότι, για ευνόητους λόγους, όλοι μεταφέρονται σε «δομές» στην ενδοχώρα, με άγνωστη στη συνέχεια την τύχη τους.

Παρά τις εξαγγελίες περί αυστηροποίησης των μέτρων αποτροπής των συνεχών ροών και τους νέους κοινοτικούς κανονισμούς η χώρα εξακολουθεί να παραμένει απροστάτευτη και είσοδος εκατοντάδων η χιλιάδων μουσουλμάνων εξακολουθεί να αυξάνεται. Παράδειγμα, ο πρόσφατα συλληφθείς Παλαιστίνιος, παρ’ ολίγον τρομοκράτης, που είναι άγνωστο πώς μπήκε στη χώρα και μπαινόβγαινε πηγαίνοντας στη Μαλαισία για «εκπαίδευση»!

Εχουμε επανειλημμένα εξηγήσει ποια θα πρέπει να είναι τα μέτρα αποτροπής. Με κριτήριο πάντα μια απόφαση μη αποδοχής της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Και για όσο διάστημα ακόμη ο αριθμός των ήδη εισελθόντων θα μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε μια τέτοια πολιτική αποτροπής. Διότι σύντομα, όσο οι αριθμοί των εισερχομένων θα μεγαλώνουν κι αυτοί που θα αποκτούν δικαίωμα μόνιμης εγκατάστασης θα πληθύνονται, η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής αποτροπής δεν θα είναι πλέον δυνατή. Οπως λ.χ. στη σημερινή Βρετανία και Σουηδία…

Οποιος εισέρχεται παραβιάζοντας τα σύνορα θα θεωρείται παραβάτης του νόμου. Δεν θα προωθείται σε δομές αλλά θα φυλακίζεται. Με στόχο να επαναπατρίζεται στη χώρα προέλευσής του. Αν αυτό είναι δυνατόν. Διαφορετικά θα εκτοπίζεται σε κάποιο νησί δίχως την παραμικρή δυνατότητα προώθησης στην επικράτεια.

Αιτήσεις ασύλου θα εξετάζονται μόνο αν υποβάλλονται σε προξενεία της χώρας ή σε νόμιμα σημεία εισόδου. Πουθενά αλλού.

 

Η χώρα δέχεται μετανάστες μόνο κατόπιν διακρατικής συμφωνίας ή ειδικών ρυθμίσεων. Με κράτη κυρίως μη μουσουλμανικά.

Οσων οι αιτήσεις ασύλου γίνονται δεκτές δεν θα μπορούν να προσκαλούν για μόνιμη εγκατάσταση συγγενείς τους.

Ετσι ίσως να μπορέσει να σωθεί ό,τι ακόμη σώζεται. Αλλά…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Κίνδυνοι από πολιτικές αστοχίες

Η ΕΕ ακούει;

Η Ελλάδα με το πανεπιστημιακό κατεστημένο σε σήψη, με την αγορά εργασίας αποκομμένη από την έρευνα ακούνε;

Φτιάξτε φρέντο με χάρτινο καλαμάκι, αποτέλεσμα της υπέρμετρης κανονιστικής παρέμβασης της ΕΕ στην κοινωνία (της τεχνολογίας), και ξυπνήστε. pic.twitter.com/lS5ZcxbDGj

— Kyriakos Kotsoglou (@Kyriakos_Law) October 13, 2024

Μετά όταν λέμε ότι ο κόσμος μας πάει κατά διαόλου κάποιοι γελάνε.... Από την αηδία με το χάρτινο καλαμάκι που έλιωνε φτάσαμε στην επόμενη πίστα βλακείας με το πλαστικό των ΠΕΝΗΝΤΑ (50) χρήσεων... 😂😂 ΠΕΝΉΝΤΑ... pic.twitter.com/o0n3ER5U6c

— Άκης Γαβριήλ (@g_akis) January 23, 2024

 Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πολίτες των πλούσιων και πιο προοδευμένων χωρών της Δύσης, κυρίως των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εμφανίζονται να είναι περισσότερο δυσαρεστημένοι με τις κυβερνήσεις τους σήμερα παρά οποτεδήποτε άλλοτε από την εποχή που εμφανίσθηκαν οι μετρήσεις της κοινής γνώμης. 

Οι περισσότεροι ειδικοί επιστήμονες είχαν την πεποίθηση πως αυτό ήταν ένα σημάδι απογοήτευσης με συγκεκριμένες κυβερνήσεις παρά με το σύνολο του πολιτικού συστήματος.

Με βάση όμως πρόσφατα στοιχεία από δημοσκοπικές έρευνες σε πολλές δυτικές χώρες αρχίζει να διαφαίνεται μια επικίνδυνη τάση που μάλλον διαψεύδει αυτές τις περισσότερο αισιόδοξες εκτιμήσεις. 

Σύμφωνα με ένα εξαιρετικό άρθρο των καθηγητών Roberto Stefan Foa, του Πανεπιστημίου του Cambridge, και Yascha Mounk, του Πανεπιστημίου John Hopkins, στο περιοδικό «The Journal of Democracy», η απογοήτευση αφορά γενικότερα την πολιτική και τη δημοκρατική διαδικασία.

Μέσα από έρευνες που έγιναν στη Βόρεια Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη προκύπτει το συμπέρασμα πως πολλοί πολίτες καθιερωμένων δημοκρατιών δείχνουν πολύ απογοητευμένοι από τον τρόπο διακυβέρνησης που ισχύει και από τη μορφή των κυβερνήσεών τους. Παράλληλα, φαίνονται ανοιχτοί σε άλλες, περισσότερο αυταρχικές και λιγότερο δημοκρατικές, μορφές διακυβέρνησης που θα έκαναν τα πράγματα, κατά την εκτίμησή τους, πιο αποτελεσματικά.  

Μια σοβαρότατη δηλαδή δυσαρέσκεια με τη δημοκρατία παρουσιάζεται. Αν επεκταθεί περισσότερο, είναι ενδεχόμενο να θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα αλλά και τη βιωσιμότητα των παραδοσιακών δημοκρατικών συστημάτων!

Πολλές πολιτικές αστοχίες, που έχουν υπονομεύσει τον τρόπο ζωής των λαϊκότερων κυρίως τάξεων, έχουν παίξει κυρίαρχο ρόλο σε αυτή την εξέλιξη. Η σχετικά πρόσφατη, σχεδόν θρησκευτική, υστερία με την κλιματική αλλαγή έχει οδηγήσει σε αχαρακτήριστες πολιτικές που κάνουν κάποιους πλούσιους ενώ καταδικάζουν τον υπόλοιπο κόσμο στη φτώχεια και την ανέχεια.

Η εγκατάλειψη του άνθρακα και του λιγνίτη και οι περιορισμοί στη χρήση πετρελαίου έχουν οδηγήσει τους λογαριασμούς ρεύματος στα ύψη και τα προϊόντα στα ράφια των σουπερμάρκετ σε απλησίαστους ανοδικούς ρυθμούς. Ο κόσμος πανικοβάλλεται χωρίς να βλέπει διέξοδο, όταν τα κόμματα ομονοούν για τους, επιστημονικά αστήρικτους, κινδύνους της κλιματικής αλλαγής. Και όλα αυτά όταν στο θέμα της υπερθέρμανσης της ατμόσφαιρας δεν υπάρχει η παραμικρή βελτίωση.

Οι κίνδυνοι λοιπόν για τα δημοκρατικά πολιτεύματα προέρχονται από τις άστοχες πολιτικές επιλογές των συστημικών κομμάτων. 

Αν αυτό δεν γίνει συνείδηση ...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Φυσικές κοινωνικές ηγεσίες

  Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Κάθε χώρα έχει συνήθως την ηγεσία που της αξίζει. Κι όχι κάποια που, υποτίθεται, της επιβάλλουν. 

Αυτό είναι ένα μάθημα που οφείλουμε να καταλάβουμε και να αποδεχθούμε. 

Οταν η παιδεία της χώρας έχει περίπου για χρόνια πιάσει πάτο. Οταν δηλαδή η αθλιότητα της παιδείας έχει φθάσει στην κοινωνική κορυφή, την οποία και κοσμεί με τα προϊόντα της. Αυτό που σήμερα στη χώρα μας αποκαλείται κοινωνική ελίτ και υφίσταται τις αναπόφευκτες επιθέσεις των λαϊκιστών δεν είναι παρά σημαντικής οικονομικής επιφάνειας άτομα που είναι συνήθως προϊόντα κρατικής εύνοιας και χαμηλής παιδείας. Τα γούστα και οι επιλογές ενός συνηθέστατα κοινωνικού περιθωρίου έχουν γίνει πλέον κυρίαρχα και διαμορφώνουν τις βασικές προτιμήσεις της κοινωνίας.

Θυμάμαι μικρός ακούγαμε καμιά φορά – ανεξαρτήτως κοινωνικής προέλευσης και εισοδηματικής βάσης – τη «Μαντουμπάλα» και γελάγαμε. Σήμερα αναφορές σε τέτοια ακούσματα σπάνε τα ταμεία, ενώ η «Μαντουμπάλα» διαφημίζει μεγάλη συναυλία!

Ολα αυτά οδηγούν σε κάποιες σκέψεις για τη διαμόρφωση των ηγεσιών μιας χώρας.  

Σε κράτη όπως λ.χ. η Κίνα και η Αγγλία σήμερα οι ελίτ διατηρούν τη θέση τους μέσω παιδείας κυρίως και αποδεδειγμένα σκληρής δουλειάς.

Δύο εξαιρετικοί βρετανοί συγγραφείς, οι Sam Friedman και Aaron Reeves, μελέτησαν εξονυχιστικά την αγγλική ελίτ από το 1890 μέχρι σήμερα εξετάζοντας τα βιογραφικά τους, την πορεία τους, τα σχολεία τους και τις καριέρες τους γενικότερα και πραγματοποιώντας πάνω από 200 συνεντεύξεις εξάντλησαν κάθε ερευνητική δυνατότητα για περίπου 125.000 άτομα και κατέληξαν σε εντυπωσιακά συμπεράσματα.

Στο βιβλίο τους «Born to Rule: The Making and Remaking of the British Elite», Harvard University Press, 2024 (Γεννημένοι για Εξουσία: Η Δημιουργία και Αναδημιουργία της Βρετανικής Ελίτ) παρακολούθησαν με λεπτομέρεια την πορεία αυτών των ανθρώπων, την προέλευσή τους, τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά τους, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους καθώς και την επίδρασή τους στην πορεία της χώρας τους.

Κατά τους κοινωνιολόγους αυτούς καθηγητές, έχουν υπάρξει σημαντικές μεταβολές στη δομή αυτής της κυρίαρχης ομάδας που την έχουν απομακρύνει από τις παραδοσιακές καρικατούρες μιας παλαιόθεν συντηρητικής παρέας, με εμμονή στο κυνήγι της αλεπούς και προσωπική πορεία μέσω Ιτον, Χάροου, Κέιμπριτζ ή Οξφόρδης και μεταξύ τους γάμων και συγγενικών σχέσεων προς θέσεις επιρροής και ισχύος.

Αυτό που αποκαλύπτει η έρευνα είναι πως ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει όσον αφορά την κοινωνική κινητικότητα του ανώτατου 1% της κοινωνίας.  

Σίγουρα έχει αλλάξει η παραδοσιακή σύνθεση της ελίτ, με την ένταξη μαύρων και εκπροσώπων της ασιατικής κοινότητας ανάμεσά τους.

Αυτό που έχει αλλάξει είναι ο τρόπος που η ελίτ παρουσιάζει τον εαυτό της. Γίνεται μεγάλη προσπάθεια να φαίνονται και να φέρονται σαν φυσιολογικοί, καθημερινοί άνθρωποι. 

Αυτό που αποδεικνύει όμως η εμπειρική έρευνα είναι οτι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Επαναστατική ταξική αυτοάμυνα

Ηθικοί υπεύθυνοι για τη βόμβα στην #hellenic_train
Κι ας αποδείξουν ότι δεν είναι . pic.twitter.com/rnptpE3CTb

— Βελ - ביבי (@vel_theGreek) April 12, 2025

 Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Καιρό είχαμε να τους ακούσουμε. Και τώρα, μέσα από το μίσος που τελευταία έχει διεισδύει στην κοινωνία και στη βαθμιαία διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών που με σαφήνεια σημειώνεται, ξαναπετάγονται στο προσκήνιο οι σκοτεινοί πρωταγωνιστές της θρασυδειλίας.

Οι εκ του ασφαλούς «αγωνιστές» των ανύπαρκτων κοινωνικών αγώνων που κρύβονται κάτω από το προσωπείο της τρομοκρατίας. 

Επαναστατική Ταξική Αυτοάμυνα αυτοαποκαλούνται. Ευφάνταστο όνομα, που σίγουρα κάποιος θα κουράστηκε να το εμπνευσθεί, για να διαφέρει από τα προηγούμενα πολυχρησιμοποιημένα ευρήματα. Που όλα έχουν το ίδιο τιποτολογικό περιεχόμενο. 

Η τοποθέτηση, κατά βάση εκ του ασφαλούς, εκρηκτικών και η συγγραφή προκηρύξεων με πομπώδες αριστερίστικο ύφος. Με απόλυτα ξεπερασμένο, πολιτικά ρηχό, περιεχόμενο. 

Επειτα από τόσα χρόνια αυτά βρίσκουν να πουν οι κοινωνικοί μας επαναστάτες;

Εγώ θα προτιμούσα να τους αποκαλέσω επίσημα «Αναχρονιστικούς Τοξικούς Αυτόχειρες».  

Θα ήταν μια ονομασία πολύ κοντύτερα στη σημερινή εξωρεαλιστική τους παρουσία. Διότι βρίσκονται τελείως εκτός χρόνου, δηλητηριάζουν ένα ήδη άρρωστο πολιτικό κλίμα και οδηγούν ταχύτατα στο περιθώριο της εκτίμησης του κόσμου τις όποιες ιδέες ή αξίες υποτίθεται πως υποστηρίζουν.  

Αυτές οι τρομοκρατικές ενέργειες σε τι ακριβώς αποσκοπούν;

Είναι αντιεξουσιαστές και εχθροί του οργανωμένου κρατικού συστήματος; Πώς συμπλέουν τότε με αριστερίστικη συνθηματολογία και, συνεπώς, με κρατικοπαρεμβατικές λογικές; 

Αυτή η σχιζοειδής κρίση ταυτότητας υποδηλώνει καθαρά διαταραγμένες προσωπικότητες με αδυναμία άρθρωσης ολοκληρωμένου και συνεκτικού πολιτικού λόγου. Αλλιώς θα έπρεπε να εντάσσονται στο αναρχικαπιταλιστικό ιδεολογικό στερέωμα που απορρίπτει όμως τις όποιες τρομοκρατικές επιλογές.  

Τι είναι λοιπόν ακριβώς αυτό στο οποίο προσβλέπουν;

Αν είναι κάτι σαν τους εξισωτικούς «παραδείσους» του υπαρκτού κομμουνισμού, τότε ο χαρακτηρισμός «αντιεξουσιαστές» είναι μάλλον για τα πανηγύρια!

Δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους σοσιαλισμός χωρίς κάποιον καταπιεστικό κρατικό μηχανισμό και βραχίονα. Τα πάντα εκεί ξεκινούν και καταλήγουν στο κράτος. Χωρίς ενδιάμεσα οι πολίτες να παίζουν τον οποιοδήποτε ρόλο. Πλην του υπάκουου και νωθρού ανθρώπινου υποψηφίου. Που εκτελεί χωρίς να γνωρίζει και χωρίς να ρωτάει. Εκεί ο κρατούμενος από τις Αρχές πολίτης έχει άγνοια για τις προθέσεις των δεσμοφυλάκων του. Οπως ένας ήρωας του David Young στο βιβλίο του «Stasi Child» μπορεί μόνο να αναφωνήσει: «Τι έχω κάνει; Τι υποτίθεται πως έχω κάνει; Φωνάξτε, πες τε τους»! (σελ. 167).

Αν πάλι η ιδεατή πραγματικότητα είναι μια κοινωνία δίχως κράτος και μηχανισμούς εξουσίας, τότε καταλήγουμε σε ένα περιβάλλον πανίσχυρων κι αδέσμευτων καπιταλιστών. Ενα σύστημα που επικρατεί, χωρίς συζήτηση, το δίκαιο των ισχυροτέρων. Χωρίς να υπάρχει habeas corpus, χωρίς ατομικά δικαιώματα και όπου επικρατεί η στυγνή βία της ισχύος (βλ. σχ. άρθρο μου στα «ΝΕΑ»).

Και στους «επαναστάτες» λοιπόν εγγράφουμε ως κοινωνία μια τρύπα στο νερό. Κι εκεί οπισθοδρόμηση κι αποτυχία. Ρηχότητα, έλλειψη βάθους κι ορθολογικής σκέψης. 

Αυτά είναι τα δείγματα δράσης του πολιτικού μας περιθωρίου. 

Ενα ακόμη...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Περί Ευρώπης, Ουκρανίας και Ρωσίας

Πυρά Τραμπ: “Μην ασχολείστε με τον Πούτιν” – “Να μην καταλήξουμε σαν την Ευρώπη” - «Να μην ανησυχούμε για τον Πούτιν», αλλά να κοιτάμε να μην καταλήξουμε σαν την Ευρώπη.
https://t.co/R9BkPVFKZU pic.twitter.com/LJS2pLJkHu

— dimosio.gr (@dimosio_gr) March 3, 2025

 

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Κάποιοι δεν είχαν πάρει στα σοβαρά τον πρόεδρο Πούτιν όταν από το 2008 στο Μόναχο είχε προειδοποιήσει πως η Ρωσία δεν πρόκειται να ανεχθεί περαιτέρω προσέγγιση του ΝΑΤΟ στα σύνορά της.

Κι αυτό αφορά κυρίως τους κρεμλινολόγους της Ουάσιγκτον καθώς και τους πολιτικούς της Ουκρανίας και πολλούς της Ευρώπης. Μετά μάλιστα την άφιξη στο Κίεβο του αμερικανικού διδύμου πρέσβη Πάιετ και υφυπουργού Εξωτερικών Νούλαντ, οι αντιρωσικές προκλήσεις κορυφώθηκαν.

Οδήγησαν έτσι στην αντισυνταγματική ανατροπή του φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίας Γιανούκοβιτς και αρκετά αργότερα στην αναπάντεχη άνοδο στην εξουσία του ηθοποιού Ζελένσκι.

Το σκηνικό της τελικής κρίσης είχε πλέον στηθεί. Εμενε μόνο η αφορμή για το ξέσπασμά της. Κι αυτή δόθηκε με την περιφρόνηση της συμφωνίας του Κιέβου για την αντιμετώπιση του Ουκρανικού, και από τον Ζελένσκι και από τους Δυτικούς, και με την αίτηση της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Τελικά μπορούσαν να βρεθούν κι άλλοι τρόποι η κρίση να εκτονωθεί. Για τη Μόσχα όμως το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Και η λεγόμενη «στρατιωτική επιχείρηση» φάνηκε, κακώς, σαν η μόνη λύση.

Πάνω από τρία χρόνια μετά, με τον Τραμπ ξανά στην εξουσία, με μερικές χιλιάδες νεκρούς στα πολεμικά μέτωπα, με την Ουκρανία εξαθλιωμένη, την Ευρώπη σε κρίση και την Αμερική οικονομικά κερδισμένη, βρισκόμαστε και πάλι στην αφετηρία νέων συνεννοήσεων.

Το ερώτημα σήμερα είναι βεβαίως καίριο για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την Ουάσιγκτον προσανατολισμένη σε μια  προσέγγιση με τη Μόσχα τι μέλλει να πράξει η ΕΕ που, ακολουθώντας μέχρι τώρα τυφλά τη γραμμή Μπάιντεν, έχει καλλιεργήσει ένα έντονο κλίμα αντιπαράθεσης με το Κρεμλίνο.

Με την εξαίρεση της Ουγγαρίας, και κάπως της Σλοβακίας, οι Βρυξέλλες έχουν υιοθετήσει μια γραμμή αντίθεσης με τη Μόσχα. Πώς μπορούν να οδηγηθούν σε αναθεωρήσεις θέσεων και εθνικών στρατηγικών;

 Το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό για την Ελλάδα που έχοντας απέναντί της μια δύστροπη Τουρκία, που ποτέ δεν διέρρηξε τις σχέσεις της με τη Ρωσία, εμφανίζεται τώρα δικαιωμένη και με ισχυρότερα ερείσματα στο διεθνές σκηνικό. Η ελληνική προσαρμογή στα νέα διεθνή γεωπολιτικά δεδομένα πρέπει να γίνει με δεξιοτεχνία γρήγορα – κι ας είναι αρκετά επίπονη.

Οφείλουμε να αναλάβουμε πρωτοβουλίες που θα δείξουν στην Ουάσιγκτον τη χρησιμότητά μας σαν παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή. Αλλά να φανεί και στη Μόσχα πως μπορούμε να παίξουμε ένα ρόλο διαμεσολάβησης με τις Βρυξέλλες ώστε να επουλωθούν οι όποιες πληγές.

Κυρίως διότι η Τουρκία...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΙΣΛΑΜΟΛΑΓΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Είναι λύση η μετανάστευση;

Doctor or engineer? pic.twitter.com/B4hwxwRDyZ

— RadioGenoa (@RadioGenoa) January 1, 2025

 

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι σχεδόν απίστευτη η εμμονή κάποιων στην επιλογή της μετανάστευσης ως μέσου επίλυσης του δημογραφικού προβλήματος της Ευρώπης και της συνακόλουθης χαμηλής παραγωγικότητας της οικονομίας της, λόγω μείωσης του εργατικού της δυναμικού.

Τελευταία εμφανίζεται μια καινούργια τάση που υποστηρίζει την «οργανωμένη» και ορισμένου χρόνου μετανάστευση ως λύση στο ελλειμματικό παραγωγικό δυναμικό των ευρωπαϊκών χωρών. Με γκουρού αυτών των απόψεων τον Λαντ Πρίτσετ, πρώην ακαδημαϊκό στο Χάρβαρντ και την Οξφόρδη, ιδρυτή τώρα της οργάνωσης Labor Mibility Partnerships, η τάση είναι να βοηθηθούν και οι χώρες προέλευσης και  εκείνες της υποδοχής εργαζομένων με τη νέα πολιτική.

Η κυρίαρχη επιχειρηματολογία είναι πως έτσι και θα αντιμετωπισθούν οι όποιες ανησυχίες των γηγενών πληθυσμών από τη μετανάστευση, εφόσον αυτή θα είναι συμφωνημένα μικρής διάρκειας, αλλά και θα ανακουφισθούν οι παραγωγικές δομές των ανεπτυγμένων χωρών από την εισροή καινούργιου εργατικού δυναμικού. Παράλληλα, θα ανακουφισθούν οικονομικά και κοινωνικά και οι χώρες προέλευσης των μεταναστών λόγω της εισροής χρημάτων, της εξόδου και απορρόφησης σε ξένες αγορές ενός ανήσυχου μέρους των νεότερων κοινωνικών στρωμάτων αλλά και λόγω απόκτησης εργασιακής και τεχνολογικής εμπειρίας αυτών που θα επιστρέψουν.

Υπάρχουν όμως πολλές επιφυλάξεις για όλο αυτό το εργασιακό σχήμα.

Κατ’ αρχήν το επιχείρημα που σταθερά προβάλλει ο Πρίτσετ, πως τα σύνορα πριν από τα μέσα του 20ού αιώνα ήσαν πάντα ανοιχτά, δεν ευσταθεί. Από τα χρόνια της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπήρχε τεράστιο θέμα αντιμετώπισης – με αποκλεισμούς, συγκρούσεις ή ενσωμάτωση – των βαρβαρικών φυλών που περιφερειακά την πίεζαν. Μέχρι που τελικά η αυτοκρατορία υπέκυψε στην εισβολή των Γότθων το 480 μ.Χ., στη Μάχη της Αδριανούπολης. Εξαιρετική είναι η σχετική εξιστόρηση αυτών των γεγονότων από τον περίφημο ιταλό ιστορικό Αλεσάντρο Μπάρμπερο, στο βιβλίο του «Βάρβαροι: μετανάστες, πρόσφυγες, εκτοπισμένοι στη Ρωμαϊκή Ιστορία» (εκδ. Historical Quest, 2021).

Ενα άλλο σοβαρό ζήτημα αφορά την προέλευση αυτών των μεταναστών. Η πλειονότητα όσων εισέρχονται στις ΗΠΑ είναι από χώρες της Λατινικής Αμερικής, καθολικοί χριστιανοί στο θρήσκευμα και μαθημένοι σε κάποιο δυτικής κουλτούρας εργασιακό ήθος. Αυτοί όμως που εισέρχονται στην Ευρώπη προέρχονται από την Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Και είναι βέβαια μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, με ελάχιστη εργασιακή εμπειρία και νοοτροπία. Οι περισσότεροι από αυτούς συντηρούνται με κοινωνικά επιδόματα και σπάνια εντάσσονται σε ασφαλιστικά ή φορολογικά σχήματα.

Ο Ντάγκλας Μάρεϊ στο βιβλίο του «Strange Death of Europe: Immigration, Identity and Islam» («Ο παράξενος θάνατος της Ευρώπης: μετανάστευση, ταυτότητα και Ισλάμ», εκδ. Bloomsbury 2017), εξηγεί σε ένα ολόκληρο κεφάλαιο πως τα επιχειρήματα περί διάσωσης της παραγωγικότητας και των ασφαλιστικών συστημάτων από τις ροές των μουσουλμάνων μεταναστών είναι τελείως ανεδαφικά και ασύμφορα.

Εξυπακούεται λοιπόν πως η προσφυγή σε μουσουλμανικές μεταναστευτικές ροές…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πολιτική αποκάλυψη

What the MSM gets wrong about Germany’s Sahra Wagenknecht.

The inner-metro bourgeoisie is desperate to portray BSW as some kind of ‘antidote’ to the AfD’s right-populism.

Nothing could be further from the truth.

BSW is an antidote to the fake, lifestyle-left they’ve created. pic.twitter.com/9BxRlZHSPP

— nineofclubs 🦘 (@real_nineoclubs) October 28, 2024

 

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Σε μια εποχή όπου παντού αναζητείται μια καινούργια συναρπαστική ηγετική φυσιογνωμία, φαίνεται πως κάποια πράγματα αρχίζουν να παίρνουν τον δρόμο τους. Το αξιοπερίεργο είναι πως οι καταλυτικές εξελίξεις διαδραματίζονται στη Γερμανία. Κάτι που κανένας δεν φαίνεται να περίμενε. Μια χώρα όπου, τα μεταπολεμικά κυρίως χρόνια, οι πολιτικές εξελίξεις προκαλούν χασμουρητά, δείχνουν τα πράγματα να δημιουργείται κάτι εντελώς καινούργιο.

Η προσωπικότητα που ταράζει τα νερά κι αναστατώνει την κοινή γνώμη είναι η Σάρα Βάγκενεχτ. Το κόμμα της, με το καθόλου ευφάνταστο όνομα «Συμμαχία της Σάρα Βάγκενεχτ» (BSW), δείχνει να σαρώνει στις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις και να απειλεί την κυριαρχία του κατεστημένου (Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλδημοκράτες, Φιλελεύθεροι, Πράσινοι) και την ανεχόμενη δεξιά Εναλλακτική (Alternative fur Deutchland).

Τι ξεχωρίζει το πρόσφατα συσταθέν BSW από όλους τους άλλους;

Η ιδιαίτερη πολιτική του πλατφόρμα. Που δίνει απαντήσεις σε πολλά αδιέξοδα που ταλανίζουν τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, αλλά και η τόλμη και αθυροστομία της ηγέτιδάς του που αποφασίζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να μη χαϊδεύει αφτιά.

Η «Σάρα», όπως αποκαλείται χαϊδευτικά από τους οπαδούς της που τη λατρεύουν, έχει εισαγάγει μια ασυνήθιστη αμεσότητα στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας που είναι ασύλληπτη για τους αντιπάλους της. Ολοι τους την αποκαλούν λαϊκίστρια, ενώ τα κόμματα της Αριστεράς καταφεύγουν στις γνωστές καταγγελίες περί «Ακροδεξιάς». Χωρίς πλέον να μπορούν να πείσουν πολλούς, πέραν των φανατικών τους οπαδούς.

Η Σάρα προέρχεται από την Αριστερά και πολλά από τα  επιχειρήματά της έχουν καθαρά αριστερό πρόσημο. Σε πολλούς βέβαια αυτό ηχεί οικείο και τους διευκολύνει να ομιλούν περί εθνικοσοσιαλισμού (nazionalsozialismus = nazi). Κάτι όμως που όλοι της Αριστεράς είχαν φροντίσει όλα αυτά τα χρόνια να καταχωνιάσουν στα βάθη της λήθης. Πως δηλαδή οι Ναζί είχαν αριστερές – σοσιαλιστικές καταβολές. Και το θυμήθηκαν (βολικά) ξανά τώρα.

Όμως η σύγχρονη κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική.

Η Σάρα τώρα παντρεύει ορισμένες αντιλήψεις της Αριστεράς (κοινωνική προστασία, συλλογικές διαπραγματεύσεις, κάποιες παροχές σε ευπαθείς ομάδες κ.ά.) με καθαρά φιλελεύθερες αντιλήψεις (μείωση φόρων, λιγότερες κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία, ιδιωτικοποιήσεις κ.ά.) και με ριζοσπαστικές λύσεις σε καυτά τρέχοντα ζητήματα (πάταξη μουσουλμανικής διείσδυσης μέσω προσφυγικών, υποτίθεται, ροών, επίθεση στην παράνοια της κουλτούρας woke κ.ά.). Αυτό το μείγμα πολιτικής δίνει σε πολύ κόσμο απαντήσεις σε ζητήματα για τα οποία αγωνιά και ανησυχεί.

Η επιτυχία της Σάρα βρίσκεται ακριβώς εκεί. Κατόρθωσε…

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Κεντροαριστερά παντού σε αδιέξοδο

Σοσιαλ-/ Κομμουνισμός:
Μέχρι και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να τον κάνουν να δουλέψει... Τί στο διάολο...;#Κομμουνισμός #Αριστερα pic.twitter.com/ghLRKSmaB7

— lifestalin.com (@lifestalin_com) April 28, 2024

 

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν υπάρχει χώρα στην οποία η Αριστερά να μην αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης.

Τελευταίο παράδειγμα ο Καναδάς, του οποίου ο γνωστός (κεντρο)αριστερός πρωθυπουργός Τριντό βρίσκεται αντιμέτωπος με το ίδιο του το κόμμα. Συνεχώς εν ενεργεία υπουργοί παραιτούνται, δηλώνοντας άρνηση συμμετοχής στις επόμενες εκλογές αν ο Τριντό παραμείνει επικεφαλής του Φιλελεύθερου (κατ’ όνομα) Κόμματος. Το αίτημα είναι αλλαγή πολιτικού προσανατολισμού και εκ βάθρων διαφορετική οικονομική πολιτική. Σύμφωνα με σχολιαστή του περιοδικού «Spectator», «ο κόσμος έχει πια αρρωστήσει με τον κεντρο-αριστερό φιλελευθερισμό!».

Για ολόκληρο τον τελευταίο χρόνο οι Φιλελεύθεροι του Τριντό βρίσκονται, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, με διψήφιο αριθμό πίσω από το Συντηρητικό Κόμμα του Πιερ Πουαλιέβρ. Ενας μεγάλος αριθμός βουλευτών της σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας έχουν υπογράψει ένα έγγραφο που ζητεί από τον Τριντό να εγκαταλείψει την αρχηγία και την πρωθυπουργία. Εν τω μεταξύ, τις τελευταίες εβδομάδες οι Φιλελεύθεροι έχασαν δυο κρίσιμες αναπληρωματικές (byelections) εκλογικές αναμετρήσεις στο Τορόντο και στο Μόντρεαλ από το συντηρητικό BC. To ζήτημα γίνεται ιδιαίτερα κρίσιμο και στο Κεμπέκ, όπου οι Φιλελεύθεροι χάνουν παρά το γεγονός πως το στυλ του Πουαλιέβρ δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές εκεί. Αυτό που κάνει τους βουλευτές του Τριντό νευρικούς είναι πως πολλοί φοβούνται για τις πιθανότητες επανεκλογής τους, ακόμη και στις γαλλόφωνες περιοχές.

Ορισμένοι από τους πιθανούς διαδόχους του Τριντό, όπως ο Σαμπέιν, έχουν μεγάλες δυσκολίες επανεκλογή, λόγω ισχυρής δυναμικής του ΒC στις περιφέρειές τους. Αυτό δίνει κάποιες ευκαιρίες ανάπαυλας στον Τριντό, χωρίς όμως να μπορεί να επαναπαυθεί ή να κοπάσουν οι αντιδράσεις εναντίον του.

Αυτό που έχει κυρίως ενοχλήσει είναι η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, ο εναγκαλισμός της λεγόμενης woke culture από τον πρωθυπουργό (κινήσεις υπέρ φυλετικών και κοινωνικών μειονοτήτων και μεταναστών) και οι περίεργες επιλογές του στην εξωτερική πολιτική, που τον συμπαρατάσσουν σχεδόν απόλυτα με τον Μπάιντεν, αλλά και ουσιαστικά αποξενώνουν πολλούς παραδοσιακούς του συμμάχους (λ.χ. την Ινδία από την Κοινοπολιτεία).

Πολλοί επίσης παραδοσιακοί σύμμαχοι στο εσωτερικό μέτωπο του κ. Τριντό φαίνεται να τον εγκαταλείπουν. Ο κ. Σαμπέιν δείχνει να κυριαρχεί στην περιοχή Σεντ Μορίς, όπου βρίσκεται και η γενέτειρα του πρ. πρωθυπουργού Κρετιέν (το Σαβιβιγκάν), που μάλιστα βρέθηκε πριν από λίγες ημέρες για διακοπές – και συναντηθήκαμε – στην Υδρα.

Η ατζέντα των αντιπάλων του συντηρητικών, που υπόσχονται λιγότερους φόρους, περισσότερη ελεύθερη αγορά και λιγότερες διοικητικές ρυθμίσεις στην καθημερινή ζωή των Καναδών, όπως και μεγαλύτερο έλεγχο των μεταναστευτικών ρευμάτων (αυτό βέβαια δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο όσο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη), γίνεται περισσότερο ελκυστική. Μια ενδεχόμενη μάλιστα εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ θα γιγαντώσει ακόμα περισσότερο τις προοπτικές του συντηρητικού μπλοκ στον Καναδά.

Κοντολογίς, και στον Καναδά κυριαρχεί το ίδιο ρεύμα που χαρακτηρίζει τις πολιτικές εξελίξεις παντού αλλού στη Δύση.

Μονάχα στα media οι τύχες της Αριστεράς εξακολουθούν να παίζουν κυρίαρχο ρόλο. Ενώ η κοινωνία την έχει ουσιαστικά ξεγράψει.

Πού θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση κανείς δεν μπορεί με σιγουριά να αποφανθεί.

Με άγχος κάποιοι (π.χ. ο συγγραφέας Snyder στο μπλοκ του «Thinking…») επιμένουν να προειδοποιούν για…

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ: Το Σύνδρομο της Αβάνας

**Havana Syndrome Explained** pic.twitter.com/OA6qMv9eQS

— Mari / targeted individual (@V4KBRAZIL) July 28, 2024

 Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η εξελισσόμενη αντιπαράθεση των ΗΠΑ με τη Ρωσική Ομοσπονδία έχει αρχίσει να παίρνει διαστάσεις επιστημονικής φαντασίας. Έχουν αρχίσει έτσι να βλέπουν το φως της δημοσιότητας σχόλια, άρθρα και αναφορές για ένα μυστηριώδες φαινόμενο που αρχίζει να προβληματίζει αρκετούς Αμερικανούς πολιτικούς και στρατιωτικούς παράγοντες.

Αυτό είναι το περίφημο Σύνδρομο της Αβάνας που εντοπίστηκε για πρώτη φορά το 2016 στην πρωτεύουσα της Κούβας ανάμεσα σε υπαλλήλους τής εκεί αμερικανικής πρεσβείας – αν και μια τελευταία σχετική αναφορά υποστηρίζει πως παρόμοια γεγονότα είχαν εντοπιστεί δύο χρόνια νωρίτερα στη Γερμανία.

Το φαινόμενο περιγράφεται σαν εκδήλωση ανώμαλων γεγονότων υγείας σε Αμερικανούς διπλωμάτες, στρατιωτικούς ή μέλη της CIA και του FBI ανά τον κόσμο. Μέχρι τώρα κάποιοι ισχυρίζονται πως έχουν εντοπιστεί γύρω στα 1.000 κρούσματα σε όλη την υφήλιο. Δημοσιογραφικές αναφορές υποστηρίζουν πως οι ανωμαλίες στην υγεία των υπηρετούντων σε υπηρεσίες των ΗΠΑ πρέπει να προκαλούνται από κάποια ρωσική μυστική υπηρεσία. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται πως μια ρωσική υπηρεσία στρατιωτικών πληροφοριών, γνωστή ως 29155, κατευθύνει πανίσχυρα ραδιοκύματα κατά στοχευμένων θυμάτων. Τα συμπτώματα είναι τελικά φοβεροί πονοκέφαλοι, ίλιγγοι, κακοδιάθεση και έλλειψη συγκέντρωσης.

Εδώ υπάρχουν μια σειρά από σοβαρά ερωτήματα.

Πιστεύει κανείς πραγματικά πως προκαλώντας ημικρανίες και εμετούς σε διπλωμάτες ή στελέχη της CIA και του στρατού κερδίζει κάτι μεσομακροπρόθεσμα η Ρωσία σε σχέση με τις ΗΠΑ;

Κι ακόμη περισσότερο, αν η Ρωσία επιθυμεί να δημιουργήσει πρόβλημα σε υπηρεσίες των αντιπάλων της, γιατί δεν το κάνει και για υπηρεσιακούς παράγοντες άλλων χωρών, όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία κ.λπ.;

Είναι ακατανόητο όλα αυτά να συμβαίνουν σε Αμερικανούς και σε κανέναν άλλο. Λ.χ. πριν από έναν χρόνο Αμερικανός υψηλόβαθμος στρατιωτικός, που μετείχε σε συνάντηση αξιωματούχων του ΝΑΤΟ στη Λιθουανία, εμφάνισε συμπτώματα του Συνδρόμου της Αβάνας. Αυτός μόνο και ουδείς άλλος.

Ευτυχώς, η επίσημη αμερικανική εκδοχή (δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων) αμφισβητεί την εμπλοκή ξένων υπηρεσιών. Το Κογκρέσο όμως έχει ήδη ψηφίσει μέτρα οικονομικής ενίσχυσης των θυμάτων αυτών των υγειονομικών ανωμαλιών. Τα αμερικανικά ΜΜΕ επιμένουν στο κυνήγι μαγισσών με βασικό ύποπτο τις μυστικές ρωσικές υπηρεσίες. Πολιτικοί ωστόσο των ΗΠΑ, όπως ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής J.D. Vance, υποστηρικτής του Τραμπ, δηλώνει ευθαρσώς πως πολλοί Αμερικανοί δημοσιογράφοι έχουν χάσει τα μυαλά τους.

Όλα αυτά δείχνουν πως...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μια νέα σύγκρουση ετοιμάζεται – στον πάγο

On this day in 1945, the United Nations began after chart ratification by the five permanent members and other signatories. The current emblem of the UN uses a polar projection, similar to this 1941 map of the world, to show the global scale of geopolitics at that time. pic.twitter.com/cLT8QYef8V

— Leventhal Map & Education Center at the BPL (@bplmaps) October 24, 2021

 Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Από τις υψηλές θερμοκρασίες της Μέσης Ανατολής στους πάγους της Ανταρκτικής;

Το ερώτημα χάσκει αναπάντητο στα γραφεία σχεδιασμού των διεθνών εντάσεων και συγκρούσεων στους διπλωματικούς διαδρόμους των ισχυρών δυνάμεων της γης. Στην τεράστιου πλάτους Θάλασσα Βεντέλ, στο βόρειο μέρος της Ανταρκτικής, απέναντι ακριβώς από το ακρωτήριο Χορν κι από τις πιο επικίνδυνες θαλάσσιες διαβάσεις της γης, η Ρωσική Ομοσπονδία έχει αρχίσει να κάνει σεισμικές έρευνες για την ανακάλυψη πετρελαϊκών κοιτασμάτων.

Η πληροφορία μάλιστα πως έχει ήδη ανακαλύψει στην περιοχή 510 δισ. βαρέλια πετρελαίου έχει προκαλέσει ήδη σοβαρές αναταράξεις στις διεθνείς ισορροπίες. Η βρετανική εφημερίδα μάλιστα «Daily Telegraph» σημείωσε πως «η Ρωσία έχει ανάψει τις σπίθες ενός φόβου για την αρπαγή ενεργειακών αποθεμάτων από βρετανικά εδάφη της Ανταρκτικής».

Χώρες όπως η Χιλή, η Αργεντινή και η Βρετανία διεκδικούν εδάφη στην Ανταρκτική που θεωρητικά τους έχουν παραχωρηθεί από μια ελάχιστα γνωστή συμφωνία της δεκαετίας του 1950 (1959). Εκτοτε και οι τρεις διεκδικούν εκτάσεις στην παγωμένη Ανταρκτική που δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρισθεί σε ποιον ακριβώς ανήκουν.  Εξoύ και οι ανησυχίες για το ξεκίνημα ενός καινούργιου Ψυχρού (στην κυριολεξία) Πολέμου.

Οι περισσότερες μεγάλες χώρες έχουν κυρώσει τη συμφωνία. Και έχουν ιδρύσει Σταθμούς στην Ανταρκτική (η Ρωσία το Μπελινγκχάουσεν), για λόγους επιστημονικών ερευνών, υποτίθεται.

Όχι όμως η Ρωσία. Που είναι φανερό πως πάντοτε σχεδίαζε να αναζητήσει πλουτοπαραγωγικούς πόρους κάτω από τους πάγους. Με μεγάλη εμπειρία στις πολικές εξερευνήσεις και με τεράστιες εξειδικευμένες εταιρείες με πανίσχυρους στόλους γιγαντιαίων παγοθραυστικών, και πυρηνοκίνητων κάποιων από αυτά μάλιστα, όπως η Ροσατόμ, είχε τα μέσα να ηγηθεί τέτοιων δραστηριοτήτων και να ξεχωρίσει.

Με προμετωπίδα τη Ρουσγκέο, μια μεγάλη εταιρεία γεωλογικών ερευνών, και με αιχμή του δόρατος το πλοίο της «Καρπίνσκι», η Ρωσία φρόντιζε πάντα να βρίσκεται στην Ανταρκτική και να εκμεταλλεύεται κάθε παραθυράκι των διεθνών κανόνων που επέτρεπε σε απόμακρες χώρες, όπως η Νότιος Αφρική, οι ΗΠΑ και η Κίνα να κάνουν επιστημονικές τυπικά έρευνες ή να ψαρεύουν στην περιοχή. Η Κίνα λ.χ. έχει έναν τεράστιο αλιευτικό στόλο. Τώρα όμως που οι ρώσοι γεωλόγοι ομιλούν για 510 δισ. βαρέλια πετρελαίου στην περιοχή, η Βρετανία, όπως και η Χιλή και η Αργεντινή δεν πρόκειται να καθίσουν ήσυχα. Ζωτικά συμφέροντα διακυβεύονται και ζητήματα οικονομικής ανάπτυξης και ισχύος βρίσκονται σε κίνδυνο.

Στη σύνοδο της Συμβουλευτικής Συμφωνίας για τον Ατλαντικό αυτές τις ημέρες στην Ινδία, οι ενδιαφερόμενες χώρες θα πρέπει να ζητήσουν από τη Ρωσία να διευκρινίσει τις επόμενες κινήσεις του «Καρπίνσκι» όπως και να ξεκαθαρισθούν οι επιστημονικοί στόχοι όλων στην Ανταρκτική – που με σαφήνεια απαγορεύουν γεωτρήσεις του βυθού. Υπάρχουν όμως οι χώρες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική με την προσθήκη του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας) που συμπαρατάσσονται σε πολλά με τη Ρωσία και στηρίζουν κάποιες από τις επιλογές της. Δυσκολεύουν έτσι πολύ τη Δύση να προωθήσει αποτελεσματικά τις θέσεις της.

Η Βρετανία οφείλει να αποσαφηνίσει τη στρατηγική της και σίγουρα θα ακολουθήσει και η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Θα είναι φανερές έτσι οι…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΠΑΡΤΑΚΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εξιδανίκευση των χρόνων της απάτης

 

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Έστω και σατιρικά ή με έκδηλη ειρωνεία, είναι προκλητικός ο τρόπος που διάφορες μελέτες, αρθρογραφίες ή καλλιτεχνικές δράσεις αναφέρονται στη δεκαετία του ’80.

Οι αναφορές, παρά την καυστική τους, θεωρητικά, πρόθεση, εκπέμπουν μια σαφή νοσταλγία για τα «ωραία» τότε χρόνια και την ευημερία που κατέκλυζε τα ελληνικά νοικοκυριά.

Αυτό το κλίμα είναι τυπικό μιας κοινωνίας που δεν μαθαίνει από το παρελθόν και τα λάθη της και φαντάζει στην πρώτη ευκαιρία έτοιμη να τα επαναλάβει.

Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση το 2010, οι περισσότεροι πολίτες καταφέρονταν εναντίον των πολιτικών ηγεσιών, πως λόγω σπατάλης και κακοδιοίκησης οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Σχεδόν κανείς (ή ελάχιστοι) δεν ομολογούσε πως στο αδιέξοδο οδηγήθηκε το κράτος λόγω λαϊκών πιέσεων για όλο και μεγαλύτερες παροχές και γενναιόδωρη εισοδηματική πολιτική. Όταν ο τότε επικεφαλής του ΔΝΤ (Στρος – Καν) είχε δηλώσει (5 Μαΐου 2010) πως το 75% των κρατικών δαπανών στην Ελλάδα πήγαινε για μισθούς του δημόσιου τομέα και συντάξεις, το 20% για δραστηριότητες του κράτους και το 5% για εξυπηρέτηση δανείων από το εξωτερικό, σχεδόν κανείς δεν εννοούσε να το παραδεχθεί.

Οι πολιτικοί γίνονταν δέκτες της λαϊκής οργής που παθιασμένα σκεφτόταν με νοσταλγία τα χρόνια της ευημερίας. Τα χρόνια δηλαδή των άκοπων παροχών με δάνεια από το εξωτερικό! Ευημερία δηλαδή με χρήματα που δεν είχαν ποτέ κερδηθεί από την ελληνική οικονομία. Τα χρόνια, με άλλα λόγια, της απάτης.

Κι όμως, ακόμη και σήμερα, για το μεγάλο μέρος του λαού η δεκαετία του ’80, που οδήγησε στην πτώχευση, που κόντεψε να κάνει τους Έλληνες υποτελείς μέσα στη δική τους χώρα, γελοιοποίησε την ορθολογική λειτουργία της δημοκρατίας και οδήγησε πολλούς νέους Έλληνες να γίνουν μετανάστες στο εξωτερικό, εξακολουθεί να ασκεί κάποια νοσταλγία. Διότι η ζωή ήταν εύκολη και το κράτος παρενέβαινε εξασφαλίζοντας απασχόληση, εισόδημα και σχετική ευημερία για πολλούς πολίτες και τις οικογένειές τους.

Όσοι από εμάς τολμούσαμε τότε να προειδοποιήσουμε για τους κινδύνους που παραμόνευαν αντιμετωπίζαμε φραστικές επιθέσεις και λοιδορίες. Για σκληρότητα, έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας και αντιλαϊκή στάση μάς κατηγορούσαν όλες οι εκδοχές της Αριστεράς. Αγνοώντας πως με τις πιέσεις τους για περισσότερες παροχές οδηγούσαν τον λαό σε επικείμενες δυστυχείς εξελίξεις.

Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η καταστροφή για την ελληνική οικονομία και κοινωνία ήταν αναπόφευκτη. Η νοσταλγία όμως για την καταστρεπτική αυτή πολιτική ποτέ δεν εξαφανίστηκε.

Είναι λογικό. Μια εποχή ξεγνοιασιάς και οικονομικής σιγουριάς πάντα σημαδεύει την ψυχή των λαϊκότερων στρωμάτων, ανεξάρτητα από το αν η ευθύνη για την καταστροφή που ακολούθησε βάρυνε και αυτά.

Η λαϊκίστικη απάτη που χαρακτήρισε τις πολιτικές των χρόνων εκείνων δεν ήταν ποτέ κρυφή. Φανερά οι τότε ηγεσίες έδειχναν πως το μόνο που τις ενδιέφερε ήταν να είναι αρεστές στους εκλογείς και όχι να ακολουθήσουν πολιτικές ορθολογικές και αποτελεσματικές. Έχτισαν έτσι ένα προφίλ λαϊκότητας και φροντίδας των αδυνάτων. Που εξακολουθεί σαν πολιτική κληρονομιά να τις ακολουθεί μέχρι και σήμερα.

Αν πρόκειται όμως να αποφύγουμε μια νέα καταστροφή, είναι ανάγκη…

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι συνέπειες των εκλογών στο Ιράν και τη Γαλλία

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν είναι μόνο οι γαλλικές εκλογές που ταρακούνησαν τελευταία το παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό.

Μεγάλη εντύπωση προκάλεσε το αποτέλεσμα στις προεδρικές εκλογές στο Ιράν.

Αυτό που συγκλόνισε τα πράγματα εκεί δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα των εκλογών. Αλλά η στάση των μουλάδων να επιτραπεί στον μετριοπαθή γιατρό Μασούντ Πεζεσκιάν να κατέλθει στον εκλογικό στίβο.

Για πολλούς βέβαια επικριτές του ιρανικού καθεστώτος οι εκλογές ήσαν προσχηματικές. Εκφράζουν δηλαδή τις δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Γι’ αυτό και υπήρξε τόσο μεγάλη αποχή και στις δύο φάσεις των εκλογών.

Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Η ειδική επιτροπή που αξιολογεί τους υποψηφίους, κάτω από το άγρυπνο μάτι του υπέρτατου ηγέτη Χαμενεΐ, σπάνια θα άφηνε κάποιον να κατέλθει υποψήφιος υποστηρίζοντας θέσεις «αιρετικές» ή αντιθρησκευτικές. Ο Πεζεκσιάν όμως δεν έκρυψε τις αντιδεοντολογικές για το θεοκρατικό καθεστώς απόψεις του. Γιατί λοιπόν έγινε δεκτή η υποψηφιότητά του;

Μια εκδοχή θα μπορούσε να είναι η απόφαση του καθεστώτος να επιτρέψει κάποιες βαλβίδες ασφαλείας που να αφήνουν να εκφρασθούν ορισμένες δυσαρέσκειες κατά του συστήματος. Δεν αποκλείεται όμως την ίδια στιγμή το σύστημα να βλέπει την ανάγκη κάποιων αλλαγών ώστε το καθεστώς να εκτονώσει την αδιέξοδη πορεία του και να πορευθεί σε κάποια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση.

Αυτή είναι σίγουρα μια αισιόδοξη εκτίμηση, αλλά τα πράγματα θα δείξουν αν είναι έτσι ή όχι. Πάντως απόψεις που αφήνουν τις γυναίκες ελεύθερες να ντύνονται όπως τους αρέσει και να ακολουθούν επαγγελματικές καριέρες συνιστούν ανατρεπτικές ουσιαστικά πρωτοβουλίες για την εκεί κοινωνία. Η κυβέρνηση που εκεί θα σχηματισθεί και τα πρώτα βήματα που θα υιοθετηθούν θα δείξουν προς τα πού ακριβώς θα οδηγηθούν οι εξελίξεις.

Στη Γαλλία, το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα εξέπληξε πολύ κόσμο. Σίγουρα όμως δεν στενοχώρησε τη Λεπέν και το κόμμα της. Ο εκλογικός ελιγμός του Μακρόν στόχευε στην ανάμειξη της Συσπείρωσης στις κυβερνητικές ευθύνες και στη συνεπακόλουθη πολιτική φθορά. Απώτερος σκοπός προφανώς ήταν η μείωση των δυνατοτήτων της Λεπέν να διεκδικήσει την προεδρία της δημοκρατίας.

Το σενάριο αυτό βέβαια ματαιώνεται μετά το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα. Η νίκη Αριστεράς και Μεταρρυθμιστών του Μακρόν οδηγεί αναπόφευκτα σε κυβέρνηση Κεντροαριστεράς. Ενός σχήματος με τεράστιες ευθύνες, που θα έχει δημιουργήσει στον κόσμο πολύ μεγάλες προσδοκίες. Ενός σχήματος όμως με ελάχιστη εσωτερική συνοχή και ανυπέρβλητα δομικά προβλήματα. Ιδεολογική ανομοιομορφία και σοβαρά ζητήματα δύσκολων πολιτικών αποφάσεων δεν προμηνύουν μακροημέρευση ούτε και σταθερότητα του όποιου σχήματος.

 

Αναπόφευκτα κερδισμένη θα βγει η Λεπέν και η Συσπείρωση, που θα μπορούν να συνεχίσουν να ασκούν κριτική εκ του ασφαλούς και να εκμεταλλεύονται την όποια δυσαρέσκεια κατά της Κεντροαριστεράς θα προκύπτει από τις πολιτικές της κυβέρνησης.

Κατόπιν αυτού…