ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μπορεί ο Τραμπ να κάνει πραξικόπημα στις ΗΠΑ;

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ

Στριμωγμένος ανάμεσα στην πανδημία και στη δραματική οικονομική κατάσταση, ο πλανητάρχης έπαιξε το χαρτί της αναβολής των εκλογών

«Ιs set in stone» (είναι χαραγμένο στην πέτρα), απάντησε ένας Ρεπουμπλικάνος βουλευτής όταν κλήθηκε να σχολιάσει το ζήτημα αναβολής των αμερικανικών εκλογών του Νοεμβρίου που έθεσε ο πρόεδρος Τραμπ. Η φράση αυτή χρησιμοποιείται για κάτι που είναι αποφασισμένο, δεσμευτικό, και δεν μπορεί να αλλάξει.  

Δεν είναι ο μόνος. Το ένα μετά το άλλο στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος διαφοροποιήθηκαν από την πρόταση Τραμπ. Ακόμα και στενοί του συνεργάτες αιφνιδιάστηκαν, ενώ αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου επιχείρησαν να υποβαθμίσουν την παρέμβαση αυτή, σχολιάζοντας ότι ο πρόεδρος «απλώς έθεσε ένα ερώτημα».

Το 1845, όταν το Κογκρέσο απεφάνθη ότι οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές θα διεξάγονται την πρώτη Τρίτη του Νοεμβρίου, δεν χάραξε την απόφαση αυτή σε πέτρα. Παρ’ όλα αυτά, η ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών δεν έχει μετατεθεί έκτοτε. Ο καθορισμός της ημερομηνίας των ομοσπονδιακών εκλογών για την Προεδρία, τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ καθορίζεται βάσει τριών νόμων από το Κογκρέσο.

Λόγω της διάκρισης των εξουσιών που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα, μόνο το Κογκρέσο μπορεί να τροποποιήσει, να καταργήσει ή να αντικαταστήσει αυτούς τους νόμους. 

 Ακόμα και σε περίπτωση που η σχετική νομοθετική πράξη πέρναγε από το Κογκρέσο (αδύνατον, δεδομένου ότι οι Δημοκρατικοί έχουν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων), στη συνέχεια υπογραφόταν από τον πρόεδρο και δεν έκανε κανένας προσφυγή στα δικαστήρια, και πάλι δεν θα λυνόταν ένα βασικό πρόβλημα. Το Σύνταγμα των ΗΠΑ, με την 20ή Τροπολογία, θέτει ένα όριο στη θητεία του εκάστοτε προέδρου που αναλαμβάνει τα καθήκοντά του την 20ή Ιανουαρίου. «Οι θητείες του προέδρου και του αντιπροέδρου λήγουν το μεσημέρι της 20ής ημέρας του Ιανουαρίου», γράφει ξεκάθαρα. Υστερα από την ολοκλήρωση της θητείας, αναθέτει την ευθύνη για την εκλογή του νέου προέδρου στο Κολέγιο των Εκλεκτόρων, το οποίο αποτελείται από τους εκλέκτορες των Πολιτειών. Αυτό δεν αλλάζει με τίποτα και από κανέναν. Ποτέ στην ιστορία της χώρας, ούτε όταν βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο, ούτε στους Παγκόσμιους Πολέμους, ούτε στο κραχ του 1929, δεν αναβλήθηκαν οι προγραμματισμένες ομοσπονδιακές εκλογές.

Το επιχείρημα που πρόβαλε ο Τραμπ είναι ότι οι εκλογές δεν θα διέπονται από διαφάνεια, αφήνοντας αιχμές περί νοθείας εξαιτίας της επιστολικής ψήφου: «Αναβολή των εκλογών μέχρι οι άνθρωποι να μπορούν σωστά και με ασφάλεια να ψηφίσουν;». Η επιστολική ψήφος σε μια χώρα 219 εκατομμυρίων ψηφοφόρων σίγουρα δεν είναι εύκολο εγχείρημα, αν και ορισμένες ομοσπονδιακές πολιτείες, όπως το Ορεγκον, η Χαβάη ή το Κολοράντο, ψηφίζουν εδώ και χρόνια με αυτό τον τρόπο. Οι Αρχές έχουν καταρτίσει ήδη λεπτομερειακούς καταλόγους με ονόματα και διευθύνσεις ψηφοφόρων. «Οι επιστολικές ψήφοι θα αποσταλούν μεν σε όλους τους ψηφοφόρους, αλλά όποιος θέλει, μπορεί να ρίξει την ψήφο του προσωπικά στην κάλπη», έχει δηλωθεί επισήμως. Ο Αμερικανός υπουργός Δικαιοσύνης Ουίλιαμ Μπαρ επίσης είχε εκφράσει τις επιφυλάξεις του, δηλώνοντας ότι η επιστολική ψήφος πιθανόν να ανοίξει τις στρόφιγγες της νοθείας.

Η ανάρτησή του ήρθε μετά από την προαναγγελθείσα βουτιά της αμερικανικής οικονομίας. Ετσι, όμως, ο Τραμπ έσπειρε πανικό και στις χρηματαγορές, μεγαλώνοντας τη ζημιά. Οι ΗΠΑ λόγω της πανδημίας αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση από το 1929, σε συνδυασμό με τη μεγαλύτερη υγειονομική κρίση του τελευταίου αιώνα. Κάποιοι συγκρίνουν τη σημερινή ύφεση με το μεγάλο κραχ. Η οικονομία έχει συρρικνωθεί 33% κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2020. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη υποχώρηση στη Μεταπολεμική Ιστορία. Η πανδημία έβαλε λουκέτο σε χιλιάδες επιχειρήσεις, δεκάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους, με την ανεργία να ανέρχεται στο 14,7%. Ο αριθμός των αιτήσεων για τα επιδόματα ανεργίας έφτασε αυτή την εβδομάδα το 1,4 εκατομμύριο, αριθμός που ξεπέρασε και τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις των αναλυτών. Την προηγούμενη εβδομάδα στάλθηκαν 1,3 εκατομμύριο νέες αιτήσεις.

Βασική αιτία, η μείωση της κατανάλωσης που αντιστοιχεί στο 70% της οικονομικής δραστηριότητας. Στην κρίση συνέβαλαν και οι περιορισμοί που επέβαλε η αμερικανική κυβέρνηση στη χορήγηση βίζας. Πολλές εταιρείες ανακοινώνουν αυτή την περίοδο μαζικές απολύσεις. Ενδεικτικά, η United Airlines ανακοίνωσε ότι 36.000 υπάλληλοί της ενδέχεται να απολυθούν, καθώς ο αερομεταφορέας προσπαθεί να επιβιώσει από την κρίση. Η Wells Fargo, που απασχολεί τους περισσότερους εργαζομένους σε σχέση με τις υπόλοιπες αμερικανικές τράπεζες, ετοιμάζεται να περικόψει χιλιάδες θέσεις εργασίας μέχρι το τέλος του έτους.

Η βουτιά της αμερικανικής οικονομίας είναι αποτέλεσμα και της κατά πολλούς αποτυχημένης διαχείρισης της πανδημίας. Οι ΗΠΑ πληρώνουν βαρύ τίμημα. Η εξάπλωση του κορωνοϊού μάλιστα συνεχίζεται ακάθεκτη, με τον αριθμό των κρουσμάτων και των θανάτων να αυξάνεται. Την κατάσταση επιδείνωσε και η πρωτοφανής κοινωνική ένταση που επικρατεί τους τελευταίους μήνες στη χώρα. Οπως είναι γνωστό, η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ πυροδότησε ένα κύμα αντιρατσιστικών εκρήξεων, που σε αρκετές περιπτώσεις προκάλεσαν χάος στην αμερικανική κοινωνία. 

Σύμφωνα με μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας, ο Τραμπ δεν μπόρεσε να δώσει μια ισχυρή κυβερνητική λύση σε κανένα από τα δύο προβλήματα: ούτε στον κλιμακούμενο θυμό των πολιτών, ούτε στην πανδημία. 

Αντ’ αυτού, η πλειονότητα των Αμερικανών πιστεύει ότι ο Τραμπ διχάζει παρά ενώνει. 

Αναφορικά με την πανδημία, μάλιστα, ήρθε σε σύγκρουση με την επιστημονική κοινότητα, προκαλώντας σύγχυση στην κοινωνία, αντί να συστήνει την τήρηση των οδηγιών που δίνουν οι γιατροί. Επιπλέον, εν μέσω μιας πρωτόγνωρης κρίσης συνεχίζει να μην εστιάζει στα σημαντικά.

Ενδεικτική είναι η ανάρτηση που έκανε υπέρ μιας τοπικής πιτσαρίας, η οποία έγινε γνωστή επειδή αντιμετώπιζε αισθητή μείωση πελατείας εξαιτίας της δημόσιας στήριξης του ιδιοκτήτη της στον Τραμπ. «Υποστηρίξτε την Patio Pizza και τον υπέροχο ιδιοκτήτη της Γκάι Καλιγκιούρι στο Λονγκ Αϊλαντ. Υπέροχη πίτσα!!!», έγραψε ο πρόεδρος στο Twitter. Την ίδια ώρα, απουσίαζε από κυβερνητικές συσκέψεις για τα νέα πακέτα οικονομικής ανακούφισης, ακόμα και όταν ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, Τζερόμ Πάουελ, προειδοποιούσε δημόσια ότι η ανάκαμψη της οικονομίας καθυστερεί ανησυχητικά.

Ως συνέπεια των παραπάνω, η δημοτικότητα του Τραμπ έχει μειωθεί στο 44%. Σχεδόν 6 στους 10 Αμερικανούς (58%) δεν εγκρίνουν τους χειρισμούς του προέδρου για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Οι δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Μ….α τί ζούμε;»

Tης ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ
 
Τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά. Το ίδιο και τα σόσιαλ μίντια, αναδεικνύοντας την τέχνη της κοινωνικοποίησης στα χρόνια της καραντίνας.  

Στις μεταξύ μας αλληλεπιδράσεις, χωρίς πρώτα να παραλείψουμε την απαρίθμηση των καταγεγραμμένων κρουσμάτων, ανταλλάσσουμε πληροφορίες για τους νοσούντες γνωστούς μας.
 

Στη συνέχεια, επιχειρούμε τη δική μας προσωπική ιχνηλάτιση/αστυνομική έρευνα ως άλλοι ντεντέκτιβ για τους εν δυνάμει ατυχήσαντες συνεργάτες, γείτονες, φίλους συγγενείς και λοιπά οικείους- «αυτός συνάντησε την "τάδε" που ήταν με τον "πως τον λένε", ο οποίος έφαγε με τον "δείνα" που έβηχε ανεξέλεγκτα. Άρα; Άρα; Και αυτός θα έχει κολλήσει, αλλά δεν το λέει!»- για να καταλήξουμε στην ρητορική ερώτηση: «μ….α τί ζούμε;»
 
Πραγματικά, τις τελευταίες ημέρες αυτή είναι η φράση στην οποία σκοντάφτει κανείς. Ψύχραιμοι, λιγότεροι ψύχραιμοι, πανικόβλητοι, υπό καθεστώς φόβου, φύσει αισιόδοξοι, ανέμελοι και ανεύθυνοι, όλοι ανεξαιρέτως συναισθάνονται ότι βρισκόμαστε ενώπιων ιστορικών στιγμών.  

Μία κατάσταση πρωτόγνωρη, βγαλμένη από ταινία που λίγα χρόνια νωρίτερα θα βλέπαμε καγχάζοντας, με μπουκωμένα από ποπ κορν στόματα στις οθόνες μας. Σήμερα, όμως, παλεύουμε να δημιουργήσουμε μία κανονικότητα, υπό συνθήκες απόλυτης κρίσης. Χωρίς, μάλιστα, κανείς να είναι σε θέση να ορίσει τη διάρκεια αυτής, παρά τις διαβεβαιώσεις περί προσωρινότητας.
 

«Το Πάσχα ενδέχεται να το περάσουμε μακριά από τις εκκλησίες», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, επιβεβαιώνοντας μία παραδοχή που ήδη έχει γίνει από την συντριπτική πλειονότητα ημών.

Ακυρώνουμε εκδρομές, εξορμήσεις στα χωριά, αποχαιρετάμε αυτό που ίσως θα αποτελούσε το πρώτο θαρραλέο μπάνιο της χρονιάς, θρηνούμε τις θεσμοθετημένες απολαύσεις μας. Φερόμαστε σαν να έπεσε μετεωρίτης, γκρεμίζοντας τις σταθερές μας, παρ’ ότι ο ιός θα ήταν πιο ακριβές να παρομοιαστεί με τσουνάμι. Ερχόταν απειλητικά προς το μέρος μας, ενώ εμείς καταγράφαμε αμήχανα την πορεία του με το κινητό μας, αφήνοντας εαυτούς στο έλεός του.

Κάτι γνωρίζουν οι κινέζοι που ανταλλάσσουν ως κατάρα κάτι που στα αυτιά ενός δυτικού μοιάζει με ευχή: «Είθε να ζήσεις σε ενδιαφέρουσες εποχές». 

Σε αυτές, όμως, τις ενδιαφέρουσες εποχές, μία εκ των προκλήσεων-πέρα από την πρώτιστη και ασύγκριτη αγωνία της επιβίωσης-τόσο της δικής μας, όσο και των οικείων μας- είναι η κατάρριψη των προσωπικών μας οχυρών. Η λίγο έως πολύ ακύρωση της προσεχτικά δομημένης εξωστρέφειάς μας. «Μείνετε σπίτι», επαναλαμβάνουν σαν σε συγχορδία κυβερνώντες, επιστήμονες, θεσμοί και απανταχού ειδικοί. Και αυτό πρέπει να κάνουμε! Αυτό, όμως, προϋποθέτει την άνευ περισπασμών ενδοσκοπική αντιμετώπιση της ζωής μας.

Στη Μάνη υπάρχει ένα ρητό που λέει «όσους κλείνει η πόρτα μου», εννοώντας ότι οι δικοί μας άνθρωποι βρίσκονται μέσα στο σπίτι μας και όσους δεσμούς και να καλλιεργήσει κανείς έξω από αυτό, στα δύσκολα όλα τα σημαντικά που καταμετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού βρίσκονται μέσα σε λίγα τετραγωνικά.

 
Αυτά τα τετραγωνικά, όμως, λιγότερα για κάποιους, περισσότερα για άλλους, μπορούν να αποδειχθούν ιδιαίτερα αποπνικτικά, εφόσον οι επιλογές μας στέκονται εκεί μαντρωμένες και ασάλευτες και κάποιοι εξ’ ημών δεν μπορούμε πλέον να στρέψουμε το βλέμμα μας κάπου αλλού. 

Άλλοι αναμετρήθηκαν με τη δοκιμασία και αποδείχθηκαν εκκωφαντικά λειψοί, αδυνατώντας να υπακούσουν τις οδηγίες. Αγνοώντας τους κανόνες της δημόσιας υγείας και προτάσσοντας έναν εγωκεντρισμό που «μποχάει», ανέδειξαν τις παθογένειες που ταλανίζουν ανώριμες και απαίδευτες κοινωνίες, όπως τη δική μας.  

Υπήρξαν και οι αυτόκλητοι δικαστές. Μένοντας στο σπίτι τους και μην μπορώντας να εστιάσουν κατά τον άπλετο χρόνο τους στον δικό τους μικρόκοσμο, επέλεξαν να μετατραπούν σε τροχονόμους, χωροφύλακες.

Έκριναν πόσες φορές π,χ πρέπει να βγάλει κανείς έξω τα σκυλιά κλπ και συγκεντρώνοντας διαδικτυακές αποδείξεις που αποδείκνυαν την ανοησία των συμπολιτών τους, σίγουρα δεν αναβάθμιζαν την δική τους κοινωνική ενσυναίσθηση.

 Ό,τι, όμως, και να είναι αυτό που δοκιμάζει τις αντοχές του καθενός- το μόνο σίγουρο είναι ότι...

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Ερντογάν χορεύει στο ταψί την Ελλάδα - Σισύφειο έργο η μεταφορά στην ενδοχώρα

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ

Στη διάρκεια της εβδομάδας που μας πέρασε εισήλθαν στην Ελλάδα 2.793 μετανάστες και πρόσφυγες. Συγκεκριμένα, από τις πρώτες πρωινές ώρες της  Δευτέρας 18 Νοεμβρίου μέχρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής 24 Νοεμβρίου καταγράφηκαν 1.615 αφίξεις στη Λέσβο, 548 στη Χίο και 630 στη Σάμο. Τα νούμερα αυτά καταδεικνύουν ότι το κλειδί των ροών το κρατάει η Τουρκία, η οποία δεν κρύβει την απροθυμία της να τις ελέγξει, καθώς χρησιμοποιεί το μεταναστευτικό ως μοχλό πίεσης, όπως, άλλωστε, το έχει ομολογήσει δημόσια ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν.

Η πίεση έχει κλιμακωθεί το τελευταίο διάστημα. Ο υπουργός Ναυτιλίας Γιάννης Πλακιωτάκης παραδέχτηκε ότι τα τελευταία 24ωρα η τουρκική ακτοφυλακή δεν ανταποκρίνεται καν στα σήματα που στέλνει η Ελλάδα για περιστατικά όπου εντοπίζονται πλοιάρια γεμάτα μετανάστες έτοιμα να αποπλεύσουν, ή μόλις έχουν αποπλεύσει, με προορισμό τα ελληνικά νησιά. «Υπάρχει μηδενική ανταπόκριση», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε.

Η δήλωση αυτή, σε συνδυασμό με τους αριθμούς, καθιστούν αδιέξοδη και τη μεταφορά αιτούντων άσυλο από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου προς την ηπειρωτική Ελλάδα. Όσο γρήγορα γίνεται αποσυμφόρηση των δομών στα νησιά, τόσο αυτές ξαναγεμίζουν από νεοεισερχόμενους. Η όλη διαδικασία μετατρέπεται έτσι σε σισύφειο έργο. Τις τελευταίες έξι εβδομάδες έχουν συνολικά μεταφερθεί στην ενδοχώρα 9.000 αιτούντες άσυλο, οπότε από τις 20.000 θέσεις που είχαν εξευρεθεί, απομένουν 11.000, όπως αναφέρουν κυβερνητικές πηγές. Στο ίδιο χρονικό διάστημα 9.747 πρόσφυγες και μετανάστες πέρασαν από την Τουρκία στα νησιά, περισσότεροι δηλαδή από όσους μεταφέρθηκαν. 

Τα παραπάνω δεδομένα δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο το κυβερνητικό σχέδιο για την διαχείριση του προβλήματος. Το σχέδιο έχει τέσσερις πυλώνες, κόστος 110 εκατομμύρια ευρώ και προβλέπει 3.700 άμεσες προσλήψεις. Μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση προσπαθεί να αναδείξει το αποτρεπτικό μήνυμα του συνόλου των νέων μέτρων που έχουν εξαγγελθεί. Η φύλαξη των συνόρων είναι ένα από αυτά.

Τα νέα κέντρα

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας ήδη κατατέθηκε σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που προβλέπει την αύξηση των θέσεων των συνοριακών φυλάκων κατά 400. Ειδικότερα, το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, που υπογράφεται από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον υφυπουργό Οικονομικών Θεόδωρο Σκυλακάκη, αυξάνει τις αρχικά προβλεπόμενες από το νόμο 2622/2019, 1.000 οργανικές θέσεις συνοριακών φυλάκων, κατά 400.

Επιπλέον, θα έχουμε και τα νέα κέντρα. Αν και τα κυβερνητικά στελέχη αποδεικνύονται ιδιαίτερα φειδωλά στην παροχή πληροφόρησης για τον τρόπο λειτουργίας τους, γνωρίζουμε ότι ήδη δρομολογείται η δημιουργία κλειστών προαναχωρησιακών κέντρων στα νησιά πρώτης υποδοχής και ελεγχόμενων δομών στην υπόλοιπη χώρα. Τα πρώτα κέντρα χωρητικότητας 8.000 θέσεων αναμένεται να δημιουργηθούν σε Αγρίνιο, Λειβαδιά, Λαμία, Ριτσώνα και Κρήτη, ενώ αναζητούνται χώροι σε Άρτα και Φωκίδα.

Τοπικοί άρχοντες, αλλά και κάτοικοι δηλώνουν αιφνιδιασμένοι από το κυβερνητικό σχέδιο, για το οποίο δηλώνουν ανενημέρωτοι. Από τη μεριά της, η κυβέρνηση προσπαθεί να κάμψει τις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, προβάλλοντας ως δέλεαρ την οικονομική στήριξη που θα παρέχει ως αντάλλαγμα στους δήμους. Ισχυρίζεται, επίσης, ότι σε αντίθεση με το παρελθόν θα ασκεί έλεγχο στα κέντρα αυτά, αποτρέποντας το σκηνικό χάους.

Παράλληλα, τίθεται σε εφαρμογή και το σχέδιο «Κανένα παιδί μόνο», με επιβλέποντα τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Πρόκειται για την προστασία και τη φροντίδα των ασυνόδευτων παιδιών που έχουν φτάσει στην Ελλάδα και ζουν σε ακατάλληλες συνθήκες. Ως συντονιστές αναδείχθηκαν η Ειρήνη Αγαπηδάκη και ο Απόστολος Δοξιάδης. 

Ένα άλλο ακόμα καυτό μέτωπο είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ερντογάν-Γκιούλ-Νταβούτογλου - Ο νεοοθωμανικός εμφύλιος πόλεμος

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ

    Αν και η Τουρκία βρίσκεται εγκλωβισμένη σ’ ένα σύνολο γεωπολιτικών αντιφάσεων, ο Ταγίπ Ερντογάν παραμένει κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού στη γειτονική χώρα, ενισχύοντας την ψευδαίσθηση ότι αποτελεί την μετεμψύχωση του “Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς”. Γεγονός παραμένει, πάντως, ότι έχει θεσμικά έχει στα χέρια του υπερεξουσίες, οι οποίες σε συνδυασμό με τον ασφυκτικό έλεγχο των ΜΜΕ καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη την ανατροπή του.

Προς το παρόν, πάντως, σχοινοβατεί μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, ανοίγοντας μέτωπα και κάνοντας εχθρούς. Μπορεί μέχρι τώρα αυτή η στάση του να μη του έχει κοστίσει ζωτικά, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για ισορροπία τρόμου, η οποία δεν μπορεί να διατηρηθεί για πολύ.  

Στα δύσκολα εξωτερικά μέτωπα πρέπει να προστεθούν και οι πολιτικές απώλειες στο εσωτερικό. Οι τοπικές εκλογές κατέδειξαν ότι η πολιτική επιρροή του Ερντογάν μπορεί να μην συρρικνώνεται δραστικά, αλλά αναμφίβολα μειώνεται. Η απώλεια του δήμου της Κωνσταντινούπολης έχει εμβληματικό χαρακτήρα.
 

Αν και θα ήταν πολύ πρόωρο να πει κανείς ότι το άστρο του Τούρκου προέδρου αρχίζει να δύει, η πολιτική φθορά του ανοίγει τον δρόμο για την εκδήλωση δημόσιας πολιτικής αμφισβήτησης και από παλιούς συντρόφους του, από πρώην κορυφαία στελέχη της νεοοθωμανικής παράταξης. Μιλάμε, λοιπόν, για αδελφοκτόνες μονομαχίες, οι οποίες θα μετατραπούν σε σύγκρουση το αργότερο στις προγραμματισμένες για το 2023 εκλογές.

Μετά τη δημόσια επίθεση του Αχμέτ Νταβούτογλου εναντίον του Ταγίπ Ερντογάν, η Εκτελεστική επιτροπή του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης αποφάσισε ομόφωνα να παραπέμψει τον πρώην πρωθυπουργό σε πειθαρχικό κομματικό όργανο με την εισήγηση να διαγραφεί. Στην πραγματικότητα όχι μόνο βρίσκεται ήδη έξω από την πόρτα, αλλά και έχει ανοίξει μέτωπο εναντίον του άλλοτε αρχηγού του.

Τον επικρίνει ανοιχτά και για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και για τα αντιδημοκρατικά μέτρα εναντίον των Μίντια, αλλά η βάση είναι το ρήγμα που έχει προκαλέσει ο Ταγίπ Ερντογάν στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση. Στο επίπεδο των εντυπώσεων, αναμφισβήτητα το αποκορύφωμα της κριτικής είναι η καταγγελία του πρώην πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών ότι πίσω από τις αιματηρές βομβιστικές επιθέσεις του 2015 βρίσκεται ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος.

Στόχος του τότε ήταν να αντιστρέψει την καθοδική τάση που είχε καταγραφεί στις εκλογές του Ιουνίου 2015. Και για να το επιτύχει άνθρωποί του σκόρπισαν τον θάνατο με βομβιστικές επιθέσεις, τις οποίες προσπάθησαν να αποδώσουν στο ΡΚΚ. Αν κρίνουμε, μάλιστα, από το θετικό για το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης αποτέλεσμα των εκλογών του Νοεμβρίου 2015, ο φόβος αποδείχτηκε πολύ αποτελεσματικό εκλογικό εργαλείο.

Η μεταστροφή του Νταβούτογλου, ο οποίος εγκαταλείποντας το πρωθυπουργικό αξίωμα είχε ορκιστεί ότι δεν θα πει ποτέ κακή κουβέντα για τον «αδελφό του», οφείλεται στην απόφαση να κατέλθει στον πολιτικό στίβο. Τις τελευταίες εβδομάδες, μάλιστα, κυκλοφόρησαν πληροφορίες ότι έχει ενοικιάσει ήδη ένα μεγάλο τετραώροφο κτήριο στην Άγκυρα ως γραφεία του νέου κόμματος.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, πραγματοποιεί ήδη επαφές με στελέχη της νεοοθωμανικής παράταξης που για διάφορους λόγους έχουν πάρει αποστάσεις από τον Ερντογάν. Και υπάρχουν πολλά τέτοια στελέχη. Στο πλευρό του έχει και άλλα στελέχη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, όπως είναι οι Αϊχάν Σεφέρ Ουστούν (επικεφαλής της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής) και οι βουλευτές Κωνσταντινούπολης Σελτζούκ Οζντάγ και Αμπντουλάχ Μπάστσι.

Γεγονός είναι ότι με τον Νταβούτογλου την πόρτα της εξόδου από το κυβερνών κόμμα είδαν άλλοι τρείς βουλευτές, ενώ σύντομα –σύμφωνα με τουρκικά Μίντια– περίπου 40 βουλευτές του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης θα το εγκαταλείψουν για να προσχωρήσουν στο νέο κόμμα.

Ο Νταβούτογλου δεν είναι ο μόνος που απειλεί πολιτικά τον Ερντογάν. Απέναντί του είναι και πρώην κορυφαία στελέχη, από τον στενό ηγετικό πυρήνα του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Εμβληματική τέτοια προσωπικότητα είναι ο Αμπντουλάχ Γκιουλ, ένας από τους τέσσερις που ίδρυσαν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Διετέλεσε πρωθυπουργός (2002-2003), υπουργός Εξωτερικών (2003-2007) και στη συνέχεια Πρόεδρος Δημοκρατίας (μέχρι το 2014). Μαζί του συμπορεύεται και ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Αλί Μπαμπατζάν.

 
Αν και ο Γκιούλ, ως Πρόεδρος Δημοκρατίας, διαφώνησε με επιλογές του πρωθυπουργού τότε Ταγίπ Ερντογάν, είχε αποφύγει να τις εκφράσει. Είχε προτιμήσει να αποτραβηχτεί, αλλά ήταν η επιδείνωση των σχέσεων με τη Δύση που τον εξώθησε να εκφράσει την ανησυχία του και τελικώς την αντίθεσή του με την πολιτική Ερντογάν.


Είναι αξιοσημείωτο ότι είχε τηρήσει αποστάσεις και από την άκρως φιλόδοξη εξωτερική πολιτική του Νταβούτογλου, τον οποίο ο ίδιος είχε παλαιότερα χρησιμοποιήσει ως σύμβουλο και είχε γνωρίσει στον Ερντογάν.  

Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι ο Ερντογάν προσεταιρίστηκε τον Νταβούτογλου και έτσι εκτόπισε από το κέντρο της πολιτικής σκηνής τον Γκιούλ.

 
Ο πρώην Πρόεδρος Δημοκρατίας δεν είχε κρύψει την πικρία του για τη στάση του Ερντογάν, αφήνοντας αιχμές για ασέβεια προς το πρόσωπό του από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Για μήνες συζητιόταν, η άρνηση της συζύγου Γκιούλ του να χαιρετίσει δημοσιογράφους που βρίσκονταν στο περιβάλλον του Ερντογάν σε μία κοινωνική εκδήλωση, καταγγέλλοντας ότι ο άνδρας της αδικήθηκε.


Μετά από μία περίοδο σιωπής, ο Γκιούλ επανακάμπτει με όπλο τη δημόσια εικόνα ενός ψύχραιμου και λογικού πολιτικού. Στην πραγματικότητα, στις Ουάσιγκτον και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τον θεωρούν εναλλακτική λύση όσον αφορά την ηγεσία της νεοοθωμανικής παράταξης. 

Αυτό, όμως, που φαίνεται να μην έχουν συνειδητοποιήσει οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τι κρύβεται τελικά πίσω από τη «Γαλάζια Πατρίδα»;

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ
 

Ο όρος “Γαλάζια Πατρίδα” έχει μπει για τα καλά πια στην ατζέντα των ελληνοτουρκικών, με πρωτοβουλία, βέβαια, της Άγκυρας. Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ είναι εκείνος που την εισήγαγε και την καθιέρωσε δύο χρόνια νωρίτερα
 

Το όνομα δόθηκε σε μία μεγάλη αεροναυτική άσκηση που πραγματοποίησε η Τουρκία στις θάλασσες που την περιβάλλουν. Ήτανμία κραυγαλέα επίδειξη δύναμης, αν και τελικά το μέγεθος εκείνης της άσκησης ήταν αρκετά μικρότερο από αυτό που είχε προαναγγελθεί.

Η “Γαλάζια Πατρίδα”, λοιπόν,μετατράπηκε σταδιακά σ’ ένα είδος στρατηγικού δόγματος. Ουσιαστικά, η μεγάλη διακλαδική άσκηση δεν ήταν παρά το στρατιωτικό σκέλος αυτού του δόγματος. Στην πραγματικότητα το δόγμα αυτό σηματοδοτεί την φιλοδοξία της Τουρκίας να κυριαρχήσει στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Όχι μόνο μέσω της αεροναυτικής παρουσίας της, αλλά και με τη διεκδίκηση θαλασσίων ζωνών, οι οποίες –σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας– ανήκουν σε άλλα κράτη.

Πυρήνας του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας” είναι ο κραυγαλέα αυθαίρετος τουρκικός ισχυρισμός ότι τα νησιά δεν δικαιούνται να έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Ως εκ τούτου –κατά τη λογική της Άγκυρας– τα ελληνικά νησιά, μεταξύ αυτών και η Κρήτη, δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ. Η οριοθέτηση πρέπει να γίνει μεταξύ των ηπειρωτικών όγκων της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Αιγύπτου και της Λιβύης.

Με αυτό τον ισχυρισμό οι τουρκικοί χάρτες δείχνουν την Τουρκία να έχει υφαλοκρηπίδα έξω από την Ιεράπετρα!  

Με βάση τον ίδιο ισχυρισμό, η Άγκυρα διεκδικεί την κυπριακή ΑΟΖ και νοτίως της Μεγαλονήσου, αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση βάζει στο παιχνίδι και τους Τουρκοκύπριους, εμφανιζόμενη να υπερασπίζεται τα “δικαιώματά” τους.

Η βαρύτητα που δίνει η Άγκυρα στο δόγμα“Γαλάζια Πατρίδα” αποτυπώνεται για μία ακόμα φορά σε μία από τις φωτογραφίες τις οποίες δημοσίευσε η τουρκική προεδρία στην ιστοσελίδα της. Εκεί εμφανίζεται ο Ερντογάν να υπογράφει το βιβλίο επισκεπτών της σχολής, όπου στο φόντο υπάρχει ένας χάρτης που γράφει “Γαλάζια πατρίδα έκταση 462.000 χιλιομέτρων”.

Στον χάρτη αυτόν εμφανίζεται το μισό Αιγαίο να περιλαμβάνεται στη “Γαλάζια Πατρίδα”,οι θαλάσσιες περιοχές γύρω από τη Λήμνο, τη Μυτιλήνη, τη Χίο μέχρι –όπως προαναφέραμε– και η θαλάσσια περιοχή νοτιοανατολικά της Κρήτης περιλαμβάνονται στο χάρτη. 

Είναι εμφανές ότι οι Τούρκοι επιδιώκουν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ: New York Times: Οι αλλεπάλληλες γκάφες της "Γκρίζας Κυρίας"

Tης ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ

        Η εφημερίδα New York Times αποτελεί έναν θεσμό 168 ετών που πορεύεται με το μότο: «Όλες οι ειδήσεις που είναι άξιες να τυπωθούν βρίσκονται εδώ». 

Η "Γκρίζα Κυρία", όπως είναι το προσωνύμιο του μιντιακού κολοσσού, εμπνευσμένο από τα νιάτα της, όταν τυπωνόταν με μελάνι σε φτηνό, γκρίζο χαρτί, έχει σήμερα 3,5 εκατομμύρια συνδρομητές, 1.400 δημοσιογράφους διασκορπισμένους σε κάθε γωνία της Γης και εκατοντάδες “βραβεία Πούλιτζερ” που επιβεβαιώνουν τη φήμη της στο πέρασμα των δεκαετιών.

 

Και, όμως, ακόμα και με όλα αυτά τα εχέγγυα, ο 38χρονος εκδότης –γόνος της δυναστείας  Σουλτσμπέργκερ– και η κατά τα άλλα έγκριτη διοίκησή της θα ήθελαν να διαγράψουν από τη δική τους, αλλά κυρίως την συλλογική μνήμη των αναγνωστών τους, την εβδομάδα που μόλις πέρασε. Μία εβδομάδα που ακόμα και οι φανατικότεροι υπέρμαχοι της εφημερίδας χαρακτήρισαν «βγαλμένη από την κόλαση». Η μία γκάφα διαδέχτηκε την άλλη και το ένα κακό νέο συσσωρεύτηκε πάνω στο άλλο.
 

Ο θλιβερός απολογισμός περιελάμβανε μία αλλαγή πρωτοσέλιδου μετά από καταιγισμό διαμαρτυριών, μία δημόσια απολογία για την παραπλανητική ιδιότητα του αρθογράφου του τίτλου για τη νέα ελληνική κυβέρνηση, μία νομική ήττα στη μακρόχρονη διαμάχη της εφημερίδας με την πρώην υποψήφια για την αντιπροεδρία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Σάρα Πάλιν και μία δραματική πτώση των εσόδων κατά 20%, που αποτελεί το μεγαλύτερο οικονομικό πλήγμα για την εφημερίδα τα τελευταία επτά χρόνια. Μία εφημερίδα που μέχρι τώρα βρισκόταν στο απυρόβλητο, χάρις και στο ένδοξο και πλούσιο παρελθόν της.
 

Η γκάφα με τον Έλληνα δημοσιογράφο

 

Το άρθρο «Οι ενήλικες κάνουν και πάλι κουμάντο στην Ελλάδα. Και είναι πραγματικά δεξιοί», δημοσιεύθηκε στις απόψεις της εφημερίδας με την υπογραφή του Ματθαίου Τσιμιτάκη. Μέχρι εδώ όλα καλά. Ο αρθρογράφος περιγραφόταν ως ένας «Έλληνας δημοσιογράφος». Πράγματι, ο Τσιμιτάκης ήταν δημοσιογράφος, μέχρι που εργάστηκε στο πλευρό του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα ως υπεύθυνος για τα σόσιαλ μίντια.

Στο άρθρο του διατύπωνε την άποψη πως ο σημερινός πρωθυπουργός εφάρμοσε «διχαστικές πολιτικές», πως διακατέχεται από «αντιδημοκρατικά ένστικτα», πως «η υποκρισία είναι το ψωμοτύρι του» (his meat and drink), πως «σκοπεύει να χτίσει ένα θαλάσσιο τείχος που θα σταματά τους πρόσφυγες», πως «θέλει να εγκαταστήσει την αστυνομία στα πανεπιστήμια» και πολλά ακόμα.

Τίποτα από αυτά δεν θα ήταν μεμπτά, αν συνδέονταν με την εργασιακή του ιστορία. Μετά από πολλαπλά μηνύματα διαμαρτυρίας και αντιδράσεις στα σόσιαλ μίντια, ανάμεσα σε αυτούς που ανάρτησαν επικριτικό tweet ήταν και ο αρθρογράφος της Wall Street Journal Σάιμον Νίξον, η εφημερίδα αναγκάστηκε να προχωρήσει σε διόρθωση. Απολογήθηκε ότι «δεν είχε εξακριβώσει πλήρως το εργασιακό παρελθόν του συντάκτη, προτού δημοσιεύσει το άρθρο».

 

Ο ίδιος ο αρθογράφος απάντησε, χαρακτηρίζοντας  την υπογραφή του άρθρου του «ένα δευτερεύον ζήτημα». Οι New York Times, πάντως, αναγνώρισαν την παράλειψη και ενημέρωσαν για το βιογραφικό του κ. Τσιμιτάκη.  Το λάθος αυτό σύντομα θα φάνταζε σαν δεοντολογικό πταίσμα για τον διευθυντή σύνταξης Din Baquet.
 

Ένας κακός τίτλος
 

Μόλις λίγες ώρες αργότερα, ο απόηχος των δύο τελευταίων πολύνεκρων επιθέσεων, που άφησαν 20 νεκρούς στο Ελ Πάσο του Τέξας και 9 στο Οχάιο, θα έπληττε το γόητρο της εφημερίδας. Η θέση της εφημερίδας κατά της οπλοκατοχής είναι γνωστή. Έγινε, όμως, στόχος θύελλας επικρίσεων για τον πρωτοσέλιδο τίτλο που επέλεξε πάνω από το ρεπορτάζ για την προεδρική ομιλία σχετικά με τις δύο επιθέσεις: «Ο Τραμπ ζητεί ενότητα υπέρ του ρατσισμού».

 

Ο πρώτος επώνυμος που αντέδρασε στον τίτλο ήταν ο υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ Beto O' Rourke. Ακολούθησαν χιλιάδες επικριτές, ενώ ξεκίνησε και καμπάνια αναγνωστών που απειλούσαν ότι θα ακυρώσουν τη συνδρομή τους σε περίπτωση που δεν ανακαλέσει η εφημερίδα, με πρωτεργάτη τη γνωστή ανταποκρίτρια του CNN.

Ο αρχικός τίτλος αντικαταστάθηκε από άλλον: «Εναντίον του μίσους, αλλά όχι και των όπλων». Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας, μάλιστα, αναγκάστηκε να παραχωρήσει συνέντευξη, στην οποία αναγνώρισε ότι ήταν πράγματι «ένας κακός τίτλος, ο οποίος, όμως, άλλαξε γρήγορα».

Μπορεί η πλειονότητα αυτών που καλούσαν την εφημερίδα να μην υποπέσει στο αμάρτημα της "ουδετερότητας" απέναντι σε έναν «κακό πρόεδρο» να ησύχασαν, αλλά κάποιοι άλλοι έχασαν τον ύπνο τους. Εκείνοι που θορυβήθηκαν βλέποντας την εφημερίδα με τη μεγαλύτερη επιρροή να άγεται και να φέρεται από τα πλήθη, υποκύπτοντας στις ορέξεις τους.
 

Συσσωρευμένα λάθη και συγνώμες:

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο άτυπος "εμφύλιος" στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ

    Τέσσερα είναι τα μέτωπα που συνθέτουν το σκηνικό υπόγειου εμφυλίου πολέμου που έχει διαμορφωθεί στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ μετά την βαριά ήττα της 26ης Μαΐου. Μπορεί η προκήρυξη εθνικών εκλογών να συγκράτησε για προφανείς λόγους την εκδήλωση και δημόσιων συγκρούσεων, αλλά η ένταση στο εσωτερικό του κομματικού μηχανισμού είναι και υψηλή και μεγάλης κλίμακας.
 

Ο πρωθυπουργός επιχείρησε να μετατραπεί σε παράγοντα ενότητας, ξορκίζοντας την εσωστρέφεια και την φαγωμάρα και βέβαια επικαλούμενος την ανάγκη συστράτευσης εν όψει εθνικών εκλογών. «Δεν ήρθε η ώρα για αποτίμηση και ταμείο, καθώς έχουμε μπροστά μας τη μεγάλη μάχη», απάντησε ενοχλημένος όταν ελάχιστα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας τόλμησαν να θίξουν τη σημασία που έχει η αναζήτηση και ο καταλογισμός ευθυνών σε πρόσωπα και πολιτικές.

 

Το αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου αιφνιδίασε το Μαξίμου και την Κουμουνδούρου. Όταν, όμως, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ευαγγελίστηκε την κομματική συνοχή μέσω αναιμικών δηλώσεων, δεν αναλογίστηκε τα δικά του επιβιωτικά ένστικτα. Αυτά που τον οδήγησαν να καταπατήσει τις ίδιες τις εξαγγελίες του περί ομόνοιας και συστράτευσης στη μεγάλη μάχη της 7ης Ιουλίου.


Σε απόλυτη αντίθεση με τα λεγόμενά του, κίνησε τα νήματα στον υπόγειο εμφύλιο που ταλανίζει εδώ και εβδομάδες τον ΣΥΡΙΖΑ. Η  κατάσταση που επικρατεί στην Κουμουνδούρου περιγράφεται σαν “καζάνι που κοχλάζει”, το οποίο αν δεν υπήρχαν οι εθνικές εκλογές θα είχε ξεχειλίσει. Σε περίπτωση αυτοδυναμίας της ΝΔ κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τις εξελίξεις που ενδεχομένως να δρομολογηθούν.


Εσωκομματική αντιπολίτευση και προεδρικοί βρίσκονται στα μαχαίρια. Το Μαξίμου όχι μόνο παρακολουθεί τις συγκρούσεις, αλλά και εμπλέκεται μέσω διαρροών, εντολών, κινήσεων και υπόγειων διαδρομών, σε μία προσπάθεια να μην επιτραπεί στην υπάρχουσα εσωκομματική κριτική να εξελιχθεί σε ανοιχτή αμφισβήτηση του ηγετικού επιτελείου και του ίδιου του Τσίπρα. Ως εκ τούτου, ο σκληρός πυρήνας των προεδρικών, παρά την προεκλογική δίνη στην οποία βρίσκεται, είναι αναγκασμένος να δίνει από τώρα έναν παράλληλο αγώνα για την επόμενη ημέρα.

 

Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η παραμονή του Τσίπρα στο τιμόνι του κόμματος. Ούτε και η επιβίωση του στενού επιτελείου του ως ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και την επομένη των εκλογών. Είναι και η ανάδειξη του νέου κομματικού μοντέλου που προωθεί και θέλει να επιβάλει μετεκλογικά η ηγεσία. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει αρχηγοκεντρικό κόμμα, καθεστωτικής μάλιστα αντίληψης, και την ίδια στιγμή να μετασχηματιστεί σε ραχοκοκαλιά του αντιδεξιού χώρου.

 

Κατά γενική ομολογία, ακόμα και οι πιο σκληροί επικριτές του Τσίπρα θα συμφωνούσαν ότι στην παρούσα φάση κανείς δεν φαίνεται έτοιμος να τον διαδεχτεί. Κανείς δεν μπορεί να αναλάβει τα ηνία του κόμματος και να διατηρήσει διψήφιο ποσοστό.  

Τότε, ποιοί ακριβώς συγκρούονται μεταξύ τους και γιατί;  

Ο εμφύλιος αυτός, αν και υπόγειος είναι σφοδρός. Κυρίως, όμως, είναι πολυεστιακός. Διεξάγεται, δηλαδή, συγχρόνως σε διαφορετικά μέτωπα.


Το πρώτο είναι ότι μία μεγάλη μερίδα κομματικών στελεχών "πυροβολεί" τους στενούς συνεργάτες του Τσίπρα, το επιτελείο των λεγόμενων προεδρικών. Από τα πυρά δεν έχει γλιτώσει ούτε ο ίδιος ο επικεφαλής του κόμματος. Δεν είναι τυχαίο ότι αν και μέχρι πρότινος κανείς δεν τολμούσε να αφήσει έστω και την παραμικρή αρνητική αιχμή για το πρόσωπο του Τσίπρα. Τώρα πλέον, όμως, έχουν ανοίξει στόματα. Ιδιαίτερα καυστικά σχολιάζεται το πως το μεσημέρι του Σαββάτου, πριν από τις ευρωεκλογές, εκτέθηκε σε φιλοκυβερνητικούς δημοσιογράφους, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται στις μετρήσεις. Συνεργάτης του, μάλιστα, έφτασε να χλευάσει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης σαν «εύκολο αντίπαλο».

 

Στο κέντρο της κριτικής βρίσκονται ο Νίκος Παππάς, ο Παύλος Πολάκης και ο Χριστόφορος Βερναρδάκης. Αυτοί θεωρούνται βασικοί υπαίτιοι για την βαρύτατη ήττα. Ο Παππάς δέχεται τα πυρά των συντρόφων του –ακόμα και του προεδρικού περιβάλλοντος– για μία σειρά από ζητήματα, που προκάλεσαν το κοινό αίσθημα. Κορυφαία είναι η υπόθεση Πετσίτη. Ο άλλοτε στενότερος συνεργάτης του πρωθυπουργού θεωρείται το κυβερνητικό στέλεχος που έχει ταυτιστεί όσο κανένα άλλο µε τους επιχειρηματίες και µε το βατερλό στον πρώτο διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες.

 

Όσο για τον Πολάκη, αυτός κατηγορείται από τους συντρόφους του ότι δεν είναι συμβατός με το ήθος της Αριστεράς, ενώ κάποιοι τον αποκαλούν κοινό συκοφάντη.  

Στον Βερναρδάκη καταλογίζουν τον αποπροσανατολισμό, στον οποίο έσυρε όχι μόνο τον πρωθυπουργό, αλλά και όλο τον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι το Σάββατο των εκλογών, ισχυριζόταν –και είχε πείσει– ότι «το παιχνίδι έχει γυρίσει, απλά η ανατροπή αυτή δεν έχει ακόμα αποτυπωθεί στις συστημικές δημοσκοπήσεις».

Από την άλλη, τον κατηγορούν ότι δημιούργησε εντός Μαξίμου μία αμφιλεγόμενη επικοινωνιακή ομάδα, ένα περίεργο συνονθύλευμα ατόμων, το οποίο δεν είχε καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακολουθούσε τις δικές του εντολές, δρώντας σαν "δήμιοι του Διαδικτύου". Κατά πολλούς είναι ο άνθρωπος που έθρεψε μετά το 2015 τα περίφημα τρολς του Μαξίμου. Πολλοί υποστήριξαν ότι ενεπλάκη υπέρ του δεόντως και στις δημοτικές εκλογές της Θεσσαλονίκης, με τα γνωστά θλιβερά αποτελέσματα για την εκλεκτή του Κατερίνα Νοτοπούλου.

Και για τους τρεις παραπάνω έχει ακουστεί η άποψη ότι θα έπρεπε να έχουν θέσει εαυτούς εκτός κυβέρνησης, ώστε να την απαλλάξουν από τα τραύματα που της προκάλεσαν στο διάβα της.  

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γεωργία Γεννιά βρήκε σύμφωνο ένα μεγάλο τμήμα μικρομεσαίων στελεχών, όταν ανήρτησε τα παρακάτω: «Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να μάθει να ακούει και να σέβεται. Να λέμε ευχαριστώ και συγγνώμη. Να δεχόμαστε την κριτική! Δεν είναι τρελός ο λαός! Αυτό που είναι τρελό είναι οι εκφράσεις κάποιων “αριστερών” που βρίζουν, αναθεματίζουν τον αχάριστο ψηφοφόρο που δεν εκτίμησε. Χάσαμε τη μεσαία τάξη, αγαπητοί σύντροφοι. Έχουμε μπροστά μας αγώνα».

 

Δυσφορία έχουν προκαλέσει στον πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ και άτομα, όπως ο Γιάννης Ραγκούσης. «Ποιος να το φανταζόταν πως θα έκαναν κουμάντο Ραγκούσης και Ξενογιαννακοπούλου», σχολίαζαν μεσαία στελέχη στα πηγαδάκια κατά την παρουσίαση του προγράμματος του κόμματος. Ακόμα και ο παλαίμαχος Αλέκος Φλαμπουράρης έχει μπει στο κάδρο των πρωθυπουργικών συνεργατών που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο τα προηγούμενα χρόνια και πλέον στα μάτια του κόμματος έχει ευθύνη και πρέπει να αποσυρθεί.


Το δεύτερο μέτωπο που έχει σχηματιστεί είναι μεταξύ υπουργών της κυβέρνησης, οι οποίοι και αλληλοκαρφώνονται για το ποιος σκανδάλισε, ποιος ήταν αποτελεσματικός και ποιος συνέβαλε στην ηθική και εκλογική κατάρρευση. Και εδώ η διάκριση των υπουργών γίνεται με κριτήριο τη σχέση τους με το στενό περιβάλλον του Τσίπρα. Από τη μια οι εκλεκτοί του Μαξίμου και από την άλλη και σε όσοι ήταν στην απέξω, αποκομμένοι από αυτό. Οι μεν τα έχουν βάλει με τους δε και τούμπαλιν.

 

Από την πλευρά των λεγόμενων προεδρικών έχει αρχίσει ένας υπόγειος πόλεμος με στόχο τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Ο υπουργός Οικονομικών φρόντισε αμέσως μετά την μεγάλη ήττα στις ευρωεκλογές να ξεκαθαρίσει δημόσια ότι «δεν τίθεται ζήτημα ηγεσίας». Οι όχι και τόσο αγαστές σχέσεις που διατηρεί εδώ και μήνες με το Μαξίμου, αλλά και το γεγονός ότι βρίσκεται στο στόχαστρο του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, τον έσπρωξαν να επικαλεστεί εκ των προτέρων την αθωότητά του.

Το περιβάλλον του πρωθυπουργού, όμως, δείχνει να εστιάζει τα πυρά στο πρόσωπό του. Εξάλλου, η κριτική που τους έχει ασκήσει κατά τη διάρκεια φιλικών δείπνων και χαλαρών ποτών έχει φτάσει μέχρι το Μαξίμου. Σε απάντηση, οι στενοί συνεργάτες του Τσίπρα του χρεώνουν την πολιτική και εκλογική αποξένωση της μεσαίας τάξης από το κυβερνών κόμμα. Ξαφνικά σύντροφοί του θυμήθηκαν την προνομιούχα καταγωγή του, την έλλειψη συναισθηματικής σύνδεσής του με την χώρα, αλλά και τους εκλεκτικούς δεσμούς του με την οικονομική ελίτ.

Ακόμα και η φοιτητική φιλία του με τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα έχει αναφερθεί ως ερμηνεία της αποτυχίας του στον κρίσιμο ρόλο του υπουργού Οικονομικών. 

Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος έχει βρεθεί να κριτικάρεται από τους απέναντι, όσους στέκονται απέναντι στο περιβάλλον του πρωθυπουργού. Του χρεώνουν αλαζονικό ύφος, αλλά και το γεγονός ότι τροφοδότησε περιττές συγκρούσεις.


Το τρίτο μέτωπο είναι αυτό της σύγκρουσης μεταξύ του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα με όσους του ασκούν κριτική. Σε αυτούς συγκαταλέγονται ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης και ο Νίκος Φίλης, γνωστός και σαν "συνείδηση της Αριστεράς". Ο κραταιός εντός του κόμματος Φίλης έχει πολλές φορές ενοχλήσει το Μαξίμου με τις δημόσιες παρεμβάσεις του.

 

Πλέον, όμως, δεν υπάρχει χώρος για διαφωνούντες και η δημόσια τάση του να αποστασιοποιείται, φωτίζοντας τα κακώς κείμενα εντός της κυβέρνησης, έχει προκαλέσει οργή. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Α’ Αθήνας το Μαξίμου δίνει κυριολεκτικά αγώνα, ώστε να πάρει την πρώτη θέση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Τζανακόπουλος έναντι των Φίλη και Βούτση. Ας σημειωθεί ότι και ο απερχόμενος πρόεδρος της Βουλής βρίσκεται σε δυσμένεια.

Κόβει κεφάλια, λοιπόν, το σύστημα, πριν τις εθνικές εκλογές, επιχειρώντας να αποδυναμώσει όποιον αποτελεί πιθανό κίνδυνο. Μόνο τυχαίο, μάλιστα, δεν είναι ότι ο εκδότης της εφημερίδας Documento Κώστας Βαξεβάνης έγραψε στο twitter: «Δινόταν μάχη με τη διαφθορά, αλλά υπήρχαν αυτοί που έλεγαν πως χρειάζεται μετριοπάθεια και δεν είναι του επιπέδου τους η σκανδαλολογία. Εξυπηρέτησαν μέχρι και τον Μητσοτάκη στην επιτροπή Πόθεν Έσχες. Τελικώς, οι άνθρωποι κατασκεύαζαν συναίνεση για να βάλουν κόρες και γιους στη Βουλή». Η “σφαίρα” στόχευσε τον Βούτση και το ζεύγος Χριστοδουλοπούλου-Δρίτσα. Και οι τρεις είναι προ πολλού “κομμένοι” από τον σκληρό πυρήνα.


Το τέταρτο μέτωπο αφορά τη νέα προεδρική φρουρά, στην οποία πρωταγωνιστούν η Έφη Αχτσιόγλου, ο  Αλέξης Χαρίτσης, ο Νάσος Ηλιόπουλος και άλλα στελέχη κάτω των 40 ετών. Υποτίθεται ότι λόγω της ηλικίας τους δεν έχουν καεί πολιτικά. Στην πραγματικότητα, όμως, το προσόν τους είναι ότι έχουν σημείο αναφοράς τον ίδιο τον Τσίπρα και θα βαδίσουν μαζί του στην εσωκομματική σύγκρουση, επειδή είναι αυτός που τους ανέδειξε στην πρώτη γραμμή.

Η επιχείρηση, όμως, "προωθείστε την Έφη" έχει σκανδαλίσει πολλά κομματικά στελέχη. Δεν βοηθάει την αποφόρτιση του ήδη τεταμένου κλίματος και ο όλος χειρισμός της νεαρής Αχτσιόγλου. Στον ήδη σκληρό τρόπο της έχουν εμφυλοχωρήσει τώρα τελευταία αλαζονικά χαρακτηριστικά. Την κατηγορούν ότι η μέχρι πρότινος υποδόρια αλαζονεία της τελευταία έχει μετατραπεί σε «ύφος 100 καρδιναλίων».

 

Σύμφωνα με συντρόφους της, η σεμνότητα, η αυτοκριτική και η συντροφικότητα δεν ήταν ποτέ τα δυνατά της στοιχεία. Τώρα τελευταία, μάλιστα, την αποκαλούν εντός Κουμουνδούρου «θηλυκό Τζανακόπουλο», αν και σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις οι περισσότεροι πιστεύουν ότι μπροστά της ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι… Αγία Τερέζα! Όταν Αχτσιόγλου-Τζανακόπουλος πρωταγωνίστησαν στην αποπομπή της Χριστοδουλοπούλου, οι ψίθυροι εναντίον τους μετατράπηκαν σε φωνές.

 

Σύμφωνα με πληροφορίες...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίος ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: O Homo Pasokous στον βιότοπο του ΣΥΡΙΖΑ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ

    

Η κρίση έχει αφήσει πίσω της πολλών ειδών θύματα. 

Ο Homo Pasokous είναι ένα από αυτά. Γι’ αυτόν, όμως, δεν υπάρχει η συνήθης αλληλεγγύη. Το σύνθημα σε τοίχο της Αθήνας τα λέει όλα: «Πεινάς; Φάε τον πασόκο της γειτονιάς σου»! 

 Οι καιροί, όμως, έχουν γυρίσματα. Οι άλλοτε περίπου απόβλητοι του πολιτικού συστήματος έχουν τον τελευταίο καιρό μετατραπεί στο νέο πολιτικό έρωτα του Αλέξη. Για χάρη τους έστησε «Γέφυρα» και συγκρότησε «Προοδευτική Συμμαχία».

Μπορεί η θάλασσα των μη προνομιούχων να έχει προ πολλού εγκαταλείψει το άλλοτε κραταιό Κίνημα, αλλά ο λεγόμενος κεντροαριστερός χώρος παραμένει πολύτιμη πολιτική και εκλογική δεξαμενή. 

Το πρόβλημα είναι το ΠΑΣΟΚ. Όσα έχτισε με κόπο ο πατέρας τα κατεδάφισε σε χρόνο ρεκόρ ο γιός, με τον Βαγγέλη Βενιζέλο να ολοκληρώνει το γκρέμισμα. Έτσι πολλά ορφανά του Ανδρέα κατέφυγαν στην αγκαλιά του Αλέξη. Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιμέτωπος με την εκλογική ήττα, ο αρχηγός ψάχνει σ’ εκείνο τον χώρο σωτηρία.

Όσοι, πάντως, τις τελευταίες δεκαετίες κολλάνε ένσημα στην Κουμουνδούρου είχαν από την αρχή την τάση να βλέπουν τον πρώην «πράσινο» σαν μικροαστό βουτηγμένο στην αμαρτία. Άλλοτε υπερήφανος νοικοκύρης κατάντησε πολιτικός μετανάστης. Πάσχιζε να πάρει αποστάσεις από το παρελθόν και να παραμείνει στο παιχνίδι, αλλά όσοι κατέφυγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε εκεί έμελλε να βρουν «στοργή και προδέρμ».

Ήταν η εποχή που όλα έδειχναν ότι το τρένο του Αλέξη πήγαινε καρφί προς την εξουσία με ριζοσπαστική αριστερή σημαία. 

Τα πράγματα, λοιπόν, για τον πρώην πασόκο δεν ήταν εύκολα. Έζησε τότε κι αυτός το δράμα του! Έπρεπε να εδραιωθεί σ’ ένα χώρο, όπου του φόρτωναν όλα τα κακά του κόσμου. Για να ανταπεξέλθει είχε ακολουθήσει έναν άτυπο οδηγό επιβίωσης.

Ας αρχίσουμε από τα βασικά.  

Ενδυματολογικές συνήθειες

Στο επίπεδο της ένδυσης, το ζιβάγκο είχε πεταχτεί στα σκουπίδια από τη δεκαετία του 1980. Δειλά αλλά σταθερά ο πασόκος της εξουσίας είχε υιοθετήσει διαδοχικά το πουκάμισο χωρίς γραβάτα, το ετοιματζίδικο κοστούμι για να καταλήξει γρήγορα στα κομψά ακριβά κοστούμια του Γιαννέτου. Μόνο στις συνόδους της Κεντρικής Επιτροπής και στις άλλες κομματικές εκδηλώσεις τις σινιέ γραβάτες αντικαθιστούσε μια πιο σπορ αμφίεση, με το γνωστό «κροκοδειλάκι», πάντως, να έχει την τιμητική του.

Οι καιροί, όμως, άλλαξαν. Μεταξύ 2012-15 ο ανακυκλωμένος πασόκος απέφευγε όσα με έκδηλη υπερηφάνεια είχε κατακτήσει. Συχνά θα τον έβλεπες στον βιότοπο του ΣΥΡΙΖΑ με ρούχα «μάρκα μ’ έκαψες». Ήταν κι αυτό μια σπονδή ταπεινοφροσύνης. Ακόμα και τα επώνυμα της ντουλάπας του συνήθως κρύβονταν κάτω από ένα απλό σακάκι ή ένα συνηθισμένο μπουφάν.

Σήμα κατατεθέν του πρώιμου επαναστατικού ΠΑΣΟΚ ήταν και τα γένια, κοινός παρονομαστής με την παράδοση της Αριστεράς. Σταδιακά τα πρόσωπα καθάρισαν από τρίχες. Φρεσκοξυρισμένα και απαστράπτοντα από τα ακριβά after save έφτασαν να παραπέμπουν σε στελέχη πολυεθνικών.

Η αλήθεια είναι ότι αρκετοί δυσκολεύτηκαν να απαλλαγούν από το μουστάκι τους. Σ’ αυτή τη μάχη, μάλιστα, ο Γιωργάκης αντιστάθηκε μέχρι τέλους. Ποτέ, άλλωστε, δεν ήταν τυπικό «πασοκάκι», όπως θα έλεγε και η μαμά Μαργαρίτα. Ένοιωθε πάντοτε πρίγκηπας και σαν πρίγκηπας ήταν έξω από κανόνες. Σήμερα, το μουστάκι παραμένει ως κατάλοιπο και στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πια ταιριάζει σε χιπστεράδες μέχρι 35 ετών.

Οικογενειακή κατάσταση

Η προσωπική ζωή αποκαλύπτει πολλά για κάποιον. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αν και κατά κανόνα είχαν ταπεινές αφετηρίες, συνήθως κατάφεραν να ανοίξουν «φωτεινούς» δρόμους ευημερίας γι’ αυτούς και τις οικογένειές τους. Η κοινωνική ανέλιξη, όμως, συνοδεύτηκε συχνά από διαζύγιο. Ο χωρισμός ερχόταν λόγω της παρεμβολής ενός τρίτου προσώπου, συνήθως μίας όμορφης νεαρής γραμματέως. Στους διαδρόμους της εξουσίας, πάντως, γεννήθηκαν παράφορα πάθη που άλλοτε κατέληξαν σε νέα παντρολογήματα κι άλλοτε διάνθισαν τη βαρετή οικογενειακή ζωή.

Μπορεί σ’ αυτό το γήπεδο οι δεξιοί να έχουν γράψει τις δικές τους λαμπρές σελίδες, αλλά οι «πράσινοι» το έκαναν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, έβαλαν τη δική τους ξεχωριστή σφραγίδα. Ο παραδοσιακός συριζαίος ήταν συνήθως λίγο πιο μαζεμένος. Στον χώρο εκείνο τουλάχιστον επιβιώνουν ακόμα ζευγάρια από τα χρόνια της επαναστατικής νιότης. Και εν πάση περιπτώσει τότε ακόμα δεν είχαν γευτεί τους πειρασμούς της εξουσίας. Τώρα που μετράνε τέσσερα ολόκληρα χρόνια και κάτι μήνες στο τιμόνι της χώρας τα πράγματα έχουν αλλάξει γενικά και βέβαια και σ’ αυτό το επίπεδο.

Τα παιδιά ήταν ένα ακόμα επίμαχο ζήτημα. Τα ακριβά ιδιωτικά σχολεία ήταν ένα θέμα που ο ανακυκλωμένος πασόκος συνήθως απέφευγε να συζητάει. Αν και πάντα μιλούσε υπέρ των δημόσιων πανεπιστημίων, προτιμούσε να στείλει το  βλαστάρι του συνήθως στη Βρετανία, μακριά από τον ορυμαγδό των καταλήψεων.

Η συζήτηση, λοιπόν, για τις σπουδές των παιδιών στο τότε νέο «κόκκινο» περιβάλλον ήταν συνήθως αμήχανη. Ενώ τη δεκαετία του 1990 και του 2000 υπερηφανευόταν για το γεγονός ότι το βλαστάρι του έγινε δεκτό από το τάδε ή το δείνα γνωστό πανεπιστήμιο του εξωτερικού, όταν μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για το θέμα ντροπαλά. Και βέβαια συμπλήρωνε με έμφαση: «άνεργο με μάστερ τον βλέπω».

Προσοχή! Κουβέντες που θα δείχνουν ότι γνωρίζει το Λονδίνο σαν την παλάμη του δεν επρόκειτο να βγουν από το στόμα του. Ήταν κι αυτή μία συνήθεια του «πράσινου» στελέχους που μέχρι και το 2012 συζητούσε με κοσμοπολίτικη άνεση για πανεπιστήμια, ενοίκια, γειτονιές, αλλά και για επενδύσεις παρακαλώ.

Διασκέδαση

Η μεταπολιτευτική πολιτιστική σκηνή της χώρας ταυτίζεται με την κουλτούρα του πασόκου. Από τραγούδια της λευτεριάς γλύστρισε στα ημισκυλάδικα της πίστας, ενώ δηλώνει –και το πιστεύει– λάτρης του έντεχνου. Τα ζεϊμπέκικα του Ανδρέα στο Περιβόλι του Ουρανού ήταν η αφετηρία, αλλά γρήγορα τη μάχη κέρδισαν οι μεγάλες πίστες. Ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος, μάλιστα, τις είχε ευλογήσει δημοσίως, αποκαλώντας τες «πολιτιστικά κέντρα».

Οι παλιοί συριζαίοι λάτρευαν το ρεμπέτικο, αλλά σνόμπαραν τα σκυλάδικα. Μπορεί το κόμμα τους να έπαιρνε μικρά μονοψήφια ποσοστά, αλλά ήταν υπερήφανοι για την κουλτούρα τους. Και φρόντιζαν πάντοτε να αντιδιαστέλλουν τους εαυτούς τους από τον εσμό των πρασίνων. Γι’ αυτό και η παλιά φουρνιά φρίκαρε που το μεγάλο event του φεστιβάλ της Νεολαίας πριν μερικά χρόνια ήταν η Πίτσα Παπαδοπούλου και ο Γιώργος Μαργαρίτης.

Παγίδες υπήρχαν και στην επιλογή εστιατορίου. Πασόκοι και αριστεροί είχαν στη δεκαετία του 1970 κοινά στέκια. Οι δρόμοι τους, όμως, σταδιακά χώρισαν. Ο δρόμος της εξουσίας οδήγησε τους «πράσινους» μανδαρίνους σε μοδάτα ακριβά εστιατόρια. Εκεί, εν μέσω εκλεκτών εδεσμάτων, λάμβαναν χώρα οι ποικίλες πολιτικές ίντριγκες.

Όσοι απ’ αυτούς παρέμειναν στον χώρο και πιστεύουν ότι δεν μπορεί θα επανέλθουν κάπως στους διαδρόμους της εξουσίας, δεν έχουν αλλάξει συνήθειες. Οι άλλοι, όμως, που μετανάστευσαν πιο αριστερά...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τουρκικά drones στο Αιγαίο – Η αυριανή πρόκληση για την Ελλάδα

Της Νεφέλης Λυγερού


    Μέχρι τώρα, η Άγκυρα ανεβάζει το θερμόμετρο στο Αιγαίο, στέλνοντας τα μαχητικά της να παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο και συχνά να πραγματοποιούν υπερπτήσεις πάνω από νησίδες και νησιά. Ο τρόπος που η Πολεμική Αεροπορία αντιδρά σ’ αυτού του είδους τις παραβιάσεις είναι γνωστός: στέλνει μαχητικά να πραγματοποιήσουν αναχαιτίσεις. Το παιχνίδι αυτό παίζεται για δεκαετίες τώρα στο Αιγαίο.

 

Φαίνεται, όμως, πως τα δεδομένα αλλάζουν. Τον περασμένο Δεκέμβριο πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίσημη πτήση του τουρκικού μη επανδρωμένου αεροσκάφους ΤΒ12 (drone) πάνω από τα Δαρδανέλια, όπως είχε τότε ανακοινώσει μέσω του λογαριασμού του στο twitter ο ιδιοκτήτης της εταιρείας κατασκευής Σελτσούκ Μπαϊρακτάρ, που τυγχάνει και ένας από τους γαμπρούς του Ταγίπ Ερντογάν.

Το συγκεκριμένο drone λειτουργεί με πετρέλαιο και μπορεί να πετάει 24 ώρες συνεχόμενα. Τα τουρκικά Μίντια έγραψαν πως επιτέλους «η Τουρκία διασφάλισε τον ‘έλεγχο’ του Αιγαίου φτηνά». Μπορεί η διατύπωση να έχει το τόσο αρεστό στους γείτονες στοιχείο της αυτάρεσκης υπερβολής, αλλά είναι γεγονός ότι η ένταξη ενός μεγάλου αριθμού τέτοιων drones στη δύναμη της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας μπορεί να αλλάξει ριζικά την κατάσταση στον εναέριο χώρο του Αιγαίου.

 

Όπως έχει δείξει η χρήση drones από τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, αυτού του είδους η συγκριτικά με τα μαχητικά αεροσκάφη μικρότερη ιπτάμενη πλατφόρμα μπορεί να φέρει εξαιρετικά επικίνδυνο εξοπλισμό και με αυτόν να πλήξει με ακρίβεια επιλεγμένους στόχους, χωρίς κίνδυνο για τους χειριστές.

 
Παραβιάσεις από τουρκικά drones

 

Τί θα συμβεί, άραγε, όταν προσεχώς τουρκικά drones αρχίζουν να παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο ή και να πραγματοποιούν υπερπτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά; 

 Θα απογειώνονται μαχητικά για να πραγματοποιήσουν αναχαιτίσεις. Ένα τέτοιο παιχνίδι θα κοστίζει ελάχιστα και δεν θα έχει κανένα ρίσκο για την Τουρκία, ενώ θα κοστίζει πανάκριβα στη γονατισμένη οικονομικά Ελλάδα.

 

Είναι προφανές, λοιπόν, πως...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Παραμάγαζο του ΣΥΡΙΖΑ και η Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ

    Η παραίτηση του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Γιώργου Σταυρόπουλου επιβεβαιώνει αυτό που εδώ και καιρό καταγγέλουν άτομα που μετέχουν σε παρόμοιες οργανώσεις: Την επιχείρηση μετατροπής τους σε κομματικά παραμάγαζα του ΣΥΡΙΖΑ και την μετατροπή ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων σε εκλογική πελατεία του.

 

Να υπενθυμίσουμε ότι ο Σταυρόπουλος κατήγγειλε την κυβέρνηση, υποστηρίζοντας πως αλλοίωσε την σύνθεση της Επιτροπής, καθώς επέβαλε την αύξηση των μελών από δύο συγκεκριμένες ομάδες (πέντε επιπλέον από τους ΛΟΑΤΚΙ και δύο επιπλέον από τους Ρομά), την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι φορείς αντιπροσωπεύονται από έναν εκπρόσωπο. Ταυτόχρονα, σχολίασε πως ο πρωθυπουργός ουδέποτε έχει ενδιαφερθεί να ασχοληθεί με το έργο της Επιτροπής, ούτε είχε συνάντηση με το προεδρείο της, αν και από τον νόμο η Επιτροπή υπάγεται στον ίδιο.

 

Οι καταγγελίες του κ. Σταυρόπουλου είναι σοβαρές. Εάν ληφθεί, μάλιστα, υπόψη ότι βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, δεν πρόκειται απλά για επιλεκτικές ευαισθησίες της κυβέρνησης, αλλά για μεθοδευμένες προεκλογικές κινήσεις. 

Ο σεβασμός στις ευπαθείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες είναι δεδομένος. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να ισχύει περιπτωσιολογικά, ούτε να μπαίνει κάτω από το κομματικό ή το ιδεολογικό πρίσμα.

 

Το κράτος οφείλει να βρίσκεται δίπλα στα παιδιά, στους πολίτες με αναπηρίες, στους κοινωνικά αδύναμους και να συμβάλει με όλες τις δυνάμεις του στις υποστηρικτικές κοινωνικές δομές, περιλαμβάνοντας τους πάντες. «Τα δικαιώματα του ανθρώπου δεν ιεραρχούνται. Βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο και προστατεύονται ισότιμα όταν προσβάλλονται», όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Σταυρόπουλος.
Επιδοματική πολιτική στου Ρομά

 

Εξαρχής, η κυβέρνηση εφάρμοσε μία επιδοματική πολιτική σε ό,τι αφορά τους Ρομά, την ίδια στιγμή που παραβλέπονταν άλλες κοινωνικές ομάδες. Η Κάρτα Αλληλεγγύης, παραδείγματος χάριν, που θεσμοθετήθηκε από το υπουργείο Εργασίας για να ανακουφίσει οικογένειες που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, καταλήγει σε δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό σε Ρομά. Είναι κοινό μυστικό ότι πάρα πολλοί εξ αυτών εμφανίζονται να πληρούν τα κριτήρια, παρότι η οικονομική τους κατάσταση συχνά μπορεί να είναι πολύ καλύτερη από άλλες οικογένειες που τυπικά εμφανίζονται σε καλύτερη εισοδηματική κατάσταση και ως εκ τούτου αποκλείονται.

 

Σύμφωνα με καταγγελίες εκπαιδευτικών, είναι σύνηθες φαινόμενο να εγγράφονται στα δημόσια σχολεία παιδιά των Ρομά χωρίς, όμως, να παρακολουθούν τα μαθήματα. Αυτό συμβαίνει επειδή για να λαμβάνουν οι γονείς το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης προϋπόθεση είναι τα παιδιά τους να είναι ενταγμένα στο σύστημα υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, εισπράττουν κάθε είδους επιδόματα παρότι, όπως προαναφέραμε, είναι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση. Τα εισοδήματά τους, όμως, είναι κατά κανόνα αδήλωτα, δεδομένου ότι ασχολούνται κατά κανόνα με την παραοικονομία και κάποιοι με παράνομες δραστηριότητες.

 

Με τον τρόπο αυτό στερούν επιδόματα από πραγματικά άπορες οικογένειες, οι οποίες ουδέποτε έτυχαν υποστήριξης από την Πολιτεία. Το επίδομα φτώχειας, το επίδομα πολυτέκνου, επιδόματα για ατυχήματα που παθαίνουν συχνά λόγω του τρόπου ζωής τους και επιδόματα για χρόνιες ασθένειες καταλήγει σε δυσανάλογο ποσοστό σε Ρομά. 

Είναι κοινό μυστικό ότι τα παιδιά σ’ αυτές τις οικογένειες αποτελούν και «εργαλείο κατά της φτώχειας». Υπάρχουν εκατοντάδες εικονικές γεννήσεις κοριτσιών Ρομά που απλά δεν υπάρχουν. Ένα μωρό μπορεί να δηλωθεί και δέκα φορές.

 

Ένα νεο φαινόμενο, μάλιστα, είναι να έρχονται Ρομά που μένουν σε γειτονικές χώρες μία φορά του μήνα, απλά για να λάβουν τα επιδόματα και μετά να εξαφανίζονται! Λογιστής σε κεντρικό γραφείο των Αθηνών παραδέχεται ότι οι Ρομά αποφέρουν πολλά κέρδη στον κλάδο τους, αν αναλογιστεί κανείς ότι για κάθε “κεφάλι” παίρνουν από 20 ευρώ. 

Όταν σήμερα η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας Θεανώ Φωτίου μιλάει για ενσωμάτωση των Ρομά στην ελληνική κοινωνία προφανώς ξεχνά ότι η ίδια, όπως και το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, είχε από το 2013 ταχθεί ενάντια στην εκκένωση των αυθαίρετων καταυλισμών, χαρακτηρίζοντας τη μεταφορά των Ρομά «εκπατρισμό και διωγμό από την οικία τους».


Αξιοσημείωτο, όμως, είναι ότι ενώ στην Ελλάδα έχουν διοχετευτεί εκατομμύρια ευρώ από κοινοτικά κονδύλια είναι η πρώτη φορά που για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται και εθνικά κονδύλια. Με απόφαση του πρώην υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη είχε εγκριθεί η καταβολή ποσού συνολικού ύψους 838.094,74 ευρώ, μεταξύ άλλων, και για χρηματοδότηση «Κέντρων Στήριξης Ρομά και Ευπαθών Ομάδων» κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2016. Εντύπωση, επίσης, προκαλεί πως μετά τον θανάσιμο τραυματισμό ενός 11χρονου μαθητή από αδέσποτη σφαίρα στο Μενίδι, η κυβέρνηση δεν έκανε ούτε λόγο για έλεγχο ή κατάσχεση των χιλιάδων όπλων που διαθέτουν. Κάτι τέτοιο αν και αυτονόητο για την ασφάλεια και θωράκιση της ευρύτερης κοινωνίας θα έφερνε τους Ρομά απέναντι από την κυβέρνηση.

 

Αντίθετα, τα μέτρα κινήθηκαν σε ένα άλλο ασαφές πλαίσιο. Η κυβερνητική επιτροπή (Θεανώ Φωτίου, Πάνος Σκουρλέτης, Νίκος Τόσκας, Παύλος Πολάκης και Κώστας Γαβρόγλου) η οποία τότε συνεδρίασε για την αντιμετώπιση του θέματος, προανήγγειλε μέτρα όπως δραστηριοποίηση κοινωνικών λειτουργών, υποχρεωτική σχολική παρακολούθηση και εισαγωγή χωρίς εξετάσεις στα πανεπιστήμια!

 

Την ίδια στιγμή, σε νομοσχέδιο που κατατέθηκε, περιλαμβάνονται αρκετές ρυθμίσεις για την ελληνοποίηση μεταναστών και μάλιστα στο άρθρο 46, προβλέπονται ρυθμίσεις για αίτηση κτήσης ελληνικής ιθαγένειας ακόμα και για ανιθαγενείς Ρομά. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στο άρθρο:

  «πρόσωπο το οποίο ανήκει στους Ρομά με μακρά ιστορική παρουσία στην Ελλάδα, για το οποίο έχει συνταχθεί ληξιαρχική πράξη γέννησης και δεν είναι εγγεγραμμένο σε δημοτολόγιο δήμου της χώρας…. δύναται να αιτηθεί την κτήση της ελληνικής τους ιθαγένειας ως ανιθαγενής γεννημένος στο ελληνικό έδαφος».

 

Οι ανάπηροι, η μεγαλύτερη κοινωνική ομάδα που βιώνει αποκλεισμό και διάκριση, δεν έχει τέτοια προνόμια, σε αντίθεση με την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, η οποία ευτυχώς πλέον εκπροσωπείται. Έχει, μάλιστα, ισχυρή παρουσία ακόμα και στα σχολεία με τη θεσμοθέτηση της θεματικής εβδομάδας. Εκεί υπάρχει ένας θεματικός άξονας αφιερωμένος στις έμφυλες ταυτότητες. Δυστυχώς, άλλες κοινωνικές ομάδες βρίσκονται στο περιθώριο, διεκδικώντας την ορατότητα σ’ ένα κοινωνικό περιβάλλον που δεν τους περιλαμβάνει.


Το πώς έμεινε ακέφαλη η προεδρία της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, όταν η κυβέρνηση διατείνεται πως έχει σημαία τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι άξιο απορίας. 

Ο Δημήτρης Τζαννακόπουλος έδωσε μία αμφιλεγόμενη τουλάχιστον ερμηνεία. Παραδέχθηκε πως ο «λόγος για τον οποίο προτείνεται η διεύρυνση έχει να κάνει με έναν συγκεκριμένο τρόπο θέασης των δικαιωμάτων».

 

Η επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Δικτύου Έμιλυ Λόγκαν, που εποπτεύει την αντίστοιχη Επιτροπή κάθε κράτους-μέλους, δεν φάνηκε να υιοθετεί τον τρόπο θέασης της κυβέρνησης. Ως εκ τούτου έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Πρωθυπουργό, με την οποία εκφράζει την αντίθεσή της στις αλλαγές που κάνει στη σύνθεση της Εθνικής Επιτροπής η κυβέρνηση. 

Λάδι στην φωτιά βάζουν και οι καταγγελίες για...