"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΤΡΑΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΤΡΑΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικου βυσματο-ρουσφετο-κηφηνο-ξεφτιλαρόπληκου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Μητσοτακικές Μπουμπουλίνες»: Μια ακόμη τουφεκιά στον αέρα από τους άριστους

 

Του Strange Attractor

Θυμάμαι το 2019 που ανησυχούσα, επειδή «τώρα που χάσαμε τους συριζανέληδες, με ποιους θα γελάμε; Με τους νοικοκυραίους;».

Και όμως, αυτοί οι νοικοκυραίοι, οι «άριστοι» κατά τον Κυριάκο, έχουν προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια περισσότερο γέλιο απ’ ό,τι ο Βαρεμένος, ο Χαϊκάλης, η κυρά Τασία, η Ραχήλ, κι ο Δρ. Μπαρουφάκης μαζί.

Και εξηγούμαι…

Θυμόσαστε την περίφημη ΟΔΟΣ;

Το αστυνομικό εκείνο σώμα (άοπλο, αλλά με σφυρίχτρες), με τις μοντέρνες γαλάζιες ελεκτρίκ στολές που θα ήταν αρμόδιο και υπεύθυνο, μαζί με τους «διαπραγματευτές» της ΕΛ.ΑΣ, για την αντιμετώπιση και τον έλεγχο των διαδηλώσεων και των πορειών;

Οι οποίες διαδηλώσεις, με νόμο των αρίστων, θα πρέπει να έχουν πάρει πρώτα άδεια από τον Δήμο και την αστυνομία, και να πραγματοποιούνται μόνο επί του πεζοδρομίου… με αποτέλεσμα να τρομάξουν για τα καλά οι μπαχαλάκηδες, οι αντάρτες του ΠΑΜΕ, οι χουλιγκάνοι, και άλλοι τέτοιοι συνήθεις ύποπτοι;

Όσο λοιπόν το είδατε εσείς το είδα κι εγώ. Διότι όπως πάντα, σε κάθε διαδήλωση και πορεία,  τα ΜΑΤ βλέπω να καθαρίζουν τη μπουγάδα.

 

Θυμόσαστε και την περίφημη (άοπλη) πανεπιστημιακή αστυνομία; Που θα έβαζε επιτέλους τάξη στα ΑΕΙ;

Να ζήσουμε να τη θυμόμαστε… προσλήψεις έγιναν, στελέχωση είχαμε, αλλά για να μπουν, λέει, στα ΑΕΙ να επιβάλουν τη τάξη χρειάζεται να έχουν… αστυνομική προστασία! Κανονική αστυνομία δηλαδή, ή αλλιώς τα ΜΑΤ που λέγαμε… εκείνα που θα καταργούσε το ’15 ο Αλέξης, μαζί με τα διόδια (και τα μνημόνια)!

 

Για να μην αναφερθώ στα άλλα σώματα, που σχεδίαζαν οι άριστοι, και  που έμειναν στα χαρτιά, όπως π.χ. αστυνομία ΜΜΜ, ιππική αστυνομία (χα χα χα), και άλλα τέτοια πρωτοποριακά.

 

Πρόσφατα λοιπόν, είχαμε μια ακόμη καινοτομία, αυτή τη φορά από πλευράς υπουργού Άμυνας, εκείνου, που όλο τον μπερδεύω με τον Homer Simpson!

Με νόμο του οποίου κατατάχθηκαν στον στρατό γυναίκες (εθελόντριες).

Βέβαια, ούτε αυτό είναι κάτι το καινούργιο μιας και το επεδίωκε το 2015 ο τότε εθνοπρεπής υπ. Άμυνας Μπάνος, ή αλλιώς ο «γιαλαντζί κομάντο».

Ο οποίος εκείνα τα χρόνια ζούσε το όνειρο, παριστάνοντας τον ΟΥΚά, και παίζοντας με αληθινά στρατιωτάκια.

Ένα σχέδιο όμως, που δεν ευοδώθηκε επί Συριζανέλ, αλλά έγινε επιτέλους πράξη επί αρίστων.

Ναι, σε μια Ελλάδα που τις τελευταίες δεκαετίες οι νέες γυναίκες μεγάλωσαν με Τατιάνα, Μενεγάκη, Τούνη, και τις ινφλουένσερ μπίμπο του ίνσταγκραμ, εμείς θα τις στείλουμε στα σύνορα να φυλάνε σκοπιά μην τυχόν περάσει ο Τούρκος!

Σε μια Ελλάδα που κιότεψε προ πολλού, με την πλειοψηφία των αγοριών να είναι μαμόθρεφτα, και να μην αντέχουν θητεία μόλις 9-10 μηνών με κέτερινγκ, με κινητά στη σκοπιά, και με ψυχολόγους σταντ μπάι, εμείς θα στρατεύουμε τις κοπέλες!

Προσωπικά, στα 24 μου, έκανα θητεία 21 μηνών, και μάλιστα θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό διότι μέχρι πριν λίγους μήνες αν πήγαινα θα υπηρετούσα 25 μήνες. Και αν ήμουν δόκιμος θα είχα πάει 28 μήνες! Με συμμαθητές μου να έχουν κάνει μέχρι και 30 μήνες φαντάροι. Έχοντας ειδικευτεί στην αποφλοίωση πατατών, και στο γυάλισμα αρβυλών… τι να λέμε;

Και είμαι σε ηλικία που πρόλαβα χούντα, κούρεμα γουλί και βέργες μέχρι και στο γυμνάσιο, και κάρα με άλογα στους δρόμους να πουλάνε πάγο… οπότε δεν σοκαρίστηκα και πολύ… απλά έχασα δυο σχεδόν χρόνια από την καλύτερη ηλικία μου.

Και θα στείλουμε σήμερα τις μπίμπο με το ντεκαπέ μαλλί σε φυλάκιο στο Καλπάκι;

Να κάνουν τι;

Να πλένουν καζάνια;

Να μαζεύουν γόπες;

Αυτές που δεν μπορούν να βράσουν ένα αυγό, ή που αν βγει η ρίζα, ή αν σπάσει ένα νυχάκι βάζουν τα κλάματα;

 

Και θα τις στείλουμε που ακριβώς; Εκεί που μέχρι και οι άντρακλες (ειδικά οι διάσημοι) της εποχής μας δεν τολμούν να πάνε;

Για να μην αναφερθώ στους πολιτικάντηδες…

Μην τρελαθούμε… Και θα πάει φαντάρος η Ντέζι, που μεγάλωσε με Τσαλίκη, και Αργυρό, για να τρέχει στα βουνά (με πλήρη φόρτο μάχης) και να φωνάζει «αέρα»;

Μια ακόμη τουφεκιά στον αέρα από τους άριστους, και τίποτα παραπάνω.

Εκτός κι αν ο Δένδιας (όπως πιο πριν ο Μπάνος) τουλάχιστον σε αυτό το ζήτημα σοβαρεύτηκε, και είπε να μας κάνει Ισραήλ, ώστε να μη μασάμε από κανέναν…

Ναι αλλά αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στη μπανανία μας, που έχει από καιρό παραδοθεί στις αγκάλες της ευμάρειας και της καλοπέρασης.

Διότι, να τα λέμε αυτά, ένας σύγχρονος πόλεμος θέλει και έναν σύγχρονο στρατό. Και καλώς ή κακώς ο σύγχρονος στρατός δεν γίνεται με υποχρεωτική στράτευση μπούληδων, και μπίμπο. Θέλει επαγγελματίες. Διότι καλοί οι αρχαίοι Αθηναίοι πολίτες – οπλίτες, αλλά τα πράγματα σήμερα (από καιρό δηλαδή) έχουν αλλάξει.

Η Αγγλία που ποτέ δεν είχε υποχρεωτική στράτευση, μεγαλούργησε στρατιωτικά.

Θέλετε ένα άλλο παράδειγμα;

Στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου, η ΕΣΣΔ είχε εκατομμύρια κληρωτούς ένστολους, και οι ΗΠΑ μερικές εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματιών. Και όμως στρατιωτικά όχι μόνο ήταν ίσοι, αλλά η ΕΣΣΔ έτρεμε την Αμερική, μέχρι που κατέρρευσε (εκ των έσω). Όσο για τους Αμερικάνους, μια φορά μόνο είπαν να κάνουν υποχρεωτική στράτευση (το περίφημο draft), και φάγανε τα μούτρα τους (Βιετνάμ)…

Εν πάση περιπτώσει η στράτευση των γυναικών έγινε, και μάλιστα με πολλά ταρατατζούμ, με ζωντανές συνδέσεις από το στρατόπεδο κατάταξης, με μεγάλα λόγια, κλπ. κλπ.

Δυστυχώς, τα ενθουσιώδη ρεπορτάζ παρέλειψαν να αναφέρουν πως από τις 72 γυναίκες που επρόκειτο να παρουσιαστούν, κατατάχθηκαν τελικά μόνο 51. Οι υπόλοιπες λάκισαν την τελευταία στιγμή, ενώ ήδη, μερικές μόνο μέρες μετά, τέσσερις παραιτήθηκαν, και άλλες δυο έκαναν αίτηση παραίτησης…

Με αποτέλεσμα, όπως μαθαίνω από τα ρεπορτάζ, να επισκεφτεί χαράματα το Κέντρο Εκπαίδευσης Υλικού Πολέμου (εσείς νομίζατε ότι παρουσιάστηκαν στη Ρεντίνα;) ο υπουργός που λέγαμε, όχι για να κάνει αιφνιδιαστική επιθεώρηση, και να δει μην τυχόν κοιμούνται οι σκοποί και οι θαλαμοφύλακες, αλλά για να κάνει ψυχολογικό μασάζ στις εναπομείνασες, στις οποίες βασίζεται η άμυνά μας (και η εικόνα του υπουργού).

Αποφάσισε να πάει, λοιπόν, να τις μιλήσει, για να βεβαιωθεί ότι είναι όλα καλά, και ότι οι συνθήκες είναι αντάξιες της προσφοράς τους!

Αφού βέβαια είχε προηγηθεί αλλαγή στο εγερτήριο, 8 πμ αντί 6 πμ, βελτίωση του φαγητού, τηλεοράσεις με ΝΕΤΦΛΙΞ στους θαλάμους, μεσημβρινή σιέστα, τζακούζι, και έξοδος μετά διανυκτέρευσης κάθε μέρα, και όχι πού και πού.

«Πρέπει να καταλάβουμε τι δεν γίνεται σωστά, τι πρέπει να αλλάξει», είπε ο υπουργός, συμπληρώνοντας πως «δεν θέλω να παρεξηγούμαστε. Είναι Στρατός, δεν είναι διακοπές, και δεν είναι ξενοδοχείο. Αλλά είναι Στρατός πολιτών. Που σημαίνει ότι θέλουμε η καθεμία και ο καθένας να αισθάνεται ότι προσφέρει στην πατρίδα και την κοινωνία»!

Μπρρρ…. Ανατρίχιασα! Τόση εθνοπρέπεια πΧια;

Από την πλευρά τους, με διαταγή του υπουργού, οι υπηρεσιακοί παράγοντες στα ανώτατα κλιμάκια του υπουργείου έχουν ξεκινήσει, λέει, έρευνα για να εντοπίσουν τα αίτια της πρόωρης αυτής κρίσης, και να βρουν τις πταίει και παραιτούνται μαζικά οι σύγχρονες αυτές Μπουμπουλίνες;

Μήπως είναι το σοκ προσαρμογής;

Μήπως οι λανθασμένες προσδοκίες;

Μήπως οι ανεπαρκείς υποδομές;

Μήπως το κακό wi fi;

Μήπως…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΥΣΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Με βύσματα και αραλίκι δεν πας μακριά

 Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Η θητεία στον στρατό είναι μια καταλυτική εμπειρία για κάθε νέο Ελληνα. Σου δίνει πρώτα απ’ όλα την ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους που μάλλον δεν θα συναντούσες ποτέ άλλοτε στην προσωπική ή επαγγελματική σου ζωή. Η εμπειρία δημιουργεί επίσης αναμνήσεις, από εκείνες που με χαρά ανασύρεις ύστερα από χρόνια.

Η θητεία είναι, ή μάλλον ήταν ελπίζουμε, και μια βουτιά στον κυνισμό και στις πάγιες παθογένειες του τόπου. Βαθιά βουτιά. Θυμάμαι ακόμη την ουρά νέων παιδιών που περίμεναν να μιλήσουν με τους γονείς τους από ένα καρτοτηλέφωνο για να βεβαιωθούν ότι
«ο θείος Γιώργος μίλησε στον τάδε βουλευτή για τη μετάθεση». Ο κυνισμός ήταν μεταδοτικός, καθώς ξαφνικά κάποιος θύμωνε γιατί ο διπλανός είχε μεγαλύτερο βύσμα. Ισως δεν καταλαβαίνουμε πόσο διαβρωτική είναι αυτή η διαδικασία, πόσο ποτίζει τις νέες γενιές με την αντίληψη ότι όλα γίνονται και επιτυγχάνονται με αυτόν τον τρόπο, με μέσα και γνωριμίες. Και μάλιστα όταν αυτό σου συμβαίνει στα 18 ή στα 22 στον στρατό, που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι «θωρακισμένος» από ρουσφέτια και μέσα, η ζημιά είναι μεγάλη. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τη διαπίστωση – κλισέ ότι «δεν μάθαμε τίποτα», «σκοτώναμε μύγες» κ.λπ.

Αντιλαμβάνομαι ότι κάποια πράγματα είχαν ήδη αλλάξει πριν καθιερωθεί το νέο μοντέλο θητείας. Οταν ένας φαντάρος έπαιρνε μετάθεση για μια παραμεθόριο περιοχή, δύσκολα άλλαζε. Ελπίζουμε όλοι ότι η νέα προσπάθεια θα αποδώσει καρπούς. Είμαστε μία χώρα με συνεχώς μειούμενο πληθυσμό, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στην επάνδρωση μονάδων. Δεν υπάρχουν περιθώρια για συμβιβασμούς και εκπτώσεις. 

Ταυτόχρονα είμαστε και μία χώρα με πολύ μορφωμένους νέους, οι οποίοι συχνά εξειδικεύονται σε τομείς που σχετίζονται άμεσα με την άμυνα. Είναι αδιανόητο να μην τους αξιοποιούμε στο μικρό διάστημα που περνούν από τον στρατό.

Θα χρειαστούν μεγάλες δόσεις πολιτικής βούλησης, τόσο από την πολιτική όσο και από τη στρατιωτική ηγεσία, για να κοπούν οι συνήθειες του παρελθόντος κάθε φορά που θα χτυπάει το τηλέφωνο.  

Αλλος δρόμος δεν υπάρχει, όμως, γιατί...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΦΥΓΟΣΤΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Εγώ, πάντως, στρατό δεν πάω»

 

Γράφει ο Χαρίδημος Τσούκας

Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ερευνητής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Warwick.

(www.htsoukas.com)

 

«Κάθε Ελληνας που μπορεί να φέρει όπλα είναι υποχρεωμένος να συντελεί στην άμυνα της Πατρίδας, σύμφωνα με τους ορισμούς των νόμων».

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΑΡΘΡΟ 4, §6

Τον περασμένο Αύγουστο μιλούσα με τον Δημήτρη, γιο φιλικής οικογενείας. Μόλις είχε αποφοιτήσει μηχανολόγος μηχανικός. Ηταν ευχαριστημένος με τις σπουδές του και ενθουσιασμένος με το εξάμηνο που πέρασε στο Erasmus στη Γαλλία. Μιλούσε με αυτοπεποίθηση, όραμα και δυναμισμό για τα επαγγελματικά του σχέδια.

Τον ρώτησα αν είχε κάνει τη στρατιωτική του θητεία.

«Οχι», είπε. «Δεν θα πάω στρατό».

«Γιατί;», συνέχισα.

«Η ζωή μου είναι σημαντικότερη από τη θητεία. Οταν ήμουν στο Erasmus, κανείς συμφοιτητής μου δεν πήγαινε υποχρεωτικά στον στρατό. Το βρίσκω απαράδεκτο να αναγκάζομαι εγώ να το κάνω».

«Μα πώς θα αποφύγεις τη θητεία;», επέμενα.

«Θα βρω τρόπο. Στην ανάγκη θα πάω να δουλέψω στο εξωτερικό. Πάντως, στρατό δεν πάω».

Ο Δημήτρης είτε θα αποφύγει νομιμοφανώς τη θητεία του είτε θα γίνει ανυπότακτος.

Δεν είναι ο μόνος. Σε συνέντευξή του (20/3/2019), όταν ήταν υπουργός Εθνικής Αμυνας, ο κ. Ευ. Αποστολάκης ανέφερε ότι οι ανυπότακτοι ανέρχονται στο 25% των στρατευσίμων.

Ο σημερινός υπουργός, κ. Ν. Δένδιας, ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτικός (7/10/2025). «Εχει στηθεί μια ολόκληρη “βιομηχανία” απαλλαγών», είπε, παραθέτοντας στοιχεία. Για να αποφύγουν τη στράτευση, 35.500 άτομα επικαλέστηκαν ψυχολογικά προβλήματα τα τελευταία τρία χρόνια, ενώ 38.890 είναι οι ανυπότακτοι του εξωτερικού.

«Μιλάμε για 20 ταξιαρχίες», συνέχισε ο κ. Δένδιας, «όταν η χώρα αντιμετωπίζει δεκαπλάσιες απειλές. Δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν το βλέπουμε».

Κι όμως, αυτό κάνουμε.

Ο Ελληνικός Στρατός συρρικνώνεται.

Στο Διαδίκτυο υπάρχουν ιστοσελίδες για το «πώς να αποφύγετε τη στρατιωτική θητεία», ενώ δικηγορικά γραφεία παρέχουν συναφείς υπηρεσίες, όχι διαφορετικού τύπου από αυτές που παρέχουν πολιτικοί μηχανικοί σε ιδιοκτήτες αυθαιρέτων. Ενα γραφείο, λ.χ., αυτοδιαφημίζεται ως εξής: «Είσαι ανυπότακτος εξωτερικού; Τακτοποίησε νόμιμα τη θητεία σου. Απόφυγε το πρόστιμο ανυποταξίας και μην αφήνεις στην τύχη όλα όσα πρέπει να γνωρίζεις».

Εν ολίγοις: Παραβίασες τον νόμο; «Τακτοποίησε» (δηλαδή: νομιμοποίησε) την παρανομία σου. Το συμπονετικό ελληνικό κράτος θα κάνει ό,τι μπορεί για να σε διευκολύνει.

Μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι οι περισσότεροι ανυπότακτοι του εξωτερικού είναι μορφωμένα άτομα. Πήγαν στο εξωτερικό για σπουδές και παρέμειναν εκεί. Δεν πρόκειται για αντιρρησίες συνειδήσεως. Η θητεία τους βρίσκεται σε εκκρεμότητα, δημιουργώντας «γραφειοκρατικά προβλήματα». Μερικοί επιστρέφουν, πληρώνουν το πρόστιμο (8.000 ευρώ), υπηρετούν μια θητεία-κωμωδία 20 ημερών και ξεμπερδεύουν.

Οσοι δεν το κάνουν, αλλά ενδιαφέρονται για την άρση των «εμποδίων», ενεργούν ως ομάδα πίεσης, όπως οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων.

Τι κάνουν οι ομάδες πίεσης;

Τι άλλο, πιέζουν τις κυβερνήσεις για ευνοϊκή μεταχείριση.

Πώς;

Πρώτον, οργανώνονται για να πολλαπλασιάσουν την ισχύ τους.

Δεύτερον, κατασκευάζουν το πρόβλημα. Μεταποιούν το ιδιωτικό πρόβλημα σε «κοινωνικό» – ισχυρίζονται, λ.χ., ότι επέρχεται ζημία στην εθνική οικονομία, brain drain, απώλεια κοινωνικού κεφαλαίου κ.λπ.

Τρίτον, στρατηγικά σκεπτόμενοι, σπεύδουν να προτείνουν μια αυτοεξυπηρετική λύση, η οποία, συγχρόνως, δεν θα φαίνεται ξεδιάντροπα ευνοιοκρατική. Στο κράτος δικαίου τα προσχήματα πρέπει να τηρούνται. Δεν θα χαριστεί, λ.χ., η θητεία, αλλά, με συνταγματικοφανή επιχειρήματα, θα προταθεί η «εναλλακτική κοινωνική θητεία» στο εξωτερικό. Να εργάζεσαι, λ.χ., στη Νέα Υόρκη, στο Χονγκ Κονγκ ή στο Λονδίνο και να «υπηρετείς», υποτίθεται, τη θητεία σου ταυτόχρονα! Αστειότητες, φυσικά.

Το Σύνταγμα υποχρεώνει όσους «μπορούν να φέρουν όπλα» να συμβάλλουν διά ζώσης στην άμυνα της πατρίδας. Αν, όμως, αυτοεξυπηρετικά σκεπτόμενος, υιοθετείς το μεταμοντέρνο «anything goes», ξέρεις ότι τα πάντα μπορούν να επανερμηνευθούν – και ο υπολογιστής όπλο είναι, μπορείς να ισχυριστείς, πιέζοντας για ευνοϊκή ρύθμιση!

Οτι τα άτομα θα μπουν στον πειρασμό (και πολλοί θα ενδώσουν) να σκεφτούν με βάση το ίδιον συμφέρον, όταν λαμβάνουν ατομικές αποφάσεις με κοινωνικό αντίκτυπο, είναι κοινός τόπος στη διαμόρφωση δημόσιας πολιτικής. Η λήψη ατομικών αποφάσεων επηρεάζεται καθοριστικά από το πλαίσιο κινήτρων και κυρώσεων στο οποίο λαμβάνονται.

Ως «ορθολογικός εγωιστής» έχεις κάθε συμφέρον να μη στρατευθείς. Αν οι κυρώσεις είναι ελάχιστες, πιθανώς θα αποφύγεις τη στράτευση, αναμένοντας να «τακτοποιήσεις» την ανυποταξία σου αργότερα.

Αν είσαι και «ορθολογικός εγωιστής» και «πατριώτης», έχεις κίνητρα να κάνεις το ίδιο, καθότι η πατρίδα δεν θα μείνει απροστάτευτη – θα την υπερασπίσουν ενόπλως τα υπόλοιπα κορόιδα. Το γεγονός ότι είσαι λαθρεπιβάτης δεν σε απασχολεί ιδιαίτερα, διότι, στην Ελλάδα, η λαθρεπιβασία δεν είναι, πλέον, ηθική μομφή – είναι δεξιότητα, αντίσταση, εξυπνάδα.

Η λύση στο πρόβλημα της φυγοστρατίας είναι απλούστατη και εφαρμόζεται επί δεκαετίες, χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα, στην Κύπρο – υποχρεωτική στράτευση στα 18.

Το ελληνικό υπουργείο Aμυνας το γνωρίζει καλά. Επί υπουργίας Αποστολάκη υπήρχε συναφής προβληματισμός στο Πεντάγωνο, δεδομένου ότι ο Ελληνικός Στρατός γερνάει και συρρικνώνεται («Τα Νέα», 5/4/2018). Εννοείται ότι δεν έγινε τίποτε.

Ο πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης ανέφερε παλαιότερα ότι θα εξετάσει την επιβολή υποχρεωτικής στράτευσης στα 18 («Η Καθημερινή», 16/9/2020).

Φυσικά δεν προχώρησε. Παρά τις διαβεβαιώσεις τους περί του αντιθέτου, όλοι προσποιούνται ότι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίκο ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΟΒΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Δημιουργήθηκε ΚΟΒΑ Ενόπλων Δυνάμεων…

 

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ 

Ένστολοι εμφανίζονται στα μπλόκα των αγροτών, δηλώνοντας την συμπαράστασή τους στον «δίκαιο αγώνα του αγροτικού κινήματος» και ζητούν να… σταματήσουν οι πόλεμοι του… ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Εξαιρετικά! Αυτοί οι άνθρωποι θα υπερασπιστούν την πατρίδα στoν πόλεμο.

Κι αν εκείνη την ώρα το κόμμα (ένα είναι το κόμμα) αποφασίσει ότι δεν πρέπει να συμμετάσχουμε σε έναν… ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως συνέβη, στη Μικρά Ασία;

Η ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας πρέπει να δώσει άμεσα απαντήσεις.

Μπορούμε να φανταστούμε ένα στράτευμα που για να εκτελέσει τις διαταγές της ιεραρχίας χρειάζεται να συνέλθουν και να αποφασίσουν σχετικά οι… κομματικές οργανώσεις των στρατευμένων;

Τραγικά πράγματα!

Η αριστερά επιχειρεί να δημιουργήσει την εικόνα μιας «λαϊκής πανστρατιάς» που απαιτεί να πέσει ο Μητσοτάκης, να σταματήσει η στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ και να πάρουμε το μέρος του Πούτιν στον πόλεμο στην Ουκρανία. Σε αυτήν την προσπάθεια δεν ενδιαφέρεται αν θα καταστρέψει επαγγελματικά τους ανθρώπους που έβγαλε στην πρώτη γραμμή για να υλοποιήσουν το project. Αλλά αυτό είναι τελικά πρόβλημα αυτών που συμμετείχαν. Ενήλικοι άνθρωποι είναι, καταλαβαίνουν τι ακριβώς έχουν κάνει. Το δικό μας πρόβλημα είναι ότι θέλουμε οι Ένοπλες Δυνάμεις να επιτελούν τον ρόλο τους.

Αλήθεια, θα μπορούσε να βγει μια ομάδα στρατιωτών του ρωσικού Στρατού και να δώσει μια συνέντευξη στα Μέσα Ενημέρωσης για να δηλώσει την αντίθεσή της στον πόλεμο στην Ουκρανία; Οποιουδήποτε στρατού! Αγγλικού, γερμανικού, κουβανέζικου; Αστεία πράγματα.

Αυτά που ευαγγελίζεται στην Ελλάδα η αριστερά δεν συμβαίνουν αλλού. Αλλά βρίσκουν και τα κάνουν. Στην Ελλάδα οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις «τιμούν τους αγώνες της αριστεράς»!

Γι αυτούς τους αγώνες θα πρέπει να μιλούν. Για τον αγώνα που έδωσε η αριστερά με το τέλος του πολέμου για να περάσει η Ελλάδα στην σφαίρα επιρροής των Σοβιετικών.

Δεν λυπούμαστε που έχασαν τότε. Λυπούμαστε που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΟΥΤΥΡΟΜΠΕΜΠΕΣ ΡΑΓΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν θα τους αφήσουν οι μαμάδες τους

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Διάβασα τις πληροφορίες για τις αλλαγές που ετοιμάζει ο κ. Δένδιας στις Ένοπλες Δυνάμεις. Δίχως να είμαι ιδιαίτερος γνώστης του αντικειμένου, επικροτώ με βάση δυο-τρία κοινά παραδεκτά δεδομένα.

Πρώτο, τα παιδιά που πάνε φαντάροι, παρά τον σχετικά μικρό χρόνο της θητείας σε σύγκριση με παλιότερα, θεωρούν το φανταριλίκι χαμένο χρόνο. Πάντα έτσι ήταν, αλλά τώρα αυτή η αντίληψη έχει κυριαρχήσει σε όλο τον νεανικό πληθυσμό. Παλιότερα, το να απαλλαγεί κανείς θεωρούνταν όνειδος για ένα κομμάτι του πληθυσμού, τώρα το να βγάλεις «τρελόχαρτο» ισοδυναμεί με παράσημο.

Δεύτερο, θεωρώ πέραν πάσης λογικής να υπάρχουν περισσότεροι συνταγματάρχες από λοχίες. Το 'γραφε ο περιηγητής Εντμόντ Αμπού για την Ελλάδα του Όθωνα, ότι το ένα πέμπτο του τότε ελληνικού στρατεύματος ήταν στρατηγοί, όμως να συνεχίζεται αυτό και σήμερα είναι τραγικό. Και ενδεικτικό μιας κατάστασης του δημοσίου που έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Το ίδιο και η βαθμολόγηση του 97% των αξιωματικών στην υπηρεσιακή τους αξιολόγηση με άριστα. Γελοιότητες.

Τρίτο, δεν καταλαβαίνω τι ζητάνε οι αξιωματικοί και οι φαντάροι σε οποιονδήποτε άλλη περιοχή και πόλη της χώρας, πλην της παραμεθορίου. Αμ εκείνα τα πελώρια στρατόπεδα στα κέντρα ή στις παρυφές των πόλεων, τι τα θέλει ο στρατός; Κάποτε χτίστηκαν για να στρατοκρατείται η χώρα τα μετεμφυλιακά χρόνια και την περίοδο της χούντας, τώρα τι τα θέλουν; Ας τα χαρίσουν ή ας τα πουλήσουν ή ας τα αξιοποιήσουν, σήμερα πάντως είναι τρύπες απορρόφησης κρατικού χρήματος.

Τέταρτο, δεν καταλαβαίνω γιατί δεν συνδέεται λειτουργικά το στράτευμα μας με τα πανεπιστήμια μας. Με όποια απ’ αυτά θέλουν, βρε αδερφέ. Αφού στις μέρες μας δεν πολεμάνε φαντάροι με ξιφολόγχες περασμένες στις κάνες των Μ1, κομπιουτεράδες μάχονται αναμεταξύ τους. Τι τους θέλουμε τους θαλάμους, τους θαλαμοφύλακες και τους σκοπούς στα υπερυψωμένα κουβούκλια των στρατοπέδων; Ας πολεμάνε κι απ’ το σπίτι τους ή από την καφετέρια, σαν τους ψηφιακούς νομάδες, αλλά να ξέρουν να πολεμάνε σ’ αυτό το είδος του πολέμου.

Θα μπορούσα να γράψω άλλα είκοσι σημεία, εγώ που είμαι άσχετος.

Αξιοπρόσεκτη η προσπάθεια του κ. Δένδια να αλλάξει έναν μηχανισμό που είναι πιο αρτηριοσκληρωτικός από οποιονδήποτε άλλον του ελληνικού δημοσίου. Αλλά ο υπουργός να ξέρει ένα πράγμα:

Οι σημερινοί Έλληνες λένε πολλά περί πατριωτισμού, απαιτούν τσαμπουκάδες και σκληροτράχηλες πολιτικές έναντι των εθνικών απειλών, δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους από τον Τούρκο, αλλά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟ-ΦΥΓΟΣΤΡΑΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το… πολυπόθητο «Ι5»

 

Γράφει ο  Απόστολος Κρητικόπουλος

Διδάκτωρ Πληροφορικής (X: @kritikopoulos)

Πριν από λίγες ημέρες περπατούσα το πρωί στην Κατεχάκη έξω από το 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και είδα μια ουρά μπορεί και 100 νεαρών ανδρών με πολιτικά ρούχα να περιμένουν να μπουν στην πύλη.

Από εγγενή περιέργεια ρώτησα για ποιο λόγο υπάρχει τέτοια ουρά αναμονής.

Με ενημέρωσαν ότι όλοι τους περίμεναν να περάσουν ψυχιατρικές εξετάσεις ώστε να πάρουν το πολυπόθητο για αυτούς «Ι5» και να μην υπηρετήσουν στον Στρατό μας.

Εξοργίστηκα. Θύμωσα. Σιχάθηκα. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Έβλεπα εκατοντάδες νέους υγιέστατους να προσπαθούν να ξεγελάσουν και να ικετέψουν απαλλαγή από το πιο ένδοξο καθήκον που έχει ένας Έλληνας άρρην προς την πατρίδα του: να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία ώστε να είναι πάντα έτοιμος για μάχη και να προστατέψει τα ιερά του απέναντι στους προαιώνιους εχθρούς μας που επιβουλεύονται το μέλλον των παιδιών μας.

Προσωπικά επέλεξα το 1998 να υπηρετήσω με ιδιαίτερη περηφάνια 18 μήνες στα ΛΟΚ/Αλεξίπτωτα, και ήταν από τις πιο δυνατές, επιμορφωτικές και καθοριστικές εμπειρίες της ζωής μου. Κουβαλάω πάντα μέσα μου ότι έμπρακτα απέδειξα τη βαθιά αγάπη που έχω για το έθνος μου και ότι είμαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή παρά την ηλικία μου -να θυμίσω ότι ο Λεωνίδας πολέμησε στα 60 του έτη στις Θερμοπύλες- να σταθώ μπροστά σε οποιαδήποτε απειλή και να υπερασπιστώ την οικογένειά μου και τα ιερά μας. Πώς γίνεται κάποιος νέος στη σύγχρονη εποχή να είναι τόσο λιγόψυχος και αηδιαστικά δειλός με άκρως οιστρογονικά χαρακτηριστικά και να επιλέγει να ξεγελάσει το έθνος του ώστε να αποφύγει τη θητεία;

Οι αριθμοί είναι τρομακτικοί! Οι φυγόστρατοι την τελευταία τριετία ήταν 30.000 άντρες, με 76% από αυτούς «για ψυχολογικούς λόγους», ενώ οι ανυπότακτοι την τελευταία πενταετία ήταν 36.000!

Γνωρίζω προσωπικά δεκάδες νεαρούς «άντρες» που έχουν ως στόχο να απαλλαγούν με παραπλανητικό τρόπο και δασκαλευόμενοι από «πρόθυμους» (με το αζημίωτο) ψυχιάτρους δηλώνουν διαταραχές και ψυχασθένειες ακόμα και -με εντελώς ατιμωτικό και εξευτελιστικό τρόπο-  εκφυλιστικές σεξουαλικές παρεκκλίσεις ώστε να προκαλέσουν τεχνηέντως την απαλλαγή τους. Μέχρι και περιπτώσεις βυσμάτων, επιρροής και χρηματισμού έχω ακούσει προς επιτροπές αξιολόγησης ώστε ο κανακάρης κάποιου πορφυρογέννητου να αποφύγει το ιερό αυτό καθήκον.

Οι λύσεις για την πάταξη αυτής της βδελυρής και άνανδρης συμπεριφοράς;

Αρχικά…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΥΣΜΑΤΟ-ΡΟΥΣΦΕΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σύνδεση με την κοινωνία

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η απόφαση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας να καταργήσει τη θητεία στο Ναυτικό και την Αεροπορία είναι σωστή, λίγοι θα βρεθούν να διαφωνήσουν.
 

Εν μέρει όμως, έχει δίκιο και ο ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης, όταν υποστηρίζει ότι η θητεία «είναι κρίκος σύνδεσης της κοινωνίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις».

Σίγουρα ισχύει αντιστρόφως, με την έννοια ότι για τις Ένοπλες Δυνάμεις, δηλαδή για την ιεραρχία τους, η θητεία είναι πράγματι μια ευκαιρία να συνδεθούν (και να δικτυωθούν) με την κοινωνία, ιδίως όσον αφορά το Ναυτικό και την Αεροπορία. Στα όπλα αυτά υπηρετούσαν πάντα κατά παράδοση τα τέκνα της κοινωνικής ελίτ και αυτό ήταν πάντα μια ευκαιρία για γνωριμίες χρήσιμες, είτε για την ανέλιξη τους στην ιεραρχία είτε για την επαγγελματική αποκατάσταση μετά τη συνταξιοδότηση, η οποία στους αξιωματικούς έρχεται νωρίς.

Από την άποψη αυτή και μόνο έχει δίκιο ο ναύαρχος. Για τους επαγγελματίες στρατιωτικούς η θητεία είναι «κρίκος σύνδεσης» με την κοινωνία. Και παραμένει, βεβαίως, διότι η θητεία δεν καταργείται στον Στρατό.

Δεν νομίζω όμως ότι από την πλευρά της κοινωνίας η θητεία γίνεται αντιληπτή με τον ίδιο τρόπο. Κατ’ αρχάς, δεν αφορά όλη την κοινωνία, αλλά μόνο το άρρεν τμήμα της, τα θήλεα στερούνται τη συναρπαστική εμπειρία.

Οπωσδήποτε ισχύει για την ολιγάριθμη κατηγορία των αθλητικών τύπων με στρατιωτικά ενδιαφέροντα, που εκδηλώνουν προτίμηση να υπηρετήσουν στις Ειδικές Δυνάμεις. Για αυτούς, η θητεία είναι πράγματι «κρίκος σύνδεσης». Δεν είναι πολλοί όμως, ξέρετε.

Για τους άλλους, για τη συντριπτική πλειονότητα, αυτούς που υπηρετούν από υποχρέωση, η θητεία είναι κάτι διαφορετικό. Χρήσιμο και διδακτικό, οπωσδήποτε, δεν αντιλέγω. Ισως και απαραίτητο ως εμπειρία. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι «κρίκος σύνδεσης».

Είναι μάλλον μια προειδοποίηση, που σου παρέχεται μέσω της γνωριμίας με το ελληνικό κράτος στη χειρότερη εκδοχή του. Εκεί βλέπεις όχι μόνο την πραγματική σύνθεση της κοινωνίας, πέρα από τον δικό σου εκ των πραγμάτων περιορισμένο κύκλο, αλλά και όλες τις παθογένειες του κράτους που θα συναντήσεις αργότερα στην πορεία της ζωής.

Βέβαια, έχοντας περάσει προηγουμένως από το ελληνικό σχολείο, είσαι κάπως προϊδεασμένος. Εκεί όμως που υποτίθεται ότι όλα σοβαρεύουν στον υπέρτατο βαθμό, αποκτάς την πραγματική εικόνα αυτού με το οποίο έχεις μπλέξει διά βίου, αν δεν μεταναστεύσεις.

Μέσω της θητείας θα έρθεις σε επαφή και θα γνωρίσεις ακόμη και τη λογική πίσω από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Θα εξηγήσω τι εννοώ, μέσω μιας προσωπικής ιστορίας, την οποία πλέον μπορώ να αφηγηθώ αφού τα αδικήματα που πρόκειται να ομολογήσω έχουν πια παραγραφεί.

Υπηρέτησα σε μία μικρή μονάδα των δέκα ατόμων στη Λέσβο, μονάδα με καθήκοντα επιμελητείας. Το καθεστώς ήταν ότι, επειδή δεν χρειαζόμασταν μετά το κλείσιμο του γραφείου, παίρναμε έξοδο για το βράδυ. Αυτό ίσχυε για όλους ανεξαιρέτως και κάθε βράδυ.

Ηταν τόσο δεδομένο και φυσικό, ώστε ο ίδιος ο διοικητής (ένας ιδιόρρυθμος χαβαλές, στα όρια της απόταξης…) μας είχε επιτρέψει να ετοιμάζουμε οι ίδιοι τις άδειες εξόδου με τη σφραγίδα της μονάδας και να υπογράφουμε αντ’ αυτού.

Μέχρι που ήρθε ο καινούργιος. Ενας δυστυχής, που μόνη χαρά στη ζωή είχε τη λιγοστή εξουσία που του έδινε ο βαθμός του στο στράτευμα. Μας το έκοψε μαχαίρι.  

Οπότε και εμείς προσαρμοστήκαμε. Τα υλικά τα είχαμε, φόρμες και σφραγίδες δεν μας έλειπαν.

Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να δουλέψω δύο ώρες μέχρι να μάθω να αντιγράφω την υπογραφή του νέου διοικητή. Δεν ήταν εύκολο, γιατί όπως κάθε ανασφαλής με την αμάθειά του, είχε περίπλοκη υπογραφή. Τα κατάφερα όμως μια χαρά και με τον καιρό πήρε το χέρι μου αέρα, σε σημείο ώστε να έχω δυνατότητα παραγωγής βιομηχανικού επιπέδου.

Οταν, φέρ’ ειπείν, έφευγα με άδεια για την Αθήνα, άφηνα υπογεγραμμένες εξόδους για όλους, για κάθε μέρα που θα έλειπα. Ετσι συνεχίσαμε την ωραία μας ρουτίνα. Εκείνος κάθε απόγευμα υπέγραφε τελετουργικά δύο εξόδους το πολύ και το χαιρόταν, εμείς δεν τις χρησιμοποιούσαμε καν, γιατί από το μεσημέρι είχαμε ήδη τις δικές μας. 

 Αυτό που κάναμε ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν.  

Ιδια λογική ήταν, αλλά...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου νεοταξικού ξέφραγου ραγιαδο-χανείου κωμωδία (Να δούμε ρε ΝουΔο-γαλαζαίκα ξεφτιλισμένα σούργελα σε λίγα χρόνια ποιοι θα κυβερνούν τα μαχητικά μας αεροπλάνα και τις φρεγάτες μας...

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στ' άλογα, στ' άλογα Ομέρ Βρυώνη...

  Toυ ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Ο Στρατός διαθέτει 549 σκυλιά, 6 άλογα και 10 γεράκια
. Έτσι έχει και κτηνιάτρους... 

Πόσους;  

158.   

10 ανά γεράκι και 17 ανά άλογο. Τι να πεις, φιλάσθενα ζώα...

Έχει 180 φαρμακοποιούς για 11 φαρμακεία, αλλά τα φαρμακεία αυτά δεν μπορούν να λειτουργήσουν βράδυ, επειδή απαιτούνται νέες προσλήψεις.

Έχει 7 παιδιάτρους στο ναυτικό νοσοκομείο, με μόνη επισήμανση ότι το εν λόγω νοσοκομείο δεν έχει παιδιατρικό τμήμα.
"Και παιδιά θα σας κάνουμε", ως έλεγε πολιτικάντης παλαιών καιρών...

Κάποιος τους διόρισε όλους αυτούς. 

Ποιος; 

Οι κυβερνήσεις. Τα κόμματα...

 Και καλά, αυτοί ήταν μάπες, αυτοί που προσλήφθηκαν είναι αθώοι του αίματος;;  

Πας ως κτηνίατρος, βλέπεις ότι δουλειά δεν υπάρχει, από ελάχιστη αξιοπρέπεια και το Minimum της εκτίμησης προς τον εαυτό σου, δεν λες"δεν μπορώ να κάθομαι και να πληρώνομαι τσάμπα";;;  

Όχι, δεν το λες...Καλή η ξάπλα, αλλά σαν το καθισιό δεν έχει...

Και άντε και πέσαμε σε κακούς διαχειριστές και αναξιοπρεπείς υπαλλήλους, τώρα τους βρήκαμε, τους εντοπίσαμε, τους διώχνουμε:;; 

Ε μην είμαστε ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι!!! Λίγη ενσυναίσθηση...Άλλωστε το σύνταγμα δεν επιτρέπει απολύσεις...Και εμείς είμαστε κάθε λέξη αυτού του συντάγματος...

Ένα κράτος που μέτρησε τους υπαλλήλους του, μόνο όταν πτώχευσε και το ανάγκασαν οι Τροϊκανοί.  

Ένα κράτος που έδινε επίδομα τυφλού στη μισή Λευκάδα. Και είπαν οι κακοί τοκογλύφοι "Ζητήστε τους να παρουσιαστούν και όσοι δεν έρθουν κόψτε τους το επίδομα". Και δεν εμφανίστηκε ούτε το 1/3...

Ένα κράτος που διαπραγματεύεται με τους πρυτάνεις για το αν θα μπορεί, σε δικά του ιδρύματα, να μπαίνει κάποιος και να αρχίζει τα χαστούκια...

Και ας πούμε ότι έρχεται αυτό το κράτος με πυγμή και λέει
"μάγκες κομμένη....το πάρτυ τέλεψε και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του", ποιοι θα το στηρίξουν;;;

Άντε ένα ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Εκατόν πενήντα οκτώ κτηνίατροι για 549 σκυλιά, 6 άλογα και 10 γεράκια

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών έχει 7 παιδιάτρους. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει στο νοσοκομείο αυτό παιδιατρικό τμήμα! 

Θέλετε και άλλα «θαυμαστά» από τον τρόπο λειτουργίας του «ευαίσθητου» τμήματος των Ενόπλων Δυνάμεων; 

Ο Στρατός διαθέτει 549 σκυλιά, 6 άλογα και 10 γεράκια. Και έτσι «δικαιολογεί» … 158 κτηνιάτρους.  

Τα είπε ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας στη Βουλή. Είναι συγκλονιστικά τα στοιχεία που παρέθεσε. Πιο σημαντική είναι η προσπάθειά του να αλλάξει ένα σύστημα που φωνάζει από μακριά ότι είναι βαθιά άρρωστο.

Η ομιλία του κ. Δένδια έγινε την προηγούμενη Τετάρτη στο νομοσχέδιο «Ρύθμιση υγειονομικών θεμάτων των Ενόπλων Δυνάμεων και λοιπές διατάξεις». Ξέραμε ότι ο στρατός έχει τους δικούς του «νόμους», αλλά δεν φανταζόμασταν ότι η πραγματικότητα μας έχει ξεπεράσει κατά πολύ σε σχέση με ό,τι ξέραμε ή με ό,τι φανταζόμασταν.  

Εσείς ξέρατε ότι ο υπουργός δεν μπορεί να μετακινήσει έναν ιατρό από το 251 στο 401. Δηλαδή σε 500 μέτρα, αν και εφόσον υφίσταται θέμα, υπάρχει αναγκαιότητα;

Ο κ. Δένδιας υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει στα στρατιωτικά νοσοκομεία πρόβλημα χρηματοδότησης ή έλλειψης προσωπικού. 

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Δένδιας έχει δεχτεί σκληρή κριτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επειδή προσπάθησε να φέρει αλλαγές στο σύστημα διοίκησης των νοσοκομείων. Κριτική που προέρχεται κυρίως από απόστρατους. Στην κριτική αυτή ο κ. Δένδιας απάντησε με επιχειρήματα, με στοιχεία.

Να παραθέσουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από την ομιλία του: «Έχουμε 174% ψυχολόγους. Έχουμε 122% πλήρωση θέσεων στους φαρμακοποιούς. Ρωτούσατε πριν πώς θα μπορέσουμε να υπηρετήσουμε τα φαρμακεία νυκτός. Προσέξτε, έχουμε πληρότητα θέσεων 122%, για να έχετε και αριθμό είναι 180 φαρμακοποιοί για 11 φαρμακεία. Και σοβαρά, δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε αυτά τα φαρμακεία και το βράδυ; Δεν μπορούμε; Και βεβαίως μπορούμε. Έχουμε 115% στους οδοντιάτρους. Τα καταθέτω στα πρακτικά. Στη διάθεσή σας. Και προσέξτε, αυτό το προσωπικό, κοιτάξτε τις πληρότητες ασθενών τις οποίες σας είπα και προηγουμένως. 55% στο 401. Στο 404 38% πληρότητα. Στο Ναυτικό Νοσοκομείο που είναι «πρωταθλητής» 62%.»

Και πάμε στο «κορυφαίο»! Ογδόντα δύο γιατροί δεν υπηρετούν στα νοσοκομεία, αλλά σε … επιτελεία!  

Σοβαρά τώρα; Ογδόντα δύο γιατροί δεν προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως γιατροί. Και πώς τις προσφέρουν; Σε τι αντικείμενο;

Πολύ φοβόμαστε ότι η νόσος έχει προχωρήσει τόσο πολύ που δεν υπάρχει γιατρειά. Και στο τέλος ακόμη και άνθρωποι που είναι αποφασισμένοι να κάνουν τα αυτονόητα, αναγκάζονται να υποχωρήσουν κάτω από τις αντιδράσεις που δημιουργούνται. Ακριβώς επειδή τα μικροσυμφέροντα σε αυτήν τη χώρα είναι απείρως πιο ισχυρά από το ίδιο το συμφέρον της χώρας. Ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που η δουλειά τους είναι αυτή ακριβώς, να φυλάσσουν Θερμοπύλες.  

Οι Ένοπλες Δυνάμεις, όπως και η Δικαιοσύνη, είναι χώροι που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπο για την υπόλοιπη κοινωνία. Δηλαδή, πώς μπορούν εκείνοι που ζητούν από τον κ. Δένδια να μην αλλάξει το παραμικρό να αντικρίσουν τους γονείς που περιμένουν ώρες στα επείγοντα των Παίδων; 

 Σε αυτούς θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί αντιδρούν. Το Παίδων δεν έχει τους 7 παιδιάτρους που διαθέτει το Ναυτικό Νοσοκομείο!

Θα μπορούσαν οι Ένοπλες Δυνάμεις να λειτουργούν με έναν διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι η υπόλοιπη κοινωνία; 

Κατά πάσα πιθανότητα όχι! Από την άλλη πλευρά, από κάποιους ανθρώπους περιμένουμε...

 

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ: Τιμή στους προκινδυνεύοντες (Άρθρο αυστηρώς ακατάλληλο για Αριστερά ανθελληνικά ξεφτιλισμένα σούργελα)

 Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Ο θάνατος του νεαρού Ανθυπολοχαγού των Δυνάμεων Καταδρομών κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του ως υποψηφίου Βατραχανθρώπου είναι ένα τραγικό γεγονός αλλά και άλλη μια απόδειξη γιατί οφείλουν όλο το Εθνος, κυβέρνηση, λαός και η Υπηρεσία σεβασμό και έμπρακτη Τιμή προς τους προκινδυνεύοντες.
Τα αίτια του θανάτου του θα τα πουν οι ιατροί και η σκέψη όλων μας, ειδικά όσων ανήκουμε στη μεγάλη παράδοση της Καταδρομών, είναι στην οικογένειά του, για την παρηγοριά της οποίας δεν υπάρχουν κατάλληλα λόγια.

Η σκληρότητα, η ένταση της εκπαίδευσης και η επικινδυνότητα είναι τέτοιες, που δυστυχώς κοστίζουν ενίοτε τη σωματική ακεραιότητα ή και την ίδια τη ζωή. 

Ο Ανθυπολοχαγός που έκανε την υπέρτατη θυσία ήταν, όπως όλοι στις Ειδικές Δυνάμεις, εθελοντής. Ηδη από τη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, αν όχι, όπως είναι το πιθανότερο, από την παιδική του ηλικία, είχε προφανώς κάνει την επιλογή μιας αριστείας, που προϋποθέτει τεράστια αποθέματα, πρωτίστως ψυχικής αλλά και σωματικής ρώμης και τη συμμετοχή σε μια παράδοση που ξεκινάει από τον Ιερό Λόχο κατά του Αξονα, περνάει από την υπεράσπιση της ελευθερίας μας, της εδαφικής ακεραιότητας και της Δημοκρατίας της Πατρίδας το 1944- 49 και φτάνει στην Κύπρο με ήρωες, πεσόντες και ζώντες, όπως ο Παπαγεωργίου, ο Κατσάνης, ο Κατούντας, ο Γλεντζές, ο Μαντζουράτος, ο Καραποστόλου κ.ά.  

Το παράδειγμά τους οδήγησε πολλούς από εμάς, άλλοι να περάσουν την πύλη του ΚΕΕΔ ως κληρωτοί εφ. Αξιωματικοί ή Οπλίτες και άλλοι μετά τη ΣΣΕ να επιλέξουν το ίδιο αλλά για μια ζωή. Οσοι έφεδροι μοιραστήκαμε τους κόπους και τις ευθύνες τους τιμούμε τα μόνιμα στελέχη κάθε βαθμού, γιατί γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τις συνθήκες της σκληρής εκπαίδευσης, όπου ο κίνδυνος δεν κάνει διακρίσεις μονίμων και εφέδρων. Γι’ αυτό και τα ονόματα που απαθανατίζονται στα ηρώα ανήκουν αδιάκριτα σε κάθε βαθμό, μονίμου ή εφέδρου. Κι επειδή ξέρουμε, γι’ αυτό αγαπούμε τους Διοικητές μας ως πατέρες ημών και τους συναδέλφους μας, Αξιωματικούς ή Οπλίτες, ως αδέρφια μας. Κάθε τέτοια απώλεια μας θλίβει βαθιά, πρέπει να πενθεί όλο το Εθνος, διότι η απώλεια αφορά την αληθινή Αριστοκρατία του λαού μας.

Τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων, μαζί με τα μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας, ιδίως οι Ειδικές Δυνάμεις, οι πιλότοι μας κ.ά., σε αντίθεση με οποιονδήποτε άλλο λειτουργό ή υπάλληλο του κράτους, είναι ταγμένοι, αν χρειαστεί να δώσουν τη ζωή τους, και κάποιες φορές τη δίνουν. Οι λοιποί, όσοι κάνουν σωστά το καθήκον τους, είναι άξιοι τιμής και σεβασμού, αλλά το μόνο από το οποίο κινδυνεύουν είναι να τρυπηθούν από συνδετήρα ή να γλιστρήσουν. Γι’ αυτό, στις σοβαρές χώρες τιμούν ηθικά και έμπρακτα τα μέλη των Ε.Δ., με ξεχωριστό μισθολόγιο, ξεχωριστό ασφαλιστικό και σύστημα υγείας, και με έναν διαρκή θεσμικό σεβασμό.  

Δεν είναι όλοι ίδιοι στον δημόσιο τομέα, δεν κινδυνεύουν όλοι, όσο σημαντικό έργο και αν προσφέρουν.  

Η θυσία αυτού του νέου Αξιωματικού υπογραμμίζει όλα τα παραπάνω με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο και το όνομά του θα πρέπει να προστεθεί στα παραδείγματα που θα αναφέρουμε στα παιδιά μας ως Ηρωες του λαού μας, που επέλεξαν τα δύσκολα. Πανάξιοι π.χ. οι καλοί γιατροί, οι καλοί δάσκαλοι και επιστήμονες, που τελούν ευόρκως το καθήκον τους, όμως πρέπει...

 

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: "Επι των όπλων"...

 

ΝουΔο-γαλαζαίκο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στρατός και γαλαζαίικα ανθρωπάκια: Πράγματα που δεν προβλέπονται, αλλά γίνονται (Μία αληθινή ιστορία για τη θρυλική μορφή των Ειδικών Δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού που ανέβασε το ηθικό των στελεχών του ΠΝ και τη θυμούνται εσαεί!)

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Ο Υποναύαρχος Ιωάννης Θεοφανίδης, εγγονός του Ναυάρχου συνονόματου παππού του, που πολέμησε στο 1897 και στους Βαλκανικούς, αλλά και απόγονος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, αφού η γιαγιά του Αικατερίνη Ιωαννίδου ήταν δισέγγονη του Γενναίου Κολοκοτρώνη, δεν ήταν ο «δυστυχής αχθοφόρος ενός μεγάλου ονόματος», όπως άλλοι.

Ηταν μια θρυλική μορφή των ΟΥΚ, από αυτή τη σπάνια ράτσα ανθρώπων που είναι γεννημένοι στρατιωτικοί ηγήτορες.

Ο Ντάνυ, για εμάς τους φίλους του, είναι ο ιστορικότερος και πιο επιδραστικός Διοικητής των Βατραχανθρώπων και εκπαιδεύτηκε ως Υποβρύχιος Καταστροφέας στους Navy Seals των ΗΠΑ. Ηταν ένας άνθρωπος έξω από όλα τα μέτρα που γνωρίζετε, μορφωμένος, πολυγραφότατος και με σπάνια στρατιωτικά προσόντα. Μεταξύ άλλων, τον διέκρινε πλήρως το ανορθόδοξο πνεύμα των Ειδικών Δυνάμεων στα πάντα, και στον τρόπο διοίκησης των πιστών όχι μόνο στην ιδέα αλλά και στο πρόσωπό του.

Τον γνώρισα το 1991 και μείναμε φίλοι, όταν υπηρετούσα στη 2α Μ.ΑΛ., ήταν και τότε, το 1991, διοικητής της Μονάδας Υποβρυχίων Καταστροφών και ερχόταν στις αποφοιτήσεις της ΣΧΑΛ, γιατί παίρνανε τις πτέρυγές τους, τις «πουλάδες» τους, και τα βατράχια του. Μετά την εκπαίδευση στη ΜΥΚ στα χέρια του Ντάνυ, η Σχολή Αλεξιπτωτιστών, που ακολουθούσε, τους φαινόταν διακοπές στο «Four Seasons». Είχε ένα στέρνο, που νόμιζες πως, αν πάρει ανάσα, θα βουτήξει και θα ξαναβγεί στην Αίγινα. Υπερβάλλω, προφανώς, αλλά όχι όσο νομίζετε. Είχε ένα αγαπημένο ζόρικο λυκόσκυλο, το οποίο τον ακολουθούσε στο τρέξιμο που συνήθιζε από χαμηλά στον Ναύσταθμο μέχρι τέρμα πάνω στο βουνό. Ο Ντάνυ στην επιστροφή γυρνούσε ακμαίος, αλλά το λυκόσκυλο τα είχε παίξει, δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια του και το κουβαλούσε σαν αρνί στους ώμους! Εάν η διοίκηση διά του παραδείγματος είχε δικό της λήμμα στις έντυπες και ηλεκτρονικές εγκυκλοπαίδειες, θα είχε τη φωτογραφία του.

Τις δύο ιστορίες που θα σας πω τις είχα ακούσει ως θρύλους, από τα στόματα φίλων Αξιωματικών και στρατευσίμων, αλλά μία εβδομάδα πριν από τον πρόωρο και άδικο θάνατό του, μόλις στα 68, μαζί με δύο επίσης φίλους Αξιωματικούς του ΠΝ και έναν πιστό του κληρωτό παλαιό βάτραχο, φάγαμε μαζί του στην Πειραϊκή. Αυτός ο θηριώδης άντρας, βάτραχος, αλεξιπτωτιστής, Αξιωματικός, ήταν ταυτόχρονα πιστός στους φίλους του, ένας ωραίος μπον βιβέρ και πνευματώδης αφηγητής με μια αίσθηση λεκτικού αλλά και έμπρακτου χιούμορ, που αυτοί που έχουν διαβάσει για τον ήρωα των SAS, τον Ιρλανδό Paddy Mayne, ξέρουν το είδος του. Θα καταλάβετε κι εσείς παρακάτω. Τον ρώτησα λοιπόν αν ήταν αλήθεια αυτό που είχα ακούσει για την «κλοπή» των κλιματιστικών.

Μας το αφηγήθηκε με τον μοναδικό του τρόπο.

Σε μια από τις τελετές του ΠΝ, ντάλα καλοκαίρι, στη δεξίωση που ακολούθησε, απευθυνόμενος στον Ντάνυ, του λέει αστειευόμενος ο τότε Αρχηγός Στόλου: «Μα είναι δυνατόν, κ. Διοικητά, ο Αρχιεπιστολέας να δροσίζεται και ο Αρχηγός Στόλου να ιδρώνει στο γραφείο του;»

Ο Ντάνυ το άκουσε, δεν είπε τίποτα, αλλά την επόμενη νύχτα ομάδα ΟΥΚάδων, έχοντας μαζί της και ναύτη ψυκτικό, «έκλεψε» την κωπήλατη ξύλινη λέμβο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, προσέγγισαν αθόρυβα τον στόχο, αναρριχήθηκαν στο κτίριο, φίμωσαν και έδεσαν χεροπόδαρα έναν ταλαίπωρο ναύτη που ήταν υπηρεσία, ο ψυκτικός ξήλωσε το κλιματιστικό από το γραφείο του Αρχιεπιστολέα και στη συνέχεια με την ίδια καταδρομική – ΟΥΚάδικη μέθοδο μπήκαν στο γραφείο του Αρχηγού Στόλου και τοποθετήθηκε το καινούργιο λειτουργικό κλιματιστικό στο γραφείο του Αρχηγού.

Καταλαβαίνετε τι έγινε το πρωί.

Πάντως ήταν μια κανονική επιχείρηση, πολύ δύσκολη και λεπτή, με επιτυχία 100% και μια έμπρακτη δήλωση χιούμορ αλά Ντάνυ, που παραβίασε μεν τους κανονισμούς, έγινε χαμός, όπως αντιλαμβάνεστε, αλλά στο τέλος της ημέρας έμεινε μια ωραία ιστορία, που ανέβασε το ηθικό των βατράχων και τα στελέχη του ΠΝ θα τη θυμούνται εσαεί με θυμηδία για την ωραία τρέλα του Ντάνυ και των Υποβρύχιων Καταστροφέων του, που θα είναι πάντα εθνωφελής σε πολύ πιο σοβαρά πράγματα, αν χρειαστεί.

Ενώ οι συνδαιτυμόνες του κλαίγαμε από τα γέλια με το μοναδικό ύφος της αφήγησής του, που γινόταν με φλεγματική σοβαρότητα και τυπική επιχειρησιακή ορολογία, μας έκανε δώρο και τη δεύτερη ιστορία, επιβεβαιώνοντάς την.

Σε ένα κτίριο του Ναυστάθμου ήταν οι κοιτώνες εκπαιδευόμενων γυναικών, όλα νέα κορίτσια. Δύο από αυτές, εκπάγλου καλλονής, είχαν συνάψει ειδύλλιο με δύο από τους ΟΥΚάδες του Ντάνυ, που κατά τεκμήριο δεν θα μπορούσαν παρά να είναι γερά παλικάρια, αφού επιβίωσαν επιτυχώς της εκπαίδευσης στα χέρια του. Κάθε βράδυ, αναρριχώμενοι από τις υδρορροές σκαρφάλωναν στον πάνω όροφο, όπου εν μέσω της νυκτός σε κάποια μικρή αποθήκη ολοκληρωνόταν «ο ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα» καθ’ εκάστην.

Πλην όμως, κάποια ρουφιάνα ή ζηλιάρα κατέδωσε τις καθημερινές ερωτικές επιχειρήσεις, χωρίς όμως να ξέρει ποιοι και από πού ήταν οι μουστερήδες κεραμιδόγατοι που επισκέπτονταν κάθε βράδυ τις όμορφες υποψήφιες Διόπους.

Στήθηκε λοιπόν ενέδρα εκ της Διοικήσεως και, αφού οι ερωτιδείς σκαρφάλωσαν και διείσδυσαν στα ενδότερα, πριν ολοκληρωθεί η περαιτέρω… διείσδυση, τους την έπεσαν οι ενεδρεύοντες. Δεν θυμάμαι αν ήταν Ναυτονόμοι ή κάτι άλλο, πάντως οι δύο ΟΥΚάδες που όλο το έκαναν οργανωμένο σαν επιχείρηση, είχαν σχέδιο διαφυγής. Κατέβασαν τον γενικό, μέσα στο σκοτάδι έπεσαν και κάτι ψιλές και διέφυγαν γλιστρώντας σαν αίλουροι από τις υδρορροές.

Αι δύο Δίοποι, βράχοι, δεν μαρτύρησαν, αλλά από το modus operandi αμέσως τα βλέμματα και η οργή έπεσαν προς τη ΜΥΚ.

Ο Ντάνυ στην αναφορά απλώς είπε, χωρίς να χρειαστεί να το επαναλάβει, αυτοί που χθες έκαναν το και το να κάνουν ένα βήμα μπροστά.

Χωρίς δισταγμό, οι δύο βάτραχοι βγήκαν μπροστά από όλη τη Μονάδα με εμπιστοσύνη στον Διοικητή τους.

Ο Ντάνυ ...