ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΚΟΣΜΟΣ: Γυμνισμός, μια βαθιά ριζωμένη γερμανική συνήθεια

Δεν είναι μοντέρνα τέχνη. Είναι ασπρόμαυρη φωτογραφία της πρώτης οργανωμένης πλαζ για γυμνιστές στη Γερμανία που δημιουργήθηκε το 1920 στο νησί Σιλτ της Βόρειας Θάλασσας

«Οταν ήμουν παιδί ο πατέρας μου τα Σαββατοκύριακα συνήθιζε να κάνει ηλιοθεραπεία γυμνός στον κήπο μας. Στις δημόσιες πισίνες τα παιδιά όλων των ηλικιών μπορούσαν να περιφέρονται όλη την ώρα γυμνά. Ακόμη και σήμερα, αισθάνομαι άνετα να ξεγυμνωθώ στη σάουνα ή στο αποδυτήριο ενός γυμναστηρίου. Ισως γιατί είμαι Γερμανός». Για τον Μαρσέλ Κρούεγκερ, έναν συγγραφέα από τη Γερμανία που ενδιαφέρεται κυρίως για την Ιστορία, τα ταξίδια αλλά και τις μπίρες, ο γυμνισμός αποτελεί ένα κατ' εξοχήν γερμανικό φαινόμενο.

Στη συντηρητική Γερμανία ο γυμνισμός αποκαλείται Freikoerperkultur, «κουλτούρα του ελεύθερου σώματος» στα ελληνικά. Και χιλιάδες Γερμανοί έχουν την τάση να ξεντύνονται όχι μόνο σε σάουνες, πισίνες, γυμναστήρια και παραλίες, αλλά και σε πάρκα μητροπόλεων όπως το Μόναχο και το Βερολίνο.

«Ξεχάστε τα λουκάνικα και τις μπίρες, το να ξεντύνεται κανείς δημοσίως με απολύτως μηδενική αυτο-συνείδηση είναι το χαρακτηριστικό της πραγματικής γερμανικότητας» αναφέρει ο κ. Κρούεγκερ σε άρθρο του στον ιστότοπο του αμερικανικού δικτύου CNN, παρουσιάζοντας την ιστορία του γυμνισμού στη χώρα του.

Γερμανικός ρομαντισμός και γυμνό σώμα πάνε χέρι-χέρι. Το σύγχρονο πάθος των Γερμανών για τον γυμνισμό ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα όταν, μεταξύ άλλων, θεωρούνταν πως η ηλιοθεραπεία συνέβαλλε στη θεραπεία της φυματίωσης και των ρευματικών παθήσεων. Το 1920, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη εξακολουθούσε να σκανδαλίζεται ακόμη και στη θέα ενός γυμνού αστραγάλου, οι Γερμανοί δημιούργησαν την πρώτη παραλία για γυμνιστές, στο νησί Σιλτ της Βόρειας Θάλασσας. Επειτα από περίπου μία δεκαετία, η Σχολή Γυμνισμού του Βερολίνου που ιδρύθηκε με στόχο να ενθαρρύνει τους Γερμανούς και τις Γερμανίδες να γυμνάζονται μαζί - όντας γυμνοί φυσικά - σε υπαίθριους χώρους, διοργάνωσε το πρώτο παγκόσμιο συνέδριο γυμνιστών.

Ομως φαίνεται πως ο Αδόλφος Χίτλερ σκανδαλίστηκε. Κατά τη διάρκεια του Ναζισμού τα δικαιώματα των γυμνιστών περιορίστηκαν σημαντικά. Νόμοι που ψηφίστηκαν το 1933 απαγόρευαν στις Γερμανίδες και στους Γερμανούς να κάνουν μαζί γυμνισμό, κάνοντας λόγο για «μια αντίδραση στην αυξημένη ανηθικότητα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης». Στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλοι περιορισμοί καθώς τα μέρη όπου κατέφευγαν οι γυμνιστές θεωρούνταν από τους ναζιστές «εκκολαπτήρια μαρξιστών και ομοφυλοφίλων». Παρ' όλα αυτά, ο γυμνισμός εξακολουθούσε να είναι δημοφιλής καθώς μεταξύ των Γερμανών που αρέσκονταν να ξεντύνονται με την πρώτη ευκαιρία συγκαταλέγονταν και πολλά μέλη των SS.

Αλλά ούτε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ούτε η μετέπειτα διαίρεση της Γερμανίας μπόρεσε να αμβλύνει τον ενθουσιασμό των Γερμανών για τον γυμνισμό. Σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και το 1949, όταν η Γερμανία χωρίστηκε στα δύο, κάποιοι στη Δυτική Γερμανία δεν έδωσαν ιδιαίτερη σημασία καθώς έτρεχαν για να ιδρύσουν την Ενωση για τον Γυμνισμό, οργάνωση η οποία σήμερα υπάγεται στην Ομοσπονδία Ολυμπιακών Αθλημάτων της Γερμανίας και αποτελεί το πιο πολυπληθές μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Γυμνιστών.

Γυμνό προλεταριάτο στην Ανατολική Γερμανία:

Ο γυμνισμός ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής κυρίως στην Ανατολική Γερμανία καθώς θεωρούνταν ένας εξαιρετικός τρόπος να αποδράσει κανείς από τις στολές, τις παρελάσεις και τον κομφορμισμό του κομμουνιστικού καθεστώτος. Οι Ανατολικογερμανοί είχαν την τάση να ξεντύνονται, σε λίμνες και παραλίες αλλά και σε ειδικά κάμπινγκ.

Φυσικά υπήρχε και ο επίσημος σοσιαλιστικός θεσμός, το Προλεταριακό Κίνημα Γυμνισμού, που αριθμούσε 60.000 μέλη, ενώ γυμνές σκηνές σε κινηματογραφικές παραγωγές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας έκαναν την εμφάνισή τους πολύ νωρίτερα από ό,τι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μεταξύ των συνοριοφυλάκων της Ανατολικής Γερμανίας υπήρχαν και μερικοί καθήκον των οποίων ήταν...

ΚΟΣΜΟΣ - ΓΑΛΛΙΑ: H «πόλη των γυμνών»

Καλώς ήλθατε στον παράδεισο των γυμνιστών. Το Καπ ντ' Αγκντ, στη Νότια Γαλλία, είναι γνωστό ως «πόλη των γυμνών» λόγω της μεγάλης κατασκήνωσης γυμνιστών που δημιουργήθηκε εκεί πριν από 40 χρόνια.

Σήμερα, μπορεί να φιλοξενήσει ως και 40.000 άτομα το καλοκαίρι, διαθέτοντας το δικό της λιμάνι με μαρίνα για σκάφη, διαμερίσματα, ξενοδοχείο, καταστήματα, εστιατόρια, μπαρ. Και όλα αυτά δίπλα σε μια παραλία μήκους 2 χλμ., όπου ο κόσμος χαίρεται τον ήλιο και τη θάλασσα χωρίς να φοράει απολύτως τίποτε.

Πληρώνεις 8 ευρώ για την είσοδο, αλλά όταν βρεθείς μέσα βλέπεις κάτι μοναδικό: μια πλήρως λειτουργική πόλη με ολόγυμνους κατοίκους.

Αυτοί όμως χωρίζονται σε δύο «φυλές»:  

Από τη μια πλευρά βρίσκονται οι «παραδοσιακοί γυμνιστές», αυτοί δηλαδή που λένε ότι πηγαίνουν εκεί κάθε χρόνο με τις οικογένειές τους για να απολαύσουν τη φύση χωρίς τα περιττά ρούχα

Aπό την άλλη μια νέα εσοδεία τουριστών με ελευθεριάζοντα ήθη, που συνδυάζουν τον γυμνισμό με την ξέφρενη διασκέδαση, το ελεύθερο σεξ και τις ανταλλαγές συντρόφων.

Από τη δεκαετία του 1990 το Καπ ντ' Αγκντ έχει αποκτήσει τη φήμη του μέρους στο οποίο συρρέουν οι τολμηροί φυσιολάτρες της Ευρώπης για να συμμετάσχουν στην τέλεια «σεξουαλική Σοσιαλδημοκρατία».

Ωστόσο κάθε πτυχή της καθημερινότητας της πόλης δεν διαφέρει και πολύ από αλλού: υπάρχει τράπεζα, ταχυδρομείο, πολλά σουπερμάρκετ, κομμωτήρια, ιχθυοπωλεία, καταστήματα οπτικών και μπουτίκ με ρούχα. Πλήρως ντυμένοι υπάλληλοι εξυπηρετούν, με σουρεαλιστική αδιαφορία, τους εντελώς γυμνούς πελάτες.

Τίποτε σε αυτή την κλίμακα δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Πέρυσι, το Μόναχο δημιούργησε έξι αστικές ζώνες γυμνιστών, αλλά αυτές βρίσκονται σε απομονωμένο δασικό χώρο.

Πινακίδες απειλούν με φυλάκιση ενός έτους και πρόστιμο € 15.000 όποιον κάνει σεξουαλικές πράξεις σε δημόσια θέα. Αλλά οι «échangistes» (όσοι ανταλλάσσουν ερωτικούς συντρόφους) έχουν αυξηθεί σε αριθμό από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, υποσκελίζοντας τους παραδοσιακούς «αγνούς» γυμνιστές.

Είναι μια αντιπαλότητα που λατρεύτηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πολλά εκ των οποίων κατηγόρησαν τους ριζοσπαστικούς φυσιολάτρες γυμνιστές για μια σειρά πυρκαγιές που ξέσπασαν σε σεξ κλαμπ στα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Σήμερα, πάντως, το Καπ ντ' Αγκντ εξαρτάται οικονομικά από τους ελευθεριάζοντες γυμνιστές. Μαγαζιά με σέξι ρούχα και φετίχ είναι πανταχού παρόντα. «Είναι ένα θέρετρο γυμνιστών, αλλά είναι γεμάτο με μαγαζιά που πουλούν... ρούχα» λέει ο Ρισάρ, ένας σερβιτόρος σε πιτσαρία και βετεράνος γυμνιστής στο χωριό.

Η αστυνόμευση  και η καθημερινότητα:

Αλλο φλέγον ζήτημα; Πώς αστυνομεύεις μια πόλη γυμνών; 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Νόμιμο το «γυμνό» με έμμεση συναίνεση

Δεν αντιβαίνει στον νόμο η δημοσίευση φωτογραφιών, ακόμα και όταν απεικονίζουν ημίγυμνο ή γυμνό ένα πρόσωπο, εφόσον προκύπτει ότι αυτό έχει δώσει έστω και έμμεσα τη συγκατάθεσή του και δεν έχει διαφωνήσει έγκαιρα με τη δημοσίευση.

Ο Αρειος Πάγος, βάζοντας "φρένο" στις συνήθεις αξιώσεις για αποζημίωση, κρίνει ότι στην περίπτωση που φαίνεται να υπάρχει ακόμα και σιωπηρή συναίνεση, είναι αδύνατον να προβληθεί αίτημα αποζημίωσης, με τον ισχυρισμό ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο υπέστη παράνομη προσβολή της προσωπικότητάς του.

Το ανώτατο δικαστήριο απέρριψε αγωγή με την οποία αξιωνόταν αποζημίωση για γυμνή φωτογράφηση, κρίνοντας ότι ο ενδιαφερόμενος είχε δώσει έστω και έμμεσα τη συγκατάθεσή του και δεν έχει σημασία το γεγονός ότι δεν ενημερώθηκε προηγουμένως για συνεννόηση και επιλογή των καταλληλότερων φωτογραφιών.