Αλληλοεπικάλυψη αρμοδιοτήτων και η μη- προσωποποίηση ευθυνών ευθύνονται για τα περισσοτερα δεινά μας: #Ως_πότε ; #μπορούμε_καλύτερα #Συν_Αθηνά #κι_όμως_γυρίζει #ξεκόλλα ✌️ pic.twitter.com/pvkD0ojcgR
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) September 10, 2026
Πώς Αλέξης + Κυριακος = οι καλύτεροι φίλοι: https://t.co/VdMaJXc0as pic.twitter.com/j7ff59xlBN
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) August 6, 2026
Γράφει ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΚΤΣΑΛΗΣ
“Κράτα τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς σου πιο κοντά”
Νικολό Μακιαβέλι
Το 2019 προκειμένου να υπερψηφιστεί ο έκτοτε ένοικος του Μαξίμου δεν χρειάστηκε να σχηματίσει ένα νέο μέτωπο, παρά προτίμησε να μετέλθει ενός αρκούντως συμπαγούς, ομοιογενούς και ήδη συσπειρωμένου: τέσσερα χρόνια νωρίτερα οι “μένουμε Ευρώπη” είχαν ήδη καταγραφεί ως το ποσοστό όσων επιθυμούσαν όχι απλά να μείνουμε, αλλά να γίνουμε Ευρώπη.
Το 39% του “ναι” στο (πρόχειρα οργανωμένο και αντισυνταγματικό) δημοψήφισμα περί αποδοχής ή μη ενός αόριστου, δυσνόητου “preliminary debt sustainability” (αυτούσιο το ερώτημα στο οποίο κληθήκαμε ν’ απαντήσουμε, διακυβεύοντας κατ’ ουσίαν την παραμονή μας ή όχι στο ευρώ) είχε αποτυπώσει με ακρίβεια το ποσοστό ενός αρραγούς ΑΝΤΙ- ΣΥΡΙΖΑ(-ΝΕΛ, για να μην ξεχνάμε την ακροδεξιά παραφυάδα της Π.Φ.Α.) μπλοκ που αναζητούσε εναγωνίως την έξωση του τότε πρωθυπουργού της “περήφανης διαπραγμάτευσης” και των “νταουλιών και των ζουρνάδων”, ελπίζοντας παράλληλα πως ο σημερινός πρωθυπουργός θα ενσάρκωνε ένα νέου τύπου ηγέτη.
Τα πάντα ρει όμως, μ’ αποτέλεσμα οι σημερινές συνθήκες ελάχιστα κοινά να έχουν με εκείνες προ επταετίας.
Αν το ζητούμενο τότε για ένα εύλογο τμήμα του εκλογικού σώματος ήταν να εκπαραθυρωθούν πάση θυσία οι μαθητευόμενοι μάγοι που θα ‘φερναν την ανάπτυξη “μ’ ένα νόμο και σ’ ένα άρθρο”, τα δεδομένα σήμερα είναι εντελώς διαφορετικά.
Το “τρένο” της (πραγματικής) “κανονικότητας”- αν είναι ηθικά δόκιμο να μιλάμε για τρένα όταν αναφερόμαστε στη συγκεκριμένη κυβέρνηση- έχει στο μεταξύ χαθεί κάπου μεταξύ ΟΠΕΚΕΠΕ, ισχνής, κατ’ επίφαση ανάπτυξης “στα χαρτιά”- που αφορά λίγους ημέτερούς της και που ουδόλως μετακυλίεται στο σύνολο της κοινωνίας- και αλλεπάλληλων υπεροπτικών, αλαζονικών, προκλητικών συμπεριφορών των στελεχών της κυβέρνησης.
Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό σκηνικό η ηγετική ομάδα του Μαξίμου επιχειρεί να παίξει ένα παλιό, γνώριμο, δοκιμασμένο (και ίσως κ τελευταίο της) “χαρτί”: το φόβητρο του τέως πρωθυπουργού.
Η εξόφθαλμη αδυναμία (ή/ και αδιαφορία) της παρούσας κυβέρνησης να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του ’19 περί “επιτελικού κράτους των αρίστων”, αλλά και η αυτό- απαξίωση σύσσωμης της αντιπολίτευσης έχουν δημιουργήσει νέα δεδομένα.
Σήμερα βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης δεν είναι η αντιπολίτευση- που αντί να εκφράζει κοινωνικές ανάγκες, εμφορείται από εχθροπάθεια και μισαλλοδοξία που περισσότερο συνάδουν με τα ζητούμενα προηγουμένων, παρά αυτής της δεκαετίας- αλλά η αποχή.
Η αποσυσπείρωση των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος των εκλογών του ’19 και του ’23 απαιτεί λοιπόν άλλους, πιο “μαεστρικούς”, “χειρουργικούς”, ίσως και μακιαβελικούς χειρισμούς.
Η φαινομενικά οξύμωρη επιστράτευση και η παντοιοτρόπως προώθηση εκ μέρους της (πανταχού παρούσας και τα πάντα ελέγχουσας) κυβέρνησης ενός δυνητικά απειλητικού για την ίδια αντιπάλου, του τέως πρωθυπουργού, είναι πολλαπλών χρήσεων και προσδοκώμενων ωφελειών από πλευράς κυβερνητικού πολιτικού σχεδιασμού.
Ο ηγέτης της πάλαι ποτέ Π.Φ.Α. (αλλά και της φερέλπιδος Δ.Φ.Α.) εξακολουθεί να “ξυπνά” αταβιστικά ανακλαστικά σε μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, καθώς είναι ο πολιτικός ηγέτης που έχει ταυτιστεί:
– με τις παλινωδίες του πρώτου εξαμήνου της “περήφανης διαπραγμάτευσης”
– τα επακόλουθα capital controls
– τη συμφωνία των Πρεσπών- η οποία προσέφερε μεν (μια κάποια) λύση σ’ ένα πρόβλημα που σοβούσε στάσιμο επί δεκαετίες (κυρίως εξ αιτίας της εργαλειοποίησής του εκ μέρους ενός άλλου πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος έχτισε καριέρα πάνω στην μαξιμαλιστική πατριδοκαπηλεία της ονοματολογίας της εκ βορρά γείτονος ιδρύοντας κόμμα επί τούτου), πλην όμως μια χείριστη λύση, αφού αφήνει αλυτρωτικές εκκρεμότητες, καθώς οτιδήποτε “βόρειο” έχει ένα νότιο έτερον ήμισυ, π.χ. Βόρεια- Νότια Κορέα, Ανατολική- Δυτική Γερμανία κ.ο.κ.
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα “επιτεύγματα” που καθιστούν τον τέως πρωθυπουργό το απόλυτο φόβητρο για ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα του εκλογικού σώματος, καθιστώντας τον ένα “σκιάχτρο” που όχι απλά διώχνει μακριά του παλιούς ψηφοφόρους του κυβερνώντος κόμματος, αλλά μπρος στην απειλή μιας (υποτιθέμενης) ρελάνς Τσίπρα, τους “επαναπατρίζει” κιόλας γύρω από “τη σημαία”, τον παρόντα πρωθυπουργό, συσπειρώνοντας γύρω του ψηφοφόρους που υπό άλλες συνθήκες, π.χ. έναντι του άχρωμου/ άοσμου/ άγευστου αρχηγού της νυν αξιωματικής αντιπολίτευσης, είτε θα απείχαν, είτε θα προέβαιναν σε μια “ψήφο διαμαρτυρίας“.
Επιπλέον, μια πρόσθετη ωφέλεια της (εν πολλοίς κυβερνητικής προέλευσης και δυσανάλογης της πραγματικής του δυναμικής) προβολής του νέου εγχειρήματος του τέως πρωθυπουργού είναι ότι αποσυσπειρώνει έτι περαιτέρω μια ήδη κατακερματισμένη αντιπολίτευση, αφού πιθανότερες δεξαμενές ψηφοφόρων για τη νεότευκτη (δημοσκοπικά, τουλάχιστον) αξιωματική αντιπολίτευση αποτελούν τα υπόλοιπα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης. Ήδη με την αναγγελία του νέου φορέα το κόμμα από το οποίο παραιτήθηκε (και το οποίο κυβέρνησε μέχρι προ μόλις 7ετίας) έχει πρακτικά εξαϋλωθεί, με τα υπόλοιπα όμορα κόμματα της Αριστεράς να βιώνουν αντίστοιχα έντονες δημοσκοπικές πιέσεις.
Αντιθέτως, στο κυβερνών κόμμα προσβλέπουν σε δημοσκοπική άνοδο, η οποία θα λειτουργήσει ως ανάχωμα στη διεκδίκηση της εξουσίας από το “ριμπρανταρισμένο” αντίπαλο δέος.
ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ
«Μέσα στο κόμμα μου βρίσκονται οι εχθροί μου, έξω από αυτό οι αντίπαλοί μου»
Ουίνστον Τσόρτσιλ
Τέλος, με δεδομένο ότι ο πρωθυπουργός φαίνεται να έχει βάλει στοίχημα με τον εαυτό του και να έχει θέσει σαν αυτοσκοπό του την (τρίτη κατά σειρά, ρεκόρ μεταπολίτευσης, γαρ!) επανεκλογή του, το ενδεχόμενο παραίτησής του μετά την επίτευξη αυτής της επανεκλογής- στα πρότυπα Σημίτη, που μεσούσης της τρίτης πρωθυπουργικής του θητείας έθεσε επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ τον ΓΑΠ- μοιάζει να του ταιριάζει “γάντι”: μια “παρένθεση- Τσίπρα”, μετά την ενδεχόμενη (και πολύ πιθανή, δεδομένης της αναπόφευκτης φυσικής φθοράς μιας κυβέρνησης που θα μετρά ως τότε ήδη πάνω από μια δεκαετία ζωής) εκλογική του νίκη στις μεθεπόμενες εκλογές έναντι των εσωτερικών δελφίνων- προεξάρχοντος του νυν υπουργού Εθνικής Αμύνης, ο οποίος τηρεί αποστάσεις εδώ και καιρό από το Μαξίμου- που στο μεταξύ θα έχουν αναλάβει τα ηνία του κόμματος, αυτομάτως θα τους αποδυνάμωνε, ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για την επανάκαμψη των πολιτικών (γιατί όχι και βιολογικών) απογόνων της τρέχουσας δυναστείας.
ΤΑ ΡΕΚΟΡ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ (ΙΣΟΦΑΡΙΖΟΝΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ) ΣΠΑΝΕ!
Ιδού πεδίον (οικογενειακής) δόξης λαμπρόν, λοιπόν: προϋπόθεση για να “σπάσει” το ρεκόρ εκλογής (τριών) πρωθυπουργών της ιδίας οικογένειας, είναι...
Συμβουλές προς "ναυτιλομένους": τα 3 πιο κολλημένα κοινα, παπαντρεηδες,τσιπρες κ πουτινακια! pic.twitter.com/3yxrFB7tdb
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) June 19, 2026
Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ
Καταλαβαίνεις ότι "σφύξαν τα γάλατα" για την κυβέρνηση σ' επικοινωνιακό- δημοσκοπικό επίπεδο (δηλ το μόνο που την αφορά πραγματικά) όταν ακούς ποικιλώνυμα (μεν, ομογάλακτα- κρατικοδίαιτα, δε) αργυρώνητα φερέφωνά της με ομοθυμία, υπό ομοβροντία κ σε αγαστή, καλοκουρδισμένη ομοφωνία (που παιδαριωδώς προδίδει τον άνωθεν συντονισμό, καταρρίπτοντας τον ισχυρισμό περί ανεξαρτησίας τους) να την υπερασπιζονται με το (τραγικά αδύναμο) επιχειρημα "ε, δεν χάθηκε και ο κόσμος που ο Μακάριος (ο πτωχός τω πτυχίω) #Λαζαρίδης αμείβονταν για λίγους μήνες (/ χρόνια) ως πτυχιούχος ΑΕΙ (χωρίς να είναι, στερώντας τη θέση, αλλα κ τις υπηρεσίες που θα προσέφερε ένας καταλληλότερος αυτού) από τον κρατικό κορβανά".
Κι όμως, ανακύπτει ΜΕΊΖΟΝ ΖΉΤΗΜΑ ΗΘΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ: στη χώρα όπου μια καθαρίστρια διώχθηκε και φυλακίστηκε ως πλαστογράφος απολυτηριου δημοτικού (έχοντας τελειώσει την Ε' αντί της ΣΤ' δημοτικού), όπου η παρούσα κυβέρνηση εξελέγη προ 7ετίας με σύνθημά της το "επιτελικό κράτος των αρίστων" κ την "αξιοκρατία" κ στη χώρα η οποία αιμορραγεί πληθυσμιακά κ απισχνάζεται δημογραφικά κυρίως λογω της φυγής καλοσπουδαγμένων νέων ανθρώπων στην ξενιτιά, ελλείψει καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, αποτελεί πρόκληση για την κοινωνία, απειλή για την συνοχή της, προσβολή για τους θεσμούς (όπως αυτού του υπουργού), αλλά κ αποψίλωση της νομιμότητας της ίδιας της κυβέρνησης η εμμονή του π/θ να διατηρεί στη θέση του έναν πλαστογράφο/ αντιποιητή αρχής (αυτής του πτυχιούχου ΑΕΙ ή έστω εφάμιλλου ανώτατου ιδρύματος), ωσάν να ήταν αναντικατάστατος.
Η- παρα τη γενική κατακραυγή- παραμονή του εν λόγω υφυπουργού στη θέση του προδίδει την αλαζονεία, την υπεροψία και την αδιαφορία της παρούσας κυβέρνησης για την έξωθεν καλή μαρτυρία της. Ελλείψει αξιόπιστης, ανταγωνιστικης αντιπολίτευσης ο π/θ κ το πολυάριθμο επιτελείο του (63 υπουργοί, 3.650 μετακλητοι- νέο ρεκόρ!-, αλλά κ 2μιση χιλ υπάλληλοι Βουλής, για να μην ξεχνιόμαστε...) κατά το κοινώς λεγόμενο "έχουνε καβαλήσει το καλάμι", από το οποίο- ελλείψει ορατης απειλής- δύσκολα πλέον ξεπεζεύουν.
Το ζητούμενο είναι ποιά είναι τα όρια ανοχής της υγιώς σκεπτομενης κοινωνίας, εκείνης της παραγωγής, της εργασίας κ της δημιουργίας, που εν πολλοίς χάρησε τη νίκη στο κυβερνών κόμμα το '19 κ ανανέωσε την εντολή του 4 χρόνια αργότερα, υπο το φόβο επανόδου της ιδεοληπτικης, εκτός τόπου κ χρόνου αριστεράς, αφού οι φαλκιδευμενες προεκλογικές δημοσκοπήσεις του '23 αποτυπωναν τη διαφορά μεταξυ 1ου κ 2ου κόμματος στο 5%, ενώ αυτή στην πραγματικότητα ήταν 20% ("μα, με τόση επιστημοσύνη/ κομπορημοσύνη ειναι δυνατόν να έπεσαν ΤΟΣΟ ΕΞΩ οι δημοσκόποι;", θ' αναρωτηθεί ίσως κάποιος αφελής ή μη- μόνιμα διαμένων στη χώρα μας, για να λάβει ως απάντηση τις άπειρες απευθείας αναθέσεις τόσο απο την κεντρική κυβέρνηση, όσο κ απο διάφορους δημόσιους- κυβερνητικά ελεγχόμενους- φορείς, που έλαβαν μεταξυ πολλών άλλων- πλήρωνε εσύ πολίτη/ είλωτα- ΚΑΙ οι δημοσκοπικες εταιρίες, για να του λυθεί η ανωτέρω απορία).
Το βέβαιο είναι ότι η κύρια εκλογική βάση του κυβερνώντος κόμματος, οι παραγωγοί του πλούτου της χωρας- ελεύθεροι επαγγελματίες, επιχειρηματίες και εργοδότες- επί του παρόντος αισθανονται συντε-θλιμμένοι μεταξύ μιας απαθούς, εγωπαθούς, ιδιοτελους, αναποτελεσματικης (για τους ίδιους, αλλά ουδόλως για τα μεγάλη συμφέροντα) κυβέρνησης κ μιας ιδεοληπτικής, μισαλόδοξης, εχθροπαθούς αντιπολίτευσης.
Εύλογο να θελήσουν ν' αντιδράσουν, ευκταίο να το πράξουν θεσμικά, όπως οι Ούγγροι, χωρίς όμως να μπορει ν' αποκλειστεί μια ανορθολογικη ψήφος αμιγούς διαμαρτυρίας, αλά 2015.
Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός/ λαού σοφού εστίν, αλλά...
#ΝΔ_εγκληματική_οργάνωση pic.twitter.com/4h7k6ZLamu
— Nikos t (@NikosS_nt) April 3, 2026
Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ
Τον Ιούλιο του 2019, στην παρθενική του δήλωση μετά την εκλογή του στο αξίωμα που έκτοτε κατέχει, ο πρωθυπουργός με στόμφο είχε διατρανώσει πως «η διαφάνεια, η αξιοκρατία και η λογοδοσία επιστρέφουν στη χώρα».
Επτά χρόνια αργότερα εκείνη η εξαγγελία τον στοιχειώνει.
Σε μια χώρα που διαρκώς διολισθαίνει στη διεθνή κατάταξη για το κράτος δικαίου λόγω υποκλοπών, γενικευμένης διαφθοράς, πλημμελούς, βραδυκίνητης και (τουλάχιστον εν μέρει) ελεγχόμενης από την κυβέρνηση δικαιοσύνης, καθώς και λόγω της άσκησης ισχυρής κυβερνητικής επιρροής επί του (εν πολλοίς κρατικοδίαιτου και συνεπώς ελεγχόμενου) Τύπου, οι εξ εσπερίας ειδήσεις αποτελούν οάσεις αντικειμενικότητας: Eurostat, ΟΑΣΑ, Δ.Ν.Τ. και πλείστοι άλλοι διεθνείς οργανισμοί μας επαναφέρουν στη ζοφερή- όταν δεν είναι επιτηδευμένα φτιασιδωμένη από τα κυβερνητικά ελεγχόμενα ΜΜΕ – πραγματικότητα. Η θέση μας μεταξύ των ουραγών στην αγοραστική δύναμη, την παραγωγικότητα και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και τα πρωτεία μας στην παραγωγή λειτουργικά αναλφάβητων αποφοίτων (ακόμα και) ΑΕΙ διαψεύδουν εκκωφαντικά το αφήγημα της κυβέρνησης περί «ανάπτυξης», «κανονικότητας» και δικής της «χρηστής διακυβέρνησης».
(ΑΝ-) ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ
Παρά τα πρώτα ελπιδοφόρα δείγματα διακυβέρνησης, η παρούσα κυβέρνηση αποδεικνύει πως στο βαθύ πυρήνα του το κυβερνών κόμμα παραμένει περισσότερο μια καλλωπισμένη Ε.Ρ.Ε. του 1960 (ίσως και του ’50), παρά ένα σύγχρονο συντηρητικό κόμμα. Η συλλογή βιογραφικών προς δημιουργία ενός μητρώου ικανών ανθρώπων, οι οποίοι ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης υποτίθεται θα στελέχωναν τον κρατικό μηχανισμό αμά τη αναλήψει της εξουσίας από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση αποδείχτηκε αμιγώς προσχηματική, αφού στις περισσότερες θέσεις- κλειδιά βρέθηκαν (και πάλι) κομματικοί παράγοντες άνευ αξιόλογων επαγγελματικών ενσήμων ή σημαντικής κοινωνικής προσφοράς, με μόνα τους εχέγγυα τις κομματικές τους περγαμηνές.
Advertisement
Περίτρανο παράδειγμα και δραματικό επιστέγασμα αυτής της φαυλοκρατίας, του ανορθολογισμού αλλά και μιας αφ’ υψηλού αδιαφορίας για την ασφάλεια ακόμα και της ζωής των πολιτών, η τοποθέτηση ενός αχθοφόρου στην πλέον- αν όχι μοναδική- νευραλγική, κομβική θέση του (ούτως ή άλλως απισχνασμένου) σιδηροδρομικού δικτύου, εκείνη του μοιραίου σταθμάρχη στη Λάρισα, με κριτήριο αντί των ικανοτήτων, την κομματική του ταυτότητα.
(Α-) ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ
Την τελευταία 7ετία έχουν δαπανηθεί 12 δισ. σε απευθείας και άλλα 8 δισ. σε έργα με μόνο έναν υποψήφιο ανάδοχο. Είναι κοινό μυστικό μεταξύ των παροικούντων την Ιερουσαλήμ ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι η πλέον πρωθυπουργοκεντρική και ότι οι καλές σχέσεις με το Μαξίμου δεν εξασφαλίζουν απλά ευνοϊκή μεταχείριση, αλλά ενίοτε αποτελούν προϋπόθεση κρατικής (συνήθως υπερκοστολογημένης) εργολαβίας.
Πακτωλοί χρημάτων εξακολουθούν και δαπανώνται σε αντιπαραγωγικά, ανούσια έργα βιτρίνας, σαν να μην ήταν αυτή ακριβώς η συνταγή που μόλις προ δεκαετίας οδήγησε τη χώρα (κατ’ ουσίαν) στην χρεοκοπία και εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων στην ξενιτιά.
Επαναλαμβάνουμε εμμονικά αυτούσια τη συνταγή της αποτυχίας μας προς χάριν μιας μειοψηφικής, καλοβολεμένης, κοντόθωρης πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ και εις βάρος της κοινωνίας και των παιδιών μας: πόση αυτοκαταστροφή μπορεί ν’ αντέξει ένας τόπος;
ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ (Ή ΟΜΕΡΤΆ);
Το πρόσφατο αίτημα άρσης της βουλευτικής ασυλίας έντεκα (επιπλέον) εμπλεκόμενων με το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ κυβερνητικών στελεχών από πλευράς της ευρωπαϊκής εισαγγελίας αποδεικνύει περίτρανα ότι η εγχώρια θέμιδα υπολειτουργεί, δικαιολογώντας παράλληλα το χαμηλό δείκτη εμπιστοσύνης που (δεν) απολαμβάνει από την κοινωνία: η ανάγκη έξωθεν δικαστικής παρέμβασης προς διερεύνηση πιθανής τέλεσης αξιόποινων πράξεων εκ μέρους του πολιτικού προσωπικού εμπεδώνει στην κοινωνίας το αίσθημα της ανισονομίας και της (αδικαιολόγητης) ασυλίας που χαίρουν κάποιοι για πράξεις ή ακόμα και παραλείψεις τους.
Η επιχειρούμενη νομιμοποίηση και δικαιολόγηση των οπισθοδρομικών, πελατειακών, ψηφοθηρικών πρακτικών εκδούλευσης και μεσολάβησης στελεχών του κυβερνώντος κόμματος μεταξύ πολιτών και κέντρων εξουσίας αποτελούν ευθεία προσβολή της μνήμης και της νοημοσύνης των πολιτών, καθιστώντας το κυβερνητικό αφήγημα της «Ελλάδας 2.0» κακοφορμισμένο ανέκδοτο.
ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ…
Μετά από μια τραγικά αναποτελεσματική διακυβέρνηση από μια ανίερη συμμαχία που συνδύαζε ιδεοληψίες, πατριδοκαπηλία και λαϊκισμό όλων των αποχρώσεων η ελληνική κοινωνία ήλπισε ότι το 2019 θα γύριζε επιτέλους σελίδα. Η αρχικά επιτυχής αντιμετώπιση της πανδημίας, η άρτια διοργάνωση των εμβολιασμών και η αποτελεσματική απώθηση της υβριδικής εισβολής στον Έβρο το Μάρτιο του 2020 έδειχναν πως όντως ίσως κάτι να είχε αλλάξει επί τω βελτίω.
Επτά χρόνια μετά, ο χάρτινος πύργος του εκσυγχρονισμού, της ψηφιοποίησης και του συνολικού μετασχηματισμού του Κράτους γκρεμίζεται στις δικογραφίες του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η υπόσχεση για διαφάνεια, αξιοκρατία και λογοδοσία και για ένα «επιτελικό Κράτος των αρίστων» από πλευράς του εν ενεργεία πρωθυπουργού δεν αποτελεί απλά άλλη μια διάψευση, μιας και διαδέχεται εκείνες των ομογάλακτων προκατόχων του αφενός περί «σεμνής και ταπεινής επανίδρυσης του Κράτους», αφετέρου περί «αντιμνημονιακού αγώνα» με τα «Ζάππεια Ι και ΙΙ», ενώ χρονικά έρχεται αμέσως μετά (και εν πολλοίς εξαιτίας) της ασυνέπειας στην εξαγγελία της κατάργησης των μνημονίων «μ’ ένα νόμο και σ’ ένα άρθρο, μέρα- μεσημέρι, με νταούλια και ζουρνάδες» (sic).
Κοινό γνώρισμα όλων αυτών των ανεδαφικών, ανεκπλήρωτων εξαγγελιών είναι ότι αποτελούν το καλύτερο λίπασμα για το δέντρο του αντισυστημισμού, ρίχνοντας νερό στο μύλο της οργής και της εχθροπάθειας των εκατέρωθεν άκρων και βάλλοντας ευθέως κατά του κύρους της Δημοκρατίας και των θεσμών.
Όμως τα όρια της υπομονής και της ανοχής των πολιτών στις αλλεπάλληλες διαψεύσεις από πλευράς του πολιτικού προσωπικού που (υποτίθεται πως) τους εκπροσωπούν είναι πεπερασμένα.
Το μείζον ζήτημα δεν είναι πλέον απλά το πόσες απογοητεύσεις μπορεί ν’ αντέξει μια κοινωνία, αλλά ...
Η αποφυγή της "αναστάτωσης" σαν υπερτατο αγαθο κ νοοτροπια: #ως_πότε; #ελλαδα pic.twitter.com/Kv4mD07VQx
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) January 24, 2026
Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ
Ζούμε στη χώρα της οποίας οι κάτοικοί είναι περίπου πολίτες, αφού μετά από τρία μνημόνια δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει και πολλά: αντί η χαμένη δεκαετία της Κρίσης να μας έχει γίνει μάθημα ώστε να επιλέγουμε εκπροσώπους και πολιτικές με γνώμονα το μεσο-μακροπρόθεσμο όφελος της κοινωνίας συνολικά και των παιδιών μας ειδικά, εξακολουθούμε να ψηφίζουμε εκείνους που μας χαϊδεύουν περισσότερο τα αυτιά, με κριτήρια κοντόθωρα και ιδιοτελή: «ποιος θα μου δώσει 13ο ή 14ο μισθό/ σύνταξη/ επίδομα, ποιος θα με διορίσει/ μονιμοποιήσει/ αποσπάσει (ώστε να κάθομαι σπίτι μου), ποιος θα μου νομιμοποιήσει το αυθαίρετο/ πανωσήκωμα» κ.ο.κ.
(Pae)-Dia de los muertos
Ζούμε στη χώρα της οποίας οι μαθητές λαμβάνουν μια περίπου παιδεία: πρόσφατα διαπίστωσα πως έχει αφαιρεθεί άλλη μια μέρα από το (ήδη κουτσουρεμένο) εκπαιδευτικό πρόγραμμα, εκείνη της 7ης Ιανουαρίου. Πριν λίγες δεκαετίες- όταν εγώ πήγαινα σχολείο- τα Θεοφάνια σήμαιναν τη λήξη των χριστουγεννιάτικων σχολικών εορτών. Φευ, όχι πια: πλέον και του Άι Γιαννιού είναι αργία. «Μικρό το κακό» θα σκεφτεί κάποιος προπέτης πριν αναλογιστεί πως, αθροίζοντας τις θερινές, πασχαλινές, χριστουγεννιάτικες διακοπές και τα σαββατοκύριακα, οι εργάσιμες σχολικές ημέρες που απομένουν είναι λιγότερες από τις μισές του έτους, με αποτέλεσμα η απώλεια καθεμιάς εξ αυτών να συνιστά ποσοστό άνω του μισό τοις εκατό: κοινώς, συναινούμε τα παιδιά μας να είναι πλέον μισό τοις εκατό λιγότερο μορφωμένα (δηλαδή πιο αμόρφωτα) σε σχέση με πριν.
Σημειωτέον πως αναφερόμαστε στα παιδιά που στον διεθνή εκπαιδευτικό διαγωνισμό της P.I.S.A. επί σειρά ετών καταφέρνουν να ξεπεράσουν ελάχιστους αλλοεθνείς συνομήλικούς τους, μεταξύ των οποίων τα μεξικανάκια και τα κολομβιανάκια. Αν, συνεπώς, μια μέρα οι δυο λατινοαμερικανικοί λαοί αποφάσιζαν να καταργήσουν την κοινή τους αργία για την «dia de los Muertos», πιθανώς θα μας υποβάθμιζαν (και σ’ αυτό το δείκτη) στην παγκόσμια σε πλείστους άλλους δείκτες κατάταξή μας: αυτή των ουραγών.
Ουδεμία έκπληξη άλλωστε δεν προκαλεί το γεγονός ότι οι ίδιοι μαθητές ομιλούν περίπου ελληνικά, αφού το πλαφόν εισαγωγής στις φιλοσοφικές σχολές- τις επιφορτισμένες να παράγουν πτυχιούχους επαρκείς στη διδασκαλία της ορθής χρήσης της μητρικής τους στους ελληνόπαιδες- είναι ελάχιστα πάνω από τη βάση.
Κυβέρνηση για πάρτι, αντιπολίτευση για πάρτη
Σε μια χώρα όπου μια περίπου κυβέρνηση -με 63 μέλη κάθε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου προσιδιάζει περισσότερο με πάρτι, παρά με αυτό που (ισχυρίζεται πως) είναι- εξαγγέλλει κάθε τόσο μια περίπου -εντελώς προσχηματική, «για τα μάτια του κόσμου», που επουδενί δεν αφορά την αποδοτικότητα- αξιολόγηση των περίπου δημοσίων υπαλλήλων- αφού μεγάλο μέρος αυτών έχουν δεύτερη (ή και τρίτη) απασχόληση: οι εκπαιδευτικοί σε ιδιαίτερα ή ως σερβιτόροι, οι αστυνομικοί ως πάροχοι υπηρεσιών ασφαλείας σε ιδιώτες ή ως μεταφορείς κ.ο.κ.
Αναφερόμαστε σε μια περίπου (ή μάλλον καθόλου) φιλελεύθερη κυβέρνηση, αφού αντί ν’ απελευθερώσει την αγορά σε πολλούς παίκτες, πατάσσοντας τις χρόνιες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας, τη γραφειοκρατία και την πολυνομία- ως όφειλε αν ήταν πραγματικά φιλελεύθερη- αυτή επιλέγει πρακτικές που παραπέμπουν στον… υπαρκτό σοσιαλισμό: δελτία τύπου Τσαουσέσκου, που απλά φροντίζει να τα μετονομάζει εύσχημα- και για να μην βγάζει μάτι τί πραγματικά είναι- σε ποικιλώνυμα «passes»: market- pass, youth- pass, dentist- pass και εσχάτως νοίκι- pass.
Όμως πόσο μακριά μπορείς να πας με τα εκάστοτε pass;
Η απάντηση είναι ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ: στην ξενιτιά, κρίνοντας από τη νεολαία μας, της οποία η φυγή στο εξωτερικό έχει λάβει διαστάσεις αληθινής και αναλογικά πρωτόγνωρης εξόδου. Κι αυτό τη στιγμή που το δημογραφικό επικρέμεται ως κατεπείγον υπαρξιακό ζήτημα επιβίωσης του έθνους: αφενός γεννάμε (πολύ) λιγότερο, αφετέρου μεγάλο ποσοστό των νέων μας μεταναστεύει, ενώ τέλος ένα διόλου αμελητέο ποσοστό αυτών βρίσκουν τραγικό τέλος ή τραυματίζονται βαριά σε τροχαία (βλ. παρακάτω) ή άλλα ατυχήματα, όπως στους (εντελώς) περίπου σιδηροδρόμους μας.
Απέναντί της αυτή η (περίπου) κυβέρνηση έχει μια ετεροκαθοριζόμενη (και εξίσου περίπου) αντιπολίτευση, η οποία κινείται αντιδραστικά και αντιστικτικά απέναντι σε οτιδήποτε πράττει ή λέει η κυβέρνηση, ακόμα και αν αυτό είναι θετικό. Μια (περίπου) αντιπολίτευση που βρίσκεται στον αντίποδα των κοινωνικών αναγκών, αφού εμφορείται αμιγώς από ιδεοληψία, μισαλλοδοξία, εχθροπάθεια και ιδιοτέλεια, στερούμενη παντελώς οποιασδήποτε αντιπρότασης και αρκούμενη στον στείρο καταγγελτικό λόγο: «να φύγουν αυτοί, να ‘ρθούμε εμείς, που (άγνωστο πόθεν, αλλά) αυταπόδεικτα είμαστε καλύτεροι για να κάνουμε πάνω- κάτω τα ίδια …».
De jure, de facto, in vitro
Στη χώρα όπου μια περίπου Δικαιοσύνη, αφού οι (υπο-) λειτουργοί της- χωρίς να είναι αναλογικά λιγότεροι (μάλλον το αντίθετο συμβαίνει) ή ιδιαιτέρως υποαμειβόμενοι συγκριτικά με τους ευρωπαίους συναδέλφους τους- είναι με διαφορά οι βραδύτεροι στην απονομή της, με αποτέλεσμα αυτό να συνιστά πρακτικά αρνησιδικία: όταν ο χρόνος για να τελεσιδικήσει μια δίκη αγγίζει τη δεκαετία, δεν μιλάμε για απονομή, αλλά για την αναβολή ή και πρακτική κατάργηση- με ισχυρό ενδεχόμενο παραγραφής αδικημάτων- της ουσιαστικής δικαιοσύνης.
Ζούμε στη χώρα όπου μια περίπου τροχαία- αφού είναι κοινό μυστικό ο ελλιπής υπηρεσιακός υλικοτεχνικός εξοπλισμός και η απουσία διαρκούς εκπαίδευσης των στελεχών της- περίπου ελέγχει- εφόσον οι έλεγχοι είναι «εποχιακοί», λες και πρόκειται για συγκομιδή φρούτων και μόνο σποραδικά εντατικοί, για να ατονήσουν κατόπιν- περίπου οδηγούς- αφού ένα σημαντικό ποσοστό εξ αυτών παίρνει το περίπου δίπλωμα οδήγησης δωροδοκώντας τους- περίπου- εξεταστές, με μεσάζοντες τις- περίπου- σχολές οδήγησης.
…και κάπως έτσι προκύπτει μια από τις ελάχιστες πρωτιές μας στην Ευρώπη: εκείνη των θανάτων σε τροχαία δυστυχήματα.
Όλα τα κιλά (- καθόλου μυαλά)
Ζούμε στη χώρα όπου περίπου αγρότες- αφού οι περισσότεροι προσπορίζονται μεγάλο μέρος των εισοδημάτων τους από κρατικές και κοινοτικές επιδοτήσεις, αντί του παραγόμενου προϊόντος τους, χωρίς να ασχολούνται οι ίδιοι με τη γη τους(;)- κλείνουν κατά το δοκούν τις περίπου εθνικές οδούς- αφού παρά τον πακτωλό κοινοτικών επιδοτήσεων που έχει λάβει η χώρα τον τελευταίο μισό αιώνα(!) προκειμένου ν’ ανανεώσει τις υποδομές της, αυτές κατέληξαν σχεδόν εξολοκλήρου στα χέρια ιδιωτών. Αγρότες που, τηρώντας την παράδοση του μνημειώδους «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», θέτουν μαξιμαλιστικά αιτήματα στη λογική του- όχι από ιδρώτα- βρεγμένου βαμβακιού, που μπορεί στον καιρό του όντως να κατάφερε να μεγιστοποιήσει κιλά και λεφτά, όμως μακροπρόθεσμα αποδείχθηκε μοιραίο, αφού οι κοινοτικοί πόροι αντί της ανασυγκρότησης του αγροτικού παραγωγικού μας μοντέλου εξελήφθησαν (και κατασπαταλήθηκαν) σαν «μποναμάς από τους κουτόφραγκους».
Ακόμα και οι ξένες επενδύσεις που εσχάτως ομολογουμένως συρρέουν επαυξημένες στη χώρα είναι περίπου επενδύσεις, αφού δεν είναι παραγωγικές και ουδόλως δημιουργούν νέες, υψηλής εξειδίκευσης και προστιθέμενης αξίας θέσεις εργασίας, αλλά αφορούν κατά το ήμισυ την εξαγορά ακίνητης περιουσίας: βαφτίζουμε το ξεπούλημα του βιούς μας «επένδυση» και αντί να ντρεπόμαστε που τρώμε από τα έτοιμα, βαυκαλιζόμαστε για υποτιθέμενους «ρυθμούς ανάπτυξης», που στην πραγματικότητα είναι απώλεια αποθησαυρισμένης προγονικής γης και ακίνητης περιουσίας.
Περίπου ζούμε, αφού στην πραγματικότητα...
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ
Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ πριν ακριβώς από μια δεκαετία, στις 10 Ιανουαρίου του 2016, απετέλεσε για το φιλομεταρρυθμιστικό, εκσυγχρονιστικό τμήμα της κοινωνίας μια αναλαμπή αισιοδοξίας. Παρ΄ ότι σήμερα για αρκετούς η δήλωση αυτή ακούγεται παράταιρη, εντούτοις όλα κρίνονται σε σχέση με τα ιστορικά τους συμφραζόμενα.
REWIND: ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2016
Έναν χρόνο πριν την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη την εξουσία της χώρας έχουν αναλάβει οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που μετά την (πανηγυρική, για αυτούς) επικράτηση του «όχι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του ’15 (και παρά την κωλοτούμπα Τσίπρα ευθύς μετά) μοιάζουν κραταιοί, έχοντας ανανεώσει τη λαϊκή εντολή στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ’15, απολαμβάνοντας τη στήριξη μιας σχετικής κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά και της πλειοψηφίας των συστημικών ΜΜΕ της χώρας, που διάκεινται φιλικά απέναντί τους.
Μέσα σε εκείνο το ζοφερό σκηνικό, με τον τόπο να κυβερνάται από πολιτικούς εμφορούμενους από παρωχημένες απόψεις και εμποτισμένους σε ιδεολογική ναφθαλίνη πιασμένους αγκαζέ με τη χειρότερη εκδοχή της λαϊκιστικής, συνωμοσιολόγας, θρησκόληπτης «λαϊκής» δεξιάς, ο Κυριάκος φάνταζε μια όαση!
Επιπλέον, οι επίδοξοι διάδοχοι του- πατριδοκάπηλου και ανέμπνευστου- Αντ. Σαμαρά στην προεδρία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν παραπλήσιες- του προκατόχου, αλλά και μεταξύ τους- παραλλαγές και εκφάνσεις του παλαιοκομματισμού: ο Β. Μεϊμαράκης, ένας άνθρωπος με αποκλειστικά κομματικές περγαμηνές, ο Απ. Τζιτζικώστας, ένας άχρωμος, άοσμος γιός βουλευτή που ευελπιστούσε να συσπειρώσει το «καραμανλικό» μπλοκ- που με τη σειρά του έβλεπε στο πρόσωπό του τον ιδανικό «μεσεγγυούχο» για να «παρκάρει» το κόμμα μέχρι να προλάβει να ανδρωθεί ο επόμενος (οποιοσδήποτε, κατά προτίμηση βέβαια «Κώστας», όπως εκείνος του Αχιλλέα, που μόλις μια εβδομάδα πριν το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών ντρεπότανε ν’ απαντήσει για θέματα ασφαλείας των τρένων) Καραμανλής και ένα εκ μεταγραφής «αουτσάιντερ», ο Άδωνις, που με τη σειρά του φιλοδοξούσε να εμπνεύσει το ακροδεξιό ακροατήριο.
Μπρος σ’ αυτούς τους αντιπάλους βγαλμένους από το παρελθόν, ο Μητσοτάκης ο νεότερος έκανε τη διαφορά.
«ΑΠΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ»
Πρώτ’ απ’ όλα διέθετε τα κατάλληλα «οικογενειακά εχέγγυα»: ο - ιδρυτής της δυναστείας - πατέρας Μητσοτάκης υπήρξε ο μόνος μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός που με πρωτεργάτες τους Μάνο και Ανδριανόπουλο προσπάθησε κάπως να εξορθολογήσει το αβυσσαλέο ελληνικό δημόσιο και να μεταρρυθμίσει τη χώρα, απαγκιστρώνοντας την κοινωνία από τον ασφυκτικό, υπερτροφικό- από τις «παχιές ευρωπαϊκές αγελάδες» των Μ.Ο.Π και των πακέτων Ντελόρ της δεκαετίας του ’80- κρατισμό. Η (σχετική) αποτυχία του εγχειρήματος δικαιολογείται από το σύντομο της θητείας του, αφού η δημαγωγική (και ανίερη) συμμαχία Παπανδρέου- Σαμαρά, σε συνδυασμό με τον τραμπουκισμό των Κολλάδων κατάφεραν να ρίξουν την κυβέρνηση του πατρός Μητσοτάκη πριν την ολοκλήρωση της πρώτης τετραετίας της.
Η αδερφή του νυν π/θ, η οποία ενεπλάκη στην ενεργό πολιτική μετά τη δολοφονία του συζύγου της Π. Μπακογιάννη από τρομοκράτες, διακρινόταν για τη νηφαλιότητα και τον πραγματισμό της. Υπήρξε, άλλωστε η μόνη βουλευτής του (στην αξιωματική αντιπολίτευση, τότε) κόμματος της ΝΔ που υπερψήφισε το πρώτο μνημόνιο - εκείνο του ΓΑΠ - ως εθνικά αναγκαίο, πράγμα που την οδήγησε στην αποπομπή της από το κόμμα.
ΤΟ ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑ ΜΕΤΩΠΟ
Πολύ πιστώνουν στον Κυριάκο Μητσοτάκη την πατρότητα του «αντισύριζα» μετώπου, το οποίο εν πολλοίς υπήρξε το όχημα που τον οδήγησε στην εξουσία. Η αλήθεια είναι πως ο Μητσοτάκης απλά επιβιβάσθηκε στο όχημα που εξέφραζε μια υπαρκτή κοινωνική ανάγκη: προκειμένου να καταφέρουν να επιβιώσουν πολιτικά, το 39% των «μενουμευρωπαίων» οδηγήθηκαν στη συσπείρωση γύρω από τον πιο ισχυρό φιλοευρωπαϊκό πόλο, που δεν ήταν άλλος από τη ΝΔ.
Εφαρμόζοντας περισσότερο την (πατροπαράδοτη) τακτική του «ώριμου φρούτου» (που στην περίπτωση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν από τα γεννοφάσκια του υπερώριμο, αφού το συγκεκριμένο μόρφωμα ανήλθε στην εξουσία χωρίς καμία προπαρασκευή και εκ τούτου εφήρμοσε πολιτικές που δεν είχαν καμία συνοχή και κανέναν ειρμό, με αλλεπάλληλες παλινωδίες επί παντός επιστητού που νομοτελειακά αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν στην πτώση τους), παρά προτείνοντας λύσεις, ο Κυρ. Μητσοτάκης ανέλαβε τον πρωθυπουργικό θώκο το καλοκαίρι του 2019.
Η ΑΡΧΗ ΤΟ ΉΜΙΣΥ (Ή ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΑΝ) ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ
Μετατρέποντας την απειλή (της πανδημίας) σε ευκαιρία (ψηφιοποίησης του Δημοσίου, συνεπικουρούμενος από τον έτερο Κυριάκο της κυβέρνησής του), τα πρώτα δείγματα γραφής του ως πρωθυπουργού ήταν θετικά. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της υβριδικής εισβολής στον Έβρο το ’20 και η (ουσιαστική) θεσμοθέτηση πολιτικής προστασίας- αφού ως τότε ως τέτοια εκλαμβάνονταν οι αυτοσχεδιασμοί της κάθε υπηρεσίας, που μας οδήγησαν στην εκατόμβη νεκρών στο Μάτι- αποτέλεσαν έναν αρχικά θετικό απολογισμό της πρώτης διετίας.
Έκτοτε, το όποιο θετικό αφήγημα αγνοείται…
ΤΕΜΠΗ, ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΑΝΕΣ
Το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών συνέβη 9 χρόνια μετά την υπογραφή της σύμβασης που αφορούσε την τηλεδιοίκηση των σιδηροδρόμων (που είχε αρχικό ορίζοντα υλοποίησης τα 2 έτη). Κατά σύμπτωση(;) τα πρώτα τεσσεράμισι εξ αυτών αφορούσαν τη διακυβέρνηση συριζανέλ και τα υπόλοιπα τεσσεράμισι αυτή της ΝΔ, καταδεικνύοντας εμβληματικά αφενός την (ισο-)κατανομή των πολιτικών ευθυνών μεταξύ των δυο κυβερνήσεων για το τραγικό δυστύχημα, αφετέρου όμως και την ομοιότητα στην αποτελεσματικότητά τους.
Αν τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι τα σύμβολα της σημερινής κυβερνητικής αδιαφορίας, αλαζονείας και διαφθοράς, η καθημερινότητα και η φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας αποτελούν το επιστέγασμα της αποτυχίας του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού.
Της αποτυχίας του ελλείψει εσωκομματικού αντιπάλου να τιθασεύσει το κόμμα του προς όφελος της κοινωνίας, αποδεικνύοντας πως «αυτή η στάνη, αυτό το γάλα βγάζει».
Της αποτυχίας του ελλείψει ουσιαστικής αντιπολίτευσης να εξαργυρώσει τη λευκή επιταγή που του εμπιστεύθηκε δις ο ελληνικός λαός προς όφελος αυτού, αντί του στενού κύκλου των ημέτερών του που σκανδαλωδώς ευνοεί.
Και της αποτυχίας του, τέλος, έναντι της Ιστορίας, που θα τον κρίνει ως κάποιον που...
"Ω, ρε πού πάμε;!..", που λεγε κ ενας αλλος "σοφός ": #ως_πότε θ' ανεχόμαστε να εναλλάσσονται στην εξουσία κλεπτομανεις με φελούς; pic.twitter.com/YmLYKLoKAp
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) November 24, 2025
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ
Μετά την Αναγεννησιακή ανάσυρση από τη λήθη αιώνων, η ελληνική μυθολογία και η αρχαία ελληνική γραμματεία κατέλαβαν δεσπόζουσα θέση στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Οι αλληγορικές αναφορές στη λογική που αντιμάχεται ορμέμφυτα πάθη και οι συναρπαστικές ιστορίες για τον αέναο αγώνα μεταξύ αρετής και κακίας και δίκαιου ενάντια στο άδικο, τις έχουν καταστήσει διαχρονικά επίκαιρες, εμπλουτίζοντας το οικουμενικό υποσυνείδητο με πανανθρώπινες αξίες και οράματα.
Ιθάκη
Η Ιθάκη συμβολίζει τον αρχετυπικά οικείο προορισμό: την πολυπόθητη άφιξη στο απάγκιο λιμάνι, την πατρώα γη και τη ζεστή αγκαλιά της πιστής Πηνελόπης και του μονάκριβου Τηλέμαχου, που ακολουθεί την Οδύσσεια - άλλη μια οικουμενική αλληγορία για τις δυσκολίες της ζωής - με τα αναρίθμητα εμπόδια - Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες- αλλά και τους γοητευτικούς πειρασμούς - Κίρκη και Σειρήνες, που πρέπει να αντιπαρέλθεις προκειμένου να «δέσεις» στο λιμάνι της.
Εύλογη, λοιπόν η επιλογή του συγκεκριμένου τίτλου ως επιστέγασμα του επιχειρούμενου rebranding του τέως πρωθυπουργού. Αποπειρώμενος να ξαναγράψει την ιστορία των πεπραγμένων κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του - την οποία δικαιολογημένα ακόμα και ο ίδιος εκλαμβάνει περισσότερο ως άχθος, παρά ως δικαίωση, εξ ου και ο τρόπον τινά «επεξηγηματικός» τόνος του - ο συγγραφέας εσκεμμένα αναλαμβάνει το ρόλο του αποστασιοποιημένου αφηγητή, ωσάν να αφορούσε κάποιον άλλο και να μην ήταν ο ίδιος ο πρωταγωνιστής εκείνων των γεγονότων. Επιχειρεί - μάλλον άκομψα και ελάχιστα έντεχνα - να αποποιηθεί κάθε ευθύνη, μετακυλίοντάς την (πρακτικά) σε όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες του και εξαιρώντας αυτάρεσκα μόνο τον ίδιο.
Στις σελίδες του πονήματος αναφέρεται ως ουδέτερος παρατηρητής σε «επιπόλαιους», «εμμονικούς», «αφόρητους» ή ακόμα και «τοξικούς» συνεργάτες, λες και δεν υπήρξαν όλοι τους προσωπικές του επιλογές που ζημίωσαν τη χώρα. Αποφεύγοντας την ανάληψη ευθυνών, «πετά το μπαλάκι» στους άλλους, κρατώντας για τον εαυτό του το ρόλο του ενορχηστρωτή (μιας ξεκούρδιστης ορχήστρας), του στρατηλάτη (αναξιόμαχου στρατεύματος) του ιθύνοντα (άνευ) νου, αρνούμενος να προβεί σε οποιαδήποτε αυτοκριτική- πολλώ δε μάλλον απολογία.
Τροία
Δεδομένου ότι το συγκεκριμένο βιβλίο θεωρητικά στοχεύει στην «ανασύσταση» της εικόνας (το "rebranding" ελληνιστί) του τέως πρωθυπουργού με απώτερο σκοπό την επαναδιεκδίκηση της εξουσίας υπό την ίδια, δική του διεύθυνση, αλλά με έτερο, νεοπαγή πολιτικό φορέα και νέους (το ίδιο «επιτυχημένους» με όσους περιγράφονται στο βιβλίο, άραγε;) συνεργάτες, θα ανέμενε κανείς να αναφέρεται περισσότερο στο σχέδιο και τη στρατηγική του συγγραφέα(;) του για την επόμενη, παρά στην προηγούμενη δεκαετία. Εντούτοις, προφανώς ελλείψει ενός τέτοιου οράματος και με μόνη οδηγό παράσταση για το δημιουργό του πονήματος την ανάληψη της πολύφερνης εξουσίας, κάτι τέτοιο απουσιάζει εμφατικά.
Βλέπετε, η εξουσία αντιμετωπίζεται από τον τέως πρωθυπουργό όχι σαν όχημα έκφρασης των αναγκών και φορέα προόδου της κοινωνίας, αλλά σαν αυτοσκοπός, σαν τρόπαιο: σαν την ωραία Ελένη της Τροίας, με τον ίδιο σε ρόλο Αγαμέμνονα και τον τωρινό πρωθυπουργό σαν Πάρη που του την υφάρπαξε.
Όλα αυτά θα αφορούσαν λογοτεχνικές, ιστορικές ή έστω παραπολιτικές στήλες αν στο μεταξύ, έξι χρόνια από την αποχώρησή του από το Μαξίμου και από τη συνακόλουθη ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την παρούσα κυβέρνηση, είχε έστω αχνοφανεί μια κάποια χαραμάδα αισιοδοξίας για την κοινωνία. Αν είχαν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις για δίκαιη και ισομερή ανάπτυξη για τους πολλούς. Με πραγματικά παραγωγικές επενδύσεις που θα δημιουργούσαν καλά αμειβόμενες, υψηλής εξειδίκευσης και άρα προστιθέμενης αξίας θέσεις εργασίας, που θα επέτρεπαν στη νεολαία μας να ζει αξιοπρεπώς και να δημιουργεί εδώ, στον τόπο μας, αντί να βρίσκεται μεταξύ σφύρας- εποχιακής εργασίας σε εστίαση και τουρισμό εναλλάξ με το ταμείο ανεργίας- και άκμονος- ξενιτιάς, προς άγραν ενός καλύτερου μέλλοντος.
Δυστυχώς πόρρω απέχουμε από μια τέτοια πραγματικότητα. Η παρούσα κυβέρνηση έχει επανειλημμένα αποδείξει πως δεν έχει στο επίκεντρο των άμεσων ενδιαφερόντων της την ευημερία της πλειοψηφίας των πολιτών, αλλά τα συμφέροντα φίλιων παραγόντων - βλ. απευθείας αναθέσεις - και των ημέτερων στελεχών και παιδιών – βλ. ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αρκείται σε μια διαχειριστική διεκπεραίωση των εκάστοτε ζητημάτων, στερούμενη ενός συλλογικού οράματος, ενός συνεκτικού αφηγήματος και ενός εθνικού στόχου. Προβάλλει ως επιτυχία την απλή επιβίωση μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, καταδικάζοντάς το στη λαθροβίωση και το μαρασμό. Στερεί από τους πολίτες την αξιοπρέπεια, προσφέροντάς τους «συσσίτια» παρηγοριάς: επιδόματα και μποναμάδες.
Κύθηρα
…και κάπως έτσι, ακούσια ή εκούσια (ως δυνάμει αντιστικτικό πόλο επανασυσπείρωσης των δικών της απολωλότων προβάτων- ψηφοφόρων) το κυβερνών κόμμα κατάφερε ν' αναστήσει ένα «πολιτικό πτώμα» που η κοινωνία είχε θέσει «στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας» ως μια θλιβερή, ευτράπελη, αναξιόπιστη ανάμνηση, αναγορεύοντάς το σε παράγοντα εξελίξεων και πιθανό διεκδικητή της εξουσίας.
Με την κοινωνία, όλους εμάς, να παρακολουθούμε αμέτοχοι και αποσβολωμένοι την Ιθάκη να μετατρέπεται στο ακριβώς αντίθετο: σε «Κύθηρα, που ποτέ δεν θα τα βρούμε», σ’ ένα ανεκπλήρωτο όνειρο για μια περήφανη πατρίδα και σε αιώνιο απωθημένο για μια αξιοπρεπή ζωή εντός συνόρων για όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως καταγωγής και κομματικών προτιμήσεων, που με «όπλο» τους την αξιοσύνη, την τιμιότητα και την εργατικότητα θα μπορούν να προκόβουν και να προοδεύουν.
Για το τέλος, μια «οδηγία προς ναυτιλλομένους»:
— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) October 16, 2025
Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΚΤΣΑΛΗ
Τον Δεκέμβριο του 1944 εκεί πέσαν οι σφαίρες που απετέλεσαν τη θρυαλλίδα ενός καταστροφικού εμφυλίου πολέμου. Τον Απρίλη του 1967 εκεί μπροστά οι ερπύστριες θέσαν όλη τη χώρα «στο γύψο»- και τη μισή «στην κατάψυξη»- για μια επταετία.
Το 2011 μπορεί η πλατεία μπροστά στο μνημείο να χωρίστηκε σε άνω και κάτω, αμφότερες όμως είχαν για κοινό τους γνώρισμα τις - ευτυχώς εικονικές - κρεμάλες.
Το 2025 σειρά είχε ένα αυτοσχέδιο «μνημείο» για τους νεκρούς των Τεμπών.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα μνημείο που θα έπρεπε να μας ενώνει, όπως αυτό του άγνωστου στρατιώτη και κατά προέκταση η ευρύτερη πλατεία Συντάγματος, αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης και εθνικού διχασμού.
Πριν λίγα μόλις χρόνια ένας μεσήλιξ συνδικαλιστής προκάλεσε την θυμηδία του πανελλήνιου, όταν κατά τη διάρκεια μιας «παράστασης διαμαρτυρίας» εναπόθεσε αμέριμνα και αναπαυτικά το υπόδημά του επί του μνημείου. Η εικόνα του φέροντος γυαλί ηλίου κ γιλέκο ανδρός, ο οποίος νωχελικά θώπευε το κομπολόι του αυταπατώμενος πως «αγωνίζεται για τα (όποια μικροσυντεχνιακά) δίκια του» - ενώ στην πραγματικότητα βεβήλωνε το μνημείο απάντων των πεσόντων κατά τους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες - δικαίως προκάλεσε γενικευμένη μήνη, αφού αποτύπωσε εμφατικά την παντελή έλλειψη ιστορικής μνήμης, εθνικής συνέχειας και πατριωτικής ενσυναίσθησης.
Αποτελεί πλέον κοινοτυπία το κλισέ πως εντός του εθνικού μας γονιδιώματος ενυπάρχει το σπέρμα της εθνικής διχόνοιας, που μας στερεί τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμα και για τα στοιχειώδη, όπως φερ’ ειπείν το πού αποσκοπεί και τί (θα έπρεπε να) συμβολίζει ένα μνημείο αφιερωμένο στον άγνωστο στρατιώτη, ή το ποια θα ήταν η δέουσα τιμωρία των ενόχων ενός τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος και τι θα οφείλαμε να διδαχθούμε (και να πράξουμε) εξ αυτού.
Τα Τέμπη θα κατατρέχουν το συλλογικό μας υποσυνείδητο για χρόνια, διότι τόσο οι αιτίες του δυστυχήματος, όσο και η κατοπινή του αντιμετώπιση συνοψίζουν με το δραματικότερο τρόπο νεοελληνικές παθογένειες που ούτε τα τρια μνημόνια και η δεκαετής Κρίση δεν κατάφεραν να αγγίξουν. Συγκεκριμένα, η ελληνική κοινωνία έστω υποσυνείδητα αναγνωρίζει πώς φέρει μέρος της ευθύνης επειδή επί δεκαετίες ανέχεται - αν δεν υποθάλπει - ένα πελατειακό κράτος που διορίζει στη θέση (κυριολεκτικά) κλειδί του σταθμάρχη έναν ακατάλληλο πρώην(;) αχθοφόρο, με μόνο του εχέγγυο το ότι «είναι του κόμματος».
Επιπλέον, ανέχεται ο συγκεκριμένος ακατάλληλος «σταθμάρχης» να διαχειρίζεται το πλέον - αν όχι μοναδικό, δεδομένης της απίσχνασης των ελληνικών σιδηροδρόμων - κομβικό σημείο, εκείνο του σταθμού της Λάρισας, χωρίς επίβλεψη, επειδή σε λίγο θα τελείωνε η βάρδια του έτερου (και εμπειρότερου) επόπτη-σταθμάρχη, ο οποίος «ήθελε να πάει σουβλάκια στα παιδιά του», εξ ου και απουσίαζε από τη θέση του, εκθέτοντας τις ασφαλείς μεταφορές στα χέρια ενός τραγικά ανεπαρκή, όπως απεδείχθη, «συναδέλφου» του.
Και τέλος, επειδή ανέχτηκε (ή και στήριξε) ένα πολιτικό προσωπικό που στο βωμό του αθέμιτου κέρδους καθυστέρησε για μια ολόκληρη οκταετία την υλοποίηση της σύμβασης 717 (προκειμένου αυτή να υπερκοστολογηθεί), που αφορούσε την (επιδοτούμενη από την ΕΕ) τηλεδιοίκηση των σιδηροδρόμων, που κατά γενική ομολογία θα είχε αποτρέψει τη σύγκρουση των δυο αμαξοστοιχιών.
Πώς τιμούμε τα θύματα;
Ο καλύτερος - και πιο έμπρακτος - τρόπος να σεβαστούμε τη μνήμη των νεκρών είναι να αποτρέψουμε την υποτροπή, την επανάληψη παρόμοιων θανάσιμων συμβάντων. Προκειμένου να συμβεί αυτό απαιτείται μια ενδελεχής ενδοσκόπηση ώστε να αντιληφθούμε με την προσήκουσα υπευθυνότητα, ψυχραιμία και νηφαλιότητα αφενός τί και αφετέρου ποιος ευθύνεται για το συγκεκριμένο περιστατικό, ώστε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα και να απονεμηθεί πραγματική δικαιοσύνη στους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς του συμβάντος.
Στην περίπτωση των Τεμπών δυστυχώς συνέβη ακριβώς το αντίθετο: επανειλημμένες έρευνες κοινής γνώμης καταδεικνύουν συντριπτικές πλειοψηφίες που θεωρούν πως από πλευράς της κυβέρνησης υπήρξε απόπειρα συγκάλυψης των ευθυνών και απόκρυψης των ενόχων του δυστυχήματος, αντί της αποκάλυψής τους.
Οι χειρισμοί που ακολούθησαν, με τις παλινωδίες (ακόμα και του ίδιου του πρωθυπουργού) σχετικά με το (πιθανό) παράνομο φορτίο και το «μπάζωμα» του τόπου του δυστυχήματος επέτειναν την αντίληψη της κοινωνίας για την παταγώδη αποτυχία του (εξαγγελμένου) «επιτελικού κράτους» εκ μέρους μιας κυβέρνησης που κόπτεται περισσότερο για την επικοινωνιακή αντιμετώπιση, παρά την πάταξη των παθογενειών που οδήγησαν στο δυστύχημα.
Από την άλλη μεριά σύσσωμη η αντιπολίτευση - ακόμα και η αξιωματική που όφειλε να λειτουργήσει πιο «θεσμικά», ενισχύοντας την αξιοπιστία της - έσπευσε σε ένα κρεσέντο δημαγωγίας, συνωμοσιολογίας και εχθροπάθειας, που όπως αποδεικνύουν και οι δημοσκοπήσεις αν δεν την έβλαψαν, πάντως σίγουρα δεν την ωφέλησαν (για να μην αναφέρουμε και το κατά πόσο ήταν ηθικά ορθή η εκμετάλλευση των Τεμπών για ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα).
Αιτία αυτής της πρακτικής ήταν (και παραμένει) η έλλειψη πραγματικού εναλλακτικού αφηγήματος, σχεδίου και οράματος, αφού στην γενικευμένη και αυτονόητη λαϊκή απαίτηση για «καλύτερο Κράτος» απαξάπασα η αντιπολίτευση αντιτείνει είτε το «περισσότερο Κράτος» (τα σπαράγματα της αριστεράς), είτε «το δικό μας Κράτος» (οι παραφυάδες της «λαϊκής δεξιάς»).
Κι εμείς;
Και κάπου εκεί ανάμεσα παραμένει ηθικά μετέωρο και πολιτικά εκκρεμές το υγιές, μη κρατικοδίαιτο, πλειοψηφικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, εκείνο που έχει μάθει να μοχθεί και να εργάζεται για να συντηρεί ένα Κράτος που δεν νοιάζεται να υπηρετεί την κοινωνία, αλλά αποκλειστικά να αυτοσυντηρείται εις βάρος της.
Οι αιώνια αδικημένοι «άγνωστοι πολίτες»: μήπως εκεί δίπλα στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη να κατασκευάζαμε και ένα αντίστοιχο για αυτόν τον πολίτη;
Ρητορικό το ερώτημα, μιας και η επίσημη ελληνική Πολιτεία, εκπροσωπούμενη μάλιστα από τον ανώτατο πολιτειακό της άρχοντα, έκανε πρόσφατα τα αποκαλυπτήρια ενός - ανεπίδεκτου αισθητικού σχολιασμού - «μνημείου των μικρομεσαίων» (sic), απαξιώνοντας πλήρως την ίδια την έννοια της λέξης «μνημείο».
Ως ένδειξη ελάχιστης αυτογνωσίας, τουλάχιστον θα μπορούσαμε...
ΕΦΑΠΑΞ | | Σ'απαντώ, μ'απαντάς #ελλαδα #πολιτική pic.twitter.com/FbUQspD3SH
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) September 22, 2025
Πώς είναι δυνατόν να μην έχει αλλάξει τίποτα 110χρ μετά (&τί κάνουμε εμείς γι αυτό;!)#ως_πότε;
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) September 17, 2025
*αστερίσκος #κοινότητα_πολιτών #πολιτική_από_πολίτες #κι_όμως_γυρίζει #μέχρι_να_βρούμε_νερό *️⃣✌️ pic.twitter.com/raJE6a0ipq
Μήπως τελικά τα επιδόματα γεννήσεων δεν είναι αρκετά για την αντιμετώπιση του δημογραφικού; pic.twitter.com/jy0AnOCxB6
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) September 17, 2025
Μισό αιώνα επιδοτούμενοι κ ακόμα έχουμε υποδομές του '60: #ως_πότε θ' ανέχεσαι μια πολιτική καστα που σε κρατα μισο αιώνα πίσω απο την υπόλοιπη υφηλιο; pic.twitter.com/2gR2zZCume
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) August 24, 2025
Πώς καταφέραμε να λάβουμε ενα σκασμό επιδοτήσεις κ να μην μπορούμε να κάνουμε διακοπες στην ιδια μας την πατρίδα;#ως_πότε θα ανέχεσαι να σε διαφεντεύει ενα πολιτικό προσωπικό που νοιάζεται μόνο για την εξουσία;
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) August 27, 2025
Καιρός να σηκώσουμε κεφάλι: *αστερίσκος #κοινότητα_πολιτών… pic.twitter.com/Np0GpTaWfX
(Τα κάνουμε) #όλα_λάθος! #ως_πότε θα το ανεχόμαστε; Καιρός αυτό να το αλλάξουμε! pic.twitter.com/ahnQn9tm8f
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) August 13, 2025
Ολη η υφήλιος προοδεύει κ το μικρο γαλατικο χωριό ανθισταται σ' οποιαδηποτε πρόοδο: #ως_πότε; pic.twitter.com/oQgtCmJOhX
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) August 15, 2025
Εάν είχαμε περάσει κομμουνισμό, τώρα θα καλπάζαμε. Αλλά υιοθετήσαμε όλες τις πατέντες που οδήγησαν το σιδηρούν παραπέτασμα στην εξαθλίωση. https://t.co/Zn6Cu0tSTN
— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) August 16, 2025
Όλη η υφήλιος προοδεύει κ εχουμε απομείνει μια θλιβερή οθωμανοσοβιετικη ιδιαιτεροτητα/ ιδιοτροπία: #ως_πότε; pic.twitter.com/TAvgc8SsRk
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) July 20, 2025
Μπορεί να γελάμε αλλά όταν βλέπεις 18 χρονών νιάτα να σκέφτονται πως θα πάρουν επίδομα ανεργίας καταλαβαίνεις ότι το μέλλον της χώρας είναι μαύρο.
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) July 21, 2025
pic.twitter.com/6rE7bbKTbO
"Ελληνική" σαλάτα με ντομάτα Ολλανδίας κ κρεμμύδι Αυστρίας.
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) July 21, 2025
Κατάργηση κάθε αγροτικής επιδοτήσης που δεν συνδέεται με την αύξηση της παραγωγικότητας.
Απ'τον Κυριάκο βέβαια,δεν έχω τέτοιες απαιτήσεις. https://t.co/PmpVYjdNmr
Πριν τη δημιουργία του ελληνικού κράτους,το ελληνικό στοιχείο ήταν κυρίαρχο στο εμπόριο κ τη ναυτιλία σε ολη τη νοτιοανατολική Ευρώπη.
— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) July 20, 2025
Σήμερα κυριαρχούμε στη θάλασσα,κ στο εμπόριο είμαστε ανύπαρκτοι.
Το ελληνικό κράτος,είναι αιτία όλων των δεινών μας.
Μόνη λύση,αυτό.👇 pic.twitter.com/jG4ulxmFgM
Ήξερες οτι φταις ΕΣΥ προσωπικά που χρυσοπληρωνεις φρούτα κ λαχανικά;🍏🫛 ...ε, μάθε το!#Ελλαδα pic.twitter.com/7WTg9cFpqZ
— Βαγγέλης Ακτσαλής (@v_aktsalis) May 26, 2025
Θα πάμε στην πορεία; Απόψεις σοβαρές. Διαφωνώ με τη φυσική παρουσία εκεί γιατί φαίνεται να τους νομιμοποιείς. Σέβομαι τα επιχειρήματα και την καθαρή σκέψη..!🙏 pic.twitter.com/gs3tcvxrI6
— @nikolaosderes (@nikolaosderes) February 25, 2025
