"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Κ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Κ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΣΑΜΠΟΥΚΕΛΕΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Καρότο και μαστίγιο

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Είχαμε και άλλοτε  δηλώσεις συμπάθειας από την Ουάσιγκτον και το Παρίσι. Ωστόσο, πρώτη φορά είδαμε τόση αποφασιστικότητα και τόση σαφήνεια από τον  Ομπάμα, μιλώντας μάλιστα σε αμερικανό δημοσιογράφο. Πιο σημαντική και από την αναφορά του στην Ελλάδα ήταν η υπόδειξή του προς την Ευρωπαϊκή Ένωση   να αλλάξει το δόγμα της δημοσιονομικής προσαρμογής σε συνθήκες ύφεσης.


Και ο Σαπέν έδειξε προθυμία να παίξει με τις λέξεις. Τρίο ή και κουαρτέτο –όχι τρόικα. Συμβόλαιο –όχι μνημόνιο. Βέβαια πριν συναντήσει τους Έλληνες υπουργούς ο Γάλλος είχε φροντίσει να ξεκόψει κάθε συζήτηση για κούρεμα. 


Ουάσιγκτον και Παρίσι δείχνουν διατεθειμένοι να προσφέρουν μιαν οδό διαφυγής στην ελληνική κυβέρνηση, την αναπτυξιακή διέξοδο, αλλά επιμένουν στις δεσμεύσεις για μεταρρυθμίσεις. 


Όντως υπάρχει θετικό momentum αρκεί να μη χαθεί από ατυχείς παραστάσεις, όπως της Παρασκευής στην Αθήνα, ή από εκφράσεις Βαρουφάκη  του τύπου «είναι μια γελοιότητα το πακέτο Γιούνγκερ». Άλλωστε, με περισσή επιδεξιότητα, ο κ. Βαρουφάκης απέφυγε να απαντήσει στην αιχμηρή ερώτηση για το Γιούνγκερ- «πώς πάτε να διαπραγματευτείτε μαζί του όταν έχετε χαρακτηρίσει γελοιότητα το μεγαλύτερο επενδυτικό σχέδιο, που έχει σχεδιαστεί ποτέ για την Ευρώπη;». 


Αν ο Σόιμπλε κραδαίνει το μαστίγιο, η Ουάσιγκτον προσφέρει το καρότο. Ωστόσο τα δυό χέρια, που κρατούν το καρότο και το μαστίγιο, ανήκουν στο ίδιο σώμα, στη Δύση.


Για να μη χαθεί το momentum απαιτείται να εγκαταλειφθεί ο στόχος της ρήξης με το σώμα, με τους εταίρους και  στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ήδη ο Γ.Δραγασάκης έκανε το πρώτο βήμα προτείνοντας να μετατεθεί  το   ορόσημο της 28ης Φεβρουαρίου  κατά τρείς μήνες, αλλά με πρωτοβουλία των δανειστών. 


Ωστόσο το αγκάθι παραμένει: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Με «γαλλικά» και πιάνο

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ
Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτό που δεν ξέραμε, λοιπόν, είναι ότι η κυβέρνηση έχει επιλέξει τη μετωπική σύγκρουση με την τρόικα ή, ακριβέστερα, την πρόσκρουση στον τοίχο της. Και αν κάτι μάθαμε, από τον ευρωβουλευτή κ. Χρυσόγονο, είναι ότι το plan b μετά την πρόσκρουση είναι η προσφυγή σε λαϊκή ετυμηγορία δια δημοψηφίσματος των εκλογών μη αποκλειομένων. 

Ούτω πως απαντήθηκε η απορία του Μάρτιν Σούλτς λίγο πριν φύγει από την Αθήνα «τι σημαίνει, άραγε, ότι θα βγάλουν τον κόσμο στους δρόμους;».

Οι σημερινές ανακοινώσεις Βαρουφάκη -«δε θέλουμε τη δόση των 7 δισ., δεν δεχόμαστε ούτε την τρόικα ούτε την αξιολόγησή της, δε ζητάμε την τεχνική επέκταση του προγράμματος»- δεν εντάσσονται σε μια διαπραγματευτική τακτική παρτιτούρα του τύπου ζητώ το άπαν στην αρχή για πάρω τα μισά και να συμφωνήσω. 

 Άλλωστε όχι η γλώσσα του σώματος, αλλά το σώμα της γλώσσας φανέρωνε όχι μόνο προσπάθεια για ακρίβεια στις από στήθους διατυπώσεις, αλλά και ταραχή. 

Αντίθετα, ο πρόεδρος του Eurogroup διάβασε κείμενο. Ίσως να το είχε ετοιμάσει πριν έρθει στην Αθήνα. Όπως έτοιμος έδειξε όταν είπε ότι μια Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για το χρέος γνωρίζει: το Eurogroup.

Μία και μόνο υποχώρηση έκανε ο κ. Βαρουφάκης. Πρόσθεσε στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς ένα μικρό πλεόνασμα εις το διηνεκές(;).  

Στο μεταξύ διευρύνει το έλλειμμα στον τρέχοντα προϋπολογισμό, υπόσχεται μεταρρυθμίσεις, ενώ κάνει αντιμεταρρυθμίσεις, και ζητεί και κούρεμα.  

Πολλοί, στην πολιτική και την αγορά, πίστευαν στην κωλοτούμπα, ενώ στην κοινωνία πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ προεξοφλούσαν ότι δε θα κάνει μονομερείς ενέργειες. Τώρα διαπιστώνουν ότι με, χαμόγελα και καλούς τρόπους είναι η αλήθεια, και από Δευτέρα στο Παρίσι με γαλλικά και πιάνο, γίνεται «λόγω καταγγελία» της δανειακής σύμβασης.

Στην επιχειρηματική κοινότητα το Win-Win θεωρείται business ethic των αμερικανών επιχειρηματιών, όχι τόσο των Ευρωπαίων. Ειδικά για τους Ολλανδούς λέγεται ότι είναι θιασώτες του I win – You… 

O πρόεδρος του Eurogroup είναι, δυστυχώς, Ολλανδός και στο αυτί του Βαρουφάκη, αν πιστέψουμε την κυβερνητική εκδοχή, του είπε «Μόλις σκότωσες την τρόικα». 

Θα ‘θελα όμως να ακούσω και την ολλανδική version. 

Σύμφωνα με μία πληροφορία, αυτή είναι: 

ΠΑΙΔΕΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ανδρέα, ψάξε δίπλα σου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΚΩΣΤΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ


Προτού αναζητήσει εθελοντές εκπαιδευτικούς, μήπως θα ήταν χρήσιμο και απείρως πιο αποδοτικό, να ρίξει μια ματιά στις αποσπάσεις εκπαιδευτικών, δασκάλων και καθηγητών, σε πολιτικά γραφεία βουλευτών, κόμματα και γραφεία αρχηγών κομμάτων; 


Η Διαμαντοπούλου είχε βρει, ούτε έναν ούτε δύο αλλά…17.000. Τους κατέβασε στις 15.000.


Ο Αρβανιτόπουλος στηλίτευσε, φυσικά, το φαινόμενο, αλλά μαζί με τον υφυπουργό του το πήγανε μία σου και μία μου (τις χιλιάδες των αποσπάσεων). Έναν στους δέκα να ξεκολλήσει από την καρέκλα τού στελέχους, τα κάλυψε τα κενά ο Λοβέρδος. 


Φυσικά, μια τέτοια κίνηση θα πολλαπλασιάσει τους εχθρούς εντός της κυβέρνησης, εντός του κόμματος και μεταξύ των αντιπολιτευομένων κομμάτων.

Επιπλέον: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κόκκινα δισ.


To διάβαζα ξανά και ξανά και δεν το πίστευα. Αντιγράφω από το ΒΗΜΑ:
«Είναι εγκληματική η επιλογή για τη διάθεση των 11,5 δισ., που από την αρχή προορίζονταν για την εξυγίανση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, για άλλους σκοπούς» τόνισε ο κ. Τσίπρας μετά τη συνάντηση με τον Γ. Στουρνάρα, προσθέτοντας: 
«Γιατί να χρησιμοποιήσουμε τα κεφάλαια αυτά, προκειμένου να φτιάξουμε ένα ταμείο για μια προληπτική γραμμή πίστωσης στην οποία θα έχουμε πρόσβαση σε περίπτωση κρίσης, και να μην τα χρησιμοποιήσουμε για να αποτρέψουμε εξαρχής μια τέτοια κρίση;».

Αν μου λέγατε ότι τα είπε ο Στουρνάρας στον Τσίπρα θα 'λεγα κεντρικός τραπεζίτης είναι ο άνθρωπος τις τράπεζες νοιάζεται. Αλλά ο Tσίπρας; 

Αυτός δεν ήταν που τη μια προεξοφλούσε ότι αυτό το μαξιλάρι είναι απλώς… ανύπαρκτο και θα το καταπιεί η καταβόθρα των stress test, την άλλη ότι πρέπει να χρηματοδοτήσει τους φτωχούς, την τρίτη ότι θα θεραπεύσει πάσαν νόσον;
 
Τώρα τι έγινε;