ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εμείς δεν είμαστε από κείνους που θέλουν χορηγούς!

pic.twitter.com/DUoZnOnL0U

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) May 20, 2025

 Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

Ο 5ος αιώνας προ Χριστού ήταν καθοριστικός για την αρχαία Αθήνα.

Ο "Χρυσός Αιώνας" της. Και σηματοδοτείται από τα μεγάλα δημόσια έργα και τα έργα πολιτισμού όπως της ανακαίνισης του Παρθενώνα, την ανοικοδόμηση της Ακρόπολης και την δημιουργία οδών και ναών διάσπαρτων σε όλη την πόλη.

Η Αθήνα ως επικεφαλής της Αθηναϊκής συμμαχίας χρησιμοποίησε χρήματα από το συμμαχικό ταμείο για να χρηματοδοτήσει μια πρωτοφανή ανάπτυξη στην οικονομία της.

Επειδή αυτή η ανάπτυξη άλλους τους ωφέλησε πολύ και άλλους λιγότερο, αξιοποίησε τον θεσμό του "χορηγού" για να δέχεται δωρεές από τους πλουσιους της εποχής, και έτσι να δημιουργήσει ένα από τους σημαντικότερους θρησκευτικούς ναούς στην ιστορία της ανθρωπότητας, τον Παρθενώνα. Με το χρυσελεφάντινο άγαλμα της θεάς Αθηνάς, δια χειρός Φειδία, να δεσπόζει.

Αυτοί οι ιδιώτες χορηγοί επίσης πλήρωναν το κόστος θεατρικών παραστάσεων για τους Αθηναίους πολίτες και χρηματοδοτούσαν, άλλος μια τραγωδία, άλλος μια κολώνα του Παρθενώνα και άλλος ένα σκαλί του Ερεχθείου, ή μια Καρυάτιδα, ή μια φιγούρα στη ζωφόρο του Παρθενώνα.

Για τα τελευταία 2500 χρόνια όλοι οι λαοί όλου του κόσμου θαυμάζουν αυτό που έφτιαξαν τότε οι αρχαίοι Αθηναίοι. Με τις ιδιωτικές χορηγίες και με τα χρήματα του ταμείου της συμμαχίας.

Εμείς όμως πριν λίγες ημέρες πήγαμε να πάθουμε εγκεφαλικό, γιατί σε μια φωτογραφία που μπροστά είναι η Ακρόπολη, μοιάζει σαν να είναι από πάνω της, ένα σόου με drones για ένα αθλητικό παπούτσι. Το οποίο σόου στην πραγματικότητα έγινε πάνω από το Ζάππειο.  Αλλά έλα που η γωνία της λήψης ήταν τέτοια, που έμοιαζε να είναι πάνω από τον Παρθενώνα. Και πάθαμε εγκεφαλικό!

Με την ίδια λογική, αν από κάποια άλλη γωνία φαίνεται ο Πύργος των Αθηνών από πίσω, να γκρεμίσουμε το κτίριο; 

Αν από άλλη γωνία φαίνεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Λυκαβηττό τί θα κάνουμε δηλαδή;

Αν από τρίτη γωνία φαίνεται κάποια πρεσβεία με ξένη σημαία;;;

Στην πραγματικότητα, η εταιρεία των αθλητικών ειδών έχει πολύ μεγαλύτερο διαφημιστικό μπάτζετ από αυτό που έχει η χώρα μας.

Και μεγαλύτερο κοινό.

Αν είχαμε πραγματικά όρεξη να κάνουμε τη χώρα μας αγαπητή σε όλο τον κόσμο, σε όλο τον πλανήτη, θα φέρναμε ιδιώτες (όπως έκαναν οι δημιουργοί της Ακρόπολης των Αθηνών) για να τους δώσουμε κίνητρο να κάνουν την Αθήνα πιο επιθυμητό προορισμό από το ίδιο το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη!

Ιδιώτες χορηγοί από εταιρείες παγκοσμίου φήμης με θετικό αποτύπωμα στον παγκόσμιο πληθυσμό, με κάποιους στοιχειώδεις κανόνες θα μπορούσαν να προσκληθούν για να διαφημίσουν τη χώρα μας δίπλα στις μάρκες τους.

Πχ παράσταση την Αντιγόνη με δωρεάν 2.000 εισιτήρια για νέους από όλο τον κόσμο, χορηγία της εταιρείας Τάδε που φτιάχνει τις ακριβότερες τσάντες στον κόσμο. Και φωτό της Ακρόπολης από πίσω από την παράσταση στο Ηρώδειο.  Και μετά η εταιρεία Τάδε να ανεβάσει την καμπάνια αυτή σε όλη την υφήλιο!

Και γιατί όχι μια καλόγουστη διεθνής έκθεση υψηλής ραπτικής στο προαύλιο της Ακρόπολης, όπως πάνε στο Μιλάνο και το Παρίσι και παρακολουθούν δύο δισεκατομμύρια κόσμου.

Γιατί να καθιστούμε την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά μας νεκρή; Μια μούμια;

Η Αίγυπτος δεν φείδεται να κάνει εκδηλώσεις κάτω από τις πυραμίδες την αυγουστιάτικη πανσέληνο!

Εμείς γιατί δηλαδή θέλουμε διαφήμιση μόνο με χρήμα των ελλήνων φορολογουμένων;

Μας περισσεύει;;;

Βέβαια μας χωρίζουν 2500 χρόνια από εκείνους που τα έχτισαν όλα αυτά με ιδιωτικές χορηγίες!

Ας γκρινιάξουμε λίγο ακόμα!

Στο κάτω κάτω...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕδο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ντροουνοπάθεια: σταυροφόροι που ποτέ δεν κάνουν λάθος

Παύλο Ποτέ πια ΚΚΕ???🤔 https://t.co/sdzsQrCelm pic.twitter.com/5fdr5VwkZZ

— Θειος Σκρουτζ (@skroutzmcduck) May 16, 2025

Για να ηρεμήσει κι ο σύντροφος Γερουλάνος pic.twitter.com/67TzkPYWoS

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) May 16, 2025

Ελπίζω να μην δει αυτή τη φώτο ο Γερουλάνος και γίνει έξαλλος. Οταν νευριάζει φριζαρει το μαλλί του... pic.twitter.com/wQ4nMLOVjm

— oldschoolfileles (@oldfileles) May 16, 2025

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Νροουνοπάθεια (η) 1. πάθηση της οποίας οι ασθενείς βλέπουν ντρόουν εκεί που δεν υπάρχουν «ο καημένος ο Παύλος πάσχει από ντροουνοπάθεια και νόμιζε ότι είδε ντρόουν στην Ακρόπολη» 2. η άρρωστη επιμονή να αντιπολιτεύεσαι βασιζόμενος σε προφανή ψέματα «όποιος θυμάται την “Αυριανή” δεν εκπλήσσεται καθόλου από την ντροουνοπάθεια των συντρόφων του ΠΑΣΟΚ» 3. ψυχική κατάσταση στην οποία εμφανίζονται συχνά κρίσεις πανικού «τα ντρόουν δεν πλησίασαν καν την Ακρόπολη αλλά η κυβερνητική ντροουνοπάθεια οδήγησε σε οργισμένες ανακοινώσεις και μηνύσεις»


Αρκούσε μια φωτογραφία τραβηγμένη από μια παραπλανητική γωνία προκειμένου να αποδειχθεί η επιπολαιότητα των χρηστών των μέσων κοινωνικής εκτόνωσης (με πρώτους και καλύτερους όσους βιοπορίζονται από τη δημοσιογραφία), τον αριβισμό της αντιπολίτευσης και την ευκολία με την οποία πανικοβάλλεται η κυβέρνηση.

Η φωτογραφία έδειχνε δεκάδες ντρόουν να ίπτανται πάνω από την Ακρόπολη και να σχηματίζουν ένα παπούτσι της εταιρείας «Adidas» αλλά όποιος την παρατηρούσε λίγο περισσότερο από δύο δευτερόλεπτα θα καταλάβαινε ότι επρόκειτο για μια οφθαλμαπάτη.

Στην πραγματικότητα τα ντρόουν βρίσκονταν πάνω από το Ζάππειο όπου η αθλητική εταιρεία είχε οργανώσει μια εκδήλωση. 

Αυτό δεν εμπόδισε χιλιάδες σταυροφόρους (είτε με αγαθές είτε με κουτοπόνηρες προθέσεις) να εκφράσουν την οργή τους για «το παπούτσι που πατάει την Ακρόπολη» και την κυβέρνηση να (ξανα)πανικοβληθεί τόσο ώστε η υπουργός Πολιτισμού να τρέχει να καταθέτει μηνυτήριες αναφορές. 

Το χειρότερο ήταν ότι ακόμα κι όταν εμφανίστηκαν οι φωτογραφίες που απεικόνιζαν την πραγματικότητα, καμία οργισμένη αντίδραση δεν υπήρξε. Αλλωστε οι σταυροφόροι και οι πολιτικάντηδες δεν κάνουν ποτέ λάθος.

Οσα έγραψα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν αποδίδω καμία ευθύνη στην εταιρεία. Θα μπορούσαν οι υπεύθυνοί της να προνοήσουν ώστε δίπλα στο παπούτσι να σχηματίζεται και ένα σφυροδρέπανο χάρη στο οποίο θα μπορούσαν αν ήθελαν να κάνουν στ’ αλήθεια το σόου τους στην Ακρόπολη χωρίς να κουνηθεί φύλλο.

Ελπίζω ο σύντροφος Γερουλάνος να μη δει τις φωτογραφίες (φτιαγμένες με ΑΙ) στις οποίες ντρόουν σχηματίζουν πάνω από την Ακρόπολη τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ. Το λέω γιατί ο άνθρωπος είναι φίλος του ΓΑΠ και άρα απολύτως ικανός, μετά την Adidas, να δηλώσει ότι ...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕδο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Παπούτσι φτιαγμένο από σανό

Απορώ ρε παιδιά πως κατευθείαν δε κατάλαβαν όλοι ότι πρόκειται για #fake_news καθώς η 1η που το ανέβασε & το έκανε θέμα ήταν η #Κουτσουμπα..

Η 2η που το ανέβασε αμέσως μετά ήταν γνωστή δημοσιογράφος της Αριστεράς..

3ο το Documento..

Από αυτό & μόνο.
Δε χρειαζόταν τίποτα άλλο.. pic.twitter.com/eUc0lWVPfP

— Nena Palaiopanou (@n_palaiopanou) May 17, 2025

Ο Μητσοτάκης δώνει την Ακρόπολης
για διαφήμιση των εφοπλιστών κολλητών του .
ΔΗΑΔΟΣΤΑΙ !#τέρμα_ηλίθιοι #απατεώνες pic.twitter.com/8zOIhA0OnZ

— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) May 17, 2025

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Tα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι για την προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση ό,τι είναι ένα ξερό χωράφι για την πυρκαγιά. Αρκεί μια πονηρά κομμένη φράση ή μια παραπλανητική (μπορεί και εντελώς κατασκευασμένη) για να γίνουν έξαλλοι δεκάδες χιλιάδες σταυροφόροι που ανυπομονούν να σηκώσουν το ιερό τους ξίφος και να αρχίσουν να παίρνουν κεφάλια. Μαζί τους και οι πονηροί πολιτικάντηδες που όταν δεν βάζουν οι ίδιοι την πυρκαγιά φροντίζουν να μείνει αναμμένη.

Κάτι τέτοιο συνέβη την Πέμπτη το βράδυ όταν το Χ και το Face το book πλημμύρησαν από την αναπαραγωγή μιας παραπλανητικής φωτογραφίας που, εξαιτίας της γωνίας λήψης, έδειχνε δεκάδες ντρόουν να σχηματίζουν ένα παπούτσι της Adidas πάνω από την Ακρόπολη.  

Ακόμα και χωρίς άλλες πληροφορίες, αν κάποιος παρατηρούσε ελαφρώς προσεκτικά τη φωτογραφία θα σκεφτόταν ότι είναι πολύ πιθανόν να πρόκειται για μια οφθαλμαπάτη όμοια με αυτή που βλέπουμε στις φωτογραφίες πχ του φεγγαριού, πάνω από τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Αυτό δεν εμπόδισε τους επιπόλαιους σταυροφόρους (ανάμεσα στους οποίους - ως συνήθως - και αρκετοί δημοσιογράφοι) να ξεκινήσουν την σταυροφορία τους εναντίον της εταιρείας που τόλμησε να χρησιμοποιήσει το ιερό μνημείο για τη διαφήμιση της και της κυβερνήσεως που επιτρέπει και σε άλλους πλην του ΚΚΕ (στο οποίο ανήκουν όλοι οι δημόσιοι χώροι και άρα και η Ακρόπολη) να το χρησιμοποιούν για την προβολή τους.

Μαζί φυσικά και οι πάντα πρόθυμοι να εκμεταλλευτούν τη «λαϊκή αγανάκτηση» πολιτικοί, όπως ο σύντροφος Γερουλάνος ο οποίος στην προσπάθεια του να αποδείξει ότι ο Ανδρουλάκης δεν ήταν η χειρότερη δυνατή επιλογή για το ΠΑΣΟΚ έγραψε στο X: «Προσωπικά, ποτέ πια Adidas. Αν δεν ξέρουν να σέβονται τον πολιτισμό μας, δεν θέλω να φοράω τα προϊόντα τους».  

Θα μου πείτε ότι ο Γερουλάνος είναι φίλος του ΓΑΠ και οι απαιτήσεις μας πρέπει να είναι περιορισμένες αλλά αυτό δεν δικαιολογεί και όλους τους υπόλοιπους που σε μια οφθαλμαπάτη βρήκαν την ευκαιρία να διαφημίσουν τις ευαισθησίες τους και να επιτεθούν στην κυβέρνηση.

Από κοντά και η κυβέρνηση η οποία σε άλλη μια επίδειξη της μοναδικής ικανότητας της να πανικοβάλλεται με το παραμικρό ακολούθησε τον όχλο. Η υπουργός Μενδώνη κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά «εναντίον παντός υπευθύνου» και φυσικά διαφήμισε αυτήν την «έγκαιρη αντίδραση» μην τυχόν και δεν πληροφορηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι το πόσο εύκολα τα κυβερνητικά στελέχη πνίγονται σε μια κουταλιά νερό, σπεύδοντας να πάνε προς την κατεύθυνση που φυσάει ο άνεμος.

Λίγες ώρες μετά η πραγματικότητα αποκαλύφθηκε: τα ντρόουν δεν είχαν καμία σχέση με την Ακρόπολη, ήταν πάνω από το Ζάππειο όπου και γινόταν η εκδήλωση της εταιρείας και η φωτογραφία ήταν το αποτέλεσμα μιας οφθαλμαπάτης που συχνά δημιουργεί η γωνία θέασης.

Αυτό φυσικά δεν εμπόδισε σχεδόν όλους τους σταυροφόρους (σανοφάγους ή πονηρούς) να αφήσουν τις αναρτήσεις τους ως είχαν. Ίσως γιατί θεωρούν ότι...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕδο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η Αριστερά , οι χέστες γαλαζαίοι και τα αθλητικά παπούτσια

pic.twitter.com/oyxdnqSEPC

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) May 17, 2025

 Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Σε γενικές γραμμές η σχέση της Αριστεράς με τα αθλητικά παπούτσια δεν ήταν ποτέ καλή. Και στην Αριστερά βάλτε και το ΠΑΣΟΚ. 

Το πρωί της Πέμπτης, στην Αντισφαίριση Αθηνών, είχαμε μια σχετική συζήτηση με παίκτη της Εθνικής μπάσκετ στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα. Θυμόταν τους αγώνες του Κίμωνα Κουλούρη να σκεπάζει τα σήματα των εταιρειών στις στολές της Εθνικής και πρόσθεσε μια ιστορία που δεν θυμόμουνα. Την υπόσχεση του Κώστα Λαλιώτη να δημιουργηθεί κρατική εταιρεία αθλητικών παπουτσιών ώστε να απαλλαγούμε από τα δεσμά των πολυεθνικών.  

Δεν ξέρω αν το σχέδιο προχωράει, αλλά μέχρι να γίνει πραγματικότητα δεν βλάπτει να είμαστε μαζεμένοι. Όχι τόσο σε περιπτώσεις όμως το γιγάντιο θερμοκήπιο που είχε στηθεί στην είσοδο του Καλλιμάρμαρου και κατέβηκε μετά από εντολή της Λίνας Μενδώνη, αλλά σε περιπτώσεις όπως του snicker του τυράννου που πατούσε τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως. Εντάξει, το καταλαβαίνω ότι είναι πιο εύκολο να βγάλεις το παιδί από το ΠΑΣΟΚ, απ’ ότι το ΠΑΣΟΚ από το παιδί. 

Ιστορίες όπως οι αγώνες του Κουλούρη ενάντια στα αθλητικά παπούτσια εντυπώνονται στο αγνό, παιδικό μυαλό αλλά ο Κυριάκος Πιερρακάκης θα μπορούσε να έχει συγκρατηθεί. Οπως και η Λίνα Μενδώνη. 

Οταν μια πολυεθνική κάνει καμπάνια οι φωτογραφίες της είναι καλύτερες από του κουμπάρου στους γάμους. Και αν η φωτογραφία είχε σκοπό να δείξει το παπούτσι να πατάει την Ακρόπολη, όπως είπε η Μενδώνη, θα υπήρχε κάποια καλύτερη φωτογραφία από την φλουτάτζα που κυκλοφόρησε και έδειχνε την Ακρόπολη να έχει μπει μέσα στο παπούτσι.

 Αν το σκάνδαλο ήταν το αντίτιμο που πληρώθηκε για το διαφημιστικό happening στο Ζάππειο είναι μια διαφορετική κουβέντα. Ιδιαίτερα όταν μπλέκονται τιμολογιακή πολιτική και συμβολισμοί όπως στη «διαρροή» του υπουργείου Οικονομικών. 

Με τα χρόνια τα πράγματα αλλάζουν. 

Παλιά οι διαρροές ήταν του τύπου «υπουργός και υφυπουργός δεν μιλιούνται αλλά αυτά δεν λέγονται από το τηλέφωνο θα στα πω από κοντά». Σήμερα, αν είναι «…η Επιτροπή Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας το νέο εγχείρημα και που θα προκύψει μετά την ψήφιση του νόμου, θα πάρει δραστικές αποφάσεις για τον τρόπο λειτουργίας, εφαρμόζοντας ανάμεσα σε άλλα και μια διαφορετική τιμολογιακή πολιτική» το ξεκινάς με «Φίλοι και φίλες».  

Τέλος πάντων από την υπόθεση του sneaker from the outer space βγαίνουν κάποια συμπεράσματα. 

Πρώτον, σκεπτόμενοι το προφανές: Καμπάνια πολυεθνικής και να τους χρεώσουμε το κάτι τις πάρα πάνω. Αλλά όποιος πιστεύει ότι μία πολυεθνική νοικιάζει το Ζάππειο για να τραβήξει φωτογραφίες και να τις βγάλει στη ζούλα σαν τον κλεφτοκοτά δεν έχει ιδέα από καμπάνιες μεγάλης εταιρείας. Στις οποίες και η παραμικρή λεπτομέρεια έχει προβλεφθεί.  

Δεύτερον, αν οι διαφημίσεις μπορεί ή δεν μπορεί να έχουν σαν φόντο την Ακρόπολη. Το δεύτερο σημαίνει ότι οποιαδήποτε διαφήμιση με πλακάτ, όνομα επιχείρησης ή κάτι σχετικό που υπό δεδομένη γωνία θα φαίνεται στο βάθος η Ακρόπολη θα είναι παράνομη ή θα πρέπει να έχει πάρει την έγκριση ή να προτιμολογείται από τα αρμόδια υπουργεία. 

Τρίτον, είναι γνωστό ότι τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι μια γιγάντια Πύλαρος. Ολοι τρέχουν να μπούνε πρώτοι. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι να μπεις αλλά πού θα σε βγάλει. Για τον μέσο χρήστη των ΜΚΔ ή τον συντάκτη των «Νέων της Γαρδένιας» δεν πειράζει. Σήμερα ασχολήθηκε με την Adidas. Αύριο θα ασχοληθεί με την Κλαυδία. Για τον υπουργό, όμως πειράζει. Μπορεί να μην τον κυνηγάει στην υπόλοιπη ζωή του το αδικημένο παπούτσι, αλλά επειδή βιάστηκε να πρέπει να το μαζεύει με τα γιαμαμότο «Εγώ για το Ζάππειο μίλαγα και όχι την Ακρόπολη». 

 Τέταρτον, δεν ξέρω πόση ώρα έμειναν στον αέρα τα drones της εθνικής καταισχύνης, επειδή όμως είμαι μέλος στην Αντισφαίριση μπορώ να πω ότι στην ευρύτερη περιοχή έχουν πέσει κάτι πολύ περιποιημένες αυθαίρετες κατασκευές από την εποχή της διοργάνωσης των Ολυμπιακών του 2004 που δεν χρειάζεται drones για να τα δεις. Πεδίον δόξης λαμπρόν για όποιον υπουργό θεωρεί τον εαυτό του αρμόδιο. 

Πέμπτον, η αντιπολίτευση απαιτεί θυσίες. Η απόφαση του Παύλου Γερουλάνου να μη ξαναφορέσει Adidas επειδή δεν σέβονται τον πολιτισμό μας είναι αξιοσημείωτη, παρά ότι τον είχα περισσότερο για Saucony Man. Ο Νίκος Ανδρουλάκης που είναι αυθεντικό ΠΑΣΟΚ είμαι σίγουρος ότι θα τον ακολουθήσει. Εκτός αν περιμένει τα Laliotis Air ή φοράει Abibas από το πανηγύρι της Αγίας Φωτεινής. 

Εκτον, ολίγον άσχετο και τελευταίο. Σχετικό όμως με την περιοχή του Ζαππείου. Όταν...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕδο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ένα παπούτσι πάνω από την Ακρόπολη

Εδώ έβλεπαν τις δεξαμενές στο πρώτο βαγόνι, δε θα έβλεπαν τα drones πάνω απ την Ακρόπολη; pic.twitter.com/wfPbQMTDcj

— Nothingman (@Nothing04305955) May 16, 2025

 Tης ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΜΠΙΝΑΖΗ

Η αντίληψη ότι οι μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες λειτουργούν χωρίς έλεγχο - σαν «μπάτε σκύλοι άλέστε» - είναι επιφανειακή και παραπλανητική. Συχνά ακούγεται η απορία αν είναι τόσο εύκολο να σηκώσουν ένα drone για διαφημιστικούς σκοπούς, αλλά λίγοι πραγματικά κατανοούν τις προκλήσεις που συνεπάγεται η παραγωγή και η διαχείριση τέτοιων έργων. Πόσες άδειες και πόση γραφειοκρατία προηγούνται για να επιτευχθεί ακόμα και μια απλή κινηματογράφηση σε δημόσιο χώρο.

Η τρέχουσα κατάσταση προκαλεί ανησυχία καθώς πολλές από τις αντιδράσεις προέρχονται από ανθρώπους που παρακολουθούν τα γεγονότα μέσα από τις οθόνες των κινητών τους, καταλήγοντας σε απλουστευμένα συμπεράσματα. Το αίτημα για ακόμα μια παράλειψη της Υπουργού Πολιτισμού κ. Μενδώνη αποδεικνύει την επικρατούσα αντίληψη ότι η εκδήλωση της εταιρείας σχετίζεται με τη χρήση αρχαιολογικών χώρων, ενώ στην πραγματικότητα αφορά την εκμετάλλευση του εναέριου χώρου, ο οποίος δεν έχει προβλεφθεί από τους νομοθέτες. Και πώς αλλιώς αφού κάποτε στον εναέριο χώρο πετούσαν μόνο πουλάκια.

Αν μη τι άλλο, η κίνηση του Υπουργείου Πολιτισμού να προχωρήσει σε μηνύσεις φέρνει στο προσκήνιο την αμηχανία των θεσμών. Φαίνεται ότι φοβούνται περισσότερο την αντίδραση του κόσμου στα social media παρά τις πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν. Αυτή η αντίδραση ενισχύει την αίσθηση ότι έχουν διαπράξει κάποιο λάθος, αποδεικνύοντας ότι οι κρατικές υπηρεσίες είναι συχνά ένα βήμα πίσω από τις τεχνολογικές εξελίξεις.

Αυτό που προκαλεί ανησυχία είναι ότι ο κόσμος γύρω μας αλλάζει ταχύτατα. Εναέρια drones αντικαθιστούν τις γιγαντοαφίσες, οι συναυλίες με ολογράμματα θρυλικών μουσικών γίνονται πραγματικότητα, αλγόριθμοι αναλαμβάνουν ρόλους όπως οι διακοσμητές, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, οι λογιστές και ρομπότ διεκπεραιώνουν επεμβάσεις που παλαιότερα γίνονταν μόνο από χειρουργούς. Το μέλλον φέρνει προκλήσεις και νέες μορφές εργασίας, με την τεχνητή νοημοσύνη να γίνεται σταδιακά κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Οι αντιδράσεις που εκφράζονται κυρίως σε κοινωνικά δίκτυα, ιδιαίτερα στο Facebook, θυμίζουν την αξέχαστη ατάκα του Βασίλη Αυλωνίτη: «Ω ρε που πάμε…». 

Το μέλλον είναι μπροστά μας και αλλαγές είναι αναπόφευκτες. Η ερώτηση που παραμένει ανοιχτή είναι: 

 

Υπαρκτού αριστερο-σουργελο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία

«Οργίστηκε» και το ΚΚΕ, ρε σεις. pic.twitter.com/lMWQJC4fej

— Nothingman (@Nothing04305955) May 17, 2025

Σκίτσο του @CPapanikos για το Ελλάδα 24 (17/05/25) pic.twitter.com/wo0mK6iHGd

— ΕΛΛΑΔΑ 24 (@ellada24) May 17, 2025

Adidas & Λανθιμο αγγίζουμε!
ΚΚΕ και ΠΑΜΕ(να φύγουμε) Ποτέ! pic.twitter.com/bQWreEerja

— I.K.🇬🇷🇪🇺🇨🇾 (@IK25818385) May 17, 2025

Απορώ ρε παιδιά πως κατευθείαν δε κατάλαβαν όλοι ότι πρόκειται για #fake_news καθώς η 1η που το ανέβασε & το έκανε θέμα ήταν η #Κουτσουμπα..

Η 2η που το ανέβασε αμέσως μετά ήταν γνωστή δημοσιογράφος της Αριστεράς..

3ο το Documento..

Από αυτό & μόνο.
Δε χρειαζόταν τίποτα άλλο.. pic.twitter.com/eUc0lWVPfP

— Nena Palaiopanou (@n_palaiopanou) May 17, 2025

Το
"Adidas και Migato
το ίδιο συνδικάτο"

με πέθανε 😂 https://t.co/5sRmlUd1Us

— Sersemis (@vasilisxatzis13) May 17, 2025

#adidas
KALHMERA SAS pic.twitter.com/5EeMK43jID

— Βελ - ביבי (@vel_theGreek) May 17, 2025

#ξεβλαχέματα στον ταγαρότοπο... pic.twitter.com/u5inK4WSUu

— ΠτΔ (@PrDimokratias) May 17, 2025

Ο Μητσοτάκης δώνει την Ακρόπολης
για διαφήμιση των εφοπλιστών κολλητών του .
ΔΗΑΔΟΣΤΑΙ !#τέρμα_ηλίθιοι #απατεώνες pic.twitter.com/8zOIhA0OnZ

— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) May 17, 2025

Πήρε άδεια να χρησιμοποιήσει τον πύργο της Πίζας για δονητή?🧐#Ακρόπολη pic.twitter.com/nAlJYgIFST

— Θειος Σκρουτζ (@skroutzmcduck) May 16, 2025

ΠΑΣΟΚ-ο-ΚΚΕδο-ΣΥΡΙΖΑίικα (και ΝουΔο-γαλαζαίικα αριστεροφοβικά) ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αλλον ουν εστίν η εικών και άλλον το εικονιζόμενον

Φωτοσοπιά..
Όλοι ξέρουν πως το Ζάππειο είναι στην Ακρόπολη.
Στην Αίγλη πίνουν καφέ οι Καρυάτιδες, εδώ και 2500 χρόνια. https://t.co/Ig3hAn9ttH

— Μπαμπουσκα (@kon_andreou) May 16, 2025

Και καλά ο Γερουλάνος. Είναι φίλος του ΓΑΠ. Καλά και η Μενδώνη. Είναι υπουργός μιας κυβέρνησης που πανικοβάλεται με το παραμικρό. Οι υπόλοιποι δεν είδατε ότι ακόμα και στην παραπλανητική φωτογραφία τα ντρόουν είναι πολύ πίσω από την Ακρόπολη;

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) May 16, 2025

Αυτός 1-0 pic.twitter.com/OPMj7Mw59Q

— Chris Darko (@ChrisDarko39) May 16, 2025

Εδώ έβλεπαν τις δεξαμενές στο πρώτο βαγόνι, δε θα έβλεπαν τα drones πάνω απ την Ακρόπολη; pic.twitter.com/wfPbQMTDcj

— Nothingman (@Nothing04305955) May 16, 2025

 Toυ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η διαφημιστική εταιρεία που προμοτάρει την εταιρεία Adidas είχε μια ωραία και δημιουργική ιδέα: θα διαφήμιζε τα προϊόντα των πελατών της με μια κινούμενη εικόνα πάνω από τον ουρανό της Αττικής. Το πρότζεκτ, όπως το λέμε στα ελληνικά, μπορούσε να παραχθεί με τη βοήθεια μια συστάδας drones. Παρήχθη, λοιπόν, την Πέμπτη, 15 Μαΐου 2025 – και πάνω από την Αθήνα οι κάτοικοι και οι επισκέπτες της πόλης είδαν να πετάνε παπούτσια ή το σήμα της εταιρείας. 

Κάποιοι φωτογράφισαν το συμβάν και το δημοσίευσαν στα σόσιαλ μίντια. 

Κάποιες από τις φωτογραφίες περιείχαν την Ακρόπολη, αφού προφανώς αν φωτογραφίσεις κάτι στον ουρανό από διάφορα σημεία της πρωτεύουσας, η φωτισμένη τη νύχτα Ακρόπολη θα είναι μέσα στο κάδρο. 

Κάποιες άλλες, δεν περιείχαν την Ακρόπολη – επειδή αν η Ακρόπολη δεν φαίνεται από το σημείο που φωτογραφίζεις δεν θα είναι στο κάδρο.  

Εκεί, κλασικά, αρχίζει ο ηθικός πανικός και ένας ακόμα πολιτιστικός πόλεμος στα σόσιαλ μίντια: η Ακρόπολή μας βεβηλώνεται, τρεχάτεεεε χριστιανοί. 

Ποιοι τον άρχισαν;  

Δεν ξέρω. Σημασία έχει ότι πολύ γρήγορα μπήκαν στον πόλεμο οι γνωστοί μιντιακοί και σοσιαλμιντιακοί φωνακλάδες της Αριστεράς και της προόδου που, ξαφνικά, τώρα που τελείωσε το ξυλόλιο είχαν χάσει για λίγο τη φωνή τους. Και δώσ’ του πύρινα σχόλια για την κληρονομιά που την καταπατούν οι έμποροι και οι καπιταλιστές, και «ντροπή» και «πωπωπώ, σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας» και δώσ’ του εικόνες όπου καταγγέλλεται η εμπορευματοποίηση της κλασικής αρχαιότητας και του σημαντικότερου μνημείου της, της Ακρόπολης, πάνω από την οποία πετάνε τα παπούτσια του καπιταλισμού. Και φυσικά, δώσ’ του επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη, που αφήνει τέτοια αίσχη.  

Η υπόθεση, όμως, δεν έχει μυστήρια. Είναι σαφής και καθαρή – κι αν δεν παρασυρθείς από ιερό πανικό, μπορείς να τη βρεις όλη στον υπολογιστή σου. Μια εταιρεία που ειδικεύεται σε διαφημιστικά σόου, ζήτησε άδεια για την παραχώρηση 200 τ.μ. εξωτερικού χώρου δίπλα στο Ζάππειο Μέγαρο, για να οργανώσει ακριβώς σόου με drones. Η Επιτροπή Ολυμπίων Κληροδοτημάτων που εποπτεύεται από το υπουργείο Οικονομικών έδωσε την άδεια, με τίμημα 380 ευρώ – εικάζω ότι αυτό το ποσό είναι η ταρίφα. Η εταιρεία είχε άδεια και από την πολιτική αεροπορία για να πετάξει τα drones, οπότε έκανε το σόου της – το οποίο, προφανώς, θα κεφαλαιοποιήσει πολλαπλά, αφού προφανώς κατεγράφη σε βίντεο και λήφθηκαν φωτογραφίες.  

Απαγορεύεται; 

Προφανώς όχι. 

Πήγαν τα drones εκτός του χώρου για τον οποίο είχαν αδειοδοτηθεί;  

Μαθαίνω ότι όχι, ότι όλα έγιναν σύμφωνα με τις άδειες που είχαν δοθεί. 

Πήγαν πάνω από την Ακρόπολη; 

Δεν πήγαν πάνω από την Ακρόπολη.  

Κι η Ακρόπολη;  

Η Ακρόπολη είναι μέσα στο οπτικό πεδίο μας, ό,τι συμβαίνει στον ουρανό της Αθήνας συμβαίνει και πάνω από την Ακρόπολη: βρέχει, πετάνε πουλιά, έχει σύννεφα, περνάνε αεροπλάνα, έρχονται εξωγήινοι, όλα αυτά γίνονται στην πόλη που βρίσκεται γύρω από την Ακρόπολη, είναι στη ματιά μας, είναι και στις φωτογραφίες μας – που τις αναρτούμε, άμα θέλουμε, στο διαδίκτυο, χωρίς να ρωτήσουμε κανέναν. Άμα ανεβούμε στην Ακρόπολη, τραβάμε και καμία σέλφι με το πρόσωπό μας και φόντο Παρθενώνα – δεν παθαίνει τίποτα ο Παρθενώνας από τη βέβηλη μορφή μας. 

Από την άποψη αυτή, ήταν βιαστική και η παρέμβαση της υπουργού Πολιτισμού (στον ΣΚΑΙ), που προφανώς παρασύρθηκε από ασχέτους. Καταρχάς, είναι λάθος η εντύπωσή της: το τεράστιο παπούτσι που κλοτσάει την Ακρόπολη, το σημαινόμενο όπως το αντιλήφθηκε (και) η υπουργός, είναι η υποκειμενική ματιά κάποιου φωτογράφου, ο οποίος βλέπει μια εικόνα από κάποιο σημείο. Αλλά σημαίνον με παπούτσι να κλοτσάει τον Παρθενώνα δεν παρήχθη. Υπάρχει η εικόνα από drones στον σκοτεινό ουρανό της Αθήνας, την οποία καθένας τη βλέπει από τη σκοπιά του. «Άλλον ουν εστίν η εικών και άλλον το εικονιζόμενον», που θα έλεγε και ο Ιωάννης Δαμασκηνός. 

Είναι η εικόνα μιας διαφήμισης – που έγινε με νόμιμες άδειες, που δεν συνδέθηκε με την Ακρόπολη και, απ’ όσο μαθαίνω, δεν έχει σκοπό να χρησιμοποιήσει ούτε στη συνέχεια την Ακρόπολη. Αλλά έτσι κι αλλιώς, ήδη, και η διαφήμιση απέκτησε μεγαλύτερη απήχηση και η Ακρόπολη συμβάλλει στη διαφήμιση. Γιατί αυτό σημαίνει πετυχημένη διαφήμιση: είναι μια δημιουργική πράξη που κεφαλαιοποιεί ό,τι επιδιώκει να κεφαλαιοποιήσει αλλά και ό,τι της προσφέρεται. Και στην προκειμένη περίπτωση, προστέθηκε στην καταναλωτική αξία της διαφήμισης και η συνδρομή της Ακρόπολης. 

Κατά τα άλλα, αν υπάρχει πρόβλημα με τη νομιμότητα των αδειών, ας τα βρει το ζαλισμένο κράτος – αν και έχω την εντύπωση ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δίνεται άδεια χρήσης drones στην περιοχή του Ζαππείου. 

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αυτόν τον ηθικό πανικό ας μην τον πληρώσει η ελεύθερη έκφραση – στην οποία εμπίπτει και ο διαφημιστικός λόγος. 

Τα υπόλοιπα είναι θόρυβος. 

Είχε λείψει μετά τη θεαματική απόρριψη σε κουβά του θορύβου των ξυλολίων και...

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ : Συνοπτική διαφοροποίηση Δημοσίων Σχέσεων, Μάρκετινγκ και Διαφήμισης

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Το ευρύτερο κοινό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε παγκόσμια κλίμακα και μαζί πολλοί πρωτοετείς φοιτητές και φοιτήτριες σε Πανεπιστημιακά τμήματα Διοίκησης Επιχειρήσεων, Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ εκφράζουν συχνά το θέμα προβληματισμού τους που σχετίζεται με τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις ακαδημαϊκές έννοιες και τις πρακτικές εφαρμογές των Δημοσίων Σχέσεων, του Μάρκετινγκ και της Διαφήμισης.  

Είναι σχετικά κοινή η διαπίστωση ότι υπάρχει στην αντίληψη της κοινής γνώμης μια εμφανής θόλωση γραμμών που οριοθετούν τον τομέα και τις δραστηριότητες των τριών συναφών ακαδημαϊκών και πρακτικών τομέων.

     Το σημερινό μου άρθρο που φιλοξενείται στο αγαπημένο Blog στοχεύει στην εξοικείωση των αναγνωστών με μια συνοπτική στο μέγεθος αλλά απαραίτητη παρουσίαση των σχετικών ομοιοτήτων και διαφορών που υπάρχουν ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς τομείς και τις πρακτικές εφαρμογές και επαγγελματικές δραστηριότητες  των Δημοσίων Σχέσεων, του Μάρκετινγκ και της Διαφήμισης.

Πριν από έναν περίπου αιώνα o W.I. Thomas ήταν ο πρώτος που υπογράμμισε την «επιθυμία για αναγνώριση» ως μία έμφυτη ανάγκη των ανθρώπων. Πιστεύω ότι πολλοί αναγνώστες και αναγνώστριες του Blog είναι ήδη εξοικειωμένοι με τη θεωρία των κινήτρων της ανθρώπινης συμπεριφοράς που διατύπωσε ο Abraham Maslow και την παγκοσμίως γνωστή σχηματική παρουσίασή τους ως μια πυραμίδα όπου προσδιορίζεται και διαφοροποιείται η «ιεραρχία των ανθρώπινων αναγκών».

Στο 4ο επίπεδο αυτής της σχηματικής πυραμίδας των αναγκών, ο Maslow αναφερόμενος πολύ συγκεκριμένα στην έννοια της «εκτίμησης», επισημαίνει εμφαντικά την ανάγκη για «αναγνώριση» που χαρακτηρίζει εμάς τους ανθρώπους στις καθημερινές μας σχέσεις με τους συνανθρώπους μας.

Συνιστά αλήθεια αποδεκτή τόσο στους ακαδημαϊκούς όσο και στους ευρύτερους κύκλους δραστηριοτήτων ότι τόσο οι Δημόσιες Σχέσεις όσο και το Μάρκετινγκ μοιράζονται την κοινή βάση των προσπαθειών που αποσκοπούν στην καθιέρωση και διατήρηση της «αναγνώρισης» ατόμων, ομάδων, επιχειρήσεων ή οργανισμών καθώς και των προϊόντων και υπηρεσιών που προσφέρουν στους καταναλωτές.

Σύμφωνα με τον καταγεγραμμένο ορισμό της PRSA (Public RelationsSociety of America) αναφέρει σαφώς ότι «Οι δημόσιες σχέσεις είναι μια στρατηγική διαδικασία επικοινωνίας που χτίζει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις μεταξύ των οργανισμών και του κοινού τους.»

http://prdefinition.prsa.org/

Σύμφωνα με τη δήλωση του Διοικητικού Συμβουλίου της Αμερικανικής Ένωσης Μάρκετινγκ (AmericanMarketingAssociation) που εγκρίθηκε τον Οκτώβριο του 2007: «Το μάρκετινγκ είναι η δραστηριότητα, το σύνολο των θεσμών και οι διαδικασίες δημιουργίας, επικοινωνίας, παράδοσης και ανταλλαγή προσφορών που έχουν αξία για τους πελάτες, τους συνεργάτες και την κοινωνία γενικότερα. »

https://www.ama.org/the-definition-of-marketing-what-is-marketing/

Ωστόσο, τα θέματα που σχετίζονται με το Μάρκετινγκ και τις Δημόσιες Σχέσεις μπορεί να φαίνονται λιγότερο θολά αλλά είναι αποδεκτό ότι «μπλέκονται» όταν κάποιος επιχειρήσει να διαφοροποιήσει τις Δημόσιες σχέσεις από τη Διαφήμιση.

     Για πολλούς συναδέλφους, ακαδημαϊκούς και ελεύθερους επαγγελματίες οι δυσκολίες και τα συναφή προβλήματα της διαφοροποίησης της Διαφήμισης και των Δημοσίως Σχέσεων (γνωστών διεθνώς και με τα 2 γράμματα της Αγγλικής γλώσσας, δηλαδή ως PR) γίνεται πιο εύκολα: η διαφήμιση περιλαμβάνει την πληρωμή ενός μέσου (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα ή περιοδικό, για παράδειγμα) για ώρα προβολής ή ίντσες στήλης για την προβολή ενός διαφημιστικού μηνύματος. Το περιεχόμενο μιας διαφήμισης ελέγχεται πάντα από τον διαφημιζόμενο, σε αντίθεση με το περιεχόμενο των σελίδων σύνταξης ή προγραμμάτων, τα οποία ελέγχονται από δημοσιογράφους.  

Οι επαγγελματίες των Δημοσίων Σχέσεων προσπαθούν να πείσουν τους δημοσιογράφους να καλύψουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους με βάση την επικαιρότητα. Μια διαφήμιση δεν χρειάζεται να ικανοποιεί καμία ειδησεογραφική αξία, αλλά πολύ απλά πρέπει να είναι νόμιμη και η καταχώρησή της να πληρώνεται ».

     Στο ίδιο πλαίσιο αναφοράς είναι αποδεκτό γενικά ότι η Διαφήμιση είναι η δραστηριότητα που παρουσιάζει το πιο πειστικό δυνατό μήνυμα πώλησης στις σωστές προοπτικές για το προϊόν ή την υπηρεσία στο χαμηλότερο δυνατό κόστος. Ο Χάρισον προβάλλει θετικά επιχειρήματα για τα δημόσια σχέδια τονίζοντας ότι ο όρος «πειστικός» δεν είναι στόχος δημοσίων σχέσεων, το «πώληση» δεν είναι ο σκοπός των επικοινωνιών δημοσίων σχέσεων και, τέλος, το στοιχείο «κόστους» διαφέρει σημαντικά μεταξύ των δημοσίων σχέσεων και της διαφήμισης. Από τις προσωπικές μου εμπειρίες και τις εμπειρίες άλλων επαγγελματιών και ακαδημαϊκών συναδέλφων μπορώ να βεβαιώσω ότι οι προϋπολογισμοί δημοσίων σχέσεων είναι σχετικά μικροί σε σύγκριση με τους προϋπολογισμούς διαφήμισης.

Το ευρύτερο κοινό στην Πατρίδα μας και διεθνώς γνωρίζει ότι τα διαφημιστικά μηνύματα πληρώνονται και δεν έχουν το ίδιο «βάρος» με τα μηνύματα δημοσίων σχέσεων, τα οποία μπορεί να εμφανίζονται ως ειδήσεις ή δηλώσεις σύνταξης και κρίνονται ότι έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στην αντίληψη και εντύπωση των αναγνωστών.

Πράγματι, ο παράγοντας «κόστος» είναι κάτι που οι περισσότεροι επαγγελματίες των δημοσίων σχέσεων θα χρησιμοποιήσουν ως επιχείρημα που ενισχύει τον ισχυρισμό τους για «επιτυχία» στη δημοσίευση των μηνυμάτων τους «δωρεάν».

Οι συνάδελφοί μου και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού αλλά και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα των χωρών της Ανατολής συχνά με αναφέρουν ως «pracademic»,  (συνθετικό των αγγλικών όρων «practitioner» & «academic») δηλαδή καθώς και ως επαγγελματίας στον τομέα των Δημοσίων Σχέσεων και ως ακαδημαϊκός έχω χρησιμοποιήσει και συνεχίζω να χρησιμοποιώ το ίδιο επιχείρημα για τη διαφοροποίηση διαφημιστικών μηνυμάτων και ευρύτερες δραστηριότητες μάρκετινγκ από μηνύματα και δραστηριότητες δημοσίων σχέσεων.

Υπήρξαν περιπτώσεις όπου η επιτυχία ενός μηνύματος δημοσίων σχέσεων στην απόκτηση δημοσιότητας στα μέσα ενημέρωσης και στην επιτυχία προσέλκυση της προσοχής του κοινού χαρακτηρίστηκε ως «έμμεση» διαφήμιση καθώς κατόρθωσε να μεταφέρει το μήνυμα της επιχείρησης ή του οργανισμού «δωρεάν».

Περισσότερα για το σημερινό μου θέμα, όχι ως αυτό-διαφήμιση ή τέχνασμα μάρκετινγκ αλλά ως μια καλοπροαίρετη χειρονομία Δημοσίων Σχέσεων, θα βρούνε οι φίλοι και φίλες αναγνώστες του Blog στο...

 

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Πώς η πανδημία έχει αλλάξει και τη διαφήμιση

Του Μίχαελ Κίφερ / DEUTSCHE WELLE
Eπιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

Τα τελευταία χρόνια η διαφήμιση δίνει την εντύπωση ότι οι εταιρείες θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. Αυτό φάνηκε με την πανδημία και τα μηνύματα που κυριάρχησαν στα διαφημιστικά σποτ και πλακάτ. Είναι όμως όντως έτσι;

  O κορωνοϊός έχει αλλάξει και τον χώρο της διαφήμισης. Σε αφίσες και τηλεοπτικά σποτ τους τελευταίους μήνες κυριάρχησαν το «εμείς», το «μαζί», η «αλληλεγγύη». Από δημόσιους φορείς και το γερμανικό υπουργείο Υγείας μέχρι ιδιωτικές επιχειρήσεις, όλοι επέλεξαν να εστιάσουν στην έννοια της κοινής προσπάθειας για την υπέρβαση της πανδημίας.  

«Ξαφνικά όλες οι διαφημίσεις εταιρειών έχουν μόνο ένα θέμα: θέλουν να δείξουν πόσο ανθρώπινες, φιλικές και προσιτές είναι», παρατηρεί ο Όλιβερ Εριτσιέλο, κοινωνιολόγος από το Αμβούργο. 

Το μότο της καμπάνιας της Coca-Cola για την πανδημία στα γερμανικά - «Ας μείνουμε ανοιχτοί στο Νέο. Ανοιχτοί όσο ποτέ άλλοτε»

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Coca-Cola. Στη διαφημιστική καμπάνια της με σύνθημα «Open Like Never Before» αναφέρεται στην πανδημία και την ανάγκη να παραμείνουμε «ανοιχτοί» σαν άνθρωποι και κοινωνία. Όπως ανέφερε η Coca-Cola στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων: «Η διαφημιστική καμπάνια βασίζεται στην ιδέα ότι δεν πρέπει να επιστρέψουμε στην κανονικότητα αλλά να προχωρήσουμε μαζί ώστε να αλλάξουμε τον κόσμο κάνοντάς τον καλύτερο».

Πείθουν τους καταναλωτές οι κοινωνικές καμπάνιες;

Εκτός όμως από την Coca-Cola και ήδη πριν από την κρίση του κορωνοϊού, πολλές εταιρείες είχαν επιλέξει να κάνουν στροφή στη δημόσια εικόνα τους εστιάζοντας σε κοινωνικά ζητήματα. Στον χώρο της διαφήμισης χρησιμοποιείται ευρέως ο όρος «purpose» δηλαδή σκοπός, ο οποίος νοηματοδοτεί μια καμπάνια. Σύμφωνα με τον Γιοστ βαν Τρεκ, ψυχολόγο που ειδικεύεται σε θέματα διαδικτύου στη Σχολή Fresenius, εδώ και καιρό ο χώρος της διαφήμισης και του μάρκετινγκ προσπαθεί να βελτιώσει το κοινωνικό πρόσωπο των εταιρειών, οι οποίες δεν θα πρέπει να προβάλλονται μόνο για τις εμπορικές και οικονομικές τους δραστηριότητες. Αυτή η τάση έχει γίνει ήδη αισθητή έντονα για παράδειγμα στον τομέα του λιανικού εμπορίου τροφίμων.

«Με το μότο "Eίμαστε όλοι άνθρωποι και παλεύουμε μαζί ενάντια στον ιό" οι μεγάλες μάρκες λαμβάνουν μικρότερες διαστάσεις» παρατηρεί ο Όλιβερ Εριτσιέλο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το εμπόρευμα ή οι υπηρεσίες που προσφέρουν, και για τις οποίες πληρώνουν οι καταναλωτές, περνούν σε δεύτερη μοίρα. Όμως, όπως σημειώνει, «οι καταναλωτές αγοράζουν πράγματα και υπηρεσίες, όχι συναισθήματα». Για τον ίδιο, πραγματικό «κοινωνικό πρόσωπό» θα έδειχνε μια εταιρεία αν απλά αντάμειβε διπλάσια τους εργαζομένους για την εξαιρετική δουλειά που προσέφεραν την περίοδο της πανδημίας. Μια τέτοια κίνηση ίσως όντως έδινε κίνητρο στους καταναλωτές.

Πίσω στα 80s

Ένα πρώιμο παράδειγμα διαφήμισης με κοινωνικό προσανατολισμό ήταν οι καμπάνιες της εταιρείας ρούχων Benetton. Ήδη από τη δεκαετία του 1980 είχε ξεκινήσει μεγάλες καμπάνιες προβάλλοντας όχι πουλόβερ, αλλά εικόνες από εμπόλεμες ζώνες για να προκαλέσει σοκ, θυμάται ο Εριτσιέλο. Aκολούθησαν πολλές αντίστοιχες καμπάνιες πχ. με ασθενείς AIDS. Λιγότερο σοκαριστική αλλά αποτελεσματική ήταν και η καμπάνια της Gilette του 2019 με θέμα τον σεξισμό. Πιο πρόσφατα η εταιρεία επίπλων Ikea στην Τσεχία επένδυσε σε ένα βίντεο με θέμα την ενδοοικογενειακή βία.  

Σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου δημοσκοπικών ερευνών YouGov oι Γερμανοί καταναλωτές είναι γενικά θετικοί στο να παίρνουν οι εταιρείες θέση για κοινωνικά ζητήματα. Το 66% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι οι εταιρείες πρέπει να μπορούν να εκφράζουν τις θέσεις τους για διάφορα κοινωνικά ζητήματα. Σύμφωνα με την YouGov ωστόσο για τις ίδιες τις εταιρείες οι ισορροπίες είναι λεπτές, όταν πρόκειται από τη μια για την κοινωνική τους ευθύνη κι από την άλλη για την απώλεια ενδεχομένως πελατών εξαιτίας των θέσεών τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επίσης αποτελεί η «πράσινη» ευθύνη και η προώθηση της ιδέας της βιωσιμότητας. Όπως παρατηρεί η Γιόαν Μπλάιχερ, καθηγήτρια Μάρκετινγκ στο Ινστιτούτο ΜΜΕ και Επικοινωνίας στο Αμβούργο: «Δραστηριότητες για παράδειγμα στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος θα μπορούσαν να συμβάλουν στην επίτευξη αξιοπιστίας αντί απλώς να προβάλλονται συνθήματα μάρκετινγκ. Παρόλα αυτα αυτά υπάρχει πάντα σκεπτικισμός για τα διαφημιστικά παραμύθια που χρησιμοποιούνται για την προώθηση προϊόντων». Aπό την πλευρά του ο ψυχολόγος βαν Τρεκ εφιστά την προσοχή και σε ένα ακόμη σημείο:

 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μεγάλη διάκριση για τους γαλάζιους ΣΥΡΙΖΑίους με γραβάτα! - Πρωταθλητές Ευρώπης στην πολιτική διαφήμιση τα σούργελα της ΝΔ

Ο τουρισμός καταρρέει, μαζί του και η ελληνική οικονομία, με τους αναλυτές να προβλέπουν -όχι άδικα- έναν χειμώνα που μπροστά του ακόμη και οι «σκληροί μνημονιακοί χειμώνες θα μοιάζουν με… περίπατο». Τα λουκέτα στις επιχειρήσεις και το νέο κύμα που σαρώνει την αγορά εργασίας -διαμορφώνοντας συνθήκες ζούγκλας για την επόμενη μέρα- φαίνεται πως δεν συγκινούν ιδιαίτερα το κυβερνητικό επιτελείο που με ημίμετρα επιχειρεί να δώσει «λύσεις». Κάτι που εύκολα διαπιστώνει κάποιος, αν κρίνει με βάση τα μέτρα που έχει λάβει μέχρι σήμερα -στον απόηχο του lockdown- για τις επιχειρήσεις και τους εργαζομένους σε αυτές.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, αποκαλύπτεται τώρα πως η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη πετυχαίνει μια… διάκριση – και όχι σε πανελλήνιο αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο! Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που συλλέγει η Buy Shares, από τον Μάρτιο του 2019 έως και τον Ιούλιο του 2020 η Ν.Δ. ξόδεψε 653.045 ευρώ για πολιτική διαφήμιση και κατ’ επέκταση την προώθηση της πολιτικής της ατζέντας στην Google! Γεγονός που σε πανευρωπαϊκό επίπεδο την κατατάσσει στη δεύτερη θέση, αφήνοντας μόνο τους Συντηρητικούς της Βρετανίας να την ξεπεράσουν, αφού οι Τόρις κατά την ίδια περίοδο πλήρωσαν αντίστοιχα ένα ποσό της τάξης του 1.057.479 ευρώ!
 
Προφανώς κάθε κόμμα έχει το δικαίωμα να διαθέτει καταπώς επιθυμεί τους οικονομικούς πόρους του. Εντούτοις στην περίπτωση της Ν.Δ. τα πράγματα είναι διαφορετικά. 

Αφενός ήδη τα «λεφτόδεντρα» του κυρίου Στυλιανού Πέτσα, τα χρήματα δηλαδή που κατευθύνθηκαν ανισομερώς προς τις τσέπες «αρεστών» μιντιαρχών, είναι γνωστό πως άφησαν πικρή γεύση, ειδικά στα χείλη των εκπροσώπων της «μεσαίας τάξης» που μάταια πόνταρε προεκλογικά στην πολιτική αλλαγή σελίδας στη χώρα. 

Αφετέρου κανείς δεν μπορεί να ξεχνά και τα δάνεια του κόμματος προς τις τράπεζες, τα οποία, αν και «είναι ρυθμισμένα», όπως συχνά λένε στελέχη της Ν.Δ., ίσως θα μπορούσαν ως ένα βαθμό να εξυπηρετηθούν ταχύτερα, αν χρήματα που διατέθηκαν για τη διαφημιστική προβολή καταβάλλονταν προς αυτή την κατεύθυνση. 

Μόνο ντροπή, λοιπόν, αποτελεί για τη χώρα μας, που ο λαός της δοκιμάστηκε όσο κανείς άλλος τα χρόνια των Μνημονίων, η συμμετοχή της στη λίστα των πέντε χωρών οι οποίες σε επίπεδο Ευρώπης συγκεντρώνουν το 53,85% της διαφημιστικής δαπάνης.

Για την ιστορία, πάντως...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η διαφήμιση ως δια βίου εκπαίδευση

Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Η λέξη “εκπαίδευση” ακούγεται όλο και πιο ξένη, στο περιβάλλον ενός σχολείου που ασχολείται εντατικά με τη διαμόρφωση “ειδικοτήτων” σε όλες τις βαθμίδες του. Ως εξ αυτού, η βιομηχανία του θεάματος και των video games, και ασφαλώς οι διαφημίσεις, γίνονται η αληθινή δια βίου εκπαίδευση. Για τα παιδιά, αλλά και τα “μεγάλα παιδιά”, δηλ. όλους μας. 

Παράδειγμα η διαφήμιση της QLED Super big TV: το σλόγκαν της, όπως και αν προσεγγισθεί, είναι ανακόλουθο: “σταμάτα να μπαίνεις σε όρια”…  

Κάτι τέτοιο απλώς δεν νοείται. Η ύπαρξη ορίων είναι …όρος υπαρκτικός. Μη έχοντας κάποιος / κάτι όρια, μη όντας “κάπως”, αδυνατεί κατ’ αρχήν να υπάρξει. Η προτροπή “μη μπαίνεις σε όρια” ισοδυναμεί με προτροπή στην ανυπαρξία.  

Ελάσσων αλλά αξιοπρόσεκτη ανακολουθία είναι και η επόμενη: με το σλόγκαν  “σταμάτα να μπαίνεις σε όρια” το παιδί παροτρύνεται να βγει απ’ τα όρια του …κινητού, περνώντας στα …”μη όρια” της γιγαντοοθόνης. Η οποία καλύπτει ολόκληρη την επιφάνεια του τοίχου,  διεκδικώντας status πραγματικότητας. 

Εδώ κρύβεται, πίσω απ’ τις ανακολουθίες, μια προτροπή ακόμα σκοτεινότερη, καθώς αντίθετα μ’ εκείνες, δεν είναι  θεωρητική, αλλά αποτελεί “απτή” επιλογή. Η προτροπή είναι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η κοινωνία του θεάματος και οι κίνδυνοι για τη Δημοκρατία

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η εποχή που ζούμε είναι, από πολλές πλευρές, συγκλονιστική. Γι’ αυτό και οι ιστορικοί θα την καταγράψουν ως εξόχως ανατρεπτική, ιδιαίτερα δε στον τομέα της ανθρώπινης επικοινωνίας, όπου όλα αλλάζουν με ταχύτητες που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί πριν λίγα χρόνια. Οι επαναστάσεις του φαξ, του Διαδικτύου και των multimedia έχουν ήδη δημιουργήσει ένα νέο σκηνικό, στο οποίο κυριαρχούν η πληθώρα των στιγμιαία μεταδιδόμενων πληροφοριών και ο αστείρευτος πολλαπλασιασμός των γνώσεων.

Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, στο σκηνικό αυτό έρχεται με ιδιαίτερη ένταση να προστεθεί και ένα νέο φαινόμενο, απότοκο των τεχνολογικών και επικοινωνιακών εξελίξεων: η ψυχαγωγία -η διάδοσή της, η κοινωνική της εμβέλεια και η κολοσσιαία οικονομική της σημασία.

Είτε αυτό αρέσει είτε όχι, η ψυχαγωγία και η αναγωγή της σε βιομηχανική δραστηριότητα (entertainment industry) αποτελούν σήμα κατατεθέν της νέας οικονομίας, η οποία αναδύεται στις αναπτυγμένες χώρες και, σε μεγάλο βαθμό, οδεύουν προς την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των οικονομικών δραστηριοτήτων και της σημασίας τους.

Με άλλα λόγια, ό,τι υπήρξαν οι βιομηχανίες του αυτοκινήτου και ο ηλεκτρισμός στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι σήμερα η ψυχαγωγία και οι ποικίλες εκδοχές της.  

Στο πλαίσιο αυτό, οι περισσότερες πτυχές της ζωής μας κυριαρχούνται από το θέαμα και αναρίθμητοι πλέον θεατές συνθέτουν το ευρύ κοινό.

Πολιτικοί, καλλιτέχνες, αθλητές, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι και άλλοι τινες ζουν από και για το θέαμα, το οποίο διαθέτει πλέον και ποικίλες εκφράσεις. Εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, cd, dvd, βίντεο, Διαδίκτυο, τηλεόραση, κινηματογράφος, κινητή τηλεφωνία, βιντεοκάμερα κλπ. έχουν ανατρέψει το παρελθόν καθεστώς στη μεταφορά και διάδοση του θεάματος, με αποτέλεσμα η σημερινή κατάσταση να έχει πληθωρικό -συνεπώς και έντονα ανταγωνιστικό- χαρακτήρα.

Η ταξική ψυχαγωγία και η πλήρης θεαματοποίησή της είναι δύο φαινόμενα που απαιτούν επιχειρήσεις ευρέος φάσματος. Παράλληλα, ζητούν και κολοσσιαίες επενδύσεις, η απόδοση των οποίων εξαρτάται από νέους παράγοντες και συντελεστές κερδοφορίας. Διότι, σε μία εποχή πληθωρισμού μέσων και πληροφοριών αλλά και ριζικής τμηματοποίησης των αποδεκτών μηνυμάτων, θεαμάτων και περιεχομένου, είναι τεράστιες και οι επενδύσεις που πρέπει να γίνουν για την προσέλκυση της προσοχής του κοινού.

Όπως πολύ σωστά τονίζει στο άρθρο του με τίτλο «Η μάχη για την προσοχή σας» (The battle for your attention) ο συγγραφέας Μάικλ Βολφ -ο οποίος το 1999 έγραψε το βιβλίο The Entertainment Economy (εκδόσεις Random House)-, όσο θα προχωρά ο 21ος αιώνας όλο και περισσότερο οι πολυεταιρείες επικοινωνίας, θεάματος, ψυχαγωγίας και εκδόσεων θα χρειαστεί να πραγματοποιούν μεγάλες επενδύσεις για την προσέλκυση της προσοχής των καταναλωτών τους. Έτσι, στον τομέα της ψυχαγωγίας θα πληθαίνουν οι εξαγορές, οι συγχωνεύσεις και οι στρατηγικές συμμαχίες των μεγάλων κυρίως επιχειρήσεων, οι οποίες θα ανταγωνίζονται σκληρά η μία με την άλλη.

Οδεύουμε, λοιπόν, προς μία περίοδο μεγα-επιχειρήσεων, οι οποίες θα δραστηριοποιούνται και σε όλες τις πλατφόρμες της ψυχαγωγίας. 

Περιττόν, επίσης, να τονιστεί ότι στον τομέα αυτόν θα μπαίνουν όλο και πιο δυνατά και οι εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, οι οποίες θα ακολουθούν τον δρόμο που άνοιξε η Microsoft του Μπιλ Γκέιτς και σήμερα συνεχίζουν οι σκαπανείς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Όλες αυτές οι εξελίξεις ήδη προκάλεσαν, και συνεχίζουν να προκαλούν με επιταχυνόμενο ρυθμό, σοβαρές επαναθεωρήσεις, ανακατατάξεις και αναδιαρθρώσεις και στους χώρους του μάρκετινγκ και της διαφήμισης. Χώροι που ήδη «βρέχονται» από έναν ωκεανό επώνυμων και ανώνυμων προϊόντων, τα οποία επίσης έχουν άμεση ανάγκη της προσοχής του καταναλωτή. Τα ερωτήματα είναι πώς και με ποιο κόστος.

Όπως επισημαίνει ο Μάικλ Βολφ, οι απαντήσεις των διαφημιστικών εταιρειών στο ερώτημα αυτό δυστυχώς δεν είναι πάντα εύστοχες και δείχνουν απελπιστική έλλειψη μελέτης και φαντασίας. Σπαταλώνται έτσι τεράστια διαφημιστικά κονδύλια για το τίποτε ή για πενιχρά αποτελέσματα. «Οι άνθρωποι της επικοινωνίας θα πρέπει να καταλάβουν ότι μπήκαμε για καλά στην εποχή όπου το μήνυμα είναι πλέον ανεξάρτητο από το μέσον», τονίζει.

Διότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ "ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ" ΠΟΥΣΤ@ΡΟΛΑΓΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Στην Μ. Βρετανία λογόκριναν διαφήμιση που δείχνει μητέρα με μωρό γιατί «προβάλει στερεότυπα» και μπορεί να «προκαλέσει βλάβη» στους θεατές - Η ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΗ!!!

Βy Emma R. / Voice Of Europe

(Μετάφραση: KOKKINOΣ ΟΥΡΑΝΟΣ)


Μια διαφήμιση για τη Volkswagen που δείχνει άντρες αστροναύτες και μια λευκή γυναίκα που κάθεται δίπλα σε ένα καρότσι είναι από τις πρώτες απώλειες των νέων απαγορεύσεων που αφορούν «στερεότυπα φύλου» στις βρετανικές διαφημίσεις.

 
Η διαφήμιση ερευνήθηκε από την Υπηρεσία Προτύπων Διαφήμισης του Ηνωμένου Βασιλείου (ASA), επειδή κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν για «διαιώνιση στερεοτύπων φύλου».
 

Οι νέοι κανόνες που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούνιο απαγορεύουν να απεικονίζονται τα φύλα με τρόπο που «ενδέχεται να προκαλέσει βλάβη ή σοβαρή ή εκτεταμένη παράβαση».

Η διαφήμιση δείχνει μια σειρά κυρίως ανδρών που συμμετέχουν σε περιπετειώδεις δραστηριότητες - δύο άνδρες αστροναύτες στο διάστημα, και ένας άνδρας αθλητής με προσθετικό πόδι να κάνει άλμα εις μήκος και καταλήγει με μια μητέρα που κάθεται σε ένα παγκάκι κοντά σε ένα καρότσι.
 
 
Ιδού η απαγορευμένη διαφήμιση:

 

Προκάλεσε τρεις καταγγελίες από θεατές, και η ASA διαπίστωσε ότι δείχνει μια γυναίκα "που ασχολείται με ένα στερεοτυπικό ρόλο φροντίδας".

 
"Αναγνωρίσαμε ότι το να γίνεις γονέας είναι μια μεταβαλλόμενη εμπειρία που απαιτεί  σημαντική προσαρμογή, αλλά η φροντίδα των παιδιών είναι ένας ρόλος που συνδέεται στερεοτυπικά με τις γυναίκες", πρόσθεσε η ASA στην απόφασή της.


Η διαφήμιση δεν μπορεί πλέον να εμφανιστεί με αυτήν την μορφή μετά την απόφαση.

 
Οι νέοι κανόνες ακολουθούν την αναθεώρηση του ASA, που δημοσιεύθηκε το 2017, όπου διαπιστώθηκε ότι ...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Yπεράσπιση της πίτσας που έρχεται - Καλοφάγωτη σύντροφοι!!!

Toυ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΟΞΙΑΔΗ

Η Domino's Pizza Greece έκανε μια καμπάνια χρησιμοποιώντας ένα ευρηματικό slogan, το οποίο μετέτρεψε και σε hashtag. Είναι εμπορική εταιρία, όχι κρατικοδίαιτη, δεν την πληρώνουμε με τους φόρους μας, δεν μας χρωστάει λόγο για τις πράξεις της και δεν μας φορτώνεται. Την πληρώνουμε μόνο αν θέλουμε, για να μας στέλνει πίτσες. Ναι, πίτσες.

 

Το slogan τους διαβάστηκε από πολλούς πονηρά.  

Δικαίωμά τους. Αλλά και ευθύνη τους.  

Η εταιρία εν προκειμένω δεν διέπραξε ούτε λάθος, ούτε φάουλ, ούτε τίποτε. Απλούστατα γιατί κυριολεκτούσε. Θα ήξερε ότι υπάρχουν και άλλες αναγνώσεις, γιατί ήξερε ότι υπάρχουν στον κόσμο και πονηροί άνθρωποι. Αλλά τι, να μη φάνε κι αυτοί, για χάρη των πουριτανών;

 

#erxetai_pizza λοιπόν έγραψε. Tι πιο φυσικό;  

Πίτσες πουλάνε οι άνθρωποι. Αν έγραφε #erxetai_angouri, #erxetai_mpanana, #erxetai_loukaniko, θα ήταν βεβαίως καταγγελτέοι, διότι αφού είναι πιτσαδόροι, που τα σκέφτηκαν τα αγγούρια, τις μπανάνες, τα λουκάνικα; 

Επίσης, κάνουν κατ' οίκον διανομή. Οπότε και πάλι τι πιο φυσικό. Αν έγραφαν #enoikiazetai_pizza, ή #iptatai_pizza, ή #svourizetai_pizza και πάλι να το συζητάγαμε. Αλλά αφού πίτσες στον πελάτη στέλνουν, η δουλειά τους είναι, να τηλεφωνάς και να σου έρχεται, έγραψαν "έρχεται".

 

Άριστα έκαναν λοιπόν. 

Και κακώς την απέσυραν τη διαφήμιση.

 

Εις αρωγήν τους άλλωστε είναι και η λογοτεχνία. Διότι όταν ο Ευγένιος Ο' Νηλ έγραψε το αριστούργημά του The Iceman Cometh (συνήθης ελληνική μετάφραση: Ο Παγοπώλης έρχεται), η αρχαϊκή κλίση του ρήματος come στον τίτλο, έκανε όλους τους αγαθούς ανθρώπους να νομίσουν ότι επιζητούσε ο συγγραφέας βιβλική παραπομπή. Όταν όμως κάποτε ρωτήθηκε σε ιδιωτική συζήτηση πώς το εμπνεύστηκε, είπε--αυτός ο χωρίς διόλου χιούμορ στα έργα του συγγραφέας--ότι ήταν λογοπαίγνιο, πάνω σε ένα σόκιν ανέκδοτο των φοιτητικών του χρόνων:    

Τηλεφωνάει ένας άνδρας στη γυναίκα του από το γραφείο, στο σπίτι. "Did the iceman come yet?", τη ρωτάει. "No, but he's breathing hard," του απαντά.

 

Το δηλώ ευθαρσώς: το βράδυ των εκλογών...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η πίτσα των εκλογών

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ
 

Ρώτησα έναν καταξιωμένο διαφημιστή για το #erxetai_pizza της Dominos.  

Χαρακτήρισε την ιδέα “brilliant”. Το πιθανότερο είναι ότι θα πουλήσει περισσότερες πίτσες μέχρι την ημέρα των εκλογών. Με μηδενικό κόστος στήθηκε καμπάνια που έκανε τα social media να τη συζητούν για μία ολόκληρη μέρα.  

Aποσύρθηκε, βέβαια, αλλά και αυτό μέσα στο σχέδιο θα ήταν. Όσοι σκοπεύουν να παρακολουθήσουν τα αποτελέσματα των εκλογών τρώγοντας πίτσα, θα ανακαλέσουν το συγκεκριμένο μήνυμα και ενδεχομένως να συνδέσουν με αυτό την επιλογή τους. Άλλωστε αν διαβάσεις την ανάλυση των τελευταίων exit polls, το ποσοστό εκδικητικής ψήφου προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο υψηλό, ώστε οι υπεύθυνοι της καμπάνιας δύνανται να θεωρήσουν ότι απευθύνονται σε μεγάλο target group. Σίγουρα πολύ μεγαλύτερο από αυτούς που αποφάσισαν να μην αγοράσουν ποτέ πια τη συγκεκριμένη πίτσα. 

Η πίτσα είναι, ούτως ή άλλως, ένα προϊόν που δύσκολα επενδύεται με πολιτική φόρτιση. Από αυτή τη γωνία το #erxetai_pizza είναι μία πετυχημένη και αποτελεσματική διαφήμιση.  

Το αν είναι μία καλή ή κακή διαφήμιση σηκώνει μεγάλη συζήτηση που γίνεται με υποκειμενικά κριτήρια προσωπικής αισθητικής. Μπορεί, ας πούμε, να τη βρήκατε κακόγουστη ή χυδαία. Μπορεί και να σας άρεσε. Ίσως πάλι να τη βρήκατε ακραία, αλλά σας έφυγε και ένα μικρό χάχανο. Αν είστε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ σας προσβάλλει και παίζει με τον πόνο σας. Αν είστε ψηφοφόρος μπορεί να χαμογελάσετε ή να πιστέψετε ότι προβάλλει το οπαδικό σας ένστικτο -είναι πολλές οι αποχρώσεις. 

Βέβαια είδαμε να ενοχλούνται άνθρωποι που δεν είπαν τίποτα για το «στα τέσσερα» και τα πέη στη γραβάτα του Καμμένου ή δεν αισθάνθηκαν την αισθητική τους να βιάζεται από τις κρεμάλες στο Σύνταγμα, τους γερμανοτσολιάδες και τους «Τσολάκογλου». Αυτό, όπως και αν το δεις, έχει κατά κάποιον τρόπο την πλάκα του.  

Ωστόσο υπάρχουν δύο-τρία πράγματα που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 

Για πρώτη φορά έχουμε, έστω σε επίπεδο social media, διαφήμιση που κλείνει το μάτι σε μία χυδαία έκφραση. Την παραλλάσσει ελαφρώς και τη χρησιμοποιεί. Το μήνυμα παραπέμπει στο χυδαιολόγημα. Είναι, άραγε, δεοντολογικά θεμιτό αυτό; 

Πριν από ένα χρόνο τα Goody’s είχαν κάνει μία διαφήμιση που ρωτούσε τον τηλεθεατή: «Έμπαινες;». Το μήνυμα, σε συνδυασμό με την εικόνα, είχε θεωρηθεί ακραίο, σεξιστικό και για πολλούς χυδαίο. Αλλά εδώ το θέμα δεν είναι τι πιστεύουμε εγώ και εσείς, αλλά το εφηβικό/νεανικό κοινό στο οποίο απευθύνθηκε. 

Τώρα το #erxetai_pizza μας λέει ότι η διαφήμιση αρχίζει να βάζει σιγά-σιγά τα πόδια της στα νερά της αγοραίας έκφρασης. Μπορεί, εν τέλει, να είναι μία τάση που θα την κατανοήσουμε (και θα την αποδεχθούμε) αργότερα. Πριν από τριάντα χρόνια η χρήση του σεξ και του γυμνού, αν δεν ήταν αδιανόητη, ήταν «τραβηγμένη». Σήμερα δεν ασχολείται κανείς. 

Το άλλο που έχει ενδιαφέρον, είναι το σουρεαλιστικό της υπόθεσης: