"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΣ Ι.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΟΔΩΡΑΤΟΣ Ι.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ: Η μύγα και το… σπαθί!




Η τουρκική μύγα φαίνεται πως αρέσκεται πλέον να απολαμβάνει την παραμονή της επί του ελληνικού ξίφους, παρά τις κατά καιρούς επανειλημμένες προειδοποιήσεις των ελληνικών αρχών ότι δεν θα την ανεχθούν. 


Θα μπορούσε μάλιστα η συγκεκριμένη ιστορία-παρωδία να αποτελούσε μέρος των μύθων του Αισώπου – ο οποίος θα δίδασκε την ειρωνική πλευρά της «στρατηγικής ψυχραιμίας» – εάν δεν συνδεόταν με κεφαλαιώδη όσο και ζωτικής σημασίας ζητήματα εθνικής αμύνης και κυριαρχίας, για τα οποία ωστόσο οι πρόγονοί μας είχαν εντελώς διαφορετική οπτική και αντιμετώπιση.

 
Η νεότερη έκδοσις της ενοχλητικής μύγας ανήκει στον Erdogan και συμβολίζει την ωμή πρόκληση των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (συν της υπαγομένης στο Υπουργείο Εσωτερικών Διοικήσεως Ασφαλείας Ακτών), οι οποίες εργαλειοποιούνται βάσει σχεδιασμών, που έχουν εκπορευθεί από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας και στοχεύουν στην κλιμάκωση της εντάσεως με την χώρα μας. 


Από το 1974, έως την κρίση των Ιμίων το 1996 και μέχρι την άνοδο του Erdogan στην ηγεσία της Τουρκίας, το ελληνικό ξίφος που συμβολίζει την ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων της πατρίδος μας, ακονιζόταν σε τακτά διαστήματα και ήταν έτοιμο να κόψει ακόμη και τα πτερά οιουδήποτε «εντόμου» προερχομένου εκ της άλλης πλευράς του Αιγαίου. 


Σήμερα το ξίφος παρουσιάζει φαινόμενα στομώσεως  


Aφενός λόγω των σοβαρών περικοπών των αμυντικών δαπανών, για τον δραστικό περιορισμό του οποίου κοπιάζουν αόκνως τα στελέχη του στρατεύματος.

 

Αφετέρου το ουσιαστικό πρόβλημα εντοπίζεται στην αγκύλωση του πολιτικού βραχίονος που το χειρίζεται, ακριβώς λόγω της ελλείψεως πολιτικής βουλήσεως αλλά κυρίως στη μη δέσμευση της πολιτικής ηγεσίας υπέρ της αναγκαιότητος χρήσεως του ξίφους, όποτε αυτή απαιτηθεί! Η μη έκδοση νέας Πολιτικής Εθνικής Αμύνης (ΠΕΑ) μετά από συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Αμύνης) επιβεβαιώνει «την αδιαφορία ή την αδυναμία» της πολιτικής ηγεσίας να προβάλλει την επικαιροποιημένη Εθνική Στρατηγική, υποδεικνύοντας τον τρόπο χρησιμοποιήσεως των Ενόπλων Δυνάμεων (σ.σ. Υπενθυμίζεται ότι η ισχύουσα ΠΕΑ εγκρίθηκε τον Μάρτιο του 2011). Αυτό συνιστά αρνητικό μήνυμα προς εχθρούς και φίλους, επιτρέποντας στις νέο-οθωμανικές μύγες να υιοθετούν περισσότερο επιθετικές συμπεριφορές.

 
Πέραν του όποιου συμβολισμού της προκλητικότητος της άλλης πλευράς η τουρκική στρατιωτική ισχύς αυξήθηκε σταδιακώς μετά από το 2003 (σ.σ. 14/03/2003 επίσημη ανάληψη πρωθυπουργικών καθηκόντων) με προσωπικό ενδιαφέρον του Tayyip Erdogan και ενισχύθηκε τόσο ποιοτικώς όσο και ποσοτικώς έναντι της αντιστοίχου ελληνικής, δημιουργώντας μάλιστα διαφορά ιδιαιτέρως στους τομείς εγχωρίου αναπτύξεως οπλικών συστημάτων και αναλωσίμων πυρομαχικών για όλους τους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων. Με αυτόν τον τρόπο η νέο-οθωμανικής εμπνεύσεως και σχεδιάσεως τουρκική στρατιωτική μηχανή έφερε σε πέρας την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτου» (24/08/2016 – 29/03/2017 διαρκείας επτά μηνών) και ήδη εκτελεί την επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» (Από 20/01/2018), αμφότερες υλοποιήθηκαν εντός διαστήματος 18 μηνών.  


Η αναγεννημένη αυτή στρατιωτική ισχύς δεν μπορεί και δεν πρέπει να συγκρίνεται με εκείνην την οποίαν διέθετε η Τουρκία το 1974 (Κύπρος) και το 1996 (Ίμια), καθώς εκτιμάται πως θα οδηγήσει στην εξαγωγή εσφαλμένων συμπερασμάτων σε τακτικό και στρατηγικό επίπεδο αναφοράς.

 
Η Τουρκία απέδειξε επί του πεδίου ότι μπορεί να διεξάγει παρατεταμένες διακλαδικές επιχειρήσεις συγκροτώντας ανάλογα με τις απαιτήσεις και εμπλέκοντας επιχειρησιακούς σχηματισμούς διαφόρων τακτικών επιπέδων. Οι σχηματισμοί αυτοί υποστηρίχθηκαν από μαχητικά αεροσκάφη και ελικόπτερα καθώς και από μη επανδρωμένα αεροσκάφη, οπλισμένα (σ.σ. Πρόκειται για τα τουρκικής σχεδιάσεως Bayraktar TB2) και μη (UCAV, UAV), καθώς και νέα φονικά drones για την εξουδετέρωση επιλεγμένων στόχων. Στην Συρία πέραν των γεωστρατηγικών επιδιώξεων, η Τουρκία δοκιμάζει επίσης σε πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες οπλικά συστήματα εγχωρίου αναπτύξεως και κατασκευής (ΠΕΠ, πυροβόλα, πύραυλοι, κατευθυνόμενα όπλα, ρουκέτες, βόμβες, ειδικά πυρομαχικά), επιθετικά ελικόπτερα (Τ-129) και άλλα μέσα, τα οποία πλέον προωθούνται στη διεθνή αγορά με την επίζηλη σφραγίδα combat proven (σ.σ. Δοκιμασμένα επί του πεδίου της μάχης). 


Το γεγονός της εκτελέσεως παρατεταμένων χρονικώς στρατιωτικών επιχειρήσεων αυξομειουμένης εντάσεως με υψηλή κατανάλωση πάσης φύσεως πυρομαχικών από τις τουρκικές διακλαδικές δυνάμεις, δεν πρέπει να διαλάθει της προσοχής των οικείων γενικών επιτελείων.
 
Η τουρκική μύγα ως απειλή μπορεί να λάβει επίσης διάφορες μορφές χρήσεως όπως συμβατική, υβριδική, μη επανδρωμένη, κυβερνοπολέμου. Ωστόσο η ενοχλητική της παρουσία γίνεται ακόμη πιο έντονη χάρη στην ικανότητα εκτελέσεως εντολών, τις οποίες αποφασίζει το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και εντάσσονται στην υλοποίηση των απαιτουμένων ενεργειών για την προώθηση των τουρκικών εθνικών συμφερόντων, όπως ορίζουν τα αρμόδια θεσμικά κείμενα της γείτονος, υπό την πλήρη κάλυψη της πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας. Με αυτόν τον τρόπο προσδίδεται ισχυρή ευελιξία στους στρατιωτικούς, οι οποίοι μπορούν να προχωρούν στην εκπόνηση των αντιστοίχων εθνικών χερσαίων, ναυτικών και αεροπορικών στρατηγικών κειμένων, σχεδιάζοντας όλα τα βήματα που πρέπει να γίνουν προκειμένου να γίνουν εγκαίρως αντιληπτά και κατανοητά τα τουρκικά «θέλω», εν αντιθέσει με τα διεθνή «πρέπει». Οι πρόσφατες εξελίξεις στην κυπριακή ΑΟΖ (Τεμάχιο 3) και στα Ίμια (εμβολισμός σκάφους ΛΣ) επιβεβαιώνουν τα προαναφερόμενα.

 
Η αντενέργειά μας δεν μπορεί να συνεχίζει να περιορίζεται σε βαρύγδουπες ανέξοδες δηλώσεις, ούτε σε αποφάσεις ήσσονος σημασίας επί των εξοπλισμών. Η ενεργοποίησις των προβλεπομένων διαδικασιών χειρισμού κρίσεως δεν κοστίζει στον εθνικό προϋπολογισμό και η λεπτομερής εφαρμογή τους δεν συνιστά μνημονιακή υποχρέωση, απλώς απαιτεί την φυσική παρουσία των εμπλεκομένων στον κατάλληλο τόπο και χρόνο. Επίσης η εκπόνησις της νέας ΠΕΑ θα επέτρεπε στην κυβέρνηση να αποκτήσει ένα θεσμικό εργαλείο μέσα από το οποίο θα δρομολογούντο και θα προβάλλονταν προς τα έξω η θέλησις του κράτους συν την απόφαση χρησιμοποιήσεως της ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτό συνιστά αποτροπή και ένδειξη σθεναρούς υπερασπίσεως των εθνικών συμφερόντων, έστω και σε θεσμικό επίπεδο. Η εθνική στρατηγική εκπονείται στην Αθήνα, όχι στις Βρυξέλλες και πολλώ δε μάλλον ούτε στην έδρα του ΟΗΕ.

 
Οι Τούρκοι μελετώντας τις ελληνικές δυνατότητες όπως αυτές εκδηλώθηκαν με την μορφή θέσεων και αποφάσεων στους τομείς της αμύνης, ιδιαιτέρως μετά από την εκδήλωση της κρίσεως, φέρονται πλέον να καταλήγουν στην παραμονή της μύγας επί του ξίφους. Μια στάση που δεν είναι η τελική καθώς – ειλικρινώς ελπίζω να σφάλλω – το ξίφος με εμφανή τα σημάδια των περιττωμάτων του νέο-οθωμανικού παρασίτου, δείχνει να αδρανεί, καθώς έχει συνηθίσει (σ.σ. Οι πολυετείς παραβιάσεις, οι υπερπτήσεις, οι διελεύσεις, οι ΝΟΤΑΜ, οι NAVTEX και οι κάθε είδους προκλήσεις έχουν λάβει «εθιμικό χαρακτήρα») την ενοχλητική παρουσία της. 


Το πλέον επικίνδυνο όλων είναι...

ΤΟΥΡΚΙΑ: Το βιαστικό πραξικόπημα και το τουρκικό Σχέδιο «Βαλκυρίες»

Δημοσιογράφου και αμυντικού αναλυτή

 

Το πραξικόπημα έφερε στην επιφάνεια τον ρόλο των ΗΠΑ έναντι του καθεστώτος Ερντογάν, ο οποίος δεν είναι αρκούντως φιλικός ούτε υποστηρικτικός, όπως φάνηκε από την φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε στις δηλώσεις τις πρώτες ώρες εκδηλώσεως του κινήματος.



Η 15η Ιουλίου 2016 οδηγεί επίσης σε κάποιους συνειρμούς με την 20η Ιουλίου 1944 όταν ομάδα απελπισμένων Γερμανών αξιωματικών προχώρησαν στην εκτέλεση του Σχεδίου «Βαλκυρίες» με στόχο την εξουδετέρωση του Αδόλφου Χίτλερ.



Οφείλω να ξεκινήσω και να στηρίξω την παρούσα ανάλυση επί τριών αρχικών εκτιμήσεων και παραδοχών:



α) Το πραξικόπημα δεν ήταν στημένο, καθώς ενεπλάκησαν μεγάλοι σχηματισμοί επιπέδου Στρατιάς, Σώματος Στρατού και Ταξιαρχίας της Διοικήσεως Χερσαίων Δυνάμεων (Turk Kara Kuvvetleri) όπως αποδεικνύει π.χ. η σύλληψη των διοικητών της Β’ και Γ’ Στρατιάς, κύριες μονάδες της Διοικήσεως Αεροπορικών Δυνάμεων (THK – Turk Hava Kuvvetleri) και της Στρατοχωροφυλακής (Jandarma Genel Komutanligi), ενώ μετείχαν και μονάδες και Βάσεις της Διοικήσεως Ναυτικών Δυνάμεων (TDK – Turk Deniz Kuvvetleri),



β) Το κίνημα σαφώς και δεν οργανώθηκε από ανώτερους αξιωματικούς επιπέδου συνταγματάρχη αλλά από ανώτατους αξιωματικούς επιπέδου στρατηγού, αντιστράτηγου και ταξιάρχου (σ.σ. με τους αντίστοιχους βαθμούς σε Αεροπορία και Ναυτικό),



γ) Η κίνηση κατά του Ερντογάν δεν οργανώθηκε μονομερώς από τους οπαδούς του εξόριστου ιμάμη στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, παλαιού συνοδοιπόρου του Τούρκου προέδρου και σημερινού διαφωνούντα Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλά υπήρξε συνδυασμένη δράση ευρύτερων αντι-εντοργανικών δυνάμεων, στους κόλπους των οποίων συστρατεύτηκαν κεμαλιστές, φιλοδυτικοί, εθνικιστές και όλοι όσοι θεωρούν την διακυβέρνηση του ΑΚΡ ως επιζήμια για τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα.



Ωστόσο, η γρήγορη αποτυχία του πραξικοπήματος γέννησε εύλογα ερωτήματα, στα οποία θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε βασιζόμενοι στα μέχρι τώρα δημοσιοποιημένα στοιχεία από τουρκικές πρωτίστως πηγές, τις εξελίξεις που είχαν πραγματοποιηθεί το προηγούμενο διάστημα, συν τη χρήση της κοινής λογικής.




Όπως αναφέρει προφητικώς ο έγκριτος τουρκολόγος Χρ. Μηνάγιας στο βιβλίο του «Αποκαλύπτοντας τον Τουρκικό Λαβύρινθο» από το 2012:

«… Ο τουρκο-ισλαμικός μηχανισμός του Ερντογάν χρειάζεται επιπλέον 4-5 έτη για να ελέγξει πλήρως τις Ένοπλες Δυνάμεις, ώστε αυτές να αποδεχθούν πλήρως μια νέα θεσμική ταυτότητα και μια νέα στρατιωτική φιλοσοφία… Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι η στρατηγική αποκαθήλωση των στρατιωτικών θα επιτευχθεί εφόσον ψηφισθεί το νέο Σύνταγμα…

»Σε αντίθετη περίπτωση εάν οι γεωπολιτικές εξελίξεις πλήξουν τον μεγαλοϊδεατισμό των Τούρκων, δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο μιας αποκατάστασης του κύρους των στρατιωτικών και μιας εν μέρει παρεμβατικότητάς τους στην πολιτική… Ο Σαχίν Αλπάι ανέφερε ότι … Δεν μπορούμε να πούμε ότι από τούδε και στο εξής δεν θα γίνει πραξικόπημα, αλλά αυτό αποτελεί ένα ακραίο ενδεχόμενο».



Άρα, η απόπειρα πραξικοπήματος ελλόχευε από το 2002 (σ.σ. χρονιά σταθμός στην εκλογή του Ερντογάν και του ΑΚΡ στην εξουσία). Τα τελευταία χρόνια οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις πέρασαν σε μια περίοδο σταδιακής και προγραμματισμένης αφομοιώσεώς τους από το ισλαμιστικό νέο-οθωμανικό καθεστώς.



Όμως οι εξελίξεις στο γεωστρατηγικό περιβάλλον της χώρας δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα κέρδη και ο κίνδυνος μείζονος ήττας των εθνικών συμφερόντων (σ.σ. όπως θα αναλύσουμε αμέσως μετά) ιδιαιτέρως στην Συρία ήταν ορατός. Στο εσωτερικό και εν όψει του δημοψηφίσματος το προσεχές Φθινόπωρο, ήταν σαφές ότι ο Ερντογάν θα ενδυναμωνόταν σε σημείο από το οποίο δεν θα υπήρχε επιστροφή.



Άρα το χρονικό περιθώριο εκδηλώσεως του πραξικοπήματος τοποθετήθηκε εντός του πρώτου εξαμήνου του 2016 με τελική προθεσμία εκδηλώσεώς του τον Ιούλιο, πριν από τις κρίσεις του Αυγούστου, όπου αρκετοί ενδεχομένως θα αποστρατεύονταν.



Ορισμένες βασικές παρατηρήσεις:



α) Οι κινηματίες γνώριζαν ότι η καταλληλότερη περίοδος εκδηλώσεως της αντιδράσεώς τους θα ήταν ένα «ανέμελο» Σαββατοκύριακο μεσούσης της θερινής τουριστικής περιόδου (σ.σ. Η φετινή περίοδος χαρακτηρίστηκε από σημαντική μείωση της τουριστικής κινήσεως) και σε συνδυασμό με την απουσία του Ερντογάν για παραθερισμό,



β) η ταυτόχρονη και εσπευσμένη αποκατάσταση των σχέσεων με την Ρωσική Ομοσπονδία και το Ισραήλ, έδειξε ότι το καθεστώς Ερντογάν έσπευσε να κλείσει τα μέτωπα εν όψει εξελίξεων στο εσωτερικό,




γ) η πιθανότητα διαρροής της υπό σχεδίαση δράσεως λόγω της αυξημένης και αναγκαίας συμμετοχής εκατοντάδων ανώτατων και ανώτερων αξιωματικών και των τεσσάρων κλάδων (σ.σ. με τη ΜΙΤ πανταχού παρούσα με άγνωστο αριθμό στοχευμένων ευήκοων ώτων…) δημιούργησε από μόνη της τη δυναμική της κλεψύδρας. Δηλαδή από τη στιγμή που αποφασίστηκε, έπρεπε να πειστούν να συμμετάσχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι αξιωματικοί και άλλα στελέχη,



δ) Ένας βασικός οργανωτικός πυρήνας θα πρέπει να υπήρξε, μετά δε και από την αποκάλυψη της Balyoz, καθώς ο πλήρης εντοπισμός όλων των αντι-ερντογανικών αξιωματικών και η αποκάθαρση του στρατεύματος από αυτά, θα απαιτούσε αρκετά χρόνια,



ε) Οι πολιτικές ηγεσίες – όντας μεταλλαγμένες μετά από τις διαδοχικές εκλογικές ήττες από τους ισλαμιστές – θα σκέφτονταν σοβαρά να μην ταχθούν ανοικτά υπέρ του πραξικοπήματος, εκτός και αν ο Ερντογάν τίθετο εκτός μάχης σύντομα και με αποδείξεις,



στ) ο κίνδυνος μιας γενικευμένης χρήσης βίας που θα οδηγούσε σε μεγάλης κλίμακος εμφύλια σύρραξη, με την εμπλοκή του κουρδικού στοιχείου, εκτιμάται ότι βάρυνε τους αξιωματικούς εκείνους που συνηγορούσαν υπέρ της αναμονής και της μη εκδηλώσεως πραξικοπήματος.



Οι κινηματίες όμως αντιμετώπιζαν ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα, καθώς μετά από 14 χρόνια παραμονής του ΑΚΡ στην εξουσία, αρκετοί αξιωματικοί εκτιμάται ότι δεν ήταν σίγουροι εάν και κατά πόσον μια βίαιη ενέργεια θα εκδίωκε τον Ερντογάν από την εξουσία. Πιθανότατα ο αντίλογος τον οποίον αντέτασσαν θα ήταν εύλογος και θα στηριζόταν στο επιχείρημα της επεμβάσεως μόνον μετά από μια σοβαρή αποτυχία της κυβερνήσεως που θα δημιουργούσε βλάβη στα εθνικά συμφέροντα της χώρας.



Όμως μια τέτοια εξέλιξη θα απαιτούσε περισσότερο χρόνο και τέτοια πολυτέλεια δεν υπήρχε. Συνεπώς εάν λάβουμε υπόψη τα ανωτέρω οι κινηματίες πιέζονταν από τον χρόνο (λόγω κρίσεων και Φθινοπώρου) και δεν θα είχαν – όπως αποδείχθηκε – την εξ’ αρχής υποστήριξη του συνόλου του Στρατεύματος.



Η ταχεία στοχοποίηση και εξουδετέρωση του Ερντογάν, λογικώς θα ήταν ο βασικός και πρώτιστος ΑΝΣΚ των κινηματιών. Στη συνέχεια ή και εκ παραλλήλως η έδρα της ΜΙΤ θα έπρεπε να καταληφθεί και να προχωρήσει ο έλεγχος των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων.



Σε μια τέτοια εξέλιξη ο ρόλος των ΗΠΑ θα ήταν καθοριστικός, ενώ η περεταίρω εξουδετέρωση και άλλων κεφαλών του ΑΚΡ θα έδινε στο πραξικόπημα μια άλλη δυνατότητα διαπραγματεύσεως με τους πολιτικούς και θα ενέτασσε με ταχύ ρυθμό στις τάξεις του ακόμη και τους πλέον διστακτικούς αξιωματικούς.




Τα γεγονότα όπως διαδραματίστηκαν διέψευσαν τις αρχικές εκτιμήσεις και προβλέψεις καθώς όλα κρίθηκαν από:



α) Την ταχεία και αρίστως σχεδιασμένη διαφυγή Ερντογάν, παρά την προσβολή του ξενοδοχείου όπου διέμενε από επιθετικό ελικόπτερο, εν είδει χειρουργικού πλήγματος,



β) τη σθεναρή άμυνα των Ερντογανικών στην έδρα της ΜΙΤ(σ.σ. Η οποία από χρόνια μαζί με την Αστυνομία – αμφότεροι στυλοβάτες του καθεστώτος – δια νόμου είχαν εφοδιαστεί με βαρέα όπλα με προφανή σκοπό την απόκτηση επιχειρησιακής δυνατότητας ικανής να αντιμετωπίσει ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα του Στρατεύματος,



γ) την αδυναμία ελέγχου των ΜΜΕ και ιδίως των κοινωνικών δικτύων, τα οποία έπρεπε πρώτα από όλα και με προτεραιότητα να διακοπούν (σ.σ. Ίσως ο ρόλος της τεχνικής υποδομής που βρίσκεται εντός των κτιρίων της ΜΙΤ να αποτέλεσε και το κλειδί στον έλεγχο των κοινωνικών δικτύων, αυτό βεβαίως πρέπει να αποδειχθεί),



δ) την έγκαιρη προειδοποίηση την οποία είχε το επιτελείο Ερντογάν, ο οποίος φέρεται να έχει ενημερωθεί πολύ πριν την απόπειρα εναντίον του,



ε) την από χρόνια ύπαρξη εναλλακτικών σχεδίων διαφυγής και διασώσεως του Ερντογάν από την έμπιστη ΜΙΤ και την άριστη οργάνωση της προσωπικής του ασφάλειας,



στ) την αντεπίθεση που διέταξε ο Ερντογάν όταν ζήτησε από τα εκατομμύρια των υποστηρικτών του να αντιπαρατεθούν στους κινηματίες,



ζ) την εκ των υστέρων διαπίστωση ότι η κατάληψη του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων και η ομηρία του Αρχηγού δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, καθώς μεσολάβησαν άλλοι παράγοντες και παράμετροι καθορισμού της επιτυχίας ή της αποτυχίας και



η) από την επιβεβαίωση της ουδετερότητας την οποία τήρησαν κομβικές στρατιωτικές διοικήσεις (π.χ. Διοικητής της Α’ Στρατιάς) έως ότου επιβεβαιωθεί ότι ο Ερντογάν είναι ελεύθερος και έχει τα ηνία.



Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι μέχρι να γίνει γνωστός ο τελικός αριθμός και η ιδιότητα των προσχωρησάντων στο κίνημα θα περάσουν ημέρες. Στο μεταξύ, ενδιαφέρον αλλά και αποκαλυπτικό της καταστάσεως, είναι το φαινόμενο της διπλής καλύψεως την οποία φαίνεται ότι έδωσαν ανώτατοι αξιωματικοί, όπως π.χ. ο διοικητής του 3ου ΣΣ της Α’ Στρατιάς, ο οποίος ενώ υποστήριζε την κυβέρνηση τελικώς συγκαταλέγεται μεταξύ των συλληφθέντων…



Η κομβική στιγμή για το πραξικόπημα μετά τη διάσωση Ερντογάν ήταν η απόφαση του διοικητού της Α’ Στρατιάς να στηρίξει την κυβέρνηση. Σημειώνεται, ότι ο Ερντογάν κατά το διάστημα όπου βρισκόταν στο αεροσκάφος και ανέμενε το πράσινο φως να προσγειωθεί σε «καθαρό» αεροδρόμιο, επικοινώνησε προσωπικώς με όλους τους ανώτατους αξιωματικούς που μπορούσε να επηρεάσει.



Ο διοικητής της Α’ Στρατιάς, του ισχυρότερου σχηματισμού του Στρατεύματος, εκτιμάται ότι δεν «παζάρεψε», ούτε και κάποιος άλλος ανώτατος αξιωματικός, καθώς ο Ερντογάν ως απόλυτος γνώστης της τακτικής εργαλειοποιήσεως της λαϊκής ισχύος και απόλυτος κυρίαρχος της επόμενης ημέρας θα πρέπει να αναμένεται ότι δεν θα τηρήσει λόγω ενισχυμένης θέσεως καμία τέτοιου είδους ετεροβαρή συμφωνία.



Μια γεωπολιτική ερμηνεία του πραξικοπήματος:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ : Ο ολισθηρός δρόμος της ΑΥΤΟφινλανδοποίησης της μπανανίας του εξυπνότερου λαού του κόσμου...



Στον μεταπολεμικό διπολικό κόσμο, ο όρος φινλανδοποίηση χρησιμοποιείτο για να εκφράσει την κατάσταση μιας χώρας, η οποία τελούσε υπό την γεωπολιτική ομηρία ενός πανίσχυρου γειτονικού κράτους, όπως ήταν η σχέση μεταξύ της ουδέτερης Φινλανδίας και της Σοβιετικής Ενώσεως. 


Ο συγκεκριμένος όρος αποκτά μια νέα νοηματική διάσταση προκειμένου να χαρακτηρίσει και να κατηγοριοποιήσει τη σύγχρονη Ελλάδα σε μια επικαιροποιημένη έκφρασή του, την οποίαν ο γράφων νεολογίζει ως «αυτοφινλανδοποίηση».


Η πορεία της Ελλάδας – η οποία διατηρεί ακόμη ακέραιες τις προοπτικές ανάκαμψης – ως κράτους και ως γεωπολιτικής υποστάσεως, θα μπορούσε να ήταν εντελώς διαφορετική, εάν στηριζόταν ακριβώς επί των δύο ακλόνητων διαχρονικών πυλώνων, της Ιστορίας και της Γεωγραφίας.


Η Ελλάδα ουδέποτε ανήκε στο στρατόπεδο των ηττημένων σε όλες τις νεότερες παγκόσμιες αναμετρήσεις (Α’ ΠΠ, Β’ ΠΠ, Ψυχρός Πόλεμος), ενώ αποτελεί γεωστρατηγικό κύημα της Αγγλοσαξονικής υψηλής στρατηγικής, καθώς μετά από την επέμβαση των τριών «προστατιδών δυνάμεων» στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου, ακολούθησε μια πορεία συνεχούς γεωστρατηγικής αναβαθμίσεως, παρά τις κατά καιρούς αναφυόμενες τάσεις απορρίψεως του γεωπολιτικού της προσανατολισμού.


Ωστόσο, η πολλά υποσχόμενη χώρα που αποτελεί την ιστορική κοιτίδα της θαλασσίας ισχύος, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η σύγχρονη διάδοχος του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού ασθενεί. 


Χάρη στη ναυτική της γεωγραφία η πραγματική κλειδοκράτωρ της εισόδου και εξόδου των θαλασσίων διαύλων από και προς τα Δαρδανέλλια, η κάτοχος του λιμένος με την πλέον σημαντική γεωστρατηγική αξία, του Πειραιώς, που αντικρίζει ευθέως μέσω της Κρήτης και των Δωδεκανήσων τη διώρυγα του Σουέζ, φαίνεται να έχει στρέψει το γεωπολιτικό της όπλο ενάντια στον εαυτό της.


Η οικονομική κρίση δεν επηρεάζει ούτε τα γεωγραφικά δεδομένα ούτε τα ιστορικά, αμφότερα αποτελούν τα ισχυρά μας όπλα. Εάν όμως, όπως δυστυχώς διαπιστώνουμε, η κυβέρνηση που θέλει – κατά δήλωσή της – να οδηγήσει τον λαό προς μια νέα εποχή, στραφεί κατά των δύο αυτών πυλώνων που τελούν πλήρως ανεξάρτητοι και από το ΔΝΤ όπως και από τα όποια χρηματο-οικονομικά συστήματα, τότε η κρατική μας υπόσταση οδηγείται προς την αυτοφινλανδοποίηση.


Όταν αρνείσαι την ιστορική ρεαλιστική πραγματικότητα, αδιαφορείς λόγω ιδεοληπτικής δοκησισοφίας για τις πραγματικές παραμέτρους που ενδυναμώνουν την γεωπολιτική σου αξία, σταδιακώς διολισθαίνεις σε έναν δρόμο γεωστρατηγικής αυτοχειρίας, μιας ιδιόμορφης «γεω-ασθένειας» και περνάς από την «στρατηγική κατάθλιψη» στην αυτοφινλανδοποίηση.


Επειδή είμαστε ναυτικός λαός με την μεγαλύτερη και ασυγκρίτως πληρέστερη σε ιδέες, νοήματα, θέσεις, γεγονότα, δόγματα και κυρίως διδάγματα, συγκριτικώς με άλλα έθνη ναυτική παράδοση, θα ήταν προσβολή, ανίερη πράξη, προς την ιστορία και την γεωγραφία μας, η αποδοχή μιας πραγματικώς μη αρμόζουσας για τον Ελληνισμό τέτοιας αναθεωρητικής θέσεως όπως την υλοποιεί η παρούσα κυβέρνηση.


Ανοίξαμε τις πύλες της γεωπολιτικής κολάσεως επιτρέποντας και αναγορεύοντας σε κυβερνητικό δόγμα τη θέση ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα υπερισχύουν των εθνικών συμφερόντων, λες και εμείς αντιπροσωπεύουμε και οφείλουμε να υλοποιήσουμε αποφάσεις του ανύπαρκτου κράτους της ενωμένης Γης.  


Αφήσαμε τις όμορες χώρες να διαπομπέψουν με τον πλέον σαφή τρόπο την εθνική μας κυριαρχία, ενώ συνεχίζουμε να μην αντιλαμβανόμαστε ότι προκαλούμε την παρέμβαση της γεωπολιτικής Νεμέσεως.


Κι ενώ η κοινή γνώμη αδιαφορεί για την δαμόκλεια σπάθη που επικρεμάται των κεφαλών δικαίων και αδίκων Ελλήνων πολιτών ενός κράτους που τους δίδαξε να ασεβούν και να ασελγούν, να υπερτονίζουν τα δικαιώματα και να εξαφανίζουν τις υποχρεώσεις, η κλεψύδρα του χρόνου «σημαίνει» τον κίνδυνο που πλησιάζει με γοργά πλέον βήματα.


Η Ελλάδα μέσω του λαού της οφείλει να βρει το κουράγιο, το σθένος και την αγωνιστικότητα ώστε να διαφύγει το συντομότερο δυνατόν από την αυτοφινλανδοποιημένη στάση στην οποίαν την έχουν οδηγήσει οι υποσχέσεις για… κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. 


Οι έλλογοι πολίτες να δημιουργήσουν τις νέες επικαιροποιημένες φιλικές εταιρείες σε όλους τους χώρους, για να αντιδράσουν στην φθορά και την κατάπτωση, χωρίς φυσικά να αναμένουν κάποιο θεόσταλτο «ξανθό γένος».


Να αντιστρέψουν την κάνη του γεωπολιτικού όπλου προς τους πραγματικούς κινδύνους και εχθρούς, μακριά από τον εαυτό μας, έχοντας ως βάση μια φράση του Θουκυδίδου που έρχεται από τα βάθη των αιώνων και μας δείχνει την έξοδο διαφυγής από την αυτοφινλανδοποίηση, η οποία πρωτίστως βρίσκεται μέσα μας, προς την ανέλιξη: