Πρέσβης ε.τ., πρ. γεν. γραμματεύς ΥΠΕΞ,
εκπρόσωπος της Ελλάδος στο ΔΔΧ επί της προσφυγής της ΠΓΔΜ κατά της χώρας
μας (2008-2011).
Τώρα που η πρόταση δυσπιστίας της Ν.Δ. προς την κυβέρνηση για το
Σκοπιανό απορρίφθηκε και η περιπόθητη συμφωνία των Πρεσπών υπεγράφη,
χρήσιμο πιστεύω θα ήταν να γίνει μία νηφάλια αναφορά στην απόφαση του
Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (ΠΓΔΜ εναντίον Ελλάδος), την οποία ο
Ελλην υπουργός Εξωτερικών επικαλέσθηκε ενώπιον της Βουλής (15/6/2018),
για δύο λόγους:
Πρώτον, για να υπογραμμίσει ότι η χώρα μας καταδικάστηκε
για ένα βέτο (Βουκουρέστι), το οποίο στην πραγματικότητα δεν ήσκησε και
δεύτερον ότι η καταδίκη αυτή δυσχέρανε τη διμερή του διαπραγμάτευση για
το ονοματολογικό, με τον ομόλογό του Σκοπιανό ΥΠΕΞ.
Με τις ιδιότητες που οι κατά καιρούς πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΕΞ μου
ενεπιστεύθηκαν και τις οποίες αποφεύγω, για λόγους συντομίας να παραθέσω
ενταύθα, απαντώ και στους δύο ανωτέρω ισχυρισμούς του Ελληνος ΥΠΕΞ, οι
οποίοι δυστυχώς είναι ανακριβείς και αστήρικτοι.
Εξηγούμαι:
Πρώτον: H ομόφωνη απόφαση της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο
Βουκουρέστι (2008) ορίζει ότι η ΠΓΔΜ θα κληθεί να διεξαγάγει ενταξιακές
διαπραγματεύσεις στη Συμμαχία μετά την επίλυση του ονοματολογικού της. Η
Ελλάς είχε καταστήσει σαφές ότι δεν θα συναινούσε για πρόσκληση της
ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ χωρίς προηγούμενη επίλυση. Η επιτυχία μας στο Βουκουρέστι
ήταν ότι, χωρίς ελληνικό βέτο, η απαίτησή μας έγινε ομόφωνη νατοϊκή
απόφαση.
Δεύτερον: H ομόφωνη απόφαση του Βουκουρεστίου κατά λέξιν επανελήφθη
στις επόμενες πέντε Συνόδους Κορυφής της Συμμαχίας μέχρι και το 2016.
Τρίτον: Ενώπιον του πολιτικού σοκ που υπέστη στο Βουκουρέστι, η τότε
σκοπιανή κυβέρνηση αποφάσισε (σε μια προφανή κίνηση φυγής προς τα
εμπρός), να φέρει το ζήτημα εντάξεως της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, στο ΔΔΧ.
Γνωρίζοντας ότι της ήταν πολιτικά αδύνατον να εγκαλέσει την ίδια τη
Συμμαχία, για την ομόφωνη απόφασή της, προσέφυγε κατά της Ελλάδος για
παραβίαση της διμερούς Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995.
Τέταρτον: Ούτε τα Σκόπια μέσω της προσφυγής τους, ούτε πολύ
περισσότερο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μέσω της αποφάσεώς του,
ζήτησαν ή αποφάσισαν (αντιστοίχως) καταδίκη της Ελλάδος για δήθεν
παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, το
μεν σκοπιανό αίτημα ήταν διακηρυκτικού χαρακτήρος, η δε απόφαση του
Δικαστηρίου απλώς διαπιστωτική και δη κατά το ένα σκέλος της, δεδομένου
ότι το δεύτερο σκέλος ήταν απλώς απορριπτικό όλων των άλλων ισχυρισμών
και αιτημάτων των Σκοπίων.
Πέμπτον: Και ειδικότερα, τα μεν Σκόπια ζήτησαν, πρώτον, από το ΔΔΧ να
αποφασίσει (adjudge) και να διακηρύξει (declare), ότι η Ελλάς με τη
στάση της στο Βουκουρέστι παρεβίασε το σχετικό άρθρο της Ενδιάμεσης
Συμφωνίας, που απαγορεύει εναντίωσή μας (objection) σε ένταξή τους σε
διεθνείς οργανισμούς με το προσωρινό όνομα (FYROM), και δεύτερον το
Δικαστήριο να καλέσει την Ελλάδα να μην πράξει το ίδιο στο μέλλον στο
ΝΑΤΟ και σε κανέναν άλλον Διεθνή Οργανισμό (π.χ. Ε.Ε.).
Εκτον: Σε σχέση με τα ανωτέρω το Δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει το πρώτο
σκοπιανό αίτημα, αλλάζοντας όμως το λεκτικό του από διακήρυξη σε
διαπίστωση (finds) και απέρριψε ρητά (ή χρησιμοποιούμενη λέξη του είναι
rejects) όλα τα υπόλοιπα σκοπιανά αιτήματα που αφορούσαν στο μέλλον.
Εβδομον:
