"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΡΟΧΑΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΡΟΧΑΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τροχονόμοι, ας είναι και πεζοί

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν ξέρω αν χρειάζεται η έφιππη αστυνομία. Υποθέτω όμως ότι ο υπουργός Προ.Πο. κ. Μηταράκης κάτι θα ξέρει. Δεν μπορεί να λέει ό,τι του κατέβει, κι ας έχει ανέβει το θερμόμετρο στα σαραντάρια. Γι’ αυτό στο κάτω κάτω αυτός είναι υπεύθυνος για τη δημόσια ασφάλεια και τάξη κι εγώ ένας πτωχός αρθρογράφος. 

Εκείνο που ξέρω ότι χρειάζεται είναι Τροχαία. Ας είναι και πεζή. Αν δεν αντιλαμβάνεστε τι εννοώ, εξηγούμαι.  

Πρόκειται για ένα είδος αστυνομικού το οποίον έχει εκλείψει. Εγώ τουλάχιστον, αν και κάτοικος του κέντρου της Αθήνας, έχω χρόνια να το συναντήσω. Ξέρετε, εννοώ εκείνους τους τύπους που μόλις έβλεπαν κάποιον να παραβιάζει το κόκκινο, να μη σέβεται την προτεραιότητα του πεζού ή να έρχεται αντιμέτωπος με την επικίνδυνη οδήγηση κάποιου δικυκλιστή σφύριζαν με τη βοήθεια παραδοσιακής σφυρίχτρας. 

Πριν το είδος αφανισθεί, αυτοί είχαν μπλοκάκια όπου σημείωναν τα στοιχεία του οχήματος του οποίου ο οδηγός είχε αρνηθεί να υπακούσει στον ήχο της σφυρίχτρας. Τώρα θα μπορούσε να έχει iPad ή κάποιο έξυπνο κινητό. Aλλοι πάλι μπορούν να περπατούν στα πεζοδρόμια και να σημειώνουν όσους έχουν παρκάρει παρανόμως ή έχουν κλείσει με την αυτοκινητάρα τους το πέρασμα των ΑμεΑ για «δυο λεπτάκια, μια τυρόπιτα ήρθα να πάρω από τον φούρνο». Είναι δύσκολα αυτά τα πράγματα, όμως νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να τα δοκιμάσουμε. Χωρίς να αποκλείω και τη χρησιμότητα της έφιππης αστυνομίας, ειδικά ως γραφική πινελιά στη ζωή της όμορφης πόλης μας. Ενδεχομένως η στολή τους προς τέρψιν των επισκεπτών να περιλαμβάνει και φουστανέλα ή αρχαιοελληνικό χιτώνα.

Δεν ξέρω εντέλει αν χρειάζεται η πανεπιστημιακή αστυνομία. Το βασανίσαμε το ζήτημα τέσσερα χρόνια, το φέραμε από δω, το γυρίσαμε από την άλλη. Θα είναι άοπλη, θα είναι ένστολη, πόσο ξύλο θα τρώει από την αληταρία που φιλοξενούν τα ΑΕΙ; 

 Για να πω τη μαύρη αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει αν θα υπάρξει πανεπιστημιακή αστυνομία. Εκείνο που με ενδιαφέρει και εκείνο που ξέρω είναι ότι οι εγκαταστάσεις των ΑΕΙ χρειάζονται κάποιου είδους προστασία από τους αγριάνθρωπους – «αρκουδέιδες», που έλεγε κι ο Λεβέντης.  

Ποιος θα την αναλάβει; 

Η πανεπιστημιακή αστυνομία, η Αστυνομία, η Πυροσβεστική, το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων, δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει. 

Υποθέτω δε ότι ο υπουργός Προ.Πο. κ. Μηταράκης θα έχει μελετήσει το ζήτημα ενδελεχώς και θα έχει βρει τη λύση του. Γι’ αυτό και είναι υπουργός, ενώ εγώ παραμένω ένας πτωχός αρθρογράφος. 

Δεν ξέρω αν ο κ. Μηταράκης και πόσοι άλλοι στην κυβέρνηση έχουν αντιληφθεί το βάρος του 41% και τις προσδοκίες που δημιουργεί.  

Καλόν θα ήτο πάντως να κάνουν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ελεύθεροι και απείθαρχοι ξανά στους ελληνικούς αυτοκινητοδρόμους

 

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Δόθηκε ήδη το πράσινο φως της «λευτεριάς από τα λοκντάουν της πανδημίας», μπήκαμε στον Ιούνιο, μπροστά μας το μαγευτικό ελληνικό καλοκαίρι και γέμισαν με πεζούς οι δρόμοι και με αυτοκίνητα οι γνωστές Εθνικές μας «καρμανιόλες» συγνώμη οι αυτοκινητόδρομοι θέλω να πω..

     Ήδη ξεχυθήκαμε προς τις παραλίες το περασμένο Σαββατοκύριακο και θα συνεχίσουμε και αυτό που είναι μπροστά μας όπως πάντα χωρίς αίσθηση πειθαρχίας, ανέμελοι οι μεγαλύτεροι στην ηλικία αλλά και οι νεότεροι Έλληνες και Ελληνίδες οδηγοί στις εθνικές και επαρχιακές μας οδούς μετά τις καραντίνες και τα λοκντάουν και … όποιον πάρει ο Χάρος!

     Τι κρίμα, αλήθεια!

     Το πρόβλημα ΔΕΝ το εντοπίζω στις σταθερές συνιστώσες της ποθητής «λευτεριάς κυκλοφορία και μετακίνησης» που, λίγο πριν το τέλος του φετινού Μάη, μας γλύκανε με τις πρώιμα ζεστές ημέρες υπενθύμισης του ελληνικού καλοκαιριού που μεθά τους πάντες με την θαλασσινή αλμύρα, αντανακλώντας το πεντελικό λευκό και το ανεπανάληπτο στον πλανήτη γαλάζιο του ουρανού, ακτινοβολώντας με κάθε εισπνοή την πρόκληση πόθου και πάθους για έρωτα και ζωή!

     Δεν θα εγκλωβίσω τη σημερινή μου πίκρα στις ευπρόσδεκτες προκλήσεις του τέλους της άνοιξης και της αρχής του ελληνικού καλοκαιριού που μας έρχεται με βήματα γοργά αλλά και δεν μπορώ να αποφύγω την πρόκληση να σας θυμίσω ότι οι αυτοκινητόδρομοί μας ήταν και παραμένουν Εθνικές «καρμανιόλες» στην όμορφη Ελλάδα μας…

     Οι βελτιώσεις στο Εθνικό μας οδικό δίκτυο συγκράτησαν τις αυξητικές παλαιότερων δεκαετιών αλλά η Ελλάδα παραμένει στην 3η θέση θανάτων από τροχαία ατυχήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

https://www.tovima.gr/2020/06/01/society/triti-se-thanatous-apo-troxaia-stin-e-e-i-ellada/

     Οι αριθμοί θανατηφόρων και σοβαρών ατυχημάτων σε νεαρά άτομα με δίκυκλα είναι τραγικοί και μας κατατάσσουν στην ΠΡΩΤΗ θέση στην Ε.Ε.:

https://gr.euronews.com/2019/08/21/troxaia-ee-prwti-ellada-thanatous-mixanes

     Σήμερα θα αναφερθώ στην μαυροφορεμένη γυναίκα που με αναγνώρισε και αφού με πλησίασε στάθηκε απέναντί μου τις προάλλες και μου ζήτησε να της δώσω μια λογική απάντηση στο φαινομενικά απλό ερώτημά της ενός “γιατί“ που τελικά αποδείχθηκε να είναι ανάμεσα στα πλέον αμείλικτα “γιατί“ που έχω αντιμετωπίσει εδώ και πολλές δεκαετίες της ζωής μου από τη Βοστόνη μέχρι τη Θεσσαλονίκη μας.

     «Γιατί μόνο το δικό της παιδί, το δικό της σπλάχνο, να βρεθεί νεκρό μετά από ένα, με επιεική χαρακτηρισμό, ηλίθιο ατύχημα» όπου ο οδηγός της παρέας φρόντισε να κατεβάσει αρκετά ποτηράκια για να «φτιαχτεί» και να οικοδομήσει…μεθοδικά την συναισθηματικά αποφορτισμένη κατάσταση που στα Μικρασιάτικα ελληνικά αποκαλείται «τσακίρ κέφι».

     «Θεέ μου», ρώτησε η μαυροφορεμένη μάνα, «Γιατί»;

     Μη βιαστείτε να σκεφθείτε, χωρίς καμία δόση κακεντρέχειας, «μήπως θα μετριαζόταν ο πόνος της χαροκαμένης μάνας αν, όπως συχνά συμβαίνει επίσης, είχαν σκοτωθεί ΟΛΑ τα παιδιά που βρίσκονταν μέσα στο ίδιο όχημα;»

     Δεν διέκρινα ούτε ίχνος τέτοιας χαιρέκακης πρόθεσης στο αμείλικτο ερώτημα μιας από τις εκατοντάδες ακαριαία χαροκαμένες σε ετήσια βάση Ελληνίδες μητέρες και ελληνικές οικογένειες (προσθέστε και πολλές ακόμη εκατοντάδες που νοσηλεύονται ως τραυματίες σε  Μονάδες Εντατικής Θεραπείας από όπου αρκετοί θα εξέλθουν με τραύματα που θα έχουν στην υπόλοιπη ζωή τους …)

     Διέκρινα την άδολη επιθυμία της χαροκαμένης μάνας, που από ευγένεια δεν μου το ζήτησε ευθέως και με λόγια,  να περάσω το μήνυμά της σε συμπατριώτες, συμπατριώτισσες και τα παιδιά μας κάποιο μήνυμα ΠΡΟΣΟΧΗΣ μέσα από τα αγαπημένα μου blogs και …

     Αυτό κάνω με τη σημερινή μου ανάρτηση που φιλοξενεί εδώ το αγαπημένο σας blog!

     Αγάπη σημαίνει σεβασμός για τον άλλο, ευθύνη του οδηγού σημαίνει αγάπη για τους synεπιβάτες του, έρωτας είναι η επιθυμία να επιμηκύνεις την εφήμερη ύπαρξή μας δίνοντάς της σπουδαία νοήματα, το οδήγημα είναι χαρά και απόλαυση όχι μέσο εκτόνωσης του μίσους για τον συνάνθρωπο ίσως ακόμη και της έλλειψης επιθυμίας να συνεχίσουμε τη ζωή μας.

     Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας, επιστήμονες και μαζί άνθρωποι της καθημερινότητας που οδηγούνται στη σκέψη ότι χρειάζεται η Δικαιοσύνη και οι Εθνικές Αρχές κάποιες φορές να δούνε το ατύχημα ακόμη και ως … φόνο εκ προμελέτης ή εξ αμελείας.

     Εάν υπάρχει η επιθυμία τερματισμού μιας άχαρης ζωής χωρίς νοήματα τότε...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Θα πληρώσει κανείς για το νεαρό Ιάσωνα ή ο "Σουμάχερ της Ντόρας" θα πέσει στα μαλακά ως εκλεκτός των «πραιτοριανών»?


Από τον Γιώργο Χαρβαλιά

Φανταστείτε έναν από μας να περνάει με κόκκινο, να γκρεμίζει μία μοτοσικλέτα με τον αναβάτη της, να τον αφήνει ξερό στο έδαφος αλλά να συνεχίζει την πορεία του μέχρι το πάρκινγκ της εργασίας του ή την πιλοτή της πολυκατοικίας του.

Στη συνέχεια να φυγαδεύεται από συναδέλφους ή συγγενείς και να επιστρέφει αρκετή ώρα αργότερα στον τόπο του εγκλήματος ως «παρατηρητής», για να διαπιστώσει τι ζημιά έκανε…

Πείτε μου λοιπόν τι ακριβώς θα συνέβαινε αν είχε συμπεριφερθεί έτσι ένας απλός πολίτης. Θα τον είχαν κρεμάσει στα μανταλάκια οι εφημερίδες, ναι ή όχι; Θα τον αναζητούσαν οι Αρχές σπίτι του για να προλάβουν το αυτόφωρο; Θα τον κυνηγούσε ο εισαγγελέας για εγκατάλειψη θύματος τροχαίου;

Θα συνέβαιναν όλα αυτά μαζί. 

Στην περίπτωση όμως του… Σουμάχερ της Ντόρας, που βιαζόταν να την παραλάβει από τη Βουλή, τι ακριβώς από αυτά συνέβη; 

 Τίποτα εξ όσων γνωρίζω, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Α! Ξέχασα. Μην αδικώ καταστάσεις. Ο «εμπλεκόμενος αστυνομικός τέθηκε προσωρινά εκτός υπηρεσίας οδηγού»! Και η ευαίσθητη κυρία Ντόρα αφυπνίσθη, για να εκφράσει την οδύνη της, δύο εικοσιτετράωρα μετά τη διαρροή της είδησης στα μέσα που τόλμησαν να την αναπαραγάγουν. 

Επίσης η Αστυνομία του χαλιφάτου διαβεβαίωσε τους ιθαγενείς ότι «διενεργούνται τα δέοντα» και ότι μπορούμε τώρα να αλλάξουμε σελίδα για να ξαναγυρίσουμε στο προσφιλές κεφάλαιο της κορονοϊοπληξίας.

Ενδιαφέρουσα παρωδία. Επειδή όμως αυτός που προκάλεσε το εξαιρετικά σοβαρό ατύχημα ανήκει στη φρουρά «πραιτοριανών» της κυβερνώσας οικογένειας, το ζήτημα αποκτά μια ξεχωριστή διάσταση. Ξέρετε, τέτοιου είδους κουκουλώματα με το πρόσχημα μιας «διερεύνησης σε βάθος» γίνονται στη Λευκορωσία του Λουκασένκο, στο Αζερμπαϊτζάν του Αλίεφ, άντε και σε κανένα άλλο καθεστώς διεθνών μαφιόζων που κινούνται με συνοδείες παραστρατιωτικών.  

Σε δημοκρατικές κοινωνίες η ευαισθησία για τις παρανομίες υπαλλήλων που ανήκουν σε «αυλές» πολιτικών είναι ιδιαίτερα αυξημένη.

Γιατί δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να δημιουργείται η εντύπωση ότι υφίστανται προνομιακή μεταχείριση σε σχέση με τον απλό πολίτη. Αυτή είναι και η πεμπτουσία της ισονομίας που αποτελεί βασικό πυλώνα της δημοκρατίας, αν δεν κάνω λάθος. 

Απαιτούνται επομένως, έστω και εκπρόθεσμα, ορισμένες απαντήσεις σε απλά ερωτήματα: 

Υπήρχε τροχονόμος που ρύθμιζε την κυκλοφορία την ώρα του ατυχήματος; Και αν όχι, γιατί; 

Ο φουριόζος οδηγός-σωματοφύλακας της Ντόρας, τα στοιχεία του οποίου ακόμη αγνοούνται, υπέστη τη μεταχείριση του νόμου που θα επιφυλασσόταν σε οποιονδήποτε απλό πολίτη;

Γιατί «βιαζόταν» και παρανόμησε; 

Υπεβλήθη σε αλκοτέστ; 

Εσπευσε να προσφέρει βοήθεια στο θύμα του; 

Πού ήταν όταν έφτασε το ασθενοφόρο; 

Συνελήφθη επί τόπου στα όρια του Αυτοφώρου; 

Με τον άτυχο Ιάσονα ακίνητο στο οδόστρωμα ποιος έκρινε ότι το ατύχημα «δεν ήταν θανατηφόρο»;  

Προσέξτε: Ολα αυτά που ρωτώ (με εξαίρεση το… κίνητρο της βιασύνης) μπορούν να διαλευκανθούν εύκολα. Στο σημείο υπάρχουν κάμερες υψηλής ανάλυσης που είναι σε θέση να μας διαφωτίσουν. Τόσα και τόσα «βιντεάκια» πασάρει η Ασφάλεια στα πρόθυμα κανάλια. Δεν μπορεί να δώσει και ένα που δίνει απαντήσεις σε αυτά τα απλά ερωτήματα; Να μας φύγουν οι υποψίες;

Θέλω να ελπίζω ότι τις αμέσως επόμενες ώρες θα δοθούν αυτές οι απαντήσεις με πρωτοβουλία του ίδιου του πρωθυπουργού (αλήθεια, πού χάθηκε όλο το τριήμερο;). Αλλιώς θα μιλάμε για...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ηντα θες κι ήντα γυρές



«Θα πιεις μια τσικουδιά;» 
«Οχι, ευχαριστώ, είμαι καλά».  
«Ελα, μία για το καλό». 
«Οχι, ειλικρινά, ευχαριστώ πολύ!» 
«Οφου, δεν αξίζει να σου μιλώ». 

Στα δύο χρόνια περίπου που έχω κόψει το ποτό, με έχουν πει πολλές φορές ξενέρωτη. Ηταν η πρώτη φορά, σε ένα τραπέζι φέτος στα Χανιά, που κάποιος το πήρε... προσωπικά. Αφού δεν έπινα, λέει, δεν άξιζα τον χρόνο του. Λες και το αλκοόλ είναι η σκιαγραφική ουσία που χρειάζεται για να αποκαλυφθεί η προσωπικότητά μου.  

Εντάξει, Κρήτη είναι αυτή. Η περιοχή που κατάχρηση σημαίνει απλώς πιο «εριστική» χρήση, το καραφάκι πριν από το ταξίδι με αυτοκίνητο είναι «ό,τι πρέπει», ο αλκοολισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα.

Τις ημέρες που βρέθηκα στο νησί, τα δελτία ειδήσεων των τοπικών μέσων μονοπωλούσε το θέμα της αναβάθμισης του οδικού δικτύου με την ολοκλήρωση του περιβόητου βόρειου οδικού άξονα (ο εκσυγχρονισμός του ΒΟΑΚ έχει ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας... του ’90). Ο λόγος ήταν ότι από την αρχή του χρόνου και μέχρι τις 15 Αυγούστου, σε ολόκληρο το οδικό δίκτυο της Κρήτης, είχαν καταγραφεί 37 θάνατοι από τροχαία δυστυχήματα, αύξηση 42% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Μόνο από τις αρχές Ιουλίου και μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο είχαν χάσει τη ζωή τους στους δρόμους του νησιού 13 άνθρωποι! Αιτίες, σύμφωνα με την Τροχαία, η χρήση αλκοόλ, η μη χρήση ζώνης - κράνους, η υπερβολική ταχύτητα, η παραβίαση των κανόνων οδικής κυκλοφορίας ή όλα αυτά μαζί στον επικίνδυνο καμβά των προβληματικών υποδομών.  


Οπως παρατηρεί κάθε επισκέπτης, ανάμεσά τους και έντρομοι οι ξένοι τουρίστες, η παράτολμη οδηγική συμπεριφορά είναι κι αυτή κάτι σαν τοπικό έθιμο. Δεν μπορείς να κινηθείς στην εθνική χωρίς να δεις διπλές και τριπλές προσπεράσεις, ακόμα και σε σημεία με διπλή διαχωριστική γραμμή, χωρίς ορατότητα. Φίλος που ζει μόνιμα στα Χανιά μάς έλεγε ότι το καλοκαίρι δεν βγαίνει ποτέ στην εθνική με το αυτοκίνητο. «Πολλά τα γλέντια αυτή την εποχή, παίζεις τη ζωή σου κορώνα-γράμματα».


Ομως, πολλοί στην Κρήτη αισθάνονται ότι κυκλοφορούν με κάποιου είδους προστατευτικό μανδύα, με ανοσία στους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε οι κοινοί θνητοί. 

Μπορούν...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι δολοφόνοι των δρόμων σκοτώνουν ανενόχλητοι 709 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε ένα χρόνο. Φταίνε οι δρόμοι; η αστυνομία; εμείς;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Την επομένη του δεκαπενταύγουστου οδήγησα περίπου 25 χιλιόμετρα στον  δρόμο που συνδέει το Αλιβέρι με την Κύμη. Στα 25 αυτά χιλιόμετρα κατάφερα να δω 2 αυτοκίνητα τουμπαρισμένα και ένα καρφωμένο σε δέντρο. Δεν ξέρω αν οι επιβάτες των οχημάτων ήταν ζωντανοί, αλλά, αν ήταν, σίγουρα θα βρίσκονταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι κάποιου νοσοκομείου. Λίγες μέρες μετά έμαθα ότι, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., μόνο τους τρεις μήνες τους καλοκαιριού και μόνο στην Αττική είχαν σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα 44 άνθρωποι. Ο αριθμός για όλη την Ελλάδα και για όλο τον χρόνο, για το 2018, ήταν 709 άνθρωποι.

Αν σας συγκλόνισε η τραγωδία στο Μάτι σκεφτείτε ότι στους δρόμους της ωραιότερης χώρας του κόσμου, μόνο πέρυσι, είχαμε 7 αντίστοιχες τραγωδίες. 

7 «Μάτια» για τα οποία κανείς δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται και πολύ περισσότερο αυτοί που πληρώνονται για να το κάνουν. 

7 «Μάτια» επειδή κάποιοι δολοφόνοι νομίζουν πως είναι οδηγοί αγώνων και οι δημόσιοι δρόμοι, πίστες.  

7 «Μάτια» γιατί κάποιοι αντικοινωνικοί ηλίθιοι μπαίνουν στο αυτοκίνητο πιωμένοι. 

7 «Μάτια», επειδή αυτοί που η δουλειά τους είναι να εμποδίσουν τους δολοφόνους και τους αντικοινωνικούς ηλίθιους, δηλαδή η Ελληνική Αστυνομία (δηλαδή το αρμόδιο Υπουργείο), αδιαφορούν πλήρως.

Και θα συνεχίσουν να αδιαφορούν όσο η αδιαφορία τους έχει συμμάχους συμπολίτες που συνεχώς αναπαράγουν τις ίδιες και τις ίδιες μπούρδες προκειμένου να δικαιολογήσουν και τους δολοφόνους της ασφάλτου και τις αδιάφορες ηγεσίες των υπηρεσιών.


Μπούρδα 1 – Φταίνε οι δρόμοι


Νομίζω ότι απο τις βλακείες που ακούμε καθημερινά για οποιοδήποτε θέμα, αυτή εύκολα κερδίζει μια θέση στο τοπ 10. Όχι γιατί οι ελληνικοί δρόμοι δεν είναι χάλια, αλλά γιατί αποκαλύπτει με τον καλύτερο τρόπο ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της βλακείας: την αδυναμία προσαρμογής στην πραγματικότητα.

Φυσικά και είναι χάλια οι ελληνικοί δρομοι και αυτός είναι ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΛΟΓΟΣ για τον οποίο κανείς δεν πρέπει να τρέχει και να οδηγεί επικίνδυνα. Διαφορετικά μοιάζει με κάποιον που αποφάσισε να περπατήσει ξυπόλυτος εκεί που ξέρει ότι υπάρχουν σπασμένα γυαλιά και όταν κόπηκε έλεγε ότι δεν φταίει αυτός αλλά τα γυαλιά.

Αυτό δεν σημαίνει πως οι δρόμοι δεν πρέπει να γίνουν καλοί. Σημαίνει ότι μέχρι να γίνουν καλοί, είναι ηλίθιο να οδηγείς σαν να είναι. 


Μπούρδα 2 – Ξέρω τα όρια μου


Αυτό είναι μια μπούρδα που ξεφουρνίζουν αυτάρεσκα οι υποψήφιοι δολοφόνοι των δρόμων. Αρχικά γιατί οι μόνοι που μπορεί να μάθουν τα όρια τους στην οδήγηση είναι οι οδηγοί αγώνων και κυρίως επειδή, ακόμα κι αυτοί που μπορεί να έχουν μια ιδέα για τα όρια τους, σκοτώνονται.

Ο Γιάννης από το Παγκράτι ή ο Μηνάς από την Κηφισιά, όχι μόνο δεν έχουν ιδέα για τα όρια τους αλλά οδηγώντας εκεί που νομίζουν ότι βρίσκονται τα όρια, απειλούν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των γύρω τους.

Με λίγα λόγια, τα νεκροταφεία είναι γεμάτα με ανθρώπους που «ήξεραν τα όρια τους». Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό, αλλά δυστυχώς μαζί τους βρίσκονται και τα θύματα τους. 


Μπουρδα 3 - Τι να πρωτοκάνει η αστυνομία, δεν έχει προϋπολογισμό, στελέχη κλπ


Η αστυνομία είναι μια υπηρεσία του κράτους. Για τις υπηρεσίες του κράτους ο καθένας μας πληρώνει κάθε χρόνο χιλιάδες ευρώ σε φόρους (κρατήσεις, εισφορές κλπ όλα φόροι είναι). Το κράτος δεν είναι ελαστικό στις απαιτήσεις του από εμάς κι εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να είμαστε ελαστικοί στις απαιτήσεις μας από το κράτος. Όπως δεν μπορώ να πω «ξέρεις, δεν έχω προϋπολογισμό για να πληρώσω τα λεφτά των φόρων μου» έτσι και το κράτος δεν μπορεί να λέει πως δεν μπορεί να παρέχει τις υπηρεσίες για τις οποίες απαίτησε και πήρε τα λεφτά αυτά.

Αν πας σε ένα σουβλατζίδικο, παραγγείλεις 2 σουβλάκια, σου ζητήσουν 4 ευρώ, πληρώσεις 4 ευρώ και σου δώσουν ένα σουβλάκι δεν θα ανεχτείς ως δικαιολογία το ότι ο μαγαζάτορας δεν βγαίνει. Το ίδιο μη ανεκτή είναι και η δικαιολογία του κράτους που δεν βγαίνει. Ας κόψει η διοίκηση του το λαιμό της να βρει τρόπο να βγει και να παρέχει τις υπηρεσίες για τις οποίες πληρώνεται. 


Μπούρδα 4 – Δεν μπορεί να υπάρχει ένας αστυνομικός για το καθένα μας, ο κάθενας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του κλπ

Και ούτε χρειάζεται.

Για αρχή, πολλοί άνθρωποι δεν είναι αυτοκτονικοί δολοφόνοι ούτε αντικοινωνικοί ηλίθιοι. Και όπως όλοι ξέρουμε, ακόμα και στις χώρες που οι οδηγοί στη συντριπτική τους πλειοψηφία ακολουθούν τους κανόνες, δεν υπάρχει ένας αστυνομικός για κάθε κάτοικο. Απλώς, είναι οργανωμένοι, δουλεύουν και νοιάζονται για το αποτέλεσμα της δουλειάς για την οποία πληρώνονται.

Η αστυνομία υπάρχει ακριβώς επειδή πάντα θα υπάρχουν οι επικίνδυνοι συμπολίτες. Ακομά και αν οι 95 στους 100 έχουμε καταλάβει ότι η συμμόρφωση με τους κανόνες είναι όφελος για όλους, οι 5 που δεν έχουν τη δυνατότητα ή το συμφέρον να το καταλάβουν, αν είναι ανεξέλεγκτοι, μπορούν να μας τινάξουν στον αέρα. Μόνο στην παραμυθοχώρα αναλαμβάνει «ο καθένας τις ευθύνες του» κι αν έτσι αποφασίσουμε να ζήσουμε, σαν σε παραμύθι, ας το ολοκληρώσουμε καταργώντας εντελώς τα σώματα ασφαλείας και απαιτώντας από τον καθένα να αναλάβει τις ευθύνες του. 

Ακόμα όμως κι αν οι υπηρεσίες είναι υποστελεχωμένες, αυτό δεν δικαιολογεί τους διοικητές που ζητούν από τους υφισταμένους τους «να μην κόβουν κλήσεις γιατί κάνει κακό στην εικόνα της υπηρεσίας» (σας φαίνεται απίστευτο, αλλά αυτή τη φράση μου την έχει επαναλάβει ΚΑΘΕ χαμηλόβαθμος αστυνομικός με τον οποίο έχω μιλήσει για το θέμα).

Επίσης, βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Οι κάμερες και οι (εύκολο πια να στηθούν) εφαρμογές σε κινητά τα οποία συνδεδεμένα με την ΕΛΑΣ θα μπορούν να στέλνουν εικόνα τροχαίων παραβάσεων σε πραγματικό χρόνο, εξασφαλίζουν το ότι η δουλειά μπορεί να γίνει και με λίγο κόσμο.

Σε κάθε περίπτωση ένας άνδρας (ή γυναίκα) της ΕΛΑΣ που βγαίνει στον δρόμο για να κόψει κλήσεις έχει βγάλει το μισθολογικό του κόστος σε μια μέρα (ή και ώρα αν σταθεί σε φανάρι). Τα υπόλοιπα είναι κέρδος (και οικονομικό και κοινωνικό) για το κράτος. Αρκεί ο αστυνομικός να απαλλαγεί από τη χαρτούρα και τη συμπλήρωση εντύπων. Είπαμε, 21ος αιώνας, κάμερες, εφαρμογές κλπ.     

Μπούρδα 5 – Δεν χρειάζεται...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ακήρυκτος πόλεμος στην άσφαλτο - 21 νεκροί σε έναν μήνα στην Αττική!

Εικοσιένα άτομα έχασαν τη ζωή τους σε τροχαία στην Αττική τον Αύγουστο, στους κατά τα άλλα πιο άδειους, λόγω διακοπών, δρόμους του Λεκανοπεδίου.
 


Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής, τον περασμένο μήνα έλαβαν χώρα 411 τροχαία ατυχήματα με 538 παθόντες. Τα 21 ήταν θανατηφόρα, τα 17 σοβαρά με 21 τραυματίες και τα 373 ελαφρά με 496 ελαφρά τραυματίες.
 


Το ίδιο χρονικό διάστημα βεβαιώθηκαν 26.224 τροχονομικές παραβάσεις, από τις οποίες 468 ήταν σε βαθμό πλημμελήματος.
 

Επρόκειτο, συγκεκριμένα, για :

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Υπεύθυνοι για τα τροχαία ατυχήματα και οι πεζοί, αν είναι μεθυσμένοι

Της ΒΑΝΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ευθύνη και στον πεζό που σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα λόγω χρήσης αλκοόλ αναγνωρίζει ο Αρειος Πάγος. Σύμφωνα με απόφασή του, σε περίπτωση θανατηφόρου τροχαίου, συνυπαίτιος, εκτός από τον οδηγό του αυτοκινήτου, είναι και ο πεζός όταν αποδειχθεί ότι έχει καταναλώσει οινοπνευματώδεις ουσίες πάνω από το επιτρεπόμενο όριο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ανώτατο δικαστήριο καταλογίζει συνυπαιτιότητα και στον πεζό, αφού με άλλη παλαιότερη απόφασή του είχε δεχτεί ότι οι πολίτες που διασχίζουν το δρόμο, εκτός διάβασης, έχουν και αυτοί ευθύνη.

Τα τροχαία ΔΕΝ είναι ατυχήματα

Tου Διονυση Γουσετη
diongus@otenet.gr

Στη γιορτή του σχολείου του πήγαινε ο Σόλωνας Καρυδάκης. Ηταν 15 ετών και ήταν 4 Απριλίου της περυσινής χρονιάς. Στη νησίδα του δρόμου ένα αυτοκίνητο τον πέταξε μέτρα μακριά. Δεν μάθαμε τι μάρκα ήταν. Ο Σόλωνας ξεψύχησε τέσσερις μέρες αργότερα, έχοντας σώσει και κάποιες ζωές με τη δωρεά οργάνων του. Ο Φαίδωνας και η Σίσσυ –οι γονείς του– την ώρα του πόνου τους είχαν την ευαισθησία να σκεφτούν τους συνανθρώπους τους.

Ο Κώστας Κουβίδης σκοτώθηκε στα 31 του χρόνια από αυτοκίνητο σε ξέφρενη θανάσιμη νυχτερινή πορεία από την Ομόνοια, παραβιάζοντας όλα τα φανάρια της Σταδίου. Τον πέτυχε στην οδό Πεσμαζόγλου. Ο πατέρας του Γιώργος έγινε η ψυχή της μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Είσαι ό,τι κάνεις». Το τίτλο τον αντέγραψε από το κρουστό του Κώστα.

Δεν ήταν ατυχήματα. Αν ήταν, ο οδηγός δεν θα άφηνε τον Σόλωνα πεταμένο στον δρόμο, μόνο για να κρύψει το τομάρι του από τη Δικαιοσύνη. Ούτε ο δεκαοχτάρης οδηγός θα έτρεχε με 120 χλμ. στη Σταδίου. Ούτε θα είχαμε υπερδιπλάσιο αριθμό νεκρών από τον μέσο όρο της Ευρώπης. Τόση συγκέντρωση ασυνειδησίας δεν μπορεί να είναι τυχαία. Ούτε περιορίζεται η ασυνειδησία στους τροχούς και στους οδηγούς, που στην ανάδελφη χώρα μας έχουν προτεραιότητα απέναντι στους πεζούς. Την αναγνωρίζεις στα σκουπίδια που πετάει η νοικοκυρά από το μπαλκόνι. Στις μοτοσικλέτες που κυκλοφορούν στα πεζοδρόμια. Στα αδέσποτα σκυλιά, ξαμολημένα από αφεντικά που τα βαρέθηκαν. Στις λακκούβες–παγίδες σε δρόμους και πεζοδρόμια. Στις ομηρίες που μας επιβάλλουν οι διάφορες συντεχνίες. Στις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, που έγιναν μόδα. Στη φοροδιαφυγή. Στη γενική ατιμωρησία. Στους πολιτικούς εκείνους που, μπροστά στη χρεοκοπία, νοιάζονται μόνο για προσωπικά τους συμφέροντα. Η ασυνειδησία είναι γνώρισμα της χώρας μας.

Τη φετινή παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων τίμησαν με δηλώσεις τους ο γ.γ. του ΟΗΕ, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Θυμάτων Τροχαίων. Η εταιρεία «Είσαι ό,τι κάνεις» έψαξε για σχετική δήλωση του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπως την περυσινή του. Δεν τη βρήκε. Οπως δεν βρήκε δήλωση του πρωθυπουργού, ή του επικεφαλής της διυπουργικής επιτροπής για τα τροχαία, υπουργού κ. Ρέππα, ή του επικεφαλής της διακομματικής επιτροπής της Βουλής για την οδική ασφάλεια, καθηγητή Ιατρικής, κ. Γρηγοράκου, ή του Αρχιεπισκόπου.  

Αντιθέτως, βρήκε ένα νόμο, ο οποίος μετατρέπει από πλημμελήματα σε πταίσματα τα αδικήματα που οφείλονται στην «Οδήγηση υπό την επίδραση οινοπνεύματος, φαρμάκων ή τοξικών ουσιών». Σε ευθυγράμμιση με την κ. Μπατζελή που, ως υπουργός, δήλωνε ανερυθρίαστα ότι η χωρίς όρια ταχύτητα την «ξεκουράζει».

Τα δυο παιδιά θα υποδεχθούν στον ουρανό τους 1.500 νεκρούς της νέας χρονιάς που ξημερώνει στην Ελλάδα. Ανάμεσά τους μπορεί να είμαι εγώ ή εσύ, ο γονιός, το παιδί, ο αδερφός, η αδερφή, ο άντρας, η γυναίκα, ο φίλος ή η φίλη σου. Αλλά οι επιζώντες δεν θα γλιτώσουν, φοβάμαι, τη χρεοκοπία της χώρας. Φόρος και αυτή στην εθνική μας ασυνειδησία.

ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ
Με την ευκαιρία ΔΕΙΤΕ το 1ο φιλμ μικρού μήκους με θέμα την οδική ασφάλεια. ΜΟΝΟ ΚΕΡΔΟΣ ΘΑ ΕΧΕΤΕ...
(το βρήκα στο ιστολόγιο του ΚΩΣΤΑ Δ. ΚΑΒΒΑΘΑ. Την ανάρτηση την συνοδεύει καυστικότατο σχόλιο)

Γονείς για σκότωµα

Της Μαίρης Κατσανο­πούλου

Σάββατο απόγευµα στην Παραλιακή, ο νέος µπαµπάς οδηγούσε καµαρωτός τη σούπερ­ ντούπερ Μερσεντές του έχοντας καθισµέ­νο στα πόδια του το νήπιο αγοράκι του! Του κορ­ νάρισα έντροµη από δίπλα και όταν γύρισε να µε κοιτάξει και του έδειξα µε απεγνωσµένες χειρο­ νοµίες το παιδί, µε κοίταξε απαθέστατος και σπι­νάρισε απτόητος, συνεχίζοντας την κούρσα θανά­ του µε το αθώο µωρό.

Μεταφέρω αυτολεξεί από το δελτίο της περασµέ­νης Κυριακής: «Δύο βρέφη τραυµατίστηκαν σο­ βαρά σε τροχαίο ατύχηµα που σηµειώθηκε στην Ξάνθη, όταν το γιωταχί στο οποίο επέβαιναν συ­γκρούστηκε πλαγιοµετωπικά µε άλλο αυτοκίνη­ το. Τα βρέφη µεταφέρθηκαν µε κρανιοεγκεφα­ λικές κακώσεις στο Γενικό Νοσοκοµείο Ξάνθης και κατόπιν στο Πανεπιστηµιακό Νοσοκοµείο Αλεξανδρούπολης. Οπως έγινε γνωστό από την Αστυνοµική Διεύθυνση Ξάνθης, στο όχηµα στο οποίο επέβαιναν τα δύο βρέφη δεν είχαν τοποθε­ τηθεί παιδικά καθίσµατα».

Mόνο οι µισοί γονείς µε αυτοκίνητο στην Αθήνα – διαβάζω στα στατιστικά στοιχεία – αγοράζουν ει­ δικά καθίσµατα για τα παιδιά τους. Μόλις ένας στους εκατό αγοράζει καθισµατάκια µε τις τε­ λευταίες προδιαγραφές ασφαλείας. Οι υπολογι­σµοί, όµως, βγάζουν ότι οκτώ στους δέκα τραυ­µατισµούς των µικρούληδων επιβατών θα µπο­ρούσαν να αποφευχθούν µε αυτά τα σωτήρια κα­ρεκλάκια.

Και οι µακάβριοι αριθµοί λένε ότι η πρώτη αιτία θανατηφόρων ατυχηµάτων (το 55%) στα παιδιά στην Ελλάδα – ευρωπαία πρωταθλήτρια άλλωστε στο «άθληµα» – είναι τα τροχαία. Και ότι το ένα τρίτο του αίµατος στην άσφαλτο προέρχεται από λιλιπούτεια πλασµατάκια.

Μην εφησυχάζετε µε τις κανονικές ζώνες του αυτοκινήτου – αυτές προστατεύουν ανθρώπους µε ύψος πάνω από 1,50, φωνάζει σε ώτα µη ακουόντων το σωµατείο Αντιµετώπιση Παιδικού Τραύµατος. Το ίδιο ισχύει και για τον αερόσακο στο µπροστινό κάθισµα – σε αντίθετη περίπτωση, προκαλεί σοβαρό τραυµατισµό.

Θυµάµαι τις δικές µου µάχες µε γιαγιάδες και παππούδες για να καθήσει το παιδί στο ειδικό κα­ ρεκλάκι: «Δεν το λυπάσαι;», «Αφού δε θέλει...(!)» ήταν τα κλασικά επιχειρήµατά τους, εκλιπαρώ­ ντας να κρατήσουν το παιδί αγκαλιά. Το 90% των επιβατών που κρατούσε ένα παιδί αγκαλιά την ώρα του τρακαρίσµατος σώθηκε γιατί το παιδί λει­τούργησε σαν ασπίδα προστασίας. Δεν θέλω να σκέφτοµαι τι απέγινε το παιδί!

Δεν φταίει, λοιπόν, «η κακιά η ώρα», αλλά «ο κα­κός µας ο καιρός»!

Πρώτοι σε θανάτους από τροχαία

Την πλήρη αποτυχία της ελληνικής πολιτείας να περιορίσει τους θανάτους από τροχαία αποδεικνύουν τα στατιστικά στοιχεία για τις 271 περιοχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης που δημοσίευσε χθες η Eurostat. 

Πέντε περιοχές της Ελλάδας περιλαμβάνονται στην πρώτη δεκάδα με τις ευρωπαϊκές περιοχές όπου σημειώνονται οι περισσότεροι θάνατοι από τροχαία:  

Πελοπόννησος (251 θάνατοι ανά εκατομμύριο κατοίκων σε τροχαία το 2008), 

Στερεά Ελλάδα (231 θάνατοι), 

Δυτική Ελλάδα (229), 

Νότιο Αιγαίο (203), 

Ανατολική Μακεδονία-Θράκη (198). 

Συνολικά η Ελλάδα διαθέτει εννέα περιφέρειες όπου σημειώνονται περισσότεροι από 140 θάνατοι σε τροχαία. Τον χαμηλότερο αριθμό θανάτων ανά εκατομμύριο κατοίκους συγκεντρώνει η περιφέρεια Αττικής με 50 θανάτους. 

Στην Ευρώπη η περιφέρεια με τους λιγότερους θανάτους σε τροχαία είναι η περιφέρεια της Θεούτα με μηδέν θανάτους και ακολουθούν η Βιέννη και το Βερολίνο με 16 και η Βρέμη με 18 θανάτους. Από το 2000 μέχρι σήμερα οι θάνατοι σε τροχαία έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο 30% σε ολόκληρη την Ενωση.

Ενα δεύτερο ενδιαφέρον στοιχείο αφορά την αύξηση ή μείωση του πληθυσμού στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα η σημαντικότερη αύξηση πληθυσμού την περίοδο 2004-2008 σημειώθηκε στα Ιόνια νησιά με ποσοστό 11,5‰. Η σημαντικότερη μείωση παρατηρείται στην περιφέρεια Β. Αιγαίου με ποσοστό 2,9‰. 

Πανευρωπαϊκά η σημαντικότερη μείωση πληθυσμού παρατηρείται στη Γερμανία όπου σε 14 περιφέρειες ο πληθυσμός μειώθηκε περισσότερο από 3‰. Τέλος, το υψηλότερο ποσοστό ανθρώπων ηλικίας μεταξύ 55 και 64 ετών που εξακολουθεί να εργάζεται καταγράφεται στην περιφέρεια Πελοποννήσου (55,7%) και το χαμηλότερο στην περιφέρεια Β. Αιγαίου (36,2%).

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κυκλοφοριακή αγωγή και κόστος τροχαίων ατυχημάτων

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΟΠΟΥΝΙΔΗ
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ άρθρο το οποίο αποτελεί απόσπασμα μελέτης, στην οποία συμμετείχε και η δασκάλα Κλεάνθη Κουκουράκη.

Η Παγκόσμια Τράπεζα αναφέρει ότι το οικονομικό κόστος από τα τροχαία ατυχήματα ανέρχεται στο 1-3% του ΑΕΠ κάθε κράτους. Στην Ε.Ε. ετησίως διατίθεται ποσό ύψους 160 δισ. ευρώ, το οποίο ισοδυναμεί με το 2% του ΑΕΠ της Ε.Ε.–15.

Στην Ελλάδα, κάθε βαριά τραυματισμένος κοστίζει περίπου 30.000 ευρώ και κάθε ελαφριά τραυματισμένος 3.000 ευρώ. Η ελληνική οικονομία επιβαρύνεται ετησίως με δαπάνες πάνω από 14 εκατ. ευρώ για την πληρωμή συντάξεων ή αποζημιώσεων για νοσήλια, για αποκατάσταση ζημιών και σωματικών βλαβών κ.λπ. χωρίς να υπολογίσουμε την απώλεια εργατικού δυναμικού ή την επιπλέον εργασιακή απασχόληση για την αντιμετώπιση των συνεπειών των τροχαίων ατυχημάτων, δηλαδή ιατρικό προσωπικό, νοσοκομεία τροχονόμοι, πραγματογνώμονες, δικαστικοί, ασφαλιστές, όπως και με άλλα δευτερεύοντα έξοδα π.χ. δικαστικά, οδοιπορικά κ.λπ. που θα πρέπει να συνυπολογισθούν στην επιβάρυνση της ελληνικής οικονομίας.

Η σκληρή στατιστική των τροχαίων ατυχημάτων αναφέρει ότι κάθε χρόνο αφανίζεται ένα ολόκληρο χωριό 1.600 ατόμων, περίπου, από τον χάρτη της ελληνικής επικράτειας.Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων που χάνονται είναι νέοι άνθρωποι. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η Ελλάδα κατέχει την τρίτη υψηλότερη θέση στους δείκτες θνησιμότητας από τροχαία ατυχήματα μεταξύ παιδιών, εφήβων και νέων έως 25 ετών στην Ε.Ε. με 14 θανάτους ανά 100.000 άτομα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΣΥΕ, από τους 1.600 θανάτους που προαναφέραμε, ετησίως οι 450 αφορούν παιδιά και νέους έως 25 ετών.

Πρόσφατα, με βάση το Β΄ εθνικό στρατηγικό σχέδιο «Καθ’ οδόν 2006–2010», η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες της Ε.Ε. των 27 μελών που δεν έχει πετύχει σημαντικά αποτελέσματα και δεν έχει κάνει ουσιαστική προσπάθεια για την επίτευξη του στόχου της μείωσης των νεκρών από τροχαία ατυχήματα.

Τα τελευταία 12 χρόνια, στο Εργαστήριο Συστημάτων Χρηματοοικονομικής Διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης που έχουμε ασχοληθεί με το ζήτημα των τροχαίων ατυχημάτων, είδαμε ότι η αστυνόμευση περιορίζει χωρίς να μειώνει δραστικά τα τροχαία ατυχήματα.

Μακροπρόθεσμη και χρυσή επένδυση για την ύπαρξη συνειδητών πεζών και οδηγών στο μέλλον αποτελεί η κυκλοφοριακή αγωγή των παιδιών. Τα παιδιά λόγω της μικρής τους ηλικίας δεν έχουν την ωριμότητα των ενηλίκων για να καταλάβουν τι είναι επικίνδυνο και τι όχι.

Εχουν παρορμητική συμπεριφορά ιδιαίτερα όταν είναι με παρέα, περιορισμένο οπτικό πεδίο εξαιτίας του μικρού τους ύψους (το 1/3 λιγότερο από αυτό των ενηλίκων) και δεν μπορούν να αξιολογήσουν πόσο γρήγορα κινείται ένα αυτοκίνητο ή πόσο μακριά είναι αφού δυσκολεύονται να καταλάβουν τη σχέση μεταξύ ταχύτητας, απόστασης και μεγέθους.

Επίσης θεωρούν ότι, αφού αυτά βλέπουν, τα βλέπουν και οι άλλοι, καθώς μεγάλο χρονικό διάστημα της προσχολικής και σχολικής τους ηλικίας είναι εγωκεντρικά.

Τα στατιστικά στοιχεία του Κέντρου Ερευνας και Πρόληψης Παιδικών Ατυχημάτων δημιούργησαν την ανάγκη σχεδιασμού ενός εκπαιδευτικού προγράμματος για την πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων που συμβαίνουν στα παιδιά.

Σύμφωνα με τη θεωρία της πολλαπλής νοημοσύνης του Howard Gardner, άλλα παιδιά αντιλαμβάνονται καθαρά μέσω της αφηρημένης σκέψης, ενώ άλλα χρησιμοποιούν τις αισθήσεις και τα συναισθήματά τους.

Ενα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που λαμβάνει υπόψη του την παραπάνω θεωρία βασίζεται τόσο στην εξατομικευμένη όσο και την ομαδοσυνεργατική μέθοδο διδασκαλίας.

Τα τελευταία χρόνια στα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης υλοποιούνται συχνά προγράμματα κυκλοφοριακής αγωγής. Οι δραστηριότητες που τα αφορούν γίνονται στην τάξη, στην αυλή του σχολείου και στον δρόμο και αφορούν ομαδικά παιχνίδια και θεατρικά δρώμενα, αφηγήσεις, κατασκευές, χειροτεχνίες και συνεργασία με φορείς της πόλης. Πυρήνας των προγραμμάτων αυτών είναι το παιχνίδι, αφού μέσα από αυτό γνωρίζει τον εαυτό του, μαθαίνει τους ανθρώπους και τον κόσμο, αντιλαμβάνεται τα όριά του, τηρεί και σέβεται τους κανόνες.

Μέσα από τη βιωματική μάθηση παρατηρούν τόσο με τον/την εκπαιδευτικό όσο και με τους γονείς τους, τους δρόμους, τις αιτίες της ρύπανσης της πόλης, την ύπαρξη ποδηλάτων καθώς και τη συμπεριφορά των οδηγών των μεταφορικών μέσων. Παρατηρώντας καταγράφουν γραπτώς τα δεδομένα τους και τα επεξεργάζονται με προφορική συζήτηση στην τάξη.

Με την εποικοδομητική κριτική της συμπεριφοράς τόσο των οδηγών όσο και των πεζών οδηγούνται στη διερεύνηση κάποιων ψυχοκοινωνικών λόγων που κρύβονται πίσω από τη συμπεριφορά που διακρίνει τους Ελληνες, όπως είναι η έλλειψη ευγένειας, υπομονής ή οι τάσεις επίδειξης κατά την οδήγηση.

Μαθαίνουν από τη μικρή ηλικία ότι, αν θεωρούμε τους υπόλοιπους χρήστες των δρόμων ως συνανθρώπους μας και όχι ως δυνητικά αντιπάλους μας, τότε δημιουργείται περιβάλλον φιλικότητας και αλληλοσεβασμού. Καθώς είναι βέβαιο ότι οι αξίες που βιώνονται στα πρώτα χρόνια της ζωής ακολουθούν σε μεγάλο ποσοστό τις μετέπειτα αντιλήψεις του ατόμου, το πρόγραμμα της κυκλοφοριακής αγωγής αποκτά μεγάλη σημασία, αφού η θετική οδική τους συμπεριφορά θα τα βοηθήσει στην ενήλικη ζωή τους.

Τα κοκόρια και οι πινακίδες

Του Βασίλη Καραποστόλη
(καθηγητή Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών)

Φαίνεται πως η περίοδος της συγκατάβασης και της ανοχής κλείνει οριστικά. Μέχρι τώρα οι κυβερνώντες είχαν την πολυτέλεια να λένε και να ξελένε διάφορα, και οι πολίτες να μουρμουρίζουν ότι τέτοια τα έχουν ξανακούσει. Όπως σ΄ όλα όμως, έτσι και σ΄ αυτό η κρίση θα επιφέρει αλλαγές. Στο εξής, η ίδια η πραγματικότητα με τα επείγοντά της θ΄ αρπάξει μέσα απ΄ το στόμα των πολιτικών την ειλικρίνεια ή το ψέμα, για να τους επιβραβεύσει ή να τους τιμωρήσει στα γρήγορα.

Πριν από μερικές μέρες ο υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων ανακοίνωσε ότι είναι αποφασισμένος να αντιμετωπίσει ριζικά το πρόβλημα της οδικής ασφάλειας. Είχε τέτοια αποφασιστικότητα ο τόνος των δηλώσεών του ώστε η καλή πίστη των απλών πολιτών είναι υποχρεωμένη να του παραχωρήσει ό,τι της απέμεινε. Είναι τόση η ανάγκη να γίνουν πράξεις τα λόγια, που η δυσπιστία παραμερίζεται για λίγο. Δεν μπορούμε λοιπόν παρά να ευχηθούμε τα σχεδιαζόμενα μέτρα να ληφθούν συντόμως και το κυριότερο να συμμετέχουν οι πολίτες στον αγώνα που μόλις άρχισε. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Χρόνια τώρα, νύχτα και μέρα, οι δρόμοι είναι ένα θέατρο για κοκορομαχίες καταδικασμένες να μην έχουν έκβαση. Ακάματοι οδηγοί ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την απόδειξη μιας υπεροχής που ουδέποτε επικυρώνεται. Τρέχουν, προσπερνούν, παραβιάζουν τον κώδικα, πεθαίνουν για να αποδείξουν ότι δεν λογαριάζουν κανένα, ούτε τους άλλους ούτε τον νόμο, για να φθάσουν στο τέλος στην πικρή διαπίστωση ότι κανείς ποτέ δεν θα δώσει συγχαρητήρια στον πιο «ξύπνιο» και «μάγκα» ανάμεσά τους. Μετά τις φιγούρες οι επιδειξίες γυρίζουν στο σπίτι τους άπρακτοι. Αυτό σημαίνει ότι θα τοξινωθούν ακόμη περισσότερο και την επόμενη φορά θα ριχτούν με μεγαλύτερη απόγνωση στη μέθη της ταχύτητας, μέχρι να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν από οίηση.

Oι ψυχολόγοι και οι φιλόσοφοι μας έχουν ειδοποιήσει από παλιά: προκειμένου να δείξει πως «κάνει το δικό του» ένας άνθρωπος είναι δυνατόν να φθάσει ακόμη και στην αυτοκαταστροφή. Το γνωρίζουμε όλοι ότι η παρατήρηση αυτή είναι πολύ κοντά σε κάποιες πλευρές του ελληνικού χαρακτήρα. Αλλά τότε θα έπρεπε, στ΄ αλήθεια, να τρέμουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού είμαστε, όντως, ικανοί να εξοντωθούμε. Κάθε μέρα, άλλωστε, αυτό πιστοποιείται, και το αίμα που ρέει στην άσφαλτο αντί να σωφρονίζει, λες και ερεθίζει ακόμη περισσότερο τους επίδοξους τολμητίες. «Εκεί που απέτυχαν οι άλλοι, εγώ θα τα καταφέρω», λένε και πατάνε το γκάζι. Τι θα μπορούσε να τους ανακόψει; Η απάντηση είναι στερεότυπη, την έχουν δώσει οι κοινωνίες από τότε που διαπιστώθηκε ότι τα άτομα έχουν ανάγκη να προστατεύονται από τα ίδια τους τα πάθη. Νόμος και Αγωγή. Αυτά είναι τα μέσα, δεν υπάρχουν άλλα και η ελληνική Πολιτεία, όπως κάθε άλλη, μόνο σ΄ αυτά μπορεί να προσφύγει.

Το θέμα, βέβαια, πάντα είναι η επιβολή του νόμου. Κι εδώ η μάχη θα είναι λυσσώδης. Ηδη, για παράδειγμα, τα εμπορικά συμφέροντα αντέδρασαν στην εξαγγελία για την κατάργηση των υπαίθριων διαφημιστικών πινακίδων οργανώνοντας μια προκλητική καμπάνια. Από την άλλη, 60 σύλλογοι, οργανώσεις και κινήσεις πολιτών, πολλοί από τους οποίους είναι γονείς θυμάτων, απαιτούν την τήρηση των νόμων υψώνοντας μια φωνή που βγαίνει από τα σπλάχνα τής πιο παράλογης και οδυνηρής εμπειρίας: «ο άνθρωπος πάνω από το αυτοκίνητο- πάνω από τη διαφήμιση» γράφουν στο ψήφισμά τους. Εστειλαν το μήνυμά τους προς το κράτος και περιμένουν ανταπόκριση συντηρώντας μέσα τους αυτό που οι Ελληνες κατάντησαν να το κρύβουν: την ελπίδα, από φόβο μήπως τους θεωρήσουν αφελείς.

Οσο για το κράτος, αυτό δεν έχει πια το περιθώριο να παλινδρομεί. Καλείται να ενεργήσει αμέσως ώστε να εφαρμοστεί ο νόμος και να ασκηθεί μια πολιτική για την οδική αγωγή, ιδιαίτερα των νέων. Κάποτε, στα σχολεία διδασκόταν η Αγωγή του Πολίτου. Αν ένα μάθημα παρόμοιου τύπου με ευρύτερο κοινωνικό περιεχόμενο περιλαμβανόταν και πάλι στο πρόγραμμα, τότε η οδική αγωγή θα έπρεπε οπωσδήποτε να είναι βασικό του μέρος. Υπό έναν όρο: να είναι η διδασκαλία ευέλικτη, προσεκτική, φειδωλή σε νουθεσίες.

Γιατί αν πεις στους εφήβους «μην τρέχετε, θα φάτε το κεφάλι σας», θα κοροϊδέψουν τον γεροντισμό σου. Αν πεις όμως «για σκεφτείτε τι πάτε να αποδείξετε τρέχοντας», ίσως στο κεφάλι τους κάτι να μείνει. Ας δοκιμάσουμε λοιπόν.

ΠΗΓΗ ΤΑ ΝΕΑ

Ο «Μολώχ» της ασφάλτου και άλλα παραμύθια

Σαν σήμερα το 2003 έγινε στα Τέμπη μια τραγωδία που συγκλόνισε την Ελλάδα. Ο οδηγός ενός φορτηγού που μετέφερε υαλοβάμβακες λόγω του ότι δεν φρόντισε να στερεώσει σωστά το εμπόρευμά του σε μία απότομη και κλειστή στροφή λόγω μεταφοράς βάρους έχασε τον έλεγχο και μπηκε στο αντίθετο ρεύμα όπου τη στιγμή εκείνη ένα πουλμαν που μετέφερε 49 αθώα θύματα ηλικίας 15 ετών,2 καθηγητές και τον οδηγό..Οι υαλοβάμβακες δεν ήταν σωστά στερεωμένοι και έπαιξαν το ρόλο των "ξυραφιών" καθώς τινάχτηκαν προς το πουλμαν και κατέστρεψαν το λεωφορείο...

Πρίν δυο μέρες σε πίστα αγώνων ένας 8χρονος έχασε τη ζωή του όταν ένας αγωνιζόμενος έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του και έπεσε με μεγάλη ταχύτητα στους θεατές

Είτε σε πίστες είτε σε δρόμους σκοτωνόμαστε σαν κοτόπουλα και οι αρμόδιοι-αναρμόδιοι εδώ και δεκαετίες σφυρίζουν αδιάφορα. 

Η μόνη σοβαρή προσπάθεια που έχει γίνει σε τούτο τον τόπο είτε με την μορφή ΚΡΑΥΓΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ , είτε με την την μορφή ΕΝΤΥΠΗΣ ΣΟΒΑΡΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, είτε με την μορφή ΕΜΠΡΑΚΤΗΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ έχει ως αφετηρία και ψυχή έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα τερματισμού του πολέμου της ασφάλτου, ο οποίος δυστυχώς παλεύει μόνος υπο την χλεύη των αμοδίων καρεκλοκένταυρων.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι δικό του και δημοσιεύθηκε στο τευχος 410 του περιοδικού 4ΤΡΟΧΟΙ τον Νοέμβριο του 2004. To αναδημοσιεύω με μια απλή προτροπή. Αφού σας διευκρινσω οτι τον κύριο Καββαθά ΔΕΝ τον γνωρίζω προσωπικά και ΔΕΝ τον έχω συναντήσει ΠΟΤΕ θέλω να σας πω πως αξίζει πραγματικά να επιδιώξετε να ζήσετε την εμπειρία του safetrack. Κάθε φορά  δε που θα την "παραλληλίζετε¨ με τις εξετάσεις οδήγησης που δώσατε για να πάρετε το "δίπλωμά" σας, θα γελάτε με την ψυχή σας μέχρι τα βαθιά σας γεράματα...

Ο «Μολώχ» της ασφάλτου και άλλα παραμύθια


ΕΛΕΓΑ να μην ασχοληθώ ξανά με το θέμα. Ύστερα από σαράντα χρόνια και περισσότερα από 20.000 άρθρα για τις αιτίες που προξενούν το θάνατο στους ελληνικούς δρόμους, πήρα την απόφαση, επειδή δεν έχει υπάρξει κυβέρνηση, κόμμα, υπουργός, ακόμα και πρωθυπουργός που να μην έχει «συνδέσει» το γράφοντα και τους 4Τ, προφανώς επειδή τα περίεργα αυτά άτομα πίστευαν (και πιστεύουν) ότι είμαστε οι τελευταίοι που «δικαιούμεθα δια να ομιλούμε» για θέματα οδικής ασφάλειας.

Και, αν ήταν μόνο τα κείμενα μιας ολόκληρης ζωής, μικρό το κακό. Αυτό που με κάνει έξω φρενών είναι ότι το περιοδικό δε θεωρητικολογεί, αλλά στηρίζει τις προτάσεις με μεγάλες επενδύσεις και πρακτικές λύσεις.

Πάνω από 3 εκατομμύρια ευρώ διατέθηκαν για την ίδρυση και ανάπτυξη της θυγατρικής μας εταιρείας Safetrack A.E., που, εδώ και ένα χρόνο, λειτουργεί (με πιστοποιητικό ISO 9001-2002) στο αυτοκινητοδρόμιο Μεγάρων.

Πάνω από 6.000 οδηγοί, κυρίως εργαζόμενοι σε μεγάλες και καλά οργανωμένες εταιρείες, έχουν παρακολουθήσει τα σεμινάρια ασφαλούς οδήγησης και οι περισσότεροι δήλωσαν ότι έζησαν μια ανεκτίμητη εμπειρία, που τους βοήθησε να μειώσουν σημαντικά τις πιθανότητες εμπλοκής τους σε τροχαίο. Αυτήν τη στιγμή, η εταιρεία βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο της επανέκδοσης των σχετικών αδειών, για να προχωρήσει στην κατασκευή ενός μοναδικού για την ελληνική πραγματικότητα Κέντρου Οδικής Ασφάλειας, στην ιδιόκτητη έκταση των 125.000 μ2 που βρίσκεται στο 62ο χιλιόμετρο της Ε.Ο. Αθηνών-Λαμίας. Εκεί, το περιοδικό και οι άνθρωποί του θα προχωρήσουν σε ερευνητικά προγράμματα, σε συνεργασία με ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια και πολυτεχνεία.

Στην ειδικά εξοπλισμένη πίστα θα μελετηθεί η συμπεριφορά οδηγών κάτω από την επήρεια του αλκοόλ, των φαρμάκων που τυχόν λαβαίνουν, την κούραση, την υπνηλία, αλλά και την παντελή άγνοια της «τέχνης» της οδήγησης που χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειονότητα των οδηγών στην Ελλάδα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα παραπάνω και άλλα παρεμφερή έχουν υποβληθεί, σε μελέτες που έχουν γίνει με ίδια κεφάλαια, σε όλους τους υπουργούς Μεταφορών και στα γραφεία τουλάχιστον τριών πρωθυπουργών, χωρίς κανείς να απαντήσει. Επειδή πιστεύω ότι η 35χρονη παρουσία και προσφορά των 4Τ (και του γράφοντος;) σε θέματα οδικής ασφάλειας αγνοείται από τα κομματικά στελέχη που τοποθετούνται στο πιο δύσκολο και ευαίσθητο (μετά το Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών) υπουργείο της χώρας, από εδώ και πέρα, οι εν λόγω κύριοι θα αναφέρονται με όνομα και επώνυμο, για να ξέρει το κοινό ποιον ψηφίζει και ποιος προσφέρει ή αφαιρεί κομμάτια απ’ το σώμα της χώρας.

Το πιο ωραίο είναι ότι οι προτάσεις αυτές δε γίνονταν επειδή η εταιρεία, το περιοδικό και ο γράφων πίστευαν ότι θα... έσωζαν την Ελλάδα, αλλά ύστερα από απαίτηση των αρμοδίων! Οι προτάσεις που υποβλήθηκαν στους υπουργούς Πάγκαλο, Μαντέλη, Βερελή και Λιάππη αναπαύονται στα αρχεία μου, όπως και εκείνες παλαιότερων ετών σε άλλα «αστέρια» της πράσινης και της γαλάζιας ιεραρχίας.

Μα, καλά, μου λένε φίλοι και αναγνώστες. Είναι δυνατόν να μην ακούν τους ειδικούς; Όχι απλώς είναι, αλλά αυτό είναι το διαχρονικό, διακομματικό και διακυβερνητικό καθεστώς! Αν εξαιρέσει κανείς τις περιπτώσεις Κουρή και Σπηλιωτόπουλου, που ανάφερα στο «Εν Λευκώ» Οκτωβρίου, κανένα Ουργκ δε μας έδωσε σημασία.

Τα δυστυχήματα με το Chinook και το λεωφορείο στο «πέταλο του θανάτου», στο Μαλιακό, έκαναν πολλούς συναδέλφους να με καλέσουν στις εκπομπές τους, για να «πω τη γνώμη μου». Και που την είπα, τι έγινε; Τίποτα! Έχω, μάλιστα, την υποψία ότι οι θέσεις που εξέφρασα ενόχλησαν τους «αρμοδίους», που, ως άσχετοι (;), αποφάσισαν να λύσουν το πρόβλημα τοποθετώντας φωτογραφικές κάμερες!

Παρά τις καλές μου προθέσεις, δεν έχω το χρόνο να ανατρέξω στα τεύχη των 35 ετών και να δημοσιεύσω (πάλι) τα στοιχεία που σε όλο το παρανοϊκό μεγαλείο παρουσιάζουν την εικόνα των τροχαίων στην Ελλάδα. Ούτε ξέρω πόσες φορές έχω γράψει και πει ότι από το 1970 έως και το 2003 περισσότεροι από 50.000 (!) άνθρωποι άφησαν τη τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο!

Χάρηκα, λοιπόν, βλέποντας το ρεπορτάζ των Mανώλη Σταυρακάκη και Aιμίλιου Nέγκη, στον «Kόσμο του Eπενδυτή» (2-3/10/2004). Παραθέτω τις πιο χαρακτηριστικές επισημάνσεις, για να δείτε (πάλι) το μέγεθος του προβλήματος, που δε λύνεται μόνο με αστυνομικά μέτρα, όπως θα δούμε παρακάτω.

- Kάθε μέρα χάνεται μια πενταμελής οικογένεια ή μια ομάδα μπάσκετ.

- Kάθε δεύτερη μέρα μια ποδοσφαιρική ομάδα θυσιάζεται στην άσφαλτο.

- Kάθε εβδομάδα μια διμοιρία των MAT ή ένα λεωφορείο 35 θέσεων.

- Kάθε μήνα ένας λόχος στρατιωτών.

- Περίπου έξι-δέκα παιδιά ηλικίας έως 15 ετών πέφτουν θύματα τροχαίων ως πεζοί ή επιβάτες κάθε εβδομάδα. Δηλαδή, κάθε μήνα χάνεται μια σχολική τάξη!

- Συνολικά, από το 1975 μέχρι σήμερα, δηλαδή στα 30 χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου, αφανίστηκε από το χάρτη της Eλλάδας μια επαρχιακή πόλη των 50.000 κατοίκων.

- O αριθμός νεκρών και τραυματιών στη χώρα μας από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, τους Bαλκανικούς κι εκείνον της Kύπρου, είναι μικρότερος από το συνολικό αριθμό των νεκρών και των τραυματιών που προέκυψαν από τα τροχαία ατυχήματα τη χρονική περίοδο από το 1964 έως το 2000.

- Σε 15 χρόνια είχαμε συνολικά 460.000 τραυματίες, από τους οποίους περίπου 45.000 έμειναν ανάπηροι. Δηλαδή, όσο πληθυσμό έχει η πόλη του Aγρινίου!

- Kάθε χρόνο, από τους 30.000 τραυματίες των τροχαίων, περίπου 3.000 αποκτούν μόνιμες αναπηρίες.

- Σε κάθε τρία θανατηφόρα τροχαία, το ένα αφορά εμπλοκή φορτηγού αυτοκινήτου. H μεγάλη συχνότητα των τροχαίων με φορτηγά είναι δυσανάλογη με τον αριθμό τους (1.100.000 επί συνόλου 5.500.000 οχημάτων).

- Σύμφωνα με έρευνα του νοσοκομείου Eυαγγελισμός, έξι μήνες μετά το τροχαίο, πεθαίνουν, με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, οι έξι στους δέκα τραυματίες. Δύο μένουν «φυτά» ή βαριά ανάπηροι! Mόλις ένας καταφέρνει να επανέλθει...

- Tα μισά παιδιά που σκοτώνονται σε τροχαία θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, αν ήταν σωστά προσδεδεμένα σε παιδικό κάθισμα.

- Ένας στους πέντε Έλληνες δε θα σκοτωνόταν, αν ήταν δεμένος στο αυτοκίνητό του με τη ζώνη ασφαλείας. Aκριβώς το ίδιο θα συνέβαινε, αν οι μοτοσικλετιστές, την ώρα του ατυχήματος, φορούσαν κράνος.

- Διακόσιοι Έλληνες κάθε χρόνο θα ήταν ακόμη μαζί μας, αν οι οδηγοί των αυτοκινήτων δεν είχαν καταναλώσει μεγάλες ποσότητες αλκοόλ πριν μπουν στο αυτοκίνητό τους.

- Tα τροχαία ατυχήματα εξακολουθούν να αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου για παιδιά ηλικίας 5-14 ετών και τη δεύτερη για παιδιά κάτω των 5 ετών.

- Tο ποσοστό χρήσης του παιδικού καθίσματος στην Eλλάδα είναι μόλις 15%!

- Τα παιδικά καθίσματα, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, μειώνουν κατά 71% τον κίνδυνο θανάτου παιδιών κάτω των 5 ετών, κατά 67% την πιθανότητα εισαγωγής στο νοσοκομείο και κατά 50% τον κίνδυνο μικροτραυματισμών.

- Tο 91% των παιδιών ηλικίας έως 11 ετών μετακινείται χωρίς παιδικό κάθισμα και, από αυτά, το 3,5% είναι επιβάτες μπροστινού καθίσματος!

- Παιδικά καθίσματα αγοράζει μόνο το 58% των γονιών που μένουν στην Aθήνα και ακόμα λιγότερο (32%) στην επαρχία...

- Mόνο το 0,5%-1% των γονιών αγοράζει τελευταίων προδιαγραφών κάθισμα ασφαλείας, που είναι ειδικό για το βάρος, την ηλικία, το ύψος του παιδιού και παρέχει ικανοποιητική προστασία.

- Στο ποσό των 3 δισ. ευρώ ανέρχεται η ετήσια επιβάρυνση της ελληνικής οικονομίας από τα τροχαία ατυχήματα.

- Κάθε χρόνο πληρώνουμε τόσα χρήματα για τα τροχαία, που θα μπορούσαμε να διοργανώνουμε Oλυμπιακούς Aγώνες κάθε τρία χρόνια!

- Tο κόστος των τροχαίων αντιπροσωπεύει περίπου το 2,7%-2,9% του Aκαθάριστου Eθνικού Προϊόντος!

- Περισσότερα ενεργά χρόνια χάνονται από τα τροχαία παρά από τον καρκίνο και τα καρδιαγγειακά προβλήματα μαζί...

Μετά τα παραπάνω, ένας τρόπος υπάρχει για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα: οι αυστηρές εξετάσεις από επαγγελματίες και όχι από δημόσιους υπάλληλους, που κληρώνονται για τη περίσταση, η σωστή εκπαίδευση των υποψήφιων οδηγών σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους και σε συνθήκες πραγματικής κυκλοφορίας και ο αμείλικτος και επαγγελματικός τρόπος επανεξέτασης όσων έχουν εμπλακεί σε δυστύχημα με βαρύ τραυματισμό ή θάνατο.

Μπορεί κάποιοι αναγνώστες να «βαρέθηκαν» τις επαναλήψεις, αλλά θα ξαναπώ ότι το 60% των τροχαίων καταγράφονται σε δημοτικούς και κοινοτικούς δρόμους ή, σε απλά ελληνικά, μέσα στις πόλεις. Στις εθνικές οδούς πλησιάζει το 33% και στις επαρχιακές το 29%.

Δεν υπάρχει βαρύτερη, αισχρότερη και πιο δολοφονική παράβαση από την παραβίαση της προτεραιότητας. Το 18% των τροχαίων οφείλονται σε παραβίαση του STOP. Στην υπέρβαση του ορίου οφείλεται το 17%, ενώ το 15% στις «σφήνες» και στην είσοδο στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας.

Πρωταθλητής στο θανατικό είναι η πρωτεύουσα, όπου έχουν συγκεντρωθεί και οι περισσότεροι Nεάντερταλ, με 36,9% των τροχαίων.

Μην πιστεύοντας ότι ο μισός ελληνικός λαός έχει βαλθεί να ξεκάνει τον άλλο μισό, ο Ν. Σκορδίλης (Ελευθεροτυπία, 26/9/2004) δημοσίευσε τις ανακοινώσεις του συνεδρίου του Πανελλαδικού Συνδέσμου Παραπληγικών - Kινητικά Aναπήρων, που έγινε το Νοέμβριο του 2002 με θέμα «Tροχαία ατυχήματα - Σύγχρονη ελληνική τραγωδία»:

- Tο 80% νεκρών και τραυματιών ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 16-44 ετών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις οικογένειες, τη δημογραφική εξέλιξη, την κοινωνική συνοχή αλλά και την εθνική οικονομία.

- Tο κοινωνικοοικονομικό κόστος των τροχαίων ατυχημάτων υπολογίζεται για τη χώρα μας σε 2.500.000 ευρώ/έτος, μόνο για τις απώλειες ζωής (νεκροί).

- Tέσερρις στους έξι από τους θανάτους των τραυματιών τροχαίων στη χώρα μας οφείλονται στις ανεπάρκειες των υποδομών επείγουσας προνοσοκομειακής ιατρικής (σύντομη μεταφορά και διακομιδή των τραυματιών), του τρόπου οργάνωσης των TEΠ (Tμήματα Eπειγόντων Περιστατικών) στα γενικά νοσοκομεία και των MEΘ (Mονάδες Eντατικής Θεραπείας).

- Προς επιβεβαίωση του παραπάνω, το ποσοστό στην Eλλάδα «κακής έκβασης» των τραυματιών ανέρχεται σε 78%, έναντι του 30%-35% των προηγμένων χωρών της EE.

Θα μπορούσα να γεμίσω δεκάδες σελίδες με το υλικό, που, δυστυχώς, προσφέρεται άφθονο στη χώρα μας. Γι’ αυτό, σταματώ εδώ, ελπίζοντας ότι, πριν φύγω από το μάταιο τούτο κόσμο (ελπίζω όχι ως θύμα τροχαίου!), να βρεθεί κάποιος πρωθυπουργός που να καταλάβει ότι θέματα όπως είναι η οδική ασφάλεια, η ασφάλεια στις αερομεταφορές αλλά και στην ακτοπλοΐα δεν είναι πράγματα που αφήνονται σε ανεπάγγελτους, σε αφισοκολλητές, σε απόφοιτους του... Πάντειου Πανεπιστημίου (έγινε κι αυτό, στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας) και σε άλλα προστατευόμενα (από τα κομματικά γραφεία) δείγματα της ελληνικής πανίδας.

Η δράση αυτών των καρεκλοκένταυρων είναι εμφανής σε περιστατικά σαν εκείνο του «Σάμινα», της πυραυλακάτου «Κωστάκος», του Yakovlev, του C130 στη Δίρφυ, των (τριών) ελικοπτέρων του ΕΚΑΒ, του Chinook, των δυστυχημάτων στα Τέμπη και στων 50 (;) νέων νεκρών από το δυστύχημα του Μαλιακού μέχρι τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές.