ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ζητάει και τα ρέστα ο Νίκος Κοτζιάς

 

Του Γιάννη Σιδέρη

Ενώ παρέδωσε εθνικότητα και γλώσσα στους Σκοπιανούς, έρχεται τώρα να «μερεμετίσει» την έωλη ηττοπαθή πολιτική του, δίδοντας συμβουλές προς ναυτιλομένους, στην κυβέρνηση.

Η θητεία του στο ΥΠΕΞ για το μακεδονικό, συγκέντρωσε τα στοιχεία της «τέλειας καταιγίδας». Συνδύασε τις προσωπικές του ιδεολογικές αναφορές από το ΚΚΕ που ήθελε αυτόνομη τη Μακεδονία, τον «αντιεθνικισμό» του δικαιωματικού ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με τον οποίο οι Σκοπιανοί δικαιούντο στον εθνικό τους αυτοπροσδιορισμό, τις εντολές των ΗΠΑ να λυθεί το πρόβλημα προκειμένου τα Σκόπια να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και να αποσοβηθεί η περαιτέρω ρωσική διείσδυση, και την επιθυμία της Γερμανίας να επεκτείνει τις ζώνες επιρροής της στα Βαλκάνια.

Και όσοι θεωρούσαν καταστροφική αυτή την ηττοπαθή πολιτική, την υποταγμένη στον επίκτητο και θηριώδη εθνικισμό των Σκοπίων, έλαβαν τη ρετσινιά του Εθνικιστή, από διεθνιστές αριστερούς, από κοσμοπολίτες φιλελέδες, και από «προοδευτικούς» δημοσιολόγους.

Όλοι τους με κοινό υπόβαθρο τη μοντερνιστική άποψη ότι η όποια αντίρρηση στην απεμπόληση και υφαρπαγή της ιστορίας, είναι κατάλοιπο παρωχημένων ιδεολογιών και εθνικιστική δεισιδαιμονία πολιτισμικά παρελθουσών εποχών.

Προχθες έγιναν διπλές εκλογές στα Σκόπια. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν ήταν γνωστά αποτελέσματα. Ωστόσο οι δημοσκοπήσεις, αλλά και τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στις 24 Απριλίου, προαλείφουν αναμενόμενη άνοδο για το εθνικιστικό VMRO-DPMNE.

Ο ηγέτης Χρίστιαν Μίτσκοσκι «αναγνωρίζει» τη συμφωνία των Πρεσπών (τον υποχρέωσαν οι ΗΠΑ), αλλά δηλώνει ότι θα δώσει πίσω στους Σκοπιανούς τη «Μακεδονία»: «Δεν μπορείτε να περιμένετε από εμένα να επαναλαμβάνω σαν τον Ζόραν Ζάεφ τον προσδιορισμό (Βόρεια). Αυτό δεν πρόκειται ποτέ να το κάνω». Το ίδιο και η υποψήφια πρόεδρος Σιλιάνοφσκα, αρνείται να χρησιμοποιήσει το επίθετο «Βόρεια» στο όνομα της χώρας της.

Έργο ΣΥΡΙΖΑ και Κοτζιά η συμφωνία, ο οποίος τώρα παρουσιάζεται και ως… αγανακτισμένος, τόσο για την τακτική των εθνικιστών Σκοπιανών, όσο και για την όποια αβελτηρία της ελληνικής κυβέρνησης.

Με άρθρο του στο «Ντοκουμέντο» συνιστά στην κυβέρνηση «να ενημερώσει τους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς στους οποίους είναι μέλος η Βόρεια Μακεδονία, ότι κάποιοι επιθυμούν να την εμφανίζουν με το όνομα μιας νομικά ανύπαρκτης χώρας, «τουτέστιν ως Δημοκρατία της Μακεδονίας»! Μα αυτά δεν τα έλυσε η «good diplomacy» που άσκησε;

Δεύτερον να ενημερώσει τους εταίρους της στην Ε.Ε. ότι χώρα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» δεν υπάρχει! Και να εισέρχονται στην ΕΕ μόνο όσοι κατέχουν νέα διαβατήρια με τη «σωστή ονομασία». Σε αυτό κατηγορεί την κυβέρνηση ότι είναι συνένοχη στις αυθαιρεσίες και παραβιάσεις επιθετικών και αναθεωρητικών κύκλων του γειτονικού κράτους!

 

Τρίτον η κυβέρνηση να δεσμεύσει την ΕΕ ότι δεν μπορούν να πωλούνται στην αγορά της αγαθά που φέρουν ονομασία χώρας προέλευσης «Made in Macedonia» (ούτε αυτό το έλυσε η good diplomacy).

Και τέταρτον όποιος στη «Βόρεια Μακεδονία» καλεί δημόσια στην παραβίαση της συμφωνία των Πρεσπών «να του απαγορευτούν τα ταξίδια σε όλες τις χώρες των ως άνω οργανισμών».

Το ωραίο είναι ότι κατηγορεί την κυβέρνηση ότι «παίζει την κολοκυθιά σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων» - και τα λέει αυτά ο παραχωρητής εθνικότητας και γλώσσας, ο δημιουργός μιας συμφωνίας που επιτρέπει στους Σκοπιανούς να την καταπατούν.

Διευκρίνηση: Το «παραχωρητής» που γράψαμε δεν σημαίνει προδότης. Η προδοσία προϋποθέτει δόλο, ενώ στην ελληνική πλευρά τότε πρυτάνευσε η διεθνιστική αφέλεια και η αριστερή κληρονομιά. Παραλλήλως, αν όχι από τον Κοτζιά, σίγουρα από τον Τσίπρα, και η κουτοπόνηρη πρόθεση διάσπασης της ΝΔ.

Ήξεραν -το πιστεύει και ο γράφων- ότι από ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση ο Μητσοτάκης δεν είχε θεμελιακές διαφορές με τον πυρήνα της συμφωνίας. Πίστεψαν ότι θα την ψηφίσει, οπότε οι παραδοσιακοί εθνικόφρονες στο κόμμα θα αντιδρούσαν και έτσι θα επήρχετο διάσπαση.

Με τη ΝΔ διασπασμένη, ακόπως ο ΣΥΡΙΖΑ θα κυριαρχούσε εκ νέου στις εκλογές του 2019.

Το… δυστύχημα γι’ αυτούς είναι ότι ο Μητσοτάκης κατάλαβε την παγίδα, και δεν τους έκανε τη χάρη. Αρνήθηκε να ψηφίσει τη συμφωνία, κρατώντας το κόμμα ενωμένο.

Αντιθέτως με την εύκολη Ελλάδα…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Βάλτε τον σύντροφο Κοτζιά στις κριτικές επιτροπές της Eurovision

 

Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει το tweet του Νίκου Κοτζιά για τους 4 βαθμούς που έδωσε η Ελλάδα στην Κύπρο στον 67o Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2023

Αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω είναι πέρα για πέρα αληθινό.  

Θα σας φανεί πλάκα, αλλά καθόλου πλάκα δεν είναι. Δυστυχώς, και να ήθελα, δεν θα μπορούσα να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Επαναλαμβάνω ότι δεν κάνω πλάκα και σας λέω ότι: Ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας, σύντροφος Νίκος Κοτζιάς, τουίταρε: «Το τεσσάρι στην Κύπρο στη eurovision δεν είναι το πρόβλημα αλλά το αποτέλεσμα, ένα ακόμα δείγμα, της προσπάθειας που κάνουν πολλές πλευρές του κυρίαρχου συστήματος να αποξενωθεί η ελληνική κοινωνία από τη Μεγαλόνησο και το Κυπριακό, ώστε να προωθηθούν τα απορριπτέα σχέδια τους».

Ξαναλέω ότι δεν κάνω πλάκα, αλλά επειδή είμαι σίγουρος ότι ακόμα κάποιοι δεν με πιστεύετε, ιδού το τουίτ, το οποίο δεν είναι photoshop, το είδα με τα μάτια μου παρότι ο σύντροφος Κοτζιάς με έχει μπλοκάρει από τότε που έκανε την Ελλάδα υπερήφανη ως υπουργός Εξωτερικών.

 

Κάποιοι ανόητοι και επιπόλαιοι μπορεί να πείτε πως το υποχρεωτικό 12αρι στην Κύπρο (και το αντίστοιχο στην Ελλάδα) είναι μια γραφικότητα προσβλητική και για τις δύο χώρες και για τους διαγωνιζόμενούς τους. 

Κάποιοι άλλοι μπορεί να πείτε ότι η εξωτερική πολιτική είναι κάτι κάπως πιο περίπλοκο από έναν διαγωνισμό τραγουδιού και κάποιοι ίσως τολμήσετε ακόμα και να αμφισβητήσετε τη σχέση εθνικής εξωτερικής πολιτικής και Eurovision. 

Μπορεί ακόμα να ειρωνευτείτε τον σπουδαίο Έλληνα διανοητή και να αμφισβητήσετε τη σύνδεση των απορριπτέων σΚεδίων (δεν ξέρω γιατί ο σύντροφος το γράφει με «χ») και του τεσσαριού που η ελληνική κριτική επιτροπή έδωσε στο παλικάρι με τα μπράτσα.  

Προφανώς δεν έχετε ιδέα για τα σκοτεινά σΚέδια που εξυφαίνονται στους γεμάτους στρας διαδρόμους της Eurovision και στους ποτισμένους με αίμα αγωνιστών διαδρόμους του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ.

Εγώ από την άλλη εννοείται ότι χειροκροτώ την καταγγελία-αποκάλυψη-ανάρτηση γροθιά στο στομάχι του συντρόφου Κοτζιά κυρίως για το θάρρος του να στραφεί, εμμέσως πλην σαφώς, εναντίον του Αλέκση ο οποίος θεωρεί τους Κύπριους «νατουραλιζέ Έλληνες». Στεναχωριέμαι βέβαια που περιορίζεται στην κριτική για το 4άρι και δεν προχωράει και σε άλλα ακανθώδη ζητήματα (Γιατί δόθηκε 10άρι στην Πορτογαλίδα Μποφίλιου; Είναι κλεμμένο το τραγούδι της Loreen; Μήπως του χρόνου θα είναι επιτέλους η χρονιά της μπαλάντας;) για τα οποία ελπίζω να τοποθετηθεί στο άμεσο μέλλον και ιδανικά πριν τις εκλογές της Κυριακής.

Κι επειδή η ελληνικές κριτικές επιτροπές (αν ήταν δύο), εκτός από το ότι επιβεβαίωσαν την προσπάθεια αποξένωσης της ελληνικής κοινωνίας από τη Μεγαλόνησο, απέδειξαν και την ανεπαρκή τους ακοή με την επιλογή του τραγουδιού που εκπροσώπησε φέτος την Ελλάδα, αισθάνομαι την υποχρέωση να προτείνω αυτό που τουλάχιστον στα δικά μου μάτια είναι μονόδρομος:

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οι θιασώτες της ακινησίας ενοχλούνται

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ποια είναι η βασική, η στοιχειώδης προϋπόθεση για να δώσεις ή να χάσεις κάτι; 

Να το έχεις, να σου ανήκει. Σωστά; Γιατί, αν δεν το έχεις, δεν γίνεται να το δώσεις ή να το χάσεις.  

Συγχωρήστε με που σπαταλώ τον χρόνο σας με πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, αλλά την αφορμή μου δίνει η καταγγελία της πρόσφατης συμφωνίας με την Ιταλία για τις θαλάσσιες ζώνες, από πλευράς του Νίκου Κοτζιά.

Ο τέως υπουργός Εξωτερικών κατηγορεί την κυβέρνηση ότι, προκειμένου να πετύχει τη συμφωνία με την Ιταλία, δέχθηκε μειωμένη επήρεια στα μικρά και απομακρυσμένα από την ηπειρωτική χώρα νησιά (Στροφάδες και Διαπόντια), «επιλογή που θα τη βρει η χώρα μπροστά της», όπως έγραψε, εννοώντας προφανώς το Καστελλόριζο, που δεν είναι πρόβλημα μόνο για την Τουρκία, αλλά και για την Αίγυπτο. Κατηγορεί, λοιπόν, την κυβέρνηση ότι «αναγνώρισε σε τρίτους δικαιώματα σε ελληνική θαλάσσια περιοχή», ότι «έδωσε κυριαρχία χωρίς να πάρει τίποτα», ότι «δίνουμε προίκα τα δικαιώματά μας».

Ο Νίκος Κοτζιάς μπερδεύει –κατά λάθος, είμαι βέβαιος– δύο πράγματα, τα οποία για την κοινή λογική, τουλάχιστον, διαφέρουν: το δικαίωμα και την άσκησή του. 

Το πρώτο είναι μια θεωρητική δυνατότητα, ενώ το δεύτερο είναι μια απτή πραγματικότητα. 

Γενικώς, τα όποια δικαιώματα του καθενός μας είναι ασφαλή, εφόσον τα αναγνωρίζουν και οι άλλοι. Ειδικά, όμως, για την περίπτωση των θαλασσίων ζωνών, είναι, εκ της φύσεως του αντικειμένου, απαραίτητη η αποδοχή του γείτονα, που ενδεχομένως επηρεάζεται. Αυτό σημαίνει ότι η συνεννόηση και, εν τέλει, ο συμβιβασμός είναι απαραίτητα.

Συνεπώς, έχει απόλυτο δίκιο ο σημερινός υπουργός, Νίκος Δένδιας, όταν υποστηρίζει ότι με τη συγκεκριμένη συμφωνία η Ελλάδα αυξάνει τη γεωγραφική επικράτειά της. Δεν έδωσε τίποτε το οποίο να είχε προηγουμένως· μόνο κέρδισε!  

Αντιλαμβάνομαι ότι ο Ν. Κοτζιάς εκφράζει, με τις αντιρρήσεις του, την παραδοσιακή στάση της εθνικώς υπερήφανης ακινησίας στα λεγόμενα εθνικά θέματα, με την οποία το μόνο που έχουμε πετύχει είναι η εξασθένηση των θέσεών μας, αφού η ακινησία δεν είναι παρά η άρνηση μιας εξελισσόμενης πραγματικότητας.
 

Και πέραν αυτού, όμως, όταν ο Ν. Κοτζιάς προτιμά τη συντήρηση της εκκρεμότητας με την Ιταλία στο ψυγείο της διπλωματίας επειδή διαφωνεί με τον συμβιβασμό στο θέμα των Στροφάδων και των Διαποντίων, η θέση του αυτή...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα ελληνοτουρκικά, ο Νίκος Κοτζιάς-"γουί αρε δε γουορλντ" και η γοητεία της πομφόλυγος

Του Μανόλη Καψή 

Ηταν μια μεγάλη επιτυχία της εφημερίδας "Τα Νέα" που δεν έτυχε της απαιτούμενης προσοχής. 

Δεν είναι λίγο να φιλοξενείς άρθρο του Νίκου Κοτζιά για τα ελληνοτουρκικά (ναι του Νίκου Κοτζιά...), γεγονός που θα ζήλευαν και οι New York Times και η Washington Post και η Monde μαζί (και χώρια). Κανονικά δεν θα έπρεπε να φιλοξενηθεί απλώς στην σελίδα 39. Θα έπρεπε να μοιραστεί σε ξεχωριστό δερματόδετο τόμο με χρυσή γραμματοσειρά, ώστε να παραμείνει στο αρχείο όποιου θέλει να λάβει τα φώτα του κ. Καθηγητή.
 

Εν πάση περιπτώσει, ίσως από σεμνότητα ο κ. Καθηγητής (όχι της Οξφόρδης, του ΠΑΠΕΙ) δέχθηκε να δημοσιευθεί το άρθρο του, εκεί όπου φιλοξενούνται τα άρθρα των κοινών θνητών. Από τον τίτλο και μόνο, ο προσεκτικός αναγνώστης καταλάβαινε αμέσως (υποθέτω με το σχετικό δέος), ότι είχε να κάνει με ένα πόνημα βαθιάς περισυλλογής. Μια συνεκτική ανάλυση όλου του φάσματος των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. (Ευκολάκι άλλωστε για τον κ. Καθηγητή). "Διεθνείς αλλαγές, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και η υπόθεση του Εβρου”, ήταν ο τίτλος του πονήματος του κ. Καθηγητή (όχι του Χάρβαρντ αλλά του ΠΑΠΕΙ).

Ήταν προφανές, ότι ο Καθηγητής Νίκος Κοτζιάς (όχι του Μαρβούργου, αλλά του ΠΑΠΕΙ…) είχε διακόψει για λίγο τον βαθύ συλλογισμό του για τη διεθνή πολιτική. Και αποφάσισε να δώσει τα φώτα του στους ασκούντες την εξωτερική πολιτική σήμερα, ώστε να καταφέρουν να αντιμετωπίσουν την τουρκική απειλή.
 

Δυσκολεύομαι, από σεβασμό στο αναλυτικό και βαθύ πνεύμα του κ. Καθηγητή (μόνο του ΠΑΠΕΙ), στις λεπτές nuances που εντοπίζει κανείς πίσω από τις γραμμές, να μεταφέρω με ακρίβεια την ανάλυση της γεωπολιτικής συγκυρίας στην Ανατολική Μεσόγειο, στην οποία επιδίδεται -παίζοντας προφανώς στα δάχτυλα του ενός χεριού τις διεθνείς ισορροπίες- και πάω κατευθείαν στο βαθυστόχαστο συμπέρασμα. Τι πρέπει να κάνουν οι ερασιτέχνες που κυβερνούν σήμερα, ώστε να αντιμετωπίσουν την τουρκική απειλή;
 

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα; 

Κρατείστε την αναπνοή σας. Αντιγράφω (με δέος φυσικά): "Να αποκτήσει ένα στρατήγημα για την αντιμετώπιση αυτών των μεθοδεύσεων. Πυρήνας του πρέπει να είναι οι σαφείς κόκκινες γραμμές και η πρόβλεψη αντιμετώπισης τουρκικών παραβιάσεών τους. Να ενημερώσει γι αυτές τις γραμμές την ίδια την Τουρκία και τη διεθνή κοινότητα. Οι καλές εξηγήσεις ίσως να γίνουν κάποτε φιλίες. Οι υποχωρήσεις γίνονται δουλεία”.
 

Το συμπέρασμα της βαθιάς ανάλυσης του κ. Καθηγητή και πρώην ΥΠΕΞ, είναι ότι χρειάζονται "κόκκινες γραμμές” και ότι η εθνική γραμμή πρέπει να είναι κάτι σε στιλ ότι "οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους”... 

Μένω ενεός. Η κλασική ατάκα κάθε πολιτευτή για τα εθνικά θέματα σε όλα τα πρωινάδικα περί κόκκινων γραμμών, ήταν το βαθυστόχαστο συμπέρασμα του Νίκου Κοτζιά;  

Εγραψε άρθρο για να μας πει το αυτονόητο; 

 Η αλήθεια είναι ότι αισθάνθηκα, παρά το δέος, μια μικρή απογοήτευση. Η αποθέωση της κοινοτοπίας... Πομφόλυγες σερβιρισμένες ως αναλύσεις εξωτερικής πολιτικής. Το προφανές ως πρωτότυπο και προϊόν ανάλυσης.

Αλλά η συνέχεια ήταν επίσης αποκαλυπτική: "Να πάψουν οι αρμόδιοι να μιλούν τόσο πολύ, έγραψε ακόμα ο Νίκος Κοτζιάς. Να μελετούν και να σκέφτονται περισσότερο, καθότι δεν γνωρίζουν το αντικείμενο.  (σ.σ. Ενώ ο κ. Κοτζιάς έχει εκπαιδευτεί από νεαρά ηλικία στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ειδικά δε σε αυτά της Κεντρικής Ευρώπης, επί εποχής υπαρκτού σοσιαλισμού. Οι αναλύσεις του έχουν γράψει ιστορία, άσχετα αν εκείνος ομολόγησε ότι έγραφε ανοησίες…). Στην εξωτερική πολιτική μιλά κανείς λίγο, προκειμένου να ακούγεται και να έχει χρόνο να αναστοχάζεται και να προωθεί συγκροτημένα μια στρατηγική”, πρόσθεσε.
 

Αυτό μάλιστα. Αυτό λέγεται σοφία. Συμπυκνωμένη.  

Να μιλάτε λιγότερο, είναι η βαθυστόχαστη συμβουλή του κ. Καθηγητή στους ασκούντες την εξωτερική πολιτική.
 

Άντε τώρα να του εξηγήσεις ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Όλα τα ΄χαμε, έσκασε μύτη και ο "γουι αρε δε γουορλντ"-Κοτζιάς!!!

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Καλά όλοι οι υπόλοιποι, ας πούμε ότι κάτι εκπροσωπούν φωνάζοντας για τον Έβρο. Ο Βελόπουλος ή ο Σύριζα ή οι Χρυσαυγίτες που έχουν βγει και γαβγίζουν. Ο Κοτζιάς όμως τι παριστάνει, ποιον εκπροσωπεί;  

Βουλευτής δεν είναι, τις διαφορές του με τον Καμένο δεν τις έλυσε ακόμα στα δικαστήρια, σε ποιο κόμμα ανήκει δεν έχουμε ιδέα, η θητεία του ως υπουργού έληξε με τον χειρότερο τρόπο, τι θέλει τώρα και ανακατεύεται;

Και μάλιστα ανακατεύεται παριστάνοντας τον πατριώτη;  

Ή μάλλον για να ακριβολογώ, κατηγορώντας άλλους ότι δεν είναι πατριώτες. Αυτός που δίχως να ερωτηθεί από κανέναν, την ώρα της αποχώρησης του ανακοίνωσε ότι διπλασιάζει(!) την έκταση της Ελλάδας με τα 12 μίλια που είχε έτοιμα στο συρτάρι (αλήθεια τι απέγινε αυτό που το υποσχέθηκε και ο Τσίπρας;), τώρα βγάζει μειοδότη τον Δένδια και τον Μητσοτάκη;

Δεν λύνει λέω εγώ τα πολιτικοϋπαρξιακά του πριν ξαναθυμηθεί τα νιάτα του στο ΚΚΕ, όταν έβγαζε πουλημένο και μειοδότη όποιον δεν ήταν με τον Μπρέσνιεφ;  

Και μετά προσκολλήθηκε στον Γιωργάκη για να του την κοπανήσει όταν δεν τον έκανε υπουργό εξωτερικών και να προσκολληθεί στον Τσίπρα που τελικά προτίμησε τον Καμένο, οποίος τον κατηγορούσε μέσα στο υπουργικό συμβούλιο για κλέφτη. Και που τώρα ξανασυζητά με τον Τσίπρα να επανενταχθεί στο μέτωπο των «δημοκρατικών δυνάμεων», θού Κύριε φυλακήν τω στόματι μου.

Και μιλά με μοναδικό του παράσημο την συμφωνία των Πρεσπών, που ακόμα δεν έχει καταλάβει κανείς την χρησιμότητα της, εκτός από την έγκριση της Μέρκελ τότε στον Τσίπρα να δώσει προεκλογικά το 500άρικο που τελικά τον κατέστρεψε μαζί με όλα τα υπόλοιπα.  

Θα μου πείτε, τι έπαθες τώρα και τα 'βαλες ξαφνικά με τον Κοτζιά; Ποιος ασχολείται μαζί του και ασχολείσαι εσύ;

Για να είμαι ειλικρινής, του το φύλαγα από τότε που πετάχτηκε σαν προπετής νεανίας και...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ποινική δίωξη κατά Κοτζιά από την Εισαγγελία Πρωτοδικών για την απάτη επί δικαστηρίω

Η Athens Review of Books έκανε γνωστό πως, σύμφωνα με τη Διάταξη 3159/2019 του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, «για την έτερη πράξη, η οποία έχει τελεστεί με την κατάθεση προτάσεων ενώπιον του Εφετείου Αθηνών στις 4.3.2015 από τον εδώ εγκαλούμενο [Ν. Κοτζιά], θα ασκηθεί σχετική ποινική δίωξη».

Σε σχετική της ενημέρωση, αναφέρει επίσης:

Ας θυμηθούμε τι είχε καταθέσει στις Προτάσεις του ο τότε κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
1. «…εξελέγην αναπληρωτής Καθηγητής στο εν λόγω Πανεπιστήμιο [Μαρβούργου]… Συν τοις άλλοις, το θέρος του 2001, λόγω της θέσης Καθηγητού που κατείχα στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στο Ηνωμένο Βασίλειο και πριν από την ανάληψη καθηκόντων στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στις ΗΠΑ…». Αυτούς τους ισχυρισμούς διέψευσαν και τα τρία πανεπιστήμια, τις απαντήσεις των οποίων μάλιστα έφερε στη Βουλή η κα Ντόρα Μπακογιάννη.

2. Ότι βαλθήκαμε να τον συκοφαντήσουμε, όταν αποφασίσαμε να στηρίξουμε με πάθος το μνημόνιο και μάλιστα «από σημαντικές κρατικές θέσεις» ‒ εμείς διωκόμενοι και χωρίς καμιά κρατική θέση κι αυτός κορυφαίος υπουργός!

Η ιδιοκτήτρια και ο διευθυντής της Athens Review of Books είχαν καταθέσει μήνυση εναντίον του Κοτζιά στις 4.6.2015, αφενός μεν για τις πράξεις της συκοφαντικής δυσφήμησης κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή και, αφετέρου, για την απάτη επί δικαστηρίω που διέπραξε με απύθμενα ψεύδη όπως τα παραπάνω. 

Όσον αφορά το σκέλος της συκοφαντικής δυσφήμησης, αφέθηκε να παραγραφεί λόγω 18μήνου καθώς ο Πολυκαθηγητής Κοτζιάς τότε ήταν πανίσχυρος υπουργός, ωστόσο η απάτη επί δικαστηρίω κατά την εν λόγω διάταξη παραμένει.

Τέλος, παρότι μη αξιόποινο αλλά χαρακτηριστικό της όλης διανοητικής καταστάσεως του Πολυκαθηγητή, για λόγους αναψυχής αξίζει να αναφέρουμε ότι έγραφε ανάμεσα στα καθηγητικά του παραληρήματα και τα παρακάτω:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ιδεολογική τρομοκρατία

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
 

Η λασπομαχία των κ. Κοτζιά και Καμμένου αναμένεται με δικαιολογημένο ενδιαφέρον από το φιλοθεάμον κοινό. Εξίσου έτοιμοι και οι δύο για χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, υπόσχονται συγκλονιστικές αποκαλύψεις, κρυμμένους θησαυρούς και υπέρβαση των κανόνων της πολιτικής ευπρέπειας. Ποιος θα αποδειχθεί ισχυρότερος; 

Η τετραετία μετέτρεψε τη δημοκρατία σε τέχνη εξόντωσης του αντιπάλου, και δύο εκ των πρωταγωνιστών της καλούνται να επιδείξουν για ακόμη μία φορά τα ταλέντα τους. 

Υπερπαραγωγή για τους οφθαλμολάγνους της κατάντιας μας.

 

Δεν ισχύει το ίδιο και για την υπόθεση της πνευματικής επιθεώρησης Athens Review of Books, που εδώ και δύο χρόνια παλεύει να επιβιώσει παρά την οικονομική ασφυξία που της επέβαλαν δικαστικές αποφάσεις. Ο κ. Κοτζιάς θεώρησε ότι έθιγε την τιμή και την υπόληψή του ο χαρακτηρισμός «γκαουλάιτερ του σταλινισμού», έσυρε την εκδότρια Μαρία Βασιλάκη στα δικαστήρια, με αποτέλεσμα να επιτύχει τη δέσμευση των λογαριασμών της, καθώς και όλων των εσόδων που προέρχονται από τις πωλήσεις μέσω του πρακτορείου διανομής. Η υπόθεση δεν έχει δώσει πρωτοσέλιδα και δεν προκαλεί το ενδιαφέρον, διότι οι δυνάμεις των δύο «αντιπάλων» ήσαν άνισες. Από τη μια, ο παντοδύναμος τότε υπουργός Εξωτερικών και, από την άλλη, μια επιθεώρηση πνευματικού προβληματισμού που μόνα της όπλα είναι ο διάλογος και ο αγώνας των ιδεών. Ενα autodafé στα μέτρα της ιδεολογικής τρομοκρατίας.

 

Δεν θα αναφερθώ στα πεπραγμένα του κ. Κοτζιά. Θα υπενθυμίσω μόνον ότι ο χαρακτηρισμός «γκαουλάιτερ του σταλινισμού» πρόκειται για αξιολογική κρίση, ήτοι έκφραση γνώμης. 

 Προ μηνών, άνθρωποι των γραμμάτων, μεταξύ αυτών και βραβεία Νομπέλ, είχαν υπερασπιστεί την επιθεώρηση, με επιστολή τους προς τους κ. Γιούνκερ και Τουσκ. Στην πραγματικότητα, υπερασπίζονταν την ελευθερία της γνώμης.  

Το ίδιο έπραξε και ο κ. Μητσοτάκης. Είναι μία από τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στη δημοκρατία και στον σταλινισμό.  

Η δημοκρατία σέβεται και υπερασπίζεται την έκφραση γνώμης.  

Ο σταλινισμός την εντάσσει στο σύστημα εξουσίας του και την αντιμετωπίζει όπως αντιμετωπίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη επιβεβαίωση του χαρακτηρισμού που απέδωσε το περιοδικό στον κ. Κοτζιά από την ίδια του τη στάση.

 

Στους καιρούς της διαδικτυακής ατάκας, η αρθρογραφία που φιλοξενούν αυτά τα περιοδικά είναι είδος πρώτης ανάγκης για τη δημοκρατία των γραμμάτων. Εκτός από την ηθική και ψυχική ταλαιπωρία που έχει υποστεί αυτά τα χρόνια η εκδότρια του Athens Review of Books, η οικονομική ασφυξία το απειλεί τώρα και με φυσικό θάνατο.  

Το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι ότι...

(ΑΝΘ)ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Οι «μοναχοφάηδες» του Κοτζιά και η τουρκική «απέραντη απειλή»

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

    Πριν από χιλιάδες χρόνια ο Sun Tzu έγραψε την γνωστή ρήση: «εάν γνωρίζεις τον εχθρό σου και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου ούτε τον εχθρό σου θα νικηθείς σε κάθε μάχη».

Επιτακτικά λοιπόν τίθενται τα εξής ερωτήματα: Ποιοι είναι μοναχοφάηδες; Οι Έλληνες ή οι Τούρκοι; Γνωρίζουμε κάποιον σοβαρό Έλληνα πολιτικό ή επιστήμονα μοναχοφάη; Κάποιον δηλαδή που να εγείρει αναθεωρητικές αξιώσεις κατά γειτονικών κρατών κατά παράβαση των διεθνών συμβάσεων και του διεθνούς δικαίου; Ζήτησε ή δεν ζήτησε η Ελλάδα στο παρελθόν να αποφανθούν τα αρμόδια διεθνή δικαστήρια και η Τουρκία αρνήθηκε; Ποιος απειλεί ποιον και πως; Ποιος επί δεκαετίες δημιουργεί παράνομα τετελεσμένα στην Κύπρο και στην βάση αυτών επιδιώκει πλήρη επικυριαρχία;

Ανάλογα με τις απαντήσεις σε αυτά και άλλα παρεμφερή ερωτήματα καταδεικνύεται το κατά πόσο γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζουμε τον αντίπαλο και τον εαυτό μας. Εάν γνωρίζουμε, επίσης, τις θεμελιώδεις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου. Στο σημείο αυτό -και επειδή μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά έργο το οποίο θεωρείται η «βίβλος των διεθνών σχέσεων»- όποιοι μιλούν για την εξωτερική πολιτική και κυρίως όποιοι αναλαμβάνουν θέσεις μεγάλης πολιτικής ευθύνης, καλά κάνουν να σκεφτούν την πλανητικά αποδεκτή –πλην Ελλάδας– θέση του Hans Morgenthau: «βιώσιμο είναι το κράτος που διαθέτει επαρκή ισχύ για να εφαρμόσει τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου για την επικράτειά του».

Συναφώς, η επικράτεια κάθε κράτους είναι έσχατη λογική για όλους και η ασφάλεια και ακεραιότητά της εξίσου υποχρεωτική για όλους. Κάθε κράτος, ιδιαίτερα αυτά που αμύνονται κατά απειλών, μεριμνούν τόσο για επαρκή ισχύ όσο και για εύρωστη εθνική αποτρεπτική στρατηγική. Μια τέτοια στρατηγική είναι ανέφικτη και άσκοπα τα κονδύλια που διατίθενται για την άμυνα. Εάν οι ιθύνοντες δεν γνωρίζουν, ή κάνουν πως δεν γνωρίζουν, ότι ο κατευνασμός ενός επιθετικού και αναθεωρητικού κράτους οδηγεί σε ήττα χωρίς μάχη, ή σε διακρατικό ανορθολογισμό που προκαλεί μεγάλη ένοπλη σύρραξη.

Όμως, ο σκοπός ενός αμυνόμενου κράτους όπως η Ελλάδα που αντιμετωπίζει ένα μοναχοφαές απειλητικό κράτος, την Τουρκία, είναι αφενός η αποτροπή του πολέμου, αφετέρου η εκπλήρωση των προνοιών του διεθνούς δικαίου που την αφορούν. 

 Η εξόφθαλμη αλήθεια, την οποία πλέον κανείς δεν έχει δικαίωμα να παρακάμπτει, είναι η εξής: Φαίνεται πως πολλοί σε θέσεις πολιτικής ευθύνης δεν γνωρίζουν τον αντίπαλό μας ούτε τον εαυτό μας. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο εδώ και δεκαετίες η Ελλάδα έφθασε εδώ που έφθασε.

Επιπρόσθετα, ύστερες στάσεις, συμπεριφορές, δηλώσεις και ενέργειες οδηγούν από το χείρον στο χείριστο.  

Χείρον είναι η ουδετεροποίηση και πλέον η υπονοούμενη συνεκμετάλλευση (στο παρελθόν κάποιοι το μουρμουρούσαν αλλά θεωρούνταν πολιτικά οριακοί). 

Χείριστο είναι εάν τελικά χάσουμε το Αιγαίο. Ήδη η μη εφαρμογή των προνοιών του Δικαίου της Θάλασσας σημαίνει απώλεια κυριαρχίας. Στην στρατηγικά ταραχώδη περιφέρειά μας με την μοναχοφαή απειλητική Τουρκία απέναντι, όλα είναι πιθανά.

Τα αίτια ολισθημάτων και του ορατού κατήφορου είναι πολλά. Οφείλονται για παράδειγμα στο γεγονός ότι η γνώση και σωστή αντίληψη των λογικών που διέπουν τον ανελέητα ανταγωνιστικό και συγκρουσιακό κρατοκεντρικό κόσμο είναι περίπου μηδενική. Για να έλθουμε ξανά στον Sun Tzu, φαίνεται ότι όχι μόνο δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας και τον αντίπαλό μας αλλά δεν γνωρίζουμε και τον κόσμο στον οποίο αμφότεροι ανήκουν.

Πώς να τον γνωρίζουν πολλοί όταν ακόμη και οξυδερκή άτομα δεν μπορούν να εξέλθουν του ωκεανού ιδεολογικών δογμάτων και ιδεολογημάτων, τα οποία αν και από καιρό μπήκαν στα ράφια της ιστορίας, παιδιόθεν ρίζωσαν στο μυαλό τους, στρεβλώνοντας αθεράπευτα την πολιτική τους σκέψη. Παρασύρθηκαν σε παρακρούσεις περί ενός πλανήτη ανθρωπολογικά εξομοιωμένου και πολιτικά εξισωμένου.

Εδώ και ένα αιώνα ποταμοί αρχαϊκού φιλελεύθερου διεθνισμού και κομμουνιστικού διεθνισμού τρέφουν την ξενοκρατία, εξουδετερώνουν κάθε προσπάθεια να αναλυθούν οι προϋποθέσεις μιας αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής, εισάγουν εμφύλιες ιδεολογικές διαιρέσεις, εμποδίζουν την θέαση των ανελέητων λογικών του ανταγωνιστικού (και ολοένα πιο συγκρουσιακού) διεθνούς συστήματος. Μπουρδουκλώνουν τις σχέσεις της Ελλάδας με τις βαθύτερες διαμορφωτικές δυνάμεις της διεθνούς πολιτικής, δηλαδή τις ηγεμονικές δυνάμεις.

Ακόμη πιο σημαντικό, απώλεσαν κάθε δυνατότητα να λειτουργήσουν ταπεινά και εάν κατέχουν αξιώματα να θεωρούν τους εαυτούς τους ανακλητούς εντολοδόχους των εντολέων πολιτών. Ιδεολογήματα από καιρό παρωχημένα έκαναν πολλούς να πιστέψουν ότι είναι εφικτή η κατασκευή μιας πλανητικής πολιτικής ανθρωπολογίας σύμφωνα με το ένα ή άλλο ιδεολογικό δόγμα, ή τις δικές τους δήθεν «πεφωτισμένες» ιδέες.

Διόλου τυχαία ακούμε συχνούς χαρακτηρισμούς για την κοινωνία την οποία παγκοσμιόπληκτοι «πεφωτισμένοι» θεωρούν «μάζα» και τους πολίτες εθνικιστικό ή και φασιστικό «ετερόκλητο όχλο». Φαντασιώνονται ότι επειδή αναρριχήθηκαν σε κάποιες καρέκλες εξουσίας είναι κατάλληλοι να συμμορφώσουν τους πολίτες με πλήθος ανυπόστατων αριστεροδεξιών εθνομηδενιστικών ιδεολογημάτων.

Οδηγούνται έτσι στους προαναφερθέντες αναιδείς και ανοίκειους χαρακτηρισμούς κατά των ήπιων, ψύχραιμων και εμφορούμενων από φιλοπατρία. Μάλλον δεν διάβασαν ή εάν διάβασαν δεν κατάλαβαν τον Ρήγα που περιέγραψε τον Έλληνα της διαχρονίας: «Ο ελληνικός λαός είναι φίλος και σύμμαχος με όλα τα ελεύθερα έθνη. Οι Έλληνες δεν ανακατεύονται εις την διοίκηση των άλλων εθνών, αλλά ούτε είναι εις αυτούς αποδεκτό να ανακατωθούν άλλα έθνη εις την δική τους. Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρό ο οποίος κατακρατεί ελληνικό τόπο».

Το πιο σοβαρό ζήτημα όμως είναι το γεγονός πως...

(ΑΝΘ)ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: "Μοναχοφάηδες" και "γιουσουφάκια"...

Του Κώστα Στούπα

 "Ο ισχυρός προχωρά όσο του επιτρέπει η δύναμη του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του"

Θουκυδίδης

Δεν πρέπει να είμαστε "μοναχοφάηδες" σ’ ό,τι αφορά την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου στην Ανατολική Μεσόγειο, δήλωσε στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών ο πρώην Υπουργός των Εξωτερικών κ. Ν. Κοτζιάς.

Η δήλωση αυτή από πολλούς ερμηνεύτηκε σαν προσπάθεια ενίσχυσης των τουρκικών συμφερόντων στην περιοχή.

Η ακριβής δήλωση του κ. Κοτζιά ήταν: "Αν αρχίσεις στις διεθνείς σχέσεις και είσαι μοναχοφάης λέγοντας ‘όλα δικά μου’, τότε είσαι κι εσύ μέρος του προβλήματος". "Αυτό που πρέπει να κάνεις, και που προσπάθησα να κάνω, είναι και να εξασφαλίσεις την ασφάλεια – με τις δύο τετραμερείς – και να δώσεις μια προοπτική ότι η Τουρκία, όχι στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά στη Μεσόγειο συνολικά, θα συμμετάσχει σε αυτή την οικονομική ανάπτυξη...".

Μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί κάποιο σοβαρό κοίτασμα σε αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ή Κύπρου και Τουρκίας. Το σοβαρό πρόβλημα θα προκύψει αν βρεθεί κάποιο μεγάλο κοίτασμα υδρογονανθράκων ακόμη και  σε μη αμφισβητούμενη περιοχή εντός των ελληνικών ή κυπριακών ορίων.

Τα κοιτάσματα που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα στην Κύπρο είναι μικρά και το όφελος επιθετικού ελέγχου τους ενδεχομένως να μην καλύπτει το πολιτικό και στρατιωτικό κόστος που απαιτείται.

Πιστεύει κανείς πως η Τουρκία θα καθίσει με "σταυρωμένα τα χέρια" αν βρεθεί κάποιο μεγάλο κοίτασμα που θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τα δεδομένα πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος στην περιοχή;

Το 1920 λίγο μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία και λίγο πριν τη Μικρασιατική καταστροφή η Ελλάδα είχε πληθυσμό περί τα 6-7 εκατ. και η Τουρκία περί τα 13 εκατ. Σήμερα η Τουρκία έχει πληθυσμό περί τα 83 εκατ. και η Ελλάδα περί τα 11 εκατ. Το 2050 η Τουρκία θα έχει πληθυσμό περί τα 95 εκατ. και η Ελλάδα περί τα 8  εκατ.

Το 1990 η Ελλάδα είχε ΑΕΠ περί τα 56 δισ. δολ. και η Τουρκία περί τα 75 δισ. δολάρια. Σήμερα η Ελλάδα έχει περί τα 200 δισ. δολάρια και η Τουρκία περί τα 950 δισ. δολάρια. Το 2050 η Τουρκία θα έχει ΑΕΠ περί τα 4 τρισ. δολάρια και η Ελλάδα δύσκολα θα έχει το 1/5 αυτού.

Το 2050 το ισοζύγιο ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας θα μοιάζει με  το ισοζύγιο των υπολειμμάτων της βυζαντινής αυτοκρατορίας που είχε περιοριστεί περί τη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη και των οθωμανικών ορδών που προέλαυναν στην Ανατολή.

Μάταια οι Παλαιολόγοι που είχαν αντιληφθεί τι ήταν αυτό που ακολουθούσε προσπάθησαν να εξαλείψουν το σχίσμα των εκκλησιών και να εξασφαλίσουν την προστασία της Δύσης.

Μετά την συμφωνία του Ελσίνκι το 1999 η Ελλάδα είχε σαφή στρατηγική στην εξωτερική της πολιτική σε σχέση με την Τουρκία. Με τη συμφωνία η Κύπρος έγινε μέλος της Ε.Ε. και η Τουρκία έλαβε τον τίτλο της υποψήφιας χώρας για την Ε.Ε.

Η ελληνική στρατηγική ήταν η υποστήριξη της τουρκικής υποψηφιότητας, αρκεί η Τουρκία να σέβεται κάποιους κανόνες.   

Τα τελευταία χρόνια, μετά την άνοδο Ερντογάν η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για την Ε.Ε. ενώ σε κάποια σημεία δεν διστάζει να βάζει σε αμφισβήτηση και την παρουσία της στο ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία παίρνει αποστάσεις από τη Δύση και το όραμά της είναι η αναβίωση της Οθωμανικής ισχύος με την ίδια στο επίκεντρο και τις γειτονικές χώρες υποτελείς ή έστω δορυφόρους.

Όλα αυτά σημαίνουν πως η μέχρι τούδε  στρατηγική στην εξωτερική μας πολιτική σε σχέση με την Τουρκία έχει ακυρωθεί εκ των εξελίξεων.  

Αυτό που χρειάζεται είναι η εκπόνηση ενός νέου εθνικού σχεδίου ανάσχεσης της τουρκικής ισχύος. 

Μια πολύ καλή τοποθέτηση επί του θέματος έκανε στους Δελφούς η κα Άννα Διαμαντοπούλου, σε πάνελ με θέμα  που πάει η Ευρώπη.

Τόσο εκ των μεγεθών όσο και εκ των εξελίξεων είναι φανερό πως η ρεαλιστικότερη διέξοδος σε σχέση με την εξισορρόπηση της τουρκικής ισχύος στην περιοχή είναι η ενσωμάτωση των ελληνικών συμφερόντων στην ομπρέλα των συμφερόντων της Ε.Ε.

Για να συμβεί αυτό όμως χρειάζονται δυο πράγματα:

α) Η Ελλάδα να εκπονήσει ένα σχέδιο ενσωμάτωσης των συμφερόντων σ’ αυτά της Ε.Ε. με κινήσεις προσχεδιασμένες.

β) Η Ε.Ε. να αποκτήσει μια ομπρέλα συμφερόντων σαφώς καθορισμένων και κυρίως τους θεσμούς και τις υποδομές που θα τα υποστηρίξουν. Τουτέστιν, κοινό υπουργείο ενέργειας, εξωτερικών, άμυνας και φυσικά οικονομικών κλπ.

Τίποτα από τα δύο δεν έχει δρομολογηθεί και αποτελεί ερώτημα αν  στην Ε.Ε. τα επόμενα χρόνια θα επικρατήσουν οι κεντρομόλες ή οι φυγόκεντρες δυνάμεις.

Η εγγύηση που παρέχουν οι ΗΠΑ είναι στρατηγικής σημασίας και χρήσιμη αλλά οι ΗΠΑ είναι μακριά από την περιοχή και ενεργειακά δεν εξαρτώνται οι ίδιες. Οι ΗΠΑ κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου εξασφάλισαν την παραμονή της Ελλάδας στον ελεύθερο κόσμο όπως είχε σχεδιάσει ο Τσώρτσιλ...

Οι ΗΠΑ είναι μακριά όμως και καθώς το κόστος του ρόλου του παγκόσμιου χωροφύλακα έχει μεγαλώσει ενδεχομένως κάποια στιγμή να αποφασίσουν να αποσυρθούν στην ήπειρό τους. Η ευκολία με την οποία εγκατέλειψαν του Κούρδους της Συρίας είναι χαρακτηριστική.

Η κοινή γνώμη των  ΗΠΑ πριν το Β΄Π.Π. ήταν υπέρ του απομονωτισμού και της μη εμπλοκής στον πόλεμο. Αυτό άλλαξε μόνο μετά την επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ. Τίποτα δεν αποκλείει την επιστροφή στο απομονωτισμό.

Παλαιότερα είχαμε γράψει για την παγίδα του Θουκυδίδη σε σχέση με την ανατροπή ισχύος μεταξύ δυο δυνάμεων σχετικά με την ανάδυση της Κίνας έναντι των ΗΠΑ. Η ανατροπή της ισορροπίας και μεγέθυνση της διαφοράς μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχει κάποιες αναλογίες...

Γράφαμε σε παλιότερο άρθρο για την "παγίδα του Θουκυδίδη:

(ΑΝΘ)ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Κοτζιάς: Ο Έλληνας «μοναχοφάης», η «αδικημένη» Τουρκία και στο βάθος συνεκμετάλλευση

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΛΥΓΕΡΟΥ

    Από το «όλοι μαζί τα φάγαμε» στο «μην τα φάμε μόνοι μας»! Κάτι συμβαίνει με τον πρώην υπουργό Εξωτερικών. Ίσως ο Νίκος Κοτζιάς ανακάλυψε τον Λεό Μπουσκάλια, τον συγγραφέα της αγάπης. Ίσως τον συνεπήρε το βιβλίο σταθμός που φέρει τον τίτλο: «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις». Ό,τι και αν είναι, μοιάζει να διακατέχεται από μία ασυγκράτητη διάθεση γενναιοδωρίας. Επιθυμεί διακαώς να χτίσει γέφυρες, να αναγεννήσει φιλίες από τις στάχτες τους, ακόμα και αν αυτό απαιτεί εθνικές παραχωρήσεις.

Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς την παρέμβαση που έκανε στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών;

 Δικαιολογώντας τον Ταγίπ Ερντογάν αναφέρθηκε σε «μοναχοφάηδες», λέγοντας ότι δεν πρέπει να είμαστε τέτοιοι και πρέπει και η Τουρκία να έχει έσοδα από την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η δήλωσή του, μάλιστα, συνέπεσε με την ανακάλυψη του κοιτάσματος στον στόχο “Γλαύκος” στην κυπριακή ΑΟΖ.

Όπως είναι γνωστό, η Άγκυρα χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να εμποδίσει το ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεν τόλμησε, όμως, να εμποδίσει τη γεώτρηση της αμερικανικής ExxonMobil, όπως δεν είχε τολμήσει να εμποδίσει τη γεώτρηση της γαλλικής Total στον στόχο “Καλυψώ”. Παρόλα αυτά, στην περιοχή βρίσκεται σε εξέλιξη ένα επικίνδυνο μπραντεφέρ.

«Αν αρχίσεις στις διεθνείς σχέσεις και είσαι μοναχοφάης λέγοντας ‘όλα δικά μου’, τότε είσαι κι εσύ μέρος του προβλήματος» είπε ο Νίκος Κοτζιάς, προσθέτοντας: «Αυτό που πρέπει να κάνεις και που προσπάθησα να κάνω είναι και να εξασφαλίσεις την ασφάλεια –με τις δύο τετραμερείς– και να δώσεις μια προοπτική ότι η Τουρκία, όχι στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά στη Μεσόγειο συνολικά, θα συμμετάσχει σε αυτή την οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να βρεις τρόπους οργάνωσης επιχειρηματικούς, τις μπίζνες, της δουλειάς, που να συμμετάσχει σε αυτό που της αντιστοιχεί και της αρμόζει».

Πολύ θολές κουβέντες όλα τα παραπάνω. Αν τις “ξύσεις” το μόνο νόημα που βγάζουν είναι κάποιου είδους συνεκμετάλλευση με την Τουρκία. Κι αυτό, επειδή κανείς δεν αμφισβήτησε τα όποια δικαιώματα παραχωρεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στην Τουρκία και στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Άρα, τα λόγια του αφορούν ελληνικά δικαιώματα που η Άγκυρα αμφισβητεί.

Δεν πρόκειται για αυθαίρετο συμπέρασμα. Στην ίδια ομιλία του, χωρίς να ερωτηθεί, έθεσε ζήτημα Καστελόριζου. «Αν νομίζεις, όπως κάνουν μερικοί στην Ελλάδα, ότι η Τουρκία με χιλιάδες μίλια δεν έχει ΑΟΖ, δεν έχει τίποτα και όλη η ΑΟΖ είναι -ξέρω εγώ- το Καστελόριζο έχει το 100% έχει όλη την περιοχή, δεν είναι έτσι. Τα πράγματα θέλουν προσοχή, φιλική πολιτική, διεθνές δίκαιο και να τον βάζεις και τον άλλο στο παιχνίδι, για να κατευνάζεις».

Νάτος, λοιπόν, ο “λαγός”! 

Ποιος άραγε ισχυρίσθηκε ότι λόγω Καστελόριζου η Ελλάδα έχει δική της όλη την υφαλοκρηπίδα και η Τουρκία τίποτα. Είναι η Άγκυρα που ισχυρίζεται ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο. Ο Νίκος Κοτζιάς ξιφομαχεί με φαντάσματα, επειδή δεν τόλμησε να ξεστομίσει αυτό που εμμέσως πλην σαφώς λέει: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Άλλη μια χρονιά ξεκινά με ένα μίνι-έπος του συντρόφου Κοτζιά (Η πρωτοχρονιάτικη ποίηση του σπουδαίου αυτού πολιτικού-ποιητή-διανοούμενου)

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Πέρυσι, στις 2 Ιανουαρίου του 2018, το πρώτο «...και μπράβο τους» της χρονιάς ήταν αφιερωμένο στον σύντροφο Νίκο Κοτζιά, ο οποίος είχε υποδεχτεί τη νέα χρονιά με ένα μικρό, αλλά απύθμενης (χωρίς πάτο δηλαδή) ευαισθησίας, ποιήμα. 

Αφού εκείνος έκανε το ίδιο και φέτος δεν βλέπω κανέναν λόγο να μην ξεκινήσω μια παράδοση στην οποία κάθε πρώτο «...και μπράβο τους» για κάθε χρονιά, θα ξεκινάει με την πρωτοχρονιάτικη ποίηση του σπουδαίου αυτού πολιτικού-ποιητή-διανοούμενου.

 

Για φέτος, λοιπόν, η χρονιά ξεκινάει με αυτό:

 

Στη φετινή υποδοχή του νέου έτους παρατηρούμε ότι ο σύντροφος Κοτζιάς έχει πατήσει το caps lock και αφήνει τους στίχους του όχι απλώς να γεννήσουν αλλά να φωνάξουν την ελπίδα. Οι εποχές άλλαξαν και ο ρόλος τους ποιητή δεν είναι πια να συνοδεύσει ονειροπολήσεις και να ακομπανιάρει πόθους, αλλά να αφυπνίζει. Και αυτό ο σύντροφος Κοτζιάς το καταφέρνει με το παραπάνω, κραυγάζοντας την άρνηση του να υποχωρήσει ή να παραδοθεί και δηλώνοντας με σθένος την διάθεση του να συνεχίσει τη μάχη (την οποία δεν γνωρίζουμε εναντίον ποιού τη δίνει αλλά πρέπει να είναι ιδαιτέρως σημαντική, όπως όλες οι μάχες που δίνουν οι σημαντικοί άνθρωποι).

 

Κάποιοι φίλοι της Ποίησης παρατήρησαν πως το μικρό αυτό έπος θα ήταν ακόμα πιο σπουδαίο με κάποιες μικρές αλλαγές. Αν, ας πούμε, στη θέση της λέξης «ΑΥΡΑ» υπήρχε η λέξη «ΣΑΥΡΑ», αν η λέξη «ΧΟΡΔΕΣ» έδινε τη θέση της στη λέξη «ΠΟΡΔΕΣ» ή αντί για «ΝΕΥΡΩΝΕΣ» ο Ποιητής έγραφε «ΝΕΡΩΝΕΣ», μπορεί – λένε - το μήνυμα του συντρόφου Κοτζιά να ήταν ακόμα πιο εύστοχο και αφυπνιστικό. Αλλά αυτό μικρή σημασία έχει καθώς η ευστοχία της κάθε λέξης, η δύναμη που ασκεί η κάθε φράση, είναι βέβαιο πως θα αφήσουν το αποτύπωμα τους, όχι μόνο στην νεοελληνική λογοτεχνία, αλλά σε κάθε πτυχή του 2019.  

Όπως ακριβώς συνέβη και με το 2018 και αυτό το μίνι-έπος

 
 

Και όπως ακριβώς συνέβη με το 2017

Και μπράβο του και Καλή Χρονιά!

 

Υ.Γ. Κάποιοι επιπόλαιοι (και σίγουρα απαίδευτοι και ακαλλιέργητοι) έσπευσαν να παρομοιάσουν τον ποιητή Κοτζιά με...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Κάτι περίεργο συνέβη με την απειλή εναντίον του Κοτζιά - Φοβάται κάτι ο Αλέκσης ή απλώς δεν καταλαβαίνει;

Tου ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Προχθές, ο πρώην υπουργός των Εξωτερικών σύντροφος Κοτζιάς, κατήγγειλε μια τηλεφωνική απειλή κατά της ζωής του. Στη συνέχεια, μέσω της «κίνησης» με το μεγαλοπρεπές –αντάξιο του ιδρυτή της– όνομα «Πράττω» εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία έλεγε πως η αιτία της απειλής ήταν η πρόταση του για τον έλεγχο των μυστικών κονδυλίων.


Ο σύντροφος πρωθυπουργός και νυν υπουργός Εξωτερικών τουίταρε δύο απανωτά μηνύματα συμπαράστασης στον σύντροφο Κοτζιά, παρουσιάζοντας ως αιτία της απειλής τις θέσεις του συντρόφου Κοτζιά για τα εθνικά θέματα και κατηγορώντας τον τυφλό εθνικισμό και τον κατηφορο στον οποίο αυτός οδηγεί.

 

Συνήθως οι συμπαραστάτες στους απειλούμενους, ιδιαιτέρως όταν κάθονται στα έδρανα του ίδιου κόμματος, δεν έχουν τέτοια διάσταση απόψεων και είθισται η εκτίμηση του θύματος για την αιτία της απειλής να γίνεται αποδεκτή. Εδώ έχουμε το πρωτοφανές ενός συντρόφου που συμπαρίσταται σε έναν άλλο σύντροφο διαψεύδοντάς τον. Και μάλιστα σε κάτι που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να γνωρίζει.
 

Καταλαβαίνω πως καθώς βυθίζεται η ωραία παρέα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μας χαρίσει ιδιαιτέρως σπαρταριστές στιγμές, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται οι στιγμές αυτές θα είναι γεμάτες σκιές από ερωτήματα όπως αυτά:

 

Ο Κοτζιάς λέει ψέματα, όταν δείχνει ως αιτία της απειλής τις προτάσεις του για τα μυστικά κονδύλια;


Πώς είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός να γνωρίζει καλύτερα την πραγματική αιτία της απειλής; 

Δεν είναι αυτό κάτι που μόνο ο απειλούμενος και (πολύ περισσότερο) αυτός που απειλεί, γνωρίζουν;

 

Φοβάται κάτι ο Αλέκσης ή απλώς δεν καταλαβαίνει;

 

Πού είναι...