ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ: Τα δύο φλουριά

Toυ ΘΟΔΩΡΗ ΓΚΟΝΗ

Είχε δύο φλουριά η βασιλόπιτα. Ένα νόμισμα παλιό, θολό κι ένα καινούργιο, αστραφτερό σαν το χαμόγελο.  


Τα κέρδισε και τα δύο. Δεν πίστευε στα μάτια του. Τα παράτησε πάνω στο τραπέζι και κάπνιζε το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο.
 
Κέρδισε. Τα είχε χαμένα.


- Τι θα κάνω τώρα; Τι κάνουμε τώρα, ρε συ; Πώς να τα βγάλω πέρα;  

 
- Είσαι τρελός; Τι λες;


- Παιδί μου, δεν βλέπεις τα σημάδια; Με κυνηγάει η τύχη μου.

 
- Ναι! Σε κυνηγάνε όλοι, σε κυνηγάει κι η τύχη σου.


- Μπορώ να τα γυρίσω πίσω;


  - Δεν είσαι καλά, Πετρόπουλε. Τι εννοείς, να ξαναφτιάξουμε την πίτα;


- Ναι, και την πίτα ολόκληρη και τον Πετρόπουλο χορτάτο και ήσυχο. Να σου πω κάτι; Δεν τ' αντέχω εγώ αυτά. Άμα βλέπω καλό σημάδι, ξαστεριά το πρωί, καλή κουβέντα το βράδυ, κάτι με πιάνει. Ποτέ δεν μπόρεσα ν’ ανταποκριθώ στις προσδοκίες κανενός. Όταν ήμουν το φαβορί, πάντα έχανα. Ό,τι κέρδισα, το κέρδισα σαν αουτσάιντερ. Όταν διάβασα, δεν έγραψα. Είμαι άλλος τύπος. Πώς να σου το πω.

 
- Τι τύπος δηλαδή; Εδώ κέρδισες.


- Δεν θέλω την πίεση κι ας είναι κι απ’ την τύχη μου. Θέλω σιγά, σιγά κι από μακριά. Με το μαλακό. Να εμφανίζομαι εγώ στα πράγματα. Πάρ' το όπως θέλεις. Έτσι έχω συνηθίσει. Έτσι μ' αρέσει. Αυτό πάει πολύ. 

 
- Ωραία! Κράτα το ένα. Ποιο θέλεις, το παλιό ή το καινούργιο;

 
- Με δουλεύεις; Και το άλλο;

 
- Θα το ρίξουμε στο πηγάδι. Δεν υπάρχει πρόβλημα, κάνουμε και μια ευχή. Λοιπόν! Το παλιό ή το καινούργιο;

 
- Τώρα πρέπει να διαλέξω;

 
- Ναι.


- Εσύ ποιο πιστεύεις ότι θα διαλέξω;

 
- Αν κρίνω απ' το κεφάλι σου, το παλιό.

 
- Γιατί το λες αυτό τώρα;

 
- Γιατί όλο στα ίδια και στα ίδια γυρνάς, ρε Πετρόπουλε.

 
- Και τι κακό έχουνε, δηλαδή, τα ίδια και τα ίδια; Και γιατί με παρασύρεις να διαλέξω; Θες να μου πεις κάτι; Εσύ, δηλαδή, ποιο θα διάλεγες;

 
- Την κολοκυθιά θα παίξουμε τώρα, Πετρόπουλε; Αλλά, τι περιμένεις; Γρουσουζιά και μόνο γρουσουζιά, ακόμη και τέτοια μέρα. Κοίτα, ρε, κάτι φίλους που έχω! Πάρε τη χαρά που σου φέρνει η στιγμή, δεν σκέφτεσαι, δεν καταλαβαίνεις πως όλο αυτό είναι αρρώστια; Πάρε τη χαρά στο στόμα, πάμε έξω να φάμε, να πιούμε, να γλεντήσουμε, να κεράσεις, να τη στεριώσεις την τύχη σου. Άντε! Μ’ αυτά και μ’ αυτά την έχεις στείλει στον έξω από δω. Την έχεις τρομάξει. Παιδί μου, θέλεις να στο πω πιο απλά; Όταν γκρινιάζεις πάνω στη χαρά, τη μαγαρίζεις. Αυτό είναι αμαρτία.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Τρέλα και η Τύχη

🚨🇺🇸NEW FOOTAGE SHOWS TRUMP DODGED PERFECTLY AIMED SHOT

Close-up footage reveals Thomas Crooks' shot was perfectly centered on Trump's head.

Trump’s 'head tilt' to look at a screen graphic and leaning into the microphone saved his life.

The footage was captured just seconds… pic.twitter.com/PDtNxBaAXy

— Mario Nawfal (@MarioNawfal) July 17, 2024

 

Toυ Κώστα Γιαννακίδη

Ένας νεαρός γράφει στα social media ότι στις 13 Ιουλίου θα είναι η πρεμιέρα του. Ακολούθως επισκέπτεται το οικογενειακό οπλοστάσιο και διαλέγει ένα τουφέκι. Παίρνει και μια χούφτα σφαίρες. Λίγο αργότερα βρίσκεται ούτε 150 μέτρα μακριά από τον Τραμπ. Δεν τον αντιλαμβάνεται κανένας από τους men and women in black. Σημαδεύει και πατάει τη σκανδάλη.

Οι πιθανότητες και οι τυχαίοι συνδυασμοί χρειάζονται λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο για να οργιάσουν.

Υποθέστε ότι ο άνεμος κατέβαζε ελαφρώς την έντασή του ή ο Τραμπ δεν έστρεφε το κεφάλι προς άλλη κατεύθυνση. Θα ήταν κατά κυριολεξία ανοιχτόμυαλος.

Και τώρα αφήστε τη φαντασία σας να συρράψει σκηνές από το Χόλιγουντ. Τεξανοί ρέιντζερ με τα κουμπούρια στο χέρι. Αλλόφρονες rednecks να αδειάζουν τα καταστήματα με βαρύ οπλισμό. Συνταξιούχοι στην Αριζόνα να φορτώνουν τα οπλισμένα εγγόνια στην καρότσα. Το «Οσα παίρνει ο άνεμος» θα έκανε αναπάντεχο σουξέ. Οι αγορές θα κατέρρεαν. Και την επομένη στην Ελλάδα τα μακαρόνια θα έφταναν στα 3 ευρώ.

Είναι ο ορισμός της Θεωρίας του Χάους. Αφήστε τα παραδείγματα με την πεταλούδα που κουνάει τα φτερά της και προκαλεί καταιγίδα στην άλλη άκρη του κόσμου. Το είδαμε να συμβαίνει σε ζωντανή μετάδοση. Αν η σφαίρα τρυπούσε το κεφάλι του Τραμπ, τώρα θα ζούσαμε σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Δυστυχώς αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι ακόμα πιο ευάλωτος. Διότι διαπιστώνεις ότι η τρέλα ενός πιτσιρικά που ζει χιλιάδες χιλιόμετρα και έναν ωκεανό πέρα από εσένα μπορεί να σου κάνει τη ζωή δύσκολη. Σίγουρα πιο ακριβή.

Και όχι, αυτή η περίπτωση δεν διατηρεί καμία σχέση και ομοιότητα με τη δολοφονία του δούκα Φερδινάνδου στο Σεράγεβο που άναψε τη σπίθα για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τότε υπήρχε ολόκληρο πολιτικό σχέδιο και δίκτυο συνωμοτών.

Στην απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ είχαμε μόνο δύο καταλυτικούς παράγοντες. Την Τρέλα και την Τύχη. «Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο».

Ηταν, άραγε, πάντα έτσι ο κόσμος;

Δεν το πιστεύω. Βέβαια είναι αρκετές οι περιπτώσεις όπου η Τρέλα και η Τύχη έγιναν ζάρια στα στιβαρά χέρια της Βλακείας, αλλά στους καιρούς μας το φαινόμενο τείνει να αποκτήσει μια σταθερότητα ως προς την εμφάνισή του.

Να το περιγράψω πιο παραστατικά;

Ζούμε σε έναν κόσμο που, κατά πάσα πιθανότητα, θα έχει ως ισχυρότερους ανθρώπους τον Τραμπ και τον Πούτιν, ενώ ο πιο πλούσιος θα είναι ο Μασκ.

 

Και λίγο πιο κάτω περιμένει η Λεπέν, χτυπώντας ανυπόμονα το πόδι στο πεζοδρόμιο.

Ο Κιμ έχει στην κατοχή του πυρηνικές κεφαλές φορτωμένες σε πυραύλους.

Οι μουλάδες στο Ιράν, επίσης.

Και το πιο δύσκολο πρόβλημα έχει από τη μία τη Χαμάς και από την άλλη τον Νετανιάχου.

Κάποτε μιλούσαμε για συσχετισμούς δυνάμεων, συστήματα δύναμης και επιρροής με ισχυρή διαπλοκή, βάζαμε κάτω τους χάρτες και βλέπαμε πώς κινούνται τα συμφέροντα.

Αυτό πλέον δεν ισχύει στον απόλυτο βαθμό. Συχνά ο κόσμος κρέμεται από μία κλωστή που κάποιος προσπαθεί να την κόψει με μία σφαίρα.

Είναι και το άλλο.

Κάποτε λέγαμε ότι η ανθρωπότητα βαδίζει ανάμεσα στα χαρακώματα της ταξικής πάλης με τις ιδεολογίες να ανεμίζουν σαν παντιέρες στο πολεμικό μέτωπο.

Πάει και αυτό. Σήμερα δεν είναι μόνο η οικονομία και τα συμφέροντα που γεννούν τις συγκρούσεις. Οι άνθρωποι διχάζονται πλέον για σαχλαμάρες. Οι ιδεολογίες αντικαθίστανται από θεωρίες συνωμοσίας. Ο φθόνος γίνεται υλικό πολιτικού λόγου. Οι ιδεοληψίες και ο φανατισμός επιβεβαιώνονται ως απόψεις καθώς η δικτύωση επιτρέπει τη διόγκωσή τους.

Αν, λοιπόν, δεις με αυτή τη ματιά τον κόσμο, η Ελλάδα μας σου φαίνεται παράδεισος. Αρκεί να…

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Για κάποιο λόγο; Οχι

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Το ακούω συχνά, ιδίως αφότου νόσησε η μεγάλη κόρη μου με λευχαιμία: όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν. 

Μου το λένε με αγαθή πρόθεση άνθρωποι που με αγαπούν: όλα για κάποιο λόγο γίνονται, για να βρούμε ένα νέο νόημα στη ζωή μας κτλ.

Θα το πω χωρίς περιστροφές: διαφωνώ κατηγορηματικά. Τίποτα δεν γίνεται για κάποιο λόγο, ειδικά μια τέτοια νόσος, ειδικότερα σε ένα παιδί. Μπορεί ορισμένες επιλογές μας να έχουν συνέπειες, στατιστικά μιλώντας, όμως εδώ μιλάμε για κάτι άλλο.

Η φύση είναι τυφλή, χτυπάει στα τυφλά. Ακόμα κι αν ευθύνεται, π.χ., η διατροφή, μια νόσος όπως ο καρκίνος, πρώτα και κύρια σε παιδιά και βρέφη, δεν συμβαίνει για κάποιο δήθεν νοηματοδοτικό λόγο. Απλώς συμβαίνει.

Θυμάμαι μια μητέρα στην παιδογκολογική κλινική να οδύρεται: «Αν δεν μου πει κάποιος γιατί συνέβη αυτό στο παιδί μου δεν θα ησυχάσω». Κανένας, όμως, δεν θα της πει το «γιατί». Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Τριακόσια πενήντα ελληνόπουλα τον χρόνο νοσούν με κάποια μορφή παιδικού καρκίνου – έτσι, χωρίς λόγο.

Αδυνατώ να αποδεχθώ ότι η τετράχρονη κόρη μου νόσησε με αιματολογικό καρκίνο «για κάποιο λόγο», περίπου μεταφυσικό. Αρνούμαι να δεχθώ ότι μέσα σε οκτώ βασανιστικούς μήνες την τρύπησαν δεκατρείς φορές στην πλάτη για να γίνει έγχυση χημειοθεραπείας, κι εμείς να ακούμε τις κραυγές της απέξω, ή άνοιξαν πληγές στο στόμα της από τα φάρμακα, ή έπαθε οδυνηρή πρωκτίτιδα, ή έκανε εμετούς, ή έπρεπε να μην ιδρώνει διότι η μεθοτρεξάτη που έπαιρνε ενδοφλεβίως, αν λίμναζε μαζί με τον ιδρώτα πάνω στο δέρμα της, θα προκαλούσε σοβαρούς ερεθισμούς, ότι υπέστη όλα αυτά «για κάποιο λόγο», π.χ., για να γράφω, όπως μου είπαν, τα κείμενα αυτά ή για να «συμβάλλω στην ενημέρωση του κόσμου». Ή για να «ανακαλύψω ένα νέο νόημα».

Μακάρι να μην είχε νοσήσει το παιδί μου και να μην έγραφα ποτέ τίποτα, και ας μην ανακάλυπτα ποτέ κανένα νόημα. Κάθε φορά που ακούω ότι ο καρκίνος ή και η πανδημία ήταν «μια ευλογία», μου έρχεται να τραβήξω περίστροφο.

Τέτοιοι εφιάλτες, που σε στοιχειώνουν ισοβίως, δεν «συμβαίνουν για κάποιο λόγο». Απλώς συμβαίνουν. 

Βεβαίως, εφόσον συμβαίνουν...

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ναι, απέτυχε!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Η σκηνή, για εκείνους τουλάχιστον, είχε μια τραγικότητα. Μα ώρα την ώρα, στα δικά μου μάτια ξεπρόβαλε και η κωμική της πλευρά.  

 

Τα έχουν αυτά οι μικρο-τραγωδίες. 

 

Ο υιός, ΑΑΑΑριστος μαθητής! Προσθέτω πολλά ΑΑΑΑ για να πιάσω τον τόνο της φωνής της μάνας μου κάθε που έλεγε «ΑΑΑΑριστος» μαθητής, ώστε εμμέσως να ξεσηκώσει εμένα που είχα τον ασήκωτο, στο συγκεκριμένο θέμα. Ο νέος άνδρας ήθελε να γίνει γιατρός, στη θέση του πατρός ιατρού.

   

Η συμμετοχή στο «Το παιδί διαβάζει για ιατρική» ήταν οικογενειακή. Στερήθηκαν εκδρομές, καλοκαίρια, φιλικές συνάξεις για δυο χρόνια, λες και θα έγραφαν όλοι μαζί.  

 

Κάποτε έφτασε η μεγάλη ώρα των εξετάσεων αλλά συνοδεύτηκε με ένα υπόκωφο «Δεν έμεινε ευχαριστημένος. Έπαθε κάτι σαν σοκ…Θα δούμε…». 

 

Πέρασαν ένα μαρτυρικό εν αναμονή καλοκαίρι και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα διαπίστωσαν, ότι δεν είχε καταφέρει να περάσει. Ατυχώς βρεθήκαμε κοντά τους τη λάθος ώρα. Το παιδί καθόταν αμίλητο, με το κεφάλι κάτω. Ενώ όλα γύρω του -κατά κάποιο τρόπο- έτρεχαν, για να καλύψουν την αλήθεια του γεγονότος. Δεν του επιτρεπόταν να πάρει χρόνο να σκεφτεί. Εμοιαζε να απαγορεύεται δια ροπάλου η λέξη «αποτυχία». Γιατί με το που άρθρωσε «Απέτυχα» έγινε σεισμός. «Λάθος κάνεις. Δεν έφταιξες εσύ. Τα θέματα φέτος….Όλοι το λένε!», «Ένα παιδάκι απέναντι….Τον Διονύση, μωρέ, της κυρίας Αντωνίας τον γιό….», «Άσε με, ρε μάνα, με της Αντωνίας τον γιό…» είπε και πήγε προς το δωμάτιό του κατηφής. 

 

Αυτό έφερε νέο κύμα αγωνίας: «Φοβάμαι! Είναι και ευαίσθητο παιδί. Θα του στοιχίσει».

   

«Ησύχασε, ρε παιδί μου! Τι θες να κάνει το παιδί; Να χορεύει; Απέτυχε» ξεστόμισε ο πατέρας.  

 

Οπ! Λάθος λέξη! «Δεν απέτυχε. Θυμάσαι πόσες ώρες διάβαζε; Έπαθε σοκ!». Θύμωσε και κατευθύνθηκε για να στύψει πορτοκαλάδα. (Η μητρική πορτοκαλάδα είναι που πάει με όλα, όχι η coca cola). 

 

«Να θυμάσαι. Υπάρχει και το εξωτερικό. Θα βρούμε λύση» φώναξε στον αέρα. 

 

«Μπορείς να με αφήσεις ήσυχο;» ακούστηκε από το κλειστό δωμάτιο.  

 

«Φοβάμαι για τα χειρότερα!» έπεσε στην ατμόσφαιρα ενώ οι συζητήσεις συνέχισαν, πάντα απλώνοντας το γεγονός της αποτυχίας από προσωπικό-σε γενικό. Οι βάσεις, οι συνθήκες, το σύστημα. 

 

Μέχρι που κάποια στιγμή, πολύ αργότερα, το παιδί βγήκε από το δωμάτιο και εκείνη, ως πρωταγωνίστρια αρχαίας τραγωδίας, του έπιασε το χέρι για να τον ταρακουνήσει τρόπον τινά και του είπε κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια «Για μένα είσαι νικητής! Αγωνίστηκες με όλες σου τις δυνάμεις και….και…και….». 

 

Τι τραμπαλισμός συναισθημάτων και τρελής καθοδήγησης, Θεέ μου!  

 

Με το  που βγήκαν πρόσφατα τα αποτελέσματα θυμήθηκα εκείνη τη σκηνή. Σκέψου σε πόσα σπίτια; 

 

Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο καταραμένη λέξη στα «μέρη» μας, από τη λέξη «αποτυχία». Την ξορκίζουμε, τη λαχανιάζουμε. Την μασκαρεύουμε.  

 

Μεγάλη υπόθεση η διαχείριση της αποτυχίας! Αν τροφοδοτεί με γνώση το επόμενο βήμα ή αν οδηγεί σε σηκωμένα «παραδίδομαι» χέρια και βολικές μετατοπίσεις ευθυνών.  

 

Η αποτυχία είναι μία étape, μια ειδική διαδρομή….Αν δεις τη ζωή με την όπισθεν, μπορεί μέχρι και να τη λατρέψεις.  

 

Αγαπητοί μου, όλων των ηλικιών, επιτρέψτε στον εαυτό σας την αποτυχία. Μια παράκαμψη από την τύχη. Περιπαιχτική ακόμα και ως λέξη. 

 

Αγκαζάρατε την τύχη; 

 

Ξεφοβηθείτε τη διαδρομή που δεν αναγράφει ο χάρτης! Πάντα εκεί...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Εκείνο που δεν περιμένεις

Του ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ

Υπάρχει μία σοφή ρήση που λέει πως δύο πράγματα είναι σίγουρο πως θα συμβούν. Ο θάνατος και εκείνο που δεν περιμένεις. 

Υπάρχουν πολλά που φοβόμαστε, ορισμένα τα σκεφτόμαστε πολύ συχνά αλλά πάντα κάτι γίνεται και έρχονται όταν τα έχουμε ξεχάσει. Για παράδειγμα, σε μία σεισμογενή χώρα και ζώντας στην Αττική ανάμεσα σε ενεργά ρήγματα, όσοι έχουμε ζήσει τους δύο προηγούμενους σεισμούς, έχουμε πάντα την ανησυχία, ή μάλλον είχαμε πάντα την ανησυχία, γιατί η ζωή δεν σε αφήνει να κολλάς στους παλιούς σου φόβους, γεννάει καινούργιους. Ποιος από εμάς φοβόταν έναν σεισμό λίγο πριν γίνει; Σχεδόν κανένας, δεν μπορείς να ζεις έτσι.

Ολα τα μεγάλα κατάγματά μας δεν τα περιμέναμε, κοιτούσαμε αλλού. Για ορισμένα ίσως και να υπήρχε το περιθώριο να προνοήσουμε, να έχουμε κάπως προετοιμαστεί για να διαχειριστούμε το χτύπημα, για άλλα ό,τι και να κάνεις η τύχη είναι ο μοναδικός κυβερνήτης.

Ο ίδιος «νόμος» βέβαια ισχύει και για τα ευχάριστα, όχι μόνο για τα δυσάρεστα, αλλά για κάποιον λόγο τα ευχάριστα θεωρούμε ότι μας άξιζαν ενώ τα άλλα είναι άδικα. Ισως πάλι έχει να κάνει και με τον χρόνο. Μια ζωή καταστρέφεται εύκολα σε ένα λεπτό αλλά δεν φτιάχνει σχεδόν ποτέ σε ένα μόνο λεπτό.

Αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός πως το κακό συνήθως είναι οριστικό και αμετάκλητο ενώ το καλό είναι πρόσκαιρο και δεν σου παρέχει καμία ασφάλεια σε βάθος χρόνου, καταλαβαίνουμε ότι το μακροπρόθεσμο σχέδιο δεν είναι καθόλου υπέρ μας.

Και σου μένει ο μόνος δρόμος, να κερδίζεις το κάθε σου λεπτό. Να νικάς κάθε στιγμή που περνάει. Σαν για πάντα.  

Κουβαλώντας όμως ανθρώπους πια, έχοντας στο μυαλό πολύ βαριά νοιαξίματα, δίνεις περισσότερη σημασία στην πρόληψη. Από την προηγούμενη εβδομάδα, θέλω να μάθω αν τα σχολεία των παιδιών μου είναι σε κτίρια που θα συμπεριφερθούν όπως πρέπει στον επόμενο σεισμό.

Να το μάθω και να το ξεχάσω. Δεν μπορείς να έχεις μόνιμα τη μοβ κορδέλα του φόβου περασμένη στα μάτια. Ετσι κι αλλιώς όσο εσύ θα φοβάσαι αυτό, εκείνο που θα συμβεί θα είναι το άλλο, που έχεις ξεχάσει…

Είναι μέρες που νομίζεις πως είσαι παίχτης σε ηλεκτρονικό παιχνίδι. Ενα πλασματάκι που πρέπει να περάσει από μικρά ναρκοπέδια για να κερδίσει πίστα. Κάποιες νάρκες είναι φανερές, άλλες κρυφές. Αναπτύσσεις την επιδεξιότητά σου να αποφύγεις τις φανερές και ελπίζεις στην τύχη για τις κρυφές.

Δεν θα μάθουμε ποτέ από τι γλιτώσαμε χθες. Ούτε εγώ αλλά ούτε κι εσύ που δεν ξέρω το όνομά σου και πέρασα είκοσι πόντους δίπλα σου με το αμάξι γιατί έψαχνα τον αναπτήρα και αφαιρέθηκα. Εξαιτίας μιας θηριώδους ανευθυνότητάς μου, παραλίγο να γίνω εκείνο που δεν περίμενες, το σχεδόν σίγουρο.

Αν δηλαδή προσθέσουμε στις παραμέτρους του παιχνιδιού και την πιθανότητα να είμαστε εμείς η νάρκη για κάποιον παίχτη, καταλήγουμε πως...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Σε τί διαφέρουν οι "τυχεροί" άνθρωποι από τους "άτυχους"

Της Melissa Chu

(Μετάφραση ΕΜΟ ΤΕΑΜ)

Είναι κοινή η άποψη ότι η «Τύχη» είναι θέμα συγκυριών, όπως το ρίξιμο μιας ζαριάς. Ίσως κάποιος στον ευρύτερο κύκλο σας να πετυχαίνει συχνά καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες από εσάς, κάποιος φίλος σας καταλήγει πάντα με πιο φανταστικές ιδέες από τις δικές σας ή κάποιος γνωστός σας να έχει την τέλεια σχέση ενώ εσείς όχι.

Αλλά τί είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους πιο «τυχερούς» από κάποιους άλλους;

Ο Richard Wiseman, Βρετανός καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Hartfordshire, μελέτησε πόσο ρόλο παίζει στη ζωή μας η «Τύχη». Συγκεκριμένα μελέτησε τί πιθανότητες υπάρχουν να προκύψουν αληθινές ευκαιρίες στη ζωή μας και ποιος τελικά είναι ο αντίκτυπός τους.  

Ξεκίνησε εξετάζοντας τη διαφορά ανάμεσα στους αυτοαποκαλούμενους «Τυχερούς» και «Άτυχους» ανθρώπους.

Ο Wiseman διαπίστωσε ότι οι «Τυχεροί» είναι ασυγκρίτως πιο εξωστρεφείς. Χαμογελούν πολύ πιο συχνά και επιδιώκουν την οπτική επαφή. Η κοινωνικότητά τους, εξηγεί ο Wiseman, τους βοηθά να αυξήσουν την πιθανότητα μιας τυχαίας ευκαιρίας, επειδή συναντούν περισσότερους ανθρώπους, επικοινωνούν καλύτερα και συντηρούν πιο πολλές φιλικές σχέσεις.

Οι «Άτυχοι», απ’ την άλλη, παρουσίασαν μεγαλύτερα ποσοστά νεύρωσης. Για να δούμε πώς το άγχος τους επηρέαζε, ζητήθηκε από τα άτομα που συμμετείχαν στην έρευνα να παρακολουθήσουν μια κινούμενη κουκκίδα στο κέντρο της οθόνης ενός υπολογιστή. Ξαφνικά κάποιες άλλες μεγάλες κουκκίδες έλαμψαν στις άκρες της οθόνης, παρασύροντας το βλέμμα σχεδόν όλων των συμμετεχόντων.

Το πείραμα έγινε πιο ενδιαφέρον καθώς επαναλήφθηκε με μια άλλη ομάδα, στην οποία προσφέρθηκε οικονομικό βραβείο. Σκοπός της ήταν να κρατήσει το βλέμμα της στην κεντρική κουκκίδα. Περίπου ένας στους τρεις ΔΕΝ έχασε τη συγκέντρωσή του όταν οι μεγάλες κουκίδες  πετάχτηκαν στις άκρες της οθόνης.

Ενώ το αίσθημα της αγωνίας μας βοηθά να συγκεντρωθούμε σε κάτι, μας τυφλώνει όμως ως προς τα υπόλοιπα περιφερειακά ερεθίσματα. Ως αποτέλεσμα, οι «Άτυχοι» χάνουν ευκαιρίες επειδή ασχολούνται κατ’ αποκλειστικότητα με ένα πράγμα. 

 Στην καριέρα τους φερ’ ειπείν, αναπτύσσουν “μονόφθαλμη” οπτική, χάνοντας πραγματικές επαγγελματικές ευκαιρίες.  

Στην κοινωνική τους ζωή, επίσης, πολλοί απ’ αυτούς,  σ’ ένα κάλεσμα για παράδειγμα, συνήθως μιλούν με λίγους ανθρώπους που έχουν επιλέξει εξ αρχής, ενώ θα μπορούσαν να γνωρίσουν κι άλλες ενδιαφέρουσες προσωπικότητες.

Οι «Τυχεροί», απ’ την άλλη, είναι ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες. Είναι πιο πρόθυμοι να συναντήσουν  νέους ανθρώπους, να ταξιδέψουν σε καινούρια μέρη και να δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα.

Μια «Τυχερή» στάση απέναντι στη ζωή

Ο Wiseman εκτέλεσε κι άλλο πείραμα: 

Αυτή τη φορά, έδωσε σε ανθρώπους μια εφημερίδα και τους ζήτησε να μετρήσουν τον αριθμό των φωτογραφιών που υπήρχαν μέσα. 

Οι «Άτυχοι» χρειάστηκαν περίπου δύο λεπτά για να μετρήσουν τις φωτογραφίες. 

Στους «Τυχερούς» πήρε μόνο λίγα δευτερόλεπτα.

Στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας, υπήρχε ένα μεγάλο μήνυμα που έγραφε: “Σταμάτα να μετράς. Υπάρχουν 43 φωτογραφίες σ’ αυτήν την εφημερίδα”. 

Οι «Άτυχοι» είχαν την τάση να χάνουν το μήνυμα, ενώ οι «Τυχεροί» το είδαν αμέσως.  

Οι αυτοαποκαλούμενοι «Τυχεροί» ήταν απλώς πιο προσεκτικοί!

Οι «Τυχεροί» είναι, επίσης, πιο αισιόδοξοι. Έχουν θετικές προσδοκίες, οι οποίες οδηγούν σε αυτοπεκπληρούμενες προφητείες. Ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά, μπορούν να εντοπίσουν κάτι θετικό σε μια κατάσταση. 

Οι «Άτυχοι» στην ίδια περίπτωση επισημαίνουν μόνο τα αρνητικά.

Όχι μόνο οι θετικές προσδοκίες βοηθούν τους ανθρώπους να γίνουν πιο ευτυχισμένοι, αλλά μπορούν επίσης να τους βοηθήσουν στο να ανταπεξέλθουν πολύ καλύτερα στις δύσκολες καταστάσεις.

Κρατήστε ανοιχτό μυαλό (και τα μάτια σας ορθάνοιχτα). Η ατελείωτη ανησυχία για την επίτευξη ενός και μόνο στόχου μπορεί να σας αποκόψει εν αγνοία σας από άλλες ευκαιρίες. Έχοντας μια ανοιχτή στάση ζωής και κοιτάζοντας συνεχώς γύρω σας για νέες ευκαιρίες μπορεί να σας οδηγήσει ταχύτερα σ’ αυτές.

Κοιτάξτε τη θετική πλευρά. Η εστίαση μόνο στα αρνητικά επιβραδύνει τον τρόπο σκέψης σας και τις μελλοντικές προσδοκίες σας. Από το να παραπονιέστε για πράγματα που πήγαν στραβά, καλύτερα αισθανθείτε ευγνώμονες που αποφεύχθηκε το χειρότερο και προχωρήστε δοκιμάζοντας νέες εμπειρίες.

Κάνετε κάτι που να ξεφεύγει από το συνηθισμένο αυτήν την εβδομάδα. Οι ρουτίνες οδηγούν στα ίδια μονοπότια, είτε μιλάτε με τους ίδιους ανθρώπους, τρώτε το ίδιο φαγητό ή κάνετε την ίδια εργασία. Η υπέρβαση των ορίων σας αυξάνει την πιθανότητα μιας θετικής εξέλιξης.

Πολλοί συχνά αποδίδουν την ευνοϊκή εξέλιξη της ζωής των άλλων σε «Καλή Τύχη», ενώ τις δικές τους κακοτοπιές τις θεωρούν αποτέλεσμα «Κακής Τύχης». Είναι αλήθεια ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με πλεονέκτημα σ’ αυτό και κάποιοι άλλοι αντιμετωπίζουν προβλήματα στα οποία δυστυχώς δεν μπορούν να παρέμβουν.

Μπορείτε, όμως, πάντα...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μαρξισμός - Λενινισμός - Γκαντεμισμός - Οι αγωνιστές που γκρέμισαν τη γκαντεμιά - Ο ΣΥΡΙΖΑ ανανεώνει τα ιδεολογικά του όπλα και πολεμάει τον Μητσοτάκη με ξεμάτιασμα

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΕΡΡΗ


Η άρχουσα τάξη και τα τσιράκια της προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα ακόμα κόμμα της κεντροαριστεράς που φλερτάρει με τη σοσιαλδημοκρατία και πορεύεται μακριά από τα προστάγματα του Μαρξισμού - Λενινισμού. 


Για ακόμη μια φορά διαψεύστηκαν οικτρά. Τόσο ο ίδιος ο Πρόεδρος σ. Τσίπρας, όσο και οι γύρω του διανοούμενοι  (σ. Παππάς, σ. Καρανίκας, σ. Ραγκούσης και κυρίως ο ακραιφνής κομμουνιστής σ. Κατρούγκαλος) διευκρίνισαν ότι το Κόμμα δεν ξεπουλάει την ιδεολογία του και παραμένει σταθερό στις πανανθρώπινες και δικαιωμένες από την Ιστορία ιδέες του Μαρξισμού - Λενινισμού.


Το απέδειξαν και κατά τις ημέρες που ακολούθησαν τον πρόσφατα σεισμό. Ανέτρεξαν στα βιβλία των Δασκάλων τους για να επιβεβαιώσουν την άποψη ότι «ο μαρξισμός ως επιστήμη, δεν έχει την παραμικρή σχέση με αυτή τη μεταφυσική» και ότι «η διδασκαλία του Μαρξ είναι παντοδύναμη, γιατί είναι σωστή. Είναι πλήρης και αρμονική, γιατί δίνει στους ανθρώπους μια ολοκληρωμένη κοσμοθεωρία, ασυμβίβαστη απέναντι σε κάθε δεισιδαιμονία».

powered by Rubicon Project

Μετά από αυτό, αποφάσισαν να κάνουν δομική αντιπολίτευση αποκαλύπτοντας στον λαό ότι ο Μητσοτάκης πρέπει να φύγει από Πρωθυπουργός γιατί είναι γκαντέμης και εξαιτίας του ταρακουνιέται η γη.


Βαξεβάνης, Πολάκης και σία: Οι αγωνιστές που γκρέμισαν τη γκαντεμιά

Το σύνθημα για να φύγει επιτέλους ο γκαντέμης και να κάνει ξαστεριά, το έδωσε ο πολυβραβευμένος Δημοσιογράφος και Εκδότης σ. Βαξεβάνης. Αποδεικνύοντας ότι ακόμη και ένας μαχητής της «Δημοσιογραφίας Όπως Πρέπει Να Είναι», μπορεί βαθιά μέσα του να κρύβει μία αστείρευτη πηγή ευρηματικού χιούμορ, ανακοίνωσε ότι «για να εξομολογηθώ κι εγώ, ο σεισμός με βρήκε να γράφω το editorial για το Documento. Πληκτρολογούσα τη λέξη Μητσοτάκης».

Το ωραίο αυτό κομμουνιστικό χωρατό, όπως ήταν φυσικό ενθουσίασε και άλλους φλεγματικούς χωρατατζήδες, με πρώτο και καλύτερο τον ανδρειωμένο σ. Πολάκη που έδωσε μία ακόμη σκληρή και αντρίκεια μάχη στο facebook: «Υπομονή, ένα τσουνάμι, μια έκρηξη ηφαιστείου και μια πτώση μετεωρίτη έμεινε.... Πυρκαγιά ,χαλαζόπτωση, πλημμύρα και σεισμός έγιναν .... γρήγορα.

ΥΓ ο λοιμός και ο λιμός έπονται του κύκλου των φυσικών φαινομένων...»


Η μεγάλη αριστερή αντεπίθεση για την επιστροφή του Σοσιαλισμού και την επανακατάληψη της Ηρώδου Αττικού από τις κλούβες μόλις άρχιζε και ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ξαναπιάσουν δουλειά οι ανάργυροι αγωνιστές του Διαδικτύου.


Ο χρήστης Konstantinos προέβλεψε πτώση F16, από αυτές που γενικότερα διασκεδάζουν τους ευαίσθητους Αριστερούς, εξ ου και τα αλησμόνητα σχετικά γέλια του σ. Τσίπρα: «Καταλαβαίνετε την ψυχολογία του πιλότου που θα τον πάρει σε πτήση πάνω από το Καστελόριζο, έπειτα από την πρόσκληση κάποιου μαλάκα αστερά; Και το κτήνος δέχτηκε... Ένα F16 μείον αφού θα βαρέσει μπιέλα, και το πιο τραγικό...,δεν τολμώ να φανταστώ τι θα συμβεί στην ζωή του πιλότου!»


Προφανώς έχει πολύ πλάκα να αναφέρεσαι στο θάνατο ενός πιλότου και το χαρούμενο κλίμα συνεχίζεται με τις πρωτοβουλίες του συμπαθούς στιχουργού σ. Νίκου Μωραΐτη. Ξεκινάει με μία εποικοδομητική πρόταση: «Προτείνω για τέσσερα χρόνια την αλλαγή του εθνικού μας ύμνου: ‘Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί’». Στη συνέχεια απαγορεύει σε κάποιον συνάδελφό του σχολιαστή να έχει άποψη επί του θέματος της γκαντεμιάς γιατί είναι αλκοολικός, ενώ ρίχνει και ένα ευφυές δούλεμα σε γνωστή τραγουδίστρια: «Εσύ μην ανησυχείς για σεισμούς και μετεωρολογικά φαινόμενα. Έχεις περικεφαλαία βρε! Τη φοράς και σώζεσαι!»


Αυτά που δεν γράφτηκαν στο «Κεφάλαιο»


Σε όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις παρατηρείται έλλειψη μαρξιστικής θεωρητικής θωράκισης. 


Το κενό κλήθηκε να καλύψει ένας σχολιαστής του Al Tsantiri που αποφεύγει να τονίζει τις λέξεις και υπογράφει με το ανατρεπτικό ψευδώνυμο «Ανάγωγος»: 

«Επτα (7) νεκροι σε ανεμοστροβιλο με το που πατησε το ποδι του στην εξουσια, ειναι κακο ποδαρικο.
Ηρθε κι ο σεισμος.
Ποσα χρονια ειχε να κουνηθει η Αθηνα;
Η λεξη βγηκε αμεσως στην επιφανεια.
Γκαντέμης.
Ο σοφος λαος διαλεξε τον Μητσοτακη και θα τον απολαυσει μεχρι τελους.
Οι Αστοι που πανηγυριζαν αγκαλια με τον ΣΚΑΙ θα ανακαλυψουν πολυ γρηγορα, οτι απλα εχουν κλεισει πρωτη θεση στον Τιτανικο.
Θα το βουλιαξει ο Κυριακος το μεγαθηριο, γιατι το οτι γεννηθηκε στα σαλονια δεν τον κανει αρχηγο.Θα τον καμαρωσουν κι ο Σκαι κι οι Μαρκουλακηδες και οι Σαββοπουλοι.
Θα δω τι γελοιογραφιες θα κανει ο Αρκας σε λιγο!!!
Οι συγκυριες διαμορφωνονται απο γεγονοτα και μυστικες ενεργειες που απελευθερωνουν οι γκαντεμηδες και αυτα δεν ειναι γραμμενα στα προγραμματα των κομματων.
Αυτο ελεγε ο ταξιτζης που με πηγαινε στο λιμανι.
Αδερφε ο λαος τον ψηφισε, αλλα ο θεος δεν τον θέλει».

ΥΓ: Είναι γνωστό σε όλους τους μαρξιστές - λενινιστές ότι η γκαντεμιά φεύγει με ένα καλό ξεμάτιασμα. Μήπως πρέπει...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: 40 χρόνια από την ιστορική πτήση ΟΑ411 που χάρη στο χέρι του Θεού και των ηρωικών πιλότων Μιγάδη και Φικάδου δεν κατέληξε στην μεγαλύτερη αεροπορική τραγωδία της χώρας μας (3 video που αξίζει να δειτε...)

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ενα κατούρημα «στιγμή»…

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Θυμάμαι σε μια ταινία, μια συνομιλία του Αλ Πατσίνο με ένα νέο παλικάρι. 

Ο νεαρός άνδρας που λογάριαζε τον Αλ, ως σοφό μέντορα του, τον ρώτησε: «Τι συμπέρασμα έβγαλες από τη ζωή; Ποια είναι η συμβουλή που θα έδινες σε έναν νέο;». 

Και ο Αλ απάντησε «Μην αφήνεις ποτέ χαμένη την ευκαιρία για ένα γρήγορο κατούρημα». Τελικά, ούτε αυτό.

Χθες, στους δέκτες μας, είδαμε όλοι με ανατριχίλα την ίδια και ίδια τραγικά σοκαριστική εικόνα-στιγμή. Ξέρω, ότι αντίστοιχα δυστυχήματα-εγκλήματα συμβαίνουν κάθε μέρα. Αλλά ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τη δύναμη της εικόνας; Χθες ίσως εμπεδώσαμε, χθες είδαμε την κόλαση μπροστά στα μάτια μας. Και είχε όλα τα χαρακτηριστικά κολάσεως… Τη φωτιά. Τη μια φιγούρα… Τον έναν, μόνον!

Τι να έλεγε άραγε το ζευγάρι λίγα λεπτά πριν; 

Μπορεί να είπαν, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον και οι δύο το παιδί τους «Οταν μεγαλώσει με το καλό…», μπορεί να της ακούμπησε το χέρι, μπορεί να τσακωθήκανε γιατί είχε δυνατά τη μουσική, μπορεί να επικοινώνησε με τους γονείς της «Αμάν βρε μαμά, με το τι θα μαγειρέψεις! Φτιάξε ότι θες!», μπορεί να του είπε «Πήγαινε πιο σιγά!» και κείνος να της είπε «Βρε χριστιανή μου, με 100 πάω!»… Ετσι τσακώνονται τα ζευγάρια συχνά στα αυτοκίνητα. Μπορεί να είπε «Κατουριέμαι» και να πήγε να σταματήσει και να είπε «Αντε πιο κάτω που έχει τουαλέτες». Μπορεί να του έδωσε στο στόμα ένα μπισκοτάκι να δοκιμάσει. Μπορεί… Χίλια μπορεί.

«Τελείωσε! Πάει τελείωσε» είπε η φίλη μου βουρκωμένη. Κανέναν δεν ήξερε προσωπικά και όμως όλους τους θρηνούσε.  

Ολοι θρηνούσαμε όλους. Ενα «πάει τελείωσε» για όλους. 

Για τον πατέρα που έμεινε μόνος στο προσωπικό του μαύρο πέλαγος αβύσσου. Για τους γονείς όλων. Για τις μάνες όλων. Για τους πατεράδες όλων. Για τον θυμό της μιας πλευράς, για τις τύψεις της άλλης. Θρήνος!

Κοιτούσα τον άνδρα… Μια φιγούρα μόνος. Ενα κατούρημα «στιγμή», είναι όλη η ζωή. Αποτυπωμένη σε αυτόν τον τραγικό άνδρα. Εκεί που οδηγείς ξέγνοιαστος, εκεί που νομίζεις ότι ορίζεις το τιμόνι με τα δικά σου και μόνο χέρια… Εκεί στο ξέφωτο… Πάντα στο ξέφωτο. Από κάπου, από ‘κει μάλιστα που δεν το περιμένεις, από δυνάμεις ξέχωρες που ποτέ δεν είχες λογαριάσει να υπολογίσεις… Εκεί στο ξέφωτο! Ενα «ερήμην» σου. Ενα άδικο, φρικτό, σαδιστικό ερήμην μας… Στο πρόσωπο του άνδρα που περπατούσε σαν τρελός έχοντας μπροστά του κόλασης φλόγες… 

Επάνω του είδα, και πόσους είδα! Η «στιγμή». Eνα κατούρημα στιγμή. Κι όλα αλλιώς. Κι όσα μέτραγες πριν σπουδαία, κι όσα πιλάτευαν το μυαλό σου για λύσεις, όλα… Τίποτα. Ολα μικρά. Ολα ανούσια.

Κι ωστόσο εκεί που λες «τελείωσε!». Εκεί που πέφτεις επάνω στον δικό σου τοίχο αδιεξόδου και στους, εν ζωή, θανάτους σου. Εκεί που λες, τι να την κάνω τη ζωή μου πια;… Η άτιμη ζωή! Η ανθρώπινη ψυχή. Ακριβώς σαν κατάξερη αμυγδαλιά… Μήνες και μήνες στον δικό της κατάξερο χειμώνα… Μια διεργασία μακριού, μαύρου, απελπιστικού χειμώνα πένθους… Κάπου ένας καρπός, ένα τόσο δα ανθάκι ψυχής θα πιαστεί από δω, θα πιαστεί από κει…. Κάπου θα βρει η ψυχή την άκρη.

Θυμάμαι τα λόγια της Ντόρας, της φίλης μου, που πάλεψε με μια αδίστακτη αρρώστια:

ΚΟΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΓΚΑΝΤΕΜΗΔΕΣ: Βρήκε 37 εκατ. λιρέτες στην σοφίτα του σπιτιού της αλλά είναι άχρηστες - ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΓΡΑΜΜΑΤΙΩΝ

Η 60χρονη Άντζελα Βάργκας, από τη Γένοβα, βρήκε 37 εκατομμύρια λίρες ενώ καθάριζε τη σοφίτα του σπιτιού της με την κόρη της Λουίζα. Το ποσό ισοδυναμεί με περίπου 19.100 ευρώ, αν μπορούσε να τα αλλάξει.

 

Η Βάργκας μάλιστα σχεδιάζει να πάει στο δικαστήριο την κεντρική ιταλική τράπεζα, επειδή της είπαν πως το εύρημά της είναι άχρηστο. Όπως ισχυρίζεται η ίδια, η νομική προθεσμία για την μετατροπή των νομισμάτων δεν θα έπρεπε να εφαρμόζεται σε ανθρώπους που έλαβαν γνώση των μετρητών, μετά την λήξη της προθεσμίας.

 

Τα χρήματα τα είχε κρύψει προφανώς η μητέρα της Βάργκας, η οποία πέθανε το 2006, χωρίς να πει σε κανέναν για τη μυστική τοποθεσία.

 

Η Λουίζα δήλωσε στην Corriere: «Όταν πέθανε η γιαγιά, ανακαλύψαμε πως είχε κρύψει χρήματα κάτω από το κρεβάτι, πίσω από ένα μαξιλάρι και σε ένα κουτί παπουτσιών. Αλλά εκείνα ήταν ελάχιστα, όχι ένα τόσο μεγάλο ποσό».

Κι άλλες οικογένειες έχουν περάσει παρόμοιες απογοητεύσεις από την εξεύρεση εκατομμυρίων λιρών.
 

Το 2014, μια τηλεφωνήτρια νόμιζε ότι έκανε την τύχη της όταν ανακάλυψε 100 εκατομμύρια λίρες κρυμμένες σε ένα χρηματοκιβώτιο, αλλά της είπαν πως ήταν πλέον άνευ αξίας και δεν μπορούσαν να ανταλλαχθούν με ευρώ.

Υπάρχει ωστόσο και ένα προηγούμενο για τα δικαστήρια, που επέτρεψαν καθυστερημένη μετατροπή.
 

Νωρίτερα φέτος, μια γυναίκα από το Πιεμόντε ανακάλυψε 15 εκατομμύρια λίρες σε ένα κρυφό μέρος σε μια συρταριέρα που αγόρασε από την ιστοσελίδα δημοπρασιών eBay.

Αν και αρχικά της είπαν πως δεν μπορούσε να τα μετατρέψει, άσκησε έφεση ενώπιον του συνταγματικού δικαστηρίου και τελικά της επιτράπηκε η μετατροπή των λιρών σε σύγχρονα χρήματα, χάρη σε μια προσωρινή επαναλειτουργία ανταλλαγής λιρών.

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΠΑΡΑΔΟΞΑ: Κάθε φορά που σκοράρει ο άσος της Αρσεναλ Ααρον Ράμσι κάποιος διάσημος πεθαίνει!

Με αφορμή την αυτοκτονία του Ρόμπιν Γουίλιαμς επανήλθε στην επικαιρότητα η σύμπτωση με τα γκολ του Άαρον Ράμσεϊ.

Εδώ και μερικά χρόνια και κατά διαβολική σύμπτωση κάθε φορά που ο παίκτης της Άρσεναλ σκοράρει ένα πρόσωπο γνωστό ανά τον κόσμο αφήνει την τελευταία του πνοή. 

Σύμφωνα με αυτά μέχρι τώρα δεδομένα τα δεδομένα το μακάβριο ιστορικό που σχετίζετε με τον  Ουαλό «κανονιέρη» είναι το εξής:

1 Μαϊου 2011: Ο Ράμσεϊ σκόραρε κόντρα στην Νιούκαστλ

2 Μαϊου 2011: Σκοτώθηκε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν

2 Οκτωβρίου 2011: Ο Ράμσεϊ σκόραρε κόντρα στην Τότεναμ

5 Οκτωβρίου 2011: Πέθανε ο Στιβ Τζομπς

19 Οκτωβρίου 2011: Ο Ράμσεϊ σκόραρε στη Μασσαλία απέναντι στην Μαρσέιγ

20 Οκτωβρίου: Σκοτώθηκε ο Καντάφι

11 Φεβρουαρίου 2012: Ο Ράμσεϊ σκόραρε απέναντι στην Σάντερλαντ

11 Φεβρουαρίου 2012: Πέθανε η Γουίτνεϊ Χιούστον

30 Νοεμβρίου 2013: Ο Ράμσεϊ σκόραρε δύο φορές κόντρα στην Κάρντιφ

1 Δεκεμβρίου: Σκοτώθηκε ο Πολ Γουόκερ

10 Αυγούστου 2014: Ο Ράμσεϊ σκόραρε στον τελικό του community shield κόντρα στην Μάντσεστερ Σίτι

12 Αυγούστου 2014: Αυτοκτόνησε ο Ρόμπιν Γουίλιαμς

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ VIDEO:

ΠΑΡΑΔΟΞΑ - ΠΡΟΣΩΠΑ: Έπεσε σε λίμνη από τα 14.000 πόδια και επέζησε!

Δικαιολογημένα ο Άλφρεντ Γκάι αισθάνεται ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου, καθώς σε ελεύθερη πτώση στα 14.000 πόδια βρέθηκε ξαφνικά χωρίς αλεξίπτωτο και επέζησε πέφτοντας σε μια μικρή λίμνη!

Ο κ. Γκάι, κάτοικος Μελβούρνης, θέλησε να γιορτάσει τα 21α του γενέθλια με έναν περιπετειώδη τρόπο, δοκιμάζοντας για πρώτη φορά το ακραίο άθλημα της πτώσης με αλεξίπτωτο, το απόγευμα της 31ης Αυγούστου, πέρσι. Μαζί του βρισκόταν ως συνοδός, επαγγελματίας αλεξιπτωτιστής, ο οποίος είχε στο ενεργητικό του 4.876 επιτυχημένες πτώσεις. Οι δύο άνδρες πήδηξαν από το αεροπλάνο και όλα φαίνονταν να κυλούν ομαλά, με τα επίπεδα αδρεναλίνης να «χτυπούν κόκκινο». Ωστόσο, την ίδια στιγμή που το αλεξίπτωτο άνοιξε, σχίστηκε, προκαλώντας πανικό στον κ. Γκάι και τον εκπαιδευτή του.

«Ταρακουνιόμασταν τόσο πολύ, που ήταν σαν να βρισκόμασταν μέσα σε μηχανή μπλέντερ. Στριφογυρίζαμε κυκλικά πολύ γρήγορα» εξομολογείται ο κ. Γκάι σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Herald Sun, στην οποία μίλησε για πρώτη φορά μετά την περιπέτειά του.

Στο έδαφος βρισκόταν οι συγγενείς και ο σύντροφος τού 22χρονου (πλέον) άνδρα, που έβλεπαν με κομμένη την ανάσα την ελεύθερη πτώση, όταν συνειδητοποίησαν πως το αλεξίπτωτο είχε ανοίξει, αλλά δεν δούλευε σωστά. Έντρομοι παρακολουθούσαν και οι θαμώνες στο γήπεδο του γκολφ, όπου ήταν ο προορισμένος τόπος προσγείωσης για τους αλεξιπτωτιστές. «Δεν πίστευα ότι κανείς μπορούσε να επιβιώσει από αυτό. Ένα ανθρώπινο σώμα δεν είναι ικανό να το αντέξει» είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ένας από τους παρευρισκομένους.

Περιγράφοντας τις στιγμές αγωνίας που βίωσε, ο κ. Γκάι εξηγεί πως αυτό που κυριαρχούσε στη σκέψη του ήταν ο φόβος πως δεν θα ξαναδεί την οικογένειά του και τον σύντροφό του. «Δεν ένιωθα σαν να έπεφτα στο έδαφος, αλλά πιο πολύ σαν το έδαφος να ερχόταν καταπάνω μου να με χτυπήσει, ότι η γη θα με χτυπούσε» αναφέρει.

Όταν πλέον είχαν φτάσει στο ύψος 500 ποδιών πάνω από το έδαφος, άνοιξε το εφεδρικό αλεξίπτωτο, το οποίο όμως ερχόταν σε επαφή με τα κατεστραμμένα κατάλοιπα του πρώτου σχισμένου αλεξίπτωτου.

Η στιγμή της πρόσκρουσης ήρθε τελικά και οι δύο άνδρες βρέθηκαν στην άκρη μιας λιμνούλας που είχε το γήπεδο του γκολφ.

«Το αποτέλεσμα της πρόσκρουσης ήταν ο χειρότερος πόνος που μπορούσα να φανταστώ. Και μετά σκέφτηκα "Βρίσκομαι στο έδαφος, είμαι ζωντανός!"» αναφέρει ο τυχερός 22χρονος. Ο εκπαιδευτής υπέστη ακόμη πιο σκληρό χτύπημα, καθώς προσγειώθηκε πρώτος.

Ένας παίκτης του γκολφ που βρισκόταν δίπλα στο σημείο προσγείωσης έσπευσε να παράσχει τις πρώτες βοήθειες στους δύο άνδρες, μέχρι να καταφθάσει το ασθενοφόρο.
«Όταν το κοιτάω, δεν βλέπω το ατύχημα. Βλέπω μια αχτίδα ελπίδας. Ήμουν μέρος ενός θαύματος και δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μπορούν να πουν κάτι τέτοιο. Σημαίνει πολλά για μένα. Το έκανα για να θυμίζω στον εαυτό μου πως είμαι τυχερός, βρίσκομαι εδώ για κάποιο λόγο και για κάποιον σκοπό» εξομολογείται ο κ. Γκάι.

ΚΟΣΜΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ: Σώθηκε από σφαίρα χάρη στα γυαλιά της

Τα γυαλιά μιας 16χρονης κατάφεραν να σώσουν τη ζωή της από μια σφαίρα που εξοστρακίστηκε από πυροβολισμούς που έπεφταν έξω από το σπίτι της.

Η αστυνομία ανέφερε ότι η 16χρονη Αλόνζα Μπριάντ ήταν ξαπλωμένη στον καναπέ του σπιτιού της, στο Σιάτλ, όταν άρχισαν οι πυροβολισμοί έξω από το σπίτι της.
 
Οι αρχές δήλωσαν ότι μία σφαίρα πέρασε από το παράθυρο, χτύπησε τη γέφυρα των γυαλιών της Αλόνζα και στη συνέχεια εξοστρακίστηκε, με αποτέλεσμα τα σπάσουν τα γυαλιά αλλά η ίδια να μην τραυματιστεί σοβαρά.
 
Η ίδια δήλωσε: «Με πήρε ο ύπνος με τα γυαλιά μου. Αν δεν τα φορούσα, δε θα ζούσα τώρα».