ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: H κηδεία και η παρέα

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Δυστυχώς το ανθρώπινο ον αδυνατεί να απολαύσει μία από τις ευτυχέστερες στιγμές που θα μπορούσε ποτέ να βιώσει: Δεν μπορεί να παρευρεθεί -για προφανείς λόγους- στην κηδεία του. 

Η κηδεία είναι ίσως μια από τις ευτυχέστερες στιγμές που θα μπορούσε να ζήσει ο άνθρωπος. Κανένας άλλος σταθμός της ζωής -ούτε ο γάμος ούτε τα βαφτίσια- μπορούν να συγκριθούν με την κηδεία.

Η κηδεία του δίνει την δυνατότητα να ξανασμίξει με την παρέα του -όσους έχουν μείνει- και με την οικογένεια του. Φίλοι που είχε να δει χρόνια, γνωστοί που είχαν ξενιτευθεί, άνθρωποι κοντινοί του που για κάποιον λόγο είχαν απομακρυνθεί τα τελευταία χρόνια. Με όλους αυτούς θα ξανασμίξει στην κηδεία του. Οπως θα ξανασμίξει και με τα παιδιά του που, από την στιγμή που παντρεύτηκαν, έπαψαν να δίνουν σημάδια ζωής. 

Τι ευτυχία λοιπόν να μπορεί να είναι κανείς παρών στην κηδεία του! Να πει μαζί με τους φίλους του «Αντε έφυγε κι αυτός», «κάλο ταξίδι στον συχωρεμένο» η κάτι ανάλογο. Και μετά την τελετή να πάει μαζί τους σε κάποια ταβέρνα και να ξαναθυμηθούν όλοι μαζί εκείνες τις στιγμές που σφράγισαν τους δεσμούς τους. Και κανείς δεν πρόκειται να του κάνει κάποιο αρνητικό σχόλιο ή έστω και ένα πείραγμα όσο καλοπροαίρετο και αν είναι αυτό στο βαθμό που προέρχεται άπω φίλους. Στις κηδείες είναι «politically incorrect» να κάνεις αρνητικά σχόλια για των συχωρεμένο.

Ούτε ο γάμος μπορεί φυσικά να συγκριθεί με την κηδεία. Στον γάμο πρέπει κανείς να ασχοληθεί και με άλλα άτομα που δεν είναι μέρος της παρέας, τους φίλους και συγγενείς της μέλλουσας συζύγου. Στην κηδεία δεν υπάρχει αυτό το πρόβλημα. Ο αποθανών, αν ήταν παρών θα είχε μόνο την παρέα του να ασχοληθεί.

Στο βιβλίο του «Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα» (Doce cuentos peregrinοs) o Gabriel Garcia Marquez προσδιορίζει τον θάνατο ως «το να μην είσαι πια με τους φίλους σου». 

Πόσο μακρινή αυτή η «παρεοκρατική» αντίληψη του ανθρώπινου γίγνεσθαι απ αυτή πού βρίσκουμε στα έργα ενός άλλου γίγαντα του πνεύματος, του σουηδό σκηνοθέτη Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Αν ο Marquez σκηνοθετούσε την «Εβδομη σφραγίδα» δεν θα άφηνε ποτέ ασφαλώς μόνο του τον Ιππότη να παίζει σκάκι με τον Θάνατο διακυβεύοντας την ζωή του. Θα είχε μαζί του όλη την παρέα του που θα χειροκροτούσε την κάθε του κίνηση και θα τον εμψύχωνε: «Μπράβο δικέ μου!»

Για τον συντηρητισμό του άγγλου πολιτικού φιλοσόφου (και σφόδρα «αντιεκσυγχρονιστή»!) Edmund Burke η «παρέα» (τα περίφημα «little platoons») αποτελεί την κύρια πολιτική πραγματικότητα, όπως ακριβώς η οικογένεια αποτελεί την μοναδική βιολογική. Το «άτομο» η «κοινωνική τάξη»,το «έθνος» αποτελούν δευτερεύοντα ιδεολογικά επιφαινόμενα.

Οι στρατιώτες δεν σακατεύονται, ούτε σκοτώνονται στην μάχη για να «σώσουν το έθνος» η για να υλοποιήσουν «το τέλος της εκμετάλλευσης».Ούτε καν για να διατηρήσουν ζωντανή την «πνοή της ελευθερίας».Χιλιάδες συνεντεύξεις με στρατιώτες στο μέτωπο πού διακρίθηκαν για τον ηρωισμό τους δείχνουν ότι πέφτουν στην φωτιά για να σώσουν τον Μιχάλη, τον Γιώργο τον Νίκο και τα άλλα παιδιά του λόχου. 

Σήμερα στην Βολιβία καθώς τελειώνει ο πόλεμος με τους αντάρτες το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα είναι η λεγόμενη «επανένταξη» των ανταρτών. 

Πως θα μπορέσει ποτέ η ανία της αστικής ζωής να υποκαταστήσει το «kick» της αδρεναλίνης που του δίνει το «bonding» (δέσιμο) με την παρέα tου καθώς διασχίζουν την ζούγκλα του Choco;

Οι έρευνες για τη διαμόρφωση της ανθρώπινης προσωπικότητας δείχνουν ότι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Λένιν και ο Κυριάκος

Toυ ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Ο Λένιν θεωρούσε πάντοτε το μεγαλύτερο εμπόδιο σε κάθε σοβαρή μεταρρυθμιστική προσπάθεια τον «εμπειρικισμό».  

Μ’ αυτόν τον όρο εννοούσε την υποστήριξη ad hoc συνθημάτων και προτάσεων οι οποίες δεν διέπονται από καμία εσωτερική θεωρητική συνοχή ούτε απορρέουν αφαιρετικά από ορισμένες αρχές αλλά απλά αντανακλούν την συγκεκριμένη εικόνα του κόσμου που έχει μια δεδομένη στιγμή αυτός ή αυτοί που την προβάλλουν.

Ο Λένιν δεν έζησε δυστυχώς για να δει τον τρόπο που λειτουργούσε (και δυστυχώς λειτουργεί) η Νέα Δημοκρατία. Κρίμα. Διότι το κόμμα αυτό υλοποιεί με τον πιο ιδανικό τρόπο τον «εμπειρικισμό» που καταδίκαζε ο Λένιν, δηλαδή την διατύπωση κοινοτυπιών που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με το γενικότερο πλαίσιο αξιών που υποτίθεται ότι πρεσβεύει το κόμμα.

Πάρτε π.χ. τις πρόσφατες απόψεις που εξέφρασε ο ηγέτης της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης σχετικά με την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων:  

Οχι απλά την υπερασπίσθηκε σθεναρά αλλά υπερηφανεύτηκε κιόλας για το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της θητείας του κατάφερε να αποτρέψει τις απολύσεις που του ζητούσαν οι «ξένοι».  

Τα επιχειρήματά του εναντίον των απολύσεων ήταν τα γνωστά: καλύτερη οργάνωση της δημόσιας διοίκησης θα ανεβάσει την παραγωγικότητα της κλπ κλπ.

Με άλλα λόγια «το αυτονόητο» και το  «κοινότυπο» στο απόγειό του. Ο θρίαμβος του «εμπειρικισμού» που θα’λεγε και ο Βλαδίμηρος Ιλιτς.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι η ΝΔ λειτουργούσε με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, ότι δηλαδή οι πολιτικές που ακολουθούσε παρέπεμπαν αφαιρετικά σε ένα γενικότερο πλαίσιο αρχών. 

 Ποια θα ήταν η απάντηση τότε στο ερώτημα της μονιμότητας και των απολύσεων;

Η απάντηση θα παρέπεμπε στο βασικό ερώτημα ποιος είναι ο ρόλος του κράτους. 

Αν θέλεις ένα σοβιετικού τύπου κράτος που παρεμβαίνει παντού τότε όχι απλά δεν θα απολύσεις αλλά επίσης θα προσλάβεις και άλλους. Διαφορετικά θα απολύσεις.

Πιο συγκεκριμένα το ερώτημα σήμερα τίθεται: Αν δεχθούμε ότι υπάρχουν ορισμένα «δημόσια αγαθά» τα οποία πρέπει να παρέχει το κράτος ,θα πρέπει το ίδιο το κράτος να τα παράγει ή θα πρέπει απλά να χρηματοδοτεί την παραγωγή τους η οποία θα πραγματοποιείται από ιδιωτικούς φορείς; Αν π.χ. δεχθούμε το κράτος να παρέχει την Παιδεία σε όλους θα πρέπει να λειτουργούν δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα ή να είναι όλα ιδιωτικά και το κράτος να καταβάλει τα δίδακτρα;

Είναι προφανές ότι η απάντηση...  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα λαμόγια της Επανάστασης

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Πολλοί σύντροφοι αναγνώστες/τριες έδειξαν ότι εξεπλάγησαν από το γεγονός ότι σε ένα τόσο σύντομο διάστημα από την αναρρίχησή του στην εξουσία, το φαινόμενο της διαφθοράς φαίνεται να σημαδεύει ανεξίτηλα τον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ.  

Διορισμοί πολιτικών φίλων και συγγενών, χρήση εσωτερικής πληροφόρησης από υπουργούς για πλουτισμό τους καθώς και συγγενών τους, σχέδια για την υφαρπαγή μισθών και άλλων στοιχείων των πολιτών μέσω της δημιουργίας «σκιώδους τραπεζικού συστήματος», έκδοση «πλαστού» χρήματος - ιδού μερικές από τις προφανείς περιπτώσεις διαφθοράς του νέου καθεστώτος.

Όμως, δεν θα έπρεπε να εκπλήσσονται για το γεγονός ότι από τα γεννοφάσκια της η κυβέρνηση της «πρώτης φοράς Αριστερά» φλερτάρει τόσο έντονα με τη διαφθορά. Όπως δείχνουν νέα αρχειακά στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η διαφθορά δεν αποτελεί ένα μεταγενέστερο πρόβλημα που εμφανίζεται όταν το επαναστατικό καθεστώς χάσει με το πέρασμα του χρόνου την αρχική του ορμή και τα ιδεώδη. Αντίθετα, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό που το συνοδεύει από τη γέννησή του.

Τον Σεπτέμβριο του 1919, ο Λένιν πάθαινε σχεδόν αποπληξία διαβάζοντας την έκθεση που του είχε στείλει το Εργατικό Τμήμα του σοβιέτ του Πέτρογκραντ.

«Το χρήμα ρέει ελεύθερα από το σοβιέτ του Πέτρογκραντ», έγραφε η έκθεση, «στις τσέπες των κομματικών αρχηγών. Οι πεινασμένοι εργάτες βλέπουν τις καλοντυμένες Τσαρίνες των Σοβιετικών Τσάρων να πηγαινοέρχονται με δέματα με τρόφιμα και να κυκλοφορούν με τα αυτοκίνητά τους. Λένε ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του σημερινού καθεστώτος και αυτού των Ρομανόφ. Φοβούνται να διαμαρτυρηθούν στον Ζινόβιεφ διότι αυτός περιστοιχίζεται από ένοπλους δήμιους που απειλούν τους εργάτες, όταν αυτοί θέτουν πολλά ερωτήματα».

Σοκαρισμένος ο Λένιν διέταξε τον Στάλιν να διεξάγει μυστικές έρευνες και να τιμωρήσει τους ενόχους. Όμως ο Στάλιν αρνήθηκε λέγοντας ότι «δεν μπορώ να κατασκοπεύσω τους συντρόφους μου» και θέτοντας θέμα κομματικής ενότητας.

Το επεισόδιο αυτό, δύο μόλις έτη μετά την άνοδο των μπολσεβίκων στην εξουσία, είναι ενδεικτικό για το ότι το πρόβλημα της διαφθοράς υπήρξε ευθύς εξαρχής ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα για το νέο καθεστώς.  

Άλλοι, είχαν επισημάνει το εύρος του προβλήματος ακόμα νωρίτερα: «Μόνον οι Κομισάριοι ζουν ευχάριστα αυτές τις ημέρες», έγραφε ο -συμπαθών τους μπολσεβίκους- Ρώσος συγγραφέας Μαξίμ Γκόρκι στην γυναίκα του Αικατερίνα, τον Φεβρουάριο του 1919. «Κλέβουν όσα μπορούν από τους απλούς ανθρώπους προκειμένου να πληρώσουν τους αυλικούς τους και τις αντισοσιαλιστικές τους πολυτέλειες».

Εκατοντάδες ανέκδοτα και γκραφίτι στους τοίχους σατίριζαν τη διαφθορά των μπολσεβίκων. Οι ανώτεροι αξιωματούχοι βομβαρδίζονταν καθημερινά από τα κατώτερα στελέχη που διαμαρτύρονταν για τους κομμουνιστές που «έπιναν το αίμα του λαού». Οι εργάτες καταδίκαζαν την κόκκινη νομενκλατούρα: Μια ανακοίνωση ενός εργατικού συμβουλίου από το Περμ έθετε το αίτημα «όλα τα δερμάτινα σακάκια και οι τραγιάσκες των Κομισάριων να γίνουν παπούτσια για τους εργάτες».

Φυσικά, πολλοί μπολσεβίκοι δεν παρασύρθηκαν από το κύμα της διαφθοράς που άρχισε να πνίγει το κόμμα όταν πήρε την εξουσία. Όπως έγραφε ένας παλαιός μποσλσεβίκος σε επιστολή του στον Λένιν, τον Ιούλιο του 1919: «Το λάδωμα στο κόμμα έχει γίνει καθολική πρακτική. Χωρίς το λάδωμα οι κομμουνιστές σύντροφοι απλά δεν θα επιβίωναν».

Σε γράμμα του στον Τρότσκι τον Μάιο του 1920, ο Γιόφε έγραφε: 

«Υπάρχει μία τεράστια ανισότητα και οι υλικές αποδοχές κάποιου εξαρτώνται από την κομματική του θέση. Έμαθα π.χ. ότι πριν από τις τελευταίες εκκαθαρίσεις οι παλαιοί μπολσεβίκοι έτρεμαν ότι θα έχαναν το προνόμιό τους να μπορούν να ζουν στο ξενοδοχίο National και άλλα συναφή προνόμια».

Για να επιστρέψουμε στα δικά μας: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Congratulations Mr. Tsipras!».

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Οι τελευταίες εξελιξεις επιβεβαιώνουν για μια ακόμα φορά τις μακροπρόθεσμες προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σχετικα με την φύση του καθεστώτος που ονειρεύεται. Παράλληλα αναδεικνύουν ξανά την απίστευτη αφέλεια της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ.


Όσον αφορά το πρώτο σημείο, η διοργάνωση αντισυγκέντρωσης από τις παρακρατικές οργανώσεις της Αριστεράς στο Σύνταγμα, προκειμένου να τρομοκρατηθούν οι αντιφρονούντες της εκδήλωσης «Μένουμε στην Ευρώπη», επιβεβαίωσε αυτό που έχω γράψει επανειλημμένα: Ότι τόσο όσον αφορά τις μεθόδους του και τους στόχους του, το πρότυπο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η Βενεζουέλα και η ιδεολογία του «τσαβίσμο». Στα πλαίσια αυτής της ιδεολογίας, η δημιουργία grupos militantes, των οποίων στόχος είναι να συγκρούονται και να τρομοκρατούν την μεσαία τάξη και αυτούς που διαδηλώνουν εναντίον του καθεστώτος, αποτελεί κρίσιμο χαρακτηρηστικό.


Όσον αφορά το δεύτερο στοιχείο, αποτελεί απίστευτη αφέλεια -που αγίζει τα όρια της ηλιθιότητας- το γεγονός ότι κύκλοι της αντιπολίτευσης και μέρος των φίλα προσκείμενων αρθογράφων κάνουν λόγο και παίρνουν σοβαρά ότι τάχα, λέει, υπάρχουν αντιρρήσεις από κομματικά στελέχη στις προτάσεις Τσίπρα στο Eurogroup:


  Οι προτάσεις αυτές αποτελούν την πλέον ολοκληρωμένη πρόταση που έχει υποβάλει ποτέ κόμμα για την ολοκληρωτική εξόντωση της ιδιωτικής οικονομίας και την αντικατάστασή της από κρατικοπελατειακά μορφώματα. 


Από πού και ως πού, λοιπόν, να υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ;


H μαγεία του κ. Τσίπρα συνίσταται στο ότι, ενώ σε άλλες χώρες η εξόντωση της ιδιωτικής οικονομίας επετεύχθη μετά από αιματηρές επαναστάσεις ή πραξικοπήματα, στην Ελλάδα αυτό θα επιτευχθεί όχι απλά αναίμακτα, αλλά θα χρηματοδοτηθεί απο τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων. 


Όχι μόνο αυτό, αλλά: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Λένιν και η «εθνική συνεννόηση»

Toυ ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Είναι αλήθεια ότι ο Βλαδίμηρος Ίλιτς την τελευταία εβδομάδα του Οκτώβρη δεν είχε κέφια. Ναι, οι μπολσεβίκοι είχαν συλλάβει τα αφύλακτα και απροστάτευτα μέλη της προσωρινής κυβέρνησης και τα είχαν στείλει στα κάτεργα, όμως ακόμα η εξουσία τους διακυβευόταν.



Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, και συγκεκριμένα στις 29 Οκτώβρη, οι συνδικαλιστές του συνδικάτου των σιδηροδρόμων Βίκζελ έστειλαν ένα τελεσίγραφο ζητώντας απ' όλα τα κόμματα  που αντιπροσωπεύονταν στο Σοβιέτ να προχωρήσουν στη δημιουργία μιας κυβέρνησης συνασπισμού. Στο όνομα της «εθνικής συνεννόησης», όπως θα λέγαμε σήμερα. Μάλιστα απειλούσαν ότι αν δεν γινόταν αποδεκτή η πρότασή τους θα απεργούσαν με αποτέλεσμα να αποκοπεί η πρωτεύουσα από τρόφιμα και καύσιμα.


Όταν ο Λένιν έμαθε για το τελεσίγραφο στην αρχή εκνευρίστηκε. Στόχος του ήταν η κατάληψη και μονοπώληση της εξουσίας από το κόμμα του και όχι φυσικά η «εθνική συνεννόηση».  


Όμως με τον εξαιρετικό στρατηγικό νου που διέθετε διέκρινε αμέσως τα πλεονεκτηματα της πρότασης. Του έδινε ένα πολύτιμο περιθώριο χρόνου για να επικεντρωθεί στις μάχες που ακόμα μαίνονταν εναντίον των δυνάμεων του Κερένσκι στις παρυφές της πρωτεύουσας και εναντίον των δυνάμεων που υποστήριζαν την αστική Δημοκρατία στη Μόσχα.


Όμως ακόμα πιο σημαντικό ήταν το γεγονός ότι αποδεχόμενος την έναρξη μιας διακομματικής συζήτησης απέφευγε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τον εαυτό του και το κόμμα του: τη διαμόρφωση ενός κοινού μετώπου μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης (αναρχικών, κοινωνικών επαναστατών και μενσεβίκων) εναντίον των μπολσεβίκων. Αν είχε ευθύς εξαρχής συγκροτηθεί ένα τέτοιο μέτωπο οι μπολσεβίκοι δεν θα είχαν ποτέ αποκτήσει την εξουσία ούτε θα είχαν τη δυνατότητα να εξαπολύσουν την κόκκινη τρομοκρατία.
Διόρισε λοιπόν ως εκπρόσωπο στις συνομιλίες τον φουκαρά τον Καμένεφ (που πράγματι πίστευε στην ανάγκη «εθνικής συνεννόησης») και κάθισε να απολαύσει το σόου. 


Προφανώς το εγχείρημα στο μυαλό του Λένιν είχε ημερομηνία λήξης.  


Μόλις λοιπόν άρχισαν να έρχονται καλά νέα που έδειχναν ότι οι μπολσεβίκοι είχαν αρχίσει να αντιστρέφουν τη δυσμενή στρατιωτική κατάσταση στη Μόσχα και αλλού, οι ενδοκομματικές συνομιλίες και η «εθνική συνεννόηση» δεν είχαν πια νόημα. 


Έτσι, λοιπόν, οι μπολσεβίκοι άρχισαν να θέτουν αιτήματα που δεν μπορούσαν να δεχτούν τα άλλα κόμματα. Όπως ότι σε μια κυβέρνηση συνασπισμού το 75% των υπουργείων θα ανήκαν στους μπολσεβίκους. Οι συνομιλίες ήταν καταδικασμένες και κατέρρευσαν στις 6 Νοέμβρη.


Μάλιστα, ο Βλαδίμηρος Ίλιτς δεν σταμάτησε εκεί αλλά ζήτησε και την άμεση σύλληψη(!) των συνδικαλιστών του Βίκζελ κατηγορώντας τους ως «αντεπαναστάτες».


Το ηθικό μήνυμα του σημειώματος: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το Μάθημα του Στάλιν και το μυαλό του τσαμπουκαλεμένου γραφικού...

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Θα κάνει «κωλοτούμπα» ο Αλέξης; 

Θα πάει για εκλογές; 

Θα προκηρύξει δημοψήφισμα; 

Πώς θα εξουδετερώσει την Αριστερή Πλατφόρμα;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σήμερα πλέον τα περισσότερα πολιτικά ρεπορτάζ δεν έχουν καμία σχέση με πολιτική ανάλυση αλλά περισσότερο με προσπάθειες χαρτογράφησης του εγκεφάλου του πρωθυπουργού. Και το παιχνίδι αυτό έχει επεκταθεί και υιοθετείται και από Ευρωπαίους ηγέτες: Νάσου η κ. Μέρκελ να διαπιστώνει ότι ο κ. Τίπρας είναι «συνεργάσιμος», νάσου ο κ. Γιούνκερ να είναι τη μια στιγμή γοητευμένος και την άλλη απογοητευμένος από τα τερτίπια του πρωθυπουργού μας, νάσου και ο κ. Σούλτς να διαπιστώνει αρχικά με κάθε σοβαρότητα ότι ο «Αλέξης» είναι «μεταρρυθμιστής» για να ανακρούσει πρύμνα ταχύτατα μετά απο  μερικούς μήνες κ.λπ. κ.λπ.

Φυσικά, όποιος πρωτοετής φοιτητής Ιστορίας προσπαθούσε να εξηγήσει το ιστορικό προτσές, στο πλαίσιο ενός τέτοιου ατομοκεντρικού υποκειμενισμού, θα κοβόταν αμέσως. Όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί δεν έχουν τέτοιους μεθοδολογικούς περιορισμούς, άρα μπορούν άνετα να συνεχίζουν με τις ανοησίες τους.  

Μπορούν να συνεχίζουν να πιστεύουν ότι υπάρχει ένα αυτόνομο ον που ονομάζεται «Τσίπρας» που ακολουθεί μια πολιτική που αντανακλά την προσωπική του βούληση, ότι το ιστορικό γίγνεσθαι είναι απόρροια των εγκεφαλικών του διεργασιών κ.λπ.

Στο σημείο αυτό, αξίζει να δούμε πώς αντιμετώπιζε αυτό το θέμα ένας από τους πλέον υποτιμημένους διανοούμενους της εποχής μας: Ο Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Στάλιν.

Μια μέρα, στα μέσα της δεκαετίας του '30, ο σοβιετικός ηγέτης είχε κουρασθεί από τα καμώματα του γιου του Βασίλι και του ζήτησε να σταματήσει να εκμεταλλεύεται το οικογενειακό όνομα (Στάλιν) για  να παίρνει καλούς βαθμούς στο σχολείο, να εντυπωσιάζει τα κορίτσια, να τον κερνάνε βότκα οι φίλοι, κ.λπ.

Ο Βασίλι αφού τον άκουσε τον κοίταξε με παράπονο και του είπε: «Μα καλά πατέρα, δεν είμαι κι εγώ Στάλιν; Γιατί να μην το λέω;».

Τότε, έξαλλος ο πατέρας του απάντησε:
«Όχι δεν είσαι! Δεν είσαι Στάλιν και ούτε εγώ είμαι Στάλιν! Στάλιν είναι η Κομματική Εξουσία. H Κομματική Εξουσία μιλάει μέσα απο τον Στάλιν. Στάλιν είναι αυτό που γράφεται στις κομματικές εφημερίδες, είναι τα πορτρέτα στους τοίχους και στις παρελάσεις. Στάλιν δεν είσαι εσύ, ουτε καν εγώ!».

Συγκρατούμε, λοιπόν, το μάθημα του Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι «χαφιέδες» του Βαρουφάκη

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Η πρόταση του Γ. Βαρουφάκη να δημιουργήσει ομάδες επαγγελματιών χαφιέδων για να «καρφώνουν» τους φοροφυγάδες, είναι η πλέον αποκαλυπτική για το όραμα της κοινωνίας που έχει υπ' όψη της η σημερινή κυβέρνηση. 


Το όραμα μιας ολοκληρωτικής κοινωνίας, όπου οι μισοί πολίτες θα πληρώνονται για να καταδίδουν τους άλλους μισούς.


Η πρόταση του κ. Βαρουφάκη αφήνει μερικά σημεία αδιευκρίνιστα: 


Από ποια ηλικία θα προσλαμβάνονται οι επίδοξοι χαφιέδες; Από 18,17,16; Γιατί όχι ακόμα μικρότεροι, έτσι ώστε να αποκτήσουν από νήπια τη σωστή συνείδηση;


Θα πρέπει να καρφώνουν και τους συγγενείς τους; Τους θείους και τα ξαδέλφια τους; Και γιατί όχι και τους γονείς τους; Δεν θα πρέπει τα παιδιά του Δημοτικού, μια φορά τουλάχιστον την εβδομάδα, να μαζεύονται στο προαύλιο του σχολείου και να καταγγέλλουν και να αποκηρύσσουν τους γονείς τους για «αντικοινωνική συμπεριφορά»; Και δεν θα πρέπει να έχουν το δεξί τους χέρι υψωμένο όταν το κάνουν;


Φτάνουν μόνο τα χρήματα που θα δίνονται στους «καταγγελτές» για να ενθαρυνθεί η συμπεριφορά τους; Δεν θα πρέπει η πολιτεία να καθιερώσει μια «Ημέρα Καταγγελίας», που να τιμά με βραβεία όσους έχουν τις καλύτερες επιδόσεις σε αυτό το "Ηunger Games” α λα ελληνικά; Δεν θα πρέπει τα ελεγχόμενα και κρατικοποιημένα, πλέον, τηλεοπτικά ΜΜΕ να καθιερώσουν «reality shows» όπου οι συμμετέχοντες θα συναγωνίζονται ποιος θα καταγγείλει πιο αποτελεσματικά τον άλλο;


Και γιατί να περιορισθουν οι καταγγελίες για «αντικοινωνική συμπεριφορά» μόνο στους φοροφυγάδες; Γιατί να μην επεκταθούν και σε αυτούς που π.χ. «συνωμοτούν μαζί με τα ξένα κέντρα»; Γιατί να μην καταγγέλονται  οι «σαμποταριστές» και οι «υπονομευτές»; Δεν απειλούν και αυτοί το λαοπρόβλητο κυβερνητικό έργο όσο και οι φοροφυγάδες;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πόσο γέροι είναι...

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Πίσω από τις μεγάλες διακηρύξεις του κ. Τσίπρα και τις ρηξικέλευθες εμφανίσεις του κ. Βαρουφάκη κρύβεται η συνέχιση του αρχέγονου δόγματος που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία από τα γεννοφάσκια της: Την αντίληψη ότι το κράτος είναι το παν και ότι ο ρόλος του επιχειρηματικού τομέα είναι απλά να αναλαμβάνει να φέρνει σε πέρας ό,τι υπηρεσίες δεν επιθυμεί να παρέχει το κράτος. 


Αυτή ακριβώς την αντίληψη, που έφερε την Ελλάδα στα σημερινά της προβλήματα, συνεχίζει και η σημερινή κυβέρνηση. 


Η μόνη διαφορά μεταξύ μιας κυβέρνησης Σαμαρά και μιας κυβέρνησης Τσίπρα είναι ότι η πρώτη δεν έκανε μεταρρυθμίσεις με ένοχη όμως συνείδηση, ενώ η δεύτερη δεν πρόκειται να κάνει μεταρρυθμίσεις με ήσυχη συνείδηση.



Να συμφωνήσουμε εξαρχής ότι οι στόχοι των 3%-4% πλεονασμάτων ήταν ανεδαφικοί. Να συμφωνήσουμε, επίσης, ότι το χρέος είναι δυσβάσταχτο και δύσκολα μπορεί να αντιμετωπισθεί με κάποιο «κούρεμα» σε βάθος χρόνου. Τέλος, να συμφωνήσουμε ότι η συνεχής επιτήρηση της τρόικας είναι ενοχλητική.



Όμως, όλα αυτά μπορεί να τα δεχθεί κάθε καλόπιστος άνθρωπος και θα τα αναγνώριζαν και οι πιστωτές μας. Αλλά είναι αδιανόητο να δεχθεί οποιοσδήποτε παρακολουθεί, έστω και επιφανειακά, τις αλλαγές που συντελούνται στην παγκόσμια σκηνή τα τελευταία χρόνια, τη δογματική επιμονή της σημερινής κυβέρνησης στην άρνηση οποιασδήποτε αλλαγής που θα κάνει τη χώρα πιο ανταγωνιστική και πιο ελκυστική για ξένες επενδύσεις.



Δεν υπήρχε έτσι τίποτα στην ομιλία του πρωθυπουργού που να δείχνει ότι έχει έστω και την ελάχιστη επαφή με τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται καθημερινά στις επιχειρήσεις, στον δημόσιο τομέα, στις αγορές και τους χώρους εργασίας κ.λπ. Πρόκειται για αλλαγές που οπωσδήποτε απαιτούν νέα εργαλεία σκέψης και όχι την προσφυγή σε αποστεωμένα εννοιολογικά σχήματα της δεκαετίας του 50. Έννοιες, όπως upstarts, digital nomads, venture capital, reengineering, private provision of public goods, the share economy κ.λπ., όλες αυτές οι έννοιες που θα έδιναν μια φρεσκάδα, απουσίαζαν από την ομιλία του πρωθυπουργού.



Αλλά δεν είναι μόνον αυτές οι απουσίες που ήταν απογοητευτικές. Εξίσου απογοητευτική ήταν και η απουσία από την ομιλία του πρωθυπουργού μιας αριστερής λογικής που θα αναβάθμιζε τον ρόλο του πολίτη στην αξιολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών. Θα περιμέναμε π.χ. από τον κ. Τσίπρα να προτείνει ότι οι ασθενείς θα αξιολογούν εφεξής τους γιατρούς και τα δημόσια νοσοκομεία, ότι οι καθηγητές θα κρίνονται με βάση τις αποδόσεις των μαθητών τους, ότι οι πολίτες θα αξιολογούν τις υπηρεσίες που τους προσφέρουν οι δημόσιοι υπάλληλοι κ.λπ. Τίποτα από όλα αυτά δεν ακούσαμε.
 

Αν υπάρχει κάτι το οποίο είναι λοιπόν το πλέον αποκαρδιωτικό με τη σημερινή κυβέρνηση δεν είναι τόσο η αναπόφευκτη σύγκρουση με τους πιστωτές και το ενδεχόμενο ενός Grexit. 


Το πιο αποκαρδιωτικό είναι:

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ , ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ειμαι Ελλήνικό ΜΜΕ, το παίζω "Je suis Charlie" και μπροστά στους τρελαμένους τζιχαντιστές ΚΛΑΝΩ ΜΕΝΤΕΣ...

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Να με συγχωρείτε, αλλά εγώ δεν θα «πάρω» από τις αντιδράσεις των ελληνικών MME στην κτηνώδη δολοφονία των Γάλλων σκιτσογράφων από τους ισλαμοφασίστες. Διότι η αντίδρασή τους είναι υποκριτική και δεν πείθει κανέναν.

Αν πραγματικά τους ενδιέφερε να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους αδικοχαμένους σκιτσογράφους θα γέμιζαν τις εφημερίδες, τα sites και τις τηλεοπτικές εκπομπές τους με τα σκίτσα του Μωάμεθ. 

Ακόμα καλύτερα θα ζητούσαν απο τους σκιτσογράφους τους να κάνουν κάθε μέρα μια γελοιογραφία του «προφήτη» και της παρέας του.

Όμως δεν θα κάνουν τίποτα απ' όλα αυτά. Για μια ακόμα φορα θα σκύψουν υποτακτικά το κεφάλι τους στον ισλαμοφασισμό.

Όπως ακριβώς έκαναν και πριν από μερικά χρόνια, όταν άρχισαν οι αντιδράσεις των Μουσουλμάνων εναντίον των σκίτσων του Μωάμεθ που πρωτοδημοσιεύθηκαν στη δανέζικη εφημερίδα Jullands Posten. Καμία ελληνική εφημερίδα τότε δεν τόλμησε να τα αναδημοσιεύσει. Όχι απλά δεν τα αναδημοσίευσαν, αλλά και η πλειονότητα των σχολίων ήταν αρνητικά για τη δανέζικη εφημερίδα που «προσέβαλε» τα θρηκευτικά αισθήματα των μουσουλμάνων. Όσο δε για την ελευθερία του λόγου.. αυτή είχε ξεχασθεί τελείως.

Είναι ενδιαφέρον ότι όσο πιο αριστερό ήταν το ελληνικό έντυπο τόσο αύξανε η «ευλάβεια» για το θρησκευτικό συναίσθημα και τόσο μειώνονταν τα κείμενα που υπερασπίζονταν το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της σάτιρας.  

Σε αντίθεση, φυσικά, με το Charlie Hebdo που έσπευσε αμέσως να δημοσιεύσει τα σκίτσα.

Κάτι που δείχνει για μια ακόμη φορά το τεράστιο πολιτιστικό χάσμα που δικαρίνει την ελληνική από την αριστερά της Δύσης.

Για το γαλλικό αριστερό Charlie Hebdo, το διακύβευμα ήταν το θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου.

Για τα ελληνικά αριστερά έντυπα, το θεμελιώδες διακύβευμα ήταν πάντοτε: 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ: Καμαρώστε τί λέει ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων του Ελλάδιστάν!!! Αλέξη και λοιποί σύντροφοι, τον έχετε εντάξει στις προεκλογικές "λίστες" σας να σας το ρίξουμε δαγκωτό, ή σας ξέφυγε το κελεπούρι?

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Ανατριχιαστικό μνημείο σταλινικής παραφροσύνης αποτελούν οι δηλώσεις του προέδρου της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας Ναΐμ Ελγαντούρ που, στην ουσία, δικαιώνουν τη σφαγή στο Παρίσι.

Στις δηλώσεις του ο ηγέτης των ντόπιων Μουσουλμάνων αρνείται ότι για τις δολοφονίες των Γάλλων σκιτσογράφων ευθύνονται οι Ισλαμιστές. Αντίθετα, ακολουθώντας την τόσο προσφιλή στους σταλινιστές-λενινιστές λογική αποδίδει το τερατούργημα των ομοδόξων του σε «σκοτεινές δυνάμεις» και συγκεκριμένα στις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και στον... Ολάντ:

«Δεν πιστεύω», λέει, «πως το συγκεκριμένο τρομοκρατικό χτύπημα έγινε από Ισλαμιστές, αλλά πιθανότατα από μυστικές υπηρεσίες και ο λόγος είναι ότι ο κ. Ολάντ ψάχνει τρόπο να ανακάμψει δημοσκοπικά, αφού βρίσκεται κάτω από το 20%, καταπολεμώντας δήθεν την τρομοκρατία».(!)

Όπως υποθέτω ότι το χτύπημα της 9/11 δεν το έκαναν Ισλαμιστές. 

Όπως δεν έκαναν και την πρόσφατη σφαγή δεκάδων παιδιών στο Πακιστάν, τη δολοφονία του σκηνοθέτη Τεό Βαν Γκογκ στην Ολλανδία, τις βομβιστικές επιθέσεις στο μετρό του Λονδίνου κ.λπ. Α, μπα, όλα αυτά τα έκαναν οι «μυστικές υπηρεσίες» και -γιατί όχι;-οι «Εβραίοι». 

Ούτε φυσικά η Μπόκο Χαράμ που έχει ως σήμα κατατεθέν το σκλαβοπάζαρο γυναικών ή η ISIS με σπεσιαλιτέ τους αποκεφαλισμούς είναι ισλαμικές οργανώσεις. Υποθέτω ότι και αυτές τις έχει στήσει ο Ολαντ μαζί με τις «μυστικές υπηρεσίες»...

Στις δηλώσεις του ο πρόεδρος των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα δεν αναφέρει ούτε έναν θετικό λόγο, ούτε ένα εγκώμιο για τους δολοφονηθέντες για την ελευθερία του λόγου σκιτσογράφους.  

Αντίθετα, το μόνο πού έχει να πει είναι να καταδικάσει τη δραστηριότητά τους επειδή θίγουν το Ισλάμ. Έτσι, σχετικά με τα σκίτσα που έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς το γαλλικό περιοδικό, Charlie Hebdo, κατά του Ισλάμ, τονίζει ότι «δεν θεωρώ πως στα πλαίσια του ελεύθερου λόγου και της ελευθεροτυπίας πρέπει να προσβάλλονται με τέτοιο τρόπο τα σύμβολα μιας θρησκείας, αφού κάτι τέτοιο δείχνει έλλειψη σεβασμού».

Όμως ο εκπρόσωπος των Μουσουλμάνων δεν σταματάει εδώ:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H Aριστερά και οι Πολεμικές Αποζημιώσεις - Γιατί ΠΟΤΕ η Αριστερά δεν έθεσε θέμα αποζημιώσεων στο κομμουνιστικό μπουρδέλο της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας ωεω? Γιατί ωεω?

Toυ ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο η κομμουνιστική Αριστερά έπαιξε πρωτοποριακό ρόλο στο θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων για τα δεινά που είχε υποστεί η Ελλάδα από τη ναζιστική Γερμανία. 

Η ΕΔΑ παλαιότερα, το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός αργότερα και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα -με άρθρα, δηλώσεις και παρεμβάσεις στη Βουλή- προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν το θέμα ανοικτό.

Όμως, ποιος ήταν ο λόγος για τον οποίο η Αριστερά πρωτοστατούσε σε αυτό το θέμα;  

Ήταν το κίνητρό της το «ηθικό επίταγμα» της αποζημίωσης ατόμων που είχαν υποστεί πρωτοφανή δεινά και αδικίες; Ή, αντίθετα, οι πρωτοβουλίες της αποτελούσαν απλά μέρος μιας κυνικής στρατηγικής που στόχευε στην υπονόμευση των σχέσεων της Ελλάδας όχι μόνο με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ), αλλά και γενικότερα με το ΝΑΤΟ;

Η απάντηση ότι η πολιτική της Αριστεράς ανταποκρινόταν σε ένα ηθικό επίταγμα δεν είναι καθόλου πειστική. Διότι αυτή η απάντηση δεν μπορεί να εξηγήσει ένα απλό γεγονός: 

Ότι ποτέ η Αριστερά δεν έθεσε θέμα αποζημιώσεων στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ) αλλά πάντοτε και μόνο στην ΟΔΓ. 

Δεν έχει υπάρξει ούτε μία δήλωση ή άρθρο στελέχους της Αριστεράς σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο πού να θέτει το θέμα των αποζημιώσεων ως υποχρέωση και της κομμουνιστικής ΛΔΓ. Πάντοτε ο ένας και μοναδικός στόχος ήταν η δημοκρατική ΟΔΓ.

Το φαινόμενο αυτό είναι, εκ πρώτης όψεως, ανεξήγητο. Διότι αν υποθέσουμε ότι για τα εγκλήματα των Ναζί φέρει κάποια συλλογική ευθύνη το γερμανικό έθνος τότε είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς πως αυτή η συλλογική ευθύνη σταματάει στα σύνορα που χωρίζουν την Ανατολική με τη Δυτική Γερμανία. Ούτε υπάρχει καμία ένδειξη ότι εκείνοι πού διέπραξαν τις καταστροφές προέρχονταν μόνο από τη Δυτική Γερμανία...

Ας προσέξουμε εδώ: Είναι γεγονός ότι και οι κεντροδεξιές πολιτικές δυνάμεις που ασκούσαν την εξουσία στην Ελλάδα δεν έθεσαν θέμα αποζημιώσεων στη ΛΔΓ. Αλλά ο λόγος εδώ ήταν τελείως διαφορετικός: Αυτές οι κυβερνήσεις δεν αναγνώριζαν την ύπαρξη της ΛΔΓ ως κράτους άρα δεν μπορούσαν να θέσουν για λόγους ρεάλ πολιτίκ ένα τέτοιο αίτημα.  

Όμως με την Αριστερά το θέμα ήταν τελείως διαφορετικό. Στον βαθμό που το αφήγημα της Αριστεράς εδραζόταν σε πυλώνες ηθικής και δικαίου (και όχι ρεάλ πολιτίκ) δεν υπήρχε τίποτα που να την εμπόδιζε να συμπεριλάβει και τη ΛΔΓ στο αίτημά της για αποζημιώσεις.

Όμως, δεν το έπραττε. Γιατί;  

Οι λόγοι είναι κυρίως δύο και αμφότεροι έχουν ελάχιστη σχέση με ηθική και δίκαιο:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πλειστηριασμοί και εκλογικά μαθηματικά

ΑΠΟΨΗ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΝΑΛΓΗΤΗ ΑΛΛΑ ΜΕ ΙΣΧΥΡΟ ΨΥΧΡΑ ΛΟΓΙΚΟ  ΣΚΕΠΤΙΚΟ

Toυ ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Η πρόσφατη ιστορία με τους πλειστηριασμούς αναδεικνύει για μια ακόμη φορά τον γνωστό κανόνα ότι δηλαδή στις δημοκρατίες οι οικονομικές αποφάσεις που λαμβάνονται δεν ευνοούν κατ' ανάγκη την πλειοψηφία αλλά κυρίως μικρές συμπαγείς ομάδες συμφερόντων.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το κόστος μιας οποιασδήποτε απόφασης που ευνοεί μια μικρή ομάδα διαχέεται (στην ευρύτερη κοινωνία) ενώ τα οφέλη συγκεντρώνονται (στην ομάδα).  

Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα μέλη της ωφελούμενης ομάδας έχουν ισχυρότερα κίνητρα να ενεργοποιηθούν και να υποστηρίξουν την πρόταση σε σχέση με τα κίνητρα που έχουν τα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας να ενεργοποιηθούν για να την καταπολεμήσουν.

Άρα και οι πολιτικοί έχουν ισχυρότερα κίνητρα να υποστηρίξουν ένα μέτρο που ωφελεί μία μικρή ομάδα ακόμα και αν αυτό το μέτρο ζημιώνει τη μεγάλη πλειοψηφία. Διότι οι ευεργετημένοι έχουν περισσότερα κίνητρα να τους υπερψηφίσουν από ό,τι οι ζημιωμένοι να τους καταψηφίσουν.

Αυτήν ακριβώς τη λογική της συλλογικής δράσης βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας με το θέμα των πλειστηριασμών. 

Ο κ. Στουρνάρας με το «πάγωμα» των πλειστηριασμών αποδεικνύεται ότι σε έναν ταχύτατο χρόνο έχεί μάθει στην εντέλεια τα εκλογικά μαθηματικά που χρειάζεται ένας πολιτικός για να επιτύχει. Δηλαδή, να υποστηρίζεις ένα μέτρο το οποίο ζημιώνει την ευρύτερη κοινωνία αλλά ωφελεί μία μικρή ομάδα. Διότι το πάγωμα των πλειστηριασμών μπορεί μεν να ευνοεί όσους δεν μπορούν να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους, όμως έχει καταστροφικές συνέπειες για την ευρύτερη κοινωνία. Ας δούμε μερικές απ' αυτές:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Και τι λέει η ΕΣΗΕΑ;

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Η «συνέντευξη» του ανταποκριτή της FAZ με τον Αλέξη Τσίπρα -και ιδιαίτερα όσα συνέβησαν μετά τη συνάντηση- οπωσδήποτε πλήττουν καίρια την άσκηση της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα σκιαγραφούν με τον καλύτερο τρόπο πώς θα λειτουργούν τα ΜΜΕ σε περίπτωση που ο Σύριζα αναλάβει την εξουσία.

Δύο είναι τα κρίσιμα σημεία:

 
1) Η επιστολή που έστειλε ο κ. Τσίπρας στον διευθυντή της γερμανικής εφημερίδας με την όποια απαιτούσε -ούτε λίγο, ούτε πολύ- το δικαίωμα να επιλέγει αυτός ποιος δημοσιογράφος θα του κάνει συνέντευξη!

2) Το αίτημα που διατύπωσε η συνεργάτιδα του κ. Τσίπρα προς τον Γερμανό δημοσιογράφο να του «αποκαλύψει» τα ονόματα των συνεργατών του στην Ελλάδα.

Φαντάζεστε να είχε τολμήσει άλλος Έλληνας πολιτικός να πράξει κάτι το αντίστοιχο;  

Φαντάζεστε π.χ. να απέκλειε ο κ. Μητσοτάκης από μία συνέντευξη Τύπου τον κ. Μουλόπουλο επειδή δεν του άρεσαν οι ερωτήσεις του; 

Φαντάζεστε να ζητούσαν οι πολιτικοί αρχηγοί από τα ΜΜΕ να συναποφασίζουν ποιοι συντάκτες θα παίρνουν συνεντεύξεις; 

Ακόμα χειρότερο: φαντάζεσθε τον ηγέτη της ΝΔ κ. Σαμαρά να απαιτεί από π.χ. τον πολιτικό συντάκτη του Βήματος να του «αποκαλύψει» αν και με ποιον συνεργάστηκε για τη διαμόρφωση των ερωτήσεων; 

Αν μπορείτε να τα φαντασθείτε όλα αυτά, τότε μπορείτε επίσης να φαντασθείτε την κατακραυγή -δικαιολογημένη- που θα ακολουθούσε αυτές τις ενέργειες και τις καταγγελίες και απεργίες που -δικαιολογημένα- θα έκανε η ΕΣΗΕΑ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O κ. Καψής και οι ΑΙΩΝΙΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ... - Mόλις γεμίσουν τις τσέπες με το bonus απόλυσης και αφού επαναπροσληφθούν οφείλουν να του κάνουν χρυσό ανδριάντα στο ραδιομέγαρο

Toυ ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Όπως έχω επανειλημμένα επισημάνει, όλες οι προσπάθειες που γίνονται από τη σημερινή κυβέρνηση αποσκοπούν στη διαιώνιση του φαύλου πελατειακού συστήματος και όχι στην έστω ελάχιστη μεταβολή του. 

Άλλη μία πρόσφατη επιβεβαίωση των ισχυρισμών μου αποτελούν οι προτάσεις Καψή για τη λειτουργία της ΕΔΤ κατά τη μεταβατική περίοδο. Σύμφωνα με τις προτάσεις, το προσωπικό που θα λειτουργήσει την ΕΔΤ θα πρέπει να έχει προϋπηρεσία 2-3 ετών σε αυτό τον οργανισμό. Προσέξετε: Όχι προϋπηρεσία σε τηλεόραση, αλλά ειδικά στην ΕΡΤ.

Ας το σκεφθούμε λίγο. Όπως είναι γνωστό, ούτε ένας από τους εργαζομένους στην ΕΡΤ δεν προσλήφθηκαν με ανοικτές, διαφανείς διαδικασίες. Ούτε μία θέση δεν προκηρύχθηκε δημόσια. Όλοι προσλήφθηκαν με κάποιο μέσο. Και αντί ο κ. Καψής να προσπαθήσει να δώσει ένα τέλος σε αυτό το σύστημα ανοίγοντας τη διαδικασία, στην ουσία επιβραβεύει το διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα διακηρύσσοντας ότι μόνο οι «πελάτες» θα έχουν τη δυνατότητα πρόσληψης!  

Αν υπήρχε έστω και το μίνιμουμ ποσοστό εντιμότητας από τους κυβερνώντες θα έλυναν το θέμα των προσλήψεων μέσω της δημόσιας προκήρυξης των θέσεων στις οποίες όλοι οι δημοσιογράφοι θα είχαν το δικαίωμα να κάνουν αίτηση. Και φυσικά τα κριτήρια επιλογής θα εξαρτώντο από τη θέση: αν ήθελες κάποιον ανταποκριτή στη Μαδρίτη προφανώς προϋπόθεση δεν θα ήταν η γνώση της κινεζικής γλώσσας.

Στα πλαίσια ενός διαφανούς ανοικτού διαγωνισμού η προϋπηρεσία σε τηλεοπτικό σταθμό οπωσδήποτε θα μετρούσε υπέρ του υποψηφίου. Αλλά όχι κατ’ ανάγκη η προϋπηρεσία στην ΕΡΤ! Με τις προτάσεις Καψή αποκλείεται π.χ. ένας δημοσιογράφος με προϋπηρεσία στο BBC ή στο CNN προκειμένου να προσληφθεί κάποιος από την ΕΡΤ! Αν αυτό δεν αποτελεί μία βάναυση προσπάθεια διατήρησης του φαύλου πολιτειοκρατικού συστήματος, τότε πραγματικά δεν γνωρίζω τι είναι.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η πιπίλα της «αξιολόγησης»

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Το ελληνικό κράτος από τότε που δημιουργήθηκε μέχρι σήμερα, έχει αναμφίβολα μία εκπληκτική ικανότητα: Να εξαπατά την οικουμένη χρησιμοποιώντας λέξεις και έννοιες που ενώ μεν είναι οικείες και εμπνέουν τον σεβασμό στον διεθνή περίγυρο, δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα στα πλαίσια του ντόπιου μορφώματος.
Μία τέτοια λέξη, που τον τελευταίο καιρό βρίσκεται ολοένα και περισσότερο στα χείλη των ελληνικών Αρχών, είναι η έννοια της «αξιολόγησης» (των δημοσίων υπαλλήλων).  

Η αξιολόγηση θα πρέπει να είναι προϋπόθεση προτού αποφασισθεί η απομάκρυνση κάποιου δημοσίου υπαλλήλου από τη θέση του, υποστηρίζουν με θέρμη οι Ρωμιοί στις επαφές τους με την τρόικα. Και, φυσικά, στα αυτιά του κ. Τόμσεν, που προέρχεται από μια χώρα με μηδενική διαφθορά, ένα τέτοιο αίτημα ακούγεται απόλυτα ορθολογικό. Μέχρι φυσικά να καταλάβει κανείς ότι το αίτημα αυτό όταν προέρχεται από τα χείλη των Ρωμιών (είτε λέγεται Μητσοτάκης είτε Μανιτάκης - δύο όψεις του ιδίου νομίσματος) σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό: Μία ακόμη προσπάθεια κωλυσιεργίας, μία ακόμη προσπάθεια διατήρησης των πελατειακών δομών της διοίκησης, μια ακόμη προσπάθεια διαιώνισης του ελληνικού λούμπεν παρεοκρατικού καπιταλισμού.
Μα, μήπως είμαστε άδικοι; Πώς μπορούμε να κατηγορούμε τον «νεοφιλελεύθερο» Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κ. Μητσοτάκη ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει -όπως ακριβώς και τους προκατόχους του- είναι η όσο το δυνατόν μικρότερη μείωση του αριθμού των γραφειοκρατών; Δεν είναι, άραγε, ορθό και ηθικό ότι η επιλογή του ποιος θα μείνει και ποιος θα απομακρυνθεί, να γίνει μετά από την αξιολόγηση του έργου και των προσόντων των υποψηφίων;
Εκ πρώτης όψεως το αίτημα φαίνεται λογικό. Μέχρι που φυσικά αναλογισθεί κανείς ότι η αξιολόγηση ήδη έχει γίνει: Ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι διορίσθηκαν με ρουσφέτι, άλλοι όχι. Όλοι όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία απολύονται πάραυτα, ενώ παραμένουν όσοι ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Τόσο απλό. Να σημειώσω ότι αν αυτή η τόσο απλή λύση είχε εφαρμοσθεί από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση, σήμερα η κρίση θα αποτελούσε ένα μακρινό παρελθόν.
Θα πρέπει να τονισθεί εδώ ότι ο κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε ιδιαίτερη πλεονεκτική θέση να εφαρμόσει την τόσο απλή αυτή αξιολόγηση. Στον βαθμό που η ΝΔ είναι εκείνη που ευθύνεται για το τελευταίο κύμα ρουσφετολογικών διορισμών (την περίοδο της κυβέρνησης Καραμανλή) και στον βαθμό που ο ίδιος ανήκει σε αυτό το κόμμα, έχει πολύ πιο εύκολη πρόσβαση στα αρχεία του κόμματός του και στις λίστες των διορισμών από ότι π.χ. θα είχε ένας υπουργός του ΠΑΣΟΚ αν ήταν στη θέση του. Στον βαθμό που θα έχει το ΟΚ του αρχηγού του κόμματος, είναι θέμα ωρών να έχει στα χέρια του τις «λίστες των διορισμών» και να προχωρήσει πάραυτα στην απόλυση μερικών δεκάδων (εκατοντάδων;) χιλιάδων ρουσφετολογικά διορισμένων.
Ο Μαρξ, στον δεύτερο τόμο του Κεφαλαίου, γράφει κάπου ότι τα «προβλήματα» δεν είναι αυτονόητα αλλά η ύπαρξή τους σε σημαντικό βαθμό εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο μία κοινωνία ή ένας ερευνητής θέτει τα ερωτήματα. 

Στην Ελλάδα οι Ρωμιοί πολιτικοί του θέτουν το ερώτημα ως εξής: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η πελατειακή Αριστερά

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Οι τελευταίες εξελίξεις στην ΕΡΤ είχαν και ένα θετικό αποτέλεσμα. Έδωσαν μία πρώτη γεύση σχετικά με το πώς σκοπεύει να κυβερνήσει την χώρα η Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ ΔΗΜΑΡ ΚΚΕ κ.λπ.) όταν ποτέ πάρει την εξουσία.  

Μπορεί να πει κανείς πλέον με βεβαιότητα ότι το πελατειακό σύστημα το οποίο θα εφαρμόσει η Αριστερά θα ξεπερνάει κατά πολύ ό,τι διανοήθηκαν και εφάρμοσαν οι αστικές κυβερνήσεις.
Για να το πούμε πιο καθαρά: Το πελατειακό σύστημα που εφάρμοζαν οι συντηρητικές κυβερνήσεις χαρακτηριζόταν από ένα αίσθημα ενοχής. Ακόμα και ο πιο παραδοσιακός Δεξιός πολιτικός θα προσπαθούσε κάπου να δικαιολογήσει τους διορισμούς του σε βάση (τάχα) αξιοκρατικών κριτηρίων.
Τέτοιου είδους ηθικές αναστολές δεν πρόκειται να βιώσουμε όταν έρθει η Αριστερά στην εξουσία. Η αξιοκρατία θα καταδικασθεί ως «αστικός φορμαλισμός» ενώ το μόνο κριτήριο που θα μετράει θα είναι η πίστη και η προσήλωση στο Κόμμα. Όπως ακριβώς γινόταν τη δεκαετία του '80. Αυτό ακριβώς έδειξαν και οι τελευταίες εξελίξεις. Ούτε ο κ. Τσίπρας ούτε ο κ. Κουβέλης διανοήθηκαν -ούτε κατά διάνοια- να θέσουν το θέμα της αξιοκρατίας ή έστω διαφάνειας στους διορισμούς στην ΕΡΤ. Το μόνο πού τους ενδιέφερε ήταν να μη θίξουν τον κλάδο των δημοσιογράφων επειδή ακριβώς στον κλάδο αυτό υπάρχει σε σχέση με τους άλλους υπεραντιπροσώπευση των πελατών τους.

Φυσικά υπήρχε και το θέμα της ιδεολογικής πλύσης εγκεφάλου. Όταν η Αριστερά αναφέρεται στις «ποιοτικές εκπομπές» της ΕΡΤ, στην ουσία αναφέρεται στο γεγονός ότι όλες οι εκπομπές «ευρύτερου προβληματισμού» αποτελούσαν μία σταθερή δίαιτα αριστερής αντιφιλελεύθερης προπαγάνδας. Έτσι π.χ. η ΕΡΤ θα πρέπει να ήταν η μοναδική τηλεόραση στον κόσμο πού δεν αφιέρωσε εκπομπή πέρυσι στον Ανταμ Σμιθ όταν η ανθρωπότητα γιόρταζε τα 200 έτη από τη γέννηση του μεγάλου διανοούμενου. Διανοητές όπως ο Αλέξις Ντε Τοκβίλ, ο Φρεντερίκ Μπαστιά, ο Φρίντριχ Χάγιεκ, ο Λούντβιχ Μίζες ο Εντμουν Μπερκ ο Τομας Χομπς ο Μίλτον Φρίντμαν και τόσοι άλλοι, ήταν αποκλεισμένοι από τα «ποιοτικά προγράμματα» της ΕΡΤ τα οποία μονοπωλούσαν οι Ναόμι Κλάιν ο Mάικλ Μουρ και ανάλογης «ποιοτικής» εμβέλειας άτομα.
Στην ΕΡΤ λοιπόν επικρατούσε μια ενδιαφέρουσα κατανομή ιδεολογικής εργασίας:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τη Μακρόνησο οι σημερινοί "αριστεροί" θα την έκλειναν?

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Ας υποθέσουμε ότι σήμερα λειτουργούσε το στρατόπεδο της Μακρόνησου. Ας υποθέσουμε επίσης ότι η κυβέρνηση Σαμαρά αποφάσιζε να το κλείσει.  

Μπορείτε να είσαστε σίγουροι ότι η αντίδραση της Αριστεράς θα ήταν καθολικά αρνητική. Η Αριστερά θα έσπευδε να συμπαρασταθεί στους δεσμοφύλακες που «σέρνονται στην ανεργία» και να καταγγείλει «τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που επιβάλλει τη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα»!

Οχι, δεν υπερβάλλω καθόλου. Διότι όπως έδειξαν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, οι έννοιες Αριστερά-Δεξιά, όπως επανειλημμένα έχω γράψει, δεν έχουν καμία σχέση με το πελατειακό κοινωνικό μόρφωμα που ονομάζεται «Ελλάδα». Η κατάργηση της ΕΡΤ με τη σημερινή της μορφή θα έπρεπε να ήταν στο επίκεντρο των αιτημάτων της Αριστεράς αν οι λέξεις δεν είχαν χάσει τό νόημά τους σε αυτή τη χώρα. Για δύο, κυρίως, λόγους:
1) Διότι, όπως η Αριστερά είχε επανειλημμένως καταγγείλει, η ΕΡΤ αποτελούσε το φερέφωνο της εκάστοτε κυβέρνησης. Με ποια λοιπόν λογική υποστηρίζεις σήμερα τη διατήρηση ενός οργανισμού πού έπαιζε, σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, έναν τέτοιο κατάπτυστο ρόλο;

2) Διότι η ΕΡΤ ήταν ένας βαθύτατα διεφθαρμένος οργανισμός. Όλοι οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι στην ΕΡΤ έχουν διορισθεί με αδιαφανείς διαδικασίες - ούτε μία δημοσιογραφική θέση δεν προκηρύχθηκε ποτέ δημόσια, ούτε δημοσιοποιήθηκαν ποτέ τα κριτήρια στη βάση των οποίων γινόντουσαν οι προσλήψεις. Στο βαθμό, λοιπόν, που η Αριστερά πρωτοστατεί στο ηθικό αίτημα του «Πόθεν έσχες» (όσον τουλάχιστον αφορά τα εισοδήματα των επιχειρηματιών...) θα υπέθετε κανείς ότι θα πρωτοστατούσε και στο αίτημα του «Πόθεν αίσχες» όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο κάθε δημοσιογράφος της ΕΡΤ απέκτησε τη θέση (και, προφανώς, το εκ της θέσης απορρέων εισόδημά) του.
Όμως, κανένα απ' αυτά τα πολιτικά κριτήρια δεν έπαιξε ρόλο στην απόφαση της Αριστεράς να υποστηρίξει τη διατήρηση αυτού του αμαρτωλού, με τα δικά της κριτήρια, οργανισμού. Λειτουργώντας με άψογο, ελληναράδικο τρόπο, η Αριστερά έθεσε πάνω απ' όλα τα συντεχνιακά συμφέροντα πού θίγονταν από την κατάργηση αυτού του οργανισμού και όχι τη φύση και τη λειτουργία του υπό κατάργηση οργανισμού.
Για αυτό λοιπόν πιστεύω ότι αν σήμερα υπήρχε η Μακρόνησος και αποφάσιζε να την κλείσει η κυβέρνηση, η Αριστερά θα ήταν η πρώτη που θα αντιδρούσε. Διότι η πρώτη σκέψη της θα ήταν να μη χάσουν τις δουλειές οι δεσμοφύλακες και οι προμηθευτές του στρατοπέδου. Και, φυσικά, θα έβρισκε πρόθυμους συμπαραστάτες την ΕΣΗΕΑ που θα κήρυσσε αμέσως απεργία για να διαμαρτυρηθεί για το κλείσιμο των δημοσίων (φυσικά!) στρατοπέδων από τον «ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό», ενώ θα διέγραφε πάραυτα κάθε δημοσιογράφο που θα τολμούσε να υποστηρίξει το αντίθετο. Και, φυσικά, να μην ξεχάσουμε τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ που θα κατέβαζε τις μάζες σε μαχητική διαδήλωση με το σύνθημα «Δεσμοφύλακες ενωμένοι ποτέ ηττημένοι!».