Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΤΖΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΓΤΖΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΔΙΕΘΝΗ (ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟ)ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Τα τάγματα δράσης των Σοβιετικών κατά των χριστιανών
«Είχαν οργανωθεί ειδικοί πυρήνες αθέων, που πήγαιναν στα σχολεία, στα
χωριά, στους χώρους εργασίας και διεξήγαγαν μια αντιθρησκευτική
προπαγάνδα συστηματικά» επισημαίνει στο σχετικό άρθρο του ο ιστορικός
Βλάσης Αγτζίδης
Για τους διωγμούς που έχουν υποστεί οι χριστιανικοί πληθυσμοί από το
καθεστώς της Σοβιετικής Ενωσης έχουν γραφτεί πολλά και η αλήθεια είναι
ότι η Ιστορία του 20ού αιώνα στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ είναι
γεμάτη από τέτοιες διώξεις εναντίον κάθε θρησκείας. Ο τρόπος όμως με
τον οποίο το αθεϊστικό καθεστώς έκανε κατά καιρούς προπαγάνδα εναντίον
των χριστιανών αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι αυτής της ιστορίας.
Σε
ένα ενδιαφέρον άρθρο του ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης αναφέρεται στους
τρόπους αυτούς, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, προϋπέθεταν και τη δημιουργία
ειδικών ταγμάτων, τα οποία είχαν βασικό σκοπό να στηρίξουν την κυρίαρχη
αντιθρησκευτική προπαγάνδα.
Πιο συγκεκριμένα, σημειώνει ο κ. Αγτζίδης:
«Για την αντιμετώπιση του θρησκευτικού αισθήματος είχαν οργανωθεί
ειδικοί πυρήνες αθέων στα σχολεία, στα χωριά και στους χώρους εργασίας.
Οι πυρήνες αυτοί εντάσσονταν στην κεντρική σοβιετική οργάνωση Ενωση
Αθεων Πολεμιστών. Διεξήγαγαν συστηματικά αντιθρησκευτική προπαγάνδα, με
στόχο τη δημιουργία μιας “νέας γενιάς αθέων”».
Επιπλέον,
αναφέρει: «Η Ενωση διέθετε δική της εφημερίδα, θεατρικό όμιλο
εξειδικευμένο σε παρουσίαση αντιθρησκευτικών έργων, οργάνωνε ομιλίες και
διαλέξεις. Οι πυρήνες της Ενωσης συντόνιζαν και προωθούσαν την
αντιθρησκευτική δράση. Ενας τρόπος ήταν η πρόκληση συναγωνισμού, η
γνωστή σοσιαλιστική άμιλλα, μεταξύ διάφορων πυρήνων για τη μεγαλύτερη
αντιθρησκευτική δραστηριότητα. Στρατευμένο στην κατεύθυνση αυτή ήταν και
το σχολείο. Η εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα είχε, εκτός από την
εξασφάλιση της μάθησης, και αντιθρησκευτικούς σκοπούς, ώστε τα παιδιά να
μπουν πιο εύκολα “στον δρόμο του σοσιαλισμού”».
Η δράση τους
δεν θα μπορούσε, βέβαια, να μείνει εκτός των σχολικών χώρων, γι' αυτό
και «τα σχολεία γέμιζαν με αντιθρησκευτικά συνθήματα, ενώ οι δάσκαλοι
μιλούσαν στους μαθητές για τις αρνητικές συνέπειες της θρησκείας.
Συνηθισμένα θέματα ομιλίας ήταν “Η αντιδραστική ουσία της γιορτής του
Πάσχα” και “Η γέννηση του Χριστού και το Πάσχα”» σημειώνει ο κ. Αγτζίδης
και συμπληρώνει: «Στόχος όλων αυτών ήταν να πειστεί η νεολαία που
συμμετείχε να απορρίψει τη θρησκεία και να την αντικαταστήσει με την
“προλεταριακή της πατρίδα”. Αλλος τρόπος αντίδρασης στις θρησκευτικές
γιορτές ήταν η απόσπαση υποσχέσεων από τους μαθητές να διαβάζουν τις
ημέρες των γιορτών τις βιογραφίες των αρχηγών της επανάστασης».
Ολες
αυτές οι λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον της θρησκείας και πιο
συγκεκριμένα εναντίον του χριστιανισμού τελικά δεν ευοδώθηκαν.
Η
απόδειξη γι' αυτή την ατελέσφορη -αν και μανιώδη- προσπάθεια εναντίον
των χριστιανών ήρθε μέσα από το ίδιο καθεστώς, το οποίο δεν μπορούσε να
διαχειριστεί τη διείσδυση του χριστιανισμού στις τάξεις των απλών
ανθρώπων, που δεν μπορούσαν, παρά τον διάχυτο φόβο, να αρνηθούν τα
πιστεύω τους.
Κομματική Εκκλησία
Ο κ. Αγτζίδης
σημειώνει στο άρθρο του: «Λίγα χρόνια αργότερα ο ίδιος ο Στάλιν
επανέφερε τη θρησκευτική λατρεία, για να αντιμετωπιστεί η γερμανική
επίθεση, δημιουργώντας παράλληλα μια κομματική Εκκλησία, εξαρτημένη
απολύτως από το καθεστώς.
Η ακραία σταλινική καταστολή δεν μπόρεσε
να εξαλείψει το θρησκευτικό συναίσθημα ούτε να αντικαταστήσει τις
παραδοσιακές θρησκευτικές μορφές με νέες. Ισως το συμπέρασμα από μια
πλούσια ιστορική εμπειρία να είναι ότι η απόπειρα των διάφορων
συγκυριακών ιδεολογιών να ανταγωνιστούν τη θρησκευτική πίστη των λαών
και να αντικαταστήσουν σύμβολα και βαθύτατα χαραγμένα στερεότυπα
αποτελεί μια από τις πραγματικές χίμαιρες του ανθρώπινου πολιτισμού».
«Αντιπασχαλινή καζάνια» και εκστρατεία που είχε στο στόχαστρο τις εορτές:
Ετικέτες
ΑΓΤΖΙΔΗΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ,
ΕΣΣΔ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ,
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
ΤΟΥΡΚΙΑ: Κοράνι εναντίον εκκοσμίκευσης
Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης
Διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός.
Πρόσφατα εξέδωσε το
βιβλίο «Μικρά Ασία. Ενας οδυνηρός μετασχηματισμός (1908-1923)».
Η προσπάθεια αποτίμησης των πρόσφατων δραματικών γεγονότων στην
Τουρκία οδηγεί αναπόφευκτα στη μελέτη της περιόδου κατά την οποία η
ισλαμική, αλλά και πολυεθνική, Οθωμανική Αυτοκρατορία μετεξελίχθηκε σε
έθνος-κράτος και έλαβε το όνομα Τουρκική Δημοκρατία (Türkiye
Cumhuriyeti).
Η απαρχή της θανάσιμης σχέσης μεταξύ ισλαμιστών και
εθνικιστών, οπαδών της εκκοσμίκευσης, εντοπίζεται σ’ αυτό ακριβώς το
ιστορικό μεταίχμιο.
Τμήμα αυτής της αντιπαράθεσης μπορεί να θεωρηθεί και
η σύγκρουση του Ερντογάν με τον Γκιουλέν. Εφόσον ο δεύτερος εκφράζει τη
σχετικά ανεκτική παράδοση του σουφισμού και υπήρξε η τελευταία
προσπάθεια σύνθεσης της εκκοσμίκευσης με το Ισλάμ, ενάντια στο ορθόδοξο
σουνιτικό Ισλάμ.
Η ήττα των Νεότουρκων –που είχαν διαμορφώσει μια πρώιμη
εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία– στον Α΄ Παγκόσμιο δημιούργησε νέα
δεδομένα. Οι μεταπολεμικές ρυθμίσεις ευνοούσαν μια ομαλή μετάβαση στην
εποχή των εθνών-κρατών λαμβάνοντας υπόψη και τα δικαιώματα και των άλλων
εθνικών ομάδων. Η αυτονόμηση του Μουσταφά Κεμάλ, παλαιού Νεότουρκου,
οδήγησε σε μια πρώτη σκληρή ρήξη με την οθωμανική κυβέρνηση. Η έδρα των
εθνικιστών θα είναι πλέον η Αγκυρα ενώ η Κωνσταντινούπολη θα παραμένει
το οχυρό του Χαλιφάτου. Οι σουλτανικοί θα τον χαρακτηρίσουν αρνησίθρησκο
και αιρετικό και θα τον θέσουν εκτός νόμου. Η νίκη του Κεμάλ στον
πόλεμο κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων (1919-1922) άλλαξε τα δεδομένα.
Η σουλτανική ηγεσία περιθωριοποιήθηκε και οι νεοτουρκικές αντιλήψεις
για τη συγκρότηση του τουρκικού κράτους-έθνους υλοποιήθηκαν.
Οι
Οθωμανοί εχθροί.
Την ιδεολογική ανασυγκρότηση της εθνικιστικής Τουρκίας
ανέλαβε ο Ziyia Giokalp. Στο βιβλίο του «Βασικές αρχές του τουρκισμού»,
που αποτέλεσε το ευαγγέλιο-οδηγό του νέου κράτους, οι Οθωμανοί
περιγράφονται αρνητικά και αντιδιαστέλλονται με τους Τούρκους. Η
Οθωμανική Αυτοκρατορία περιγράφεται ως επηρεασμένη από τη Βυζαντινή και
θεωρείται περισσότερο ρωμαίικη παρά τουρκική.
Στο πλαίσιο της απόλυτης κυριαρχίας, ο Μουσταφά Κεμάλ προκάλεσε την
πλήρη ρήξη με το Ισλάμ. Εκθρόνισε τον σουλτάνο και επέβαλε ένα
μονοκομματικό ολοκληρωτικό σύστημα, που επιφανειακά θύμιζε δυτική
δημοκρατία. Κατάργησε τον θεσμό του χαλίφη, δηλαδή του ανώτατου
θρησκευτικού ηγέτη, που είχε θεσμοθετηθεί αμέσως μετά τον θάνατο του
Προφήτη Μωάμεθ (632 μ.Χ.). Για πρώτη φορά ο ισλαμικός κόσμος έμεινε
ακέφαλος. Και φυσικά, με την κατάργηση αυτή έλαβε τέλος και η εξουσία
του οίκου του Οσμάν, που επτά εκατονταετίες πριν είχε δημιουργήσει το
οθωμανικό κράτος.
Με τις μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ καταργήθηκαν τα ισλαμικά τάγματα, οι
μεντρεσέδες, οι τεκέδες, τα θρησκευτικά σχολεία, η παραδοσιακή
εκπαίδευση. Καταργήθηκαν τα θρησκευτικά δικαστήρια που εφάρμοζαν τον
ισλαμικό νόμο και εισήχθη ένα νέο νομικό σύστημα που βασιζόταν στον
ελβετικό αστικό κώδικα. Αντικαταστάθηκε η ισλαμική χρονολόγηση με το
γρηγοριανό ημερολόγιο και αφαιρέθηκε από το Ισλάμ ο χαρακτήρας της
επίσημης κρατικής θρησκείας. Απαγορεύτηκε το ισλαμικό ένδυμα.
Επιχειρήθηκε η δημιουργία μιας νέας ιστοριογραφίας στη βάση του
υπερτονισμού του ρόλου των Τούρκων στην ανθρώπινη ιστορία.
Καταργήθηκε το ιερό αλφάβητο του Ισλάμ, το αραβικό, και
αντικαταστάθηκε με το λατινικό. Ετσι, οι νεότερες γενιές αποκόπηκαν από
κάθε πρόσβαση στην πλούσια οθωμανική γραμματεία.
Οπως γράφει ο Paul Dumont, βιογράφος του Κεμάλ: «Ακόμα και το όνομα
του Θεού άλλαξε επειδή το θέλησε ο Kεμάλ. Ο Αλλάχ υποχρεώθηκε να
παραχωρήσει τη θέση του στον Τανρί, παλιά τουρκική λέξη της Κεντρικής
Ασίας».
Οι μεταρρυθμίσεις αυτές, που για τους δυτικούς φαντάζουν
προοδευτικές, στην πραγματικότητα...
Ετικέτες
ΑΓΤΖΙΔΗΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΤΟΥΡΚΙΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Καταστροφισμός ως πρόγραμμα
Του Πέτρου Μαρτινίδη
Ομότιμου καθηγητή του ΑΠΘ
«Για να συντρίψεις την μπουρζουαζία πρέπει να την αλέσεις ανάμεσα στις μυλόπετρες της φορολογίας και του πληθωρισμού.»
Βλαντιμίρ Ιλίτς Λένιν
Βλαντιμίρ Ιλίτς Λένιν
Η κληρονομιά των ολοκληρωτισμών παραμένει ισχυρή, όσο κι αν
πιστέψαμε ότι μετά το 1945 και μετά το 1989 όλοι είχαν πάρει τα μαθήματά
τους. Ομως τα ιδεώδη του απόλυτου θριάμβου ή της ηρωικής ήττας, η οποία
αφήνει πίσω της μιαν εποποιία να εμπνέει τις επόμενες γενιές, μάλλον
δεν θα εκλείψουν εύκολα. «Πιστεύω σε ένα μόνο πράγμα, στη δύναμη της
ανθρώπινης θέλησης», δήλωνε ο Στάλιν, ενώ ο Γκέμπελς, λίγο πριν πέσει το
Βερολίνο, υποστήριζε πως «μόνο η ηττοπάθεια οδηγεί στην ήττα».
Ως προς
αυτό, κυρίως, οι ολοκληρωτισμοί είναι ολοκληρωτισμοί: δεν ορρωδούν προ
του «pereat mundus». Αν το πραγματικό δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος της
ιδέας, ας αφανιστεί.
Μεγάλα
αισθήματα, μεγάλα οράματα, η έκσταση της μυθικής καθοσίωσης και μια
μηδενιστική αγαλλίαση πλαισιώνουν, εξίσου, την προοπτική περίλαμπρης
νίκης όσο κι εκείνη της μεγαλειώδους ήττας. Το σύνθημα που κυριαρχεί από
δεκαετίες σε πανεπιστημιακούς τοίχους: «Εμπρός για της γενιάς μας τα
Πολυτεχνεία», φανερώνει το μέγεθος της δυσφορίας απέναντι σε μια ομαλή
ζωή σε δημοκρατικές κοινωνίες, με κοινή για όλους δικαιοσύνη κι
ελευθερία στον καθένα να επιδιώκει ό,τι δεν εμποδίζει επιδιώξεις άλλων.
Αντίθετα, αυτό το σύνθημα παρακινεί σε ένδοξους θανάτους, εγγραφές σε
μαρτυρολόγια κι ακατάπαυστους αγώνες για την επίτευξη στόχων που κανείς
δεν προσδιορίζει ακριβώς. «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός», και ό,τι
ήθελε προκύψει.
Ο Λεωνίδας και οι 300 του ή ο Κόιντος Φάβιος Μάξιμος που, παρά τις
ήττες στη λίμνη Τρασιμένη και τις Κάννες, κατάφερε να νικήσει τον Αννίβα
αναβάλλοντας τη μετωπική σύγκρουση κι αφήνοντάς τον να χαλαρώνει με τα
θέλγητρα της Καπύης, αποτέλεσαν ηρωικά πρότυπα για την προπαγάνδα των
ναζί, στο τέλος του πολέμου, όπως η Κομμούνα του Παρισιού ή η Κόκκινη
Βιέννη για εκείνη των Μπολσεβίκων.
Σύγκρουση φυλών για τους μεν, πάλη των τάξεων για τους δε, δεν
καταλήγουν σε συμβιβαστικές συμβιώσεις, αλλά μόνο σε ολοσχερείς
κατατροπώσεις αντιπάλων ή σε μεγαλοπρεπείς ολέθρους. Στο δίλημμα
«ελευθερία ή θάνατος», ο θάνατος μοιάζει πιο γοητευτικός, αφού οδηγεί
αμεσότερα στην αθανασία.
Η Παρασκευή πριν από το δημοψήφισμα, με τους χορούς που στήθηκαν μετά
τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, είναι ό,τι πιο χαρακτηριστικό.
«Των
γραφειοκρατών τη φάρα, που δεν αξίζει μια πεντάρα, την έχω βαρεθεί»,
ηχούσαν ουρανομήκεις οι στίχοι του Βολφ Μπίρμαν στη μουσική του κ.
Μικρούτσικου. Εμπρός να πεθάνουμε της πείνας δηλαδή, υπερήφανα
αντιστεκόμενοι σε «Ευρωπαίους προφεσόρους». Κι ακόμη πιο ουρανομήκεις οι
ιαχές θριάμβου μετά το 62% του «Οχι», το βράδυ της Κυριακής. Αλλά αντί
ενός φρικτού τέλους επιλέχθηκε η φρίκη χωρίς τέλος, σε μια πορεία προς
την ίδια ένδοξη καταστροφή.
Οι αγρότες προτιμούν να αφανιστούν, αφανίζοντας και όλη την εμπορική
ζωή της χώρας, παρά να συμβιβαστούν με μια κυβέρνηση την οποία κατά
πλειονότητα ψήφισαν, ενώ η κυβέρνηση προτιμά τη συνολική κατάρρευση,
παρατείνοντας επ’ άπειρον τις διαπραγματεύσεις με τα ιδιότυπα σοβιέτ
αγροτών, αντί να υποχωρήσει παραιτούμενη. Υποχωρεί βέβαια ως προς τις
ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας (αεροδρόμια, λιμάνια, Σκουριές), μα
κάνει το παν για να παρακωλύει τις σχετικές συμφωνίες.
Εννοεί να
τιμωρήσει τον καθ’ ομολογίαν δολοφόνο και τους λοιπούς μαχαιροβγάλτες
της Χρυσής Αυγής, αλλά αφήνει ανενόχλητη τη γραφειοκρατία που εμποδίζει
την τιμωρία.
Περηφανεύεται για την καλοσύνη ενός λαού που ανιδιοτελώς
περιθάλπει πρόσφυγες, μα από αναβολή σε αναβολή έχει καταστήσει ένα
δυσεπίλυτο πρόβλημα άλυτο πρόβλημα. (Το «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των
αλλοφύλων» εντάσσεται επίσης σε προοπτική επικής καταστροφής.)
Αφού δεν
είναι σε θέση να περιορίσει την ανεργία, προτείνει γιουρούσια εκδίκησης
καταχραστών.
Αφού δεν κάνει πλούσιους τους φτωχούς, κάνει τουλάχιστον
και τους πλούσιους φτωχούς.
Προσάπτει στους αντιπάλους της «ταξικό
μίσος», ενώ αυτό κυρίως ενεργοποίησε για να κερδίσει σε δύο εκλογές. Κι
όταν αδυνατεί να αντιμετωπίσει επικριτές προωθεί τον έλεγχο της
κριτικής.
Κοντολογίς, ήρθε στην εξουσία με βασικό επιχείρημα το «πόσο χειρότερα
μπορούν να γίνουν τα πράγματα;» και τώρα προσπαθεί να διαχειριστεί μια
γενναία καταβαράθρωση, αναβάλλοντας οποιαδήποτε άλλη προοπτική λύσης.
Απέναντι στην παράλυση του κράτους, ο κ. πρωθυπουργός εξακολουθεί να
αναμασά το προεκλογικό του σύνθημα: η ελπίδα έρχεται.
Η ελπίδα να
επιβιώσουμε σε μόνιμη αθλιότητα ή η ελπίδα να χαθούμε ενδόξως όλοι μαζί,
στο Κούγκι του κ. Καμμένου.
Για την «πρώτη φορά αριστερά»...
Ετικέτες
ΑΓΤΖΙΔΗΣ,
ΑΡΙΣΤΕΡΑ,
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ,
ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ,
ΕΛΛΑΔΑ,
ΜΑΡΤΙΝΙΔΗΣ,
ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΣΥΡΙΖΑ,
ΦΑΣΙΣΜΟΣ
ΤΟΥΡΚΙΑ: Τι συνέβη στην οθωμανική Ανατολή;
Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης
Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός
https://kars1918.wordpress.com/.
Τι συνέβη στον χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο
1908-1923;
Ποια ήταν η μοίρα των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων;
Πώς
εμπλέκεται η Ελλάδα ως έθνος-κράτος στις διεργασίες αυτές;
Μπορούν οι διώξεις κατά των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να
χαρακτηριστούν με τον νομικό όρο «Γενοκτονία»;
Γιατί έως σήμερα είναι
άγνωστες και αδιερεύνητες πολλές παράμετροι που συναρτώνται με τον
μεγάλο γεωπολιτικό μετασχηματισμό της Εγγύς Ανατολής;
Τα παραπάνω ερωτήματα απασχολούν έως σήμερα τον δημόσιο βίο και
δημιουργούν παρανοήσεις, συγκρούσεις και εντάσεις. Η απάντηση θα έπρεπε
να έχει δοθεί εδώ και δεκαετίες μέσα από μια σοβαρή επιστημονική έρευνα
και ψύχραιμη συζήτηση. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε και αναδεικνύει για άλλη
μια φορά το έλλειμμα και τις προκαταλήψεις –ίσως και την υποκρισία– που
υπάρχει τόσο στον χώρο της ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας, όσο και σε αυτόν
της πολιτικής διαβούλευσης.
Οι Ελληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας [Μικρά Ασία (Ιωνία, Πόντος,
Βιθυνία, κ.ά.) και Ανατολική Θράκη] αποτελούσαν μια πολύμορφη οντότητα
με μεγάλη οικονομική ισχύ που αποκτήθηκε από το δεύτερο μισό του 19ου
αιώνα. Ο αριθμός τους κυμαινόταν μεταξύ 2,2 και 2,5 εκατ. ατόμων. Είχαν
διακριτή αυτονομία από το ελλαδικό βασίλειο. Ακόμα και την εποχή της
τελικής σύγκρουσης στην Ανατολή (1919-1922) είχαν αυτόνομες δικές τους
πολιτικές εκφράσεις (Εθνοσυνέλευση του Πόντου που έδρευε στο Βατούμι του
Καυκάσου και τη Μικρασιατική Αμυνα στη Σμύρνη).
Κατά την περίοδο του
οριστικού γεωπολιτικού μετασχηματισμού της Εγγύς Ανατολής και την είσοδο
της περιοχής στην εποχή του έθνους-κράτους, οι μη μουσουλμανικές
οθωμανικές κοινότητες θα υποστούν την πολιτική Γενοκτονίας που είχαν ήδη
αποφασίσειοι Νεότουρκοι από το 1911, την είχαν προετοιμάσει μεθοδικά και άρχισαν
να την εφαρμόζουν από το 1914 με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.
Η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 έφερε το τέλος αυτού του κόσμου των Ελλήνων της Ανατολής.
Η ήττα του 1922 υπήρξε στην πραγματικότητα
αποτέλεσμα του ελλαδικού διχασμού και της αδυναμίας των ελίτ της «Μικράς
πλην Εντίμου Ελλάδος» να σχεδιάσουν μια ρεαλιστική πολιτική που θα
βασιζόταν στην προστασία των μειονοτικών οθωμανικών πληθυσμών (Ελλήνων,
Αρμενίων, Ασσυρίων, Κιρκασίων κ.ά.), ενώ οι αυτόνομες δικές τους
πολιτικές εκφράσεις υπονομεύτηκαν. Οι διασωθέντες των μειονοτήτων αυτών
θα καταφύγουν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες του ’22 όπου και θα
αντιμετωπίσουν τις ζοφερές συνθήκες του Μεσοπολέμου, την εχθρική κατά
τον μεγαλύτερο βαθμό αντιμετώπιση και τις συνέπειες της δεκαετίας του
’40. Μόνο κατά τη Μεταπολίτευση θα δημιουργηθούν συνθήκες πραγματικής
συζήτησης για τα γεγονότα εκείνα και θα επιτραπεί στους πρόσφυγες του
’22 και στους απογόνους τους να διεκδικήσουν την ενσωμάτωση της δικιάς
τους ιστορικής εμπειρίας στο συνολικό εθνικό αφήγημα.
Οι διώξεις κατά των ελληνικών κοινοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας χαρακτηρίστηκαν ήδη Γενοκτονία με δύο νόμους που ψηφίστηκαν με θαυμαστή ομοφωνία από την ελληνική Βουλή (1994, 1998).
Ο όρος «Γενοκτονία»
ορίστηκε με πολύ συγκεκριμένο τρόπο από τον ΟΗΕ και εισήχθη έτσι στο
διεθνές δικαιικό σύστημα από το 1948. Ηδη αναπτύσσονται διεθνώς –πλην
Ελλάδος– οι αντίστοιχοι τομείς της επιστημονικής έρευνας για «το έγκλημα
της Γενοκτονίας», πραγματοποιούνται σημαντικές έρευνες και
κοινοποιούνται ιδιαιτέρως χρήσιμες ανακοινώσεις και δημοσιεύσεις. Ο
Διεθνής Σύνδεσμος Μελετητών Γενοκτονιών (IAGS), ένας διεθνής
επιστημονικός θεσμός που εξειδικεύεται στη μελέτη του εγκλήματος της
Γενοκτονίας, αναφέρει σε Ψήφισμά του το 2007: «Είναι η πεποίθηση του
IAGS ότι η οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων
της αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία εναντίον
των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και Ελλήνων της Ανατολής».
Το πραγματικό ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου έλαβε χώρα το φαινόμενο του μετασχηματισμού της Εγγύς Ανατολής το περιγράφει πολύ καλά ο Enzo Traverso αναφερόμενος στο αρμενικό ζήτημα:
Ετικέτες
ΑΓΤΖΙΔΗΣ,
ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ,
ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ,
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΤΟΥΡΚΙΑ
ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αυτό σημαίνει ο ορος ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ τουρκολάγνοι σύντροφοι - Ο Δρ ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ βάζει στη θέση τους κάποιους ανιστόρητους τσαρλατάνους αιώνιους φοιτητές που παρά την πνευματική τύφλα τους παριστάνουν και τους υπουργούς Απαιδείας σε γνωστό χρεοκοπημένο αριστερόπληκτο κωλοχανείο
Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο
Ποια η ερμηνεία του όρου γενοκτονία;
Ο όρος
«genocide» (γενοκτονία) αποτελεί ένα νέο όρο που δημιουργήθηκε μετά το
τέλος του Β’ παγκοσμίου Πολέμου από τον πολωνοεβραίο Ραφαήλ Λέμκιν
(Raphael Lemkin) καθηγητή του Πανεπιστημίου του Γέιλ για να περιγράψει
το έγκλημα της μαζικής εξόντωσης των Εβραίων από τους Ναζί κατά τη
διάρκεια του πολέμου.
O όρος αναδείχθηκε και καθιερώθηκε λίγο πριν από
τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Αποτέλεσε ομόφωνη Σύμβαση ΟΗΕ του 1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας» και από το 1951 τέθηκε σε ισχύ στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.
Η νέα αυτή
λέξη, που εισήχθη στη νομική ορολογία, βασίστηκε στη σύνθεση της
ελληνικής λέξης «γένος» (οικογένεια ή φυλή) και της λατινικής «cidium»
(κτείνω-σκοτώνω).
Ο Λέμκιν για να υποστηρίξει την άποψή του, ότι
πρόκειται για ένα νέο είδος εξόντωσης που οργανώνουν οι εξουσίες κατά
ανεπιθύμητων πληθυσμών, αναφέρθηκε στις μαζικές σφαγές και την εξόντωση
των Ελλήνων και των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους
Νεότουρκους. Ουσιαστικά, τη συνείδηση ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται μπρος
σ’ ένα νέο τύπο μαζικού εγκλήματος ο Λέμκιν την απέκτησε μετά τις
σφαγές των Ελλήνων, των Αρμενίων και αρχικά το περιέγραψε: «Έγκλημα της Βαρβαρότητας».
Σύμφωνα με τη σχετική Σύμβαση, γενοκτονία είναι:
«Η εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας», με έναν από τους παρακάτω τρόπους:
α) τον φόνο μελών της ομάδας,
β) την πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας,
γ) τη
σκόπιμη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής υπολογισμένων, έτσι ώστε να
επιφέρουν τη φυσική τους καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει,
δ) την επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή γεννήσεων στο εσωτερικό της ομάδας και
ε) την υποχρεωτική μεταφορά των παιδιών της ομάδας σε κάποια άλλη»
Στην περίπτωση των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εφαρμόστηκαν
και οι πέντε τρόποι, σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετικό τρόπο στους
επιμέρους πληθυσμούς.
Συμπερασματικά,
ο όρος «γενοκτονία» αποτελεί νομικό όρο του διεθνούς δικαίου και όχι
λέξη της καθομιλουμένης για να χαρακτηριστεί μια συγκεκριμένη βίαιη
πράξη.
Η «εθνοκάθαρση» ή το «έγκλημα πολέμου»ή η «Καταστροφή» ή η «μαζική σφαγή» μπορεί να χαρακτηριστεί γενοκτονία μόνο εάν υπακούει στα σχετικά κριτήρια , όπως ορίστηκαν από τον ΟΗΕ με τη Σύμβαση του 1948.
-Αυτή η ερμηνεία είναι σήμερα ευρύτερα αποδεκτή;
Όσον αφορά
το έγκλημα της «γενοκτονίας» δεν πρόκειται για νομική ερμηνεία αλλά για
τελεσίδικο και εντελώς σαφή ορισμό μιας βίαιης πράξης κατά ενός άμαχου
πληθυσμού.
Η Γενοκτονία
των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκει στην ίδια ιστορική
κατηγορία με τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων που
εκπόνησαν και υλοποίησαν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι κεμαλικοί. Με
τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής εγκαινιάζεται μια
νέα πολιτική αντιμετώπισης διαφόρων πληθυσμιακών ομάδων από σκληρές
εξουσίες, που επιδιώκουν την ομογενοποίηση του χώρου που ελέγχουν ή την
κυνική μεταφορά πλούτου από τις ομάδες-θύματα στους θύτες. Η κορύφωση
αυτής της νέας πολιτικής θα είναι το Ολοκαύτωμα που θα πραγματοποιήσουν
οι Ναζί, οι οποίοι κυριολεκτικά «βιομηχανοποίησαν» την εξόντωση των
στοχευμένων πληθυσμών.
Όσον αφορά
το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας, δεν είναι κοινά αποδεκτό στην
Ελλάδα, ούτε απολύτως συνειδητοποιημένο στις λεπτομέρειές του ακόμα και
από αυτούς που ειλικρινά ή υποκριτικά το αποδέχονται και τιμούν τα
θύματα.
Οι εξηγήσεις αυτής της κατάστασης είναι ενδιαφέρουσες και θα τις
παρουσιάσουμε στη συνέχεια, κατά την απάντηση στην πέμπτη κατά σειρά
ερώτησή σας.
Πάντως σε
διεθνές επίπεδο τα πράγματα βαίνουν πολύ καλύτερα, εφόσον αποφάνθηκε επί
του συγκεκριμένου η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International
Association of Genocide Scholars – IAGShttp://www.genocidetext.net)
-δηλαδή ο καθ’ ύλη διεθνής οργανισμός για την γνωμοδότηση εάν μια βίαιη
πράξη νομικά μπορεί να χαρακτηριστεί «γενοκτονία» και αν εμπίπτει στον
ορισμό που εμπεριέχεται στη Σύμβαση του ΟΗΕ του1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας».
Στις 16 Δεκεμβρίου 2007 η IAGS εξέδωσε το παρακάτω ψήφισμα, με το οποίο
αναγνωρίζεται ότι η εθνική εκκαθάριση που υπέστησαν οι ελληνικοί
πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους Νεότουρκους και τους
Κεμαλικούς ανήκει στην νομική κατηγορία των «εγκλημάτων Γενοκτονίας», όπως αυτή ορίστηκε από τον ΟΗΕ. Συγκεκριμένα αναφέρει:
«-ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ
ΟΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως το τελικό στάδιο
της γενοκτονίας, που επιφυλάσσει στους δράστες της γενοκτονίας την
ατιμωρησία και αποδεδειγμένα προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές
γενοκτονίες.
-ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η γενοκτονία μειονοτικών πληθυσμών από το
οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο
απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία των Αρμενίων αποκλειστικά, με μερική
μόνο αναγνώριση των ποιοτικά όμοιων γενοκτονιών άλλων χριστιανικών
μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ είναι πεποίθηση
της Διεθνούς Ενώσεως Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η
εκστρατεία των Οθωμανών εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της
Αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία των
Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας.
-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ
ΑΚΟΜΑ ΟΤΙ η Ένωση ζητά εκ τούτου από την κυβέρνηση της Τουρκίας να
αναγνωρίσει τις γενοκτονίες αυτών των πληθυσμών, να εκδώσει μια επίσημη
απολογία και να προχωρήσει σε άμεσα και σημαντικά βήματα για
αποκατάσταση.»
-Ποιες γενοκτονίες έχουν σήμερα αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα και ποιες όχι;
Η πρώτη
γενοκτονία που αναγνωρίστηκε επισήμως είναι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων
από τους Ναζί. Ακριβώς αυτό το γεγονός, η ευαισθητοποίηση της διεθνούς
κοινής γνώμης και η κινητοποίηση του διεθνούς εβραϊκού παράγοντα άνοιξε
για πρώτη φορά τις νομικές αλλά και πολιτικές οδούς, ώστε να διεκδικηθεί
η αναγνώριση και άλλων βίαιων πράξεων κατά εθνικών ή θρησκευτικών
ομάδων. Στο δρόμο που άνοιξαν οι Εβραίοι βάδισαν με επιτυχία και οι
Αρμένιοι, λόγω της μεγάλης κινητοποίησης της αρμενικής διασποράς και της
απουσίας ενός αρμενικού έθνους-κράτους, που θα έθετε τα κρατικά
συμφέροντα πάνω από την ιστορική Μνήμη, όπως έγινε στην περίπτωση των
Ελλήνων με τη στάση της Ελλάδας.
Οι
γενοκτονίες των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχουν αναγνωριστεί
από το ελληνικό κράτος μόλις τη δεκαετία του ’90. Το 1994 αναγνωρίστηκε η
Γενοκτονία που έγινε στο μικρασιατικό Πόντο ενώ το 1998 αναγνωρίστηκε η
Γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας. Συγκεκριμένα, η 19η Μαϊου έχει
οριστεί ως συμβολική Ημέρα Μνήμης, εφόσον εκείνη τη μέρα του 1919 ο
Μουσταφά Κεμάλ πασά αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα του Πόντου, αυτονομήθηκε
από την κεντρική Οθωμανική κυβέρνηση και συγκρότησε τα εθνικιστικά του
στρατεύματα, τα οποία εν τέλει θα κατανικήσουν τους Έλληνες (ελληνικό
στρατό στην Ιωνία και Πόντιους αντάρτες στο Βορρά της Μικράς Ασίας). Θα
ολοκληρώσουν την προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους (1911) εθνική
εκκαθάριση με τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του
1922. Η 14η Σεπτεμβρίου, ημέρα πυρπόλησης της Σμύρνης από τους
κεμαλικούς εθνικιστές, ορίστηκε ως Ημέρα Μνήμης για τη Μικρασιατική
Καταστροφή.
Μπορούμε να
πούμε ότι από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έως και σήμερα έχουν γίνει
σημαντικά βήματα τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Από την
αναγνώριση των Ημερών Μνήμης για τις Γενοκτονίες, έως τις προσπάθειες
για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου ιστορικού αφηγήματος, που λαμβάνει υπόψη
και την ιστορική εμπειρία του προσφυγικού ελληνισμού. Η σημαντικότερη
όμως εξέλιξη ήταν η απόφαση του IAGS, που αναφέρθηκε στην προηγούμενη
απάντηση.
Όσον αφορά
τις διεθνείς αναγνωρίσεις, η Γενοκτονία στον Πόντο –αποκομμένη δυστυχώς
από το ευρύτερο ιστορικό της πλαίσιο που είναι η γενοκτονία όλων των
Ελλήνων της Ανατολής- έχει αναγνωριστεί από την Κύπρο (1994) και τη
Σουηδία (2010), ενώ αναγνωρίσεις έχουν υπάρξει από περιφερειακές
κυβερνήσεις της Αυστραλίας (ολομέλεια της πολιτειακής βουλής της Νότιας
Αυστραλίας το 2009). Η Γενοκτονία του Πόντου έχει αναγνωριστεί επίσης
και στις Ηνωμένες Πολιτείες από κάποιες πολιτείες και πόλεις, μεταξύ των
οποίων είναι και η Νέα Υόρκης (2002). Ενδιαφέρον έχει ότι ο Mitt
Romney νυν υποψήφιος για την προεδρεία των ΗΠΑ, ως Κυβερνήτης
Μασαχουσέτης είχε αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ποντίων (2006).
Αναγνωρίστηκε
επίσης από το Ευρωκοινοβούλιο(2006) μαζί με τη γενοκτονία των
Ασσυροχαλδαίων ως ανάλογη της γενοκτονίας των Αρμενίων.
Από τις πρόσφατες μεγάλες γενοκτονίες, έχει αναγνωριστεί διεθνώς η γενοκτονία των Τούτσι από τους Χούτου στη Ρουάντα (1994).
Είναι
αλήθεια βέβαια ότι έχουν εμφανιστεί και αρνητικές χρήσεις της
δυνατότητας που δίνει η Σύμβαση του 1948. Η δυνατότητα να χαρακτηριστεί
μια βίαιη πράξη με το νομικό όρο «γενοκτονία», φαίνεται ότι αποτελεί
πολιτικό μέσο κάποιων κρατών για τη διαμόρφωση στερεοτύπων και
καλλιέργεια αντιπαλοτήτων. Αυτή η πολιτική, πρακτικά υπονομεύει τις
πραγματικές γενοκτονίες.
Σ’ αυτή την περίπτωση ανήκει και ο Μεγάλος
Λιμός της Ουκρανίας της περιόδου που ακολούθησε τη σταλινική
κολεχτιβοποίηση και έγινε γνωστός ως «Holodomor» (1932 – 1933). Η
εθνικιστική πολιτική κρατική ηγεσία χρησιμοποίησε το ιστορικό αυτό
γεγονός ως «γενοκτονία των Ουκρανών» δίνοντάς του εθνική χροιά,
προσπαθώντας να οριοθετήσει ψυχολογικά τον ουκρανικό λαό και να
διαμορφώσει μια αντιρωσική ψύχωση. Όμως η ιστορική αλήθεια φαίνεται να
είναι διαφορετική: Η κολεχτιβοποίηση, δηλαδή η υποχρεωτική καταστροφή
της παραδοσιακής αγροτικής δομής με την κρατικοποίηση της γης, τη
δημιουργίας μεγάλων αγροκτημάτων και τη μετατροπή των αγροτών σε εργάτες
γης είχε ένα μεγάλο αριθμό θυμάτων που προερχόταν από όλες τις εθνικές
ομάδες που κατοικούσαν σε σιτοπαραγωγικές περιοχές. Στα θύματα
συμπεριλαμβάνονται Ουκρανοί, Ρώσοι, Έλληνες της Νότιας Ουκρανίας και
Νότιας Ρωσίας κ.ά. Εάν θα θέλαμε να κατηγοριοποιήσουμε το «Holodomor»,
θα λαμβάναμε υπόψη τα κοινωνικά και όχι εθνικά χαρακτηριστικά και θα το
περιγράφαμε ως αποτέλεσμα της βίας μιας γραφειοκρατικής τάξης επί της
αγροτικής.
-Για
ποιους λόγους υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ευαισθητοποίηση θα
μπορούσε να πει κανείς για τη γενοκτονία των Αρμενίων, ενώ παρατηρείται
στασιμότητα στην έρευνα για τη γενοκτονία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία;
-H
γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής παρέμενε για πολλές
δεκαετίες ένα ζήτημα-ταμπού για την καθεστωτική Ελλάδα, της οποίας η
επίσημη πολιτική χαρακτηριζόταν από αντιπροσφυγικά και αντιμικρασιατικά
χαρακτηριστικά.
Δύο αποκαλυπτικά στιγμιότυπα αυτής της στάσης αποτελεί η
συμπεριφορά του εθνικιστή δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος εν μέσω της
δικτατορίας του τίμησε τον Μουσταφά Κεμάλ, χαρίζοντας το 1938 στο
τουρκικό κράτος το σπίτι στη Θεσσαλονίκη (νυν τουρκικό προξενείο) όπου
υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Τούρκος ηγέτης και μετονομάζοντας την Οδό
Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ.
Ακόμα και ο Ελευθέριος
Βενιζέλος, ο μόνος Έλληνας πολιτικός που εξέφρασε την τάση για εθνική
ολοκλήρωση αλλά και τους πολιτικούς πόθους των Ελλήνων της Ανατολής,
μετά την υπογραφή της Ελληνοτουρκικής Συμφωνίας του 1930 πρότεινε το
Μουσταφά Κεμάλ για Νόμπελ Ειρήνης.
Στην ίδια
ακριβώς γραμμή κινήθηκε και η Αριστερά, η οποία διαμόρφωσε ένα
φιλοκεμαλικό ερμηνευτικό πλαίσιο, το οποίο επιβιώνει με ιδιαίτερη ένταση
έως τις μέρες μας και ιστορικά αποτυπώθηκε με την κυνική δήλωση του
Νίκου Ζαχαριάδη στο «Ριζοσπάστη» (12-7-1935) : «.Η Μικρασιατική
εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια
στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν
λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ
ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ…»
Έτσι
εξηγείται ο αγνωστικισμός και η αδιαφορία που χαρακτηρίζουν το
μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ιστορικών.
Βέβαια, την τιμή της
νεοελληνικής ιστοριογραφίας σώζει εν μέρει η ερευνητική δραστηριότητα
εκείνης της σχολής που αποκαλώ με την προσφυγική ιστοριογραφία.
Ενδιαφέρον
έχει επίσης το γεγονός ότι η τουρκική αντιεθνικιστική ιστοριογραφία έχει
κάνει πολύ μεγάλα βήματα στην αποκάλυψη των άγνωστων πτυχών εκείνης της
κρίσιμης εποχής και δεν διστάζει καθόλου να εντοπίσει τις ευθύνες του
τουρκικού εθνικισμού και να περιγράψει με σαφήνεια το έγκλημα
Γενοκτονίας κατά των χριστιανικών οθωμανικών πληθυσμών.
Τέτοια
κείμενα, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα, τα προτείνω
ανεπιφύλακτα ώστε να πληροφορηθούν όσοι ενδιαφέρονται για εκείνη την
εποχή και τις τραγικές τις συνέπειες:
ΤΟΥΡΚΙΑ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ -ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Kεμάλ Ατατούρκ. ο τζιχαντιστής που κατέστρεψε τη Σμύρνη
Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ
Διδάκτωρoς Σύγχρονης Ιστορίας και μαθηματικού
«Πήγαμε λίγο πιο έξω, φρίκη!
Βρεθήκαμε σε μια χαβούζα (σ.σ. μεγάλο ανοιχτό λάκκο). Γύρω γύρω, στα
χείλια της χαβούζας σπαρταρούσαν κορμιά, και μέσα η χαβούζα ήταν γεμάτη
κεφάλια. Επαιρναν όποιον έπιαναν, τον πήγαιναν στην άκρια της χαβούζας,
έκοβαν το κεφάλι και το έριχναν μέσα στη χαβούζα και τα κορμιά τα άφηναν
να σπαρταρούν γύρω γύρω. Ηταν φοβερό. Οσοι το είδαν τρελάθηκαν. Το
τρελοκομείο γέμισε από τρελούς σαν ήρθαμε. Εκεί σ' αυτό το μέρος χάσαμε
και τον πατέρα μου...»
(Μαρτυρία Ελένης Καραντώνη για τη σφαγή της Σμύρνης -από το δίτομο «Εξοδος» του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών)
Οι εικόνες από τα κομμένα κεφάλια των «άπιστων» χριστιανών,
σιιτών ή γεζίντι από τους φανατικούς σουνίτες του ISIS έχουν προκαλέσει
τον αποτροπιασμό του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου. Η οργάνωση αυτή των
φανατικών επιχειρεί ήδη την ίδρυση Ισλαμικού Χαλιφάτου στην περιοχή που
βρίσκεται μεταξύ Ιράκ και Συρίας και χρησιμοποιεί ακραίες μεθόδους για
να επιτύχει την επιβολή του Νόμου του Προφήτη. Ενδιαφέρον όμως έχει η
έκπληξη που έχουν προκαλέσει οι μέθοδοι αυτές στους Δυτικούς, αλλά και
σε πλήθος Νεοελλήνων.
Το κόψιμο των κεφαλιών των αντιπάλων υπήρξε μια αγαπημένη
μέθοδος που ουδόλως είχε προκαλέσει τέτοια αγανάκτηση σε παλαιότερους
καιρούς.
Οι Δυτικοί, όπως και οι Σοβιετικοί, με ικανοποίηση είδαν τον
Σεπτέμβρη του '22 το αιματηρό -μεσαιωνικού τύπου- τέλος του πολέμου στην
Ανατολή, εφ' όσον ικανοποιούσαν τα οικονομικά και γεωπολιτικά τους
σχέδια. Ουδεμία αντίδραση υπήρξε για τη σφαγή της Σμύρνης και όλης της
ιωνικής παραλίας μετά τη νίκη των κεμαλικών επί του ελληνικού στρατού.
Παρόμοια υπήρξε η αφωνία τους για τον αφανισμό των ελληνικών και
αρμενικών κοινοτήτων του Πόντου και της Βιθυνίας, που είχε προηγηθεί.
Ιδια ήταν και η αδιαφορία τους το 1915, όταν σε λίγους μήνες οι
Νεότουρκοι εθνικιστές εξόντωσαν το ιστορικό αρμενικό έθνος.
Οι ευθύνες των Δυτικών για τις Γενοκτονίες που συνέβησαν στην
Ανατολή περιγράφονται ξεκάθαρα από το μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρύσανθο
και αργότερα αρχιεπίσκοπο Αθηνών: «Με την ένοχη συμμετοχή δύο μεγάλων
δυνάμεων της Δύσεως, της Γερμανίας και της Αυστρίας κατά τα έτη
1914-1918, εσφάγη από τους Νεότουρκους ολόκληρον έθνος, το Αρμενικόν,
και εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων απεσπάσθησαν βιαίως των εστιών τους και
απέθανον εις την εξορία. Με την ένοχη συμμετοχή των συμμαχικών
Χριστιανικών δυνάμεων της Δύσεως κατά τα έτη 1919-1922, το εθνικό κίνημα
των Τούρκων, υπό τον Μουσταφά Κεμάλ, συνεπλήρωσε το έργο των
Νεοτούρκων».
Οσον αφορά το νεοελληνικό κόσμο και ειδικά το συντηρητικό, η
εξοικείωσή του με τα κομμένα κεφάλια των αντιπάλων ήταν παλιότερα
δεδομένη. Η πιο χαρακτηριστική επιβεβαίωση ήταν τα κομμένα κεφάλια του
Αρη Βελουχιώτη και του Τζαβέλα, κρεμασμένα στην κεντρική πλατεία των
Τρικάλων: «Γύρω από τα κρεμασμένα κεφάλια οι παρακρατικοί βάραγαν
νταούλια και κέρναγαν από νταμιζάνες κρασί», γράφει ο Χαριτόπουλος. Η
«τεχνική» αυτή κορυφώθηκε την περίοδο της Λευκής Τρομοκρατίας, που
οδήγησε στον Εμφύλιο, όταν συγκροτήθηκαν οι παρακρατικές ομάδες των
βασιλοφρόνων κυνηγών κεφαλών.
Ας επιστρέψουμε στην Ανατολή
Το τέλος του Ελληνοτουρκικού πολέμου τον Αύγουστο του 1922
υπήρξε το επιστέγασμα μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου που ξεκίνησε το
1908 στη Θεσσαλονίκη, με την κατάληψη της οθωμανικής εξουσίας από τη
νεοτουρκική ακροδεξιά, και οδήγησε στην αιματηρή μετατροπή του
μεγαλύτερου μέρους της Αυτοκρατορίας σε τουρκικό έθνος-κράτος. Τα θύματα
αυτής της διαδικασίας ήταν οι χριστιανικοί πληθυσμοί (Ελληνες,
Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι).
Κύριος πρωταγωνιστής της τελευταίας φάσης της σύγκρουσης
(1919-1922) ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ πασά. Ενας ευφυής εθνικιστής
στρατιωτικός, μέλος της ακραίας οργάνωσης «Ενωση και Πρόοδος», που
ευθυνόταν για τις Γενοκτονίες που είχαν διαπραχθεί την περίοδο του
πολέμου.
Μετά την ήττα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κεμάλ αποφάσισε να
αυτονομηθεί, για να ανατρέψει προς όφελος του τουρκικού εθνικισμού τη
μορφή που θα έπαιρνε ο μεταοθωμανικός κόσμος. Η συγκυρία βοήθησε την
υλοποίηση των σχεδίων του. Ο φιλονεοτουρκικός αμοραλισμός του Λένιν, η
αντιελληνική στάση των Ιταλών, αλλά και της Γαλλίας στη συνέχεια, η
απόσυρση των ΗΠΑ από τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, συνδυασμένα με τις
εσωτερικές συγκρούσεις του ελληνικού κόσμου, τη διάσπαση σε
αντιπολεμικούς μοναρχικούς και επιπόλαιους βενιζελικούς, τον ντεφετισμό
του παλαιοελλαδικού Κομμουνιστικού Κόμματος και τη ρατσιστική στάση της
ελληνικής μοναρχίας απέναντι στους Ελληνες της Ανατολής, οδήγησαν σε μια
απρόβλεπτη και συντριπτική Καταστροφή.
Ο κεμαλικός Τζιχάντ
Ο Μουσταφά Κεμάλ προερχόταν από το χώρο των κοσμικών Τούρκων
εθνικιστών, που είχαν αποφασίσει από πολύ νωρίς να καταστρέψουν την
πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία και στη θέση της να οικοδομήσουν ένα
τουρκικό έθνος-κράτος, απαλλαγμένο από τις μειονότητες.
Κατά την αρχική
περίοδο της αυτονόμησής του από την Υψηλή Πύλη (Μάιος 1919), οι
σουλτανικοί θα τον χαρακτηρίσουν αρνησίθρησκο και αιρετικό και θα τον
θέσουν εκτός του νόμου. Σ' όλη την Ανατολία θα ξεσπάσουν αντικεμαλικά
κινήματα ως αντίδραση στη σκληρή φορολογία που επέβαλαν οι νέες
κεμαλικές αρχές της Αγκυρας. Ως αντίδραση στις εξεγέρσεις αυτές, αλλά
και στην απόρριψη από τη σουλτανική εξουσία, ο Μουσταφά Κεμάλ θα ενδυθεί
υποκριτικά το ένδυμα του πιστού μουσουλμάνου.
Ο βιογράφος του Πολ Ντιμόντ αναφέρει: «Υστερα από την άφιξή του
στην Ανατολία, προσπαθούσε να εμφανίζεται ως τέλειος μουσουλμάνος και να
διατηρεί καλές σχέσεις με τους ανθρώπους της θρησκείας. Δημόσιες
προσευχές και ιεροτελεστίες στα τεμένη συνόδευαν καθεμιά απ' τις μεγάλες
στιγμές στην επαναστατική του πορεία. Σταδιακά κέρδισε πολυάριθμα
στηρίγματα στους κόλπους του μουσουλμανικού ιερατείου...».
Στις 23 Απριλίου 1920 θα λάβει χώρα η εναρκτήρια συνεδρίαση της
αυτοαποκαλούμενης εθνικιστικής Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης στην Αγκυρα. Η
αίθουσα της συγκέντρωσης ήταν μακρόστενη, διακοσμημένη με τις πράσινες
σημαίες του Ισλάμ και με στίχους από το Κοράνι. Πλάι στην κεντρική
αίθουσα υπήρχε αίθουσα προσευχής με αναλόγια και τάπητες στραμμένα προς
τη Μέκκα.
Ο βιογράφος τού Κεμάλ κάνει την εξής περιγραφή: «Πριν από την
έναρξη, οι βουλευτές συγκεντρώθηκαν στο τέμενος Χατζή Μπαϊράμ και
προσευχήθηκαν. Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς το κτήριο της
Εθνοσυνέλευσης με τις σημαίες και τα ιερά κειμήλια μπροστά. Εκεί
παρακολούθησαν την ανάγνωση ολόκληρου του Κορανίου και το κήρυγμα του
Μπουχαρί, που αναφερόταν στις παραδόσεις του Προφήτη. Παράλληλα
σφάζονταν αρνιά. Ακολούθησε ένα κήρυγμα σχετικά με τη θρησκευτική
σημασία του εθνικού αγώνα και στη συνέχεια προσευχές για τη σωτηρία του
Χαλίφη και της πατρίδας. Στο τέλος οι βουλευτές παρακολούθησαν τον ύμνο
"Μεβλούντ" του Σουλεϊμάν Τσελεμπί, για τη γέννηση του Μωάμεθ. Ο Υμνος
αυτός ψάλλεται σ' όλες τις εξαιρετικές περιπτώσεις».
Ο ευφυής Κεμάλ, αφού κήρυξε Ιερό Πόλεμο (Τζιχάντ-Jihad) κατά των
«απίστων», κατάφερε να παρουσιαστεί ως ο μόνος πραγματικός υπερασπιστής
του σουνιτικού Ισλάμ. Στη συνέχεια μπόρεσε να σύρει και τους
Σοβιετικούς σε μια άνευ όρων βοήθεια προς το εθνικιστικό του κίνημα
εκμεταλλευόμενος τις φοβίες του Λένιν, την περιφρόνησή του για τα
δικαιώματα των λαών και των μειονοτήτων και το σύνδρομο της διατήρησης
της εξουσίας του.
Ο Μουσταφά Κεμάλ έλεγε το καλοκαίρι του '20 σε μια
γαλλική εφημερίδα: «Εχω ολόκληρο το Ισλάμ πίσω μου κι έχω στο πλάι μου
ένα σύμμαχο ακόμα πιο μεγάλο, που μου δίνει το χέρι».
(Το κεφάλαιο της
σοβιετοτουρκικής συνεργασίας, που είναι πολύ μεγάλο και σύνθετο, θα
αποτελέσει αντικείμενο ιδιαίτερης διαπραγμάτευσης στις σελίδες Ιστορίας )
Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έκανε «Ιερό Πόλεμο» και
πραγματοποιούσε τον ισλαμικό Τζιχάντ κατά των «άπιστων» μειονοτικών
Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων ανακηρύχθηκε σε Gazi (Γαζί), δηλαδή
«Νικητή του Ισλάμ» μετά την πρώτη του νίκη κατά του ελληνικού στρατού
τον Αύγουστο του 1921. Τότε είχε καταφέρει με πολύ μεγάλη δυσκολία να
αποκρούσει την ελληνική επίθεση προς την Αγκυρα και να περιορίσει τον
ελληνικό στρατό στην αριστερή όχθη του Σαγγάριου ποταμού. Ο τιμητικός
τίτλος του Gazi είναι η υπέρτατη αμοιβή που αποδίδεται στους
γενναιότερους μαχητές του Ισλάμ.
Ο στόχος του Μουσταφά Κεμάλ ήταν να δημιουργήσει ένα καθαρό
τουρκικό εθνικιστικό κράτος, απαλλαγμένο πάση θυσία από τις μειονότητες.
Ο Νίκος Ψυρρούκης κατατάσσει το κεμαλικό κίνημα στα φασιστικά κινήματα
του μεσοπολέμου.
Η καλύτερη ομολογία για την ευθύνη των υψηλών κλιμακίων του
τουρκικού εθνικισμού στην καταστροφή της Σμύρνης είναι η αναφορά του
στελέχους του κεμαλικού εθνικιστικού κινήματος Falih Rifki Atay, ο
οποίος στο βιβλίο του «Cankaya» ρωτά σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο: «Γιατί
κάψαμε τη Σμύρνη;». Και απαντά: «Γιατί φοβηθήκαμε ότι αν έμεναν τα
κτήρια στη θέση τους, δεν θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από τις
μειονότητες...».
Η εικόνα που έδωσε ο δημοσιογράφος Chater Melville του
περιοδικού «The National Geographic» για την τραγωδία της Σμύρνης
εκείνες τις μέρες του Σεπτέμβρη του '22 -και ανέδειξε σε άρθρο της η
Αρετή Τούντα Φεργάδη- είναι η εξής: «Μπροστά σ' αυτό τον εφιάλτη των
300.000 ψυχών, που ποδοπατιούνταν στην προκυμαία χωρίς ελπίδα διαφυγής
απ' τον κλοιό της φωτιάς και της θάλασσας, οι περιγραφές του εμπρησμού
της Τροίας ωχριούσαν».
Οι ελλαδικές ευθύνες για τη σφαγή
ΙΣΤΟΡΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η σχολή των Αρνητών της Γενοκτονίας που συγκαλύπτει τη βία ενός άγριου μιλιταριστικού εθνικισμού εις βάρος άμαχων πληθυσμών και το βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού
Η μοίρα των χριστιανικών πληθυσμών πρέπει να αποσιωπηθεί, γιατί ακριβώς αποκαλύπτει τη φύση του τουρκικού εθνικισμού
Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ
Διδάκτωρoς Σύγχρονης Ιστορίας - Μαθηματικού
Ενα από τα ερωτήματα που κατά καιρούς απασχολούν τους ιστορικούς
των ιδεών είναι εάν έχει επηρεάσει την ελληνική κοινωνία ο
Διαφωτισμός. Και αν «ναι», σε ποιο βαθμό το πολιτισμικό πλαίσιο του
ορθού λόγου, που αυτός διαμόρφωσε, κατάφερε να διαπλάσει τα κριτήρια με
τα οποία προσεγγίζονται τα ιστορικά και κοινωνικά φαινόμενα.
Και αυτά τα
ερωτήματα δεν αφορούν μόνο τη νεοελληνική κοινωνία, αλλά και άλλες
ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπου ο αντιδιαφωτισμός υπήρξε το κυρίαρχο ρεύμα,
όπως η γερμανική ή η ρωσική (της ουκρανικής συμπεριλαμβανομένης, όπως
και των λοιπών πρώην σοβιετικών).
Η πρόσφατη έρευνα για τα καθ' ημάς, που έγινε από δύο ελληνικά
πανεπιστήμια (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδας)
και της Οξφόρδης και παρουσιάστηκε στο Βερολίνο, δείχνει πως η
οικονομική κρίση έχει οδηγήσει σε μια συντηρητικοποίηση των νοοτροπιών,
καθώς και -σε μεγάλο βαθμό- στην αποδοχή θεωριών συνωμοσίας από την
ελληνική κοινωνία.
Και αν αυτά τα συμπεράσματα αφορούν κατά πλειονότητα τις μεσαίες
και χαμηλότερες ομάδες του πληθυσμού, η δική μας ενασχόληση με ζητήματα
διαχείρισης της ιστορικής μνήμης μας από τις «πνευματικές ελίτ» οδηγούν
σε ακόμη πιο απογοητευτικές διαπιστώσεις. Μόνο που στην περίπτωση αυτή
στη θέση των θεωριών συνωμοσίας υπάρχει η προσχηματική επίκληση αυτών
των θεωριών, ώστε να υποστηριχθούν και να καθαρθούν ιστορικά και
ιδεολογικά σχήματα τα οποία είναι προφανώς αυθαίρετα και ανορθολογικά.
Ενα από τα κύρια στοιχεία αυτού του ανορθολογισμού των «ελίτ» είναι η
αντιμετώπιση των γεγονότων που συνέβησαν στην οθωμανική Ανατολή την
περίοδο 1908-1923, όπου υιοθετείται με σχεδόν απόλυτο τρόπο η τουρκική
εθνικιστική μυθολογία και ενοχοποιείται η ιστορική Μνήμη των προσφύγων
του 1922.
Η σχολή των Αρνητών της Γενοκτονίας συγκαλύπτει τη βία ενός
άγριου μιλιταριστικού εθνικισμού εις βάρος άμαχων πληθυσμών.
Στην
περίπτωση αυτή των Νεοελλήνων Αρνητών ισχύει με εξαιρετική ακρίβεια αυτό
που περιέγραψε ως παθογένεια ο Βίκτορ Τσαπινόβ της αριστερής ουκρανικής
οργάνωσης Μπορότβα για την πρόσφατη κρίση στην Ανατολική Ουκρανία: «Σε
γενικές γραμμές, αυτοί οι άνθρωποι, που μερικές φορές αποκαλούν τους
εαυτούς τους αριστερούς, αποδεικνύεται πως είναι εντελώς ανίκανοι να
εφαρμόσουν την ανάλυση της κοινωνικής τάξης που κληροδότησε ο Μαρξ,
προτιμώντας να παραμείνουν στον κόσμο των ιδεολογιών και στον κόσμο της
"ψευδούς συνείδησης"».
Το ρεύμα της Αρνησης της Γενοκτονίας, που είχε εμφανιστεί με
σφοδρότητα από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας, εκφράστηκε με τον
πλέον έντονο τρόπο κατά τη σύγκρουση για το βιβλίο Ιστορίας της Στ'
Δημοτικού λίγα χρόνια πριν.
Η πολύμορφη αντίσταση που συνάντησε δεν αξιολογήθηκε όπως θα
έπρεπε, αλλά ενοχοποιήθηκε και δαιμονοποιήθηκε και αυτή. Η πιο
αποκαλυπτική έκφραση αυτής της στάσης υπήρξε μια «διπλωματική εργασία»
(μεταπτυχιακού επιπέδου) που έγινε την εποχή της σφοδρής αντιπαράθεσης
για το βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού, στο Παιδαγωγικό Τμήμα
Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ με επιβλέπουσα καθηγήτρια τη Μαρία Ρεπούση
και τίτλο: «Παρουσίαση και Ανάλυση των θεωριών συνωμοσίας, όπως
εκφράστηκαν από τον έντυπο Τύπο της Θεσσαλονίκης, με αφορμή τη διαμάχη
για το σχολικό εγχειρίδιο της Ιστορίας της Στ' Δημοτικού».
Στη συγκεκριμένη «διπλωματική μεταπτυχιακή», που έχει μάλλον
έναν κραυγαλέα απολογητικό χαρακτήρα, προτείνεται ένα ασπρόμαυρο σχήμα.
Χρησιμοποιείται -φαντάζομαι με την καθοδήγηση της επιβλέπουσας
καθηγήτριας- ως θέσφατο αδιαπραγμάτευτο και σημείο απόλυτης ιστορικής
ακρίβειας το βιβλίο της Ρεπούση και όλες τις κριτικές προς αυτό τις
εντάσσει στις θεωρίες συνωμοσίας. Οπότε, δεν υπάρχει ούτε διακρίνει χώρο
για κριτική απαλλαγμένη από τις θεωρίες αυτές.
Στη θέση του «καλού», του σύγχρονου, του σωστού και του
επιστημονικά έγκυρου βρίσκεται το έργο και οι απόψεις της κ. Ρεπούση και
από την άλλη όλοι οι άλλοι, πλίνθοι τε και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα
και καλά τακτοποιημένα σε δύο -αποκλειστικά δύο- κατηγορίες οπαδών
συνωμοτικών σχεδίων: «Στο σχέδιο της παγκοσμιοποίησης από τη Νέα Τάξη
Πραγμάτων και στο σχέδιο της διόρθωσης των σχολικών βιβλίων».
Το ιδεολογικό πλαίσιο και η ματιά της αποτίμησης της κριτικής,
που ασκήθηκε στο βιβλίο της κ. Ρεπούση, δεν μπορούσε να προέρχεται από
αλλού, παρά από τον γκουρού του χώρου. Τον ιστορικό Αντώνη Λιάκο και
τους οπαδούς του ο Νάσος Βαγενάς χαρακτήρισε ως «ζηλωτές της
υπερμοντέρνας θεωριοκρατούμενης ιστοριογραφίας» και τους αντιδιέστειλε
με τους «μουτζαχεντίν της λαϊκής εθνικοθρησκευτικής πρόσληψης της
ελληνικής ιστορίας», ως τα δύο απεχθή άκρα του ανορθολογισμού.
Ο τρόπος που προσεγγίζεται το ιδεολογικό πλαίσιο παρουσιάζεται
στην Εισαγωγή: «Σύμφωνα με τον Λιάκο, τρία είναι τα κύρια σημεία
εστίασης της κριτικής...
1) ο τρόπος με τον οποίο περιγράφονται οι
τέσσερις αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας...
2) ο ρόλος της Ορθόδοξης
Εκκλησίας στη διαμόρφωση της εθνικής ελληνικής συνείδησης...
3) ο τρόπος
με τον οποίο περιγράφεται η έξοδος του ελληνικού πληθυσμού από τη Μικρά
Ασία το 1922 μετά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Τα τρία αυτά θέματα είναι
θεμελιώδη για την ελληνική εθνική μυθολογία και εθνικιστική
ιδεολογία...».
Για τα δύο πρώτα δεν έχουμε να πούμε και πολλά. Μισές αλήθειες
και μισά ψέματα! Για τα θέματα αυτά έχουν απαντήσει οι πρωτεργάτες της
Επανάστασης και τα πρώτα επίσημα κείμενα του ελληνικού έθνους-κράτους.
Το κορυφαίο όμως από πλευράς ιδεολογικής και ιστορικής
αυθαιρεσίας είναι το τρίτο, όπου η αλήθεια αντιστρέφεται, το ιστορικό
παρελθόν πλαστογραφείται, η Μνήμη του λαού εξευτελίζεται.
Ετσι, η Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών, που είχε
αποφασιστεί πολύ νωρίτερα και είχε ξεκινήσει από το 1914, αποσιωπάται
πλήρως στην ιστορική τους αντίληψη και ενοχοποιείται ως «εθνική
μυθολογία και εθνικιστική ιδεολογία» η Μνήμη της σφαγής του ελληνικού
και αρμενικού πληθυσμού, που συνέβη στο τέλος του Ελληνοτουρκικού
πολέμου.
Αυτό πάντως που θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε με μια πρώτη
ματιά είναι ότι το σχήμα άσπρο-μαύρο διακρίνει όλη τη διπλωματική και
υπάρχει ως κύριο μεθοδολογικό εργαλείο. Οσοι ασκούν κριτική είναι
αναμφισβήτητα οι «κακοί», οι εθνικιστές, οι αντιδραστικοί, οι
σκοταδιστές. Ετσι λοιπόν, στην Εισαγωγή πληροφορούμαστε ότι οι πρώτες
αντιδράσεις προήλθαν από την Εκκλησία. Οποίον λάθος!!! Και μόνο στο
«Αντίβαρο» αν είχε ανατρέξει, όπου συγκεντρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των
αρνητικών προς το βιβλίο κειμένων, θα είχε μάθει ότι η πρώτη αντίδραση
προήλθε από το Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού (Αθήνα,
Ιούλιος 2006), το οποίο με Ψήφισμά του διαμαρτυρήθηκε για την παράλειψη
των συγκεκριμένων σελίδων της νεοελληνικής Ιστορίας από το επίμαχο
βιβλίο.
Το Ψήφισμα (ψηφίστηκε ομόφωνα από εκπροσώπους 541 οργανώσεων απ'
όλο τον κόσμο) εντόπιζε τα εξής θέματα:
Ετικέτες
ΑΓΤΖΙΔΗΣ,
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ,
ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ,
ΓΡΑΦΙΚΟΙ,
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,
ΗΛΙΘΙΟΙ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΠΑΙΔΕΙΑ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)






