ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ vs ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΞΕΦΤΙΛΑΣ: Ανέστη, σήμερα υποκλίνομαι με σεβασμό στη Μεγάλη Ελληνίδα Κυρία!...

 Πιπεράτο θαυμασμού και πικρίας του Καθηγητή Πιπερόπουλου

     Γιώργο, συμφωνώ και υποκλίνομαι μαζί σου όπως πιστεύω ολόκληρος ο Ελληνικός Λαός, εκτός από κάποιους ανόητους μηδενιστές, στην 84χρονη Μεγάλη Ελληνίδα Κυρία Αθηνά Παπαχρήστου που δεν είναι ιδιοκτήτρια Πλοίων ή Βιομηχανιών ή μεγάλων Επιχειρήσεων, αλλά είναι φωτεινό, εξαιρετικό παράδειγμα προς μίμηση για τους Κρατικοδίαιτους Βιομήχανους, Επιχειρηματίες και, φυσικά, τους άνδρες και γυναίκες Πολιτικούς με τα πολλά ακίνητα!…

     Ανέστη, ειλικρινά δάκρυσα όταν πριν λίγες μέρες άκουσα, είδα και διάβασα την απίστευτη πράξη, στην σημερινή Ελλάδα του εγωισμού και ωχαδερφισμού που χαρακτηρίζουν την εποχή στην οποία ζούμε, αυτής της σπουδαίας Ελληνίδας, της συνταξιούχου αγρότισσας η οποία με το υστέρημα της μετά από πολλές δεκαετίες κόπων και εργασίας έκανε ένα κομπόδεμα και με αυτό αποφάσισε να δωρίσει ένα σύγχρονο ασθενοφόρο αξίας περίπου 65.000 ευρώ στο ΕΚΑΒ Μεσολογγίου!...

     Αυτή Ανέστη η σχεδόν συνομήλική μας Κυρία (το κάπα ΚΕΦΑΛΑΙΟ) Αθηνά Παπαχρήστου δώρισε το ασθενοφόρο και με εκπληκτικής πρωτοτυπίας χιούμορ από μια Ελληνίδα αγρότισσα, που ΔΕΝ σπούδασε σε Πανεπιστήμια απέδειξε ότι είναι άξια απόγονος του μεγάλου Αριστοφάνη τον οποίο, ως γνωστό, συχνά επικαλούμαι στα πιπεράτα μου, θέτοντας δύο όρους:

   Πρώτον, ότι θα καλύπτει αποκλειστικά τις ανάγκες του Νοσοκομείου του Μεσολογγίου, και

    Δεύτερον, όταν το ασθενοφόρο θα περνά έξω από το σπίτι της, να χτυπά τη σειρήνα του!..

     

Υποθέτω ότι η Κυρία Αθηνά Παπαχρήστου ΔΕΝ γνωρίζει τον Έλληνα εφοπλιστή, 97χρονο βετεράνο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Ιάκωβο Τσούνη ο οποίος δωρίζοντας όλη του την περιουσία 23 εκατ. ευρώ για την Άμυνα και 60 αμφίβια αποβατικά σκάφη στις «Άγιες» Ελληνικές ΄Ένοπλες Δυνάμεις δήλωσε ότι το κάνει επειδή «επιθυμεί να φύγει από τη ζωή όπως ακριβώς ξεκίνησε, ξυπόλητος!...»

https://eleftherostypos.gr/ellinotourkika/704588-iakobos-tsounis-poios-einai-o-efoplistis-dorise-oli-tin-periousia-tou-stis-enoples-dynameis#google_vignette

 

     Γιώργο, δεν αλλάζω θέμα αλλά ομολογώ ότι μου προξένησαν θλίψη αυτά που έγραψες πρόσφατα για το Δημογραφικό μας δράμα και τα έλεγες πριν 30 και βάλε χρόνια καθώς σε αυτή την ευλογημένη με φυσικές ομορφιές, αιματοβαμμένη ελληνική γη κάθε χρόνο γεννιούνται λιγότεροι από όσοι πεθαίνουν και έτσι το 2022 είχαμε 76.541 γεννήσεις (39.558 αγόρια και 36.983 κορίτσια) και 140.801 θανάτους (70.802 άνδρες και 69.999 γυναίκες).

https://www.youtube.com/watch?v=DwlNfXDLgR4

     Ανέστη είναι πικρή η διαπίστωση της συνεχιζόμενης μείωσης του αριθμού των Ελλήνων και είναι επίσης πικρή η διαπίστωση ότι πέρα από κάποιες πράξεις της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών ΔΕΝ έχει σε αριθμούς και μεγέθη προσφοράς τόσους Εθνικούς Ευεργέτες η Πατρίδα μας Ελλάδα όσους χρειάζεται…

https://www.kathimerini.gr/society/562062784/enosi-ellinon-efopliston-dorea-20-sygchronon-asthenoforon-sto-ekav/

     Γιώργο δεν έχεις άδικο και θα προσθέσω ότι υπάρχουν κάποιοι που δήθεν «ευεργετούν» και χειροκροτούνται, προβάλλονται και μάλιστα «βραβεύονται» για τις αγαθοεργές τους πράξεις και τους κάθε λογής περιώνυμους «εράνους αγάπης».  Αυτοί οι σύγχρονοι «γιαλαντζί», ψεύτικοι, σαν τα «γιαλαντζί» ντολμαδάκια χωρίς κιμά, μόνο με ρύζι, «ευεργέτες», τάχα «δωρίζουν» επιστρέφοντας αυτά που μαζεύουν ως επικεφαλής των εράνων από τις προσφορές 2, 5, 10 και 20, ευρώ των ανώνυμων Ελλήνων και Ελληνίδων που τα δίνουν από το υστέρημά τους…

     Γιώργο πολύ πικρή η διαπίστωσή σου και θα προσθέσω ότι εάν αυτοί οι γιαλαντζί «ευεργέτες» αποφάσιζαν να διαθέσουν ένα  ελάχιστο μέρος του αμύθητου πλούτου που έχουν συγκεντρώσει τα τελευταία 50 χρόνια (τρανταχτές εξαιρέσεις το Ίδρυμα Σταύρου Νιάρχου, ο πλοιοκτήτης και ο υποναύαρχος ε. τ. κ Π Λασκαρίδης, ο εφοπλιστής, Ιάκωβος Τσούνης που προανέφερα και η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών) θα έχτιζαν Νοσοκομεία, γηροκομεία, παιδικούς σταθμούς και άλλα ευαγή ιδρύματα;

https://www.naftemporiki.gr/health/1501412/idryma-stayros-niarchos-me-anadocho-tin-avax-xekinaei-i-kataskeyi-ton-trion-neon-nosokomeion/

https://www.naftikachronika.gr/2023/05/30/nea-dorea-p-laskaridi-sto-polemiko-naftiko/

    Ανατριχιάζω σκεπτόμενος ότι Αβέρωφ, Αρσάκης, Ζαππαίοι, Ζωσιμαδαίοι, Σίνας, Στουρνάρας, Συγγρός, Τοσίτσας και άλλοι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ και ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΟΙ εθνικοί ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ που ως ψυχές ατενίζουν από τον ελληνικό Ουρανό εμάς τους υποταγμένους στα Μνημόνια Νέο-Έλληνες, τους σύγχρονους γιαλαντζί και μετρημένους στα δάκτυλα πραγματικούς «εθνικούς ευεργέτες» και θα βιώνουν έντονη «χαρμολύπη»…

     Τα πολιτικά «Τζάκια», τις Οικογένειες που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν και τους παρατρεχάμενοί τους Κρατικοδίαιτους Βιομήχανους και Επιχειρηματίες που ευνοήθηκαν και πλούτισαν, κλείνοντας θα τους ρωτήσω πιπεράτα σήμερα, όπως πιστεύω και εσείς:

     Άραγε...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ : Μαριάννα Βαρδινογιάννη

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Υπάρχει το κοινωνικό έργο που είναι βιτρίνα και το κοινωνικό έργο που είναι ουσία.  

Στη δεύτερη κατηγορία εμπίπτει η προσφορά της Μαριάννας Βαρδινογιάννη. Το έργο της υπήρξε ζωτικής σημασίας στον ευαίσθητο τομέα του παιδιατρικού καρκίνου και στο σημείο αυτό ας μου επιτραπεί να μιλήσω επί προσωπικού.

Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε τον Φεβρουάριο του 2020 να βρεθούμε οικογενειακώς στην παιδογκολογική κλινική «Ελπίδα», στο Αιματολογικό – Ογκολογικό Τμήμα (ΤΑΟ) του «Αγία Σοφία». Εως τότε, όπως οι περισσότεροι, γνώριζα πολύ γενικά και αόριστα ότι η γυναίκα αυτή είχε προσφέρει στα παιδιά που είχαν νοσήσει με καρκίνο. Οπως οι περισσότεροι, μάλλον, δεν ήθελα να ξέρω. Η ζωή όμως με μύησε σε αυτόν τον κόσμο.

Είδα και έζησα τι σημαίνει στην πράξη το έργο της Μαριάννας Βαρδινογιάννη.  

Δεν είναι μόνον οι κτιριακές εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός, που παραπέμπουν σε ιδιωτική κλινική υψηλού επιπέδου (αλλά δίχως τις παθογένειες που έχουν οι ιδιωτικές κλινικές).  

Δεν είναι μόνον το προστατευμένο, έως και ευχάριστο, περιβάλλον που έστησε για τα παιδιά με αιματολογικό ή ογκολογικό καρκίνο (ως γονείς παιδιού που νόσησε, το καταλαβαίναμε ακόμη περισσότερο όταν έπρεπε να μεταβούμε στο «Αγία Σοφία» για ειδικές εξετάσεις και επεμβάσεις, ειδικά κατά την πιο δύσκολη περίοδο της πανδημίας…).  

Δεν είναι ότι «έβαλε τα χρήματα» και μετά αποσύρθηκε εφησυχασμένη.  

Είναι ότι συνέβη ακριβώς το αντίθετο: η εμπλοκή της ήταν ολιστική.

Γράφτηκε ότι ήξερε πολλά από τα παιδιά που νοσούσαν με το μικρό τους όνομα· ότι χαιρόταν με όσα γίνονταν καλά και πενθούσε για όσα χάνονταν. Αλήθεια είναι.  

Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη βρισκόταν εκεί μέσα, συνεχώς και με διάφορους τρόπους. Το «Ελπίδα» δεν ήταν έργο ζωής για εκείνη μονάχα ως προς το οικονομικό, τεχνοκρατικό, πρακτικό σκέλος. Ηταν υπαρξιακή υπόθεση. Εως το τέλος, αναζητούσε τρόπους για τη βελτίωση των συνθηκών μέσα στις οποίες βρίσκονταν παιδιά που νοσούσαν μαζί με τους γονείς τους, τους φροντιστές τους.

Εχω ακόμη ζωντανή μέσα μου την εικόνα της, εκείνο τον μαύρο Φεβρουάριο του ’20: η αγκαλιά της προς τα παιδιά, η κουβέντα της προς τους γονείς δεν ήταν τυπική, δεν ήταν συμβατική, δεν ήταν διεκπεραιωτική.  

Ηταν μία από τις πιο ανθρώπινες στιγμές που...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ποια περηφάνια και ποια προκατάληψη

Της ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Πρώτα απ’ όλα η είδηση. Το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος κάνει δωρεά για την ανέγερση παιδιατρικού νοσοκομείου στη Θεσσαλονίκη – όπου, σημειωτέον, δεν υπήρχε έως τώρα κάτι αντίστοιχο. Η δωρεά πρέπει να ψηφιστεί από τη Βουλή. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ ψηφίζουν υπέρ. Ο ΣΥΡΙΖΑ (που τραβούσε τα μαλλιά του – μην πω και τι άλλο – για την αναβάθμιση του ΕΣΥ) δηλώνει «παρών». Το ΚΚΕ ψηφίζει κατά (δεν εκχωρείται τόσο εύκολο το προνόμιο της πολιτικής γραφικότητας), Ελληνική Λύση και Μέρα25 επιφυλάσσονται (τα δύο αυτά κόμματα προσομοιάζουν όλο και περισσότερο σε κάτι που στις παλιές κοσμικές ταβέρνες της Πλάκας το έλεγαν «ρεβί πίστας»).

Και στη συνέχεια τα παρατράγουδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λέει, δεν ψήφισε υπέρ διότι το νοσοκομείο θα λειτουργεί ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού και όχι Δημοσίου Δικαίου. Ο Ανδρέας Ξανθός, ο «σοβαρός» του ΣΥΡΙΖΑ που ανεχόταν τον Πολάκη ως αναπληρωτή υπουργό του, δήλωσε ότι δεν πρόκειται για ιδεολογική εμμονή αλλά επειδή έτσι «…δημιουργείται ένα πιο ευέλικτο διοικητικό πλαίσιο, για να μπορέσουν οι υποδομές «φιλέτα» του συστήματος υγείας να δώσουν ζωτικό χώρο σε ιδιώτες επενδυτές οι οποίοι θα επιδιώξουν σε κάποια φάση να έχουν κερδοφορία από τον σκληρό πυρήνα της λειτουργίας του συστήματος υγείας…».

Α, όλα κι όλα, έχει δίκιο ο κύριος Ξανθός. Δεν πρόκειται περί ιδεολογικής εμμονής. Πρόκειται για ατόφια, πούρα προκατάληψη. Που επιστρατεύει ακόμη και τη μαντική. Από το «μαντείο της Κουμουνδούρου» ο πρώην υπουργός βλέπει αυτήν την «κάποια φάση» κατά την οποία οι επενδυτές θα επιδιώξουν κερδοφορία. Και περιμένοντας τη «φάση», όπως ο Βλαντιμίρ και ο Εστραγκόν περίμεναν τον Γκοντό, στα τσακίδια μωρέ το παιδιατρικό νοσοκομείο. Τι είναι πιο σημαντικό; Να λειτουργεί ένα νοσοκομείο για παιδιά ή να μην έχουν κερδοφορία οι κατάπτυστοι επενδυτές; Ε, φυσικά το δεύτερο. Αυτά είναι λυμένα προ πολλού. Από τότε που έγινε γνωστό ότι «ο καλός πλούσιος είναι ο νεκρός πλούσιος» και ότι «οι καπιταλιστές θα μας πουλήσουν το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε».

Κι εγώ η χαζή που νόμιζα τόσα χρόνια ότι η Ελλάδα έγινε, από βαλκανικό χωριό, κανονική χώρα χάρη σε κάποιους επάρατους, ρομαντικούς «πλούσιους επενδυτές» – Ζάππα έλεγαν έναν, νομίζω Συγγρό έναν άλλον, κάτι έχω ακούσει και για κάποιον Βαρβάκη. Οι οποίοι είχαν, επιπλέον, ανάμειξη και στην πολιτική ζωή του τόπου. 

Δεν πειράζει όμως. Από...

 

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ - ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: "Ξυπόλυτος"

 

 Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
 

Περίεργο πλάσμα ο μέσος τουλάχιστον άνθρωπος.

Δηλώνει ψυχικά εξουθενωμένος από τα διαδοχικά πλήγματα των μνημονίων και της πανδημίας, απογοητευμένος από την ελλείπουσα κοινωνική συνείδηση και την απουσία ενός συλλογικού οράματος, διψασμένος για καλές ειδήσεις και ευοίωνες προοπτικές.

Την ίδια στιγμή, όμως, σε ό,τι έχει να κάνει με την ενημέρωσή του, δείχνει κατά κανόνα απρόθυμος να κινηθεί εκτός της δημοσιογραφικής πεπατημένης, να στρέψει την προσοχή του σε κάτι πραγματικά διαφορετικό από την κυρίαρχη ειδησεογραφία, αυτήν που αφορά το ευτελές, το σκοτεινό, το ζοφερό.

Πόσοι και πόσες άραγε επέλεξαν χθες να αποστασιοποιηθούν, έστω και προσώρας, από τον ορυμαγδό των πληροφοριών και των εικοτολογιών για την πανδημία, από την πλημμυρίδα των καταγγελιών και των πάσης φύσεως αποκαλύψεων για τα «τεκταινόμενα» στον καλλιτεχνικό χώρο;

Πόσοι και πόσες άραγε διάβασαν και κράτησαν στη μνήμη τους τα λόγια ενός αειθαλούς 97χρονου, του εφοπλιστή Ιάκωβου Τσούνη, ο οποίος, αφήνοντας ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία του στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, είπε τα εξής: 

«Ο πιο σπουδαίος για μένα είναι ο πατριώτης. Όχι εκείνος που έχει λεφτά, όχι εκείνος που έχει τιμητικές διακρίσεις. Δίχως πατρίδα ούτε ο πλούτος ούτε η δόξα ούτε οι χαρές υπάρχουν».

Πόσοι και πόσες άραγε συγκινήθηκαν από τη δήλωση του ολιγαρκούς Τσούνη, του τέκνου μιας πενόμενης πολυμελούς οικογένειας, του πάλαι ποτέ 16χρονου εθελοντή του Αλβανικού Μετώπου, ότι επιθυμεί να φύγει από τη ζωή όπως ακριβώς ξεκίνησε, δηλαδή ξυπόλυτος;

Πόσοι και πόσες άραγε παραδειγματίστηκαν από...

 

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Kι όμως παρά την παρακμή μας έχουμε ακόμα ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η γραμμή της ιστορίας που δεν πρέπει να σπάσει

Του Καστανιώτη*

 

Με αφορμή την στάση ενός κομματιού της κοινωνίας μας στα όσα συμβαίνουν γύρω μας ,κυρίως στα εθνικά μας θέματα, τόσο της αυξανόμενης Τουρκικής επιθετικότητας όσο και στο Σκοπιανό, θα ήθελα να σας διηγηθώ μια μικρή αληθινή ιστορία που ξεκινά 100 περίπου χρόνια πριν και συνδέει το τότε και το σήμερα.

 

Μερικά χρόνια μετά την πτώχευση του κράτους (1893) και την ταπεινωτική ήτα του 1897, η πάμπτωχη Ελλάδα με τα σύνορά της στην Θεσσαλία (για αυτούς που το ξεχνούν), το 1912, με την καθοδήγηση του Βενιζέλου εισέρχεται στους Βαλκανικούς πολέμους και καταφέρνει να διπλασιάσει την έκτασή της, φτάνοντάς την σχεδόν στα σημερινά της σύνορα.
 

Κάποιος πιθανόν να αναρωτηθεί θαύμα έγινε; Πως διπλασιάσθηκε αυτή η πάμπτωχη, μισή από ό,τι είναι σήμερα χώρα;

 

Είναι προφανές ότι θαύματα δεν γίνονται, εκείνη την εποχή υπήρχαν ικανοί ηγέτες που οργάνωσαν την χώρα, προετοίμασαν την κοινή γνώμη, της έδωσαν στόχους και όραμα έτσι ώστε οι πολίτες της να αισθάνονται ότι ανήκουν σε μία συμπαγή κοινωνία με ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των μελών της και οι ηγέτες της απολάμβαναν την εμπιστοσύνη της.
 

Κανένας ηγέτης όσο ικανός και αν ήταν δεν θα μπορούσε να καταφέρει τίποτα αν δεν είχε την στήριξη και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Η πάμπτωχη Ελλάδα στηρίχτηκε στο σθένος και την θέληση του Ελληνικού λάου που όχι μόνο έδινε τα παιδιά του στα πεδία των μαχών άλλα δώριζε από το υστέρημα του για τον εξοπλισμό ενόπλων δυνάμεων.

 

Αυτά τα χρόνια, λοιπόν, ζούσε μια γιαγιά σε ένα ημιορεινό και πάμφτωχο χωριό της Μάνης, στις πλαγιές του Ταϋγέτου, αποκλεισμένο από τον έξω κόσμο. Η επικοινωνία εκείνη την εποχή γινόταν με μουλάρια μέχρι τα παραθαλάσσια χωριά και στην συνέχεια με βάρκες (βενζινακάτους ως την δεκαετία του '50) μέχρι την κοντινότερη μεγάλη πόλη. Κάθε πιθαμή γης στην περιοχή αυτή, την γεμάτη πέτρες, είχε τεράστια αξία για την αυτάρκη οικονομία του τόπου. Κάθε οικογένεια επιβίωνε με ό,τι παρήγαγε, λίγο λάδι, λίγο σιτάρι και λούπινα.

Η γιαγιά αυτή σ΄ αυτό το απομονωμένο χωριό αποφάσισε ότι ήταν χρέος της να βοηθήσει την εθνική προσπάθεια, δωρίζοντας ένα κτήμα με ελαιόδεντρα, στο Ταμείο Εθνικού Στόλου που είχε δημιουργηθεί για την υποστήριξη των αναγκών του Στόλου μας που απελευθέρωνε τα νησιά του Β. Αιγαίου και της παράκτιες πόλεις της Μακεδονίας.

 

Το ίδιο έκαναν και πολλοί Έλληνες εκείνης της εποχής, πλούσιοι ή φτωχοί, που δώριζαν από το υστέρημα ή το περίσσευμα τους ό,τι μπορούσαν για να βοηθήσουν ο καθένας όπως μπορούσε την προσπάθεια για την απελευθέρωση των Ελληνικών περιοχών ώστε το Ελληνικό κράτος να συμπεριλάβει στους κόλπους του τους Ελληνικούς πληθυσμούς που είχαν μείνει έξω από αυτό.
 

Η μικρή και ασήμαντη αυτή ιστορία δείχνει ότι η πληγωμένη εθνική αξιοπρέπεια μετά τον «πόλεμο της ντροπής» (1987), έγινε η αφορμή για την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης. Ο λαός ήταν έτοιμος να προσφέρει, ο φτωχός τον οβολό του και οι πλούσιοι μέρος από την μεγάλη τους περιουσία. Η κοινωνία ήταν συμπαγής χωρίς καχυποψία και ταξικά πρόσημα, οι μεγάλοι ευεργέτες, οι ευπατρίδες και ο απλός πάμπτωχος λαός συντάσσονταν πίσω από τους ηγέτες της με ένα όραμα. Τίποτα δεν μπορούσε να αποσπάσει τους Έλληνες από τον στόχο τους, ούτε οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, ακόμα και οι σφόδρα αντιβενιζελικοί και φιλοβασιλικοί Μανιάτες δεν δίσταζαν να ακολουθήσουν τον ηγέτη της χώρας Βενιζέλο που την οδήγησε στον διπλασιασμό της.
 

Η σύγκριση με το σήμερα είναι αναπόφευκτη. Εθνικές ταπεινώσεις, οικονομική κρίση, εθνική υποχώρηση σε όλα τα μέτωπα. Όλοι οι γείτονες διεκδικούν κάτι από εμάς και η κοινωνία κατακερματισμένη βυθισμένη στην μιζέρια της, με κάποια πολιτικά κόμματα να επιδιώκουν τον διχασμό βάζοντας ψεύτικα διλήμματα και ταξικά πρόσημα.

 

Πραγματικά, τα τελευταία χρόνια έχει καταβληθεί μεγάλη προσπάθεια για να αποκοιμηθεί πλήρως η Ελληνική κοινωνία και να αποδομηθεί κάθε διάθεσή της για αντίσταση σε ό,τι αφορά στα εθνικά θέματα, κυρίως έναντι της «μεγάλης Τουρκίας», έτσι ώστε ένα υπολογίσιμο μέρος των Ελλήνων να θεωρούν ότι μέσα στην οικονομική κρίση που ζούμε (που στην ουσία είναι κρίση αξιών και παρακμής) είναι μάταιο να αντιστεκόμαστε στις ορέξεις του γείτονα.

 

Δεν χρειάζεται να έχουμε ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και να ξοδεύουμε χρήματα για τον εξοπλισμό τους, ας δώσουμε κάτι και στους Τούρκους να ησυχάσουμε και να συνεχίσουμε τον ύπνο μας. (Αυτή είναι διαχρονικά, η λογική κάποιων που αν επικρατούσε ούτε θα είχαμε απελευθερωθεί ούτε τα σύνορά μας θα ήταν εκεί που είναι σήμερα).

 

Τι άλλο πρέπει να γίνει ακόμη;  

Πρέπει να ταπεινωθούμε πάλι όπως το 1987, για να ξυπνήσουν οι ηγέτες της χώρας αυτής, οι διανοούμενοι, οι δημοσιογράφοι, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης και αυτή η ίδια η κοινωνία ώστε κάτι να αρχίζει να αλλάζει και να αναζητηθεί η αποκατάσταση της εθνική μας αξιοπρέπεια;

 

Ας επανέλθουμε στην συνέχεια της μικρής μας ιστορίας.

 

Τα χρόνια πέρασαν κανένας δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την δωρεά της γιαγιάς αφού το πολύτιμο κτήμα για την επιβίωση της οικογένειας της δεν είχε καμία αξία για τον έξω κόσμο και το Ταμείο Εθνικού Στόλου στην απομονωμένη αυτή περιοχή.

 

Το 2000, περίπου, το Ταμείο σε μια προσπάθεια αξιοποίησης της περιουσίας του και επανεξέτασης των δωρεών ανά την Ελλάδα, εντόπισε στα έγγραφα του και την δωρεά της γιαγιάς από το απομονωμένο χωριό της Μάνης, που είχε μείνει ανεκμετάλλευτη για πάνω από 90 χρόνια.

 

Ο Διευθυντής του Ταμείου άρχισε να ερευνά την υπόθεση τηλεφωνώντας και ζητώντας πληροφορίες από αξιωματικούς του Ναυτικού που είχαν την καταγωγή τους από την περιοχή. Στη αναζήτησή του αυτή, ο Διευθυντής του Ταμείου ρώτησε έναν αξιωματικό που το επώνυμο του έμοιαζε με το επώνυμο της γιαγιάς, αν ήξερε κάτι για την υπόθεση και αυτός με την σειρά του ρώτησε τον πατέρα του, που ήξερε καλύτερα τα πράγματα της περιοχής. Μετά από κάποιες μέρες αναμονής ο πατέρας του αξιωματικού του απάντησε «αγόρι μου, το επώνυμο της γιαγιάς που έκανε τότε την δωρεά δεν ήταν …….αλλά …….(το επώνυμο του αξιωματικού) και ήταν η προγιαγιά σου».

 

Αυτά τα αναφέρουμε όχι μόνο για να δείξουμε τις διαφορές της σημερινής με την τότε κοινωνία και των ηγετών της αλλά κυρίως θέλουμε να επισημαίνουμε ότι ο τότε λαός δεν ήταν ένας λαός μιας άλλης χώρας ή άλλου πλανήτη.  

Οι σημερινοί και όχι τόσο μακρινοί απόγονοι των τότε Ελλήνων...