ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα πολιτικά λουμπεναριά διαγράφουν την Ιστορία

 

Του Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά

Η απόφαση της κυβέρνησης της Ν.Δ. να στερήσει από τον τελευταίο βασιλιά της Ελλάδος το δικαίωμα της τιμητικής ταφής, εκτός του ότι αποτελεί πράξη υψίστης απαξίωσης στην ιστορική περίοδο που πολλαπλασίασε την εδαφική έκταση της Ελλάδος, αναδεικνύει τη βαθιά ριζωμένη ηθική λουμπενοποίηση, την αλαζονεία, τη μικροπρέπεια και τον πολιτικό αυτισμό των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Όπως αποδεικνύει η ασέβεια προς τον νεκρό, είναι αδύνατον να αποβληθεί ατομικά και συλλογικά η πολιτική λουμπενοποίηση, ανεξαρτήτως ισχύος, οικονομικής και κοινωνικής θέσης. Η άρνηση της κρατικής μεταθανάτιας συμβολικής τιμής στον Κωνσταντίνο τον Β’, ένα ιστορικό  πρόσωπο, για ακόμη μία φορά αποδεικνύει ότι η αστικοποίηση  είναι μία εξαιρετικά χρονοβόρα διαδικασία, που απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα και ολοκληρώνεται μέσα από την εξελικτική διαδικασία πολλών γενεών.

Πολιτική λουμπενοποίηση είναι η απέχθεια και η περιφρόνηση της ιστορικότητας, η προσωπική  ζηλοφθονία των ιστορικών προσώπων, η απαξίωση των πολιτικών αντιπάλων, η αμετροέπεια και η αλαζονεία και κυρίως η ύβρις προς τον θάνατο. Ο στόχος του ελληνικού πολιτικού κόσμου, που ανήκει στις «προοδευτικές» και «εκσυγχρονιστικές» δυνάμεις των επαγγελματιών και ερασιτεχνών κλεφτών, κατά δήλωσή τους, είναι η πολιτική, οικονομική, ιδεολογική και πολιτιστική αφομοίωση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Αν προς στιγμή προσπεράσουμε την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας, καθώς και τα ελληνικά οικονομικά σκάνδαλα, που αποδεικνύουν την αποτυχία του εξευρωπαϊσμού, η στάση της εξουσίας στον Κωνσταντίνο τον Β’  ακόμα και μετά τον θάνατό του αναδεικνύει την αγωνιώδη προσπάθεια αφομοίωσης των πολιτικών λούμπεν στον ευρωπαϊκό χώρο μέσω της απαξίωσης της Ιστορίας.

Εις μάτην όμως αγωνίζονται να γίνουν δεκτά στα ευρωπαϊκά πολιτικά σαλόνια ως ισότιμα μέλη τα αθηναϊκά λούμπεν. Λόγω των συμπλεγμάτων κατωτερότητας που τα διακατέχει έναντι των Ευρωπαίων, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους τα ελληνικά πολιτικά λούμπεν λανθασμένα θεωρούν ότι θα πρέπει να διαγράψουν την Ιστορία. Η καλλιέργεια της «δήθεν» κουλτούρας καθώς και η εθνική και ιστορική απαξίωση πάντα σχετίζονται με τη συρρίκνωση των πολιτιστικών, ηθικών και κοινωνικών αξιών ενός έθνους.

Οι πολιτικοί μέσω της παιδείας, της ιστορικής λήθης και της νεοταξικής προπαγάνδας επιδιώκουν να μετασχηματίσουν τους Έλληνες σε μία άβουλη συμπλεγματική μάζα και συνεπώς δεν είναι τυχαίο ότι η χώρα συρρικνώνεται γεωγραφικά (Κύπρος, Ιμια, Αιγαίο). Οι Ελληνες διαχρονικά, με εξαίρεση το μεταπολιτευτικό πολιτικό λουμπεναριό, πάντα τιμούσαν τους αντιπάλους τους και σέβονταν την Ιστορία και την ιερότητα του θανάτου. Οι κοσμοπολίτες και οι αληθινοί άρχοντες, σε όποια θέση και χώρα βρίσκονται, δεν θα νιώσουν ποτέ μειονεκτικά για την πατρίδα και την Ιστορία της. Η απόφαση των πολιτικών λούμπεν των Αθηνών να απαξιώσουν και να περιφρονήσουν ένα ιστορικό πρόσωπο έχει προκαλέσει όχι μόνο τη χλεύη, αλλά και την μήνιν των Ευρωπαίων που με αφορμή το γεγονός της ταφής έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται το μέγεθος της μικρότητας, της αμετροέπειας και της αλαζονείας που ευδοκιμούν στην Ελλάδα.

Αυτό που αντικρισαν οι ξένοι επισκέπτες στο Τατόϊ αποτελεί...

 

ΝουΔο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΚΑΤΟΨΥΧΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ούτε καν με τιμές Γενικού Γραμματέα;

 

Γράφει ο Θάνος Τζήμερος

“Υπήρξε αρχηγός κράτους, του Βασιλείου της Ελλάδος, που δεν υφίσταται πια”. Αν πρωτοετής φοιτητής Πολιτικών Επιστημών έλεγε αυτή τη φράση, θα είχε κοπεί σε dt. Θα τον κοιτούσε επιτιμητικά ο καθηγητής του, και θα του έλεγε: «Eίσαι με τα καλά σου, παιδί μου; Δεν κατανοείς τη διαφορά ανάμεσα στο κράτος και το πολίτευμα, και θες να σπουδάσεις Πολιτικές Επιστήμες;»

Την εκστόμισε όμως ο πρωθυπουργός. 

Δεν ξέρω αν είναι τόσο αμαθής ή τόσο τρομοκρατημένος. Δεν ξέρω και ποιο είναι χειρότερο. Ξέρω, όμως, ότι ακόμα μια φορά φανήκαμε μικρόψυχοι και εμπαθείς. Όχι προς τον Κωνσταντίνο, αλλά προς την ίδια την ιστορία μας. Ακόμα μια φορά, η κυβέρνηση ενέδωσε στις απειλές της αριστεράς πως θα τα κάνει όλα λίμπα, αν ο «έκπτωτος μονάρχης» ταφεί με τις τιμές που του αρμόζουν.

Μα, αρμόζουν τιμές σε «έκπτωτο μονάρχη»; 

Βεβαίως, διότι δεν ήταν ούτε έκπτωτος, ούτε μονάρχης. Η διαστροφή των εννοιών ήταν το πρώτο πεδίο στο οποίο θριάμβευσε ο τραμπουκισμός της αριστεράς, ενώ ο αστικός κόσμος απλώς παρακολουθούσε, όταν δεν αναπαρήγαγε την οπτική της. Έκπτωτος είναι κάποιος που με θεσμική απόφαση, δικαστηρίου ή άλλου θεσμικού οργάνου, εκπίπτει ενός αξιώματος – το οποίο συνεχίζει να υπάρχει. Όταν καταργείται ένα αξίωμα, αυτός που το κατείχε είναι «πρώην». Όταν καταργήθηκε ο θεσμός της Νομαρχίας και συστάθηκαν οι Περιφέρειες, οι κατέχοντες τη θέση δεν έγιναν έκπτωτοι νομάρχες – έγιναν πρώην.  

Η λέξη «έκπτωτος» φέρει εγγενή απαξία, αναφέρεται σε κάποιος που πέφτει, που τον ρίχνουν, που τον γκρεμίζουν από τη θέση του, λόγω ανεπαρκούς ή παράνομης συμπεριφοράς. Το 1974 δεν κρίθηκε αν ο Κωνσταντίνος ήταν άξιος ή μη για τη θέση του Βασιλέα. Οι Έλληνες πολίτες αποφάσισαν ποιο είδος πολιτεύματος προτιμούν. Οι επιλογές του δημοψηφίσματος δεν ήταν Μοναρχία ή Δημοκρατία. Ήταν Βασιλευόμενη ή Αβασίλευτη Δημοκρατία. Μονάρχης είναι ο ελέω θεού βασιλιάς, αυτός που συγκεντρώνει όλη την εξουσία στο πρόσωπό του.  

Ο Κωνσταντίνος μετά το δημοψήφισμα του 1974 έγινε «πρώην βασιλεύς των Ελλήνων». Όσο βασίλευε, το πολίτευμα ήταν συνταγματική δημοκρατία, όπως είναι και σήμερα. Βασιλευόμενη τότε, προεδρευόμενη τώρα.

Άρα, ο εκλιπών υπήρξε νομιμότατος αρχηγός κράτους.

Θα έπρεπε να ταφεί με τιμές αρχηγού κράτους όπως προβλέπει το πρωτόκολλο.  

Μα, δεν έκανε λάθη; 

Πιθανόν, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το πώς άσκησε την εξουσία του ο εκλιπών, θα το κρίνουν οι ιστορικοί, όχι οι πανελίστες των πρωινάδικων ή τα τρολ των social media. Δεν προβλέπεται μια θεσμική επιτροπή που θα κρίνει την απόδοση κάθε τεθνεώτος αρχηγού του Ελληνικού Κράτους, βασιλιά ή προέδρου, και ανάλογα θα αποφασίζει για τον τρόπο κηδείας του. Υπήρξε αρχηγός του Ελληνικού Κράτους; Κηδεύεται με τιμές αρχηγού κράτους – τελεία και παύλα.

Ένα αντίστοιχο, αν και αντίστροφο, προηγούμενο υπήρξε στην ιστορία μας με την κηδεία του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την εκτέλεση των 6, η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου κατέθεσε, στις 25 Μαρτίου του 1924, ψήφισμα στη Δ΄ Συντακτική Συνέλευση για την ανακήρυξη πολιτεύματος Αβασίλευτης Δημοκρατίας. Το ψήφισμα επικυρώθηκε με δημοψήφισμα στις 13 Απριλίου 1924.

Πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, και δεύτερος ο Αλέξανδρος Ζαΐμης, του οποίου η προεδρία διήρκεσε μέχρι την αποκατάσταση της Βασιλευόμενης Δημοκρατίας, το 1935, πάλι με δημοψήφισμα. Ένα χρόνο μετά πέθανε ο Ζαΐμης. Κηδεύτηκε με τιμές αρχηγού κράτους.

 

Τον επικήδειο εκφώνησε ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς. Στη φωτογραφία φαίνεται το στεφάνι που καταθέτει ο εύζωνας εκ μέρους της ελληνικής κυβερνήσεως. Δεν υπήρξε κανένας μικρόψυχος, φοβικός πολιτικός τότε, να πει “θα κηδευθεί ως ιδιώτης γιατί ήταν πρόεδρος με το προηγούμενο πολίτευμα, της Αβασίλευτης Δημοκρατίας που δεν υφίσταται πλέον!” Ούτε βρέθηκε κάποιος να θεωρήσει τον θάνατο του Ζαΐμη ως «επίλογο της Αβασίλευτης Δημοκρατίας», όπως έκανε, με μία ακόμα απαράδεκτη αποστροφή του, ο Πρωθυπουργός. Ο θάνατος του Κωνσταντίνου δεν ήταν επίλογος σε κανένα πολιτειακό ζήτημα, όπως ο θάνατος, πέρυσι, του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ δεν ήταν επίλογος στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Το πολιτειακό κρίθηκε το ’74, αλλά το κράτος έχει συνέχεια. Εκατοντάδες νόμοι που εφαρμόζονται σήμερα, ψηφίστηκαν επί Βασιλείου της Ελλάδος, ακόμα και τον 19ο αιώνα, και έχουν την υπογραφή βασιλέων. Υφίστανται ή είναι… έκπτωτοι;

Για να προλάβω τους κακοπροαίρετους ή τους επαγγελματίες διαστρεβλωτές: δεν είμαι «φιλοβασιλικός». Θεωρώ τον θεσμό της βασιλείας αναχρονιστικό. Δεν βρίσκω καμμία λογική βάση στο να ορίζεται κάποιος επικεφαλής ενός κράτους μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθεί σε μια συγκεκριμένη οικογένεια. Αλλά δεν αντέχω το ψέμα, τη χυδαιότητα, την αμορφωσιά, την εμπάθεια, τη μιζέρια που ξεχειλίζουν στον δημόσιο λόγο αυτές τις μέρες, εκπορευόμενα είτε από πολιτικούς είτε από τους ανιστόρητους γκρουπιέρηδες – ποιος θα κερδίσει σήμερα τις 10.000 ευρώ; τηλεφωνήστε τώρα! – που υποδύονται τους δημοσιογράφους.

Το Ελληνικό Κράτος τίμησε, όπως έχει το δικαίωμα βάσει του νόμου Ν. 409/1976 όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 3065/2002 και ισχύει σήμερα, αρκετά πρόσωπα της πολιτικής ή της Τέχνης, κηδεύοντάς τα με τιμές και δημοσία δαπάνη. Ανάμεσά τους και ο αιμοσταγής καπετάν Γιώτης, κατά κόσμον Χαρίλαος Φλωράκης. Ο άνθρωπος που πήρε τα όπλα για να καταλύσει τη Δημοκρατία, να διαμελίσει τη χώρα καθιστώντας την σοβιετικό προτεκτοράτο, ο αντάρτης που έβαψε τα χέρια του με αίμα Ελλήνων ως ηθικός αλλά και φυσικός αυτουργός σε τερατώδη εγκλήματα, κηδεύθηκε με δημόσια τελετή και, μάλιστα, η Βουλή, τη μέρα της κηδείας του, ήταν κλειστή σε ένδειξη πένθους! Την απόφαση για δημόσια κηδεία είχε πάρει η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή και υπουργό εσωτερικών τον Προκόπη Παυλόπουλο. Δεκάδες στελέχη της ΝΔ, που δεν βρήκαν ούτε μια λέξη να πουν για τον Κωνσταντίνο, εξήραν τότε τη… συνέπεια (!!!) του καπετάν Γιώτη στις αρχές του, οι οποίες ήταν, και συνεχίζουν να είναι, η επιβολή σταλινικής δικτατορίας στη χώρα, δηλαδή η κατάλυση με τη βία του Πολιτεύματος. Αυτό το πρόσωπο, τον δυνητικό βιαστή της, αποφάσισε να τιμήσει η Πολιτεία. 

 

Στη φωτογραφία, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας καταθέτει στεφάνι, με παρόντες, στην πρώτη σειρά των επισήμων, τους Κ. Καραμανλή, Κ. Μητσοτάκη και Π. Παυλόπουλο.

Όμως, τον Κωνσταντίνο, πρώην αρχηγό κράτους, πρώην αρχηγό των Ενόπλων δυνάμεων, Ολυμπιονίκη, τον έθαψε ως ιδιώτη, σε έναν σκουπιδότοπο, που προσπάθησε άρον άρον να τον καταστήσει κάπως προσβάσιμο, ρεζιλεύοντας τη χώρα σε όλον τον κόσμο. Ούτε καν με τιμές Γ. Γραμματέα του ΚΚΕ.

Κανένα κράτος δεν έχει δείξει τέτοια περιφρόνηση σε ένα κομμάτι της ιστορίας του. Ακόμα και οι μουλάδες στο Ιράν έχουν τα ανάκτορα των Σάχη «στην τρίχα», καθιστώντας τα και πηγή τουριστικών εσόδων. 

Εμείς, αγόμενοι και φερόμενοι από τις επιθυμίες της αριστεράς...

 

NoυΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Κούλης και τα γλυπτά Γκιζίκη

 

Το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς το εποίησε ο Θεόδωρος Τσουκάτος, τη Νίκη της Σαμοθράκης η Νίκη Κεραμέως και τον δελφικό Ηνίοχο ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Είναι δυνατόν να ζητάμε τα Γλυπτά του Παρθενώνα, που κατά τη άποψη μερικών αδαών ιστορικών και αρχαιολόγων δημιουργήθηκαν πριν από περίπου δυόμισι χιλιετίες; 

Φυσικά και όχι. Ουδέποτε ζητάμε κάτι που δεν υπήρχε επί του θεσπεσίου καθεστώτος που μας δόξασε στα πέρατα της Γης. Η Ελλάς δεν έχει οντότητα καθώς και ιστορική συνέχεια, αν δεν διαθέτει αυτό το σούπερ σπέσιαλ, το μερακλίδικο καρύκευμα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Δεν υπάρχει Ελλάδα πριν από το 1974. Γι’ αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε για την «ιδιωτική» κηδεία του βασιλέως Κωνσταντίνου:

«Ο τέως βασιλέας να κηδευτεί ως ιδιώτης και όχι ως τέως αρχηγός κράτους, γιατί πολύ απλά υπήρξε αρχηγός κράτους του Βασιλείου της Ελλάδος, το οποίο δεν υφίσταται πια».

Συνελόντι ειπείν, η Ιστορία μας πρέπει επειγόντως να ξαναγραφεί και να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα που έχει στον νου του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.  

Αυτή η πραγματικότητα έχει ως εξής: Η Ελλάδα είναι ό,τι πιο καινούργιο και φρέσκο διαθέτει ο πλανήτης, διότι εκατασκευάσθη εν έτει 1974. Μια δημοκρατία ετών 49 να την πιεις στο ποτήρι και να ξεμεθύσεις όταν το χρέος φτάσει το 1 τρισ. ευρώ.

Και τα γλυπτά, που αναφέρθηκαν προηγουμένως, τα οποία πράγματι βρίσκονται στον Ιερό Λόφο της Ακροπόλεως (ακόμα ένα ολυμπιακό ακίνητο που κατασκευάστηκε σε χρόνο ρεκόρ), εικάζεται ότι φιλοτεχνήθηκαν από τον αείμνηστο Πρόεδρο Δημοκρατίας Φαίδωνα Γκιζίκη. 

Ο Φαίδων Γκιζίκης (1917-1999) ήταν ανώτατος άρχων και επί χουντάρας Δημητρίου Ιωαννίδη και επί δημοκρατίας – στην πολιτειακή ζώνη του λυκόφωτος από την πλήρη ανυπαρξία στην οποία βρισκόμασταν πριν από το 1974 μέχρι το θεαματικό, μεταπολιτευτικό ντεμπούτο μας στην παγκόσμια σκηνή.

Συμπερασματικά, έπειτα από ενδελεχή έρευνα που πραγματοποίησε το μονομελές επιστημονικό κλιμάκιο της στήλης, η Ελλάς Μητσοτάκη...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η σοβαρότητα απέναντι στην Ιστορία

 

Γράφει η ΑΘΗΝΑ ΚΑΚΟΥΡΗ

Καλλιεργούμε µε σοβαρότητα την Ιστορία στον τόπο µας; 

 Πολύ φοβούµαι ότι µόνον μετά δυσκολίας, διότι η πολιτική την εργαλειοποιεί και συνακόλουθα τη φοβάται. Μιλούμε βεβαίως εδώ για τη νεότερη Ιστορία, αυτήν μετά το 1821. Στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση η διδασκαλία της δεν γίνεται από ειδικευμένους καθηγητάς, αλλά από όποιον δάσκαλο τυχόν περισσεύει – φιλόλογο, καθηγητή αγγλικών ή οτιδήποτε άλλο. Για τα διδακτικά βιβλία, ας μη μιλήσουμε καθόλου. Στα πανεπιστήμια, διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση, ούτε ένα από τα πολλά Τμήματα Ιστορίας δεν ιδρύθηκε με αποκλειστικό στόχο τη μελέτη της.

 Διακόσια χρόνια μετά τη δολοφονία του, ο Καποδίστριας βάλλεται ακόμη ως «δικτάτορας» χωρίς να μελετάται το έργο του. Μέχρι το 1974 το «Οχι» γιορταζόταν με αναφορά στους ηγέτες της ηρωικής εκείνης εποχής, τον βασιλέα Γεώργιο και τον Ιωάννη Μεταξά. Μετά το 1974 εορτάζεται αλλά χωρίς αυτούς (σβήστηκαν σταλινικώ τω τρόπω από την εικόνα!).

Οταν το 1995 ο κόσµος όλος γιόρτασε τα 50 χρόνια από τη λήξη του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου, αντί να βγούµε εμείς πρώτοι γιορτάζοντας με τέτοιον φανταχτερό τρόπο το Αλβανικό Επος ώστε να θυμίσουμε παντού τι μας οφειλόταν, σιωπήσαμε επειδή η πολιτική έστεκε αμήχανη εμπρός στις δύο αυτές μορφές – τον βασιλιά και τον Μεταξά.  

Τα ίδια για το 2012· στα εκατό χρόνια από την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, μερικοί σύλλογοι κάτι ψέλλισαν, αλλά οι πολιτικοί πάλι έκρυψαν το κεφάλι τους στην άμμο, έντρομοι μήπως κατηγορηθούν ως «Κωνσταντινικοί». Εκατό χρόνια μετά τον Διχασμό, μελετώνται μόνον επιλεκτικά τα γεγονότα, η δε παρουσίαση στοιχείων που θίγουν την αίγλη του Βενιζέλου αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και απαξίωση. 

Οσο για το τι έχει υποστεί ο συντηρητικός κόσμος από τις κομμουνιστικές αιματηρές απόπειρες επιβολής της ιδεολογίας των, αυτά ούτε μελετώνται στα πανεπιστήμια, ούτε και βρίσκουν εύκολα εκδότη ιδιωτικές μελέτες.

Η πολιτική το 1974 θεώρησε ότι είχε το δικαίωμα να νομιμοποιήσει το ΚΚΕ και να αμνηστεύσει μονοκοντυλιά ολόκληρη την κόκκινη βία – μεταξύ άλλων πολλών, Ψαρρός, Ούλεν, Κρώρα, 30.000 παιδιά αρπαγμένα, και μαζί την κατασυκοφάντηση κάθε συντηρητικής δυνάμεως. 

Πολιτική ήταν και η απόφαση για αλλαγή του πολιτεύματος. Οσοι έζησαν το Δημοψήφισμα του 1974 ξέρουν τις θλιβερές αδυναμίες του – με το πελώριο πανό μιας κορώνας σε σχήμα καθοικιού που στόλιζε το Σύνταγμα, με εφημερίδες να αρνούνται τα δημοσιεύματα των φιλοβασιλικών, με εκλογικά κέντρα ζωσμένα από άντρες που πετούσαν στους εκπροσώπους της βασιλευομένης νεράντζια που περιείχαν ξυραφάκια.

Η Μεταπολίτευση έβγαλε Ιστορία μπόλικη, αλλά μονόπλευρη. Διαβάσαμε πάλι και πάλι την εκδοχή της Αριστεράς για το τι έγινε μεταξύ 1941 και 1949 και λίγο μετά. Αυτό θα ήταν μια καλή εξισορρόπηση, εάν συγχρόνως δεν φιμωνόταν σφιχτά η συντηρητική παράταξη, που είχε ήδη υποστεί τη σειρά λοβοτομών στην οποία αναφέρθηκα ήδη.

Θύμα αυτής της στρέβλωσης είναι και οι Ελληνες βασιλείς. Απαξιώθηκε κάθε τους προσφορά και τους αποδόθηκαν τα μύρια όσα ατεκμηρίωτα: ο Οθων ανίκανος, ο Γεώργιος Α΄ ανύπαρκτος, ο Κωνσταντίνος γερμανόφιλος, βλαξ και καταπατητής του πολιτεύματος, ο Γεώργιος Β΄ άγνωστος, ο Παύλος άφηνε την αυταρχική γυναίκα του να στέλνει τους ανθρώπους εξορία, και όλοι τους αυθαίρετοι δικτατορίσκοι.

Η πολιτεία είχε στρατευθεί και εκεί όπου η πολιτεία στρατεύεται, η Ιστορία δυσκολεύεται να ευδοκιμήσει. Σε αυτό φταίει το κράτος, αλλά εξίσου φταίνε και όσοι ασχολούμενοι με την Ιστορία υπέκυψαν σε σκοπιμότητες ή αφέθηκαν να καταληφθούν από ιδεοληψίες. Φταίμε επίσης και όλοι εμείς που ασχολούμαστε λίγο-πολύ με τα γράμματα, γιατί αδιαφορήσαμε, βολευτήκαμε, ή ξεθυμάναμε γκρινιάζοντας λιγάκι μεταξύ μας. Ετσι σήμερα έχουμε ιδεολογικά μια Αριστερά εξοπλισμένη και μια Κεντροδεξιά ημιπαράλυτη.  

Κατόπιν αυτού η κηδεία ενός ανθρώπου που υπήρξε βασιλιάς μας μετατρέπεται, από μια απλή ανθρώπινη υπόθεση με εθιμοτυπική τάξη, σε πολιτικό θέμα. Εκεί η μόνη ικανή και υπεύθυνη να ζυγιάσει τους κινδύνους και να τους διαχειριστεί, άρα να κρίνει πώς θα γίνει η κηδεία, είναι η κυβέρνηση.

Το έργο των ιστορικών αρχίζει μετά την κηδεία. Αυτοί θα κρίνουν, αλλά και θα κριθούν. Θα αποτιμήσουν με σοβαρότητα τον βίο και το έργο του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄; Και γενικότερα, θα αποκτήσουν επιτέλους τόλμη, ώστε σιγά σιγά να επανέλθει ισορροπία και να περιφρουρηθούν στέρεα τα όρια εκείνα, που εξασφαλίζουν τη σοβαρότητα στη μελέτη της Ιστορίας έτσι ώστε, μεταξύ όλων των άλλων, να εκτιμηθεί στο σωστό της μέτρο και η συμβολή των βασιλέων μας στην πρόοδο της χώρας μας. Ο αριθμός των νέων, καλών ιστορικών που εμφανίζονται τώρα τελευταία μάς επιτρέπει να αισιοδοξούμε.

Φτάνει να...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Θάνος Τζήμερος για τον τέως Βασιλιά Κωνσταντίνο και τους ξεφτιλισμένους εθνοπατέρες του κωλοχανείου μας

 

ΝουΔοΣΚΑΤΟΨΥΧΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κούλης έφη μπούρδα χιλιετίας!

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε το Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2023, σε περιφερειακά ΜΜΕ στην Αλεξανδρούπολη είπε:

«Η κυβέρνηση πήρε μία πολύ συγκεκριμένη απόφαση, που θεωρώ ότι είναι απολύτως σωστή: ο τέως βασιλέας να κηδευτεί ως ιδιώτης και όχι ως τέως αρχηγός κράτους, γιατί πολύ απλά υπήρξε αρχηγός κράτους του Βασιλείου της Ελλάδος, το οποίο δεν υφίσταται πια».

Καλύτερο επιχείρημα στην Τουρκία από αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενώπιον δημοσιογράφων (που κατάπιαν αμάσητη τη μνημειώδη μπούρδα) δεν μπορεί να δοθεί. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν αναγνωρίζει ό,τι έχει γίνει επί βασιλείας. Θεωρεί ότι δεν έχει συνέχεια το κράτος.

Ητοι, να δώσουμε πίσω στους Τούρκους τη Θεσσαλονίκη που πήραμε επί βασιλείας από τους Τούρκους, να δώσουμε τα Γιάννενα, την Αλεξανδρούπολη, την Κρήτη, να δώσουμε πίσω τα Δωδεκάνησα στους Ιταλούς, τα Επτάνησα στους Βρετανούς, να γκρεμίσουμε όλα τα νεοκλασικά κτίρια που έγιναν επί βασιλείας, να καταργήσουμε περίπου 120.000 νόμους που υπέγραψαν οι βασιλείς, να εκθεμελιώσουμε τους θεσμούς που φτιάχτηκαν επί συνταγματικής μοναρχίας και βασιλευόμενης δημοκρατίας, να διαλύσουμε τα πάντα!  

Να αφήσουμε στη χώρα μόνο τις επαύλεις των σογιών που διαλύουν το άπαν σύμπαν (μένουν σε ακριβά προάστια, αλλά η αισθητική τους είναι μακράν χειρότερη νομαδικών φυλών που μένουν σε τσαντίρια), να αφήσουμε τις θυρίδες τους, τις υπεράκτιες εταιρίες τους, τα οικόπεδά τους, τις λιμουζίνες τους, τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα ανώνυμα καταθετήριά τους σε κρυπτονομίσματα, να αφήσουμε όλη τη χυδαιότητα, την ασχήμια, τον αφελληνισμό, τα γκράφιτι και τις συμμορίες που λυμαίνονται τη χώρα.

Και η απορία παραμένει: τόσοι τον άκουσαν να λέει επιχείρημα που δεν ακούς ούτε από χασοδίκη που καίει τους πελάτες του σε υποθέσεις διαζυγίων και κτηματικών διαφορών, ουδείς σκέφτηκε...

 

ΝουΔοΣΚΑΤΟΨΥΧΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οικτροί αυτοσχεδιασμοί του μικρόψυχου Κούλη

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόλαβε μέσα σε ελάχιστες ημέρες να διαπράξει ατοπήματα, απρέπειες και διάφορους τύπους ύβρεων, που άλλοι πολιτικοί δεν… κατορθώνουν να χρεωθούν ούτε κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ζωής τους.

Η πολιτική, επικοινωνιακή και -πάνω απ’ όλα- ηθική και εθνική διαχείριση της κηδείας του βασιλιά, πρώην των Ελλήνων, Κωνσταντίνου ήταν οικτρή.

Οι Ελληνες μπορεί ενίοτε να έχουν διάφορα ψεγάδια στον τρόπο συμπεριφοράς τους, αλλά ουδείς μπορεί να τους κατηγορήσει για μικροψυχία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποδείχθηκε μικρόψυχος απέναντι στον Κωνσταντίνο και στην οικογένειά του (μέλη της οποίας βρίσκονται επικεφαλής διάφορων κρατών της Δύσης).

Το ενδιαφέρον της κυβέρνησης για το κοιμητήριο στο Τατόι εκδηλώθηκε στο «παρά πέντε» της ταφής του Κωνσταντίνου. Οι βασιλείς και οι επίσημοι βρέθηκαν  σ’ έναν κρανίου τόπο, που είχε αφεθεί στην κακή του μοίρα, έπειτα από την πυρκαγιά του 2021.

Το εφεύρημα της «ιδιωτικής» κηδείας και η μη απόδοση των προσηκουσών τιμών στον νεκρό βασιλιά, ο οποίος ηγήθηκε του ελληνικού κράτους, υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών και φανερώνει την απωθητική όψη μιας ανασφαλούς και συμπλεγματικής εξουσίας. Επιπλέον, είναι αποκαλυπτική και της μικρόνοιας του πρωθυπουργικού… οικοσυστήματος αυτό που είπε ο κ. Μητσοτάκης σε συνέντευξή του, ότι δεν αποδίδονται τιμές αρχηγού κράτους στον Κωνσταντίνο επειδή δεν υπάρχει πια Βασίλειο της Ελλάδας! Δηλαδή, σύμφωνα με την άποψη του πρωθυπουργού, η ελληνική Ιστορία αρχίζει το 1974 και ουδέν αναγνωρίζεται ως ελληνικό πριν από αυτή την ημερομηνία.

Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ότι ειδικά η πλειονότητα των οπαδών της παράταξης νιώθει αποστροφή, οργή και θλίψη για τους κυβερνητικούς χειρισμούς αυτής της υπόθεσης. Ο κ. Μητσοτάκης, αντί να κάνει το δέον, αυτό που επιβάλλει η κοινή λογική και το αίσθημα της ιστορικής συνέχειας του κράτους και του λαού, αυτοσχεδίασε. 

Αυτοί οι πρωθυπουργικοί αυτοσχεδιασμοί...

 

ΝουΔοΣΚΑΤΟΨΥΧΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Συμφωνεί με τον ξεφτιλισμένο Ανδρέα! Τί δεν καταλαβαίνεις?

 

Είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης* για ένα από τα αίτια της απόφασης της κυβέρνησης να μην κηδευτεί ο βασιλιάς Κωνσταντίνος με τιμές πρώην αρχηγού κράτους:

«Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είχε απολέσει, για λόγους τους οποίους δεν θα τους κρίνω εγώ, την ελληνική ιθαγένεια».

● Οταν ο πρωθυπουργός της χώρας τοποθετείται για την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας από κάποιον και λέει ότι έγινε «για λόγους τους οποίους δεν θα τους κρίνω εγώ», τότε στέλνει το μήνυμα στον λαό ότι συμφωνεί με την ατιμωτική αυτή διοικητική κύρωση σε βάρος κάποιου – και μάλιστα σε βασιλιά, πρώην των Ελλήνων.

● Μεσολάβησαν τόσα χρόνια από την απόφαση (έγινε με τον νόμο 2215 του 1994) και τόσες κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Σε μία εξ αυτών, τη νυν, πρωθυπουργός είναι ο κ. Μητσοτάκης.

● Αν λοιπόν διαφωνούσε με την απόφαση του 1994 να ανακληθεί η ελληνική ιθαγένεια από τον Κωνσταντίνο, τότε και θα είχε μιλήσει εναντίον της και θα την είχε ακυρώσει με νόμο της δικής του κυβέρνησης. Οχι μόνο δεν το έκανε, αλλά επικαλείται την άθλια απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου ως… επιχείρημα για την «ιδιωτική» κηδεία που αποφάσισε να γίνει στον Κωνσταντίνο.

● Κι έχουμε στην Ελλάδα ελληνοποιημένους βιαστές, φονιάδες, απατεώνες, ληστές και ναρκεμπόρους από τους οποίους ουδέποτε ανακαλείται η χαριστικά -έως σκανδαλωδώς- απονεμειθήσα ελληνική ιθαγένεια.

● Δηλαδή, για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους… σιωπηλούς βουλευτές και υπουργούς του, που τρέμουν μη χάσουν τη θεσούλα τους...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι θεσμοί θα μας προστατέψουν από απατεώνες πολιτικούς (Τζήμερος καταπέλτης για τα ξεφτιλισμένα πολιτικά μας λαμόγια...)

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Είναι δυνατόν!!! Μας αξίζει η διεθνής κατακραυγή

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Παντελή Σαββίδη

Την 200χρονη ελληνική ιστορία σημάδεψε, κυρίως, η αντιπαράθεση των μικροελλαδιτών (για, εντελώς, προσωπικό όφελος) με τους μεγαλοϊδεάτες, ιδεολογία που διατυπώθηκε για πρώτη φορά απο τον Κωλλέτη το 1864.

Κύρια προσωπικότητα υλοποίησης του ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού υπήρξε ο Βενιζέλος και κύριος υπονομευτής το παλάτι με τον Κωνσταντίνο τον Α!

Επειδή είμαι υποστηρικτής της Μεγάλης Ιδέας πιστεύοντας πως δεν ήταν ένα ουτοπικό όνειρο αλλά ένα, απολύτως, υλοποιήσιμο σχέδιο αν δεν υπονομευόταν απο τους Λαϊκούς και τους βασιλικούς, έχω ταχθεί, και έχω γράψει, υπέρ του Βενιζέλου και κατά των μικροελλαδιτών.

Απο εκεί και πέρα και οι μεν και οι δε υπήρξαν μέρος της ιστορίας μας. Καλή, κακή είναι η δική μας ιστορία. Προσωπικά στέκομαι κριτικά απέναντί της. Θεωρώ αποτυχημένη την πορεία του ελληνικού κράτους. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Το τελευταίο πρόσωπο του βασιλικού θεσμού, θεσμού που επιβλήθηκε στη χώρα απο τις δυνάμεις, έφυγε απο τη ζωή πριν λίγες ημέρες και θα ταφεί την Δευτέρα. Αν και ο θεσμός κρίθηκε το 1974, ουσιαστικά, το κεφάλαιο κλείνει με την βιολογική έκλειψη του τελευταίου διακόνου του. Αυτές τις ημέρες, δηλαδή.

Να σημειώσω, ακόμη ότι το 1974 εικοσάχρονος τότε, ήμουν μεταξύ αυτών που όχι μόνο τάχθηκαν κατά του θεσμού αλλά και κινητοποιούνταν καθημερινά. Με την νεανική ορμή, μάλιστα.

Δεν πολυασχολήθηκα έκτοτε διότι οι πολιτικές μάχες δίνονται με ζωντανούς και ενεργούς τους αντιπάλους. Όχι με πεσμένες δρύες. Όταν η δρυς πέσει όλοι ξυλεύονται.
Αυτά ως backround.

Την πρώτη ημέρα της είδησης του θανάτου του τέως, πρώην, έκπτωτου, ό,τι θέλετε επιλέξτε, βασιλέως, διατύπωσα την άποψη ότι πέραν της θέσεως που έχουμε λάβει στα ιστορικά γεγονότα, στα πρόσωπα και τον θεσμό, ο εκλιπών, υπήρξε πρόσωπο της ιστορίας μας, διετέλεσε αρχηγός του κράτους μας και έπρεπε να τιμηθεί αναλόγως.

Τη θέση μου αυτή διατηρώ και σήμερα, παρά τα όσα διάβασα επι της ουσίας της πολιτείας του τα οποία είναι σε όλους μας γνωστά. Δεν πήρα την θέση που προανέφερα επειδή αγνοούσα την ιστορία του. Αλλά εν γνώση της.

Επανέρχομαι, σήμερα, διότι μου έκανε εντύπωση ο τόπος που θα ταφεί απο τις φωτογραφίες που είδα, όπου είναι θαμμένοι και οι πρόγονοί του. 

Είναι δυνατόν!!!

Και όμως είναι. Τον πολιτικό επαρχιωτισμό μας, το μίσος μας επι προσωπικού και όχι την θεσμική και πολιτική αντιπαράθεσή μας την αποκαλύπτει όχι, μόνο, η στάση μας απέναντι στο γεγονός αλλά και η εικόνα του νεκροταφείου. Ενός μέρους της ιστορίας μας. Και να σας θυμίσω πως ένα μέρος της ενεργού πολιτικής, της ταυτότητας ενός λαού και της πολιτικής του ωρίμανσης, του πολιτισμού του γενικότερα, αποκαλύπτεται και απο την διαχείριση των συμβόλων.

Είμαι, λοιπόν, και σήμερα υποστηρικτής του οικουμενικού ελληνισμού, με φανατισμό κατά του μικροελλαδισμού, της δημοκρατικής και όχι ολιγαρχικής ή μοναρχικής διακυβέρνησης, (θα επανέλθω κριτικά απέναντι στον θεσμό της βασιλείας μετά απο μερικές ημέρες και αφού ταφεί ο εκλιπών), αλλά είμαι και απέναντι σε όλους όσους διαπράττουν σήμερα ύβρη.

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι ιερή στιγμή.  

Και ξέρετε γιατί;  

Διότι απο την στιγμή που συνειδητοποιούμε την ύπαρξή μας προσπαθούμε να διαχειριστούμε το τέλος μας. Το θάνατό μας. Όλες οι προσπάθειές μας εκεί κατατείνουν

Ο σεβασμός του αντίπαλου νεκρού στον πόλεμο δείχνει και το επίπεδο πολιτισμού ενός λαού. Και η εικόνα των στρατιωτικών νεκροταφείων σε ένα κράτος δείχνει πόσο σεβόμαστε την ύπαρξή μας και όσους αγωνίσθηκαν και έπεσαν γι αυτήν.

  Έχετε δει τα ελληνικά στρατωτικά νεκροταφεία;

 

Στον δικό μου μικρόκοσμο ο σεβασμός του νεκρού, ακόμη και του εχθρού όταν είναι νεκρός, αποτελεί...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δυστυχώς ντροπιαστήκαμε…

 

Του Θοδωρή Γιάνναρου

Θα ήθελα ξεκινώντας με τις σκέψεις μου να αναρωτηθώ, πως είναι δυνατόν να περηφανευόμαστε με κάθε ευκαιρία, πως ο σημερινός Βασιλιάς της Αγγλίας Κάρολος έχει ελληνική καταγωγή από τον πατέρα του Φίλιππο και είναι φιλέλληνας, όταν εμείς εδώ έχουμε αφαιρέσει -έτσι γιατί μας άρεσε, την Ελληνική ιθαγένεια από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο;  

Πως είναι δυνατόν να υποδεχόμαστε με τιμές αρχηγού κράτους, τους βασιλείς άλλων χωρών, κάποιοι εκ των οποίων είναι συγγένειες του τ. Βασιλέα, τη στιγμή που προσβάλουμε με κάθε τρόπο τον θεσμό της Βασιλευομένης Δημοκρατίας; 

Πως είναι δυνατόν να ζητάμε ακρόαση για να ζητήσουμε υποστήριξη για εθνικά θέματα από ξένους βασιλείς, όταν εμείς εδώ στην Ελλάδα -με την επίκτητη νοοτροπία και τις πράξεις μας, δεν τιμούμε και ιδιαίτερα τον Θεσμό που υπηρετούν, αλλά αντίθετα τον αμφισβητούμε δημόσια;

Κανείς δεν έχει αμφισβητήσει, πως το 1974, με νόμιμο τρόπο, ο θεσμικός ρόλος του βασιλιά στην Ελλάδα έγινε παρελθόν, παρ’ που ο ίδιος δεν μπορούσε να βρίσκεται στη χώρα, για να υποστηρίξει τον θεσμό που συνόδεψε την Ελλάδα από το πρώτο κιόλας διάστημα της απελευθέρωσης της από τον οθωμανικό ζυγό και ως εκ τούτου, της ανεξαρτησίας της! Στον Βασιλέα της Ελλάδος Κωνσταντίνο, εδόθη η δυνατότητα να στείλει μόνον ένα μοναδικό και ολιγόλεπτο μήνυμα προς τον Ελληνικό λαό από το εξωτερικό! Αυτό ίσως είναι το "μαύρο στίγμα” που θα συνοδεύει την όλη καθ’ όλα νόμιμη αλλά μη δίκαιη διαδικασία για πάντα, και αυτό, διότι εντελώς αυθαίρετα, δεν δόθηκε η δυνατότητα -που δικαιούνταν, στον τότε Βασιλέα, να αναπτύξει τα δικά του επιχειρήματα και να υπερασπιστεί τον θεσμό της Βασιλείας!

Θυμάμαι τα λόγια του τότε Βασιλιά στο μήνυμα που είχε στείλει στους Έλληνες: "…κανένας Βασιλιάς δεν πρέπει να φοβάται και να αποφεύγει την κρίση του λαού”. Δεν είχε όμως καμία πιθανότητα, αφού το δημοψήφισμα του 1974 για το πολιτειακό, εκτός από "unfair" ήταν και κατά κάποιον τρόπο πραξικοπηματικό. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όφειλε τότε, να καλέσει τον νόμιμο Ανώτατο Άρχοντα της χώρας που ήταν ο Κωνσταντίνος, να ορκίσει την κυβέρνηση του. Δεν το έκανε όμως και αντ’ αυτού προτίμησε, να ορκιστεί ενώπιον του χουντικού Φαίδωνα Γκιζίκη, τον οποίο και… διατήρησε "ΠτΔ" ως τον Δεκέμβριο του 1974!!!

Και γιατί άραγε ο Καραμανλής τότε, επέλεξε το Σύνταγμα του 1952 και όχι του 1924 που ήταν αβασιλευτο. Δεν βγάζει κανένα νόημα όλο αυτό. Το θέμα όμως είναι, ότι προτίμησε να ορκιστεί με τη χούντα του Γκιζίκη παρούσα να τον ορκίζει, από το να καλέσει τον τότε νόμιμο ανώτατο άρχοντα της χώρας, που μάλιστα ο ίδιος ο πατέρας του τον είχε χρίσει Πρωθυπουργό της χώρας πριν κάποια χρόνια.

Κάποιοι βέβαια, στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, υποστηρίζουν, πως την εποχή εκείνη, δεν υπήρχε νόμιμος ανώτατος άρχοντας, το σύνταγμα είχε καταλυθεί και η χώρα λειτουργούσε σε συνταγματικό κενό. Μέχρι την ψήφιση του νέου συντάγματος, με απόφαση της Βουλής τότε, επαναφερθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα του 1952 εκτός των διατάξεων που όριζαν τη μορφή του πολιτεύματος. Δηλαδή για να καταλάβουμε, αν καταλυθεί σήμερα το πολίτευμα, μπορεί κάποιος να επαναφέρει το Σύνταγμα του 1974 χωρίς τις περί πολιτεύματος διατάξεις;

Η αλήθεια είναι, πως με το τέλος της χούντας των Συνταγματαρχών μετά την προδοσία που σκλάβωσε μεγάλο τμήμα της Κύπρου στους Τούρκους, η στιγμή της αναθεώρησης του πολιτεύματος περιελάμβανε το επίμαχο δημοψήφισμα, όσο και τις βουλευτικές εκλογές φυσικά, που θα καθόριζαν την πρώτη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης – ένα timing που δεν ευνοούσε τον τότε Βασιλιά Κωνσταντίνο και αυτό το γνώριζε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η όλη κίνηση βασίζονταν σε αυτήν την ευνοϊκή για αλλαγές -ως προς το πολιτειακό, συγκυρία!

Έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα, πάρα πολλά, θετικά ή αρνητικά για τον τ. Βασιλέα των Ελλήνων, που δεν παύουν να είναι απόψεις! Είναι γεγονός, πως αρκετοί Έλληνες διαφωνούν με τις επιλογές και τις αποφάσεις του -είναι φυσικό, αλλά όλα αυτά δεν μπορούν να κριθούν σήμερα από κανέναν από εμάς… Σίγουρα όμως, θα κριθούν αδέκαστα από τους ιστορικούς του μέλλοντος.

Ήταν ολέθριο, ακατανόητο και εκδικητικό ατόπημα -ένα τεράστιο πολιτικό σφάλμα… η αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας από τον τ. Βασιλιά Κωνσταντίνο, που δεν έχει καμία πολιτική, ιστορική, ή κοινωνική σημασία. Δεν μπορεί ακόμα και σήμερα -πολλά χρόνια μετά, να σταθεί και να τεκμηριωθεί μια τέτοια ποταπή και άνανδρη απόφαση. Δεν μπορείς να λες σε έναν άνθρωπο ο οποίος βασίλευσε, υπήρξε Βασιλεύς των Ελλήνων για κάποια χρόνια… ότι πλέον δεν θεωρείται Έλληνας πολίτης. 

Πώς τολμά κάποιος και του αφαιρεί την ιθαγένεια, έτσι για ένα καπρίτσιο;

Βέβαια, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε θέσει τρεις δικές του προϋποθέσεις, για την αναγνώριση ελληνικής ιθαγένειας στον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο ακυρώνοντας του το ελληνικό διαβατήριο, λέγοντας:  

"Ελληνική ιθαγένεια στον Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ και στα μέλη της οικογένειας του, μετά τη λήξη της ισχύος του ιδιαίτερου νομικού καθεστώτος που διείπε την ιθαγένεια τους, πριν τη μεταβολή της μορφής του πολιτεύματος, αναγνωρίζεται και αποδεικνύεται μόνον εφόσον συντρέχουν σωρευτικά οι ακόλουθες προϋποθέσεις”:

1. Εφόσον διατυπωθεί ενώπιον του ληξιάρχου Αθηνών ρητή και ανεπιφύλακτη δήλωση σεβασμού στο Σύνταγμα, αποδοχής και αναγνώρισης του πολιτεύματος της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 8ης Δεκεμβρίου 1974, με το οποίο καθορίσθηκε κατά τρόπο μη υποκείμενο σε μεταβολή η μορφή του πολιτεύματος.

2. Εφόσον δηλωθεί, ρητά και ανεπιφύλακτα, ενώπιον του ιδίου ληξιάρχου παραίτηση από τις κάθε είδους διεκδικήσεις, οι οποίες συνδέονται με την κατά το παρελθόν άσκηση πολιτειακού αξιώματος ή της κατοχής οποιουδήποτε τίτλου.

3. Εφόσον συντελεσθεί εγγραφή στα μητρώα αρρένων ή τα δημοτολόγια δήμου ή κοινότητας του κράτους… με όνομα, επώνυμο και τα λοιπά αναγκαία κατά νόμον στοιχεία ταυτότητας.

Η όλη ιδέα για τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις που τέθηκαν, ήταν μόνο για να λοιδορηθεί και να γελοιοποιηθεί τόσο ο Θεσμός της Βασιλείας, όσο και ο ίδιος ο Βασιλεύς και τα μέλη της βασιλικής οικογένειας! Ήταν μια εκδικητική και προσβλητική πρόταση, που δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή, ακόμα και από έναν τ. Βασιλέα! Ήταν μια απόλυτα ακατανόητη πράξη, που δεν είχε λογική!

Ας επανέλθουμε όμως στο σήμερα και στο θέατρο του παραλόγου που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας!

Ήταν δυστυχώς αναμενόμενο, πως η απόφαση της Πολιτείας θα ήταν να μην τεθεί η σορός του τ. Βασιλέα των Ελλήνων, Κωνσταντίνου σε λαϊκό προσκύνημα και να κηδευτεί ιδιωτικά, αλλά λήφθηκε βεβιασμένα -θά έλεγε κανείς πως πρόκειται για μια καθαρά προεκλογική απόφαση που ίσως κοστίσει.

Σε κάθε περίπτωση, ο τ. Βασιλεύς των Ελλήνων Κωνσταντίνος, θα έπρεπε να τιμηθεί περισσότερο, διότι δεν είναι δα και λίγο, το γεγονός πως διετέλεσε για κάποια χρόνια Βασιλεύς των Ελλήνων και ήταν ο τελευταίος Βασιλεύς των Ελλήνων… Το ότι ήταν "έκπτωτος”, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει, πως κάποιοι νομιμοποιούνται να διαγράψουν αυθαίρετα την ιστορία της χώρας, που σε τελευταία ανάλυση είναι εκείνη που θα τον κρίνει.  

Ο θάνατος είναι θάνατος και δεν αλλάζει, αλλά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H εθνικότητα του βασιλέα

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Γεννήθηκε στην Ελλάδα, από Έλληνες γονείς, αποφοίτησε από τις παραγωγικές τάξεις και των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων (πέρασε και σχολείο ΟΥΚ), ενώ πολλοί εκ των πρωθυπουργών μας στον Στρατό ήταν απλοί χειριστές… κρουασάν και στιλογράφων.  

Ο Κωνσταντίνος, επίσης, ηγήθηκε του ελληνικού κράτους και το άθλιο καθεστώς της κλεπτοκρατίας τού αφαίρεσε την ιθαγένεια και προσπαθεί να τον μειώσει ακόμα και νεκρό!

Τον αποκαλούν «ξένο» εκείνοι που δεν μιλάνε καλά καλά ελληνικά και κάνουν «μπαμ» από χιλιόμετρα ότι μηρυκάζουν τσιτάτα ξένων κόπανων, που λανσάρονται από τη νεοταξική τιποτοκρατία ως… «φιλόσοφοι».  

Επιπλέον, οι «δημοκράτες», που μας κλειδαμπάρωσαν δύο χρόνια με τον κορονοϊό, υποχρέωναν τον λαό να στέλνει SMS στο κράτος για να βγει από το σπίτι του και εκβίαζαν τους πολίτες να κάνουν εμβόλια, δεν του αναγνωρίζουν την ιδιότητα του επικεφαλής του ελληνικού κράτους, την οποία νόμιμα είχε, και πίσω από αυτό οχυρώνονται για να μην του αποδώσουν, την ημέρα της ταφής του, τις πρέπουσες τιμές – την ίδια στιγμή που είχαν σιωπήσει όταν έβγαινε η απόφαση να ταφεί δημοσία δαπάνη και να τεθούν μεσίστιες οι σημαίες την ημέρα της κηδείας του αρχισφαγέα Χαρίλαου Φλωράκη.

Ακριβώς σ’ αυτό το σημείο αξίζει να δούμε την εικόνα Νο 1. Είναι το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Ακρόπολις» (φύλλο της 23ης Σεπτεμβρίου 1936). Η μεγάλη φωτογραφία (σημαίνεται με το κόκκινο βέλος) ελήφθη στην κηδεία, που έγινε την προηγούμενη ημέρα, του πρώην πρωθυπουργού και Προέδρου της Δημοκρατίας Αλέξανδρου Ζαΐμη (1855-1936). Οι εύζωνες κρατούσαν σε βελούδινα μαξιλάρια τα παράσημα και τα διακριτικά του. Η σορός ετέθη σε λαϊκό προσκύνημα. Στην εξόδιο ακολουθία και την ταφή παρέστησαν σχεδόν ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο και αγήματα απ’ όλα τα Οπλα και τη Χωροφυλακή. Τον επικήδειο λόγο του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας εκφώνησε ο «δικτάτορας» Ιωάννης Μεταξάς. Ο Γεώργιος Β΄ και ο Ιωάννης Μεταξάς τίμησαν τον Αλέξανδρο Ζαΐμη (φωτό Νο 2), ως πρώην επικεφαλής του κράτους, παρότι το πολίτευμα της προεδρευόμενης δημοκρατίας είχε καταργηθεί και είχε επανέλθει η βασιλεία.

Μπορεί έκαστη και έκαστος εξ ημών...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κρεσέντο κομπλεξισμού

Γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου

Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών, Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

Σε ένα κρεσέντο κομπλεξισμού η κυβέρνηση αποφάσισε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος -ναι, οι τίτλοι σε ακολουθούν μια ζωή, ακόμη κι όταν δεν έχεις πια τη θέση- να ταφεί ως «ιδιώτης».

Προσπέρασε ότι υπήρξε Αρχηγός του Κράτους, νόμιμος, Αρχηγός του Στρατού και χρυσός Ολυμπιονίκης.  

Συγχρόνως, απαξίωσε εντελώς την τελετή, αναθέτοντας στην Υπουργό Πολιτισμού να εκπροσωπήσει την κυβέρνηση, γιατί προφανώς έχουν τα λουμπάγκα τους και δεν αντέχουν την ορθοστασία. Θα προσέλθουν όλοι οι βασιλικοί οίκοι της Ευρώπης και θα τους υποδεχτεί η κυρία Μενδώνη με την ωραία της στέκα για όλες τις περιστάσεις.

Χάθηκαν οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί, που θα έπρεπε να είναι όλοι στην κηδεία απίκο ως ένδειξη σεβασμού, και προς τον νεκρό και προς τους καλεσμένους.  

Για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας τι να πω! Μία φορά Ρηγού, πάντα Ρηγού. Πάλι καλά που δεν έστειλαν τη γάτα της την Καλυψώ ως εκπρόσωπο να υποδεχτεί τους βασιλιάδες.

Η χώρα που έχει κηδέψει δημοσία δαπάνη όποιον να ’ναι κυριολεκτικώς, που έχει αποδώσει τιμές αρχηγού Κράτους σε ανθρώπους που δεν το δικαιούνταν, αρνήθηκε να πράξει τα δέοντα για έναν Αρχηγό του ελληνικού Κράτους, όταν το πολίτευμα ήταν βασιλεία και την εξουσία την κατείχε απολύτως νόμιμα.

Έπειτα από τον σάλο που έγινε, προφανώς αισθάνθηκαν την ανάγκη να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, μήπως και τους συμπαθήσουμε κάπως τους ασεβείς. Διαβάσαμε, λοιπόν, κάτι νόστιμα, ότι ο Κωνσταντίνος, λέει, δεν είχε ελληνική ιθαγένεια, οπότε πώς θα κηδευόταν ως Ελληνας; 

Η αλήθεια είναι ότι κάτι κατσαπλιάδες τού αφαίρεσαν χωρίς νομικό έρεισμα την ιθαγένεια από καθαρό κόμπλεξ. Ιθαγένεια δεν έχουν αφαιρέσει από τον χειρότερο αλλοδαπό εγκληματία που πολιτογραφήθηκε Ελληνας, από κατά συρροή κακοποιούς, αλλά την αφαιρέσαμε από κάποιον που διετέλεσε νόμιμα βασιλιάς της χώρας. Εκτοτε ιθαγένεια αποδώσαμε στον κάθε Χασάν, στον κάθε Ιγκόρ και στον κάθε Χότζα, νομίμως ή παρανόμως εισελθόντες, αλλά στον βασιλιά που είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα το αρνηθήκαμε. Θεωρούμε Ελληνα κάποιον που γεννήθηκε στη Νιγηρία και βάζει καλάθια στις ΗΠΑ, τον δέχονται και η Πρόεδρος και ο Πρωθυπουργός στα μέγαρα μετά τιμών, αλλά να συλλυπηθούν την οικογένεια του βασιλιά δεν προκάμνουν οι «δημοκράτες».

Διαβάσαμε ότι άλλαξε το πολίτευμα.  

Όντως. Περάσαμε στην κληρονομική δημοκρατία, όπου κυβερνάνε εναλλάξ τρεις οικογένειες. 

Από τότε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μαθήματα πολιτικής ιστορίας προς ανιστόρητους γκρουπιέρηδες που υποδύονται τους δημοσιογράφους

 Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Είμαι κατά του θεσμού της βασιλείας, το έχω ξαναπεί. Αλλά είμαι και κατά του ψέματος, της χυδαιότητας, της αμορφωσιάς, της εμπάθειας που ξεχειλίζουν αυτές τις μέρες από τους ανιστόρητους γκρουπιέρηδες που υποδύονται τους δημοσιογράφους.
Πάμε λοιπόν ξανά:

 
1. Το κράτος δήμευσε ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ περιουσία της βασιλικής οικογένειας, που αγοράστηκε από ΔΙΚΑ τους χρήματα, όχι του "λαού". Το κτήμα Tατοΐου αγοράστηκε από τον Γεώργιο A′, με χρήματα που έφερε από τη Δανία, από τους αρχικούς ιδιοκτήτες Aνδρέα Συγγρό, Σκαρλάτο Σούτσο, Aλέξανδρο Kατακουζηνό, Γεώργιο Λεβέντη και Aν. Xατζησπύρο. 

 
2. Η βασιλική χορηγία περιλάμβανε τους μισθούς των υπαλλήλων και το κόστος συντήρησης όλων των κτηρίων. Σήμερα, ο μισθός του/της ΠτΔ είναι προσωπικό του/της εισόδημα. Μισθοί υπαλλήλων της Προεδρίας, συντηρήσεις κτηρίων, αναλώσιμα, γεύματα κ.λπ. πληρώνονται από τον προϋπολογισμό. Πληρώνουμε επίσης σύνταξη και έξοδα παράστασης σε όλους τους διατελέσαντες Προέδρους της Δημοκρατίας.

 
3. Ο Κωνσταντίνος δεν ήθελε ούτε δεκάρα αποζημίωση, από τα χρήματα του Έλληνα. Ήθελε πίσω την περιουσία του, ως ΙΔΙΩΤΗΣ.
 

4. Το κράτος δεν του την έδινε. Δήμευσε ακόμα και το μέρος των τάφων. Τελικά του έδωσε, μετά από σχεδόν 30 χρόνια, για περισσότερα από 40.000 στρέμματα στο Τατόι, με όλα τα κτίσματα και για 36.000 στρέμματα στο Πολυδένδρι, (αφήνω απ' έξω το Μον Ρεπό) 13,7 εκατομμύρια ευρώ, όσο πουλιέται σήμερα μια βίλα στην Εκάλη με 2 στρέμματα κήπο, όταν το ίδιο το κράτος είχε εκτιμήσει την αξία της περιουσίας σε 125 εκατομμύρια ευρώ.
 

5. Το "ριφιφί" που γράφουν οι γελοίοι γκρουπιέρηδες που υποδύονται τους δημοσιογράφους ήταν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔο-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τρία σκάνδαλα και μια… κηδεία!

 

Του Strange Attractor

Εκεί που λες ότι ο Κυριάκος έχει μελανιάσει από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα που πλήττουν το κόμμα και την κυβέρνησή του, όπως π.χ. οι υποκλοπές, οι Πάτσηδες, οι απ’ ευθείας αναθέσεις, τα δώρα κάτω από το τραπέζι εκατομμυρίων στους φίλους επιχειρηματίες, χώρια η ακρίβεια, η ανεργία, ο πληθωρισμός, η εγκληματικότητα (που όλα αυτά έχουν πιάσει ταβάνι), χώρια και οι καθημερινές τουρκικές προκλήσεις… τσουπ… πεθαίνει ο τέως άνακτας και η μπάλα φεύγει στην κερκίδα, με τον σοφό λαό και τα αδέκαστα ΜΜΕ να ασχολούνται νυχθημερόν με την κηδεία της Δευτέρας.

Έτσι, ο Κυριάκος βρήκε πάλι ευκαιρία να αναπνεύσει, και να εκμεταλλευτεί τον θάνατο του τέως κάνοντας άνοιγμα προς το κέντρο και κλείνοντας το μάτι στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους.

Βέβαια, ο τελευταίος που πόνταρε στο κέντρο ήταν ο Γιάγκος ο Πεσμαζόγλου με το θρυλικό ΚΟΔΗΣΟ του, και είδατε που κατέληξε, αλλά προφανώς ο ανέμελος πρωθυπουργός μας δεν κατέχει τη νεοελληνική ιστορία, ή αν την κατέχει τότε αυτό γίνεται μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς που του κληρονόμησε η οικογένειά του.

Εν ολίγοις, αν υπάρχουν βασιλόφρονες σκέφτηκε, οι περισσότεροι εξ αυτών θα είναι υπερήλικες που θα προτιμήσουν να πιουν το τσάι τους παρά να τρέχουν να ψηφίσουν… οπότε άσ’ τους να μυξοκλαίνε και αγκάλιασε τους άλλους, τους αντιβασιλικούς, με τους οποίους έχεις ελπίδες να συγκυβερνήσεις και άρα να συνεχίσεις τη μασαμπούκα.

Ρεάλ πολιτίκ λέγεται, και σε αυτό το μακιαβελικό κυβερνητικό περιβάλλον ο Κυριάκος μοιάζει σαν ο Μέσι της πολιτικής (ή της ίντριγκας). Είχε άλλωστε τον καλύτερο δάσκαλο μεγαλώνοντας.

Ευτυχώς όμως που βγήκε ο Σαμαράς και έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, λέγοντας αυτονόητες αλήθειες, και σώζοντας τη χαμένη τιμή της κεντροδεξιάς παράταξης που η μοίρα έφερε τον Κυριάκο να την εκπροσωπεί.

Άσχετα αν αμέσως βγήκαν τόσο αριστερά όσο και μητσοτακικά παπαγαλάκια, και μίσθαρνοι πετσωμένοι κονδυλοφόροι να μιλήσουν για «φλερτ» Σαμαρά με τους χουντοβασιλικούς(!!!), με κάποιους μάλιστα να προειδοποιούν πως ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζει κόμμα (ή ακόμη και κίνημα χα χα) παρέα με τους «διαδόχους» του θρόνου, αφού παιδιόθεν ήταν, λένε, θαυμαστής της μοναρχίας, και του λείπουν τα παϊτόνια, οι χρυσές άμαξες, τα λευκόγκριζα άτια, και ο… Ζαμπούνης.

Πάντως όπως και να έχει η κατάσταση, όσα και να λέμε, εγώ θυμάμαι όταν ήμουν παιδί η φωτογραφία του τότε βασιλιά να κοσμεί τις σχολικές αίθουσες, και σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό να υποκλίνεται μπροστά του. Ήταν ο αρχηγός του κράτους βλέπετε, και ό,τι και να μεσολάβησε, όσα λάθη και να έκανε, αυτό δεν αλλάζει.

Οπότε, μπορεί συγκυριακά να βολεύει τον Κυριάκο να το παίζει αντιβασιλικός, αλλά λαός που ξεχνάει ή αδιαφορεί για το παρελθόν και την ιστορία του είναι καταδικασμένος να τα ξαναζήσει, ακόμη και ως φάρσα.

Πόσο δε μάλλον ένας πολιτικός, ο μπαμπάς του οποίου συνέδεσε την ταραχώδη και γεμάτη ίντριγκες πολιτική πορεία του με το παλάτι, ακόμη και στη δεκαετία του ’90, μετά από χρόνια ολόκληρα «σοσιαλισμού», όταν βοήθησε στη φυγή δεκάδων κοντέινερ γεμάτων θησαυρών, προς όφελος του άνακτα που λέγαμε.

Σήμερα όμως, που ο έτσι δε μας είναι χρήσιμος, που δε φέρνει ψηφαλάκια, τον βάζουμε στην άκρη, και τον θάβουμε ως ιδιώτη στο (δημόσιο πλέον) Τατόι, που μάλλον σε τοπίο από ταινία ΜΑΝΤ ΜΑΞ μοιάζει, παρά σαν ιστορικής αξίας τοποθεσία.

Μπορεί δηλαδή να μην τον κηδεύουμε δημοσία δαπάνη, αλλά τουλάχιστον έζησε (μαζί και όλο του το σόι) με δημόσια δαπάνη, όπως λέει ο φίλος μου ο Προκόπης παλιός Ρηγάς και νυν κυριακικός.

Τη Δευτέρα θα δούμε το τι μέλει γενέσθαι. Αν η κηδεία του τέως δηλαδή μαζέψει περισσότερο κόσμο από εκείνη του Παντελίδη ή όχι.

Αλλά και κόσμο να μη μαζέψει, θα δούμε διάφορους «γαλαζοαίματους» από τις πάμπολλες βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης να αποτίουν τιμές στον νεκρό, καθώς όλοι αυτοί μεταξύ τους όχι μόνο αλληλοστηρίζονται, αλλά είναι και συγγενείς. Ο μακαρίτης (ενδεικτικά) ήταν και ο νονός του επόμενου βασιλιά της Αγγλίας!

Και ας μην ξεχνάμε, ότι ναι μεν η μοναρχία σε εμάς θεωρείται ταμπού και αντιδημοκρατικός θεσμός, αλλά πολλές (δημοκρατικές) χώρες της Ευρώπης έχουν ακόμη βασιλιά, π.χ. Αγγλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ισπανία, Δανία, κλπ.

Εμείς όμως, ως απόγονοι του Περικλή, λέμε όχι στην κληρονομικότητα και στα γονίδια, επιλέγοντας την αριστεία.

Γι’ αυτό και όλα τα χρόνια που εγώ κατοικώ σε αυτόν τον πλανήτη είχαμε περίπου 25-30 εκλεγμένους ή υπηρεσιακούς πρωθυπουργούς, οι επτά εκ των οποίων άμεσοι συγγενείς (μπαμπάς, γιος, εγγονός, θείος, κλπ), χώρια οι δεκάδες των υπουργών, δημάρχων, κλπ.

Είμαστε δημοκράτες, δε λέω.

Αυτά λοιπόν με την επικαιρότητα, η οποία ξέχασε την Πισπιρίγκου, ξέχασε το Ευάκι που λιώνει στις βελγικές φυλακές, ξέχασε τον Μίχο, και ξέχασε τους ανήλικους βιαστές βασανιστές του συμμαθητή τους.

Όλοι ανεξαιρέτως ασχολούνται με τον Ντεγκρέτσια.

Και πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας ο Κυριάκος βάζει χέρι στην ΑΔΑΕ, αποδεικνύοντας αυτό που εγώ ο ποταπός λέω συνεχώς. Δήθεν ανεξάρτητες αρχές, για τα μάτια και μόνο, με διοικήσεις και προσωπικό διορισμένες από την κυβέρνηση, που αν τυχόν κάποια προσπαθήσει να λειτουργήσει ανεξάρτητα από το Μαξίμου μαύρο φίδι που την έφαγε…

Και βεβαίως να μην ξεχάσω άλλη μια επιτυχία των αρίστων, που πέρασε στο ντούκου.

Αναφέρομαι στην περίφημη πολυδιαφημισμένη αστυνομία των ΑΕΙ, τα άοπλα στελέχη της οποίας, με μια σφυρίχτρα, θα έβαζαν τάξη στο μπάχαλο και στην ανομία στα πανεπιστήμιά μας.

Έγραφα ότι αυτό είναι αδύνατον να πετύχει, και πως τα στελέχη της θα τρώνε ξύλο μέρα παρά μέρα αν τολμήσουν να μπουν στα μπαχαλοκρατούμενα ΑΕΙ χωρίς συνοδεία ΜΑΤ. Τότε χαρακτηριζόμουν «αντιδραστικός» συριζαίος.

Σήμερα, που με απόφαση του πρώην ΓΓ της ΚΝΕ, και νυν υπ. ΠροΠο η εν λόγω «αστυνομία» ουσιαστικά διαλύεται, και τα 600 και βάλε στελέχη της μετατίθενται σε διάφορα αστυνομικά τμήματα, είναι απλά Παρασκευή και 13.

Αλλά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ντροπή. Να σεβαστούμε την Ιστορία μας

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Το να ονοματίζεις το καλό και το κακό είναι μια εξουσία την οποία έχει υφαρπάξει χρόνια τώρα η μηδενιστική αριστερά, καθυβρίζοντας και συκοφαντώντας πολιτικούς αντιπάλους. Ολόκληρα κόμματα, ιστορικές περιόδους.  

Η αριστερά τρέφει αισθήματα βαθύτατου μίσους για όλους τους θεσμούς που αντέστησαν στην προσπάθειά της να επιβάλει σταλινική δικτατορία και να αποσπάσει εθνικό έδαφος και να το παραδώσει σε ξένους, ο ορισμός της εσχάτης προδοσίας.

Φυσικώ τω λόγω, όπως σε όλες παγκοσμίως τις εκφάνσεις αυτής της συλλογικής κοινωνικής νόσου, της πνευματικής ψώρας, κατά Καζαντζάκη, που είναι ο κομμουνισμός, μήτρα των αιρέσεών του, του φασισμού και του ναζισμού, να τρέφουν ακόμη βαθύτερο μίσος για τον θεσμό που αποτελεί τη συνισταμένη όσων μισούν, τη βασιλεία.

Έθνος, Βασιλιάς, Ορθοδοξία, Ενοπλες Δυνάμεις, θα προσέθετα και την ευπρέπεια, είναι πράγματα που κάνουν την αριστερά να σεληνιάζεται. Ο θρόνος, υπό τον πατέρα του εκλιπόντος Βασιλέα Παύλο, στάθηκε ακλόνητος βράχος στη διάρκεια της χωριστικής κομμουνιστικής ανταρσίας, συμβάλλοντας τα μέγιστα στον νικηφόρα αγώνα που απέτρεψε την επιβολή σταλινικής δικτατορίας στην Ελλάδα και απόσπασης του εδάφους της Μακεδονίας. Ενοπλες Δυνάμεις, Εκκλησία, Σώματα Ασφαλείας, γενικά το εθνικό αστικό αξιακό και θεσμικό σύστημα, κάνουν τους βρικόλακες του μηδενισμού να χοροπηδούν σαν να τους ρίχνεις αγιασμό.

Οποια και αν είναι η αποτίμηση του ιστορικού ρόλου του Βασιλέως Κωνσταντίνου, πρώην Βασιλέα των Ελλήνων, και της δυναστείας που ξεκίνησε με τον Γεώργιο τον Α’ δεν μπορούμε να παραβλέψουμε πως ο ίδιος, σε αντίθεση με πλήθος ψευδοαντιστασιακών, ήταν ο οργανωτής της μόνης μεγάλης και σοβαρής προσπάθειας ανατροπής της Δικτατορίας με το κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, το οποίο απέτυχε, διότι ο Κωνσταντίνος, και ορθώς, δίστασε να αιματοκυλίσει τη χώρα. Φίλος μου που έχει πια περάσει τα 80, απόστρατος Πτέραρχος, χειριστής μαχητικού που είχε απογειωθεί έμφορτο πυρομαχικών και όπλων, μου είπε τα συναισθήματά του στην ιδέα πως θα έπρεπε να κατακαύσει Ελληνες στρατιώτες υπεριπτάμενος δυνάμεων πιστών στον Παπαδόπουλο. Φανταστείτε τι θα γινόταν.

Πάντως, ο Κωνσταντίνος το προσπάθησε, σε αντίθεση με κάτι τύπους που κάνανε ντόλτσε βίτα υποδυόμενοι τους «επαναστάτες» και που η «αντιστασιακή» οργάνωση τους πλήρωνε με εράνους και το διαμέρισμα της γκόμενας, μετέπειτα υπουργού, στο Λονδίνο ή που ανατίναξαν έναν (1) σκουπιδοτενεκέ και καμώνονταν μετά τον… Τσε Γκεβάρα ή, ακόμη χειρότερα, που έστελναν γλοιώδη γράμματα στον Μπάμπη Χατζηζήση, Διοικητή του ΕΑΤ ΕΣΑ, ρουφιανεύοντας άλλους, προσδοκώντας πανεπιστημιακή έδρα, όταν δεν την πήραν, θύμωσαν, έβρισαν, έφαγαν δυο σφαλιάρες και μετά το εξαργύρωσαν για δεκαετίες ως αντίσταση. Σκουπίδια.

Ο Κωνσταντίνος, τον οποίο εξαπάτησε ο Κ. Καραμανλής, «πάω να δω και θα σας πάρω τηλέφωνο για να έρθετε κι εσείς», έπειτα από ένα άνισο σε όρους διεξαγωγής δημοψήφισμα, όπου στην ουσία του απαγόρευσε την επικοινωνία με τον λαό, σεβάστηκε το αποτέλεσμα ως τον θάνατό του, με έναν υποδειγματικά αξιοπρεπή τρόπο, ενώ πάντοτε προσέφερε ό,τι μπορούσε υπέρ των εθνικών συμφερόντων, όπως για την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων. Ενώ δε έζησε δεκαετίες εξόριστος, μεγάλωσε τα παιδιά του ως Ελληνες.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ξέφρασε τα βαθύτερα συλλυπητήριά της για τον θάνατο του Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄, πρώην Βασιλέα των Ελλήνων. Επειδή διετέλεσε νόμιμος Ανώτατος Αρχων του Ελληνικού Κράτους φοίτησε στις στρατιωτικές σχολές και των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, των οποίων διετέλεσε Αρχιστράτηγος, επειδή ήταν Χρυσός Ολυμπιονίκης, γιος, εγγονός, δισέγγονος νόμιμων ανώτατων αρχόντων της Ελλάδας και αποτελεί μέρος της Ιστορίας του Εθνους και είναι ισότιμος θεσμικά των διατελεσάντων Προέδρων της Ελληνικής Δημοκρατίας, καλέσαμε την κυβέρνηση να πράξει τα αυτονόητα, ήτοι να κηδεύσει τον Βασιλέα Κωνσταντίνο δημοσία δαπάνη, με πλήρεις τιμές Αρχηγού Κράτους και με την τιμητική συνοδεία των Ενόπλων Δυνάμεων, των οποίων ήταν Αρχιστράτηγος. Θα ήταν μια πράξη δίκαιη, ιστορικά και ηθικά επιβεβλημένη. Οταν τέτοιες τιμές έχουν αποδοθεί σε ανθρώπους που σήκωσαν όπλα κατά της Πατρίδας για λόγους συμφιλίωσης, είναι το ελάχιστο που οφείλαμε να πράξουμε ως Κράτος σε έναν άνθρωπο που ηγήθηκε αυτού και το υπερασπίστηκε.

Ο κόσμος των εθνικών και αστικών ιδεών είναι καιρός να παύσει να αντιδρά σαν σκυλί του Παβλόφ στην αριστερή προπαγάνδα του μίσους και του διχασμού, να μιμείτε σαν μαϊμού τους ανθέλληνες μηδενιστές, αναγνωρίζοντάς τους το δικαίωμα να ονοματίζουν το καλό και το κακό. Καλέσαμε να σεβαστούμε και συμφιλιωθούμε με την αληθινή Ιστορία μας και διορθούμενης μιας κατάφωρης αδικίας να αποδοθεί πάλι στην Ελληνική Βασιλική Οικογένεια η ιδιότητα των Ελλήνων πολιτών και ελληνικά διαβατήρια, τα οποία μοιράζουμε αφειδώς σε παράνομους εισβολείς. Η Δημοκρατία είναι ακλόνητη και κινδυνεύει μόνο από ανθέλληνες μηδενιστές.

Η κυβέρνηση, δυστυχώς, υπάκουσε για άλλη μια φορά φοβικά στα κελεύσματα της αριστεράς. Αρνήθηκε στον Κωνσταντίνο αυτό που προσέφερε στον Φλωράκη και στον Βαφειάδη και πλήθος ασήμαντων ή τυχάρπαστων. 

Ουδείς έθεσε πολιτειακό ζήτημα με αφορμή μια κηδεία.  

Δεν το έθετε ούτε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος, ο οποίος σεβάστηκε απολύτως το δημοψήφισμα του 1975, καίτοι ήταν unfair, για να χρησιμοποιήσω την ιστορική διατύπωση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Ηταν όμως μια ευκαιρία αποκατάστασης της αλήθειας, να αναστρέψουμε την κατρακύλα και να αρχίσει να αποκαθίσταται η αλήθεια.  

Στην Αυστρία, ακλόνητη Προεδρευομένη Δημοκρατία από το 1918, δεν άλλαξαν ούτε ένα όνομα σε δρόμο και η αυτοκρατορική οικογένεια είναι κομμάτι της κοινωνικής ζωής. Εμείς, αφού κηδέψαμε δημοσία δαπάνη τον κάθε κατσαπλιά που σήκωσε όπλα κατά της Πατρίδας, αρνούμαστε το στοιχειώδες ηθικό καθήκον σε νόμιμο Αρχηγό του Κράτους, που δίδαξε ευπρέπεια και πατριωτισμό.  

Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι μικρότητες των εμπαθών πλήττουν την σοβαρότητα του κράτους. Όχι την ιστορική υπόσταση του μεταστάντος.

Του Γεωργίου Κ. Στεφανάκη

Η στιγμή του θανάτου είναι μοναδική. Είναι (άρα) και σεβαστή. 

Άρχισαν, εν τούτοις, οι μικροψυχίες. Επίκεντρο, εάν η ταφή θα τελεσθεί “δημοσία δαπάνη”: Βεβαίως και Ναι (!!!).

Υπήρξε, ο εκλιπών, νόμιμος Αρχηγός του κράτους. Έχασε τον θρόνο, οριστικά, με το δημοψήφισμα της 9.12.1974.

Όμως: χωρίς κομματική δικτύωση, (μάλιστα δια πολιτευτών κατά τόπους), εξασφάλισε το 30,82% του εκλογικού σώματος. Με εξαίρεση τον Καραμανλή, ουδείς των συγχρόνων του Αρχηγών γνώρισε τέτοια λαϊκή αποδοχή. Υπήρξε, έναντι αυτών, λαοφιλέστερος: Ο Κωστής Στεφανόπουλος ηγούμενος της Δημοκρατικής Ανανέωσης (ΔΗΑΝΑ) ουδέποτε υπερέβη το 1%. Ο Κάρολος Παπούλιας επιδίωκε δια του εκλογοδικείου επανείσοδό του στην βουλή. Τότε του προτάθηκε η Προεδρία. Στον Χρήστο Σαρτζετάκη δεν προτάθηκε, καν, δεύτερη θητεία.

● Ως άλλοτε νόμιμος ηγέτης του κράτους δικαιούται της αυτής τιμής, των λοιπών εξελθόντων της υπηρεσίας συναδέλφων του.

●● Είμαι δημοκρατικός κατά πεποίθηση και εκ καταγωγής, δισέγγονος γαρ της «γιαγιάς Κατίγκως», αδελφής του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Ακριβώς η δημοκρατική μου πεποίθηση υπαγορεύει ό,τι εδώ εκτίθεται.

●●● Οι μικρότητες των εμπαθών...