ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΣΤΑΛΙΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Καρδούλες και βουλευτές κλάσματα

 

Tης ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ


«Εγώ κάνω για 100 βουλευτές και οι υπόλοιποι της Πλεύσης Ελευθερίας για άλλους 20 ο καθένας» είπε η Ζωή Κωνσταντοπούλου το βράδυ των εκλογών, για την είσοδο του κόμματός της στη Βουλή.

Αυτή η δήλωση δεν είναι απλώς περιφρονητική και προσβλητική για τους νέους βουλευτές της Πλεύσης Ελευθερίας. Είναι και προσβολή στο ίδιο το ιδανικό της δημοκρατικής εκπροσώπησης και της ισότητας. Κάθε εκλεγμένο μέλος του κοινοβουλίου επιφορτίζεται εξίσου με τις ελπίδες, τις φιλοδοξίες και τις ψήφους χιλιάδων ψηφοφόρων.

Το να αποδίδεται διαφορετική «αξία» στους βουλευτές υποτιμά και τους ψηφοφόρους που τους έχουν επιλέξει. Βέβαια, η περιφρόνηση στους ψηφοφόρους ήταν εμφανής ήδη από το μαγείρεμα που έγινε στα ψηφοδέλτια μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων, ώστε να τοποθετηθούν οι εκλεκτοί της αρχηγού εκεί όπου υπήρχαν πιθανότητες εκλογής.

Χάρη δε σε αυτό το προεκλογικό μαγείρεμα, μεταξύ των βουλευτών της Πλεύσης Ελευθερίας που τόσο ευθαρσώς απαξίωσε η κυρία Κωνσταντοπούλου, είναι και ο σύντροφός της. Θεωρεί κι εκείνον λιγότερο άξιο από εκείνη; 

Η τοποθέτησή του στο ψηφοδέλτιο ήταν απλώς ένα σχέδιο για την εδραίωση της εξουσίας μέσα στον προσωπικό της κύκλο λοιπόν, αδιαφορώντας για τις δυνατότητες και τις ικανότητές του;

Η εξασφάλιση δημοσίων θέσεων και αξιωμάτων σε συγγενείς και φίλους είναι ο ορισμός του νεποτισμού και της οικογενειοκρατίας. Στο εξής, κάθε φορά που κάποιος από την Πλεύση Ελευθερίας θα αναφέρεται σε αξιοκρατία και αξιολόγηση, θα πρέπει να γελάμε δυνατά.

Επιπλέον, είναι ταυτόχρονα ενδιαφέρον και ανησυχητικό το γεγονός ότι η δήλωση της κυρίας Κωνσταντοπούλου αντιμετωπίστηκε με σιωπηλή αποδοχή από τους νέους βουλευτές του κόμματός της. Η έλλειψη αντίδρασής τους σηματοδοτεί μια συνένοχη αποδοχή αυτής της στρεβλωμένης δυναμικής εξουσίας μέσα στο κόμμα. Υποδηλώνει μια κομματική κουλτούρα όπου η ατομική αξία δεν ορίζεται από τις ικανότητες ή την απόδοση του κάθε στελέχους στην υπηρεσία αλλά από την εγγύτητά του με την αρχηγό του κόμματος.

Δεν περιμένω βέβαια από τους σιωπηλούς βουλευτές να αντιδράσουν. Όχι επειδή πάσχουν από έλλειψη αυτοεκτίμησης, αλλά επειδή απαιτείται σπονδυλική στήλη γι αυτό, και φαίνεται ότι τους λείπει κι αυτή, εκτός από τη μιλιά. Προβλέπω ότι η σιωπή τους θα παραμείνει εκκωφαντική σε όλη τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής θητείας.  

Ανταλλάσσουν τις φωνές τους για μια γεύση εξουσίας, ακόμα κι αν είναι απλώς ένα κλάσμα της αξίας της αρχηγού.

Ούτε νομίζω ότι κανείς περίμενε διαφορετική στάση από την κυρία Κωνσταντοπούλου. Έχει δώσει ικανά δείγματα γραφής για να ξέρουμε τι να περιμένουμε. Έχει φτιάξει ένα απολύτως προσωποπαγές και αρχηγικό κόμμα, που οφείλει τη συνοχή του στην ίδια και το οποίο ελέγχει απόλυτα. Αν υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς την ιδεολογική τοποθέτηση αυτού του αχταρμά, ίσως πρέπει να κοιτάξουμε προς τη μοναρχία.

Γιατί σε μια δημοκρατία, δεν υποκλινόμαστε στους ηγέτες μας, τους επιλέγουμε για ορισμένο διάστημα ώστε να μας υπηρετήσουν. Είναι ήδη προφανές από όσα δημόσια γίνονται γνωστά ότι ο τρόπος λειτουργίας της Πλεύσης Ελευθερίας...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η επικράτηση των Ταλιμπάν και η ήττα της Δύσης στο Αφγανισταν

 

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν αποδέχονται όλοι την αναγκαιότητα παρέμβασης στα εσωτερικά ενός άλλου κράτους.  

Κάποιοι θεωρούν ότι η διεθνής κοινότητα (και ειδικότερα, το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η ΕΕ) είναι ηθικά δικαιολογημένη να παρακολουθεί άπραγη και αμέτοχη, καθώς μία κυβέρνηση κακοποιεί βάναυσα και σκοτώνει τους πολίτες της, εφόσον στη χώρα όπου γίνονται αυτά δεν υπάρχουν όπλα μαζικής καταστροφής ή πυρηνικά (βλ. Ιράκ), το καθεστώς δεν προσφέρει άσυλο στη διεθνή τρομοκρατία (βλ. Αφγανιστάν), ή τέλος πάντων δεν αποτελεί ευθεία απειλή προς τη Δύση, τουλάχιστον για την ώρα.

Κατά την άποψή μου όμως, τέτοιες παρεμβάσεις είναι αναγκαίες και ηθικά δικαιολογημένες και η εξέλιξη στο Αφγανιστάν είναι μία συγκλονιστική πολιτική, στρατιωτική και προπάντων ηθική ήττα της Δύσης (όχι μόνο των ΗΠΑ).  

Εγκαταλείψαμε στο έλεος των βαρβάρων ολόκληρη τη χώρα. Στο εξής, η Δύση θα παρακολουθεί από την κερκίδα, καθώς οι Ταλιμπάν θα βυθίζουν το Αφγανιστάν στη βία, θα ακρωτηριάζουν και θα εκτελούν δημοσίως πολίτες με μεσαιωνικές μεθόδους, και θα επιχειρούν να διευρύνουν την επιρροή τους στην ευρύτερη περιοχή και στον κόσμο.

Γιατί η κυβέρνηση Μπάιντεν στηρίζει και εφαρμόζει αυτή την καταστροφική απόφαση;

Δεν είναι κατανοητός ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση Τραμπ δρομολόγησε την αποχώρηση από τη χώρα, ενώ ήταν σαφές ότι η κατάσταση δεν ήταν σταθεροποιημένη και ασφαλής, και γιατί η κυβέρνηση Μπάιντεν στηρίζει και εφαρμόζει αυτή την καταστροφική απόφαση. Πράγματι, είκοσι χρόνια συνεχούς παρουσίας είναι πολλά. Ενδεχομένως θα έπρεπε να συμμετέχουν και άλλες χώρες στην προσπάθεια, καθώς η κατάσταση όπως εξελίσσεται αποτελεί ντροπή για το σύνολο των ευνομούμενων, δημοκρατικών χωρών του κόσμου, που σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών.

Αλλά τίποτα δεν δικαιολογεί την αποχώρηση ως μοναδική επιλογή. Οι βαρβαρότητες, που πλέον είναι σαφές ότι επανέρχονται και για τις οποίες εκπρόσωποι των Ταλιμπάν στο πεδίο της μάχης μιλούν ανοιχτά στα διεθνή media, δεν είναι λόγος απόσυρσης αλλά αντίθετα, λόγος εντατικοποίησης της προσπάθειας να ορθοποδήσει η χώρα, να ευημερήσουν οι πολίτες της και να εξοντωθούν οι βάρβαροι.

Δηλαδή, οι βαρβαρότητες που βλέπουμε είναι επιχείρημα υπέρ της παραμονής.

Κλείνω με κάποια από τα μηνύματα που έστειλαν απελπισμένες γυναίκες στο Αφγανιστάν στην ρεπόρτερ του BBC Γιάλντα Χακίμ, καθώς οι Ταλιμπάν προέλαυναν.  

Όλες αυτές οι γυναίκες που, ενθαρρυμένες από την 20ετή παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στο κράτος, θεώρησαν ότι μπορούν να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τις ίδιες και για τη χώρα τους, και τώρα αφήνονται από τη Δύση στο έλεος των πιο σκοταδιστών και βάρβαρων ανθρώπων, αυτών που θεωρούν ότι οι γυναίκες ανήκουν στους άνδρες (τους), ότι δεν πρέπει να μορφώνονται, και ότι η μοιχεία είναι αδίκημα που πρέπει να τιμωρείται με δημόσιο λιθοβολισμό μέχρι θανάτου.

«Είμαι μία νέα, μορφωμένη γυναίκα, με κοινωνική δράση, και φοβάμαι ότι η κατάσταση γίνεται χειρότερη κάθε δευτερόλεπτο. Η οικογένειά μου και εγώ φοβόμαστε ότι οι Ταλιμπάν θα μας σκοτώσουν. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι οι άνθρωποι που με γνωρίζουν ξέρουν ότι είμαι φοιτήτρια».

«Θάψαμε όλα να αρχεία και άλλες μαρτυρίες για να κρύψουμε την ταυτότητά μας από τους Ταλιμπάν. Προφανώς, αυτή η πρόνοια δεν θα μας βοηθήσει για μεγάλο διάστημα. Πλέον εγώ και η οικογένειά μου αποφασίσαμε να κατασκευάσουμε ένα υπόγειο καταφύγιο, για να προστατευτούμε από τις σφαίρες και τις βολίδες που μπορεί να έρθουν. Στο καταφύγιο μπορεί να καταφέρουμε να είμαστε ασφαλείς, τουλάχιστον μέχρι οι Ταλιμπάν να αρχίσουν να ψάχνουν πόρτα-πόρτα».

«Σας ζητώ να με βοηθήσετε να φύγω από εδώ. Ήμουν παραγωγός σε ντοκιμαντέρ που προήγαγαν τα δικαιώματα των γυναικών, τον εθνικό στρατό του Αφγανιστάν και τη βελτίωση της χώρας. Δεν ξέρω αν θα παραμείνω ζωντανή ή θα σκοτωθώ εδώ».

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είναι ένας πόλεμος ζηλωτών ισλαμιστών εναντίον κυρίως των γυναικών.  

Χωρίς να είναι οι μόνες, οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι αυτές που...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Μάθημα Δημοκρατίας, κεφάλαιο 1 - Υπ’ όψιν κ. Γιώργου Κυρίτση - κοιν. κ. Αλέξη Τσίπρα

Tης ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Eλπίζω να μην είναι αργά ο κ. Κυρίτσης, ο πρωθυπουργός που τελειοποιεί τα αγγλικά του και σύσσωμοι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ να μάθουν μία βασική αρχή της Δημοκρατίας: 

 Μajority rule, minority rights, δηλαδή:

  Στη δημοκρατία, οι επιλογές της πλειοψηφίας δεν μπορεί να καταπατούν τα δικαιώματα των μειοψηφιών, είτε αυτές διακρίνονται για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, είτε για το χρώμα του δέρματός τους, την καταγωγή τους, τη θρησκεία τους, τα (εικαζόμενα) εισοδήματά τους, την περιοχή διαμονής τους και εν γένει τις νόμιμες επιλογές τους και τη φύση τους.

Κατά τα άλλα, μία κυβέρνηση που νοιάζεται για τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας:

• Σέβεται τα χρήματα των φορολογούμενων, προωθεί την αξιοκρατία και τη λογοδοσία των δημοσίων υπηρεσιών και των στελεχών της – δεν νομιμοποιεί πλαστά πτυχία, δεν διορίζει σε θέσεις-κλειδιά αστοιχείωτους ημετέρους

• Φροντίζει να δημιουργεί συνθήκες που επιτρέπουν τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα – δεν αυξάνει τις ασφαλιστικές εισφορές και τη φορολογία, ιδίως όταν η ανεργία είναι η υψηλότερη στην Ευρώπη

• Περιορίζει τη φορολογία, ώστε ένα μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράγουν οι δημιουργικά εργαζόμενοι πολίτες και οι επιχειρήσεις να μένει στα χέρια τους, να μπορεί να επενδυθεί σε νέες δραστηριότητες, να χρηματοδοτήσει νέες θέσεις εργασίας, να τροφοδοτήσει την οικονομία – δεν αυξάνει όλους τους άμεσους και έμμεσους φόρους, δεν εξοντώνει φορολογικά επιχειρήσεις και ιδιώτες

• Σέβεται τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα – δεν δημεύει περιουσίες μέσω αβάσταχτης φορολογίας, αγνοώντας μάλιστα επιδεικτικά και τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας

• Φροντίζει για την ομαλή διεξαγωγή των οικονομικών δραστηριοτήτων στα πλαίσιο του νόμου – δεν επιβάλλει ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων λόγω της αλλοπρόσαλλης πολιτικής της, δεν επιτρέπει την κατάληψη των σιδηροδρομικών γραμμών, των δημοσίων χώρων και κτιρίων και γενικά της δημόσιας περιουσίας

• Φροντίζει για την παροχή υψηλού επιπέδου παιδείας, που θα διαμορφώνει πολίτες έτοιμους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας – δεν καταδικάζει την αριστεία και δεν θεωρεί ότι η καριέρα είναι χολέρα

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως οι προτεραιότητες και η πολιτεία της πασπαλισμένης με ακροδεξιά «πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς».  

Οι ωφελημένοι:

● Ο κ. Αλέκος Φλαμπουράρης, ο οποίος όχι μόνο έγινε υπουργός αλλά και βρέθηκε με ένα εκατομμύριο ευρώ μετρητά από την πώληση της κατασκευαστικής του εταιρίας, και μάλιστα βιαστικά, παρουσία αστυνομικού που διακτινίστηκε από τη Φλώρινα στο αρχηγείο της αστυνομίας. Ακόμα, κατάφερε να εξασφαλίσει διαγραφή χρέους 3.000 ευρώ και διακανονισμό 200 δόσεων για το νερό της πισίνας του εξοχικού του στην Αίγινα, σε μία περίοδο που χιλιάδες άλλοι συμπολίτες μας απειλούνται με κατασχέσεις για χαμηλότερα ποσά. (Με το ξεχασμένο εκατομμύριο του κ. Σταθάκη τι έχει γίνει;) 

● Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Παρόλο που έχει ο ίδιος παραδεχτεί ότι «έγραφε ανοησίες κατ’ εντολήν του κόμματός του», κι αφού έχουν δημοσιοποιηθεί από την ARB επιστολές που διαψεύδουν τους ισχυρισμούς του αναφορικά με τη διδακτική σχέση που είχε με διάφορα πανεπιστήμια, παραμένει στη θέση του στο ΥΠΕΞ, ενώ σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε είτε παραιτηθεί είτε παυθεί. Ή, το λιγότερο, θα είχε κληθεί να προσκομίσει αποδεικτικό της εκλογής του στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

● Οι 250.000 Βούλγαροι που βρήκαν δουλειά στη χώρα τους χάρη στις χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις που μετέφεραν εκεί τη δραστηριότητά τους τα χρόνια της κρίσης (δεν οφείλεται μόνο στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η εξέλιξη αυτή, αλλά τα capital controls έδωσαν πολύ μεγάλη ώθηση στην έξοδο).

● Όσοι είχαν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό πριν κλείσει η κυβέρνηση τις τράπεζες και επιβάλει ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων, περιορίζοντας την οικονομική ελευθερία όλων των Ελλήνων και πρακτικά επιβάλλοντας ένα ελληνικό ευρώ που έχει λιγότερη αξία από το κανονικό ευρώ των υπόλοιπων Ευρωπαίων.

● Οι δεκάδες σύζυγοι, αδέλφια και ξαδέλφια υπουργών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν διοριστεί σε θέσεις μετακλητών στο Δημόσιο και έχουν αυξημένες αποδοχές. Μεταξύ αυτών, ο εξάδελφος του πρωθυπουργού Γιώργος Τσίπρας (και η σύζυγός του), που την άνοιξη του 2015 ταξίδεψε μέχρι το Ιράν σε αναζήτηση συναλλαγματικής στήριξης για το σχέδιο grexit, διάφοροι συγγενείς του γραμματέα της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, στεναχωρημένοι που οι πρόγονοί τους δεν κατάφεραν να επιβάλουν κομμουνιστική δικτατορία στην Ελλάδα κ.ά.

● Οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, οι οποίες διορίστηκαν σε προσωποπαγείς θέσεις γραμματέων πλήρους απασχόλησης σε διάφορα δικαστήρια στη χώρα. Αντίστοιχα ευεργετημένοι είναι οι σχολικοί φύλακες και οι δημόσιοι υπάλληλοι που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα.

● Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ και τα μουσικά της σύνολα. Υπάρχει πάντως μια ανησυχία για την κ. Μαριόν Μιχελιδάκη, που είχε το θράσος να κάνει αυτονόητες δημοσιογραφικές ερωτήσεις στην εκπρόσωπο Τύπου της κυβέρνησης κ. Γεροβασίλη για το θέμα των Σκουριών.

● Οι νυν συνταξιούχοι, των οποίων τις συντάξεις με νύχια και με δόντια προσπαθεί να προστατέψει η κυβέρνηση (θυσιάζοντας όσους θα συνταξιοδοτηθούν από εδώ και στο εξής και κυρίως τις νεότερες γενιές). Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται βεβαίως και οι συνταξιούχοι της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, των οποίων τα ταμεία επιδοτούνται κάθε χρόνο με περίπου 700 και 550 εκατ. ευρώ αντίστοιχα. Για να έχουμε σαφέστερη εικόνα των μεγεθών, η επιδότηση από τον προϋπολογισμό του ταμείου της ΔΕΗ ξεπερνά τις 16.000 ευρώ ανά συνταξιούχο, έναντι 2.200 ανά συνταξιούχο στο ΙΚΑ.

● Ο επιχειρηματίας που έχει εστιατόριο στο 90ό χλμ. της εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης και ο οποίος έχει ανοιχτή πρόσβαση από το δρόμο, κατά παράβαση τελεσίδικης δικαστικής απόφασης και με τις ευλογίες Σπίρτζη. Ο υπουργός πήγε ο ίδιος να σηκώσει τις μπάρες και στη συνέχεια καθαίρεσε τον υπάλληλο του υπουργείου που είχε επιβάλει τη νομιμότητα.

● Μερικές εκατοντάδες στρατιωτικοί, στους οποίους ο υπουργός Άμυνας κ. Καμμένος ετοιμάζεται να ανοίξει την πόρτα των προαγωγών στα ανώτατα αξιώματα, με τη μείωση του βαθμολογικού ορίου στο 15 και μάλιστα αναδρομικά από το 2011.

● Η Lockheed, στην οποία ανατέθηκε απευθείας η ανακαίνιση πέντε μουσειακών αεροπλάνων, με συνολικό κόστος 500 εκατ. ευρώ. Με τις υπογραφές Τσίπρα-Καμμένου, η εταιρεία έχει εισπράξει ήδη την προκαταβολή των 43 εκατ.

● Ο δήμος Ξάνθης, που προφανώς εξαιρείται από τους περιορισμούς των capital controls.

● Περίπου 3.000 καταδικασμένοι κακοποιοί, οι οποίοι αποφυλακίστηκαν με τον σχετικό νόμο Παρασκευόπουλου. Σε αυτούς περιλαμβάνονται ο πρώην δήμαρχος της Θεσσαλονίκης που είχε υπεξαιρέσει περίπου 19 εκατ. ευρώ, δύο κακοποιοί που αμέσως μετά την αποφυλάκισή τους δολοφόνησαν έναν άνθρωπο στην Ύδρα, ο αποκαλούμενος και Έλληνας Εσκομπάρ έμπορος ναρκωτικών που είχε συλληφθεί με 5,5 τόνους κοκαΐνης κ.ά.

● Ο κ. Τσίπρας, που κατά την εκτίμηση του κορυφαίου πανεπιστημίου Χάρβαρντ κατέκτησε μία παγκόσμια πρωτιά: κατάφερε να διεξάγει τη χειρότερη διαπραγμάτευση της χρονιάς, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους Έλληνες.

●  Οι καπνιστές και οι ιδιοκτήτες καταστημάτων και χώρων όπου απαγορεύεται το κάπνισμα, διότι η κυβέρνηση de facto κατήργησε τον ούτως ή άλλως μη εφαρμοζόμενο νόμο απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, διά της μη πρόβλεψης στον προϋπολογισμό εσόδων από πρόστιμα για τη μη εφαρμογή του.

● Οι ομοφυλόφιλοι, στους οποίους δόθηκε επιτέλους το δικαίωμα σύναψης συμφώνου συμβίωσης. Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της ισονομίας, παρόλο που άλλες διεκδικήσεις παραμένουν σε εκκρεμότητα (υιοθεσία, πολιτικός γάμος).

● Οι γελοιογράφοι, που έχουν άφθονες αφορμές για ξεκαρδιστικές γελοιογραφίες – αρκεί να μην πιάσουν στην πένα τους τον υπουργό Άμυνας, που αρέσκεται στις μηνύσεις και στις απειλές προς δημοσιογράφους.

Κάποιοι, εκεί που νόμιζαν ότι δεν μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, διαπίστωσαν ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο. 

Οι χαμένοι, λοιπόν:

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Έχουμε δίκιο, χωρίς “αλλά”

Της Γεωργίας Πανοπούλου

“Οι λεγόμενοι πρωτόγονοι πολιτισμοί (les civilisations dites primitives)”, επαναλάμβαναν συνεχώς οι καθηγητές μου στο Πανεπιστήμιο Paris V, στο μάθημα της εθνολογίας.  

Το μήνυμα ήταν σαφές: οι διαφορετικοί πολιτισμοί δεν ιεραρχούνται, είναι απλώς διαφορετικοί. Όλοι έχουν την ίδια εσωτερική αξία.  

Ένα περίτεχνο τόξο της φυλής των Γιανομάμι στον Αμαζόνιο ή ένα κινέζικο πορσελάνινο βάζο του 16ου αιώνα έχει την ίδια αισθητική και καλλιτεχνική αξία για την ανθρωπότητα με την Αφροδίτη της Μήλου.

Η πίστη ότι κόκκαλα από ανθρώπους που πάσχουν από αλμπινισμό φέρνουν γονιμότητα και τύχη έχει την ίδια αξία για την ανάπτυξη της επιστήμης με την αποτελεσματική έρευνα για την εξωσωματική γονιμοποίηση. Η νορβηγική ιστορία για τη δημιουργία του κόσμου από τον Οντίν, που έφτιαξε τον Ασκ και την Έμπλα, έχει την ίδια βαρύτητα για την εξέλιξη της ανθρωπότητας με τον μύθο της Βίβλου. Η καταδίκη σε θάνατο διά λιθοβολισμού για το “αμάρτημα” της μοιχείας δεν είναι δείγμα οπισθοδρόμησης μίας κοινωνίας, έναντι μίας άλλης που έχει αποποινικοποιήσει το θέμα - είναι απλώς μία διαφορετική παράδοση.

Για τους καθηγητές μου, η ισότητα ήταν το τοτέμ, η ιεράρχηση το ταμπού. Οι καθηγητές μου έκαναν όλοι λάθος.

Ο δυτικός πολιτισμός, αυτός που σέβεται την ελευθερία του ατόμου, είναι πολύ ανώτερος από κάθε άλλον. Σε κανένα άλλο μέρος οι ατομικές ελευθερίες δεν γίνονται τόσο σεβαστές όσο στις δυτικές κοινωνίες: οικονομική και πολιτική ελευθερία, ελευθερία της θρησκευτικής πίστης, ελευθερία του λόγου, ελευθερία σεξουαλικών επιλογών (καλύτερα: αποδοχή του φυσικού προσανατολισμού) - σεβασμός και ανοχή στις επιλογές και στη φύση του ατόμου.

Δεν φτάσαμε αναίμακτα σε αυτή την ανοικτή κοινωνία των ισχυρών θεσμών και του σεβασμού των επιλογών. Ο δυτικός πολιτισμός πέρασε από το στάδιο του θρησκευτικού φανατισμού και βεβαίως της πολιτικής και οικονομικής ανελευθερίας. Αλλά εδώ γεννήθηκαν η μεταρρύθμιση του Κλεισθένη, το habeas corpus, η Magna Carta, η εκκοσμίκευση της κοινωνίας, η μοντέρνα δημοκρατία.

Στη Δύση, εδώ και αιώνες ξεκίνησε μία πορεία - με σοβαρές οπισθοδρομήσεις (η Ιερά Εξέταση, ο φασισμός και ο κομμουνισμός στην Ευρώπη γεννήθηκαν), αλλά πάντως μία πορεία συνεχούς βελτίωσης της ζωής των ανθρώπων που οδήγησε σε ένα αξιοζήλευτο επίπεδο πνευματικής και υλικής ευημερίας. Γι αυτό προσελκύει τους ανθρώπους που καταπιέζονται σε άλλες κοινωνίες (καλλιτέχνες, ερευνητές, συγγραφείς, κ.λπ.), αυτούς που φεύγουν κυνηγημένοι από τον πόλεμο των σκοταδιστών ομοεθνών και ομοθρήσκων τους, αλλά και το μίσος αυτών που θέλουν να επιβάλουν τον θρησκευτικό ολοκληρωτισμό τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι από αυτούς έχουν γαλουχηθεί με τις αρχές του Ισλάμ, μία θρησκείας που δεν απαντά μόνο στα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου αλλά ρυθμίζει πολύ λεπτομερέστερα από τις δυο άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες, κάθε έκφανση της ατομικής και κοινωνικής ζωής των πιστών.

Ακόμα και αυτοί που προέρχονται από δυτικές χώρες, ζουν συνήθως σε κλειστές κοινότητες, εντός των οποίων περιστέλλονται από τα ίδια τα μέλη οι ελευθερίες που κατά τα άλλα απολαμβάνουν οι άλλοι πολίτες των ίδιων χωρών και εντός των οποίων πολλά μέλη τους, κυρίως γυναίκες, ζουν αποκομμένα από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο (η κ. Άγκελα Μέρκελ, υποδεχόμενη πρόσφυγες προ εβδομάδων, κάλεσε τις γυναίκες ειδικά να μάθουν τη γερμανική γλώσσα, για να ενσωματωθούν στην κοινωνία).

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι φασίστες, όπως συχνά λέγεται. Κίνητρό τους δεν είναι καμία πολιτική ιδεολογία (το Κοράνι είναι και πολιτική πρόταση, αλλά έχει πολλές “αναγνώσεις”). Είναι η τελεολογική τους πίστη. Και, παρόλο που δεν αποτελούν την πλειοψηφία των μουσουλμάνων, είναι αρκετά πολλοί και επαρκώς οπλισμένοι για να συνιστούν μία σημαντική απειλή για τον πολιτισμό μας. 

 Εθελοτυφλούμε αν εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι δεν είναι πρόβλημα τα όσα αναφέρει το Κοράνι, αλλά η ερμηνεία που τους δίνουν ορισμένοι φανατικοί. Για κάθε εδάφιο που υπερασπίζεται την αγάπη υπάρχουν πολλά που δικαιολογούν τους αποκεφαλισμούς και τους λιθοβολισμούς, την ανισότητα ανδρών και γυναικών, το μίσος έναντι των απίστων ή των αλλόθρησκων, τη τζιχάντ.

Χωρίς κανένα “αλλά” για τις “ευθύνες” της Δύσης:

Οι φονταμεταλιστές μουσουλμάνοι δεν σκοτώνουν επειδή προέρχονται από χώρες που ήταν αποικίες και εξ’αυτού κρατήθηκαν υπανάπτυκτες. Και η Αμερική αποικία ήταν, αλλά δεν σκοτώνουν Άγγλους, Ισπανούς και Πορτογάλους οι Αμερικάνοι. Το Χονγκ Κονγκ ήταν βρετανική αποικία μέχρι το 1997, αλλά έχει ένα επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης αξιοζήλευτο.

Δεν σκοτώνουν επειδή τους εξόπλισαν οι Δυτικοί: κανένας Δυτικός δεν σφάζει αδιακρίτως αλλόθρησκους (ή οποιουσδήποτε) επειδή υπάρχουν διαθέσιμα όπλα - κι αυτό είναι βεβαίως άλλη μία απόδειξη της ανωτερότητας του δυτικού πολιτισμού.

Οι φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι δεν σκοτώνουν επειδή η Δύση παρεμβαίνει στα εσωτερικά των χωρών τους. 

Σκοτώνουν και σκοτώνονται και μεταξύ τους, επειδή: 

Διαφωνούν για την ερμηνεία ορισμένων στίχων του Κορανίου, επειδή ακολουθούν τις διδαχές διαφορετικών απογόνων του Μωάμεθ, επειδή δεν ανέχονται την “αποστασία” από την πίστη (η οποία τιμωρείται με θάνατο) και άλλα πιστεύω.

Οι μετριοπαθείς φωνές (που εκφέρουν δημόσιο λόγο, όχι που είναι μετριοπαθείς στην προσωπική άσκηση της πίστης τους) έχουν περιορισμένο κοινό και συχνά απειλούνται, σε αντίθεση με τους ακραίους. Επικρατεί δε και μία σύγχυση ως προς το ποιος είναι πραγματικά μετριοπαθής: είναι άραγε όντως μετριοπαθής ο θεωρούμενος ως τέτοιος  Γάλλος Ταρίκ Ραμαντάν, ο οποίος αρνείται να καταδικάσει την αποστασία ως αδίκημα και τον θάνατο ως ποινή γι αυτήν, αλλά δέχεται μόνο να θεωρείται η ποινή “μη εφαρμόσιμη; (“unimplementable”). 

Η πραγματικότητα είναι ότι κανείς δεν δολοφονεί περισσότερους μουσουλμάνους από τους ίδιους τους μουσουλμάνους.

Με τη μάσκα της πολιτικής ορθότητας, αλλά κυρίως από τον υπαρκτό φόβο των αντιποίνων (βλ. ενδεικτικά σκίτσα Jyllands-Posten, δολοφονία Theo van Gogh, φάτβα Χομεϊνί εναντίον Shalman Rushdie, δολοφονίες εργαζομένων στο Charlie Hebdo και άρνηση ορισμένων μελών του αμερικανικού συνδέσμου συγγραφέων PEN να τιμήσουν το περιοδικό, κ.α.)  αποφεύγουμε να πούμε το προφανές: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 7 «επιχειρήματα» όταν δεν έχετε πραγματικά επιχειρήματα

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελλάδα μας αρέσει ο διάλογος, και μάλιστα «από μηδενική βάση». Είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να μην κάνουμε τίποτα, για να αποφύγουμε να πάρουμε αποφάσεις και να αναλάβουμε τη ευθύνη της επιλογής μας. Έχουμε δε ανακαλύψει και τα κατάλληλα επιχειρήματα για αυτό, που χρησιμοποιούνται από σχολιαστές στο διαδίκτυο και από δημοσιογράφους στα ΜΜΕ..

.

1. Το «επιχείρημα» της ομοιότητας

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ υποσχέθηκε ότι θα καταργήσει το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο, ότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, ότι δεν θα περικοπούν εκ νέου οι συντάξεις, ότι θα δώσει 13η σύνταξη ήδη από φέτος, ότι δεν θα αύξανε τη φορολογία, ότι θα έκανε μία πρόταση στην Άγκελα Μέρκελ την οποία εκείνη δεν θα μπορούσε να αρνηθεί, ότι δεν υπήρχε περίπτωση να κλείσουν οι τράπεζες ή να γίνει δημοψήφισμα, ότι θα καταργούσε τον ΦΠΑ στην εκπαίδευση –που η ίδια πρότεινε στην τρόικα– κι ένα σωρό άλλα ανεδαφικά. Έκανε ακριβώς τα αντίθετα, είπε δηλαδή ψέματα, κορόιδεψε τους ψηφοφόρους της. Το 2015 έχει αποσπάσει περίπου 4.000 εκπαιδευτικούς, ενώ η χρονιά ξεκίνησε με 25.000 κενά.

Τα ίδια όμως δεν έκαναν και οι άλλοι; Τόσοι περίπου δεν είχαν αποσπαστεί και πέρυσι, όπως επαναλαμβάνει ο κ. Φίλης; Το ΠΑΣΟΚ δεν έφερε τα μνημόνια; Δεν τα έσκιζε ο Σαμαράς στα Ζάππεια; Πότε ένα κόμμα υλοποίησε πραγματικά όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά; Σαράντα χρόνια μας κυβερνούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και προκοπή δεν είδαμε, ας δοκιμάσουμε και ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 

Από πού κι ως πού, όμως, οι ανεπάρκειες, τα λάθη και τα ψεύδη των προηγουμένων, οι οποίοι τιμωρήθηκαν στην κάλπη γι αυτά, είναι δικαιολογία για τους τωρινούς;  

Γιατί πρέπει να δείχνουμε έστω κι ελάχιστη ανοχή στην εγκληματική ανεπάρκεια, στα ασύστολα ψέματα και στον εμπαιγμό ολόκληρης της κοινωνίας, σε μία περίοδο που η Ελλάδα χρειάζεται σοβαρή και αποτελεσματική κυβέρνηση, ενώ η κατάσταση χειροτερεύει καθημερινά;

2. Το «επιχείρημα» της παράλειψης

Γράφεις για τον ΦΠΑ στην εκπαίδευση και σε ρωτάνε γιατί δεν γράφεις και για τον ΦΠΑ στην εστίαση. Γράφεις ότι οι περιουσία των μετόχων των τραπεζών έχει εκμηδενιστεί τα χρόνια της κρίσης και σου λένε ότι οι τραπεζίτες (που δεν ταυτίζονται με τους μετόχους, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα) είναι διαπλεκόμενοι και μας χρεοκόπησαν (στην Ελλάδα το κράτος χρεοκόπησε τις τράπεζες, αλλά κι αυτό ψιλά γράμματα είναι). Γράφεις ότι τα στοιχεία των ελέγχων της επιθεώρησης εργασίας δείχνουν ότι οι επιχειρήσεις που παραβιάζουν την εργασιακή νομοθεσία είναι κυρίως μικρές και μεσαίες, όχι μεγάλες, ελληνικές και πολυεθνικές, και σου λένε ότι οι επιχειρηματίες έχουν υπερκέρδη, δεν πληρώνουν φόρους, εκμεταλλεύονται την υπεραξία του εργάτη και πίνουν το αίμα του λαού με το σκουριασμένο μπουρί της σόμπας. Γράφεις ότι το κόστος της ενέργειας είναι πολύ υψηλό για τη βιομηχανία στην Ελλάδα και σου λένε ότι οι βιομήχανοι είναι όλοι κρατικοδίαιτοι (σε μία χώρα που το ποσοστό της οικονομίας που ελέγχεται από το κράτος συγκρίνεται με αυτό της Κούβας…).Δεν μπορείς να λες ότι η Αμερική είναι από πολλές απόψεις μία σπουδαία χώρα, στην πατρίδα του «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι». Η Αμερική συνηθίζει να επεμβαίνει σε τρίτες χώρες κι εμείς διαφωνούμε με αυτές τις επεμβάσεις (εκτός βέβαια αν πρόκειται για βομβαρδισμούς της Ρωσίας στη Συρία). Γενικώς, χρειάζεται πάντα ένα αριστερό disclaimer.

3. Το «επιχείρημα» της μισθωμένης πένας (άλλως λεγόμενο και «άξιος ο μισθός σου!»)

Πιθανώς επηρεασμένοι από την ομολογία του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά ότι έγραφε «κατ’ εντολήν του κόμματός [του] πράγματα, π.χ. για την Πολωνία, τα οποία ήταν ανοησίες» όσο ήταν στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ (συνέντευξη στο Der Spiegel, 11/2/2015), πολλοί νομίζουν ότι όλοι όσοι έχουν δημόσιο λόγο κινούνται κατ’εντολήν εργοδοτών και ιδεολογικών καθοδηγητών. Ουδέν αναληθέστερο. Υπάρχουν στη δημόσια σφαίρα πολλοί άνθρωποι που κινητοποιούνται από πραγματικό ενδιαφέρον για τα κοινά και για το μέλλον της χώρας, από επιθυμία αυτοπροβολής, από απελπισία ή από χαρά για την κατάσταση, από δεκάδες κίνητρα είναι η αλήθεια – όπως βεβαίως και υπάρχουν άνθρωποι που κινούνται από ιδεολογικούς καθοδηγητές και εργοδότες. Δεν μπορούμε να κατατάσσουμε όλους στη μία ή στην άλλη κατηγορία με μοναδικό κριτήριο το γεγονός ότι εκφράζουν άποψη που δεν μας είναι αρεστή.

4. Το «επιχείρημα» των λανθασμένων προτεραιοτήτων

Το επάγγελμα του φαρμακοποιού ήταν και παραμένει από τα πλέον προστατευόμενα στην Ελλάδα, με γεωγραφικούς περιορισμούς, θεσμοθετημένα ποσοστά κέρδους, αποκλειστικότητα διάθεσης προϊόντων κ.α. Όμως τα τελευταία χρόνια, ελέω μνημονίων, η προστατευτική ασπίδα έχει διαρραγεί. Πρόσφατα δόθηκε η δυνατότητα σε ανθρώπους που δεν έχουν σπουδάσει φαρμακοποιοί να ανοίγουν φαρμακείο, με την υποχρέωση ωστόσο να έχουν συνέταιρο διπλωματούχο φαρμακοποιό με ποσοστό τουλάχιστον 20%. Με πρόσχημα το υποχρεωτικό άνοιγμα του επαγγέλματος, θα δημιουργούνται επιχειρήσεις με μετόχους δύο ταχυτήτων, όπου οι μετοχές του φαρμακοποιού θα έχουν αυξημένη αξία, καθώς χωρίς αυτόν δουλειά δεν θα γίνεται. Τα φαρμακεία σε πείραξαν τώρα; Δεν έχει η χώρα άλλες προτεραιότητες, άλλα μεγαλύτερα προβλήματα; Δεν πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουμε τη φοροδιαφυγή; Και τι θα γίνει με τους ολιγάρχες; Με την παγκόσμια ειρήνη; Το «επιχείρημα» των λανθασμένων προτεραιοτήτων είναι ουσιαστικά η δικαιολογία της αδράνειας: εφευρίσκοντας άλλες προτεραιότητες, που συνήθως μάλιστα δεν μπορούν να έχουν άμεση αντιμετώπιση και λύση, δεν κάνουμε τίποτα. Το πρόβλημα της χώρας είναι το άθροισμα τέτοιων προτεραιοτήτων. Ποτέ δεν θα συμφωνήσουμε όλοι για το ποιες είναι σημαντικότερες, αλλά από κάπου πρέπει να αρχίσουμε.

5. Το «επιχείρημα» των άλλων χωρών

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 5 (νεο)φιλελεύθερες προτάσεις που ΔΕΝ εφαρμόσαμε

Tης ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Πρώτο πρόβλημα (στην έναρξη του μνημονίου): Οι δαπάνες του Δημόσιου είναι πολύ μεγάλες σε σχέση με τη δυνατότητα των φορολογουμένων να τις συντηρούν και της χώρας να δανείζεται. Είναι ανάγκη να μειωθούν τα έξοδα, που κυρίως αφορούν τη μισθοδοσία. Τι επιλέξαμε να κάνουμε: Χιλιάδες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις δημοσίων υπαλλήλων και αποσπασματική εφαρμογή του «ενιαίου» μισθολογίου με «προσωπικές διαφορές». Οι επιπτώσεις: Η μισθοδοτική δαπάνη μειώθηκε, αλλά το κονδύλι των συντάξεων εκτινάχθηκε και οι συνολικές δαπάνες του Δημοσίου ως ποσοστό του ΑΕΠ –που συρρικνώθηκε δραματικά– αυξήθηκαν. Για να καλυφθούν οι «ανάγκες» φορολογήθηκε εξοντωτικά ό,τι αναπνέει, κινείται ή είναι «ακίνητο». Ταυτόχρονα, η χώρα απώλεσε τις γνώσεις και την εμπειρία δεκάδων χιλιάδων επαγγελματιών, που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην οικονομία. Η εναλλακτική πρόταση (διατυπώθηκε το 2012): Θέση σε διαθεσιμότητα για τρία χρόνια των εργαζομένων σε μη αναγκαίες δομές του Δημοσίου, με καταβολή του 70% των βασικών τους αποδοχών, ώστε να έχουν την ευχέρεια να αναζητήσουν εργασία σε μία οικονομία που δεν θα είναι σε κατακόρυφη πτώση.

Δεύτερο (διαχρονικό) πρόβλημα: Τα ασφαλιστικά ταμεία δεν αντέχουν πλέον το βάρος των συντάξεων. Στο ΙΚΑ οι συνταξιούχοι είναι περισσότεροι από τους εν ενεργεία εργαζομένους! Τι επιλέξαμε να κάνουμε: Καθολική κατάργηση της 13ης και της 14ης σύνταξης και οριζόντια μείωση για όλους. Διατήρηση ανισοτήτων υπέρ των «ευγενών» ταμείων Δημοσίου και ΔΕΚΟ (βλ. επιδότηση ταμείου ΔΕΗ). Οι επιπτώσεις: Ενώ τα «ρετιρέ» ελάχιστα αισθάνθηκαν τη διαφορά, όσοι ελάμβαναν ιδιαίτερα χαμηλές συντάξεις θίχτηκαν δυσανάλογα. Η εναλλακτική πρόταση: Σταδιακή μετάπτωση σε ένα νέο σύστημα με κατάργηση όλων των ασφαλιστικών εισφορών εργοδότη και εργαζομένου (με άμεσο αποτέλεσμα την αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος και για τους δύο και την εξάλειψη του γραφειοκρατικού διαχειριστικού κόστους). Καθιέρωση Βασικής Εθνικής Σύνταξης (που το 2012 είχε υπολογιστεί ότι μπορούσε να είναι €700) για όλους, επί 12, στα 67, από τα φορολογικά έσοδα. Με το επιπλέον εισόδημα, οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν αν ήθελαν να αγοράσουν επιπλέον ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα, όλοι όμως θα ήξεραν ότι το κοινωνικό κράτος δεν θα τους άφηνε στη μοίρα τους στα γεράματα, όπως συμβαίνει σήμερα σε όσους δεν έχουν συμπληρώσει ένα ελάχιστο πλήθος ενσήμων.
Περαιτέρω επεξεργασία και εμβάθυνση αυτής της πρότασης έγινε πιο πρόσφατα από την κ. Μιράντα Ξαφά και τον κ. Πλάτωνα Τήνιο. Αξίζει ιδιαίτερα να διαβαστεί.

Τρίτο πρόβλημα (λέγε με και ΕΝΦΙΑ): Η αλλοπρόσαλλη και υπέρογκη φορολογία της ακίνητης περιουσίας. Τι επιλέξαμε να κάνουμε: Ακόμα περισσότερους φόρους! Καθιερώθηκαν διάφοροι, όλο και πιο προοδευτικοί φόροι επί της ακίνητης περιουσίας των πολιτών, που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν σε επίπεδο οιονεί ενοικίασης από το κράτος. Οι φόροι αυτοί υπολογίζονται με βάση ψεύτικες αντικειμενικές αξίες που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Οι επιπτώσεις: Κατακόρυφη μείωση της αξίας των ακινήτων και της οικοδομικής δραστηριότητας και τραγική αύξηση της ανεργίας στον κλάδο. Συνεπακόλουθα, μείωση της αξίας των ακινήτων που έχουν υποθηκεύσει οι τράπεζες για δάνεια (άρα ανάγκη για κεφαλαιακή ενίσχυση) και μείωση της αξίας της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, από την πώληση της οποίας η χώρα αναμένει έσοδα. Καταδίκη της διοίκησης από την ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, μετά από προσφυγή στελεχών και μελών της Δράσης, και εντολή για προσαρμογή των αντικειμενικών αξιών στην πραγματικότητα εντός εξαμήνου (η προθεσμία λήγει στις 20/5). Η εναλλακτική πρόταση*: Κατάργηση όλων των φόρων επί της ακίνητης περιουσίας. Επιβολή μόνο ενός ανταποδοτικού δημοτικού τέλους ακινήτων για τις παρεχόμενες υπηρεσίες (καθαριότητα, φωτισμός, κ.λπ.) και φορολόγηση, στην κλίμακα του εισοδήματος, του πραγματικού εισοδήματος που παράγεται κατά την πώληση ενός ακινήτου. Ως αποτέλεσμα, θα εξαλείφονταν οι εστίες διαφθοράς και η γραφειοκρατία των οικονομικών μεταβιβάσεων από την κεντρική διοίκηση στην τοπική αυτοδιοίκηση και οι αιρετοί θα ήταν απολύτως υπόλογοι στους δημότες τους για την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών.

Τέταρτο πρόβλημα (της «ραχοκοκαλιάς της οικονομίας): Η αδυναμία λόγω ανεργίας ή λουκέτου χιλιάδων αυτοαπασχολουμένων να πληρώσουν τις εισφορές τους στον ΟΑΕΕ, που αναπροσαρμόζονται ανάλογα με τα έτη ασφάλισης και είναι ανεξάρτητες από το εισόδημα. Τι επιλέξαμε να κάνουμε: Διαδοχικές ρυθμίσεις που ελάχιστους συγκίνησαν, καθώς προέβλεπαν την εξόφληση των χρωστούμενων ή μεγάλου μέρους τους. Οι επιπτώσεις: Χιλιάδες «ανασφάλιστοι ασφαλισμένοι», που, μαζί με τις οικογένειές τους, στερούνται ακόμα και την ιατροφαρμακευτική τους κάλυψη. Κατάρρευση του ταμείου. Η εναλλακτική πρόταση: Νομοθετική ρύθμιση που να προβλέπει την υπαγωγή των ασφαλισμένων στην κλάση της επιλογής τους και ανάλογη προσαρμογή του συνταξιοδοτικού τους δικαιώματος.

Πέμπτο πρόβλημα: Η καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, όπως εκφράζεται από τον περιορισμό του συμφώνου συμβίωσης μόνο στα ετερόφυλα ζευγάρια, που οδήγησε και σε καταδίκη της χώρας μας στο ΕΔΑΔ.  Η απάντηση που δόθηκε: Καμία. (Η σημερινή κυβέρνηση τα βρίσκει δύσκολα με τους εταίρους μας στα οικονομικά, αλλά στο συγκεκριμένο μη μνημονιακό θέμα κάλλιστα θα μπορούσε να είχε νομοθετήσει.) Οι επιπτώσεις: Χιλιάδες συμπολίτες μας είναι αποκλεισμένοι από μία σειρά «προνομίων» που θα εξασφάλιζε η επίσημη αναγνώριση της σχέσης τους από την πολιτεία, όπως π.χ. σε θέματα φορολογίας και κληρονομίας.  Η εναλλακτική πρόταση: Άμεση επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια.
Ανακεφαλαίωση:  

OIKONOMIA και ΥΓΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: To Μπουρδέλο σε ισόβια αναρρωτική! (Εμπειρικές προτάσεις μίας ασφαλισμένης για την εξοικονόμηση χρόνου και χρήματος στην Υγεία)

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η εμπειρία του ασθενούς στο ελληνικό σύστημα υγείας μπορεί να είναι σχεδόν σουρεαλιστική. Δεν είναι μόνο οι ουρές, η μεγάλη αναμονή για ένα ραντεβού στον ΕΟΠΥΥ, το φακελάκι, οι ανεπαρκείς υποδομές και οι ελλείψεις σε προσωπικό. Ακόμα και καθημερινές, απλές δραστηριότητες, γίνονται με τρόπο που δυσχεραίνει τη ζωή των εμπλεκομένων και τούς κοστίζει χρόνο και χρήμα.

Το εισιτήριο των 5€:

Πολύ πριν καταργηθεί επισήμως την προηγούμενη εβδομάδα, το «εισιτήριο» των €5 δεν ήταν απαιτητό από τα δημόσια νοσοκομεία. Είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, όσο αυτό ήταν νόμος του κράτους τα νοσοκομεία (των οποίων τη χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό περιέκοψε στο μισό ο κ. Κουρουπλής στις αρχές του Μαρτίου) παρανομούσαν αν δεν το εισέπρατταν, ενώ παράλληλα ο προϋπολογισμός έπεφτε έξω κατά το αντίστοιχο ποσό, σωρευτικά. Αλλά προφανώς αυτό δεν ενοχλούσε κανέναν – όχι μεταξύ των ασθενών, αλλά μεταξύ των ιθυνόντων του οικονομικού επιτελείου. 

Η συνταγογράφηση:

Στα δημόσια νοσοκομεία δεν εκδίδονται ηλεκτρονικές συνταγές φαρμάκων. Ίσως ο φόρτος εργασίας τις ώρες της εφημερίας να είναι μία αιτιολογία, αλλά σίγουρα δεν είναι δικαιολογία. Ο γιατρός απλώς γράφει σε ένα έντυπο του νοσοκομείου την αγωγή.

Προσωπικά χρειαζόμουν φάρμακο για το οποίο απαιτείται ειδική αιτιολόγηση, χωρίς την οποία ο ασθενής δεν μπορεί κανονικά να το προμηθευτεί από το φαρμακείο, και γι αυτό έπρεπε είτε να πάω σε ιδιώτη γιατρό ή στον ΕΟΠΥΥ –όποτε υπήρχε διαθέσιμο ραντεβού–  για ηλεκτρονική συνταγή και αιτιολόγηση. 

Δεν εκδίδονται όμως ηλεκτρονικές συνταγές ούτε στα ιδιωτικά νοσοκομεία, ακριβώς επειδή είναι ιδιωτικά! 

Ο ασφαλισμένος ασθενής, που πληρώνει πανάκριβα για να έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, δεν μπορεί να πάρει ηλεκτρονική συνταγή αν αρρωστήσει ξαφνικά– χρειάζεται σε κάθε περίπτωση είτε να πληρώσει ιδιώτη γιατρό, είτε να βρει γιατρό του ΕΟΠΥΥ, είτε να πληρώσει το σύνολο του κόστους της αγωγής από την τσέπη του.

Στο φαρμακείο:

Στην ελληνική πραγματικότητα όμως, το παράδοξο αυτό έρχεται να λύσει το φαρμακείο. Όλοι ξέρουμε ότι οι φαρμακοποιοί κάνουν τα στραβά μάτια και εύκολα ο ασθενής μπορεί να πάρει σχεδόν οποιοδήποτε φάρμακο χωρίς συνταγή. Το σύστημα βολεύει όλους: ο ασθενής ξεκινά άμεσα μία θεραπεία (σε πολλές περιπτώσεις χωρίς να έχει δει καθόλου γιατρό), το φαρμακείο κάνει τζίρο (και μάλιστα με προδιαγεγραμμένο ποσοστό κέρδους), το σύστημα υγείας δεν επιβαρύνεται με το κόστος του φαρμάκου ή/και του γιατρού. Αν θέλει ο ασθενής μπορεί να «γράψει» τα φάρμακα αργότερα και το φαρμακείο θα του επιστρέψει εκ των υστέρων ό,τι δικαιούται, αφού αφαιρεθεί  η συμμετοχή του ταμείου και η δική του.

Η ευκολία αυτή για τον ασθενή/πελάτη, που είναι εντελώς χαρακτηριστική για την ελληνική πραγματικότητα, θα περιοριστεί βεβαίως αν, όπως σχεδιάζεται, η κυβέρνηση υποκύψει στις παράλογες απαιτήσεις του συνδικαλιστικού οργάνου των φαρμακοποιών και περιορίσει το ωράριο λειτουργίας των φαρμακείων. Ο ασθενής δεν θα μπορεί τις περισσότερες ώρες να πηγαίνει στο φαρμακείο όπου τον γνωρίζουν και τον εξυπηρετούν «εκτός κανόνων», αλλά θα πρέπει να αναζητά μακριά το διημερεύον ή διανυκτερεύον. 

Με τις προθέσεις τις κυβέρνησης θα εκλείψουν επίσης αρκετές θέσεις εργασίας φαρμακοποιών. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που απασχολεί ιδιαίτερα του υπουργούς, καθώς τα φαρμακεία στο σύνολό τους ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα. Σημειώνεται πάντως ότι, κόντρα στις συνδικαλιστικές επιδιώξεις, ένας μεγάλος αριθμός φαρμακείων αξιοποιεί ήδη στην πράξη, πρόθυμα και αποτελεσματικά, το διευρυμένο ωράριο.

Το πλήθος των δισκίων. Η σπατάλη που γίνεται στα φάρμακα είναι τεράστια και δεν αφορά μόνο την πολυφαρμακία για την οποία διακρινόμαστε. Για παράδειγμα, αν μία αγωγή απαιτεί τη λήψη 14 δισκίων και το σκεύασμα κυκλοφορεί σε συσκευασίες των 12, ο ασθενής αναγκάζεται να προμηθευτεί δύο συσκευασίες και πετάει (ανακυκλώνει;) ένα κουτί σχεδόν ολόκληρο. Τα ασφαλιστικά ταμεία όμως χρεώνονται με δύο ολόκληρα κουτιά. Γιατί δεν γίνεται το πολύ απλό, να μπορούν οι φαρμακοποιοί να δίνουν μόνο όσα χάπια απαιτούνται για τη συγκεκριμένη θεραπεία του κάθε ασθενούς και να πληρώνουν όλοι ανάλογα; 

Ο γιατρός εργασίας:

Πολλοί εργαζόμενοι σε μεγάλες επιχειρήσεις έχουν την ευχέρεια να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες του γιατρού εργασίας. Εκεί συμβαίνει το εξής παράδοξο: ο γιατρός αυτός, του οποίου η παρουσία στην επιχείρηση είναι υποχρεωτική και πληρώνεται γι’ αυτήν, δεν μπορεί να εκδώσει ηλεκτρονική συνταγή αν δεν πληρωθεί από τον εργαζόμενο/ασθενή, καθώς κάθε συνταγή πρέπει απαραιτήτως να αντιστοιχεί σε απόδειξη –αλλιώς, σε περίπτωση ελέγχου από την εφορία, ο γιατρός είναι έκθετος και καλείται να πληρώσει πρόστιμο. Το εκ του νόμου ελάχιστο το οποίο πρέπει να πληρώσει ο εργαζόμενος/ασθενής είναι €10. Και με αυτά τα χρήματα επιβαρύνεται εντελώς αδικαιολόγητα το σύστημα υγείας, ενώ πλουτίζουν αδικαιολόγητα οι συγκεκριμένοι γιατροί (έστω κι αν δε φέρουν ευθύνη για τη συγκεκριμένη ρύθμιση).

Η αναρρωτική άδεια:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αυτή ακριβώς είναι η ελληνική Αριστερά

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ακόμα υπάρχουν στην Ελλάδα άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο κομμουνισμός είναι το βέλτιστο πολιτικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας. 

Πολλοί από αυτούς, αν τους αναφέρεις τα θύματα του σταλινισμού στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη, τη Βόρεια Κορέα, την Καμπότζη και την Κούβα, απαντούν είτε ότι δεν ήταν έτσι όπως τα αναφέρουν στην ιστορία οι νικητές, είτε «η θεωρία όμως είναι καλή» [1] . 

Εξακολουθούν να υποστηρίζουν καθεστώτα που θα εξαφάνιζαν από προσώπου γης, στην καλύτερη περίπτωση στέλνοντάς την σε ένα γκουλάγκ, τη συγγραφέα ενός άρθρου όπως αυτό αλλά και πολλούς από τους ανίδεους υπερασπιστές τους - τόσο ανελεύθερα, που στην πραγματικότητα μόνο ήρωες θα διανοούνταν ακόμα και να συζητήσουν με μέλη της οικογένειάς τους την αντίθεσή τους. 

Η πραγματικότητα είναι ότι ο κομμουνισμός στην πράξη είναι ένα βάρβαρο πολιτικό σύστημα, που υποδουλώνει τους πολλούς στους λίγους εκλεκτούς. «Μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα».

Τον ίδιο διαχωρισμό μεταξύ θεωρίας και πράξης κάνουν πολλοί σήμερα για την ελληνική κυβέρνηση της «Αριστεράς» (με ολίγη Ακροδεξιά). «Πρώτη φορά Αριστερά», γράφουν ειρωνικά διάφοροι σχολιαστές, κάθε φορά που η κυβέρνηση κάνει κάτι που δεν θεωρείται «αριστερό». 

Τι είναι όμως αριστερό στην Ελλάδα σήμερα; 

Μήπως έχουμε μία θεωρητική ιδέα για την Αριστερά, όπως έχουμε μία θεωρητική ιδέα για τον κομμουνισμό και πιστεύουμε ότι αυτό που έζησαν οι άτυχοι Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) στα κομμουνιστικά καθεστώτα δεν ήταν σωστός κομμουνισμός;

Η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα επέλεξε να συνεργαστεί για να δημιουργήσει κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, ένα ακροδεξιό και ξενοφοβικό κόμμα. Και συνεργάζεται αρμονικά, γιατί οι δύο εταίροι έχουν πραγματικά πολλά κοινά: την ανάδειξη εξωτερικών εχθρών με στόχο τη συσπείρωση εντός, την κλειστή κρατικοδίαιτη οικονομία, την εντελώς λανθασμένη ανάλυση για τα αίτια της κρίσης (και επομένως για τον τρόπο εξόδου από αυτήν). Προς επίρρωση, η στήριξη του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας και της ημέτερης Χρυσής Αυγής.

Η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα είτε αδυνατεί, είτε δεν θέλει να προστατεύσει τους πολίτες και την ιδιωτική και δημόσια περιουσία τους, στα Εξάρχεια, στις Σκουριές Χαλκιδικής, στο Σύνταγμα, στα κατειλημμένα Πανεπιστήμια. Ο αρμόδιος υπουργός αρθρογραφεί για τον πόνο του και απειλεί με παραίτηση. Εξάλλου, δηλώνει, τις ζημίες πληρώνει το κράτος (το οποίο μάλλον θεωρεί ότι καλλιεργεί χρηματόδεντρα), οι πολίτες «απλώς βλέπουν την περιουσία τους να καταστρέφεται»!

Η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το μείζον πρόβλημα της ανεργίας και την ανάγκη δημιουργίας θέσεων εργασίας. Εξάλλου «ο κόσμος δεν θέλει δουλειές ή λεφτά, θέλει αξιοπρέπεια», είπε ο κ. Βαρουφάκης. Γι αυτό η κυβέρνηση δεν έχει ούτε μία πρόταση για την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, ώστε να ορθοποδήσουν οι 1,4 εκατ. άνεργοι. Δεν ενδιαφέρεται για τους εργαζόμενους της Χαλυβουργικής και είναι απέναντι σε αυτούς της Eldorado Gold· προτίθεται να καταργήσει το κυριακάτικο άνοιγμα των καταστημάτων και το διευρυμένο ωράριο των φαρμακείων, με κόστος πολλές θέσεις εργασίας.

Ενδιαφέρεται όμως για τη συντήρηση του πελατειακού κράτους. Σπεύδει να ασχοληθεί με κάθε μία περίπτωση εκ των ελαχίστων απολυμένων και τεθέντων σε διαθεσιμότητα του Δημοσίου, να ανακοινώσει προσλήψεις «αδιόριστων επιτυχόντων του ΑΣΕΠ», άνοιγμα νέων και επανασύσταση καταργηθέντων οργανισμών, να ενισχύσει με 20 εκατ. ευρώ τον πίθο των Δαναΐδων της ΕΒΖ και να αναθέσει με κόστος 500 εκατ. ευρώ και χωρίς διαγωνισμό την ανακαίνιση «συλλεκτικών» αεροπλάνων της Αεροπορίας για συντηρηθεί εν ζωή η ΕΑΒ.

Η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα, επειδή δεν μπορεί να ασκήσει πραγματική λογοκρισία, απειλεί τους δημοσιογράφους των οποίων τη στάση δεν εγκρίνει: Η πρόεδρος της Βουλής τούς προειδοποιεί ότι θα τούς απαγορεύσει τη στάθμευση στη Βουλή και δεν θα τούς διαθέτει χώρο εργασίας. Ο κ. Καμμένος, που προχωρά σε μηνύσεις και αγωγές μόλις γραφτεί κάτι που δεν του αρέσει για το πρόσωπό του, δήλωσε ότι «μπορεί να μην έχουν ανατιναχτεί κάποια κανάλια, ιδίως στον Πειραιά κοντά», αναφερόμενος προφανώς στον Σκάι. Τον σταθμό που λίγες ημέρες αργότερα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και διευθυντής της «Αυγής» κ. Φίλης προειδοποίησε «να προσέχει λίγο, δεν θέλουμε να ακούμε κινδυνολογίες για τους μετανάστες». Ο λαλίστατος και φωτογενής κ. Βαρουφάκης απαγόρευσε στους δημοσιογράφους να θέσουν ερωτήσεις, ενώ τους είχε καλέσει σε συνέντευξη τύπου, τους νουθέτησε δε να μην είναι αγενείς. Πολλά στελέχη της κυβέρνησης έχουν επανειλημμένα αμφισβητήσει διεθνή ΜΜΕ για τον τρόπο με τον οποίο μεταφέρουν δηλώσεις τους. Η περιφερειακή σύμβουλος της πλειοψηφίας στην Αττική κ. Βασιλοπούλου αποκάλεσε τον κ. Στούπα και το capital.gr «πουτανάκια των δανειστών» και η περιφερειάρχης κ. Δούρου αρνήθηκε να καταδικάσει. Όλοι αυτοί βέβαια είναι Charlie Hebdo, αλλά δεν ήταν Athens Voice στον εμπρησμό του Νοεμβρίου του 2014.

Η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα έχει υιοθετήσει μεθόδους προπαγάνδας ανήκουστες στις δημοκρατίες. Οργανώνει συγκεντρώσεις συμπαράστασης στην «εθνική προσπάθεια» - όποιος δεν στηρίζει τις θέσεις της κυβέρνησης είναι το λιγότερο γερμανοτσολιάς. Η πρόεδρος της Βουλής σπαταλά τα χρήματα των φορολογουμένων για να φτιάχνει κομματικά διαφημιστικά σποτάκια, για την «Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος», που όμως δεν θα διερευνήσει την περίοδο που οδήγησε στην χρεοκοπία αλλά τα χρόνια του Μνημονίου - γιατί για την Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα, το Μνημόνιο έφερε την κρίση, όχι το αντίθετο. Προβάλλει στο χρηματοδοτούμενο από τους φόρους κανάλι της Βουλής ντοκιμαντέρ που υποστηρίζουν αυτή τη θέση, χωρίς καμία πρόνοια για αντίλογο και αντικειμενικότητα.

Η Αριστερά στην Ελλάδα σήμερα έχει καθιερώσει ένα newspeak που θα έκανε και τον Όργουελ να ζηλέψει:  

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κι όμως, έχεις να χάσεις!

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Το ξεχασμένο grexit επανήλθε στην επικαιρότητα, τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων χτυπούν ταβάνι, το χρηματιστήριο γκρεμίζεται. Η ανεργία δεν υποχωρεί, 1,5 εκατ., κυρίως νέοι και γυναίκες, όλοι από τον ιδιωτικό τομέα. Η φορολόγηση έχει χτυπήσει κόκκινο: τα σπίτια δεν «μας τα παίρνουν οι κομμουνιστές» αλλά η υποτίθεται φιλελεύθερη ΝΔ, που έχει δυσφημίσει την ιδεολογία αυτή στην Ελλάδα όσο πουθενά αλλού στον κόσμο (σε αγαστή συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ). Το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει, οι απολυμένοι του μετρό επαναπροσλήφθηκαν με διακομματική συμφωνία προεκλογικά. Ο ιδιωτικός τομέας στραγγίζει πληρώνοντας πρόωρες συντάξεις σε μεσήλικες δημοσίους υπαλλήλους και μισθούς στο Δημόσιο που εξακολουθούν να είναι κατά πολύ υψηλότεροι αυτών του ιδιωτικού τομέα - θα αυξηθούν κι άλλο, καθώς οι μειώσεις ακυρώνονται από τα δικαστήρια η μία μετά την άλλη. Ο υπουργός οικονομίας δηλώνει στη Βουλή (23/12) ότι αν δεν πάρουμε την τελευταία δόση εξαιτίας των πολιτικών εξελίξεων, τότε θα αναγκαστεί να πάρει τα λεφτά των τραπεζών!

Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Πριμικήρης, υπεύθυνος του τομέα απόδημου ελληνισμού του ΣΥΡΙΖΑ, αναρωτήθηκε «τί έχουν να χάσουν 1,5 εκατ. άνεργοι από τη χρεοκοπία» (Extra 3, 4/1), τονίζοντας ότι η στάση πληρωμών σε περίπτωση αδιεξόδου στην «σκληρή διαπραγμάτευση» δεν είναι προσωπική του θέση αλλά επίσημη θέση του κόμματος. 

Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα του απόδημου ελληνισμού δεν επιλέγει χώρες που εφαρμόζουν τις πολιτικές που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν φάνηκε να προβληματίζει καθόλου τον κ. Πριμικήρη.

Πράγματι όμως, πολλοί που έχουν φτάσει σε επίπεδο απόγνωσης, που βλέπουν κάθε μήνα τις υποχρεώσεις να εκτοξεύονται και τα έσοδά τους να μειώνονται ή να εκμηδενίζονται, πιστεύουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν αν γίνει κυβέρνηση ένα κόμμα που λέει επισήμως ότι προτίθεται να «ακυρώσει τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους», που θεωρεί το χρεοκοπημένο Δημόσιο «μοχλό ανασυγκρότησης της χώρας», που, κυρίως, θα διαρρήξει τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη και τους λοιπούς εταίρους της στον κόσμο, καθώς προτείνει την «απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, την κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων, την αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, και την εφαρμογή της αρχής «κανείς Έλληνας στρατιώτης σε πολεμικά μέτωπα έξω από τα σύνορα της χώρας» (ψηφισμένες θέσεις του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ). Ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν από ένα μετά-κομμουνιστικό πείραμα, εικοσιπέντε χρόνια μετά την κατάρρευση του τείχους.

Κάνουν λάθος: 

Η χώρα οικονομικά στέκεται στα πόδια της αποκλειστικά χάρη στη θυσία του ιδιωτικού τομέα και στον εξωτερικό δανεισμό: εξακολουθούμε να έχουμε έλλειμμα στον υποτίθεται ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, καθώς έχει υπολογιστεί η επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα, που όμως δεν είναι διατηρήσιμο έσοδο. Ωστόσο, μετά από πέντε χρόνια λιτότητας, εισοδηματικών περικοπών και άγριας υπερφορολόγησης, η Ελλάδα παραμένει η 40η πλουσιότερη χώρα του κόσμου, σύμφωνα με την τελευταία κατάταξη της Παγκόσμιας Τράπεζας, με στοιχεία 2013. Πολύ κυνικά σκεπτόμενοι, ο απελπισμένος είναι καλύτερα να βρίσκεται σε μια σχετικά πλούσια χώρα, με συμμάχους και που ανήκει σε ένα ισχυρό σύνολο, παρά σε μία χρεοκοπημένη, απομονωμένη χώρα. Για να αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, αυτός που ανήκει στο φτωχότερο 10% του πληθυσμού των ΗΠΑ, μιας χώρας με τεράστιες εισοδηματικές ανισότητες, ζει καλύτερα από αυτόν που ανήκει στον εισοδηματικό μέσο όρο της Ρωσίας, μιας αρκετά φτωχότερης χώρας, αν και πλούσιας συγκριτικά με πολλές άλλες και ισχυρής.

Οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων πληρώνονται κάθε μήνα και μάλιστα προκαταβολικά, τα επιδόματα ανεργίας όσων λίγων ανέργων τα δικαιούνται καταβάλλονται στην ώρα τους, οι έστω και μειωμένες συντάξεις πληρώνονται έγκαιρα. 

Έχουμε και συντηρούμε δημόσιες υποδομές πρώτου κόσμου. 

Έχουμε ένα από τα υψηλότερα προσδόκιμα ζωής στον κόσμο. 

 Έχουμε πρόσβαση σε φάρμακα που ακόμα και γειτονικές χώρες δεν έχουν. Το ΕΣΥ απαξιώθηκε, αλλά ο άρρωστος θα βρει περίθαλψη στο δημόσιο νοσοκομείο. 

Η ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων μας είναι δεδομένη (αλλά το παράδειγμα της Κύπρου είναι απόδειξη ότι δεν είναι εγγυημένη, ακόμα και εντός Ε.Ε.). 

Μπορούμε να επιλέξουμε μέσα από πληθώρα προϊόντων αυτά που θέλουμε στο τραπέζι μας, στο γραφείο μας, στο σπίτι μας, χωρίς να κάνουμε ουρά στο σούπερ μάρκετ και να έχει αλλάξει η τιμή του αγαθού - αν το βρούμε - μέχρι να έρθει η σειρά μας. 

Έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε την προσωπική μας ζωή σε μία (σχετικά...) ελεύθερη οικονομία και να ανταμειφθούμε ανάλογα με την αξία μας. 

Κι αυτά, ενώ η Ελλάδα παραμένει μη ανταγωνιστική σε διεθνές επίπεδο, ενώ ο λόγος εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα προς τους συνταξιούχους προσεγγίζει το μη βιώσιμο 1 κι ενώ 2,8 εκατ. εργαζόμενοι του παραγωγικού τομέα καλούνται να συντηρήσουν με τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές τους 6,1 εκατ. συνταξιούχους και μη παραγωγικούς καταναλωτές.

Έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε τον ρεαλισμό κινδυνολογία, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι όλα αυτά θα τα διακινδυνέψουμε, αν πειραματιστούμε με τη χρεοκοπία και μία πολιτική ανεδαφικών υποσχέσεων «χαρίζω οικόπεδα - χαρίζω χρέη», που ο μόνος λόγος που πείθει (;) είναι η απογοήτευση και η απαξίωση της πολύ κακής συγκυβέρνησης. 

Σε αυτές τις εκλογές το δίλημμα είναι :