ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ούτε μία «συγνώμη»

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

bartzinopoulos@hotmail.com

Το έχω θίξει κι άλλη φορά πως μία από τις χειρότερες αδυναμίες των πολιτικών μας είναι ότι δεν διδάσκονται από τα λάθη τους, αλλά επιμένουν να τα επαναλαμβάνουν. Και το ακόμη χειρότερο είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις επιμένουν στην τακτική αυτή από εγωισμό και μόνο. Επειδή δεν τους πάει να πουν, έστω και περιφραστικά, μία «συγνώμη, ήταν λάθος, δεν θα το ξανακάνω».

Στην πρώτη του παρουσία στη Βουλή ο νέος αρχηγός της ΝΔ έδειξε ότι διαθέτει τη στοιχειώδη εξυπνάδα να μην πατά την πεπονόφλουδα που ρίχνει στον αντίπαλό του. Οταν κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ για τους κομματικούς και ρουσφετολογικούς διορισμούς και εισέπραξε την εύλογη απάντηση πως η ΝΔ είναι η τελευταία που δικαιούται να διατυπώνει τέτοιες κατηγορίες, έσπευσε να συνομολογήσει ότι έτσι ήταν, αλλά ήταν λάθος και δεν θα ξαναγίνει.

Αν είναι ειλικρινής ή όχι θα το δούμε αν και όταν αυτός και το κόμμα του βρεθούν στην εξουσία. Αλλά στη θέση αυτή είναι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι εκείνο που καθημερινά αποδεικνύεται, από τις διαμαρτυρίες του Φλαμπουράρη για στοχοποίησή του μέχρι και τις κομματικές και κυβερνητικές καταγγελίες για τις επιθέσεις και τις αποδοκιμασίες εναντίον βουλευτών και υπουργών στα μπλόκα και όπου αλλού, είναι ότι οι κυβερνώντες αυτά τα ψήγματα ευφυΐας δεν τα διαθέτουν.

Δεν έχω ακούσει ούτε έναν συριζαίο να αποδοκιμάζει τις στοχοποιήσεις που επί χρόνια έκαναν και ακόμη συνεχίζουν να κάνουν.  

Δεν έχω ακούσει έστω κι έναν συριζαίο να ζητά συγνώμη για τη συστηματική χυδαιολογία σε βάρος των πολιτικών αντιπάλων τους, δεν είχα ακούσει να ενοχλούνται τότε που με την παρουσία τους (μήπως και με τη συμμετοχή τους;) κυριαρχούσε στις πλατείες το φασιστικό σύνθημα που υποκινούσε σε πυρπόληση της Βουλής, δεν είχα δει να κοκκινίζει έστω κι ένας τους όταν έμμεσα ή και απροκάλυπτα επικρατούσαν τραμπούκικες πρακτικές που καθιστούσαν αδύνατες ακόμη και προεκλογικές συγκεντρώσεις πολιτικών αντιπάλων τους.

Μια «συγνώμη, κάναμε λάθος» είναι όλο κι όλο. Αλλά προφανώς... 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ (ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ) ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το δημόσιο κηφηναριό να παίρνει αυξήσεις για να μας ψηφίζει και οι άλλοι να πάνε να γ@m#θούν - Σβάζουν αρνιά οι "Βασιλάκηδες" του κωλοχανείου

Toυ ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Και ξαφνικά προκύπτουν αυξήσεις. Κι όταν λέμε αυξήσεις εννοούμε σαν αυτές που ξέραμε έως το 2009 κι όχι σαν εκείνες στις οποίες μας συνήθισαν έκτοτε όλοι οι κυβερνήσαντες και κυβερνώντες μέχρι και σήμερα. Που σε απλά ελληνικά σημαίνει αυξήσεις αποδοχών και όχι αυξήσεις φόρων, αυξήσεις περικοπών, αυξήσεις χαρατσιών και ό,τι άλλο συναφές έχουν εφεύρει οι υπουργοί Οικονομικών της μνημονιακής περιόδου.

Οι αυξήσεις είναι το 50% της είδησης. Το άλλο 50% είναι ότι θα προκύψουν για δημοσίους υπαλλήλους μέσω του νέου μισθολογίου. Και η απαραίτητη διευκρίνιση για να εκτιμήσουμε σωστά την κυβερνητική απόφαση είναι ότι η δημοσιονομική επιβάρυνση υπολογίζεται στα 150 εκατομμύρια ευρώ. Και να σκεφτείτε ότι η απόφαση έχει ληφθεί από κάποιους που χλεύαζαν το 2009 τον Γ. Παπανδρέου για το γνωστό «λεφτά υπάρχουν».

Σήμερα λεφτά δεν υπάρχουν. Το ξέρουμε όλοι. Το έχουμε διαπιστώσει επανειλημμένα το τελευταίο δίμηνο κάθε φορά που οι κυβερνώντες αναζήτησαν τρόπους για ν’ αποφύγουν την επιβολή μνημονιακών μέτρων τα οποία προκαλούν τη λαϊκή δυσφορία ή και οργή. Κι επειδή η οικονομία είναι ακόμη σε ύφεση και δεν υπάρχει το επιχείρημα ότι η δημοσιονομική δαπάνη για τις αυξήσεις θα προέλθει από την αύξηση του ΑΕΠ, υποθέτω ότι ο κάθε φορολογούμενος πολίτης δικαιούται να ρωτήσει από ποιες περικοπές συντάξεων ή κοινωνικών παροχών θα προκύψει το σχετικό κονδύλι των 150 εκατομμυρίων.

Δεν ανήκω σ’ αυτούς που πιστεύουν σε «μαύρα πρόβατα» και «αποδιοπομπαίους τράγους». Απλώς μ’ αρέσουν οι εξηγήσεις και οι καθαρές κουβέντες. Ακόμη και στις δύσκολες μέρες που περνάμε, οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορεί να έχουν υποστεί σοβαρές μειώσεις αποδοχών, αλλά διατηρούν το πλεονέκτημα ότι οι όποιες αποδοχές τους είναι διασφαλισμένες και θα καταβληθούν. Κάτι που δεν υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, όπου μέχρι και δωδεκάμηνη καθυστέρηση καταβολής αποδοχών παρατηρείται σε κάποιες περιπτώσεις. ‘Η δεν ξέρουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τον εφιάλτη της ανεργίας που τον ζουν 1,5 εκατομμύριο συμπατριώτες μας. ‘Η δεν χάνουν από τη μια μέρα στην άλλη κάποιο βασικό οικονομικό τους στήριγμα όπως είναι το ΕΚΑΣ.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα ΜΑΤ και το αριστερό ξύλο είναι εδώ

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

«Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις» μας μάθαιναν οι παλιότεροι. Και είχαν δίκιο που μας το υποδείκνυαν. Η πείρα είναι αναντικατάστατο εφόδιο, βλέπετε. Και έχει και την ιδιαιτερότητα να μην υπακούει σε ταξικές ή πολιτικές επιλογές. Σου μαθαίνει ότι η ανακολουθία υποσχέσεων και πράξεων, από οπουδήποτε και οιονδήποτε κι αν προέρχεται, προκαλούσε, προκαλεί και θα συνεχίσει να προκαλεί τα ίδια πάντα αποτελέσματα: εκνευρισμό στην αρχή, απογοήτευση στη συνέχεια και οργή στο τέλος.

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ανάμεσα στο δεύτερο και στο τρίτο στάδιο. Πολλοί, οι περισσότεροι, έχουν απογοητευτεί αλλά σιωπούν, κάποιοι άλλοι αναζητούν στην οργή τη διέξοδο της απογοήτευσης των προσδοκιών τους. Δεν είναι ακόμη πάρα πολλοί, αλλά δεν θα αργήσουν να γίνουν. Αλλωστε, τώρα κλείνει το δίμηνο από την απόφασή τους να δώσουν τη «δεύτερη ευκαιρία» στον Τσίπρα και στους συνεργάτες του.

Θυμάμαι ότι η κατάργηση των ΜΑΤ ήταν από τα βασικά αιτήματα του αντιπολιτευτικού και σκληρά αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Και θυμάμαι και τον δόλιο τον Πανούση να μην τολμά να τα χρησιμοποιήσει τον πρώτο καιρό της θητείας του ως υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Αλλά στην Ελλάδα τα ΜΑΤ πάνε πακέτο με την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Κι από τη στιγμή που δεν υπήρξε μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός που να μην τα χρησιμοποίησε, ποιος είναι ο Τσίπρας και ποιος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που θα αποτελούσαν εξαίρεση στον κανόνα;  

Οταν μάλιστα το μόνο που έχουν να επιδείξουν ως τώρα είναι ανακολουθία λόγων και έργων, διάψευση εξαγγελιών και υποσχέσεων, ανατροπές πολιτικών διακηρύξεων και ιδεολογικοπολιτικές κωλοτούμπες.

Η προχθεσινή εικόνα της πλατείας Συντάγματος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι αριστεροί τσαμπουκαλεμένοι «ασυμβίβαστοι»

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

bartzinopoulos@hotmail.com   

Τελικά όλα στη ζωή μια συνήθεια είναι. 'Η είναι να μη γίνει η αρχή, που λένε κάποιοι άλλοι. Αλλά ή τη μία ή την άλλη εκδοχή διαλέξετε, εκείνο που δεν αλλάζει είναι το αποτέλεσμα. Και δεν πιστεύω να βρεθεί κανένας που να αναρωτηθεί ποιο αποτέλεσμα εννοώ. Προφανέστατα και υπαινίσσομαι το καθημερινά νέο. Και φυσικά σήμερα την κατάργηση και της πάλαι ποτέ «αδιαπραγμάτευτης» προστασίας της πρώτης κατοικίας. 

Κι αυτό το κατάφεραν οι «ανυποχώρητοι διαπραγματευτές μας», οι «υπέρμαχοι της εθνικής μας αξιοπρέπειας», οι «ασυμβίβαστοι προστάτες των κατατρεγμένων από τα μνημόνια και τις τρόικες».

Πώς κι έγινε έτσι, κι από την απόλυτη προστασία που είχαν επί 5 χρόνια όλοι οι «κοκκινισμένοι» δανειολήπτες πρώτης κατοικίας βρεθήκαμε ξαφνικά μόνο με τον έναν στους τέσσερις να το έχει σίγουρο πως δεν πρόκειται να βρεθεί ξαφνικά στον δρόμο, μόνο ο Τσακαλώτος το ξέρει. Κι ο Σταθάκης. Και φυσικά κι ο Τσίπρας. Που βεβαίως, αν ερωτηθούν, θα μας διαβεβαιώσουν ότι πάλεψαν με νύχια και με δόντια, αλλά οι άλλοι ήταν αδιάλλακτοι, τους απειλούσαν και τους εκβίαζαν και τελικά αναγκάστηκαν να ενδώσουν.

Αλλά για το καλό μας, φυσικά. Για να προστατεύσουν την πατρίδα από τα χειρότερα που θα επέρχονταν αν δεν έκλεινε η συμφωνία, έτσι ώστε να πάρουμε την υπόλοιπη δόση και να προχωρήσει και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών για να ξαναπάρει μπροστά η οικονομία μας και να ξαναμπούμε του χρόνου στην αναπτυξιακή τροχιά που είχαμε το 2014, αλλά εκείνη, ως γνωστόν, δεν μας έκανε, δεν ήταν καλή, εμείς χρειαζόμαστε «αριστερή ανάπτυξη».  

Και μη σπεύσει να μου αντιτείνει κανείς ότι «τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει», διότι στην Ελλάδα όλα γίνονται και όλα υπάρχουν:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κι όμως, «διαβεβαιώνουν»!!!

Toυ ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

bartzinopoulos@hotmail.com

Διαβάζω ότι ο υπουργός Εσωτερικών Π. Κουρουμπλής διαβεβαίωσε τη Βουλή πως οι μειώσεις στις συντάξεις δεν θα αγγίξουν τις κάτω των 1.000 ευρώ.  

Με δυσκολία και μόνο επειδή το θέμα δεν επιτρέπει οτιδήποτε άλλο συγκράτησα τα γέλια μου. Οχι μόνο γιατί η δήλωσή του ήταν κραυγαλέα ανακριβέστατη, αλλά επειδή ακόμη ένας υπουργός δεν καταλαβαίνει ότι η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και φυσικά και ο ίδιος δεν είναι πια σε θέση να διαβεβαιώνουν για το παραμικρό.

Το ξέρουν καλά, άλλωστε. Μόλις πριν από μερικούς μήνες ήταν που οι ίδιοι άνθρωποι άλλα διαβεβαίωναν. Δεν ήταν (που δεν είναι) μόνο οι κάτω των 1.000 ευρώ συντάξεις που δεν θα πειραχτούν, αλλά οι συντάξεις γενικώς, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τις έχει περιλάβει στις «κόκκινες γραμμές» του και γιατί όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίσει κάτι, τότε όλη η Ευρώπη στέκεται σούζα μπροστά του.  

Κάπως έτσι δεν μας τα έλεγαν;

Και διερωτώμαι: 

Ο Κουρουμπλής, ο Κατρούγκαλος, ο Τσακαλώτος, ο ίδιος ο Τσίπρας ή όποιος άλλος πασχίζει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα δεν έχει σκεφτεί ποτέ ότι τα όσα λέει σήμερα συγκρινόμενα με αυτά που έλεγε μόλις πριν από μερικούς μήνες αποδεικνύουν την πιο ακραία πολιτική μετάλλαξη, την πιο κραυγαλέα πολιτική υποκρισία;  

'Η δεν έχει καταλάβει ότι τα όποια αποθέματα αξιοπιστίας του έχουν εξαντληθεί;

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όλων μας που η σοφότερη, ίσως και η μοναδική επιλογή μας είναι η σιωπή. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Πού ήσασταν και τι κάνατε 40 χρόνια..."

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Το λένε και το ξαναλένε ο Τσίπρας και οι περί αυτόν ότι για όλα τα στραβά σ’ αυτόν τον τόπο φταίνε εκείνοι που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια κι ότι αυτός και οι δικοί του δεν ξέρουν τίποτα για τον «φόνο».  

Αλλά επειδή αυτός, οι δικοί του και το κόμμα τους δεν κατέβηκαν ξαφνικά από τον Αρη, αλλά εδώ ήταν όλα αυτά τα χρόνια και από τον δημόσιο κορβανά πληρώνονταν, καλό θα είναι να μας εξηγήσουν τι έκαναν για να δικαιολογούν έστω τον μισθό τους.  

Απλώς ένιπταν τας χείρας των;

Γιατί εγώ αλλιώς τα (και τους) θυμάμαι.  

Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, κάποιον από τη σημερινή, τη χθεσινή, την προχθεσινή ή όποια άλλη ηγεσία τους που να μας προειδοποίησε ότι έχουμε πάρει στραβό δρόμο κι ότι έτσι που πάμε θα το ρίξουμε το πλοίο στα βράχια. Αντίθετα τους θυμάμαι να ζητάνε όλο και μεγαλύτερες αυξήσεις, να χαρακτηρίζουν «φιλοδώρημα» τις όποιες παροχές σε μισθωτούς και συνταξιούχους, να διαλαλούν την ανάγκη για όλο και περισσότερους διορισμούς στο Δημόσιο. Ακόμη κι όταν ξέσπασε η κρίση, τα σαΐνια του ΣΥΡΙΖΑ είχαν αποφανθεί ότι με 100.000 νέους διορισμούς θα λύναμε αυτομάτως όλα τα προβλήματά μας.

Αν κάπου τους αδικώ ευχαρίστως να ανασκευάσω. Υπάρχει κάτι το διαφορετικό που να έκαναν και σκοπίμως το παραλείπω για να δυσφημήσω τα πολιτικά πεπραγμένα τους; 

 Υπάρχουν θέσεις, προτάσεις και διακηρύξεις τους που να επισήμαιναν τους κινδύνους που διατρέχει η οικονομία μας και να υποδείκνυαν λογικές και συμπεριφορές οι οποίες θα απέτρεπαν την απειλή μιας ενδεχόμενης χρεοκοπίας, ή αντίθετα το μόνο που έκαναν ήταν να προτρέπουν, να υποδεικνύουν και να αξιώνουν περισσότερες δημόσιες δαπάνες;

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Συμφέροντα γιγάντων και δηλώσεις τσαρλατάνων

Toυ ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

bartzinopoulos@hotmail.com

Δεν ξέρω τι απ' όσα του συνέβησαν στη διάρκεια της παραμονής του στις ΗΠΑ θα θεωρήσει ο Α. Τσίπρας ως πολυτιμότερη εμπειρία, αλλά ως πολίτης αυτής της πολύπαθης χώρας θα του συνιστούσα να πάρει πολύ στα σοβαρά εκείνο το μπλέξιμο με την εκδήλωση για το Ισλαμικό Κράτος και την επιμονή των φίλων Αμερικανών να συμμετάσχουν τα Σκόπια ως «Μακεδονία» και όχι ως «ΠΓΔΜ».

 

Φυσικά και είμαστε ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος και άρα είναι δικαίωμά μας να ασκούμε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική όταν κρίνουμε ότι έτσι υπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντά μας. Αλλά το ίδιο ισχύει και για τους άλλους. Και προφανώς και για τις ΗΠΑ. Κι αυτές έχουν το ίδιο δικαίωμα. Και αυτό έκαναν στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τα συμφέροντά τους προστάτευσαν. Που δεν συμπίπτουν εν προκειμένω με τα δικά μας.

 

Οι υπερδυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, έχουν την κακή συνήθεια να μην ανέχονται από τις «φίλες και συμμάχους χώρες» να ασκούν την πολυδιάστατη πολιτική που εκείνες θεωρούν ότι υπακούει στη λογική τού «αλλού τρως, αλλού πίνεις κι αλλού πας και το δίνεις».  

Κακώς διακατέχονται από τέτοιες λογικές και κάκιστα αντιδρούν όπως αντιδρούν, αλλά τα έχουν αυτά οι υπερδυνάμεις. Οπως έχουν και το άλλο κακό: να μη λογοδοτούν για το τι κάνουν.

 

Πολύ φοβάμαι ότι θα χρειαστεί πολύ χρόνο ο πρωθυπουργός μας για να εμπεδώσει ότι η πολιτική, και μάλιστα σε τέτοιο επίπεδο, δεν ασκείται με χτυπήματα στην πλάτη ή με δυο φιλικές κουβέντες. Θέλει σοβαρότητα και υπευθυνότητα, γιατί αυτά που θα πεις σήμερα, θα τα βρεις αύριο μπροστά σου και δεν θα είναι καθόλου βέβαιο ότι θα υπάρχει και η δυνατότητα να συμμαζευτούν.

 

Ακουσα προχθές τον πρωθυπουργό να κομπάζει τηλεοπτικά για τα αποτελέσματα του ταξιδιού του στις ΗΠΑ και να αρθρώνει μάλιστα και τον ισχυρισμό ότι εκεί βρήκε πιο ευήκοα ώτα από τις Βρυξέλλες. 

Δεν ξέρω αν το πιστεύει ή όχι, αλλά ως δήλωση είναι επιεικώς άστοχη:

ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το «καινούργιο»

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

bartzinopoulos@hotmail.com

Αυτή η ιστορία με το πολιτικά «καινούργιο» που υποτίθεται ότι στη χώρα μας το εκπροσωπούν ο Τσίπρας και οι περί αυτόν είναι σίγουρα ένα από τα πιο πετυχημένα ανέκδοτα της συριζαϊκής περιόδου. 

Βεβαίως έβγαζε περισσότερο γέλιο όταν μέχρι πρόσφατα περιελάμβανε και τους πρωτόγνωρους και πολιτικά αδοκίμαστους Γλέζο, Λαφαζάνη, Στρατούλη και λοιπούς παλαιοκομμουνιστικούς αστέρες, αλλά καλό θα είναι να μην υποτιμάμε και την εναπομένουσα σύνθεση. Οι φερέλπιδες Φλαμπουράρης, Βούτσης, Δρίτσας, Χριστοδουλοπούλου, Μπαλτάς και όχι μόνο ήδη απέδειξαν ότι μπορούν άνετα να σταδιοδρομήσουν στον ρόλο του αναμορφωτή και του καινοτόμου σε κάποια ελληνική επιθεώρηση.

 

Αλλά στο «καινούργιο» ανήκει και ο Καμμένος. Ετσι τον θέλει η συριζαϊκή προπαγάνδα. Και προφανώς στις πρακτικές της «καινούργιας» πολιτικής ηθικής περιλαμβάνεται και η επίθεση εναντίον της Κωνσταντοπούλου. Καταλογίζει δηλαδή στην πρόεδρο της Βουλής ότι υστερόβουλα δεν προώθησε από τον Γενάρη μια δικογραφία. Κι αυτός το θυμήθηκε τον Σεπτέμβρη, όταν πια ξαναμπήκαμε σε προεκλογική περίοδο και η Κωνσταντοπούλου συγκρούστηκε με τον Τσίπρα κι από φίλη έγινε εχθρός. Τότε ενεργοποιήθηκε η «ευαισθησία» του Καμμένου.

 

Αλλά και η Κωνσταντοπούλου στο «καινούργιο» περιλαμβάνεται. Και αμυνόμενη μας απεκάλυψε ότι ο μέχρι πρότινος άψογος Τσίπρας και ο «κολλητός» του Ν. Παππάς χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο για τις χυδαίες επιθέσεις τους εναντίον όσων και όποιων στοχοποιούν. Κι αυτό δεν το ανακάλυψε προφανώς τώρα, το γνώριζε σε όλη τη διάρκεια της αδιατάρακτης σχέσης και συνεργασίας της με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν μ' ενδιαφέρει η ουσία της καταγγελίας του Καμμένου. Αλλωστε, είναι γνωστές οι επιδόσεις του στον τομέα αυτόν. Το ήθος (σωστότερα η έλλειψη ήθους) που διακρίνει την καταγγελία είναι που με απασχολεί:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ποτέ άλλοτε δεν είχε προσφερθεί σε άχρηστο Ελληνα πολιτικό η ευκαιρία που προσφέρθηκε στον Τσίπρα. Kαβάλα όμως στο καλάμι του φαίνονταν λίγα

Γράφει ο ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΣ
bartzinopoulos@hotmail.com

Κακό πράγμα το καλάμι. Ολέθριο. Ιδιαίτερα όταν δεν συνοδεύεται κι από μια στοιχειώδη αίσθηση της πραγματικότητας και μια ρεαλιστική αποτίμηση των πιθανών εξελίξεων. Διότι ασφαλώς και έδειχνε κάποια στιγμή να είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή, αλλά οι ωρολογιακοί εκρηκτικοί μηχανισμοί είχαν ήδη ενεργοποιηθεί. Και η απορία είναι εύλογη: πίστευε πραγματικά ο Α. Τσίπρας ότι θα έβγαινε αλώβητος από το διαζύγιο με τον Λαφαζάνη και από τις επιπτώσεις του Μνημονίου που προσωπικά είχε διαπραγματευτεί και υπογράψει;

 

Εχει δίκιο ο Μεϊμαράκης να λέει πως ο Τσίπρας είχε τη μοναδική ευκαιρία να αναδειχθεί σε «εθνικό ηγέτη» αλλά στάθηκε ανίκανος να την αξιοποιήσει. Οταν έχεις «περάσει» ένα Μνημόνιο με 220 ψήφους και είναι προφανής ή και εκφρασμένη η βούληση όλων των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων για εφαρμογή του μέσα από κοινή κυβερνητική προσπάθεια, όχι μόνο δεν το απορρίπτεις, αλλά ούτε καν το συζητάς. Σπεύδεις να υπερθεματίσεις.

 

Ποτέ άλλοτε δεν είχε προσφερθεί σε Ελληνα πολιτικό η ευκαιρία που προσφέρθηκε στον Τσίπρα. Συγχωροχάρτι για μια επτάμηνη ολέθρια κυβερνητική θητεία, απαλλαγή από την αποκλειστικά προσωπική ευθύνη για το νέο Μνημόνιο και καταξίωσή του ως του μοναδικού Ελληνα πολιτικού που θα κατάφερνε να συνενώσει το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων σε μια κοινή κυβερνητική προσπάθεια για τη διάσωση της χώρας.  

Τι περισσότερο θα ζητούσε οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του;

 

Προφανώς για τον ηγέτη του διασπασμένου ΣΥΡΙΖΑ όλα αυτά ήταν λίγα:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τρία γεγονότα που δείχνουν τον πραγματικό δείκτη νοημοσύνης του "εξυπνότερου λαού του κόσμου" και το μείγμα αναισθησίας και ανικανότητας των "πρώτη φορά Αριστερά" ηγετίσκων του...

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

bartzinopoulos@hotmail.com

Μέσα σ' ένα και μόνο διήμερο είχαμε τρία γεγονότα τα οποία δεν θα πρέπει να περάσουν απαρατήρητα.

 

Γεγονός πρώτο: Αποδείχθηκε ότι οι δύο από τους επτά ληστές που δολοφόνησαν τον εστιάτορα στην Υδρα είχαν αποφυλακιστεί πριν από ενάμιση μήνα χάρη στις ευεργετικές ρυθμίσεις του νόμου του Παρασκευόπουλου παρόλο ότι εξέτιαν ποινές για ληστεία και είχαν κριθεί ιδιαίτερα επικίνδυνοι. Μέχρι στιγμής ούτε ο υπουργός ούτε η κυβέρνηση έκριναν ότι οφείλουν μια συγνώμη στους συγγενείς του δολοφονηθέντος αλλά και στην ελληνική κοινωνία γενικότερα.

Γεγονός δεύτερο: Η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ κατήγγειλε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν διαθέτει μεταναστευτική πολιτική, ότι ο αριθμός των εισερχομένων αυξάνεται με ραγδαίο ρυθμό και ότι ναι μεν θέλουν να βοηθήσουν αλλά δυστυχώς δεν βρίσκουν με ποιον να συζητήσουν. Σε απάντηση αυτών των αιτιάσεων, ο αρμόδιος για τον συντονισμό (;) της κυβέρνησης Αλ. Φλαμπουράρης γνωστοποίησε ότι η Χριστοδουλοπούλου είναι η μοναδική υπουργός που δεν έχει πάει για μπάνιο.

Γεγονός τρίτο: Σ' ένα διάλειμμα ειλικρίνειας, ο υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων Π. Χαϊκάλης ομολόγησε ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ υπόσχονταν πράγματα που δεν ήταν σε θέση να κάνουν, ζήτησε συγνώμη για όσα περί μνημονιακών και αντιμνημονιακών έχει πει και ομολόγησε ότι δεν υπάρχει πειστική κυβερνητική πολιτική για να αντιπαρατεθεί στα προβλεπόμενα από το Μνημόνιο. Σε απλά ελληνικά, ομολόγησε πως με ψέματα, ύβρεις και συκοφαντίες ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έφτασαν στην εξουσία και πως τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν.

 

Δεν ξέρω πώς κρίνετε εσείς τα παραπάνω γεγονότα, αλλά πιστεύω ότι:

Σε οποιαδήποτε σοβαρή δημοκρατική χώρα και τα τρία θα είχαν οδηγήσει σε παραίτηση για λόγους ευθιξίας των συγκεκριμένων υπουργών ή σε αποπομπή από την κυβέρνηση των δύο πρώτων. Αλλά στη μακάρια χώρα που ζούμε και με την κυβέρνηση που έχουμε, τέτοιου είδους ευαισθησίες αποτελούν περιττή πολυτέλεια. 

Και γιατί όχι, εδώ που τα λέμε;  

Οταν ο ελληνικός λαός δείχνει: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Στοχο-προσήλωση» γιατί και η κωλοτούμπα θέλει την τέχνη της!

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ 
bartzinopoulos@hotmail.com

Στις 25 Ιανουαρίου 2015 η Ελλάδα υπήρξε η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που εμπιστεύθηκε σε αριστερή κυβέρνηση το μέλλον της και την έξοδό της από τα καταστροφικά μνημόνια του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού κατεστημένου. 

Χθες, 11 Αυγούστου 2015, η Ελλάδα εξασφάλισε ακόμη μία πρωτιά:

Η αριστερή κυβέρνησή της γνωστοποίησε ότι η συμφωνία με το «κουαρτέτο» είχε επέλθει και ότι το μόνο που απέμενε για την εφαρμογή του πρώτου αριστερού μνημονίου ήταν η τυπική επικύρωσή του.

 

Ενα εικοσιτετράωρο πιο πριν ο επικεφαλής της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας, Ευ. Τσακαλώτος, είχε εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο το μνημόνιο αυτό ήταν αριστερό. 

Το είχαν επιτύχει επειδή «προσπάθησαν με στοχοπροσήλωση, όπως έλεγαν και οι παλιοί αριστεροί». Γι' αυτό και δεν κατανοώ τον λόγο για τον οποίο δεν έσπευσε ο πρωθυπουργός να το ανακοινώσει με διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ως το πρώτο μεγάλο επίτευγμα της διακυβέρνησής του.

 

Δεν έκανε και λίγα, άλλωστε, για να το επιτύχει. 

Επί έξι μήνες αυτός και οι συνεργάτες του αγωνίστηκαν προγραμματισμένα και μεθοδικά για να φτάσουν στον επιδιωκόμενο στόχο - την κατάργηση του άθλιου μνημονίου των γερμανοτσολιάδων Σαμαρά και Βενιζέλου, και την αντικατάστασή του με το εθνικά υπερήφανο δικό του.  

Η ανάθεση της υπονόμευσης της εκκρεμούσης κατάπτυστης διαπραγμάτευσης του Χαρδούβελη ανατέθηκε στον δεξιοτέχνη Βαρουφάκη και η προεκλογική υπόσχεση του Αλ. Τσίπρα τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια: 

Eπί πέντε μήνες η Ευρώπη έζησε ένα πανούργα σχεδιασμένο διαπραγματευτικό αλαλούμ που είχε ως απώτερο στόχο να μη μείνει τίποτα όρθιο από τα μέχρι τότε ισχύοντα, έτσι ώστε η νέα αριστερή εποχή να ξεκινήσει από το μηδέν.

Τα έχουν αυτά οι νέες εποχές. Κάποιοι κερδίζουν, οι πολλοί χάνουν: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Εξω από τον χορό..."

Toυ ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Στην πρόσφατη  συνέντευξη του  ο πρωθυπουργός είχε επικαλεστεί μία γνωστή παροιμία: «Εκ του ασφαλούς και έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέμε». Ηθελε να δείξει πόσο εύκολες και ανεύθυνες είναι οι μεγαλοστομίες του Λαφαζάνη και των άλλων, που δεν έχουν να σηκώσουν την ευθύνη μιας απόφασης η οποία ίσως να οδηγούσε τη χώρα στην καταστροφή. Ενδεχομένως να την επικαλέστηκε . Δεν το πρόσεξα.

Ηταν υπεραρκετή, όμως, η αναφορά για να μου προκαλέσει μία πολύ απλή σκέψη:  

«Γιατί δεν είχε τηρήσει ο ίδιος αυτό που ζητάει να κάνουν οι άλλοι;». 

 Γιατί δεν είχε επιδείξει αυτός την αυτοσυγκράτηση που ζητάει από τους άλλους, γιατί δεν είχε αποφύγει τις εύκολες καταγγελίες και τα χυδαία υβρεολόγια σε βάρος όσων έκαναν το ίδιο (την υπογραφή του μνημονίου) που και εκείνος έκανε, για ποιον λόγο δεν αποδείχτηκε εκείνος τόσο σοβαρός και υπεύθυνος όσο θέλει να είναι οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι;

Φυσικά το «γιατί» το ξέρω. Και είναι απλό. Γιατί μόνο σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική δεν σκόπευε να ασκήσει, γιατί το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η φτηνή και ανέξοδη αντιπολίτευση, γιατί εκμεταλλευόμενος την οργή του κόσμου και καλλιεργώντας το μίσος σε βάρος των κυβερνώντων ξεκόλλησε από το περιθώριο και βρέθηκε να αποκτά λαϊκή απήχηση, κοντολογίς γιατί με αυτόν τον τρόπο και μόνο με αυτόν έφτασε να είναι σήμερα πρωθυπουργός.

Θυμάμαι έναν φίλο μου, παλιό αριστερό, που μου είχε πει κάποτε το εξής: «Στην προσευχή του ο καλός αριστερός ζητάει από τον Θεό να τον προστατεύει από την κριτική, γιατί από την αυτοκριτική προστατεύεται μόνος του». Και ως προς αυτό ο Τσίπρας αποδεικνύεται συνεπέστατος... αριστερός. Κρίνει και επικρίνει τους άλλους για πράξεις και παραλείψεις που ο ίδιος θεωρούσε δικαίωμά του να τις ασκεί και να τις αξιοποιεί, ακόμη και με τον πιο ακραίο τρόπο.

Ισως το μόνο ελαφρυντικό που μπορεί να του αναγνωρίσει κανείς είναι πως: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δημοκρατία, τσαμπουκαλεμένοι γραφικοί και Ευρώπη

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Από μια άποψη τους καταλαβαίνω τους συριζαίους. Δεν είναι εύκολη η απότομη προσγείωση. Δεν γίνεται τη μια να πουλάς τρέλα, να ξεσκίζεις μνημόνια και να εκδιώκεις τρόικες και την επομένη να μεταλλάσσεσαι σε μνημονιακό θιασώτη και σε πειθήνιο συνομιλητή της Βελκουλέσκου. Μέχρι και εγκεφαλικά δικαιολογεί η ιατρική για τέτοιες καταστάσεις.

 

Αλλά από την άλλη δεν γίνεται ούτε εμείς να ζούμε ούτε εκείνοι να κυβερνούν με ψευδαισθήσεις. Πρέπει όλοι να ξέρουμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε και πού πάμε. Κι όταν, για παράδειγμα, είμαστε η μοναδική κοινοβουλευτική δημοκρατία παγκοσμίως που η κυβέρνησή της διαθέτει κομματική εφημερίδα, κομματικό ραδιόφωνο και κομματική τηλεόραση είναι βέβαιο ότι κάτι δεν πάει καλά.

 

Τι είναι αυτό το «κάτι» το ξέρουμε, λίγο ή πολύ, όλοι μας:  

Δεν έχουμε να κάνουμε με τίποτα φανατικούς θιασώτες της αστικής δημοκρατίας. Και για να μην τα λέω εγώ και βρει την ευκαιρία κι ο κάθε Παππάς, Κορωνάκης ή Φίλης να παπαγαλίσει τις γνωστές γελοιότητες για «συστημικές συνωμοσίες», επικαλούμαι τη δήλωση στο «Βήμα» του υπουργού τους Γ. Πανούση που τους υποδεικνύει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι «τον περασμένο Ιανουάριο οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα ν' αλλάξουμε στην Ελλάδα κυβέρνηση αλλά όχι και καθεστώς».

 

Και το κακό γι' αυτούς δεν είναι μόνο ότι δεν επήλθε καθεστωτική αλλαγή και άρα τα όποια και όσα έμμεσα ή και άμεσα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» έσπευσαν να εκδώσουν έχουν τόση αξία όση και το χαρτί πάνω στα οποία καταγράφηκαν. Είναι και ότι η χώρα παραμένει και στην Ευρώπη και καλά θα κάνουν εφεξής να προσέχουν τις όποιες νομοθετικές πρωτοβουλίες τους για να μην υποστούν στραπάτσα ανάλογα εκείνου που βίωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας όταν μεγαλοπιάστηκε και πίστεψε πως επειδή μπορούσε να διορίζει κατά χιλιάδες τους κομματικούς φίλους του στο Δημόσιο, θα μπορούσε να καθορίζει και το ποιοι, πώς και σε ποιο βαθμό θα είχαν το δικαίωμα να ενημερώνουν τον ελληνικό λαό.

 

Υποθέτω ότι ο Τσίπρας και οι περί αυτόν θα διαπίστωσαν πολύ πρόσφατα:  

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κι αυτός καμαρώνει...

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Διάβασα τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στον κομματικό του ραδιοσταθμό. Είναι, λέει, περήφανος για το πεντάμηνο της διαπραγμάτευσης. Και φυσικά ο εκτελών χρέη δημοσιογράφου συνομιλητής του δεν μπήκε στον κόπο να τον ρωτήσει «πώς» και «γιατί».  

Τα έχει αυτά η «αριστερή δημοσιογραφία». Ρωτάει μόνο αυτά που θέλει ο ερωτώμενος. Ποτέ αυτά που μπορεί να τον ενοχλήσουν. Κι έτσι δεν μάθαμε ποιοι είναι οι λόγοι που τον κάνουν να καμαρώνει για το διάστημα αυτό της πρωθυπουργίας του.

 

Προς στιγμήν μου πέρασε από το μυαλό πως μπορεί να θεωρεί ότι η κατάστασή μας έχει βελτιωθεί σε σχέση με τον περασμένο Δεκέμβριο. Αλλά το απέρριψα. Τέτοια μεγαλοστομία ούτε κι αυτός δεν θα την αποτολμούσε. Μοιραία, λοιπόν, σκέφτηκα και τη διαπραγμάτευση, στον τρόπο που από κοινού με τον Βαρουφάκη τη χειρίστηκε και στα κωμικοτραγικά αποτελέσματα που οι προσπάθειές τους απέδωσαν.

 

Λέτε αυτήν να εννοούσε; Αλλά κι εκεί τι να βρήκε για να καμαρώσει; Τα δώδεκα «όπου να 'ναι υπογράφεται η συμφωνία» που μας πλασάριζε, τα οκτώ «γράφεται το τελικό κείμενο» που συνολικά μας διαμήνυε, τις υποσχέσεις που απλόχερα μοίραζε αλλά ποτέ δεν τηρήθηκαν ή μήπως τον εξευτελισμό στον οποίο υποβλήθηκε από τους εταίρους όταν ανέλαβε την υποχρέωση να ψηφιστούν τα προαπαιτούμενα σε συγκεκριμένη μέρα και μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά περιθώρια με αποτέλεσμα να καταντήσει η όλη διαδικασία κακόγουστο επιθεωρησιακό νούμερο;

 

Μια τρίτη εκδοχή ήταν το παραχθέν από την κυβέρνησή του νομοθετικό έργο. Μάλιστα κάπου τον άκουσα να το συγκεκριμενοποιεί στις επαναπροσλήψεις των καθαριστριών και των σχολικών φυλάκων καθώς και στην επαναλειτουργία της ΕΡΤ. Α, ναι, και στις 100 δόσεις, αν και αυτές είχαν νομοθετηθεί και από τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και υπάρχει και η εκκρεμούσα καταγγελία για λαμογιά προκειμένου να βολευτούν συγκεκριμένοι μεγαλοοφειλέτες. Υπάρχει κανείς που παίρνει στα σοβαρά έναν τέτοιο απολογισμό;

 

Και μοιραία καταλήγουμε: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ας πει μία !!!

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

bartzinopoulos@hotmail.com

Είναι γνωστό σε όσους ασχολούνται συστηματικά με την πολιτική και τα κόμματα ότι εκεί που διαχρονικά διακρίθηκαν στη χώρα μας οι ηγεσίες και τα στελέχη της λεγόμενης «ανανεωτικής αριστεράς» είναι στην ασαφή διακήρυξη για «άλλη πολιτική», για «άλλη λύση» και γενικά για κάτι άλλο και διαφορετικό, που ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να το συγκεκριμενοποιήσουν. 

Και ήταν φυσικό, μια και ποτέ δεν είχαν κάτι σοβαρό και συγκεκριμένο να πουν.

Ηταν μια πρακτική που ομολογώ ότι μέχρι κάποια στιγμή με διασκέδαζε. Και ως ένα βαθμό την καταλάβαινα. Ενα κόμμα που είχε για ταβάνι το 5% ως 6% και πάτο το όριο μεταξύ κοινοβουλευτικής ύπαρξης ή ανυπαρξίας έχει το δικαίωμα να μην αναλύει λεπτομερώς τα όσα δεν πρόκειται να κληθεί να εφαρμόσει.

Αλλά από το καλοκαίρι του 2012 τα πράγματα άλλαξαν. Το απότομο γιγάντωμα του ΣΥΡΙΖΑ και οι εξωφρενικές απόψεις με τις οποίες πάσχιζε να προσελκύσει ψηφοφόρους καθιστούσαν υποχρεωτικό τον προβληματισμό σε σχέση με τις εξαγγελίες του. Και ειδικότερα μ' εκείνη την κωμικοτραγική διαβεβαίωση της ηγεσίας του και των στελεχών του ότι και το Μνημόνιο μπορούν να καταργήσουν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά και χρήματα να βρουν. Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή η πρακτική τους μ' εκνεύριζε.

Και φτάσαμε στο σήμερα, στο διαπραγματευτικό αδιέξοδο, στην εφιαλτική απειλή της αποπομπής από την Ευρωζώνη, στην αγωνιώδη προσπάθεια να διασωθεί η παρτίδα έστω και την τελευταία στιγμή και εν μέσω όλων αυτών και στην απίστευτη μεγαλοστομία του Π. Λαφαζάνη ότι «δεν πρέπει να κάνουμε πίσω γιατί η Ελλάδα έχει πολλές λύσεις». 

 Ηταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μια θρασύτατη ανευθυνότητα που με εξοργίζει.

Είναι βαρύ το τίμημα που καταβάλαμε στο πεντάμηνο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και ακόμη βαρύτερο θα είναι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αυτό που θα καταβάλουμε προκειμένου ν' αποφύγουμε τον κίνδυνο τη χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ. Αρα δεν είναι ώρα για μικροκομματικές σαχλαμάρες. 

 Εκτός κι αν:  

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Για τους μ@λ@κ%ς λαούς η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Την ξαναζούν ως ΤΡΑΓΩΔΙΑ...

Toυ ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Μεγάλωσα, ενηλικιώθηκα και πολιτικοποιήθηκα στις αρχές της δεκαετίας του '60 στη Νέα Ερυ­θραία. Η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων ψήφιζαν Ενωση Κέντρου, ακολουθούσε η ΕΔΑ κι ό,τι απέμενε πήγαινε στην ΕΡΕ. Αστειευόμενοι λέγαμε πως τους γνωρίζαμε έναν προς έναν όσους ψήφιζαν Δεξιά. 

Η δική μου επιλογή ήταν και παραμένει η Κεντροαρι­στερά. Συνέβαλαν σ' αυτό και οι εμπειρίες που μοιραία με σημάδεψαν λόγω δημοσιογραφικής ιδιότητας, ανένδοτου αγώνα, δολοφονίας Λαμπράκη, αποστασίας και Ιουλιανών.

Ξεκίνησα δηλαδή τη ζωή μου σε μια εποχή που κυριαρχούσε η μετεμφυλιακή Δεξιά, που οι αριστεροί ήταν «πράκτορες της Μόσχας», «προδότες της πατρίδας» και «ξενόδουλοι», που εμείς οι κεντρώοι ήμασταν «συνοδοιπόροι» και άρα «εθνικά ύποπτοι», που όποιος νέος ήταν ακόμη και λόγω συγγένειας σταμπαρισμένος ως αριστερός υποχρεωνόταν να κάνει τη στρατιωτική θητεία του με «συντροφιά» ένα μουλάρι και που η πόρτα του Δημοσίου άνοιγε μόνο για «εθνικόφρονες» οι οποίοι ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν το νομοθετημένο πιστοποιητικό εθνικοφροσύνης.

 

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι, πέρασε κάπου μισός αιώνας κι εγώ, που βρίσκομαι πια στον δρόμο προς το τέρμα, αναγκάζομαι να ζω και να σχολιάζω μια μέχρι πρότινος αδιανόητη και εξωφρενική κατάσταση. Και προς Θεού, δεν εννοώ την άνοδο ενός αριστερού (κατά δήλωσή του) κόμματος στην εξουσία. Εννοώ την τραγική, την εξωφρενική, την απαράδεκτη τακτική να υιοθετούν και να εφαρμόζουν οι Ελληνες αριστεροί του 2015 τις λογικές και τις πρακτικές των μετεμφυλιακών δεξιών.

 

Οποιος σήμερα δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ και έχει το θράσος να διαφωνεί δημόσια με τις πρακτικές, τους στόχους και τις επιδιώξεις του πρωθυπουργού και των στελεχών του, καταγγέλλεται ευθέως και αδίστακτα ως «ξενόδουλος», «γερμανοτσολιάς», «πέμπτη φάλαγγα», «τρόικα εσωτερικού», «εθνοπροδότης», «υπηρέτης συμφερόντων» ή όπως αλλιώς επιλέγει η κομματική χυδαιότητα να χαρακτηρίσει τον πολιτικό της αντίπαλο.

 

Λένε ότι οι λαοί που αγνοούν την Ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν ως φάρσα. 

Δεν είναι αλήθεια. Την ξαναζούν. Αλλά όχι ως φάρσα. Την ξαναζούν ως τραγωδία. 

Οπως φοβάμαι ότι: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι δύο απαντήσεις

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν γνωρίζω ποιες ακριβώς είναι οι προτάσεις που κατέθεσε χθες η κυβέρνησή μας (η σχετική ενημέρωσή μας υπήρξε όλους αυτούς τους μήνες απαράδεκτη), αλλά από την ανταπόκριση των μελών του Eurogroup κρίνω ότι, αν μη τι άλλο, πληρούν τις προϋποθέσεις της στοιχειώδους σοβαρότητας. Αρα δικαιούμαι να συμπεράνω ότι, έστω και καθυστερημένα, οι κυβερνώντες αποφάσισαν να λογικευτούν. Κατάλαβαν τελικά τι τους παίρνει και τι δεν τους παίρνει να κάνουν.

 

Σίγουρα είναι θετικό βήμα αυτή η κίνηση και ελπίζω ότι θα ολοκληρωθεί μέσα στις επόμενες μέρες, έτσι ώστε να κλείσει η συμφωνία και να γυρίσουμε σελίδα, αν και πολύ φοβάμαι ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά για τον Τσίπρα τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.  

Οπως και άλλοτε έχω επισημάνει, ξεχείλισαν τα στριμωγμένα κάτω από το χαλί προβλήματα και δεν θα είναι εύκολο να συμμαζευτούν.

 

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Σόιμπλε, ούτε οι εταίροι μας, ούτε καν το ΔΝΤ.

 Το πρόβλημά του ήταν, είναι και θα είναι ο διχασμός του, το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι του δεν θέλει το ευρώ, την Ευρωζώνη, ακόμη και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Δεν ήταν και δεν είναι τυχαίο ότι ο Λαφαζάνης πάντα έκρινε ως μόνους αξιόπιστους κυβερνητικούς εταίρους το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

 

Είτε μας αρέσει, λοιπόν, είτε όχι, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα καταφέρνει να υπερβεί αυτό το πρόβλημα της ιδεολογικοπολιτικής του ταυτότητας, η χώρα δεν θα είναι σε θέση να χαράξει με ασφάλεια την όποια πορεία προς το αύριο. Και μην παρασύρεστε από τις εύκολες μεγαλοστομίες πως τα ανόμοια έλκονται (σε προσωπικό επίπεδο) ή πως η εξουσία ενώνει (σε πολιτικό).  

Οι ιδεολογικοπολιτικές διαφορές που χωρίζουν τους ευρωπαϊστές και τους αντιευρωπαϊστές του ΣΥΡΙΖΑ τόσο σε στελεχιακό επίπεδο όσο και σε επίπεδο εκλογικής βάσης είναι από αυτές που δεν γεφυρώνονται με τίποτα.

Ως αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την πολυτέλεια περί άλλα να τυρβάζει, βρίσκοντας εύκολη διέξοδο στις αντιμνημονιακές κραυγές του. Αλλά αυτά τελείωσαν στις 25 Ιανουαρίου: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Υπάρχει και η Ιστορία

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Αισιοδοξώ για σήμερα. Και όχι αβάσιμα πιστεύω. Από τη στιγμή που η κλεψύδρα άδειασε, ισχύει πια το γνωστό πως «και τα ψέματα τελείωσαν». Για όλους. Και πρωτίστως για τον πρωθυπουργό. Ή θα τιμήσει την ψήφο του ελληνικού λαού και θα προστατεύσει τη χώρα από τα αχαρτογράφητα νερά της χρεοκοπίας ή θα συρθεί αμήχανος και φοβισμένος σε μια εκλογική αναμέτρηση όπου η όποια επιλογή του θα διχάσει (ίσως και να διασπάσει) το κόμμα του. Βλέπετε, η δήλωση του Πρ. Παυλόπουλου ότι «δεν μένω Πρόεδρος Δημοκρατίας σε χώρα εκτός του ευρώ» αφαιρεί από ένα σημείο και μετά τη σκυτάλη των πρωτοβουλιών από τα χέρια του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Αλλά όπως ήδη ανέφερα, αισιοδοξώ για σήμερα. Ακόμη και οι επιπολαιότητες (σε βαθμό ανοησίας) που χαρακτήρισαν την παρουσία του πρωθυπουργού στην Αγία Πετρούπολη δεν είναι ικανές να σκιάσουν την αισιοδοξία μου. Πιεσμένος και άπειρος είναι, δεν έχει ευτυχήσει και στην επιλογή των συμβούλων και συνεργατών του, αναπόφευκτες είναι οι γκέλες στις περιπτώσεις αυτές. Και δεν εννοώ τόσο την εκτοξευθείσα απειλή προς την Ευρώπη για ενδεχόμενη αναζήτηση νέων συμμαχιών (αυτό ούτε ο Πούτιν δεν το πήρε στα σοβαρά), αλλά τις ανιστόρητες επικολυρικές ανοησίες, με τις οποίες συνόδευσαν την απειλή οι λογογράφοι του.

 

Αυτά για τα πελάγη στα οποία ως ναυτικός λαός δεν διστάζουμε οι Ελληνες να ξανοιγόμαστε αναζητώντας νέα λιμάνια είναι καλά για μαθητική έκθεση των πρώτων τάξεων του γυμνασίου, αλλά για παραπάνω δεν κάνουν.  

Είναι, βλέπετε, κι αυτή η ρημάδα η Ιστορία που δεν γίνεται να την αγνοούμε επειδή έτσι μας βολεύει. Και η Ιστορία λέει πως κάθε φορά που ξανοιχτήκαμε μας ήρθε πολύ βαρύς, πραγματικά ασήκωτος, ο λογαριασμός που υποχρεωθήκαμε και πληρώσαμε:

 

Η 25η Μαρτίου και οι σύμμαχοι

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Διάβασα προ ημερών ένα απόσπασμα ομιλίας του υπουργού Αμυνας στην Αρεόπολη στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Επανάσταση του 1821, που ως γνωστό οι Μαυρομιχαλαίοι την είχαν ξεκινήσει μια βδομάδα νωρίτερα, στις 17 του Μάρτη. Και ήταν όπως ακριβώς περίμενα ότι θα ήταν. Αντάξια δασκάλου δημοτικού σχολείου. Που -θυμάμαι τον δικό μου- εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν η εθνικοπατριωτική μας κατήχηση και όχι η ιστορική μας ενημέρωση.

Δεν συγκράτησα ακριβώς τις λέξεις του υπουργού, αλλά πάντως ήταν στο πνεύμα της λογικής πως «εμείς οι Ελληνες πάντα πολεμάμε και πάντα νικάμε».  

Αποψη που φυσικά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα -έχουμε δυστυχώς πολλές και ολέθριες ήττες καταγράψει- και πολύ περισσότερο δεν ανταποκρίνεται στο συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός που γιορτάζουμε αυτές τις μέρες.  

Διότι όσοι έχουν ξεφυλλίσει το βιβλίο της ελληνικής ιστορίας των νεότερων χρόνων γνωρίζουν ότι η ευτυχής αυλαία εκείνου του ξεσηκωμού δεν έπεσε από τις επαναστατικές δυνάμεις, αλλά από την παρέμβαση του στόλου των Αγγλων, Γάλλων και Ρώσων στο Ναυαρίνο.

Δεν θα με ενοχλούσε το γεγονός της ιστορικής υπεραπλούστευσης του υπουργού -θα μπορούσα να αποδώσω την άγνοιά του ακόμη και στο ενδεχόμενο κάποιας κοπάνας στο γυμνάσιο που του στέρησε την ευκαιρία να μάθει τι έγινε στο Ναυαρίνο- αν δεν συνέβαινε να πιστεύω ότι ο εορτασμός τα τελευταία χρόνια της 25ης Μαρτίου θα έπρεπε να αποτελεί αφορμή για σκέψεις και συμπεράσματα που έχουν να κάνουν όχι μόνο με το παρελθόν αλλά και με το παρόν και αφορούν σε διαχρονικά κουσούρια και πρακτικές μας.

Μια χαρά είχε ξεκινήσει η Επανάσταση και παρόλο που απέναντι υπήρχε μια παντοδύναμη αυτοκρατορία που κάθε άλλο παρά διατεθειμένη ήταν να αποδεχθεί τον διαμελισμό της, ήταν πολλοί οι οιωνοί που προδιέγραφαν μια τέτοια εξέλιξη. Μόνο που στον δρόμο οι πρόγονοί μας ξέχασαν τον κοινό εχθρό, τον μεγάλο στόχο, κι επιδόθηκαν στη διανομή μιας λείας την οποία ακόμη δεν είχαν εξασφαλίσει. Τα αποτελέσματα της διχόνοιας είναι γνωστά: 

Η Επανάσταση κατέρρεε, ο Ιμπραήμ προέλαυνε χωρίς να συναντά ουσιαστική αντίσταση και τότε ήταν που παρενέβησαν οι «προστάτιδες δυνάμεις» και γεννήθηκε το ελληνικό κράτος.

Προφανώς οι ξένοι τα δικά τους συμφέροντα είχαν πρωτίστως κατά νου στο Ναυαρίνο. Η αποδυνάμωση ή και η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τούς εξυπηρετούσε. Αλλά μέσω των δικών τους επιδιώξεων δικαιώθηκε η εθνική προσπάθεια. Και δεν ήταν μόνο ότι γίναμε κράτος. Ταυτόχρονα αποκτήσαμε και την έμπρακτη απόδειξη για το πόσο πολύτιμες και απαραίτητες είναι οι σωστές συμμαχίες. Κάτι που όμως ξεχάσαμε και επανειλημμένα θυσιάσαμε στον βωμό του κομματικού φανατισμού και της πάλης για την εξουσία.

Θύμα της νοοτροπίας αυτής ο Ελευθέριος Βενιζέλος, το όραμα της Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών και ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας. Ο ελληνικός λαός προτίμησε την αντιβενιζελική προπαγάνδα της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» και του «οίκαδε», στην οποία βασίστηκαν οι αντίπαλοι του εθνάρχη για να γκρεμίσουν το έργο του. Η επάνοδος του γερμανόφιλου Κωνσταντίνου είχε ως αποτέλεσμα να αποστασιοποιηθούν οι σύμμαχες χώρες της Αντάντ και μόνη και αβοήθητη η μέχρι πρότινος πανίσχυρη, λόγω συμμάχων, Ελλάδα να βιώσει την τραγωδία μιας φρικιαστικής καταστροφής.

Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η Ελλάδα ξανάζησε τον εφιάλτη της διχόνοιας και της προσπάθειας αποκοπής της από τους φυσικούς της συμμάχους. Αυτήν τη φορά το τίμημα ήταν ένας αδελφοκτόνος εμφύλιος. Σε μια χρονική στιγμή που όλη η Ευρώπη αγωνιζόταν να ξανασταθεί στα πόδια της και να συνέλθει από τον ναζιστικό εφιάλτη, εμείς εδώ βυθιζόμασταν ξανά στην κόλαση των πολιτικών παθών. Αλλα τέσσερα χρόνια χαμένα, χιλιάδες νέοι νεκροί και πρόσφυγες, μια χώρα που ενώ όλη η Ευρώπη ξαναχτιζόταν, αυτή έβλεπε νέα ερείπια να προστίθενται στα προηγούμενα. Και το πάθημα να εξακολουθεί να μη γίνεται μάθημα.

Για να φτάσουμε στο σήμερα:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: To bullying στην Νομική υπό την ανοχή των γραφικών...

Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΜΠΑΡΤΖΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

bartzinopoulos@hotmail.com

Νομίζω ότι συμπληρώνεται τώρα που γράφω και η πέμπτη μέρα κατάληψης της Νομικής από τους φερέλπιδες νέους που αφού ξυλοφόρτωσαν ατυχή φοιτητή ο οποίος είχε το θράσος να μη συμμερίζεται τον «προοδευτικό» τρόπο διαμαρτυρίας τους, προχώρησαν στη βεβήλωση και τη λεηλασία παρακείμενου ναού, έκαψαν μερικά αυτοκίνητα για να περνάνε την ώρα τους και η εντός του κτιρίου δραστηριότητά τους είναι τέτοια ώστε θα χρειαστούν αρκετές μέρες και μπόλικο χρήμα για να αποκατασταθεί η λειτουργικότητά του.

 

Είναι η δεύτερη φορά που ο αντιεξουσιαστικός χώρος κάνει αισθητή την παρουσία του από τη μέρα που η διακυβέρνηση της χώρας περιήλθε στα στιβαρά χέρια της διαρχίας Τσίπρα - Καμμένου. Την πρώτη, αν θυμάστε, έσπασαν βιτρίνες, άναψαν φωτιές, έκαψαν αυτοκίνητα υπό τα διακριτικά βλέμματα των αστυνομικών που είχαν εντολή να μην επέμβουν, διότι κάποια στιγμή τα «παιδιά» θα κουράζονταν να καίνε, θα βαριόντουσαν να παίζουν χωρίς αντίπαλο και θα τα παρατούσαν.

 

Είναι προφανές ότι το ίδιο σύστημα αντιμετώπισης δραστηριοτήτων του αντιεξουσιαστικού χώρου εφαρμόζεται και στη Νομική. Θα κάψουν, θα καταστρέψουν, θα λεηλατήσουν, στο τέλος θα βαρεθούν και θα τα παρατήσουν. 

Πάλι καλά που χθες θυμήθηκαν οι διοικούντες το πανεπιστήμιο ότι σε τέτοιες περιπτώσεις ο νόμος τους υποχρεώνει να υποβάλουν μηνύσεις, για να έχουν, αν μη τι άλλο, νομικά καλυμμένες τις πλάτες τους.

 

Και τώρα μένει να δούμε τι θα κάνει η υπό τον καθηγητή Πανούση ΕΛ.ΑΣ., η οποία όφειλε να έχει ήδη παρέμβει ύστερα από την εισαγγελική δίωξη κατά αγνώστων για τη βεβήλωση και τη λεηλασία του ναού. Αλλά δυστυχώς η εισαγγελική πρωτοβουλία δεν απέδωσε. Ισως επειδή προσέκρουε στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς ή επειδή συνέπεσε να είναι ιδιαίτερα απασχολημένος αυτές τις μέρες ο αρμόδιος υπουργός.

 

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά αυτά τα κρίσιμα εικοσιτετράωρα ο καθηγητής Πανούσης δεν τεμπέλιαζε. Είχε πολλή και σοβαρή δουλειά. Υπέδειξε στους αστυνομικούς, πρώτον, να προστατεύουν τα αδέσποτα ζώα μέχρι να τους βρουν κατοικία και, δεύτερον, να προσέχουν πώς συμπεριφέρονται στους επαίτες. 

Είπε κι άλλα ενδιαφέροντα: