ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Πρωθυπουργός Τσακαλώτος; Ας γελάσω…

Γράφει ο Χαρίδημος Κ. Τσούκας 

Καθηγητής Στρατηγικής Διοίκησης στην Εδρα Columbia Ship Management στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής Οργανωσιακής Συμπεριφοράς στο Πανεπιστήμιο Warwick 

(www.htsoukas.com)

 

«Φαντάζεστε τον εαυτό σας πρωθυπουργό;», ρωτάει ο Κώστας Γιαννακίδης τον πρώην υπουργό Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδη Τσακαλώτο. 

Απάντηση: «Ναι. Εχω την εμπειρία που μου προσέφερε η συμμετοχή στο Eurogroup, η διαπραγμάτευση και οι συζητήσεις με ανθρώπους όπως ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε. Εχω ευρωπαϊκό προφίλ και δικτύωση έξω από την Ελλάδα, κάτι που είναι σημαντικό για έναν πρωθυπουργό. Και φυσικά έχω αποδείξει και στη Βουλή ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τον κ. Μητσοτάκη με επιχειρήματα» («Βήμα», 30/7/2023). 

Μάθαμε, λοιπόν, τα προσόντα που, σύμφωνα με τον υποψήφιο πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να έχει ένας υποψήφιος πρωθυπουργός: να υπήρξε συνομιλητής πολιτικών αξιωματούχων μεγάλων χωρών, να έχει ευρωπαϊκή δικτύωση (ό,τι αυτό σημαίνει) και να είναι σε θέση να αντιπαρατεθεί ρητορικά με τον κύριο αντίπαλό του. Ισως από αβρότητα στον κ. Τσίπρα, ο κ. Τσακαλώτος παρέλειψε να αναφέρει ότι, αν και τυπικά μη απαραίτητο, αναμένεται η καλή γνώση της αγγλικής (κατά προτίμηση να είναι μητρική γλώσσα). 

Αυτή και μόνο η αντίληψη για τα προσόντα του πρωθυπουργού καθιστά τον κ. Τσακαλώτο ακατάλληλο για τη θέση αυτή (για να γίνω πιο κατανοητός: disqualifies him).  

Μήπως είμαι υπερβολικά αυστηρός;  

Κρίνετε μόνοι σας.  

Τι είναι πιο σημαντικό; Να «συζητάς» και να «διαπραγματεύεσαι» με ηγέτες άλλων χωρών ή να κερδίζεις πόντους για τη χώρα σου στις διαπραγματεύσεις; 

Και ο Καμμένος και ο Λαφαζάνης συνομιλούσαν με αλλοδαπούς ηγέτες, αλλά θα ξεκαρδιζόμασταν αν μας έλεγαν ότι αυτό τους καθιστά εν δυνάμει πρωθυπουργούς.  

Το γεγονός και μόνο ότι η διαπραγματευτική ομάδα, στην οποία περίοπτη θέση κατείχε ο κ. Τσακαλώτος, έχασε τη διαπραγματευτική μάχη με τους δανειστές, το πρώτο εξάμηνο του 2015, εξαιτίας της ανορθολογικής στρατηγικής που ακολούθησε, φόρτωσε τη χώρα με ένα επαχθές τρίτο μνημόνιο κόστους 86 δισ. ευρώ, και λίγο έλειψε να τη θέσει εκτός ευρώ και ΕΕ, αρκεί για να ωθήσει πολιτικούς σαν τον κ. Τσακαλώτο στο πολιτικό περιθώριο για πάντα. Ξέρει καλά ότι αυτό θα συνέβαινε σε μια θεσμικώς ώριμη χώρα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο. 

Εν ολίγοις: όταν βγαίνεις ηττημένος από μια διαπραγμάτευση, δεν συγκαταλέγεις στα προσόντα σου τη διαπραγματευτική σου ικανότητα. Μπορείς να εκθειάσεις τη μαχητικότητά σου, αλλά δεν μπορείς να υπερηφανευθείς για το αποτέλεσμα της μάχης. Ο στρατηγός που ηττάται δεν μπορεί να θέσει υποψηφιότητα για αρχιστράτηγος! 

 Φυσικά, είναι σημαντικό να μπορεί να σταθεί ρητορικά απέναντι στον κύριο αντίπαλό του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά δεν είναι το μείζον προσόν για έναν υποψήφιο πρωθυπουργό. 

Γιατί;  

Διότι η κύρια δουλειά του πρωθυπουργού – του κυβερνήτη του σκάφους – είναι να αποφασίζει και δευτερευόντως να αγορεύει. Θυμίζω την ετυμολογία του «de-cisio» – αποκοπή. Αποκόπτω όλες τις εναλλακτικές για να καταλήξω στην πλέον πρόσφορη. Οποιος ενοικεί στο Μαξίμου χειρίζεται κρίσεις τύπου Ιμίων, πανδημίας, υποβοηθούμενης από την Τουρκία διείσδυση παράτυπων μεταναστών στη χώρα του κ.ο.κ. Το πρώτο προσόν του κυβερνήτη, γράφει ο μεγάλος πολιτικός φιλόσοφος Ησαΐας Μπερλίν, είναι η «αίσθηση της πραγματικότητας» και, συνακόλουθα, η ευθυκρισία. Η ικανότητά του να παίρνει και να υλοποιεί δύσκολες –συχνά, επώδυνες– αποφάσεις είναι εξόχως σημαντική.  

Θυμάστε τι απάντησε ο κ. Βαρουφάκης όταν, στην τηλεμαχία του περασμένου Μαΐου, τον ρώτησε η δημοσιογράφος Ράνια Τζίμα πως θα αντιμετώπιζε την κατάληψη ελληνικής βραχονησίδας από Τούρκους κομάντο;  

Αυτός ο ευφραδής, σχεδόν τραύλιζε. «Το σημαντικό», είπε ο πεφωτισμένος, είναι «να μη φτάσουν τα πράγματα ως εκεί». Φυσικά. Σε έναν ιδανικό κόσμο δεν φτάνουν τα πράγματα ως εκεί – δεν υπάρχουν πόλεμοι, οικονομικές κρίσεις ή μεταναστευτικές ροές, όπως δεν υπάρχουν εγκληματικότητα, διαζύγια ή ναρκομανία. Μόνο που ο πραγματικός κόσμος είναι «πεπτωκώς» – διαμορφώνεται όχι μόνο από την ανθρώπινη καλοσύνη αλλά και από τις κακές όψεις της ανθρώπινης φύσης, με σημαντικότερες το συμφέρον, την ιδιοτέλεια και την ισχύ. Πιο απλά, συχνά δεν επιλέγουμε τα προβλήματά μας – μας βρίσκουν. 

Ο κ. Τσακαλώτος προέρχεται από εκείνη τη σχολή σκέψης από την οποία χαρακτηριστικά αποφοιτούν οι ιδεοληπτικοί: τα προβλήματα θα έπρεπε να είναι διαφορετικά από αυτά που είναι. Οι ιδεοληπτικοί διεκτραγωδούν την πραγματικότητα διότι δεν τους επιτρέπει να ξεδιπλώσουν απρόσκοπτα τις «ιδέες» τους για τον κόσμο – η πραγματικότητα είναι εμπόδιο, όχι πρώτη ύλη για επεξεργασία. Στην ουσία αισθάνονται ως μέλη μονοθεματικών, αλτρουιστικών ΜΚΟ (εξαιρετικά ευγενές καθαυτό), πλην όμως αξιώνουν να κυβερνούν σύνθετες, ετερογενείς, πολυθεματικές κοινωνίες, στις οποίες κυριαρχεί η σύγκρουση συμφερόντων και αξιών. Ενώ ο κυβερνητικός ρόλος επιτάσσει λήψη και υλοποίηση δύσκολων αποφάσεων, δεν διαθέτουν τη διανοητική, προσληπτική και ψυχολογική σκευή για να το κάνουν. Η τετραετία 2015-2019 δεν είναι μακρινή. 

«Μπορεί κάποιος να είναι και ριζοσπαστικός και ρεαλιστής;», ρωτά εύστοχα ο κ. Γιαννακίδης. 

«Ναι», απαντά ευθύβολα ο κ. Τσακαλώτος. «Να σας δώσω ένα παράδειγμα», συνεχίζει ως καλός ακαδημαϊκός δάσκαλος. «Μπορείς να έχεις μια αυστηρή γραμμή εναντίον των pushbacks, λέγοντας ότι αυτό δεν είναι ανθρωπιστική αντιμετώπιση, και ταυτοχρόνως να αναπτύξεις μια ρεαλιστική στρατηγική ένταξης των μεταναστών σε συγκεκριμένες περιοχές ώστε να βοηθήσεις τον πρωτογενή τομέα». Η ιδεοληψία ξαναχτυπά – ανακατασκευάζει το πρόβλημα για να το φέρει στα μέτρα της. Μακάρι να ήταν τόσο απλό κ. Τσακαλώτο! Οι επαναπροωθήσεις (pushbacks) είναι μια νομικώς και ηθικώς επιλήψιμη εκδοχή του ευρύτερου θέματος της προστασίας συνόρων. Το δύσκολο ερώτημα είναι: πώς προστατεύει μια χώρα τα σύνορά της, σεβόμενη συγχρόνως τις διεθνείς δεσμεύσεις της, οι οποίες προνοούν για την προστασία των δικαιωμάτων των παράτυπων μεταναστών; 

Ο κ. Τσακαλώτος το αποφεύγει. Για τους ιδεοληπτικούς θα ήταν ιδεώδες να μη χρειάζονται προστασία τα σύνορα – να είναι οι άνθρωποι αδέλφια. Ελα, όμως, που, συχνότατα, δεν αισθάνονται ότι είναι!  

Πώς ασκεί μια δημοκρατική κυβέρνηση τη βία που συνήθως συνοδεύει την προστασία των συνόρων;  

Τσιμουδιά ο κ. Τσακαλώτος. 

Πού εστιάζει; 

 Στη «ρεαλιστική στρατηγική ένταξης των μεταναστών σε συγκεκριμένες περιοχές». Θαυμάσια. Λίγοι θα διαφωνήσουν. Πώς, όμως, το πετυχαίνει αυτό μια κυβέρνηση όταν αντιτίθενται οι τοπικές κοινωνίες; 

 Ιδού ένα παράδειγμα από τη γενέτειρά μου, το Καρπενήσι. Τον Απρίλιο 2020, παρά τις απαγορεύσεις μετακινήσεων λόγω κορονοϊού, αρκετοί κάτοικοι του Καρπενησίου πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας («Πρώτο Θέμα, 23/4/2020), κοντά στην είσοδο της πόλης προκειμένου να αποτρέψουν την άφιξη λεωφορείων που θα μετέφεραν 108 μετανάστες και πρόσφυγες. Τη διαμαρτυρία υποστήριξαν οι πλείστοι τοπικά εκλεγμένοι αξιωματούχοι, καθώς και ιερωμένοι με κύρος. Η κυβέρνηση τελικά υποχώρησε και το σχέδιο εγκατάστασης ακυρώθηκε. Ερώτημα: πώς θα χειριζόταν ο πρωθυπουργός Τσακαλώτος τέτοιες αντιδράσεις; Περαιτέρω: πώς θα χειριζόταν τις τοπικές αντιδράσεις, σε διάφορα μέρη της χώρας, κατά των ανεμογεννητριών; («Οχι στον βιασμό των βουνών μας» είναι το σύνθημα που θα δεις κανείς προσεγγίζοντας το Καρπενήσι).  

«Πώς βλέπετε την κατάσταση της δημοκρατίας μας;», ρωτάει ο κ. Γιαννακίδης τον κ. Τσακαλώτο.  

Ο κ. Τσακαλώτος απαντά μια μία μικρή διάλεξη περί «ανελεύθερης» δημοκρατίας. «Υπάρχει ένας αγγλικός όρος, «illiberal democracy». Είναι το σύστημα που καλύπτει μη δημοκρατικές πρακτικές πίσω από τα προσχήματα της αστικής δημοκρατίας. Είναι η δημοκρατία του Ορμπαν, αυτό που βλέπουμε στην Πολωνία και στην Ιταλία της Μελόνι. Με ισχυρούς ομίλους που ελέγχουν τα media και τα δικαιώματα μπαίνουν στην άκρη. Η Ελλάδα δεν έχει φτάσει εκεί, αλλά η Νέα Δημοκρατία μεταφέρει τέτοια στοιχεία. Δείτε τι έγινε με τις υποκλοπές, πώς αντιμετωπίζονται οι Ανεξάρτητες Αρχές, πόσο αργή είναι η Δικαιοσύνη και πόση στήριξη έχει η κυβέρνηση από τα μέσα ενημέρωσης. (…) Αλλο παράδειγμα: Είναι δυνατόν η ΕΡΤ να υπάγεται στο γραφείο του Πρωθυπουργού; Και γιατί η επιλογή της ηγεσίας της ΕΡΤ να μη γίνεται μέσα από ευρύτατες συναινέσεις;». 

Ολες οι εμπειρικές διαπιστώσεις του κ. Τσακαλώτου είναι ορθές. Με μια κρίσιμη διαφορά: η χειραγώγηση και/ή κομματικοποίηση Ανεξάρτητων Αρχών, της Δικαιοσύνης, καθώς και δημόσιων οργανισμών όπως η ΕΡΤ, η δημόσια διοίκηση και τα νοσοκομεία δεν εφευρέθηκαν από τη ΝΔ αλλά είναι πάγια γνωρίσματα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας. Κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: ο τρόπος που τα κόμματα εξουσίας κυβερνούν – η κομματοκρατική αντίληψη των θεσμών, τα ανεπιθύμητα από τις κυβερνήσεις θεσμικά αντίβαρα, η απουσία ανεξάρτητης από την κυβερνητική εξουσία θεσμικής λογικής.  

Τι απέτρεψε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να διορίσει πρόσωπο ευρείας συναίνεσης ως πρόεδρο της ΕΡΤ ή ως επικεφαλής της ΕΥΠ το 2015; 

Γιατί έκανε κομματικούς διορισμούς στη διοίκηση των νοσοκομείων; 

Στοιχείο της ιδεοληπτικής σκέψης είναι η άκριτη μεταφορά εννοιών από διαφορετικά συμφραζόμενα. Ο ομιλητής αποτρέπεται, έτσι, από το να βλέπει με διαύγεια τη συγκεκριμένη πραγματικότητα που αντιμετωπίζει – τα δικά του συμφραζόμενα. Οι εισηγμένες έννοιες λειτουργούν ως παραμορφωτικός φακός.  

Το πρόβλημα με τη δημοκρατία μας δεν είναι ότι είναι «ανελεύθερη», όπως στην Ουγγαρία ή την Τουρκία, αλλά ότι, διαχρονικώς...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Εγεννήθη ημίν μέλλων Πρωθυπουργός, ο… Τσακαλώτος

Του Γιάννη Σιδέρη


Η συμπάθεια που εμπνέει στο πανελλήνιο ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, με τα σπαστά «ελλήνικος», τα τσαλακωμένα κοστούμια και το κόκκινο σακίδιο στην πλάτη ως αειθαλής τηνέιτζερ, είχε λειτουργήσει ως προστατευτικό αλλά και παραπλανητικό κουκούλι, που απέκρυβε τις μύχιες φιλοδοξίες του.

Το αποκάλυψε ο ίδιος σε συνέντευξή του στο Βήμα, όπου σε ερώτηση εάν φαντάζεται τον εαυτό του πρωθυπουργό, απάντησε: «Ναι. Έχω την εμπειρία που μου προσέφερε η συμμετοχή στο Eurogroup, η διαπραγμάτευση και οι συζητήσεις με ανθρώπους όπως ο Ομπάμα, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε. Έχω ευρωπαϊκό προφίλ και δικτύωση έξω από την Ελλάδα, κάτι που είναι σημαντικό για έναν πρωθυπουργό. Και φυσικά έχω αποδείξει και στη Βουλή ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τον κ. Μητσοτάκη με επιχειρήματα».

Δεν είμαστε εμείς -με ποια οντότητα άραγε; – που θα αντισταθούμε στο όνειρο και θα αποκαθηλώσουμε τον επίδοξο πρωθυπουργό της χώρας. Όμως ως πολίτες και μελλοντικοί… υπήκοοί του, δικαιούμαστε στον σχολιασμό.

Η συμμετοχή στο Γιουρογκρούπ, όταν πηγαίνεις απολογητικός και δέκτης εντολών, δεν προσφέρει διασυνδέσεις. Ήταν σχέση ελεγκτών και ελεγχόμενου - απολογούμενου. Άλλωστε, οι διεθνείς διασυνδέσεις δε λένε και πολλά στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων της χώρας.

Θα μπορούσε επ΄ αυτού να ζητήσει τη γνώμη του Γιώργου Παπανδρέου, που ήταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας με τις περισσότερες διασυνδέσεις. Στην ατζέντα του είχε τα προσωπικά τηλέφωνα των ισχυρών ηγετών του πλανήτη, και δη εκείνων από τους οποίους εξαρτάτο η λύση του προβλήματος της ελληνικής χρεοκοπίας.

Σύμφωνα με κάποιους εντός του ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής, πίστευε ότι με τις προσωπικές του γνωριμίες θα ρύθμιζε ανώδυνα για τη χώρα το θέμα του χρέους και ο ίδιος θα μακροημέρευε μέσα στη λάμψη με το φωτοστέφανο του σωτήρος της χώρας.

Τα αποτελέσματα γνωστά και δραματικά. Τον έδιωξε το ίδιο το κόμμα του. Και αν ισχυριστεί κάποιος ότι διώχτηκε λόγω εσωτερικών συνωμοσιών, η απάντηση είναι ότι οι συνωμοσίες θάλλουν εκεί όπου το έδαφος είναι διαβρωμένο και ο ίδιος ο ηγέτης με τη στάση του έχει καταστήσει τον θρόνο του ανασφαλή (αμφιβάλει κανείς π.χ. ότι το ίδιο θα συνέβαινε και με τον Μητσοτάκη αν δεν είχε βγει πανίσχυρος στις πρόσφατες εκλογές;).

Φυσικά, είναι καθαρός όσον αφορά την τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική γεωγραφία. Όπως είπε, αποδομώντας και τον σύντροφο Αλέξη με τον οποίο έχουν «αμοιβαίο σεβασμό»: «Δεν μπορείς να είσαι τη μια μέρα με τον Ανδρέα, την άλλη με τον Σημίτη, μετά με τον Μπέρνι Σάντερς. Πιστεύω πως οι αξίες και οι αναλύσεις της Αριστεράς έχουν προοπτική. Πρέπει να αποφασίσεις ποιος είσαι και μετά να απευθυνθείς στον κόσμο ως Αριστερά, με μία ταυτότητα».

Σωστό αλλά ποια είναι σήμερα η αριστερή ταυτότητα;  

Τεράστιο θέμα, συμβολικά το κωδικοποιεί ο ίδιος με ένα παράδειγμα. Αναρωτιέται «Γιατί, ας πούμε, να μην υπάρχουν σύλλογοι ασθενών που θα έχουν άποψη για το πως λειτουργούν τα νοσοκομεία;».

Αλλαγή - Λαϊκή Συμμετοχή που έλεγε και ο Αντρέας…  

Η Λαϊκή συμμετοχή ήταν το φετίχ της Αριστεράς, από τον καιρό που ο Λένιν έλεγε ότι το κράτος πρέπει να μπορεί να διευθύνεται και από μια νοικοκυρά.

Ίσως περισσότερο από όλα την πολιτική καθυστέρηση της Αριστεράς, αποδεικνύει αυτή η άποψη. Ο κάθε πονεμένος (δεν είναι ειρωνικό, με κάθε σεβασμό στον πόνο του ασθενούς) θα έχει άποψη για το πως πρέπει να λειτουργήσει η Υγεία, αν πρέπει να υπάρξει αναδιάρθρωση του συστήματος και τίνι τρόπω).

Τι τους θέλουμε τους Μόσιαλους και τους άλλους καθηγητάδες που έκαναν χρόνια σπουδές στην υγεία και την οικονομία της, που έκαναν μεταπτυχιακά, που έχουν σπαταλήσει τη ζωή τους στα θέματα οργάνωσης της υγείας; Θα τα λύσει ο πονεμένος λαός!

Περισσότερο από κάθε άλλο, περισσότερο από τις αστείες δικαιολογίες για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης επί ημερών του, περισσότερο από την ασυνέπεια του ίδιου όταν δήλωνε πως θα παραιτηθεί εάν το αφορολόγητο έπεφτε κάτω από τα 9.100 ευρώ (και το έριξε στα 5.681 ευρώ), η άποψη περί συμμετοχής συλλόγων ασθενών στα νοσοκομεία, πέραν του αραχνιασμένη και αναποτελεσματική, δείχνει και αφελής.

Δεν ξέρει ότι στα σχολεία οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων είναι καπελωμένοι από κόμματα; 

Στον συνδικαλιστικό χώρο δεν ξέρει ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟ-ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Women and children first!»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Βαγγέλη Πάλμου

 

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος αναρωτήθηκε στο twitter αν υπάρχει Δυτικός πολιτισμός!  

Επειδή η απορία του εκφράστηκε με αφορμή το τραγικό ναυάγιο της Πύλου,ας του απαντήσω.

Εκατόν δέκα (110) χρόνια πριν,ο Τιτανικός βυθίζονταν στον παγωμένο Ατλαντικό. Το πλοίο,λόγω εγκληματικής αμέλειας,δεν διέθετε βάρκες για το σύνολο των επιβατών!  

Πώς επέλεξε λοιπόν το πλήρωμα να χρησιμοποιήσει τις σωσίβιες λέμβους;

"Women and children first"!

Πρώτα οι γυναίκες και τα παιδιά! Οι άνδρες του Τιτανικού γνώριζαν πως δεν υπήρχαν βάρκες για όλους. Και επέλεξαν να διασώσουν όσες περισσότερες γυναίκες και παιδιά μπορούσαν.

Αυτό ήταν το ηθικό κέλευσμα του πολιτισμού τους: να διασωθούν τα παιδιά ως συνεχιστές της ζωής και οι γυναίκες ως η ενσάρκωση της ζωτικής δύναμης αλλά και της ομορφιάς!

Εκατόν δέκα χρόνια πριν,ο βρετανός ναύτης θυσίαζε αυτοβούλως τη ζωή του για να διασώσει την ελπίδα και την ομορφιά της ζωής. Έτσι τον δίδαξε ο πολιτισμός του.

Φυσικά,μετά τον Τιτανικό,κάθε πλοίο διέθετε υποχρεωτικά επάρκεια σωστικών μέσων,διότι ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτού του πολιτισμού,είναι η αυτοκριτική στάση και η αξιοποίηση των διδαγμάτων της εμπειρίας στην αποτίμηση των επιλογών της ζωής.

Μπορεί αυτά τα χαρακτηριστικά να μην εντυπωσιάζουν τον Ευκλείδη Τσακαλώτο,αλλά για πολλούς από εμάς είναι τεκμήρια αξιολόγησης. Άλλωστε,ένα επιπλέον χαρακτηριστικό αυτού του πολιτισμού,είναι πως επιτρέπει στα μέλη του να τον επικρίνουν,να τον περιφρονούν ή και να τον απορρίπτουν,παρέχοντάς τους απόλυτη ελευθερία έκφρασης και επιλογής!

Υπάρχουν κι άλλοι πολιτισμοί που προτιμούν να αρμενίζουν στοιβάζοντας τα γυναικόπαιδα στο αμπάρι,ο καθένας ας επιλέξει ο,τι του κάνει κέφι.
 

Εμάς όμως αγαπητέ Ευκλείδη...

 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Δύο δουλειές κάνει ο Τσακαλώτος για να τα βγάλει πέρα! - Από ταπεινός κουμανταδόρος του συστήματος στο κόκκινο δισάκι και τις διαδηλώσεις

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

 
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, δεν είναι λίγες οι φορές που πίσω από την λάμψη των φλας και την απατηλή αντανάκλαση των καμερών κρύβονται ανθρώπινες ιστορίες που ούτε καν τις φανταζόμαστε. Θα μπορούσα να πω «ανθρώπινα δράματα», αλλά δεν θα ήταν σωστό να περιορίσω τις ιστορίες των σταρ σε ένα μόνο θεατρικό είδος.


Μια τέτοια ιστορία (εννοώ ανθρώπινη χωρίς να μπορώ να την κατατάξω στα δράματα ή τις κωμωδίες) είναι η ιστορία του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και ηγέτη 53ων ανθρώπων (δεκατρείς παραπάνω από τον Αλί Μπαμπά), του Ευκλείδη του Τσακαλώτου, ο οποίος, όπως όλα δείχνουν, είναι αναγκασμένος να κάνει δυο δουλειές για να τα βγάζει πέρα.
 

Τον περισσότερο καιρό είναι ένας ταπεινός κουμανταδόρος του συστήματος. Είτε ως υπουργός οικονομικών, είτε ως απλός βουλευτής, ο Ευκλείδης ο Τσακαλώτος, που δεν ξεχνά πως και τη θέση και την περιουσία του τη χρωστά στον καπιταλισμό, κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει πως καλό είναι να λέμε καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα και να έρθει καμιά ψήφος, αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε από πού ερχόμαστε και ποιοί είμαστε. Το αποκορύφωμα της καριέρας του αυτής ήταν όταν, ενθουσιασμένος και υπερήφανος, χτύπησε το σφυράκι προκειμένου να ξεκινήσει η ατμομηχανή του παγκόσμιου καπιταλισμού, δηλαδή μια συνεδρίαση της Wall της Street.

 

Παράλληλα, παρακολουθεί από τη σουίτα του προέδρου αγωνες του ΠΑΟΚ (παραλίγο να γράψω ΠΑΣΟΚ αλλά ευτυχώς το έσωσα γιατί ο Ευκλείδης βλέπει εφιάλτες με τη μετατροπή του κόμματος που είναι γεμάτο παλιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και ψηφίζουν οι παλιοί ψηφόροι του ΠΑΣΟΚ σε ΠΑΣΟΚ) και σε κάθε ευκαιρία μοιράζεται το ανεκπλήρωτο πάθος του για τη Σκάρλετ τη Γιοχάνσον η Γιόχανσον ή Τζόχανσον ή Γιοχάνσεν ή όπως διάολο λεγεται. Είναι, με λίγα λόγια, ένας άνθρωπος που όχι μόνο δουλεύει αλλά και ονειρεύεται συστημικά.


Όμως, όπως φαίνεται, αυτή η δουλειά δεν είναι αρκετή για τον Ευκλείδη κι έτσι στα ρεπά του, αντί να κάτσει να απολαύσει τους καρπούς των συστημικών του κόπων, παίρνει το κόκκινο δισάκι του στον ώμο (σ’ αυτή τη δεύτερη δουλειά η τσάντα γίνεται δισάκι) και διαδηλώνει στο πλευρό των δημοσίων υπαλλήλων. 

Κάποιος μπορεί να παρατηρήσει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ό,τι πιο συστημικό υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά αυτά είναι απόψεις αντιδραστικές που καλό θα ήταν να πάψουν τώρα και να μην περιμένουν τη δικτατορία του προλεταριάτου όπου θα πάψουν αναγκαστικά σε κάποιο απόσπασμα.

Τέλος πάντων, είχα μείνει εκεί που ο κύριος Τσακαλώτος πάει στη δεύτερη του δουλειά, γίνεται σύντροφος Τσακαλώτος και βγαίνει στους δρόμους του αγώνα μαζί με άλλους 167 συμπολίτες και απαιτεί κάτι που δεν είναι σαφές αλλά σίγουρα θα περιλαμβάνει αυξήσεις και μεγαλύτερη άνεση στην κοπάνα, πράγματα που κι εγώ τα θέλω για τον εαυτό μου οπότε δεν τα κρίνω.


Όλοι καταλαβαίνουμε ότι το να παίζει σε δύο παραστάσεις είναι πολύ για κάθε ηθοποιό. Πολύ περισσότερο όταν ο ηθοποιός...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο άξεστος Σφακιανός και ο αγγλοθρεμμένος Οξφορδιανός

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ένα «πολυσυλλεκτικό» κόμμα, περιλαμβάνει μια σειρά από πολιτικές φιγούρες και ομαδοποιήσεις που εκπροσωπούν ή και εκφράζουν και αντίστοιχες κοινωνικές κατηγορίες.  

Τα δύο άκρα σε αυτή την γκάμα των πολιτικών μορφών καταλαμβάνει αυτοδίκαια ένα δίδυμο που, από άποψη συμπεριφοράς, φαίνεται να τοποθετείται ο ένας στον αντίποδα του άλλου. Στη μία άκρη ο Πολάκης και στην άλλη ο Τσακαλώτος.
 

Ο πρώτος, ο Παύλος Πολάκης, ποζάρει ως ο εκπρόσωπος των μπρουτάλ «αντιμνημονιακών» οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ που έλκουν την καταγωγή τους από τον αυριανισμό του πιο επιφανειακού και κραυγαλέου τμήματος των Αγανακτισμένων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έχει περάσει από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και φλέρταρε με τον Καζάκη, προτού κατακτήσει αυτό που διακαώς πάντοτε επιζητούσε: την εξουσία. Η διαδρομή του θέλει να εκπροσωπεί εκείνον τον κατεστραμμένο που, αφού πρώτα αγανάκτησε, αρκέστηκε στη λουμπενοποίηση των επιδομάτων. 

Ο δεύτερος έχει την εντελώς αντίθετη διαδρομή.

 
Γεννημένος εκτός Ελλάδας, με άθλια ελληνικά, από το Ήτον, την Οξφόρδη και τον τροτσκισμό των σαλονιών, θα καταλήξει στους προθαλάμους των Βρυξελλών και του Βερολίνου, ως αντικαταστάτης του Βαρουφάκη και ως ο αγαπημένος του Σόιμπλε και της συριζαϊκής αριστερής ελίτ. 

Πρόκειται λοιπόν για τους δύο ακραίους πόλους του συριζαϊκού οικοδομήματος.

 

Ένα οικοδόμημα, που, υπό την ενορχήστρωση του Τσίπρα, συγκροτείται ως μια ιδιότυπη πολιτικο-κοινωνική συμμαχία.  

Οι δημόσιοι υπάλληλοι εκπροσωπούνται από τον Κοτσακά, τον Κουρουμπλή και το βαθύ ΠΑΣΟΚ  

Η ψευδομαρξιστική ελίτ των πανεπιστημίων, των υπουργείων και των ΜΚΟ από τον «μαρξιστή» Τσακαλώτο, τον Φίλη, την Αυγή και την Εφημερίδα των Συντακτών. 

Η διαπλοκή των μεγαλοεπιχειρηματιών με το κράτος εκπροσωπείται από τον Παππά, τον Σπίρτζη ή τον Σταθάκη

Τέλος, τα κατεστραμμένα συριζοποιημένα στρώματα έχουν ως γνησιότερη έκφρασή τους τον Παύλο Πολάκη.

 

Οι δύο ακρότατοι πόλοι του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου χρήσιμοι για τον Τσίπρα και, σε τελική ανάλυση, ταυτόσημοι. Ταυτίζονται εξάλλου και οι δύο με την «αριστερή» πτέρυγα του κόμματος. Ο Πολάκης με την τραμπούκικη καζακοδραχμική εκδοχή και ο Τσακαλώτος με τη «μαρξιστική» ορθοδοξία των 53+.

 

Ταυτόσημοι, διότι υπηρετούν την ίδια πολιτική με τον πιο σαφή και ακραιφνή τρόπο.

 

Ο Πολάκης θα κάνει το μπούλινγκ στον Στουρνάρα, στους δημοσιογράφους και στον Άδωνι, ενώ ταυτόχρονα θα εξασφαλίζει προσωπικά δάνεια από τη Τράπεζα Αττικής και θα καλύπτεται πίσω από τον νόμο «περί ευθύνης υπουργών» για να χυδαιολογεί ανενόχλητα από το διαδίκτυο – αυτός, ο επαναστάτης κρητίκαρος.

Ο Τσακαλώτος, ο οποίος ηθελημένα μιλάει σπαστά ελληνικά για να επιδεικνύει το βρετανικό του άρωμα, παρότι επικεφαλής των «μαρξιστών», έχει 700 χιλιάδες ευρώ κατατεθειμένα στη Black Rock και υπήρξε το πειθήνιο κανίς του Σόιμπλε και των αγορών μετά την αποπομπή του Βαρουφάκη. Γι’ αυτό, εξάλλου, όλοι οι δανειστές και τα δημοσιογραφικά τους όργανα τον έχουν περί πολλού, διότι κάνει αγόγγυστα όλη τη βρώμικη δουλειά τους, παριστάνοντας τον «επαναστάτη» στους ιθαγενείς. Χαρακτηριστικοί είναι οι λυρικοί τόνοι με τους οποίους τον αντιμετωπίζει ακόμα και η πιο φαρμακόγλωσση πένα της δημοσιογραφίας, ο Στέφανος Κασιμάτης της Καθημερινής: «Γιουκλίντ» τον ανεβάζει, και «Ευκλείδη» τον κατεβάζει. Διότι, επιτέλους, γνωρίζει και καλά αγγλικά(!), παρότι αγνοεί επιδεικτικά τα ελληνικά.  

Ο Τσακαλώτος συνυπέγραψε το υπερταμείο, την παραχώρηση στα ξένα funds των ελληνικών τραπεζών, τον στραγγαλισμό της παραγωγής, την άνοδο του δανεισμού και όλη τη βρώμικη δουλειά της κυβέρνησης επί τέσσερα χρόνια. Και όμως, εμφανίζεται ως «επιτυχημένος».

 

Όσο επιτυχημένος είναι και ο Πολάκης που αποτελείωσε τη Δημόσια Υγεία.

 

Ο Τσακαλώτος, με την οικονομική πολιτική που εφαρμόζει, συνέτριψε τη μεσαία τάξη με φόρους και εισφορές, συρρίκνωσε σε βαθμό εξαφανίσεως τις δημόσιες επενδύσεις, για να μπορεί να δημιουργεί το «υπερπλεόνασμα», που ετοιμάζεται να μοιράσει στους λουμπενοποιημένους Έλληνες ο Τσίπρας, ώστε να διασφαλίσει μερικά ψηφαλάκια.

Ο Πολάκης εκπροσωπεί κάποιους νεολούμπεν των επιδομάτων που θα αδιαφορήσουν για το εάν βρίζει νεκρούς και αναπήρους, θεούς και δαίμονες, αρκεί που κατακεραυνώνει τον Άδωνη και τον Μαρινάκη, ως ένα διαστρεβλωμένο υπόλειμμα μιας άλλοτε «αντιμνημονιακής» ρητορείας.

 

Η βαθύτερη ταύτιση μεταξύ τους αναδείχθηκε με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο ακόμα και στη περίπτωση των ύβρεων κατά του Κυμπουρόπουλου. Ο αναγνώστης θα απορήσει ίσως διότι ο μεν Πολάκης καθύβρισε τον Κυμπουρόπουλο ενώ ο Τσακαλώτος εμφανίστηκε να επικρίνει τον Πολάκη!
Αν όμως διαβάσουμε προσεκτικότερα τί γράφει ο Τσακαλώτος για τον Κυμπουρόπουλο, θα δούμε ότι, επί της ουσίας, συμφωνεί με τον Πολάκη, «διότι ο Κυμπουρόπουλος είναι νεοφιλελεύθερος»! Διαβάζουμε:

 

«Η παρέμβαση του κ. Πολάκη θεωρώ ότι είναι φυσικό επακόλουθο ενός δημοσίου λόγου χωρίς κόκκινες γραμμές...! Αυτή είναι η λογική της πολιτικής αντιπαράθεσης. Αλλά πρέπει να υπάρχουν όρια», σημειώνει ο κ. Τσακαλώτος και προσθέτει:


«Η δήλωση του κ. Κυμπουρόπουλου και εμένα μου φάνηκε υπερβολικά νεοφιλελεύθερη... κ.λπ.».

 

Έτσι, η διαφορά μεταξύ των δύο «επαναστατών», του τραμπούκου και του σαλονάτου, περιορίζεται στο λεξιλόγιο και τη φρασεολογία.

 

Ο Τσακαλώτος, ως «μαρξιστής» και παρεμπιπτόντως μεγαλοαστός, τσακίζει και φτωχοποιεί τους «μικροαστούς», ενώ ο Πολάκης, στη μπρουτάλ εκδοχή του δίπολου, επιχειρεί, κάτω από τη μπαγκέτα του αρχηγού, να μεταβάλει τους κατεστραμμένους σε πειθήνιους ψηφοφόρους. Κρύβοντας την πολιτική πίσω από το υβρεολόγιο, θέλει να τους κάνει να ξεχάσουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ τους κατέστρεψε, να τα φορτώσει γενικώς «στα μνημόνια», έτσι ώστε να μεταβληθούν σε μηδενιστές επιδοματούχους. 

Γι’ αυτό τον λόγο εξάλλου...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσακαλώτος και ο διάβολος της Ιστορίας

Γράφει ο Αντώνης Κλάψης

Επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου.

Σ​​υχνά, στην προσπάθειά τους να ενισχύσουν την επιχειρηματολογία τους ή απλώς να διανθίσουν τον λόγο τους, οι πολιτικοί επικαλούνται ρήσεις ιστορικών προσώπων. 

Την τακτική αυτή ακολούθησε την  Πέμπτη (18/10/2018) από το βήμα της Βουλής ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος. 

Ως φορέας ενός ιστορικού επωνύμου, ο κ. Τσακαλώτος θα έπρεπε να είναι προσεκτικότερος όταν προχωρεί σε ιστορικές αναδρομές. Κατά τη διάρκεια ομιλίας του, ο κ. Τσακαλώτος ανέφερε ότι εν μέσω της Μικρασιατικής («Μικρασιάτικης» κατά τον τονισμό του) Εκστρατείας, ο Ιωάννης Μεταξάς είχε δηλώσει πως προτιμούσε «να υπάγη ο τόπος μας εις τον διάβολον, διά να μη έλθη ο Βενιζέλος». Η εν λόγω ρήση, πρόσθεσε ο κ. Τσακαλώτος, υπάρχει στο δημοσιευμένο ημερολόγιο του Μεταξά. Ο υπουργός, μάλιστα, προχώρησε σε μια ακροβατική ιστορική γενίκευση, υποστηρίζοντας ότι «πάντα έτσι ήταν η Δεξιά. Να πάει στο διάβολο η χώρα για να βγαίνετε εσείς στην εξουσία. Αυτό αποδεικνύει από το 1920 μέχρι τώρα».

Οι πιο σχολαστικοί θα παρατηρούσαν ότι οι όροι «Δεξιά» και «Κέντρο» για την περιγραφή των αντίστοιχων παρατάξεων δεν χρησιμοποιήθηκαν στην Ελλάδα παρά μόνο μετά το 1945. Επομένως, η χρήση τους για τη δεκαετία του 1920 είναι πρωθύστερη, καθώς τότε η αναφορά γινόταν σε «αντιβενιζελικούς» και «βενιζελικούς». Ακόμα κι έτσι, πάντως, η ουσία του επιχειρήματος του κ. Τσακαλώτου ίσως να μπορούσε να σταθεί, εάν, με την αποστροφή του, δεν παραποιούσε –ασφαλώς ακούσια, αλλά οπωσδήποτε βάναυσα– την ιστορική αλήθεια.

Πολύ συχνά, ο (ιστορικός) διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Στον Μεταξά μπορεί καθένας να καταλογίσει πολλές αμαρτίες και ελαττώματα. Ομως, ουδέποτε εκστόμισε τη φράση με το νόημα που της απέδωσε ο κ. Τσακαλώτος. Είπε ακριβώς το αντίθετο.  

Οποιοσδήποτε μπορεί να το διαπιστώσει, αρκεί να ανατρέξει στη σελίδα 95 του ημερολογίου του Μεταξά (τ. Γ΄, Εκδόσεις Ικαρος, 1964), όπου ο μέλλων δικτάτορας αναφέρει επί λέξει τα εξής: «Εις το κάτω-κάτω, εάν μόνον διά του Βενιζέλου θα ήτο δυνατόν να σωθή η Ελλάς, ας έλθη ο Βενιζέλος. Πρέπει να υπάγη ο τόπος μας εις τον διάβολον, διά να μη έλθη ο Βενιζέλος;» (το κρίσιμης σημασίας ερωτηματικό το παρέλειψε ο κ. Τσακαλώτος).  

Εάν, μάλιστα, ο αναγνώστης μπει στον κόπο να διαβάσει λίγες σελίδες πριν και μετά, θα διαπιστώσει ότι η φράση του Μεταξά εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της συζήτησης που είχε τον Μάρτιο του 1921 με τον τότε πρωθυπουργό Δημήτριο Γούναρη και άλλα κυβερνητικά στελέχη, κατά τη διάρκεια της οποίας αρνήθηκε την ανάληψη της αρχιστρατηγίας της Μικρασιατικής Εκστρατείας, προβλέποντας με συγκλονιστική ακρίβεια το καταστροφικό αποτέλεσμα.

Ο Μεταξάς, τη φράση του οποίου –ολωσδιόλου χωρίς να το θέλει– διέστρεψε ο κ. Τσακαλώτος, υπήρξε αταλάντευτα αντιβενιζελικός, πολλές φορές σε σημείο ακραίας εμπάθειας. Ακόμα, όμως, κι αυτός ο φανατικός άνθρωπος αναγνώρισε, έστω στο τέλος της ζωής του, τις ευθύνες που του αναλογούσαν για τον Εθνικό Διχασμό, ο οποίος ξεκίνησε το 1915 και συνεχίστηκε για πολλά χρόνια αργότερα, έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και –παραλλαγμένος– ακόμα και ύστερα από αυτόν. Στις 5 Ιανουαρίου 1941, ο Μεταξάς, κι ενώ βρισκόταν στο απόγειο της προσωπικής του δόξας, ως ηγέτης –δικτάτορας– της Ελλάδας στον νικηφόρο πόλεμο εναντίον της φασιστικής Ιταλίας, σημείωνε στο ημερολόγιό του: «Θα μας συγχωρήση ο Θεός το [δύο λέξεις σβησμένες] 1915; Φταίμε όλοι: Και ο Βενιζέλος ακόμα! Τώρα αισθάνομαι πόσο έφταιξα!». 

Η αναγνώριση του σφάλματος αποτελεί...

Ο μύθος περί «αξιοποίησης» της περιουσίας του Δημοσίου

Η "άλλη" άποψη περι ιδιωτικοποιήσεων... 

Του ΕΥΚΛΕΙΔΗ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ 

Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Συζήτηση για το αν η εκποίηση -συγνώμη αξιοποίηση- της δημόσιας περιουσίας βοηθά τα δημοσιονομικά του κράτους δεν έγινε.

Ούτε χρησιμοποιήθηκε η μεγάλη εμπειρία που έχουν πολλά κράτη τα τελευταία χρόνια σε σχέση με την αποτελεσματικότητα αυτής της στρατηγικής. Ως συνήθως, ο δημόσιος διάλογος έμεινε στο επίπεδο της εικόνας που ήθελε η κυβέρνηση να δώσει για την πατριωτική της στάση.

Πολλές φορές επιχειρηματικοί και εκσυγχρονιστικοί κύκλοι παίρνουν ένα «time out», αποσύρονται σε ένα ξενοδοχείο για ένα Σαββατοκύριακο και συζητούν προβληματισμούς και λύσεις για ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. 

Εχω μια πρόταση για ένα τέτοιο μάζεμα για τους υπεύθυνους οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Να πάρουν μαζί τους το πρόσφατο βιβλίο του John Quiggin «Zombie Economics: How dead ideas still walk among us» (Princeton University Press, 2010) και να εξετάσουν τι έχει να πει ο συγγραφέας περί του θέματος. Θυμίζω ότι τα ζόμπι είναι όντα που όσες φορές και να τα σκοτώσεις, επιστρέφουν δριμύτερα για νέες καταστροφές. Κατά τον Quiggin, η ιδέα ότι η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας βοηθά τα δημοσιονομικά των κρατών είναι μια από τις κυρίαρχες ζόμπι ιδέες της εποχής μας.

Αρχίζω με ένα απλουστευμένο παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι εγώ ξοδεύω όλο το εισόδημά μου (ούτε αποταμιεύω ούτε δανείζομαι) και έχω επίσης μόνο ένα περιουσιακό στοιχείο, ένα σπίτι αξίας 300 εκατ. ευρώ. Ο φίλος μου ο Φίλιππος είναι στην ίδια κατάσταση, μόνο που το μόνο περιουσιακό στοιχείο στην κατοχή του είναι 300 εκατ. ευρώ σε έναν τραπεζικό λογαριασμό. Αν πουλήσω το σπίτι μου στο Φίλιππο μπορώ να ισχυριστώ ότι βελτίωσα τα οικονομικά μου; Μάλλον όχι. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι αντάλλαξα περιουσιακά στοιχεία. Δεν έγινα εκ μαγείας πλουσιότερος. 

Τώρα ας αλλάξουμε λίγο το παράδειγμα. Συνεχίζω να έχω το σπίτι μου, αλλά συγχρόνως χρωστάω 300 εκατ. στην τράπεζα. Αν το πουλήσω, η τιμή πρέπει να είναι ίση με την καθαρή παρούσα αξία όλων των μελλοντικών ενοικίων. Η άλλη λύση είναι να νοικιάσω το σπίτι και σταδιακά να ξεπληρώσω το χρέος της τράπεζας. Οπότε δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ως προς το χρέος μου ανάμεσα στο να πουλήσω το σπίτι και να το εκμεταλλευτώ ως πηγή εισοδήματος.

Μπορεί να μην είναι πάντα έτσι τα πράγματα. Τώρα ας πάρουμε ένα παράδειγμα από το βιβλίο του Quiggin. 

Εχουμε μια κρατική επιχείρηση που δημιουργεί 60 εκατ. πλεόνασμα το χρόνο. Με επιτόκιο 2% αυτό μπορεί να εξυπηρετεί τους τόκους 3 δισ. δημοσίου χρέους (2% των 3 δισ. ίσον 60 εκατ.). Τι γίνεται αν η κυβέρνηση αποφασίζει να πουλήσει την επιχείρηση; Ο ιδιωτικός τομέας θα θελήσει μια απόδοση της τάξης του 6%. Αν δεν θεωρεί ότι θα μπορέσει να αυξήσει την κερδοφορία της επιχείρησης, τότε θα είναι πρόθυμος να δώσει μόνο 1 δισ. για την επιχείρηση (6% του ένα δισ. είναι ίσον με 60 εκατ. ευρώ). Σε αυτή την περίπτωση αν η κυβέρνηση εξαγοράσει 1 δισ. του χρέους της, εξοικονομώντας έτσι 20 εκατ. ευρώ το χρόνο, θα χρειαστεί να βρει άλλα 40 εκατ. το χρόνο για να αντικαταστήσει την απώλεια από την πώληση της κρατικής επιχείρησης. Σε αυτή την περίπτωση τα δημοσιονομικά του κράτους έχουν χειροτερέψει!  

Βεβαίως αυτό δεν είναι το μόνο ενδεχόμενο. Αν ο ιδιωτικός τομέας θεωρεί ότι μπορεί να αυξήσει τα κέρδη της επιχείρησης σε, ας πούμε, 300 εκατ. ευρώ το χρόνο, τότε θα δεχτεί να την αγοράσει για 5 δισ. Αν με αυτά τα 5 δισ. η κυβέρνηση μειώσει το κρατικό χρέος, τότε θα κερδίσει 100 εκατ. το χρόνο από τους τόκους, κερδίζοντας συνολικά, σε σχέση με τι ίσχυε πριν από την ιδιωτικοποίηση, 40 εκατ. (100-60). Σε αυτή την περίπτωση μια πώληση κρατικής περιουσίας της τάξης των 5 δισ. έχει φέρει ένα όφελος των 40 εκ. το χρόνο.

Αρα, υπό συνθήκες, μπορεί να συμβάλει στο χρέος μια πώληση δημόσιας επιχείρησης (ή ένα ακίνητο), αν ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να αυξήσει το κέρδος (ή τα νοίκια). Αλλά το ποσό που κερδίζει το κράτος δεν είναι τόσο μεγάλο όσο παρουσιάζεται. Αν η κυβέρνηση πουλήσει 50 δισ. δεν θα ωφεληθεί 50 δισ., όπως αφήνουν να εννοηθεί οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και της τρόικας. Το ποσό θα είναι πολύ μικρότερο. Και η διεθνής εμπειρία που συζητά ο Quiggin αποδεικνύει ότι κατά μέσο όρο τα δημοσιονομικά των κρατών ελάχιστα βελτιώθηκαν από τέτοιου είδους επιλογές.

Συχνά το κράτος αναγκάζεται να πουλήσει σε τιμές χαμηλότερες από την αξία του περιουσιακού στοιχείου, και ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να αυξήσει το κέρδος μόνο οριακά. 

Αλλά η ανάλυση δεν σταματάει εδώ. Πολλά εξαρτώνται από το πώς ο ιδιωτικός τομέας αυξάνει την κερδοφορία της επιχείρησης. Αν, για παράδειγμα, απλώς μειώνει τους μισθούς τότε το όφελος, με όρους κοινωνίας, είναι αμφισβητούμενο. Εχουμε δηλαδή απλώς μια μεταφορά πόρων από τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στους νέους ιδιοκτήτες. Αν ο ιδιωτικός τομέας αυξάνει τα ενοίκια από την εκμετάλλευση κάποιου ακινήτου σε βάρος του περιβάλλοντος, τότε πάλι η στρατηγική δεν είναι συνολικά ωφέλιμη.

Τα οικονομικά των ζόμπι δεν ασχολούνται με όλα αυτά, και κυρίως όταν πρόκειται για λύσεις σε βάρος του κόσμου της εργασίας και του περιβάλλοντος. Η τρόικα και η κυβέρνηση ξέρουν με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουνε. Η εθνική και πατριωτική στρατηγική διάσωσης δεν είναι για όλους. Η κρίση του δημόσιου χρέους αποτελεί μια θαυμάσια ευκαιρία για νέες αναδιανεμητικές πολιτικές υπέρ των ισχυρών.

Δεν είναι κάτι καινούργιο στη λογική των δύο κομμάτων εξουσίας. Παλαιότερα η δημόσια περιουσία πάλι ήταν στην υπηρεσία των ισχυρών, για παράδειγμα όταν νοικιαζόταν ένα δημόσιο ακίνητο σε ιδιώτες σε τιμή πολύ χαμηλότερη από την πραγματική αξία, και όταν το κράτος νοίκιαζε από άλλους ιδιώτες ακίνητα με τιμή υψηλότερη από την πραγματική. Παλιότερα τα κόμματα εξουσίας συνέβαλαν στην αύξηση του δημόσιου χρέους γιατί, αντί να εκμεταλλευτούν τη δημόσια περιουσία με αποτελεσματικό τρόπο, προτιμούσαν να εξυπηρετήσουν ιδιωτικά συμφέροντα. Τώρα θα τα εξυπηρετήσουν με την εκποίηση, χωρίς αυτό απαραιτήτως να καλυτερεύει τα δημοσιονομικά του τόπου. Η εκποίηση μπορεί να μην βασίζεται σε καλή οικονομική θεωρία, αλλά αποτελεί business as usual...