ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Πορεία προς τον λαό

Η μόνη ρελάνς που μπορεί να κάνει πλέον ο Ζήκος είναι να κατέβει με μια ομαδα Γεωπόνων και να μας πείσει πως κατάφεραν υβρίδιο λεφτόδεντρου που παράγει 15δις ανά έτος! #ελας_για_να_γελάς #ποιος_πληρώνει

— 🇬🇷💙 Agnadeftis (@aaavadistos) September 6, 2026

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Από τη μια οι «νοικοκυραίοι» της ΝουΔου, που (Θεο)Χάρη μας κάνουν που μας κυβερνούν, κι από την άλλη ο… μεσσίας «ή εμείς ή κανείς» πρόεδρος Τσίπρας, ο οποίος σύμφωνα με τον συνάδελφο «Βηματοδότη», παρότι δεν τον… απασχολεί, αλίμονο, η πτωτική τάση του κόμματος ΕΛΑΣ του οποίου προΐσταται (ο Τσίπρας, όχι ο «Βηματοδότης»), αναμένεται να ξεκινήσει από τα μέσα Οκτωβρίου, έτσι για την… πλάκα του, περιοδείες ανά την επικράτεια. 

Θα πραγματοποιήσει περί τις δέκα μεγάλες περιοδείες σε έδρες περιφερειών μέχρι τα Χριστούγεννα, ενώ ενδιάμεσα, τίποτε Δευτερότριτα, προγραμματίζει περιοδείες και στην Αττική. Τόσο καλά πάει το κόμμα! Δηλαδή, αν δεν πήγαινε τόσο καλά, όσο πιστεύει ο αρχηγός, τι ακριβώς θα έκανε; Αναρωτιέμαι.

Η επίσημη εκδοχή που δίνεται πάντως, και την καταχωρίζω, όπως μου τη μετέφερε ένας δικός του, είναι πως «ο πρόεδρος θα επιδιώξει να δημιουργήσει συνθήκες πορείας προς τον λαό και στη διάρκεια της πορείας αυτής να αναθερμάνει τη σχέση του με τον κόσμο που τόσο τον στήριξε όλα αυτά τα χρόνια».

Τέλος πάντων, ο «ή εμείς ή κανείς» ξέρει, και ποιος είμαι εγώ εκείνος που θα αμφισβητήσει τις διαχρονικά «εξαιρετικές» του αποφάσεις και πρωτοβουλίες;

Στην Ηπειρο πάντως, από την οποία κι εκείνος κατάγεται κατά το ήμισυ, έχουμε την παροιμία «με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα μπάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;»…

Υποθέτω, θα την έχει ακούσει.
 

Το κόμμα...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Νοικοκύρηδες και κακομοίρηδες

- Μπαμπά θύμισε μου, τι είναι τσόγλανος?
- Ευκολάκι 👇🏻#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/V8SdAD6jqD

— ιξ του δε ζi (@iks_to_the_zi) September 26, 2026

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Ο Θεοχάρης (Χάρης για τους φίλους του, για να κάνει και ρίμα) Θεοχάρης είναι υφυπουργός Εξωτερικών, στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

 Ο Θεοχάρης (μικρό, επώνυμο, όπως θέλετε χρησιμοποιήστε το), καλό παιδί κατά τα άλλα, έχει μια αριστοκρατική αντίληψη για την πολιτική. Κατ’ αυτόν τα κόμματα δεν έχουν ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Δεν έχουν καν ταξικές διαφορές. Αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι το «πλούσιοι και φτωχοί». Οι «έχοντες και κατέχοντες» και οι άλλοι, αυτοί που όπως έλεγε κι η γιαγιά μου «δεν έχουν πού την κεφαλήν… πλύναι»!

Ο Θεοχάρης (όνομα και επώνυμο μαζί) έχει καταλήξει ότι τα κόμματα είναι δύο ειδών: 

Tων «νοικοκυραίων», όπως η ΝουΔου, στην οποία τώρα αυτός ανήκει, έπειτα από μια ταραχώδη διαδρομή στην πολιτική, και των «κακομοίρηδων. Πού είναι όλοι οι υπόλοιποι, και εν προκειμένω το ΠΑΣΟΚ – διότι στην κόντρα που είχε με το στέλεχος του Κινήματος Τόνια Αντωνίου (στο κανάλι Action24), πομπωδώς και με πλήρη επίγνωση του τι έλεγε, ξεφούρνισε βαθυστόχαστη ανάλυση: «Εχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη. Υπάρχουν όμως και νοικοκύρηδες. Δεν υπάρχουν μόνο κακομοίρηδες»! Τόσο απλά, και τόσο απλουστευτικά…

Ηθελε να το παίξει Αδωνις

Ο Θεοχάρης λοιπόν (όνομα και επώνυμο μαζί), προφανώς είναι – και αυτός – λάτρης του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Οταν έλεγε αυτή τη βλακεία είχε στο μυαλό του, την κλασική ταινία «Ο εμίρης κι ο κακομοίρης», όπου ο φτωχός «κακομοίρης» (Γιώργος Πάντζας) ερωτεύεται την κόρη (Ελ. Προκοπίου) του εμίρη (Μίμη Φωτόπουλου), ο οποίος επισκέπτεται την Ελλάδα. Διαφορετικά, δεν βλέπω τον λόγο να βρίσει όλους τους υπόλοιπους. Εκτός κι αν είπε μέσα του, τώρα που ζορίζει το πράγμα στον νότιο τομέα της Β’ Αθήνας όπου εκλέγομαι, ας το παίξω λίγο Αδωνις. 

Ναι ρε φίλε, αλλά Αδωνις είναι ένας, κι αυτό που κάνει είναι μοναδικό – μετά το καλούπι έσπασε. 

Εσύ, με τι προσόντα;

Επειτα, δηλώνεις όσα δηλώνεις περί των κομμάτων που εκπροσωπούν τους «κακομοίρηδες», δεν φοβάσαι μη σε ρωτήσει κανείς, ρε Θεοχάρη το κόμμα που ίδρυσες, και στη συνέχεια σε… διέγραψε (πρωτοφανές!), «νοικοκύρηδες» εκπροσωπούσε ή «κακομοίρηδες»;

Υπενθυμίζω σχετικά ότι το παλικάρι ήταν για κανένα χρόνο (2015-2016) βουλευτής με το Ποτάμι, αλλά δεν έμεινε για πολύ εκεί. Ανεξαρτητοποιήθηκε, και ίδρυσε δικό του κόμμα που το ονόμασε «Δημοκρατική Ευθύνη», αυτοχρίστηκε αρχηγός, έφτιαξε και κάτι όργανα, αλλά στη συνέχεια τα… «όργανα» με το που κατάλαβαν περί τίνος επρόκειτο, τον… διέγραψαν! Και τι να κάνει κι αυτός, παρέμεινε για ένα διάστημα ανεξάρτητος βουλευτής και τον Δεκέμβριο του 2018 εντάχθηκε επίσημα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝουΔου, έπειτα από μια εμπνευσμένη πρωτοβουλία του προέδρου Κυριάκου του Α’. Σκέφτηκε ο αρχηγός, πού να τον αφήσω μόνο του, αυτόν τον «κακομοίρη» – να μου τον φάει κάνας… εμίρης; Ας τον πάρω μαζί μου. Και τον πήρε. Αυτό είναι όλο…

Η περίπτωση Θεοχάρη, όπως και η περίπτωση Κουλκουδίνα βουλευτή Πιερίας (αυτός που μας συστήνει αφού δεν μας φτάνουν τα χρήματα για βενζίνη, να πάρουμε λεωφορείο να φτάσουμε… αύριο, στη δουλειά), όπως και η περίπτωση της φίλης μου της Σοφίας Βούλτεψη που ρωτούσε την άλλη αν έχει… πετρελαιοπηγές και ενδιαφέρεται για τις τιμές των καυσίμων, θα μπορούσε να δεχτεί κανείς ότι αποτελούν αποτέλεσμα της πίεσης που δέχονται οι βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης στις δημόσιες εμφανίσεις τους. 

Θα μπορούσε επίσης να τους αναγνωρίσει ως ελαφρυντικό ότι εξαιτίας της πίεσης, πολλές φορές καταφεύγουν στην πρόκληση και την ένταση, για να ξεφύγουν. Ομως…

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ

Υπέροχα...
Επιτέλους κάτι καινούριο...
Να φύγει Μητσοτάκης που θέλει ιδιωτικά πανεπιστήμια και πανεπιστημιακή αστυνομία.
Να έρθει ο Τσίπρας που θέλει ιδιωτικά πανεπιστήμια και πανεπιστημιακή αστυνομία. https://t.co/OSLaGNQpJ0

— spery🇬🇱 (@speryspery) August 1, 2026

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς ότι το άρθρο 16 του Συντάγματος περί μη κρατικών πανεπιστημίων συνιστά αναχρονισμό και οπισθοδρόμηση για μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η πρόσφατη θέση του κόμματος ΕΛΑΣ μάς έδωσε μια θαυμάσια ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι το πολυδιαφημισμένο ιδεολογικοπολιτικό στίγμα αυτού του κόμματος δεν είναι παρά ένα «ποτ πουρί» θέσεων, οι οποίες παίζουν μεταξύ τους γροθιές.

Η βασική θέση του κόμματος, ότι εάν αναλάβει ποτέ τη διακυβέρνηση της χώρας ΔΕΝ θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που έχουν ιδρυθεί, είναι μια θέση καθαρά συντηρητική. Ερχεται σε πλήρη αντίθεση με τη βασική πολιτική στάση της Αριστεράς, οιασδήποτε μορφής, που καθήλωσε την τριτοβάθμια εκπαίδευση για πέντε δεκαετίες και οδήγησε χιλιάδες παιδιά στο εξωτερικό, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν οικονομικά, κοινωνικά, ακόμη και πληθυσμιακά, για τη χώρα.

Παράλληλα επιβεβαιώνει, και ουσιαστικά υιοθετεί, μια συγκρουσιακή πολιτική απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αυτή δηλαδή της διά νόμου παράκαμψης του άρθρου 16, προκειμένου να επιτραπεί η δημιουργία στην Ελλάδα είτε αυτοτελών ξένων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων είτε παραρτημάτων ήδη υπαρχόντων ξένων πανεπιστημίων.

Και πότε ακριβώς διατυπώνεται αυτή η θέση, η οποία προκαλεί ήδη νευρικό κλονισμό στην Αριστερά και ανοίγει πόλεμο μεταξύ της ΕΛΑΣ και του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ;

Την ώρα που το ίδιο κόμμα, διά στελεχών του, τα οποία ανήκουν στον στενό πυρήνα των συνεργατών του κ. Τσίπρα, διατυπώνουν, μέσα από μια καθαρά αριστερίστικη ορολογία, προτάσεις όπως:

Αύξηση της φορολογίας μερισμάτων 15%.

Υπερφορολόγηση του 1% των φορολογουμένων που θεωρητικά είναι «πλούσιοι».

Φορολόγηση της υπερπολυτελούς διαβίωσης, όπως αυτή «περιγράφεται» από σκάφη, πισίνες και ακριβά αυτοκίνητα.

Θέσπιση ενός «πατριωτικού φόρου», τον οποίο θα καταβάλλουν επίσης οι πλούσιοι.

Σκέψεις για φορολόγηση της εφοπλιστικής κοινότητας κ.λπ.

Θέσεις οι οποίες προσιδιάζουν σε ένα κόμμα με αριστερές καταβολές και δηλωτικές της πρόθεσής του να παραμείνει προσηλωμένο σε αυτές. Ομως, όσο και να έχει κανείς μια διάθεση να αποδεχθεί ότι, διασταλτικά, μπορεί να χωρέσουν στο ίδιο πλαίσιο όσα προαναφέρθηκαν, με τη θέση για τα μη κρατικά πανεπιστήμια και πάλι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια προφανή προσπάθεια να συγκεραστούν αλληλοσυγκρουόμενες θεωρίες.

Αυτό ίσως να ήταν αποδεκτό αν ο στόχος ήταν καθαρός – δηλαδή ένα νέο κόμμα, σύγχρονο, μελετά την υφιστάμενη κατάσταση και αποφασίζει να απαντήσει θετικά στις καινούργιες ανάγκες της κοινωνίας.

Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού.

Οι θέσεις για την οικονομία δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια λαϊκίστικη, ψηφοθηρικού χαρακτήρα προσέγγιση σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που πίστεψε το 2015 στις «δεσμεύσεις» του κ. Τσίπρα και τον έφερε στην εξουσία.

Είναι δηλαδή μια απόπειρα να επανασυνδεθεί με αυτούς τους πολίτες που αυτοκατατάσσονται στο αντισυστημικό μπλοκ και εκείνος γνωρίζει άριστα πώς να το χειριστεί: ο διχαστικός λόγος εκείνης της εποχής, σε συνδυασμό με μπόλικες δόσεις ακραίου λαϊκισμού, ήταν το εφαλτήριό του για την εξουσία. Μαζί με ολοφάνερα ψευδή «συμβόλαια» του τύπου «με έναν νόμο και ένα άρθρο θα επαναφέρω μισθούς και συντάξεις στα προ του μνημονίου επίπεδα».

Αρα τι κάνει τώρα το κόμμα ΕΛΑΣ;

Προσπαθεί από τη μία (με τη θέση για το άρθρο 16) να αποδείξει ότι δεν είναι αντισυστημικό και από την άλλη να στείλει το μήνυμα στους αντισυστημικούς ψηφοφόρους που θεωρούν τους «πλούσιους» ταξικό εχθρό ότι η φορολόγηση της πισίνας που διαθέτουν (ειρήσθω εν παρόδω, τέτοιος φόρος ισχύει!) θα βελτιώσει τη δική τους ζωή.

Δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν αυτή η τακτική τού «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ» θα έχει αποτέλεσμα.

Γνωρίζω όμως ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας επιχειρεί να ισορροπήσει πατώντας ταυτόχρονα σε δύο βάρκες. Εχει αποπειραθεί πολλές φορές στο παρελθόν να το κάνει, και όχι πάντα με θετικό αποτέλεσμα.

Ακόμη και πρόσφατα, την περίοδο πριν από την εξαγγελία της ΕΛΑΣ. Ξεκίνησε, στις εκδηλώσεις-προοίμιο της ίδρυσης, με το βιβλίο του, να εμφανίζεται ως πολιτικά απόγονος του Ανδρέα Παπανδρέου. Υιοθέτησε ανερυθρίαστα θέσεις και συνθήματα του ΠαΣοΚ, μιμήθηκε ακόμη και τη φωνή ή τη γλώσσα του σώματος του ιδρυτή του. Κι όταν διαπίστωσε πως έχει μικρή διείσδυση στον χώρο της Κεντροαριστεράς και του ΠαΣοΚ (απόδειξη ότι τον ακολούθησε ένας μικρός αριθμός – ούτε δέκα – από μεσαία περιφερειακά στελέχη), αποφάσισε να κινηθεί στη γνώριμη για αυτόν περιοχή της αντισυστημικής ψήφου, υποδυόμενος εκ νέου τον φιλολαϊκό ηγέτη.

Ηδη έχει βρει απέναντί του τον ΣΥΡΙΖΑ που καθήμαξε και τη Νέα Αριστερά, η οποία έχει ανοιχτούς παλιούς λογαριασμούς μαζί του. Οσο προχωράει ο καιρός και πλησιάζουν οι εκλογές, το μόνο βέβαιο είναι ότι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: «Γαλάζιες» ακρίδες

#ΝΔ_εγκληματική_οργάνωση pic.twitter.com/4h7k6ZLamu

— Nikos t (@NikosS_nt) April 3, 2026

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

H πολυαναμενόμενη – πάνω από έξι μήνες μεσολάβησαν από την προαναγγελία της – νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θέτει σε νέες βάσεις τα πολιτικά δεδομένα.

Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα δεύτερο σκάνδαλο στον ίδιο οργανισμό, αλλά με μια ειδοποιό διαφορά σε σχέση με το πρώτο, από το οποίο προσπάθησε να απεμπλακεί μέσω μιας εξεταστικής επιτροπής-ανέκδοτο. Οτι σε αυτή τη δεύτερη εκδοχή του, η ανάμειξη κυβερνητικών στελεχών, νυν και πρώην υπουργών-υφυπουργών, είναι αποκαλυπτική της φιλοσοφίας που διαπνέει ολόκληρη τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Για το κυβερνών κόμμα το κράτος και οι δομές του είναι ένα λάφυρο που κατακτήθηκε, μαζί με τις σαρωτικές νίκες στις εκλογές.

Αν και δεν πρόκειται για καινούργια αντίληψη, διότι πάντοτε σε βάθος χρόνου η συντηρητική παράταξη μεταχειρίστηκε το κράτος ως περιουσιακό στοιχείο, στην περίπτωση της διακυβέρνησης Μητσοτάκη το πράγμα ξέφυγε από κάθε όριο.

Ηταν η στα όρια της ανοχής ανεκτικότητα στη διαφθορά;

Ηταν η αλαζονική αντίληψη ότι ουδείς απειλεί τη μονοκρατορία της Νέας Δημοκρατίας μιας και δεν υφίσταται ουσιαστική αντιπολίτευση; Ηταν η αίσθηση της ατιμωρησίας;

Ηταν η γενικευμένη άποψη της ανομίας;

Ηταν ο πλήρης έλεγχος της Δικαιοσύνης που γέννησε εκτιμήσεις ότι «με τη Νέα Δημοκρατία, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτε», ακόμη κι αν δρας παρασιτικά σε βάρος  του κράτους και του κοινωνικού συνόλου;

Ο,τι και να συνέβη, αν και μάλλον συνέπεσαν όλα τα προηγούμενα, η ουσία είναι ότι κάτω από τη σηκωμένη ψηλά μύτη της κυβέρνησης του 41% αναπτύχθηκε ένα διεφθαρμένο σύστημα απομύζησης των κοινοτικών κονδυλίων από μέλη, οπαδούς, φίλους, κομματική πελατεία και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Το σύστημα αυτό, και εδώ είναι η εγκληματική, απάνθρωπη, διάσταση που έχει, ουσιαστικά κατέκλεψε τους τίμιους αγρότες οι οποίοι δίνουν καθημερινά μάχη για την επιβίωσή τους. Αντί δηλαδή οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις να δοθούν για τη βελτίωση της παραγωγικής ικανότητας της μεγάλης πλειονότητας του αγροτικού κόσμου, λεηλατήθηκαν με την ανοχή, τη στήριξη, και ίσως και τη διευκόλυνση, υπουργών, υφυπουργών και βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας.

Η αποκαλυπτική δεύτερη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ή αμφιβολίας για το τι πραγματικά έχει συμβεί. Επιβεβαιώνει στο ακέραιο όσα είχαν καταγγελθεί με την αποκάλυψη της πρώτης δικογραφίας, για  τη «γαλάζια» ακρίδα που έπεσε στον Οργανισμό, και με όρους και δράσεις που παρέπεμπαν σε συμμορία απομύζησαν εκατοντάδες εκατομμύρια.

Αυτή η δεύτερη δικογραφία όμως κάνει και κάτι ακόμη, περισσότερο ίσως σημαντικό. Απογυμνώνει από κάθε  επιχείρημα το Μέγαρο Μαξίμου. Κατακρημνίζει όλη την επιχειρηματολογία που οδήγησε στη δημιουργία της Εξεταστικής-παρωδία, που στήθηκε μόνο και μόνο για να αποπροσανατολίσει, να «μπαζώσει» ουσιαστικά την αλήθεια και το σκάνδαλο. Αν όλη εκείνη η επιχειρηματολογία στηρίχθηκε στους συμψηφισμούς, με την… εμπνευσμένη στρατηγική διεξόδου από το σκάνδαλο να διερευνηθεί ο ΟΠΕΚΕΠΕ σε βάθος 30ετίας, με τη δεύτερη δικογραφία δεν υπάρχουν επιχειρήματα. Ούτε άλλοθι. Πολύ περισσότερο δεν υφίσταται περίπτωση να ξεκινήσει καμία νέα επιχείρηση συμψηφισμού.

Είναι ένα εξ ολοκλήρου «γαλάζιο» σκάνδαλο, που εκτυλίχθηκε στην αυλή του κυβερνώντος κόμματος και μετείχαν σε αυτό ορισμένα από τα πιο γνωστά ονόματα του κόμματος, τα οποία έχουν καταλάβει και υπουργικά καθήκοντα, ακόμη και στο ίδιο το υπουργείο που εποπτεύει – επόπτευε για την  ακρίβεια – τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αυτή η λεπτομέρεια αποκτά όπως είναι φυσικό ευρύτερες διαστάσεις, καθώς αποδεικνύεται ότι πολιτικοί οι οποίοι ήταν εντεταλμένοι για την εύρυθμη λειτουργία του υπουργείου τους και κατ’ επέκταση και των οργανισμών που τελούσαν κάτω από τις εντολές τους, στην πραγματικότητα χρησιμοποιούσαν τη θέση τους για να διευκολύνουν τα κομματικά στελέχη και την εκλογική «πελατεία» της Νέας Δημοκρατίας να λεηλατήσουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια, τα οποία προορίζονταν για όλους τους αγρότες.

Πρόκειται για εγκληματική δραστηριότητα, η οποία υπερβαίνει τις τυπικές ευθύνες ενός υπουργού, στην αρμοδιότητα του οποίου υπήρχε η εποπτεία ενός οργανισμού, όπως εν προκειμένω του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Οσο βαρύς και αν φαντάζει αυτός ο χαρακτηρισμός, δεν απέχει από την πραγματικότητα, αν ληφθούν υπ’ όψιν τα όσα κατέθεσαν στην εξεταστική επιτροπή στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ όπως ο κ. Βάρρας ή η κυρία Τυχεροπούλου. Αποδεικνύονται περίτρανα. Και δημιουργούν επιπλέον τεράστια ερωτηματικά:

Aν αυτά συνέβαιναν στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης από την πρώτη κιόλας ημέρα που ανέλαβε την εξουσία η Νέα Δημοκρατία, τι μπορεί να έχει συμβεί σε άλλους τομείς του κυβερνητικού έργου, το οποίο επί του παρόντος παραμένει ένα καλά κρυμμένο μυστικό;

Ας πούμε με το τεράστιο πάρτι των…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΙΘΑΚΗΣ.
Ο Αλέξης μας έσωσε από αυτούς που ο ίδιος έφερε για να μας σώσουν. pic.twitter.com/BhzvFC71qQ

— oldschoolfileles (@oldfileles) November 24, 2025

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Παρακολούθησα, εκ καθήκοντος, την ομιλία  του πρώην πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στο «Παλλάς». Εκ του μακρόθεν φυσικά, αλλά η κάλυψη των ραδιοτηλεοπτικών μέσων δεν νομίζω ότι μου άφησε κενά. Οι περισσότεροι εξ ημών, και υποθέτω και εξ υμών, εστίασαν στις μελλοντικές κινήσεις του κ. Τσίπρα, και ειδικότερα στη διαφαινόμενη πρόθεσή του να δημιουργήσει έναν υπερτοπικό πολιτικό φορέα ο οποίος θα εκφράζει (αυτό τουλάχιστον φιλοδοξεί ο «ιδρυτής» του) τη λεγόμενη προοδευτική παράταξη. Και με όχημα αυτόν τον φορέα, ο οποίος λογικά θα εκτείνεται από τις παρυφές του ΚΚΕ ως το πολιτικό κέντρο, θα διασώσει τη χώρα και τον λαό, από τα νύχια της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αυτό το τελευταίο, περί «νυχιών» κ.λπ., το καταγράφω ποιητική αδεία, αν και ο πρώην πρωθυπουργός, στην ομιλία του, κάπου εκεί το πήγαινε το πράγμα. Οτι η χώρα κυβερνάται από ένα ανάλγητο καθεστώς, με επικεφαλής έναν πρωθυπουργό ο οποίος ανέχεται τη διαφθορά, συγκατανεύει, αν δεν διατάσσει, την παραβίαση θεμελιωδών κανόνων του κράτους δικαίου και των θεσμών, ευνοεί την πλουτοκρατία, αδιαφορεί για τη διαρκή αποψίλωση του γλίσχρου εισοδήματος  της μέσης ελληνικής οικογένειας, αποδέχεται την υποβάθμιση της υγείας, της παιδείας, του κοινωνικού κράτους.

Με δυο λόγια, ότι ο λαός βιώνει τις επιπτώσεις μιας ανεπίτρεπτης παρακμής, αλλά δεν πρέπει να μεμψιμοιρεί. Ούτε να γονατίζει και να ανησυχεί. Οπου να ‘ναι, ξεκινάει η μεγάλη, πανεθνική προσπάθεια για την ανοικοδόμηση της χώρας, και άρα το μόνο που έχει να περιμένει από εδώ και πέρα, και αφού παραμεριστεί από την εξουσία η σημερινή κυβέρνηση, είναι «καλύτερες μέρες»!

Φυσικά με τον κ. Τσίπρα επικεφαλής! Δεν τίθεται θέμα ως προς αυτό. Οπως το τόνισε, η αντιπολίτευση, εν συνόλω δε, είναι μια παρέα άκυρων και άχρηστων ηγετίσκων, η οποία αδυνατεί να φέρει σε πέρας το μεγάλο έργο. Αλλά και ως προς αυτό, δεν πρέπει να ανησυχεί ο λαός. Το συνολικό κενό, θα το καλύψει – μόνος! – ο ηγέτης Τσίπρας. Διαθέτει την εμπειρία, το κύρος, την πολιτική πρόταση και την αναγκαία διείσδυση στο εκλογικό σώμα.

Αυτά υποστήριξε, αυτά περιέγραψα, ίσως και με έναν διασταλτικό τρόπο, όμως το ερώτημα, το κύριο ερώτημα που ανέκυψε, μετά την εκδήλωση της Τετάρτης στο «Παλλάς», είναι ένα και μοναδικό:

– Γιατί θέλει να μας σώσει ο κύριος Τσίπρας, υποδυόμενος έναν ουρανοκατέβατο Μεσσία;

Η εύκολη απάντηση είναι ότι πρόκειται για ένα τυπικό πρόβλημα επαγγελματικού προσανατολισμού! Εχει μόλις περάσει το κατώφλι των 50, και όντας πολιτικό όν, θα του ήταν εντελώς αφόρητο να υποδύεται τον άλαλο βουλευτή για τα επόμενα 25 χρόνια, όσο λογικά είναι το προσδόκιμο της πολιτικής του καριέρας. Εναν ακόμη «παρίσταμαι και χαιρετίζω», από τους τόσους που έχει να επιδείξει η πολιτική τάξη της χώρας.

Μια δεύτερη, είναι ότι επιδιώκει να λύσει παλιούς λογαριασμούς. Με αντιπάλους του στην πολιτική, ακόμη και μέσα στο κόμμα του οποίου υπήρξε αρχηγός, με οικονομικούς παράγοντες που τους «είδε» πίσω από το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, με ΜΜΕ που δεν τον στήριξαν τότε και φυσικά με δημοσιογράφους που δεν υποτάχθηκαν στην εξουσία του την περίοδο της παντοδυναμίας του.

Μια τρίτη, είναι η αδήριτη ανάγκη του να επιβεβαιώσει στοιχεία του χαρακτήρα του, όπως η αλαζονεία, η έπαρση, η φιλαυτία, ο ναρκισσισμός, η πολυπραγμοσύνη, τόσο σύμφυτη με την ημιμάθεια.

Οτιδήποτε και να ισχύει πάντως, υπάρχει μια κοινή συνισταμένη για όλα αυτά, σε σχέση με τις προθέσεις του: ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να επικαλεστεί τίποτα το καινούργιο. Δεν μπορεί να φέρει την απαιτούμενη αλλαγή  στη χώρα, γιατί πολύ απλά, στα 4½ χρόνια της διακυβέρνησής του, έδωσε τέτοια και τόσα δείγματα γραφής παντού, που στην πραγματικότητα είναι καμένο χαρτί!

Πολλοί, και ο ίδιος κυρίως, και για ευνόητους λόγους, στέκονται στο τι συνέβη κατά το πρώτο εξάμηνο της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και παραβλέπουν τα υπόλοιπα 4 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων ο λαός βίωσε μια άνευ προηγουμένου κατάρρευση κάθε παραδεκτού κανόνα – παντού. Στην καθημερινότητά του, στην επαφή του με το κράτος, στη σχέση του με τις δομές της Πολιτείας.

Η εκδήλωση  της Τετάρτης ξύπνησε στο συλλογικό υποσυνείδητο μνήμες αποτρόπαιες για την περίοδο που βρέθηκε στην εξουσία. Τέτοιες που το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», το οποίο δόνησε κάποια στιγμή την αίθουσα, με μια ελαφρά παράφραση θα μπορούσε να είναι «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Τσίπρας στην εξουσία».

Και δεν αλλάζει αυτό, παρόλο που εκείνος προσβλέπει στη συλλογική αμνησία προκειμένου να υπηρετήσει τους σκοπούς του.

Κατ’ εμέ, ίσως πριν κάνει οτιδήποτε, ας…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η τακτική του «τεφάλ»

Γράφει ο Γιώργος Παπαχρήστος


Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης εκφράζει πρωτίστως και σχεδόν κατ΄ αποκλειστικότητα τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης που εκπροσωπεί. Αυτή είναι η αποστολή του. Συνδιαλέγεται απευθείας με αυτόν, και όσα εκφράζει αργότερα, στη διάρκεια μιας δημόσιας παρέμβασης ή στο briefing των πολιτικών συντακτών, δεν είναι τίποτε περισσότερο από όσα καθοδηγήθηκε για να δηλώσει.

Στη φωνή του, πολίτες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι αναγνωρίζουν τη φωνή του πρωθυπουργού, τον οποίο εκπροσωπεί. 

Την Πέμπτη που μας πέρασε, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Π. Μαρινάκης δήλωσε τα ακόλουθα, εξαιρετικώς ενδιαφέροντα, αναφορικά με το «γαλάζιο» σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ:

«Η εντολή που έλαβαν από το 2019 όλοι οι διατελέσαντες υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων από τον Πρωθυπουργό ήταν να θωρακίσουν θεσμικά το κράτος απέναντι στις παρατυπίες και να προχωρήσουν σε όλες τις αναγκαίες αλλαγές».

Το σκάνδαλο όμως όπως περιγράφεται και καταγράφεται στην πολυσέλιδη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας υποδεικνύει ως «υπευθύνους» τους κ.κ. Μ. Βορίδη και Λ. Αυγενάκη.

Πουθενά δεν αναφέρεται ότι φέρουν ευθύνη οι διατελέσαντες επίσης από το 2019 υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης κ.κ. Σπ. Λιβανός, Γ. Γεωργαντάς και Κ. Τσιάρας. Γιατί λοιπόν ο Πρωθυπουργός, όπως εκφράζεται διά του κ. Μαρινάκη, «τσουβαλιάζει» κατά το κοινώς λεγόμενο και υπουργούς οι οποίοι δεν ευθύνονται για το σκάνδαλο;

Οταν δε, μεταξύ αυτών, υπάρχει λ.χ. ο κ. Γεωργαντάς, ο οποίος συγκρούστηκε με την οργανωμένη μαφία της Κρήτης που λυμαινόταν τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, και αντί προαγωγής, είδε να αντικαθίσταται από τον Πρωθυπουργό;

Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά βρίσκεται ακριβώς στη γνωστή τακτική που εφαρμόζει το Μέγαρο Μαξίμου κάθε φορά που κάτι από όσα συμβαίνουν αγγίζει τον Πρωθυπουργό. Το είδαμε να συμβαίνει με τις υποκλοπές σε βάρος των πολιτικών του αντιπάλων, κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών, και της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Το βλέπουμε και τώρα.

Θα μπορούσε να δεχτεί κανείς ότι κάτι τέτοιο είναι λογικό. Ο Πρωθυπουργός πρέπει να προστατεύεται έναντι παντός άλλου και να περιφρουρείται για να μην αναλώνεται το πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει.

Ομως, στην περίπτωση του κ. Μητσοτάκη, πάρα τις κοπιώδεις προσπάθειες που καταβάλλει ο πανίσχυρος επικοινωνιακός-προπαγανδιστικός μηχανισμός που διαθέτει, το πολιτικό του κεφάλαιο συνεχώς συρρικνώνεται.

Επικρατεί στην πολιτική αρένα ως ο μονόφθαλμος που ηγείται στρατιάς τυφλών. Κυριαρχεί στην πολιτική έρημο που συγκροτεί η αντιπολίτευση, ως η μοναδική σκιά. Και συμπεριφέρεται ως το «τεφάλ» στο οποίο δεν κολλάει τίποτε, παρότι η κοινωνία πνίγεται στην αποφορά που αναδύουν τα σκάνδαλα και η σκανδαλολογία.

Και ποια είναι η απάντηση σε όλο αυτό; Μια προσπάθεια ίσως ανάταξης του κύρους της πολιτικής και των πολιτικών και αντιστροφής της γενικευμένης αποστροφής της κοινωνίας για το πολιτικό προσωπικό της χώρας; Οχι, βέβαια.

Αυτό δεν συμφέρει ούτε τον κ. Μητσοτάκη ούτε την κυβέρνησή του. Μια τέτοια προσπάθεια θα ανέδυε τις βαριές, και προσωπικά, ευθύνες που έχει για τη σημερινή κατάντια της πολιτικής μας ζωής. Παράλληλα θα μείωνε δραματικά το πολιτικό του κεφάλαιο, λόγω της αναπόφευκτης σύγκρισης. Και τρίτον, και πιο σοβαρό για τον ίδιο προσωπικά, θα δημιουργούσε εξ αντανακλάσεως συνθήκες ανανέωσης και για την ίδια τη Νέα Δημοκρατία.

Θα της έδινε δηλαδή τη δυνατότητα να ανασυγκροτηθεί μέσα από μια ηγεσία η οποία θα ήταν σταθερά προσανατολισμένη ενάντια στο πελατειακό κράτος το οποίο, όπως αποδείχθηκε περίτρανα από το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, συντηρήθηκε και γιγαντώθηκε κάτω από τον μανδύα ενός δήθεν εκσυγχρονισμού του κράτους. Με μια άλλη εκδοχή της περίφημης στρατηγικής αποκατάστασης των «δικών μας παιδιών».

Είναι τραγικό όμως 35 χρόνια μετά τη διακυβέρνηση του αείμνηστου Κων. Μητσοτάκη να μοιάζει αθώα εκείνη η στρατηγική έναντι της ανεξέλεγκτης δράσης της «εγκληματικής οργάνωσης» που έδρασε με την ανοχή ή και τη στήριξη της κυβέρνησης Κυρ. Μητσοτάκη, για να καταληστεύσει τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.

Προσωπικά, δεν μπορώ να φανταστώ ότι στελέχη όπως ο Νίκος Δένδιας ή ο Κωστής Χατζηδάκης θα ανέχονταν τέτοιες καταστάσεις. 

Οτι θα έκλειναν τα μάτια στη δράση των «φραπέδων» και των «χασάπηδων», μόνο και μόνο επειδή είναι στελέχη του κόμματος ή διαθέτουν προνομιακές σχέσεις με ισχυρές πολιτικές οικογένειες της Κρήτης.

Οτι θα υποδύονταν τους ανήξερους ή θα προσπαθούσαν να διαφύγουν των πολιτικών ευθυνών με κοινοτυπίες του είδους «αποτύχαμε». Η πως, ακόμη χειρότερα, θα «τσουβάλιαζαν» πέντε υπουργούς, που οι ίδιοι θα είχαν διορίσει, προκειμένου να μην αναδεχθούν τις προφανείς ευθύνες για ένα σκάνδαλο αυτών των διαστάσεων.

Είναι σαφές ότι το πανελλήνιο αίτημα για μια Ενάρετη Ελλάδα περνάει πρώτα και κύρια μέσα από τη Νέα Δημοκρατία. 

Το ερώτημα είναι ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΑΔΙΚΟ: Ο πίθος των Δαναΐδων

pic.twitter.com/7C5BIv4JJS

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) April 25, 2025

Του Γιώργου Παπαχρήστου


Σε μια χώρα, όπου η εξίσωση είναι κάπως έτσι: επιδόματα ΕΠΙ παροχές εκτός εποχής ΜΕΙΟΝ κοινωνικές αντιδράσεις ΙΣΟΝ πρόωρες εκλογές, προφανώς το «μπαράζ» της κυβερνητικής παροχολογίας των τελευταίων εβδομάδων δεν είναι ούτε αθώο ούτε εύκολα παραβλέψιμο.

Παρά τις πρόσφατες πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις ότι η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την 4ετή θητεία της, και πως ο ίδιος θα ηγηθεί της προσπάθειας για μια τρίτη θητεία, τα όσα σχεδόν κατά ριπάς ανακοινώνονται τελευταία δημιουργούν την εικόνα ενός Πρωθυπουργού που βιάζεται και μιας κυβέρνησης που σπεύδει να προλάβει τον χρόνο που απομένει.  

Αλλά το ερώτημα είναι πόσος είναι αυτός ο χρόνος που απομένει και ποιο είναι το ορόσημο που έχει τεθεί. Γιατί το 2027, φαντάζει πολύ μακρινό…

Οι προσεκτικοί παρατηρητές της κατάστασης συσχετίζουν την απόφαση του Πρωθυπουργού να ανοίξει το κουτί των παροχών – κατά πολλούς το Κουτί της Πανδώρας, εν σχέσει με την πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας – με τη βαθιά δημοσκοπική καθίζηση των προηγούμενων μηνών που εμφάνισε η κυβέρνηση. Παρά την εικόνα που επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί, ειδικά μετά τις ογκώδεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τα Τέμπη, ότι η εικόνα της κυβέρνησης δεν υπέστη σοβαρές ζημιές, το ακριβές είναι ότι και ζημιές υπέστη και περισσότερο σοβαρές του αναμενομένου ήταν αυτές. Αυτό αποδεικνύουν τα γεγονότα.

Εάν τα πράγματα ήταν όπως θέλουν να τα παρουσιάζουν οι, σε πλήρη ταύτιση με τους σχεδιασμούς του Μεγάρου Μαξίμου, εταιρείες ερευνών, τι λόγος υπάρχει να έχουμε έναν Πρωθυπουργό ο οποίος επισκέπτεται, ασθμαίνων, τα υπουργεία με ρυθμό δύο την εβδομάδα προεδρεύοντας σε συσκέψεις οι οποίες του προκαλούν τα «πιο βαθιά χασμουρητά».

Προφανώς υπηρετεί και αυτό έναν στρατηγικό σχεδιασμό, ο οποίος του υπαγορεύει να δείχνει πως ασχολείται εντατικά με τον συντονισμό του κυβερνητικού σχήματος. Οτι δίνει προτεραιότητα στη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών, ότι διαθέτει λύσεις σε βασικά προβλήματα της κοινωνίας, ότι είναι σε θέση να συνδυάζει τους μεγάλους σχεδιασμούς με τη διαχείριση μικρών, αλλά σημαντικών για τις τοπικές κοινωνίες, προβλημάτων.

Με δυο λόγια, να πείσει τους πολίτες ότι είναι ο Μητσοτάκης της πρώτης διετίας της… πρώτης τετραετίας της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία.

Μπορεί να το καταφέρει;  

Κατά τη γνώμη μου, επειδή ακριβώς το εγχείρημα προσομοιάζει με τον «πίθο των Δαναΐδων», ως αποτέλεσμα σοβαρών κυβερνητικών λαθών και παραλείψεων, αποφασίστηκε να ενισχυθεί η προσπάθεια με την ακατάσχετη παροχολογία που παρακολουθούμε εσχάτως.

Ακολουθείται η σχεδόν αλάνθαστη συνταγή, η οποία συνήθως φέρνει θετικά αποτελέσματα. Συνήθως, γιατί υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα που συνηγορούν για το αντίθετο. Είναι τότε που η κοινωνία και ειδικά ο μεσαίος χώρος έχει λάβει τις αποφάσεις του, και έχει γυρίσει την πλάτη στην κυβέρνηση.

Κορυφαίο παράδειγμα, case study για τους πολιτικούς αναλυτές, η περίπτωση της κυβέρνησης Κ. Σημίτη, η οποία το 2003, σε μια προσπάθεια να αποτρέψει το διαφαινόμενο αναπόφευκτο της εξόδου από την εξουσία, προχώρησε στην κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου προγράμματος κοινωνικής στήριξης, ύψους περίπου 3,6 δισ.Οι σχετικές εξαγγελίες έγιναν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, στο πλαίσιο της ΔΕΘ, αλλά τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Αμεσα κέρδη, κάτω της μιας ποσοστιαίας μονάδας. Δύο μήνες αργότερα, στα τέλη Νοεμβρίου του 2003, δεν είχε απλώς εξανεμιστεί και αυτό το ελάχιστο κέρδος, αλλά η διαφορά υπέρ της ΝΔ είχε διευρυνθεί πάνω από 10 ποσοστιαίες μονάδες. Η κατάσταση ήταν πλέον μη αναστρέψιμη, εξ ου και παρήγαγε άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα: ο Κ. Σημίτης αποχώρησε από την ηγεσία του ΠαΣοΚ και παρέδωσε την ηγεσία του κόμματος στον Γ. Παπανδρέου.

Το ερώτημα είναι αν η κατάσταση σήμερα έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με εκείνα του 2003. 

Δύσκολο να το υποστηρίξει κανείς. Η έλλειψη ισχυρής αντιπολίτευσης, ήτοι ενός δεύτερου πόλου εξουσίας στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, είναι η σοβαρότερη αμφισβήτηση αυτής της θεωρίας. Η κυβέρνηση και ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης βρίσκονται αντιμέτωποι με μια κοινωνική αντιπολίτευση, η οποία τους αμφισβητεί ανοιχτά.

Παράλληλα, ιδού το οξύμωρο, η ίδια αυτή κοινωνική αντιπολίτευση αμφισβητεί και τα δύο άλλα κόμματα που διαχειρίστηκαν την εξουσία στη χώρα – το ΠαΣοΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το σκηνικό φαντάζει πρωτότυπο, αν όχι πρωτοφανές. Εξ ου και προσωπικά αποδίδω μικρή σημασία στις διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού περί εξάντλησης της 4ετίας και διεκδίκησης μιας 3ης θητείας.  

Ακόμη και οι υποσχέσεις που δίνει τώρα για φοροελαφρύνσεις που θα αφορούν τη μεσαία τάξη και θα εξαγγελθούν στη ΔΕΘ, είναι και αυτές ενταγμένες στο βασικό σενάριο που...

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το μονόπετρο και το αμπέχονο

άμα δεν κάνει ημερίδα με θέμα την οικονομία ο ΠΘ που έκλεισε τις τράπεζες και επέβαλε capital controls ποιος θα κάνει;;; 🤡 https://t.co/SqLy3k7QA9

— τάσος (@kostasos) October 22, 2024

 

Του Γιώργου Παπαχρήστου

Η ιστορία κυκλοφορεί ως ανέκδοτο μεταξύ των δημοσιογραφικών κύκλων.

Συνάδελφος, εντός πολλών εισαγωγικών, διατηρεί εβδομαδιαία στήλη, υπό τύπον επιφυλλίδος, σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα.

Η εφημερίδα έχει υιοθετήσει τη θέση ότι προκειμένου περί των αρθρογράφων της, ο αναγνώστης πρέπει να έχει και μια εικόνα αυτού που έχει γράψει όσα διαβάζει. Εξ ου και δίπλα στη ρουμπρίκα του άρθρου δημοσιεύει και τη φωτογραφία τους.

Η περί ης ο λόγος αρθρογράφος, εντός και πάλι πολλών εισαγωγικών, έχει επιλέξει φωτογραφία η οποία περιγράφει απολύτως τη φιλαυτία, την αλαζονεία και τον ναρκισσισμό που τη διακρίνουν: στο ύψος του στήθους έχει απλώσει την παλάμη στην οποία ο παράμεσος βγάζει μάτι – τον κοσμεί «κοτρόνα» κατά το κοινώς λεγόμενο, ακαθορίστου ύψους τιμής, αλλά «κοτρόνα».

Ο μαντάμ σουσουδισμός, άλλο σύμφυτο του χαρακτήρος της, για όσους τη γνωρίζουν, σε πλήρη απεικόνιση.

Αλλά κάποια στιγμή, εκεί στο 2010, έρχεται η οικονομική κρίση. Και το να διεκτραγωδείς την κατάσταση της χώρας και ειδικά του λαού που πεινάει και υποφέρει με το εκτυφλωτικό μονόπετρο στο χέρι πριν καν ο αναγνώστης ρίξει μια ματιά στο άρθρο, δεν είναι και τόσο καλή ιδέα.

Εξ ου και αλλάζει τη φωτογραφία. Εν μιά νυκτί. Και δίνει τη θέση της σε άλλη φωτογραφία. Με μαύρο φόρεμα, δηλωτικό της θλίψης για την κρίση και του αγώνα για να νικηθούν αυτοί που την έφεραν. Είναι τρόπον τινά ένα «αμπέχονο» της εποχής. Για «πάλης ξεκίνημα, νέους αγώνες» και άλλα συναφή επαναστατικά.

Οπως στην πανίδα η προσαρμοστικότητα ή ο χαμαιλεοντισμός είναι όρος επιβίωσης για τα περισσότερα ζώα, ομοίως συμβαίνει και στην πολιτική.

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας διοργάνωσε, μέσω ενός ακαθορίστου στόχευσης ινστιτούτου που έχει δημιουργήσει, μια ολόκληρη εκδήλωση στον Πειραιά, για να μας ενημερώσει ότι «εάν δεν αλλάξουμε πορεία, θα ξαναπέσουμε σε τοίχο και μάλιστα συντομότερα από όσο ίσως πιστεύουμε».

Μάλιστα.

Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς διάθεση να ζητήσει μία συγγνώμη για το 3ο και χειρότερο μνημόνιο διαρκείας που υπέγραψε, υποθηκεύοντας τα πλουτοπαραγωγικά πλεονεκτήματα της χώρας για 50-60 χρόνια – ως τραγικό αποτέλεσμα των τσαρλατανισμών του 2015 – χρειάστηκε μια 10ετία για να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα.

Στο μεσοδιάστημα ηττήθηκε 7 ή 8 φορές σε εκλογές, είδε να συντρίβεται η κοσμοθεωρία του ότι δήθεν «αλλάζοντας την Ελλάδα, θα άλλαζε την Ευρώπη», και τώρα που αναζητεί τρόπους να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο, ουσιαστικά παραδέχεται αυτό που του επισήμαινε τότε σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος. Αλλά η αλαζονεία, η έπαρση και η υπεράσπιση της αυθεντίας τού τίποτα τον αποτρέπουν να το ομολογήσει. Να δηλώσει καθαρά «έκανα λάθος».

Σε μια κανονική χώρα, και για μια τέτοια εκδήλωση, το ακροατήριο του κ. Τσίπρα θα ήταν στενά συγγενικά του πρόσωπα, και ίσως μερικοί επιστήθιοι φίλοι. Στη χώρα όπου οι πολιτικοί ποντάρουν τα ρέστα τους στα αποτελέσματα της μακροχρόνιας λωτοφαγίας, ο κ. Τσίπρας και ο κάθε κ. Τσίπρας δεν διαθέτει απλώς βήμα για να επισφραγίσει την επιστροφή του στον πραγματικό κόσμο, αλλά έχει ακροατήριο σε ένα κατάμεστο θέατρο για να τον ακούσει.

Κυρίως όμως για να τον αποθεώσει καθώς τείνει τον δείκτη με οργή, δίνει από καθέδρας συμβουλές, ασκεί σκληρή κριτική και κάνει υποδείξεις, παρότι ο ίδιος αρνείται πεισματικά να εξηγήσει γιατί όσα σήμερα υποστηρίζει δεν τα υλοποίησε την περίοδο της δικής του πρωθυπουργίας.

Στην πραγματικότητα, έχουμε μια άλλη εκδοχή του μονόπετρου και του «αμπέχονου». Εκανε καριέρα με το «αμπέχονο» του «τσεγκεβαρισμού» και σήμερα προσπαθεί να επανέλθει στο προσκήνιο επιδεικνύοντας το μονόπετρο της πραγματικής ζωής.

Θέλουμε τέτοιους πολιτικούς;

Δεν τους θέλουμε. Για την ακρίβεια, χορτάσαμε από το είδος.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Συγκρούονται πολιτικές απόψεις για τη χώρα;

Αντιπαρατίθενται προτάσεις και θέσεις για τα μεγάλα προβλήματα που βρίσκει συνεχώς μπροστά της η Ελλάδα;

Μάχονται μεταξύ τους ιδέες για το αύριο;

Τίθενται στη δημόσια σφαίρα προς διαβούλευση απόψεις για τις καινούργιες προκλήσεις που αντιμετωπίζει καθημερινά η κοινωνία;

Οχι βέβαια.

Στην πραγματικότητα, η σύγκρουση αφορά τη σφραγίδα και τον θώκο του προέδρου του κόμματος. Με ό,τι συνεπάγονται. Εξουσία, ταμείο, προνόμια, αναγνώριση, αποδοχή, παραγοντιλίκι.

Μερικοί από τους διεκδικητές της σφραγίδας και του θώκου προσπαθούν να τα καταφέρουν προτάσσοντας…

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΤΑΛΙΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μάθημα για όλους

⭕️ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ:🍿🍿🍿🍻🍻🍻
η αγαπημένη σας σειρά με ολοκαίνουργια επεισόδια παράγωγης 2024 ‼️🐐 ‼️🐏 ‼️#ΣΥΡΙΖΑ στον #ΣΦΥΡΙΖΑ ... pic.twitter.com/sG0ohVwRVP

— Sotiris Stravomenos (@stravadious) September 13, 2024

Από το Σύνταγμα στην Κουμουνδούρου.. σαν να μην πέρασε μια μέρα.
ΜΠΟΥΤΟΥΔΕΣ ΦΟΡΕΒΑ💪❤️✌️

#Ειμαι_εδω #μπουτουδες #Κασσελακης #ΣΥΡΙΖΑ pic.twitter.com/A4u8pMa1Tx

— apablaze (@apablaze) September 12, 2024

 

Toυ Γιώργου Παπαχρήστου

Tα όσα συνέβησαν προ μιας εβδομάδος ακριβώς στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορούν μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε τον αποπεμφθέντα με τόσο βάναυσο πολιτικά τρόπο τέως πρόεδρό του Στέφανο Κασσελάκη.

Αφορούν το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος και αφορούν πρωτίστως την ελληνική κοινωνία.

Η προ καιρού, κυνική στα όρια της ωμότητας, παραδοχή του κ. Κασσελάκη «αν ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούσε σωστά δεν θα είχα εκλεγεί ποτέ πρόεδρός του» απεικονίζει κατά την άποψή μου το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Οχι μόνο διότι η αξιωματική αντιπολίτευση έχει περιέλθει εδώ και χρόνια σε μια θανατηφόρα περιδίνηση από την οποία αποκλείεται να ξεφύγει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αλλά γιατί ο άνθρωπος αυτός αναδείχθηκε πρόεδρός της επειδή για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας αντιπροσώπευε το «νέο», το άφθαρτο, το «πολλά υποσχόμενο». Ουδείς ασχολήθηκε σοβαρά με το ποιος είναι, τι έκανε εκεί που βρισκόταν, ποια είναι η κοσμοθεωρία του. Ακόμα κι όταν άρχισαν να σκαλίζουν το παρελθόν του, και να πολλαπλασιάζονται τα ερωτήματα για αυτόν, η κοινωνία δεν άκουγε. Αρκούσε το νέος, άφθαρτος και πολλά υποσχόμενος.

Είναι αυτά τα ίδια χαρακτηριστικά που έφεραν στην εξουσία και τον προκάτοχό του, τον κ. Τσίπρα. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι οι ομοιότητες είναι τρομακτικές. Ο κ. Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός διότι η κοινωνία των πολιτών κατέληξε στο εντελώς απολιτίκ «συμπέρασμα» «ας τον δοκιμάσουμε κι αυτόν, τους άλλους τους είδαμε».

Οπου οι «άλλοι» ήταν τα δύο συστημικά κόμματα, η ΝΔ και το ΠαΣοΚ, τα οποία είχαν οδηγήσει τη χώρα στα μνημόνια.

Και εκείνος, ο κ. Τσίπρας, ο οποίος εγκαίρως το αντιλήφθηκε και προσφυώς το εκμεταλλεύθηκε, κέρδισε την εξουσία, διότι πούλησε ελπίδα και τροφοδότησε τον πολίτη με προσδοκίες πως η ζωή του θα επέστρεφε στην αφετηρία προ της επιβολής των μνημονίων.

Τόσο απλά.

Χρειάστηκε να περάσουν εννέα χρόνια (εκ των οποίων τα τεσσεράμισι με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση) για να καταλάβουν οι πολίτες ότι δεν επρόκειτο ακριβώς για κόμμα, αλλά για μια «παρδαλή» παρέα διαφόρων τύπων που προέρχονταν από διαφορετικές πολιτικές μήτρες και απλώς τους συνένωνε η προοπτική της εξουσίας.

Με κορυφαίο ίσως παράδειγμα την περίπτωση του Π. Πολάκη. Ως τον Μάιο του 2012 είχε βρει φιλόξενη στέγη για να «αγανακτεί» (κατά πάντων) σε «κόμμα» υπό την επωνυμία ΕΠΑΜ, του οποίου ηγούνταν «οικονομολόγος» της κάτω πλατείας Συντάγματος ονόματι Καζάκης, και ενάμιση μήνα αργότερα μεταπήδησε – ως μεταγραφή εκ του αεροδρομίου – στον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου διεκδικεί πλέον την ηγεσία.

Σημεία των καιρών;

Μπορεί.

Ολοι έχουν δικαίωμα στο «ελληνικό» όνειρο στην πολιτική, γιατί όχι και αυτός;

Το «ελληνικό» όνειρο δεν ήταν άλλωστε αυτό που έφερε και τον κ. Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος;

«Είμαι ο Στέφανος και έχω κάτι να σας πω…», και είπε πολλά στη διάρκεια αυτών των 11 μηνών που ηγήθηκε της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τόσο πολλά και τόσο εκκωφαντικά και συγκρουόμενα μεταξύ τους, ώστε κατά την άποψή μου όλη η υπόλοιπη πολιτική τάξη τού οφείλει χάριτες: ακόμα και αν υπήρχε προγραμματική, στρατηγικά μεθοδευμένη, προσπάθεια για το ιδεολογικοπολιτικό ξεγύμνωμα του ΣΥΡΙΖΑ, αποκλείεται να τα κατάφερνε καλύτερα.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο κ. Κασσελάκης παραδίδει «ένα κόμμα σε κώμα».

Ουδέν αναληθέστερο. Το κόμμα (αν θεωρήσουμε ότι υπήρχε) ήταν σε κώμα μετά την απώλεια της εξουσίας το 2019. Η δε κατάστασή του επιδεινώθηκε έπειτα από την εκλογική συντριβή του 2023, και απλώς ο απελθών πρόεδρός του τράβηξε τώρα τα σωληνάκια.

Στον διάδοχό του – αν αυτός είναι ο Πολάκης, ακόμα καλύτερα – θα παραδώσει ένα ακραίο γκρουπούσκουλο, στο οποίο θα καταφύγουν εκ… συστήματος αντισυστημικοί, διακινητές θεωριών συνωμοσίας, «ψεκασμένοι» κάθε λογής και βεβαίως ό,τι έχει απομείνει από αριστερούς που ξυπνούν και κοιμούνται με τη φωτογραφία του καπετάν Αρη στο μαξιλάρι και το όνειρο να πάρουν τη ρεβάνς.

Ποια ρεβάνς;

Οποιαδήποτε. Από τη Βάρκιζα και τον Εμφύλιο μέχρι τη χαμένη ευκαιρία της πρώτης φοράς Αριστεράς.

Ο βασιλιάς ήταν γυμνός, η κοινωνία δεν το έβλεπε, και το ζητούμενο τώρα είναι …

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Το «μαύρο χρήμα» και η σιωπή του Αλέξη Τσίπρα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Η συζήτηση που άνοιξε με τόση ένταση στις αρχές της εβδομάδας, και αφορά τη χρηματοδότηση των κομμάτων, με «μαύρα» ή με «άσπρα» χρήματα, είναι εκ προοιμίου μια  συζήτηση για τα μάτια του κόσμου. Και ως εκ τούτου δεν πείθει
. Ούτε προς τη μία ούτε προς την άλλη πλευρά.

Από τη στιγμή που δεν λειτουργεί απενοχοποιημένα η χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων από πολίτες και παράγοντες της οικονομίας είναι προφανές ότι θα συμβαίνει αυτό που συνέβη μετά τις αναφορές του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ότι «ο δικός μου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πάρει μαύρο χρήμα». Σάλος. Και υποκριτικές απορίες, από τον πολιτικό κόσμο. Επειδή όλοι ξέρουν.

Αφαιρουμένων των σαφών εσωκομματικών στοιχείων που είχε και εξακολουθει να έχει η δήλωση Κασσελάκη – σημείο και στοιχείο ρήξης με το παρελθόν -, αξίζει να σταθεί κανείς στο τι ακριβώς δήλωσε, και επιμένει δε ως προς αυτό, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεσμεύεται ότι δεν θα πάρει μαύρο χρήμα. Αρα υπάρχει προσφορά, υπάρχει και διάθεση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει έξω από τον χορό, διότι ο νέος πρόεδρος τον θέλει αγνό και άμωμο ως παρθένα.

Είναι όμως;

Συγγνώμη, αλλά δεν είναι. Ούτε ήταν. Αλλιώς, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα είχε προχωρήσει σε μια αυτονόητη, για το είδος, το ύφος και το βάρος της καταγγελίας αυτής, ενέργεια: θα ανέθετε σε ορκωτούς λογιστές τον έλεγχο των οικονομικών του κόμματος σε βάθος δεκαπενταετίας. Από τότε που ανέλαβε ουσιαστικά την ηγεσία του ο προκάτοχός του κ. Τσίπρας, προς τον οποίο απηύθυνε και τη βαριά κατηγορία.

Ελεγχος όχι μόνο στα οικονομικά του κόμματος, έλεγχος και στα μέσα ενημέρωσης που συντηρεί το κόμμα, έλεγχος και στη στρατιά των τρολ του Διαδικτύου μέσω του οποίου επιχείρησε έναν επιτυχή πόλεμο κατά των πολιτικών του αντιπάλων, μη διστάζοντας μπροστά σε τίποτε – ηθική, πολιτική, επαγγελματική, κοινωνική εξόντωση, και εν τέλει δολοφονίες χαρακτήρα, για όποιον στεκόταν απέναντι στον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του.

Διότι τα ερωτήματα είναι τεράστια.

Πώς συντηρήθηκε επί τόσα χρόνια όλος αυτός ο οργανισμός;

Με την κρατική επιχορήγηση και μόνο;

Και ήταν αρκετή αυτή η επιχορήγηση, ώστε να μην απαιτείται παρά ελάχιστη τραπεζική δανειοδότηση για να συντηρηθεί, ενώ οι αντίπαλοί του, ΝΔ και ΠαΣοΚ, για να επιβιώσουν ως πολιτικοί οργανισμοί, είχαν περιπέσει στη θανατηφόρα περιδίνηση του τραπεζικού δανεισμού;

Μπορεί.

Οσο όμως είναι δυνατόν αυτό, άλλο τόσο είναι να έχουν βάση και οι έμμεσες καταγγελίες του κ. Κασσελάκη για το «μαύρο» παρελθόν του κόμματος, σε σχέση με την πρόθεσή του για τη δημιουργία ενός  νέου, αγνού, άσπιλου και αμόλυντου από τέτοιες μιαρές συνήθειες της πολιτικής, «δικό του», ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόθεση αγαθή και υπό άλλες συνθήκες αξιομνημόνευτη. Μόνο που, να, μοιάζει λειψή, ενοχική και οπωσδήποτε φοβική. Δεν ζητάει έλεγχο από ορκωτούς λογιστές γιατί τρέμει τους σκελετούς που θα αντικρίσει στις (πολλές) ντουλάπες του κόμματος. Και μένει στις απειλές.

Ωστόσο για μένα είναι αξιοσημείωτη η στάση που τηρεί αυτός προς τον οποίο ουσιαστικά κατευθύνθηκαν οι βαριές κατηγορίες, ο  πρώην πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας.

Ως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ο κ. Τσίπρας σιωπά. Αποφεύγει επιμελώς να τοποθετηθεί και αφήνει να το κάνουν άλλοι γι’ αυτόν – να επικρίνουν δηλαδή τον κ. Κασσελάκη για όσα είπε και τα πολύ περισσότερα που υπονόησε.

Ωστόσο η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός και στην περίπτωση αυτή με παραδοχή μοιάζει παρά με άρνηση.

Ο κ. Τσίπρας, ο οποίος πριν γίνει πρωθυπουργός πάνω-κάτω τα ίδια έλεγε με αυτά που σήμερα διατείνεται ο κ. Κασσελάκης σε βάρος του, έχει ένα σοβαρό ντισαβαντάζ έναντι του διαδόχου του: ότι σήμερα είναι ένας πρώην. Δεν κατέχει καμία θεσμική θέση, δεν έχει ρόλο, και δεν έχει και ακροατήριο. Προσπαθεί να αποκτήσει. Και ρόλο και ακροατήριο. Για να έχει επιτυχία όμως το εγχείρημα, θα πρέπει να δώσει καθαρές απαντήσεις στα όσα τού καταμαρτυρεί ο κ. Κασσελάκης.

Ελαβε ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ «μαύρα» χρήματα από τη διαπλοκή, της οποίας εμφανιζόταν ως σφοδρός πολέμιος;

Κι αν λέρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ τα χέρια του με αυτά τα χρήματα…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Επτά στα επτά ψέματα

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Δεν λέω, είναι πολύ «σέξι» ότι στις μέρες μας, που ο Τύπος, και ειδικά ο έντυπος, διέρχεται πολυεπίπεδη και πολυποίκιλη κρίση, από ένα πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ» τραντάχτηκε για τα καλά το πολιτικό μας σύστημα. Καθότι όχι μόνο προκάλεσε την κατάθεση μιας πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης από το σύνολο σχεδόν της αντιπολίτευσης, αλλά έφερε σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, με τον Πρωθυπουργό να απολογείται ουσιαστικά για τα λάθη και τις παραλείψεις στο δυστύχημα των Τεμπών και στην κορύφωση της κρίσης, σε μία ολοφάνερη μετάθεση ευθυνών, να εξαναγκάζεται να «καρατομήσει» δύο στενούς συνεργάτες του, υπουργούς.

Αλλά εκτός από την πολιτική διάσταση του δημοσιεύματος υπάρχει και μία ακόμη, αυτή της άκρατης σεναριολογίας κατά την οποία αναπτύχθηκαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Τουτέστιν όλη αυτή την εβδομάδα που ακολούθησε το δημοσίευμα, «πήξαμε» στο παραμύθι. Τόσο και τέτοιων διαστάσεων, που πραγματικά, αν ζούσε ο μακαρίτης ο Φώσκολος, μέχρι και σίριαλ θα έστηνε με Γιάγκο Δράκο (και ένα πλήθος… δράκων)!

Λοιπόν, για να τελειώνουμε οριστικά με τη μυθολογία, και την παραφιλολογία, σχετικά με όσα κυκλοφόρησαν (αρκετά είδαν και το φως της δημοσιότητας), τα οποία δεν διαστρέβλωσαν απλά την πραγματικότητα αλλά βίασαν άγρια την αλήθεια, έχουμε και λέμε:

Μύθος πρώτος, οι κύριοι Παπασταύρου και Μπρατάκος εξ ιδίας πρωτοβουλίας επισκέφθηκαν τον κ. Μαρινάκη. Ητοι, σαν να λέμε, δεν είχαν τι να κάνουν την περασμένη Κυριακή, βραδάκι, και είπαν να πεταχτούν ως το Ψυχικό, να συνομιλήσουν με τον κ. Μαρινάκη για τον Ολυμπιακό και τους σχεδιασμούς του προπονητή Μεντιλίμπαρ για το χθεσινό ντέρμπι της Φιλαδέλφειας με την ΑΕΚ.

Ψέμα! Τεράστιο. Οι κ.κ. Παπασταύρου και Μπρατάκος επισκέφθηκαν τον ιδιοκτήτη της Alter Ego Media, η οποία εκδίδει την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», ΚΑΤ’ ΕΝΤΟΛΗΝ του Πρωθυπουργού! Με συγκεκριμένο πλαίσιο συζήτησης και με δική του εξουσιοδότηση για το περιθώριο στο οποίο θα εκταθεί η συζήτηση.

 

Μύθος δεύτερος, «τα πούρα και τα ουίσκια» που «έστειλαν λάθος μήνυμα» ήταν η αιτία που οι Παπασταύρου και Μπρατάκος παραιτήθηκαν.

Ψέμα! Τεράστιο. Ούτε «πούρα» κάπνισαν ούτε «ουίσκια» σερβιρίστηκαν οι δύο υπουργοί στην κατοικία του Ευ. Μαρινάκη. Εκτός κι αν το ένα ποτήρι «ξινό νερό» με πάγο που ήπιε ο καθένας βαφτίστηκε για τις ανάγκες της φαρσοκωμωδίας «ουίσκι», συνοδευόμενο φυσικά, για την ίντριγκα του πράγματος, και με «πούρα»…

Μύθος τρίτος, στη συζήτηση μεταξύ του ιδιοκτήτη της Alter Ego Media και των δύο υπουργών ήταν παρόντα – και συμμετείχαν!! – τρία, πέντε, οκτώ ή δεκαπέντε άτομα.

Ψέμα! Τεράστιο. Ουδείς άλλος ήταν παρών κατά τη συνάντηση του οικοδεσπότη με τους κυρίους Παπασταύρου και Μπρατάκο. Το ακριβές δε είναι ότι οι δύο υπουργοί αποχώρησαν με το που άρχισε να προσέρχεται ένας αριθμός καλεσμένων του κ. Μαρινάκη. Για ευνόητους λόγους και γιατί ό,τι είχαν να πουν με τον εκδότη της εφημερίδας το είχαν ολοκληρώσει. Αλλωστε έπρεπε να ενημερώσουν και τον Πρωθυπουργό, ο οποίος βρισκόταν στον Καναδά, σε επίσημη επίσκεψη.

 

Μύθος τέταρτος, τα αγωνιώδη SMS της κυρίας Μαρέβας Μητσοτάκη προς τον Ευ. Μαρινάκη με περιεχόμενο (πραγματικά για γέλια) του είδους «Να τα βρούμε, άκου τους υπουργούς». Ψέμα! Τεράστιο. Ποτέ δεν εστάλη τέτοιο ή ανάλογου περιεχομένου SMS. Ούτε υφίσταται κάποιου είδους οικειότητα της συζύγου του Πρωθυπουργού με τον κ. Μαρινάκη, η οποία ενδεχομένως να δικαιολογεί παρόμοια μηνύματα, και μάλιστα με περιεχόμενο που άπτεται κυβερνητικών ζητημάτων.

 

Μύθος πέμπτος, οι κύριοι Παπασταύρου και Μπρατάκος παρέμειναν… πέντε ώρες στην κατοικία του κ. Μαρινάκη και σε κατάσταση απόλυτης χαλαρότητας και ευωχίας «κάρφωσαν» στους συνδαιτυμόνες άλλους υπουργούς, όπως λ.χ. τον κ. Σκέρτσο. Ψέμα! Τεράστιο. Ουδέποτε έγινε παρόμοια συζήτηση, πολύ περισσότερο με τους απόντες, κατά τη διάρκεια της συνάντησης των τριών, προσκεκλημένους του κ. Μαρινάκη.

 

Μύθος έκτος, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκης κατέθεσε την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης ύστερα από συνάντηση που είχε με τον κ. Μαρινάκη την περασμένη Παρασκευή. Ψέμα! Τεράστιο. Ο κ. Μαρινάκης επέστρεψε στην Αθήνα, από το Λονδίνο, τα ξημερώματα της Παρασκευής προς το Σάββατο. Ο κ. Ανδρουλάκης δεν έχει συναντηθεί κατ’ ιδίαν – ΠΟΤΕ! – με τον κ. Μαρινάκη.

 

Μύθος έβδομος, το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε το νομοσχέδιο για τα μη κρατικά πανεπιστήμια έπειτα από συνάντηση που είχε ο κ. Ανδρουλάκης με τον κ. Μαρινάκη. Ψέμα! Τεράστιο. Ως και προηγουμένως, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει συναντηθεί κατ’ ιδίαν – ΠΟΤΕ! – με τον κ. Μαρινάκη.

 

Τούτων δοθέντων, εκτιμώ πως είναι μονόδρομος για τον Ευ. Μαρινάκη να προσφύγει, όπως πληροφορούμαι, σε ποινικά και αστικά δικαστήρια για τα ψευδή, όσο και καταφανώς κατασκευασμένα, δημοσιεύματα.

Επτά στα επτά ψέματα, πάντως, είναι ένα καλό «σκορ», νομίζω, για τους μυθομανείς συνωμοσιολόγους, οι οποίοι οργίασαν αυτό το διάστημα. Αλλά όχι για την αλήθεια. Αν επρόκειτο για ποδοσφαιρικό ματς, θα ήταν 100-0. Εις βάρος της!

Υπάρχει επίσης και μία τελευταία πτυχή. Η διαχείριση από την κυβέρνηση, επικοινωνιακή και πολιτική, μιας δημοσιογραφικής αποκάλυψης.

Το πρώτο που θα ανέμενε κανείς, θα ήταν να ανακοινώσει ότι προσφεύγει η ίδια στη Δικαιοσύνη και απαιτεί άμεση διερεύνηση σχετικά με το γεγονός.

Δεν το έκανε. Αντί γι’ αυτό, υποχρεώθηκαν (!) υπουργοί και βουλευτές σε ανούσιες δηλώσεις και γελοίες, προκάτ αναρτήσεις, ότι τάχα μου, «ΤΟ ΒΗΜΑ», η Alter Ego Media, «οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα» επιχειρούν α) «να ρίξουν την κυβέρνηση», β) να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, γ) «να συγκυβερνήσουμε»!!

Τρία απίθανα ατοπήματα, σε συσκευασία του ενός: