Αρθρο του 1990 που δίνει την εντύπωση πως γράφτηκε χθές και όχι πριν 27 χρόνια!
Σήμερα τα τρία τέταρτα των Ελλήνων πιστεύουν ότι χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα νέο κόμμα γιατί κανένα από τα παλιά δεν τους αντιπροσωπεύει. Αυτοί που ασχολούνται στην Ελλάδα επαγγελματικά με την πολιτική είναι το 50% του πληθυσμού (οι περισσότερη αμισθί, όσοι όμως πληρώνονται θεωρούν…υποχρέωση τους να παίρνουν το μισθό και των άλλων).
Όλοι αυτοί λοιπόν που έμειναν άμισθοι, ονειρεύονται να φτιάξουν ένα καινούριο κόμμα που ασφαλώς θα επικρατήσει εκμεταλλευόμενο το γενικό χάος που θα υπάρχει σε μερικά χρόνια στην Ελλάδα. Φυσικά το κόμμα αυτό θα σώσει την Ελλάδα για άλλη μια φορά, η οποία θα είναι και η τελευταία της.
Το επιχείρημα που προβάλουν για την καινούρια αυτή ελληνική δημιουργία είναι “ότι δεν πάμε καλά σε τίποτα”. Εάν όμως επιμείνετε στο να σας δώσουν πιο πολλές λεπτομέρειες τι εννοούν με το “δεν πάμε καλά”, θα ανακαλύψετε σύντομα ότι οι σημαντικότεροι και βαθύτεροι λόγοι που τους οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα είναι ένας ή περισσότεροι από τους παρακάτω:
α. Γιατί δεν ανήκουν στο κόμμα που κυβερνά την συγκεκριμένη στιγμή αλλά ανήκουν στην αντιπολίτευση.
β. Γιατί αισθάνονται ότι οι ίδιοι έμειναν έξω από την μοιρασιά της εξουσίας (παρόλο ότι ανήκουν στο κυβερνών κόμμα).
γ. Γιατί δεν τα «οικονόμησαν» όπως περίμεναν με τις νέες ρυθμίσεις.
δ. Γιατί εθίγησαν τα προσωπικά τους συμφέροντα.
Οι άνθρωποι αυτοί που παρουσιάζουν ένα είδος διχασμού προσωπικότητας μπορεί να σας πείσουν πολύ εύκολα ότι τίποτε σε αυτό τον τόπο δεν έγινε ποτέ σωστά και ότι ο,τιδήποτε έκανε οποιαδήποτε κυβέρνηση, την οποία φυσικά αντιμάχονταν, ήταν όχι μόνο λανθασμένο αλλά και τελείως καταστροφικό για τον τόπο. Ενώ αυτοί και το κόμμα τους σίγουρα θα μας σώσουν μόλις πάρουν την εξουσία. Μέσα τους ξέρουν βέβαια ότι λένε ψέματα.
H αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική.
Όλες οι κυβερνήσεις έκαναν και σωστά και λανθασμένα πράγματα. Όσοι όμως ανήκαν στην αντιπολίτευση, θέλησαν να δούνε μόνο τα στραβά και τα ανάποδα, μποϋκοτάροντας πάντα τις κυβερνητικές αποφάσεις ακόμα κι όταν ήταν οφθαλμοφανώς σωστές!!!
Στην Ελλάδα μόνο μπορεί να εμφανισθεί το εξής φαινόμενο, αυτοί που υποστηρίζουν μια κυβέρνηση θα ενέκριναν ακόμα και την ολοκληρωτική πώληση της Ελλάδας στους ξένους και σε τιμή ευκαιρίας μάλιστα, ενώ οι ίδιοι άνθρωποι, αν ανήκαν στην αντιπολίτευση, θα κόπτονταν γιατί μια ξένη εταιρεία έκανε κάποια μικρή επένδυση στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας με πάθος ότι έτσι ξεπουλήσαμε την Ελλάδα στους ξένους και μερικά άλλα παρόμοια.
Αυτός επομένως που απέτυχε σε όλες τις περιπτώσεις δεν ήταν οι κυβερνήσεις άλλα ο απληροφόρητος και παρασυρμένος λαός.
Είναι γνωστό άλλωστε ότι κάθε λαός βγάζει πάντα την κυβέρνηση που του αξίζει.
Κανένας λαός δεν εμπαίζεται, ένας καλός λαός δεν μπορεί να βγάλει μια κακή κυβέρνηση!
Όπως επίσης κανένας υποβαθμισμένος λαός δεν μπορεί να βγάλει μια εξαίρετη ηγεσία.
Κανένας λαός δεν μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και να βγάλει μια κυβέρνηση που θα είναι πιο εξελιγμένη από τον μέσο όρο των υπηκόων της (αν καμιά φορά συνέβη το αντίθετο, δηλαδή «εκ παραδρομής» ανέδειξε έναν σημαντικό ηγέτη που ξεπερνούσε τον μέσο όρο των υπηκόων του, κάποιοι φρόντιζαν γρήγορα να τον ξεφορτωθούν ή να τον ρίξουν για να επαναφέρουν την ισορροπία). Αν μια κυβέρνηση είναι «ανισόρροπη», είναι δηλαδή ή πολύ καλή ή πολύ κακή, θα πέσει γρήγορα και εύκολα. Αν όμως κατορθώσει να μείνει περισσότερο από τέσσερα χρόνια στην εξουσία σημαίνει ότι την τραβάει το αίμα του Έλληνα και προφανώς είναι ότι του χρειάζεται! Επομένως για τα δεινά αυτού του τόπου μην ψάχνετε να βρείτε τους υπαίτιους στις κυβερνήσεις… ψαχτείτε εσείς οι ίδιοι.
Όπως ανέφερα προηγουμένως ο μόνος λόγος που κάποιος αρχηγός της αντιπολίτευσης μπορεί να σας πείσει πως μια οποιαδήποτε κυβέρνηση τα έκανε παντού και πάντοτε μούσκεμα είναι ότι είστε πολιτικά ανώριμος. Γιατί δεν έχετε δική σας υπεύθυνη γνώμη. Γιατί ποτέ δεν θελήσατε να ενημερωθείτε σφαιρικά και γιατί εγκαταλειφθήκατε στην κρίση των κομματικών σας εφημερίδων και επιλογών.
Κάνατε ποτέ την απλούστατη σκέψη, εσείς που φανατικά υποστηρίζετε κάποιο κόμμα, ότι αν όλες οι κυβερνήσεις εκτός βέβαια από τη δική σας έκαναν συνεχώς και αδιαλείπτως μόνο λάθη, αυτή τη στιγμή δεν θα υπήρχαμε καν σαν κράτος και θα μας είχε καταλάβει η Αλβανία;
Ακούσατε ποτέ κάποιο φανατικό οπαδό ή είδατε κάποια φανατική εφημερίδα μιας παράταξης να επαινεί τα μέτρα που έλαβε η αντίπαλη κυβέρνηση;
Εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα το θεωρήσουμε όλοι σαν το όγδοο θαύμα.
Σας πληροφορώ πως μέχρι να το δείτε αυτό, δηλαδή μια αντιπολιτευόμενη εφημερίδα να επαινεί όλα τα σωστά που κάνει μια κυβέρνηση και να καταδικάζει φυσικά τα στραβά, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για τους Έλληνες.
Εσείς θα μένετε δούλοι και όχι οι εφημερίδες που διαβάζετε, τα ραδιόφωνα που ακούτε ή τα κανάλια από τα οποία εξαρτάσθε.
Αναρωτηθήκατε ποτέ τι σας έκανε να πιστέψετε ότι μια κυβέρνηση δεν έλαβε ποτέ κανένα σωστό μέτρο;
Ήταν είτε το “μπλα-μπλα” του αγαπημένου σας αρχηγού είτε η δική σας ηλιθιότητα, είτε ακόμα πιο συχνά ο συνδυασμός και των δυο αυτών θανατηφόρων κακών που φτιάχνουν πάντα έναν φανατικό οπαδό. Στο μέτρο που πιστεύετε αυτά τα παραμύθια που σας σερβίρουν οι έξυπνοι, σ’ αυτό ακριβώς το μέτρο είστε πολιτικά ανώριμος.
Αυτό σημαίνει ότι και στο μέλλον, ο οποιοσδήποτε μπορεί να σας πείσει για ο,τιδήποτε και εσείς σαν χαζούλιακας θα καμαρώνετε λέγοντας “ανήκω στην δεξιά, την αριστερή ή την κεντρώα παράταξη”. Θα σας δώσω έναν γενικό κανόνα για να κατατάξετε μόνοι σας τον εαυτό σας. Εάν πιστεύετε ότι όλα όσα σας λένε οι κομματικοί σας ινστρούκτορες ή οι κομματικές σας εφημερίδες είναι σωστά, ε τότε δεν είστε απλώς ανώριμος πολιτικά αλλά και επικίνδυνος.
Κάποια μέρα θα σας βάλουν να στραφείτε κατά των πολιτικών σας αντιπάλων και θα σας οδηγήσουν σε έναν τραγικό εμφύλιο σπαραγμό και εσείς θα πιστεύετε ότι κάνετε Ιερό Πόλεμο.
Ένας πολίτης που πραγματικά σέβεται τον εαυτό του δεν ανήκει ποτέ και πουθενά, ακούει τους πάντες, ερευνά τα πάντα, κρίνει, συγκρίνει και αποφασίζει αυτός αν θα ψηφίσει και ποιον θα ψηφίσει. H ψήφος είναι το μόνο όπλο που διαθέτετε και οι πιο πολλοί από σας ούτε καν την «πουλάτε» (είναι μερικά τζίνια βέβαια που την πουλάνε πολύ ακριβά) ενώ από τους περισσότερους από σας την κλέβουν οι “επαγγελματίες”, χωρίς να το πάρετε καν χαμπάρι.
Αλοίμονο σε αυτόν που ψηφίζει πάντα το ίδιο κόμμα και που ντρέπεται να αλλάξει, να ομολογήσει ότι έκανε λάθος και τώρα θα καταψηφίσει το κόμμα που τον απογοήτευσε.
Μιμηθείτε τους πολιτικούς σας ηγέτες την μια μέρα είναι με τον υπαρκτό σοσιαλισμό και την άλλη με την φιλελευθερισμό. Ξέρετε πόσοι “δημοκράτες” πολιτικοί, κοιτάζοντας το πρωί στον καθρέφτη, βλέπουν τους εαυτούς τους σαν τον Μέγα Ναπολέοντα;
Αλοίμονο σε αυτούς που ανήκουν σ’ ένα κόμμα, αλοίμονο στη χώρα που έχει πολίτες χωρίς πολιτική (και όχι κομματική) σκέψη και χωρίς πολιτική κρίση.
Όλα τα δεινά που έχουν σωρευθεί πάνω μας τούτη την ώρα είναι γιατί ανήκουμε σε κάποιο κόμμα. Γιατί οι πολιτικοί μας κατόρθωσαν να μας πείσουν ότι πρέπει να ανήκουμε και να υπηρετούμε μόνο ένα κόμμα διαφορετικά είμαστε κατά της δημοκρατίας!!!
Αλλά η Δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα που μπορεί και πρέπει να έχει μεγάλη πολυφωνία και καθόλου φανατισμό. H Ελλάδα θα μπορούσε άνετα να ήταν η πλουσιότερη χώρα του κόσμου, αν οι ανώριμοι πολίτες της ξαφνικά ωρίμαζαν και έπαυαν να ανήκουν σε ένα κόμμα. Το συμφέρον του απλού πολίτη αλλά και του Έθνους, είναι να μην υπακούμε σε κανένα κόμμα αλλά να υποστηρίζουμε αυτό που αντιλαμβανόμαστε ότι είναι το σωστότερο πολιτικά τη δεδομένη στιγμή. Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι ότι τους μόνους που συμφέρει να “ανήκουμε” κάπου είναι τους πολιτικούς μας.
H κατάρα του Έθνους μας φαίνεται να είναι ο νεο-κομματισμός που σήμερα εισχώρησε παντού, στα καφενεία, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας!! Κυρίως όμως εισχώρησε στα μέσα μαζικής αποχαύνωσης. Είναι φυσικό άλλωστε, διότι όταν θέλετε να γίνετε δημοσιογράφος με το έτσι θέλω και ένα κόμμα σας δίνει μια περίοπτη θέση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, εσείς θα ορκίζεστε ότι κάνετε σωστά και αντικειμενικά τη δουλειά σας όταν θα παίρνετε συνέντευξη από έναν πολιτικό που ανήκει στο αντίθετο κόμμα και θέλετε πάση θυσία να τον θάψετε ενώ όλος ο ανήμπορος λαός παρακολουθεί βουβός και αποχαυνωμένος το δράμα σας.
Όλοι εσείς οι φανατικοί οπαδοί, όπου και αν ανήκετε στις εκλογές, καταψηφίστε το κόμμα σας που τα έκανε μούσκεμα, που έκλεψε, που αναστάτωσε την οικονομία που ό,τι έκανε, το έκανε παρακινούμενο από το κομματικό συμφέρον και όχι από Εθνικές επιλογές και τότε ίσως δείτε την επόμενη τετραετία το κόμμα σας να έχει βάλει μυαλό.
Εγκαταλείψτε το όμως αμέσως και διακηρύξτε ότι τώρα είστε με το αντίθετο κόμμα, εάν θέλετε πραγματικά να προοδεύσει κάποτε αυτός ο τόπος. Βεβαίως θα χάσετε πάραυτα τα προνόμια, αλλά τι να κάνουμε “τα αγαθά κόποις κτώνται”. Στα σχολεία θα έπρεπε να διδάσκουν στη πολιτική αγωγή πως ο μόνος τρόπος να πάει μπροστά ο τόπος είναι οι πολίτες να μη ανήκουν ποτέ και για κανένα λόγο σε κάποιο κόμμα.
Συνοψίζοντας θα έλεγα: ντροπή σας Έλληνες να ανήκετε σε ένα κόμμα.
Ντροπή σας να σηκώνετε τα πλαστικά σημαιάκια γιατί ο κομματάρχης σας έκανε ένα ρουσφέτι ενάντια στο συμφέρον όλων των άλλων Ελλήνων.
Ντροπή σας να διατυμπανίζετε ότι ανήκετε στο α΄ ή το β΄ κόμμα και όλοι να λένε πίσω από την πλάτη σας ότι αυτός τρώει καλά γι’ αυτό φωνάζει.
Για να έχετε μάλιστα τη συνείδηση σας αναπαυμένη θα πρότεινα και κάτι άλλο. Να εγγραφείτε σε ένα κόμμα και στις εκλογές πάντα να ψηφίζετε το αντίθετο κόμμα. Δεν έχει σημασία σε ποιο θα εγγραφείτε και ποιο θα ψηφίζετε, σημασία έχει η πολιτική πράξη, η διαμαρτυρία ότι επιτέλους αντί να σας “δουλεύουν οι “εργατοπατέρες”, τους “δουλεύετε” εσείς…
Μερικοί, δυστυχώς ελάχιστοι, πολιτικοί αλλάζουν καμιά φορά στρατόπεδο με κριτήριο το Εθνικό συμφέρον. Πρέπει να αναγνωρίσει κάνεις ότι ορισμένοι, δυστυχώς πολύ λίγοι, βουλευτές θυσίασαν καθαρά το ατομικό τους συμφέρον όταν χρειάστηκε να έρθουν σε αντίθεση με καατστάσεις και αποφάσεις του κόμαμτός τους και με τις οποίες δεν συμφωνούσαν.
Οι περισσότεροι από αυτούς όμως όπως ήδη ξέρετε αυτοκτόνησαν πολιτικά όταν διαφώνησαν με το κόμμα τους ή τον αρχηγό τους. Αυτοκτόνησαν για χάρη μας για να έχουμε εμείς ένα καλύτερο πολιτικό μέλλον Οι πολιτικοί αυτοί όχι μόνο θυσίασαν την καριέρα τους αλλά ακόμα απειλήθηκαν και προπηλακιστήκαν από τους μπράβους του κόμματος. Θα έλεγα ότι είναι μόνο αυτοί που θα έπρεπε να μνημονεύονται σαν πραγματικοί Πολιτικοί Άνδρες και κανένας άλλος. Είναι εκείνοι που πλήρωσαν την τιμιότητα τους με το να τους αγνοήσει ο κόσμος αντί να τους ηρωοποιήσει. Σε αυτούς βγάζω το καπέλο σε οποιαδήποτε παράταξη και αν ανήκουν. Μήπως επομένως θα έπρεπε να γίνει ένα νέο κόμμα με όλους αυτούς τους έντιμους πολιτικούς που σίγουρα ενδιαφέρονται για την ευημερία του τόπου;
Εάν δεν μάθουμε να βάζουμε το Εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό, να αλλάζουμε δηλαδή κόμμα όταν διαπιστώνουμε πως δεν κυβερνά σωστά, και δεν κατανοήσουμε πως αυτό καταποντίζει την Ελλάδα σίγουρα θα καταντήσουμε να είμαστε οι υπηρέτες της Ευρώπης και θα είμαστε και ευχαριστημένοι.
Μόνο αν καταφέρετε να ψηφίζετε κάθε φορά με ανεξαρτησία και προπαντός σωστά πληροφορημένοι υπάρχει ελπίδα να ανασάνουμε σ’ αυτό τον τόπο.
Πως θα το επιτύχετε αυτό?
Προπαντός μην διαβάζετε μόνο την κομματική σας εφημερίδα. Εάν δεν μπορείτε να πληρώσετε τουλάχιστον για δύο ή ακόμα καλυτέρα για τρεις εφημερίδες την ημέρα, να διαβάζετε κάθε ημέρα μία εφημερίδα που να ανήκει σε διαφορετική παράταξη. Αν σας αρέσει να διαβάζετε εφημερίδες των άκρων, τότε την μια ημέρα να διαβάζετε μια ακροαριστερή και την άλλη μια ακροδεξιά και ίσως τελικά με αυτόν τον τρόπο θεραπευτείτε και από την αρρώστια σας. Διαφορετικά είστε δούλοι και δικαιολογημένα “ανήκετε” σε κάποιο αφεντικό.
Στην Ελλάδα αυτό το αφεντικό το λέμε αυτή την ώρα κομματάρχη, ή πολιτικό, ο οποίος θα σας εκμεταλλευτεί αγρίως με τις πιο καλές προθέσεις βεβαίως και πολλές φορές με το αζημίωτο (έτσι λέγεται το ρουσφέτι που θα του ζητήσετε για να τον ψηφίσετε). Όσο δε πιο αυταρχικό είναι το κόμμα τόσο πιο πολύ θα “ανήκετε” , θα σας εμπαίζουν, θα σας υποδουλώνουν και θα σας εκμεταλλεύονται.
Αυτή τη στιγμή αν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία των φανατικών, θα αναρωτιέστε σίγουρα σε πιο κόμμα ανήκω άραγε και εγώ, που το πάω και πότε θα αποκαλύψω τις πραγματικές μου προθέσεις. Θα σας προτείνω να πάρετε μια βαθιά ανάσα να αφήσετε τα προσχήματα και να ομολογήσετε με παρρησία ότι ήσασταν, είστε και πιθανόν θα παραμείνετε για πάντα ένας αμετανόητος οπαδός. Από εκεί και μετά υπάρχει ελπίδα. Ένας πολιτικά ώριμος άνθρωπος έχει την δυνατότητα να βλέπει τα γεγονότα αντικειμενικά και όχι κάτω από τα αμφίβολα προσωπικά του μικροσυμφέροντα ούτε κάτω από τα πολιτικά συνθήματα κάποιας κομματικής παράταξης. Μόνο αν μάθουμε να βλέπουμε το γενικό συμφέρον σαν ατομικό μακροπρόθεσμα θα ορθοποδήσουμε. Φυσικά έχετε μια μεγάλη δικαιολογία ότι ποτέ κανείς δεν σας είπε όλη την αλήθεια αλλά έχετε κι ένα μεγάλο μειονέκτημα ότι και εσείς ποτέ δεν θελήσατε να την μάθετε αλλά και όταν κάποιος αρχίζει να σας την λέει, τον απορρίπτετε.
H ψυχολογία αυτού που ανήκει σ’ ένα κόμμα:
