Είχαμε και άλλοτε δηλώσεις συμπάθειας από την Ουάσιγκτον και το Παρίσι. Ωστόσο, πρώτη φορά είδαμε τόση αποφασιστικότητα και τόση σαφήνεια από τον Ομπάμα, μιλώντας μάλιστα σε αμερικανό δημοσιογράφο. Πιο σημαντική και από την αναφορά του στην Ελλάδα ήταν η υπόδειξή του προς την Ευρωπαϊκή Ένωση να αλλάξει το δόγμα της δημοσιονομικής προσαρμογής σε συνθήκες ύφεσης.
Και ο Σαπέν έδειξε προθυμία να παίξει με τις λέξεις. Τρίο ή και κουαρτέτο –όχι τρόικα. Συμβόλαιο –όχι μνημόνιο. Βέβαια πριν συναντήσει τους Έλληνες υπουργούς ο Γάλλος είχε φροντίσει να ξεκόψει κάθε συζήτηση για κούρεμα.
Ουάσιγκτον και Παρίσι δείχνουν διατεθειμένοι να προσφέρουν μιαν οδό διαφυγής στην ελληνική κυβέρνηση, την αναπτυξιακή διέξοδο, αλλά επιμένουν στις δεσμεύσεις για μεταρρυθμίσεις.
Όντως υπάρχει θετικό momentum αρκεί να μη χαθεί από ατυχείς παραστάσεις, όπως της Παρασκευής στην Αθήνα, ή από εκφράσεις Βαρουφάκη του τύπου «είναι μια γελοιότητα το πακέτο Γιούνγκερ». Άλλωστε, με περισσή επιδεξιότητα, ο κ. Βαρουφάκης απέφυγε να απαντήσει στην αιχμηρή ερώτηση για το Γιούνγκερ- «πώς πάτε να διαπραγματευτείτε μαζί του όταν έχετε χαρακτηρίσει γελοιότητα το μεγαλύτερο επενδυτικό σχέδιο, που έχει σχεδιαστεί ποτέ για την Ευρώπη;».
Αν ο Σόιμπλε κραδαίνει το μαστίγιο, η Ουάσιγκτον προσφέρει το καρότο. Ωστόσο τα δυό χέρια, που κρατούν το καρότο και το μαστίγιο, ανήκουν στο ίδιο σώμα, στη Δύση.
Για να μη χαθεί το momentum απαιτείται να εγκαταλειφθεί ο στόχος της ρήξης με το σώμα, με τους εταίρους και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ήδη ο Γ.Δραγασάκης έκανε το πρώτο βήμα προτείνοντας να μετατεθεί το ορόσημο της 28ης Φεβρουαρίου κατά τρείς μήνες, αλλά με πρωτοβουλία των δανειστών.
Ωστόσο το αγκάθι παραμένει:

