ΣΥΡΙΖΑίου εθνικού διαμερισματοσυλλέκτη κωμωδία

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟ ΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μία επιτροπή γιαουρτώματος (με πρόεδρα τον Παπαδημούλη....) Ρε ου να χαθείτε να χάνεστε ξεφτιλισμένοι...

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Για την επίθεση, με γιαούρτια, στον Θάνο Πλεύρη, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είπε κουβέντα. Ούτε η εκπρόσωπός του.  

Λογικό. Μπορεί να τους παρεξηγούσαν στη βάση. 

Μίλησε όμως ο Δημήτρης Παπαδημούλης. Αλλά θα ήταν καλύτερο να μην το κάνει. Αφού έγραψε ότι η επίθεση είναι απολύτως καταδικαστέα και ζήτησε η εύλογη οργή να εκφραστεί στις κάλπες, σημείωσε ότι «τέτοιες ενέργειες επιτρέπουν στους θύτες να εμφανίζονται ως θύματα». Κοινώς είπε στα «παιδιά» ότι είχαν δίκιο, αλλά, εντάξει, δεν έπρεπε να επιτρέψουν στον Πλεύρη να εμφανίζεται ως θύμα. Λες και αν δεχθείς οικογενειακώς γιαούρτια υπάρχει περίπτωση να είσαι και κάτι άλλο εκτός από θύμα.  

Αντίστοιχες θέσεις, με πανηγυρικό ύφος εξέφρασαν και αρκετοί λογαριασμοί στα social media που, κατά τα λοιπά, κόπτονται για την κοινωνική δικαιοσύνη, την πολιτική ορθότητα κ.λ.π. 

Διαβάσαμε μάλιστα ως και ότι το γιαούρτωμα αποτελεί παραδοσιακή μορφή διαμαρτυρίας και, αν μη τι άλλο, αντιστοιχεί στο παρελθόν και στο έργο του Πλεύρη στο υπουργείο Υγείας.  

Καμία αντίρρηση. Αν είναι έτσι, να φτιάξουμε κάτι σαν διακομματική επιτροπή που να αποφασίζει σε ποιον εκλεγμένο πρέπει το γιαούρτωμα και σε ποιον όχι. Να βγει κάποιος, ας πούμε ο Παπαδημούλης που έπιασε το νόημα, για να μας εξηγήσει πού μπαίνει η διαχωριστική γραμμή, πότε ο πολιτικός θα θεωρείται θύτης και πότε θύμα. 

Εννοείται ότι αν οι κεσέδες πέσουν σε κάποιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρόκειται για φασιστική επίθεση που εκπορεύτηκε από παράκεντρα του Μαξίμου ή των μυστικών υπηρεσιών. Αν όμως πέφτουν στον Πλεύρη, είναι πράξη που εκφράζει εύλογη οργή. 

Μεταξύ μας και οι ίδιοι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να χάρηκαν με αυτό που συνέβη. Τους έφερε σε δύσκολη θέση και τους εξέθεσε στα μάτια των ψύχραιμων πολιτών. Ομως είναι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Υμνος σε εναν ατυχήσαντα ζαίο ιδιοκτήτη και τους γαλαζαίους θαυμαστές του...

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

 ➤ Με πολλή χαρά, ζηλωτές νεοδημοκράτες παρουσιάζουν τις νέες περιπέτειες του πολύπειρου (στον χώρο της διαχείρισης ακίνητης περιουσίας) ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη.

➤ Τον παρουσιάζουν, έχοντας βρει και την ευκαιρία της χρονικής συγκυρίας (είναι νωπές ακόμα οι μνήμες από τις γιορτές των Χριστουγέννων), σαν μια άκαρδη φιγούρα του παραμυθιού, σαν Εμπενίζερ Σκρουτζ, που κάνει έξωση στη φτωχή και άνεργη νοικάρισσά του.

➤ Ο ίδιος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι είναι ανθρωπιστής και πως συμπεριφέρθηκε «σπαθί» στη νοικάρισσα, χαρίζοντάς της και οκτώ νοίκια.

➤ Αφενός να συλλυπηθούμε τον ατυχήσαντα ιδιοκτήτη, αγωνιστή της Αριστεράς, για τα απολεσθέντα νοίκια. 

 Να συγχαρούμε, όμως, τους ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που ψήφισαν (ω, ναι!) τον Δημήτρη Παπαδημούλη για αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

➤ Για την ιστορία, η υπερψήφιση Παπαδημούλη από τους νεοδημοκράτες ευρωβουλευτές ήταν πρόταση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Η Ελίζα Βόζενμπεργκ και η Αννα Μισέλ Ασημακοπούλου, κατά δήλωσή τους, δεν ψήφισαν Παπαδημούλη.

➤ Το μόνο καλό με την ιστορία Παπαδημούλη είναι μερικά έξυπνα εικαστικά και ατάκες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Στην εικόνα επάνω βλέπετε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

➤ Και η ιστορία...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Φροντιστήρια Ρεαλισμού “Ο Παπαδημούλης”

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

ΑΡΘΡΑΡΑ

Γράφει ο Θάνος Τζήμερος

Αν δεν είχαμε Παπαδημούλη, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Πού αλλού θα ξαναβρούμε τέτοιο τεφαρίκι, που συμπυκνώνει όλη τη χρεοκοπία της αριστεράς;  

Την ιδεολογική, φυσικά, διότι ως επιχειρηματίας τα πάει περίφημα. 

Θα μπει και στα σταυρόλεξα: Προσωποποίηση της αριστερής φενάκης – 12 γράμματα.  

«Και τι ήθελες να κάνει; Να δίνει το σπίτι να κάθεται η άλλη τζάμπα;» τον υπερασπίζονται οι μεροκαματιάρηδες του 0,60 που για να αγοράσουν ένα διαμέρισμα σαν τα φτηνά του Παπαδημούλη θα πρέπει να τρολάρουν 166.666 φορές.

Όχι, σύντροφοι. Τον Παπαδημούλη τον βγάλαμε στη σέντρα, όχι διότι δεν έκανε το σωστό. Αλλά διότι αυτά που διακηρύσσει είναι 540 μοίρες αντίθετα με αυτά που κάνει (περιέλαβα στον υπολογισμό και τη στροφή 360 μοιρών του Τσίπρα). 

“Μα είναι ίδιες οι οικονομικές αποφάσεις ενός ανθρώπου με αυτές ενός κράτους;”  

Ναι, είναι ΟΛΟΪΔΙΕΣ! Αυτό δεν έχουν καταλάβει οι σύντροφοι (και όχι μόνο του Παπαδημούλη…) στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης και αυτό προσπαθώ να εξηγήσω με αυτό το άρθρο.

Ο Παπαδημούλης αγόρασε διαμερίσματα κοψοχρονιά, στη διάρκεια της κρίσης. Και πολύ καλά έκανε. Μ’ αυτή την ενέργειά του, προσέφερε ζεστό χρήμα, που το χρειαζόντουσαν όσοι τα πουλούσαν. Σε εποχές κρίσης, οι πολίτες “καίνε λίπος” ρευστοποιώντας ακίνητα, κοσμήματα, πίνακες κ.λπ για να αποκτήσουν αγαθά άμεσης ανάγκης. Φανταστείτε να μην τα αγοράζει κανένας, λόγω αλληλεγγύης, για να μην… τους τα στερήσει! Τους στερεί αυτομάτως τα μετρητά που χρειάζονται περισσότερο. Ή μήπως θα έπρεπε, αντί να δώσει 100.000 ευρώ για ένα διαμέρισμα, να γίνει χουβαρδάς και να δώσει 120.000; Αν το έκανε αυτό, θα αγόραζε λιγότερα διαμερίσματα, με το ίδιο διαθέσιμο κεφάλαιο. Αν διέθετε, ας πούμε 600.000 ευρώ, θα αγόραζε 5 αντί για 6. Άρα ένας ιδιοκτήτης που χρειαζόταν τα λεφτά δεν θα τα είχε. Γιατί είναι καλύτερο να ανακουφίσεις τις ανάγκες για ρευστότητα 5 ανθρώπων, αντί για 6; Επίσης, η χαμηλή τιμή αγοράς δίνει περιθώριο για χαμηλή τιμή ενοικίου, προς όφελος των ενοικιαστών. Κι αυτό θετικό είναι.

Πάμε τώρα στο κράτος.  

Το κράτος στην περίοδο της κρίσης, αποφάσισε να πουλήσει ιδιοκτησίες του: ακίνητα και επιχειρήσεις. Και πολύ άργησε, διότι ο ρόλος του κράτους δεν είναι να παριστάνει τον επιχειρηματία.  

Ξεσηκώθηκε λοιπόν όλη η αριστερίλα διότι οι τιμές ήταν χαμηλές, μολονότι όλα πουλήθηκαν σε πλειοδοτικούς διαγωνισμούς! Μα οι τιμές, όλων των προϊόντων, δεν είναι γραμμένες στα ακασικά αρχεία. Είναι αυτές που προσφέρει η αγορά. Στην τιμή που πουλήθηκαν, σ’ αυτή μπορούσαν να πουληθούν.

Μπορούσε ο Παπαδημούλης και η υπόλοιπη αριστερίλα να ανεβάσει τις τιμές της περιουσίας του Δημοσίου;  

ΒΕΒΑΙΟΤΑΤΑ! Διότι αυτός που αγοράζει ακίνητα και επιχειρήσεις του Δημοσίου είναι κατά 99% επενδυτής. Και ξέρει ότι για την επένδυσή του θα αντιμετωπίσει την καφκική ελληνική γραφειοκρατία και τις εθιμικές αντιδράσεις της αριστερίλας, που θα του κάνουν τη ζωή μαρτύριο, με λαϊκές κινητοποιήσεις (βλέπε Ελληνικό), με απεργίες (βλέπε… παντού), με δολιοφθορές (βλέπε μεταλλεία Χαλκιδικής) και με αλλεπάλληλες προσφυγές στη Δικαιοσύνη για να ακυρώσουν το έργο (Βλέπε Ναυπηγεία Σκαραμαγκά). Το κόστος τους, το οποίο ο επενδυτής το έχει πολύ καλά υπόψη, προστίθεται στο κόστος της επένδυσης, απομειώνοντας την αξία του πωλούμενου στοιχείου. Αν, λοιπόν, οι Παπαδημούληδες αυτής της χώρας επικεντρωνόντουσαν μόνο στη διασφάλιση του αδιάβλητου των διαγωνισμών και διευκόλυναν όλα τα άλλα, και πολύ περισσότερα λεφτά θα έμπαιναν στα ταμεία του Δημοσίου και θέσεις εργασίας θα προέκυπταν πολύ νωρίτερα.

Ο Παπαδημούλης είναι επίσης ένας καλός οικογενειάρχης. Φρόντισε τα ακίνητα που αγόρασε να γραφτούν στο όνομα των παιδιών του, με κάποιον νομότυπο, φαντάζομαι, τρόπο.  

Γιατί το έκανε αυτό;  

Για να αποφύγουν τα παιδιά του την πληρωμή του φόρου κληρονομιάς, για να αποφύγει ο ίδιος την πληρωμή μεγάλου ΕΝΦΙΑ, “σπάζοντας” το Ε9 σε μικρότερα, για να γλυτώσει γενικώς φόρους. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα παράλογα χαράτσια στην ιδιοκτησία, η οικονομική δραστηριότητα των πολιτών δεν θα γινόταν με φοροτεχνικά κριτήρια. Οι φιλελεύθεροι φωνάζουμε, χρόνια τώρα, πως φόρος πρέπει να καταβάλλεται στο κράτος μόνο επί του εισοδήματος. Η ιδιοκτησία θα πρέπει να βαρύνεται με τέλη για τις υπηρεσίες που λαμβάνει από την Αυτοδιοίκηση. Τίποτε άλλο. Οι αριστεροί, όμως, θεωρούν πως η ιδιοκτησία αφορά τους προνομιούχους, είναι περίπου αμαρτία στο προλεταριακό τους σύμπαν, και γι’ αυτό θα πρέπει να τιμωρείται με φόρους οι οποίο θα πηγαίνουν «υπέρ αδυνάτων», όπως υποτίθεται ότι ήταν η νοικάρισσα του Παπαδημούλη.

Σύμφωνα με την αριστερή λογική, θα έπρεπε ο Παπαδημούλης να αυξήσει το ενοίκιο στους υπόλοιπους ενοικιαστές οι οποίοι με το υπερβάλλον ποσό θα επιδοτούσαν την “φεσατζού”.  

Το θεωρείτε, σύντροφοι, σωστό αυτό; 

Αν όχι, γιατί υποχρεώνετε τον φορολογούμενο να κάνει το ίδιο; Και μάλιστα, το παράδειγμα δεν “κουμπώνει” ακριβώς, διότι ένας ενοικιαστής θα μπορούσε να πει στον Παπαδημούλη “δεν πληρώνω περισσότερα για τη φεσατζού, σηκώνομαι και φεύγω”. Ο φορολογούμενος δεν μπορεί να πει το ίδιο στο κράτος.

Με ποια λογική λοιπόν η (κάθε) κυβέρνηση επιδοτεί την μη εργασία (αυτό ακριβώς είναι το επίδομα ανεργίας) την μη πληρωμή του ρεύματος (αυτό ακριβώς είναι η επιδότηση ρεύματος) την μη πληρωμή ενοικίου (αυτό ακριβώς είναι το επίδομα στέγασης) την μη πληρωμή των καταναλωτικών αγαθών και των ειδών διατροφής που αγοράζει κάποιος (αυτό ακριβώς είναι τα κουπόνια για τα sm και τις λαϊκές); 

Και ποιοι υποχρεώνονται να πληρώσουν αυτές τις επιδοτήσεις; 

Όσοι σκίζονται στη δουλειά για να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους και στους φόρους τους. Έρχεται το κράτος και, αντί να τους πει μπράβο, τους τραβάει μια ακόμα με τον μπαλτά, για να έχει να δίνει σε όσους εμφανίζονται στα χαρτιά ότι ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, αλλά κάθε φορά που δίνουν στα κανάλια συνέντευξη για την ακραία φτώχεια τα μαλλιά είναι φρεσκοβαμμένα με ξανθές ανταύγειες και τα νύχια φρεσκοφτιαγμένα με nail art.  

Έψαξε κανένας να δει πώς ζούσε η νοικάρισσα του Παπαδημούλη; 

Αν έκανε προσπάθειες για να βρει δουλειά, όταν το «αναψυκτήριό» της έπαψε να δίνει έσοδα; 

Πόσες δουλειές απέρριψε γιατί της φάνηκαν παρακατιανές; 

Για να μην πω πως το να φεσώνεις έναν πολιτικό μπορεί να είναι και στρατηγική: «Τι θα κάνει; Θα με πετάξει έξω; Θα γίνει βούκινο!»

Όποιον της παραγωγικής οικονομίας και να ρωτήσετε, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, θα σας εξηγήσει με πολλές λεπτομέρειες, το πώς στην Ελλάδα της κρίσης και της ανεργίας, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να βρεις κάποιον να θέλει να δουλέψει. Πώς ψάχνουν συνέχεια και δεν εμφανίζεται κανένας ή όταν εμφανίζεται ζητάει να πληρώνεται με μαύρα για να μην χάσει τα επιδόματα. Και γιατί να δουλέψει; Όταν με 4-5 επιδόματα ζει ζωή χαρισάμενη, κορόιδο είναι να πάει στο χωράφι ή στο μηχανουργείο;

Αυτό που έκανε ο Παπαδημούλης με τη «διαταγή απόδοσης μισθίου» ονομάζεται «συνέπεια μιας επιλογής». «Τιμωρία», αν προτιμάτε.  

Δεν θα έπρεπε να υπάρχει; Δεν θα έπρεπε να υφίσταται έξωση αυτός που δεν πληρώνει;  

Αν δεν σου φτάνουν τα λεφτά για το σπίτι που νοίκιασες, θα βρεις φτηνότερο. Μικρότερο ή σε λιγότερο καλή περιοχή. Έτσι θα υπάρχει κινητικότητα στην αγορά ακινήτων, θα αδειάζουν σπίτια, θα συγκρατείται το ύψος των ενοικίων. Αν δεν το αποφασίσεις μόνος σου, θα σε υποχρεώσει το δικαστήριο. 

Δεν θα έπρεπε;

«Θα έπρεπε» λέει ο Παπαδημούλης-ιδιοκτήτης. 

«Δεν θα έπρεπε» λέει ο Παπαδημούλης-πολιτικός.  

Εκεί είναι το πρόβλημα: στο ότι η αριστερίλα επινόησε μία φανταστική οικονομία, μία φανταστική κοινωνία, μία φανταστική ζωή που την διακηρύσσει από αριστερού άμβωνος αλλά την αποκηρύσσει κάθε φορά που καλείται να την εφαρμόσει στην πραγματικότητα.

Εγώ προτείνω μια μέση οδό: τη δημιουργία παράλληλης αριστερής οικονομίας και αριστερής δικαιοσύνης που θα δεσμεύει μόνο τους αριστερούς.  

Είσαι μέλος του ΚΚΕ; 

 Μεταφέρεις το σύνολο της περιουσίας σου στο κόμμα. Στο κομματικό ταμείο κατατίθενται και ο μισθός σου ή οι εισπράξεις του μαγαζιού σου.  

Το κόμμα αποφασίζει πόσα θα σου δίνει, ανάλογα με τις ανάγκες σου.  

Αυτό δεν έλεγε ο Μαρξ;  

Αυτό θα παραχωρεί τα κομματικά διαμερίσματα σε μέλη του κόμματος κι αυτό θα ορίζει το ύψος του μισθώματος, σε προσφορά κομματικής εργασίας, καθώς το χρηματικό κίνητρο απορρίπτεται, όπως μας πληροφορεί το ΚΚΕ στο περισπούδαστο πρόγραμμά του.

Είσαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ;  

Αναστολή εξώσεων, πλειστηριασμών, διαταγών απόδοσης μισθίου. Αναστολή, γενικώς, της λογικής. Ο σύντροφος θα μπορεί να μένει όσο γουστάρει, όπου γουστάρει, πληρώνοντας όταν γουστάρει. Κι αν δεν έχει λεφτά για τσιγαριλίκι, ρεφενέ οι υπόλοιποι να του αγοράσουν. Αν, τώρα, κάποιος σύντροφος, εκτός από τον μπάφο, φυσάει και τον παρά, και έχει κότερο ή βίλα στο Σούνιο...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Απολαμβάνοντας τον σύντροφο Παπαδημούλη να θερίζει αυτά που έσπειρε (Στην πραγματικότητα δεν είναι αντιμέτωπος με όσους τον κοροϊδεύουν, αλλά με τον ίδιο του τον εαυτό και την παράταξη στην οποία εργάζεται)

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Σχόλιο του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ για τη φερόμενη έξωση μίας ενοικιάστριας από διαμέρισμα που ανήκει στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη.

Ας υποθέσουμε ότι ένας συμπολίτης, ας τον πούμε κύριο Φούφουτο, νοικιάζει ένα διαμέρισμα σε έναν άλλο συμπολίτη. 

Ας υποθέσουμε ότι ο ενοικιαστής δεν πληρώνει ούτε ένα από τα ενοίκιά του και ο κύριος Φούφουτος, μετά από κάποιους μήνες που δεν εισπράττει ούτε εύρω, του κάνει έξωση. 

Υπάρχει έστω και ένας που θα κατηγορήσει τον κύριο Φούφουτο; Υπάρχει κανείς στοιχειωδώς λογικός που πιστεύει πως ένας ιδιοκτήτης ακινήτου είναι υποχρεωμένος να προσφέρει δωρεάν στέγη σε έναν ενοικιαστή που, παρά τη συμφωνία τους, δεν τον πληρώνει;  

Μάλλον όχι. Αν όμως αντικαταστήσουμε το «Φούφουτος» με το «Παπαδημούλης» τα πράγματα αλλάζουν αρκετά.

Πριν λίγες ημέρες μάθαμε ότι ο γιος του συντρόφου και μεγαλοϊδιοκτήτη ακινήτων Παπαδημούλη έκανε έξωση σε μια κυρία η οποία κατοικούσε σε ένα από τα πολλά ακίνητα της οικογένειας αλλά δεν πλήρωνε το νοίκι. Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος, θα λέγαμε πως έχει κάθε δικαίωμα. Όμως ο χλευασμός που ακολούθησε την είδηση δείχνει ότι, ενώ το νομικό δικαίωμα είναι αναμφισβήτητο, όπως σε κάθε άλλο ιδιοκτήτη, κανείς δεν αναγνωρίζει στον σύντροφο Παπαδημούλη το ηθικό δικαίωμα να διώξει έναν κακοπληρωτή. 

 Και η αλήθεια είναι πως είναι κομματάκι δύσκολο να αναγνωριστεί αυτό το δικαίωμα σε κάποιον που υπερασπίστηκε μέχρι και εκείνο το «κίνημα» των τσαμπατζήδων με το γεμάτο αποφασιστικότητα όνομα «Δεν πληρώνω».

Ο ίδιος ο σύντροφος ευρωβουλευτής και μεγαλοϊδιοκτήτης με μια οργισμένη ανακοίνωση, αφού χαρακτήρισε τα δημοσιεύματα «χυδαία και συκοφαντικά», μας ενημέρωσε ότι ποτέ δεν υπήρξε έξωση αλλά «αίτηση για διαταγή απόδοσης μισθίου». Κάποιοι σχετικοί λένε πως η «διαταγή απόδοσης μισθίου» είναι η έξωση, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι την οργή του ο σύντροφος ευρωβουλευτής θα πρέπει να την στρέψει στον καθρέφτη του και την παράταξή του.

Γιατί σύντροφος Παπαδημούλης στην πραγματικότητα δεν είναι αντιμέτωπος με όσους τον κοροϊδεύουν, αλλά με τον ίδιο του τον εαυτό και την παράταξη στην οποία εργάζεται (το «υπηρετεί» είναι μάλλον αστείο όταν μιλάμε για μισθό πέντε ψηφίων). Την παράταξη που αδιαφορεί για νόμους και κανόνες, που αδιαφορεί για την ιδιοκτησία, που κουνάει το δάχτυλο σε κάθε τι που η ίδια βαφτίζει ανήθικο, που είναι πάντα στο πλευρό όποιου βαφτίζει «αδύναμο» αδιαφορώντας πλήρως για τα δικαιώματα όποιου έχει βαφτίσει «δυνατό», που σκίζει τα ρουχαλάκια της για τους ανθρώπους που είναι πάνω από τα κέρδη και τους αριθμούς.

Βέβαια, όλοι πια ξέρουμε καλά πως η αριστερά όλα αυτά τα λέει και τα επιδιώκει μόνο όταν τη ζημιά υφίστανται τα δικαιώματα και η τσέπη των άλλων (θα θυμάστε την σπαρταριστή ιστορία με την κυρία που στήριζε τις καταλήψεις των αλληλέγγυων που ήθελαν να στεγάσουν μετανάστες μέχρι που κατελήφθη το ξενοδοχείο της). Και όλοι ξέρουμε πόσο εύκολα ένας αριστερός σε θέση εξουσίας (εργασιακής, πολιτικής ή οικονομικής) κάνει σχεδόν κάθε αντίστοιχό του να φαίνεται σαν ενοχικό και διστακτικό γατάκι (αφού έτσι είναι το απάνθρωπο το σύστημα, αυτός που θέλει να το αλλάξει δεν μπορεί να φταίει και άρα δεν έχει λόγο να νιώθει ενοχές για οτιδήποτε κάνει). Αλλά με έναν τρόπο κάθε φορά που αποκαλύπτεται αυτή η υποκρισία είναι το ίδιο απολαυστική.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, δεν θα κρύψω ότι πολύ διασκεδάζω το δούλεμα στον σύντροφο πολυϊδιοκτήτη. Με τον ίδιο τρόπο που θα διασκέδαζα το δούλεμα σε έναν ιερέα που σε μέρα νηστείας πλακώνεται στα παϊδάκια ή σε έναν πολέμιο των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων που εθεάθη να κυκλοφορεί με μίνι φούστα και γόβες.  

Με τον ίδιο τρόπο που...

 

ΣΥΡΙΖΑίικου real astate ηθικού πλεονεκτήματος κωμωδία

Αμα δεν πληρώνεις το κράτος είσαι μάγκας.
Άμα δεν πληρώνεις τον Παπαδημούλη είσαι δάγκας https://t.co/tPLTJvKsCj

— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) January 5, 2022

 

 

 

ΣΥΡΙΖΑίικου αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος κωμωδία

 

 

 

"Ηθικά πλεονεκτούντων" αριστερών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

Ο γιος του #παπαδημουλη έκανε έξωση σε άνεργη εν μέσω πανδημίας.

Καλός και άγιος ο κομμουνισμός, αλλά για τους αφελείς. Διότι εμείς σύντροφοι, το ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου που έχει η Αριστερά, το μετράμε πάντοτε σε ενοίκια. pic.twitter.com/OHdMsuRhQl

— Georgy Zhukov ☭ (@GeorghyZhukov) January 4, 2022

 

 

 

 

 

 

 

Εθνικών αριστερών "λαϊκών" σουργελοαγωνιστών κωμωδία

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ξεματιάζοντας με τον Τσε

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η φωτογραφία δείχνει τον Τσε Γκεβάρα όπως τον ξέρουν οι μυημένοι. Κοινώς δεν είναι η γνωστή του Κόρντα που κυκλοφορούσε σε t-shirt και αφίσες. Η λεζάντα από κάτω σημειώνει: «Σαν σήμερα το 1928 γεννήθηκε ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα». 

Η σύνθεση εμφανίζεται στο fb στη σελίδα της κ. Νάντιας Σουμπασάκη, συζύγου του ευρωβουλευτή Δημήτρη Παπαδημούλη.  

Δεν είναι σύμπτωση ότι η ανάρτηση έγινε την ίδια ημέρα που το πανελλήνιο πληροφορήθηκε τις νέες επιδόσεις του συζύγου της στο real estate. Η φασαρία που ξεσήκωσαν οι εχθροί της έφερε ημικρανία, και την εικόνα του Τσε, ως γνωστόν, τη συνιστά η αριστερή σολομωνική ως πρώτης τάξεως φάρμακο για τέτοιες περιπτώσεις. Στέκεις για λίγο μπροστά του, απλώνεις παρακλητικά τους βραχίονες και, προφέροντας τις τελετουργικές λέξεις, τον παρακαλείς να διώξει το κακό μάτι. Ο Τσε ως γνωστόν είναι η ασπιρίνη της αριστερής συνείδησης.

Η οικογένεια Παπαδημούλη είναι μια μοντέρνα οικογένεια.

Ο σύζυγος ταξιδεύει στις Βρυξέλλες, μιλάει ξένα και πηγαίνει για ψώνια στο σούπερ μάρκετ αντί να ξαπλώνει στον καναπέ και να τα ζητάει όλα στο πιάτο. Απόρησα πώς, σε μια οικογένεια με τόσο σύγχρονες αντιλήψεις, τέτοιες δεισιδαιμονίες, όπως η πίστη στη θεραπευτική δύναμη του Τσε, παραμένουν ακόμη ζωντανές. Ωσπου έμαθα ότι η κ. Νάντια Σουμπασάκη είναι αγρότισσα. Διαθέτει έκταση με δενδροκαλλιέργειες, όχι τίποτε σπουδαίο, αρκετό όμως ώστε να της επιτρέψει να ενταχθεί στο ειδικό καθεστώς των αγροτών και να εισπράττει επιδοτήσεις. Κι όταν την ημέρα εκείνη είδε τον άνδρα της σύννου από το δημοσίευμα στο «Πρώτο Θέμα», το πρώτο που τον ρώτησε ήταν μήπως μέτρησαν λάθος τα τετραγωνικά κι έχουν πρόβλημα με τα ενοίκια. Κι όταν εκείνος της απάντησε αρνητικά, αποφάσισε ότι μάλλον τον έχουν ματιάσει και ανέβασε τον Τσε στο fb. Θεώρησε δε ότι είναι σημαδιακό που ήταν η ημέρα των γενεθλίων του – αν ζούσε.

Ας αφήσουμε κατά μέρος την απληστία, η οποία έχει επαρκώς συζητηθεί αυτές τις μέρες.  

Αφήνω κατά μέρος την υποκρισία του ενδιαφερόμενου ο οποίος, μετά τη φασαρία, μας καθησύχασε ότι τα έσοδα των ενοικίων θα διατεθούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Δεν διατίθενται ακόμη, αλλά θα διατεθούν. 

Παραμερίζω και το γεγονός ότι πρόκειται για τη χαρακτηριστική νοοτροπία του βαθέος ελληνισμού που βλέπει την Ευρώπη με τον υπότιτλο: «Πιάσαμε την καλή». 

Δεν μπορώ όμως να μην αναρωτηθώ το προφανές. Πού βρίσκει τον χρόνο. Για να βρεις και να αγοράσεις τόσα ακίνητα και μετά για να τα νοικιάσεις, πρέπει να ξοδέψεις πολλές εργατοώρες. Μετρήσεις, λογαριασμοί, χαρτούρα, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι. Πού βρίσκει τον χρόνο και να ντύνεται Παλαιστίνιος και να υποστηρίζει τον Μαδούρο και να κάνει ψώνια και να αγοράζει διαμερίσματα.

Μόνο που το σκέφτομαι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Εξουσιομανείς, φιλάργυροι, κάπηλοι των αγώνων της διεθνούς αριστεράς.

Στην υπόθεση Παπαδημούλη συμπυκνώνεται όλη η παθογένεια της αριστεράς αλλά και της ελληνικής κοινωνίας.
 

Απο ο,τι έχω διαβάσει, ο κ. Παπαδημούλης επένδυσε τα χρήματα που έχει κερδίσει απο την πολιτική του ενασχόληση στην αγορά ακινήτων. Δεν διάβασα να αμφισβητείται η νομιμότητα των χρημάτων και της διακίνησής τους.
 

Άρα, ποιό είναι το πρόβλημα;
 

Το πρόβλημα κατ αρχάς είναι η υποκρισία των συντρόφων του και, ιδίως, εκείνου του απαράγραπτου τιμητή των πάντων, του κλασικού καιροσκόπου Στέλιου Κούλογλου.
 

Εξεμάνη ο κ. Κούλογλου με τα ακίνητα Παπαδημούλη!!! Μάλλον αναζητά ηθικά ερείσματα, αυτός και οι κάποτε αριστεροί σύντροφοί του, για την κατρακύλα που οδηγήθηκαν.
 

Δεύτερον, στο ίδιο κλίμα αναπαράγουν μια υποκριτική λογική μέσα ενημέρωσης και “προσωπικότητες” της δεξιάς. 

Είναι ένα είδος μέσων και ατόμων που δεν διαφέρουν σε τίποτε απο τους συριζαίους. Μπορεί σήμερα να ανήκουν στην δεξιά, αύριο θα μπορούσαν να ανήκουν στην αριστερά ή σε οποιοδήποτε κόμμα εξουσίας. Επι παντοκρατορίας Σύριζα είδαμε αρκετά τέτοια φαινόμενα.
 

Τρίτον, ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας που αρέσκεται στην ανθρωποφαγία.
 

Θα μου πείτε, δεν υπάρχει πρόβλημα με τον Παπαδημούλη;
 

Βεβαίως και υπάρχει. Αλλά δεν είναι πρόβλημα παρανομίας. Είναι πρόβλημα υποκρισίας και καπήλευσης της διαχρονικής πορείας της αριστεράς για προσπορισμό κερδών και εξουσίας.
 

Αλλά αυτό το πρόβλημα αφορά σε όλη την ηγεσία της αριστεράς. Και στον Παπαδημουλη και στον Κούλογλου και στον Φίλη και στον ίδιο τον Τσίπρα. (Καλά ο Τσίπρας είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να το παίξει ακόμη και εξωγήινος. Δεν έχει κανένα έρμα και δεν πιστεύει σε τίποτε. Μόνο στην εξουσία).
 

Επειδή ακόμη διακατέχομαι απο την φοιτητική διαστροφή, όταν είχαμε ανακαλύψει τις αριστερές ιδέες και, λανθασμένα, τις ταυτίσαμε με το δίκαιο και την ηθική, παίρνω, ακόμη και διαβάζω βιβλία που αφορούν τον Μάρξ και το Μαρξισμό.
 

Τελευταία, διαβάζω το σχετικό βιβλίο του Gregory Claeys “Μαρξ και Μαρξισμός”
 

Απο τη σελίδα 245 αντιγράφω:
“Όπως και τον Μάρξ, ο εγωϊσμός, η ζήλια, η πονηριά και η βία που απαντούσαν στο εμπόριο και τη βιομηχανία εξόργιζαν και τον Ένγκελς, όπως και η “υποκρισία, η ασυνέπεια και η ανηθικότητα” και η “νομιμοποιημένη απάτη” και η “αισχρή φιλαργυρία που χαρακτήριζαν τα ιδανικά του ελεύθερου εμπορίου”.
 

Αυτοί, λοιπόν, ήταν μερικοί απο τους λόγους που Μάρξ και Έγκλες έγιναν αριστεροί και κομμουνιστές. Όπως και εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο
 

Οι σημερινοί Έλληνες διάδοχοί τους δεν έχουν κανένα τέτοιο χαρακτηριστικό. Διακρίνονται, ακριβώς, για τα αντίθετά τους.
 

Ο Παπαδημούλης είναι ένας απο αυτούς αλλά δεν είναι ο μόνος. 

Ο Κούλογλου, ο Τσίπρας και όλη η παρέα που κυβέρνησε τη χώρα είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι. 

Εξουσιομανείς, φιλάργυροι, χωρίς καμιά ιδεολογία, κάπηλοι των αγώνων της διεθνούς αριστεράς.
 

Αλλά και...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ανοίξαμε – με τα συνθήματά μας· και σας περιμένουμε – στα διαμερίσματά μας. Τιμαί ενοικίων ανθρωπιστικαί.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

O Δημήτρης Παπαδημούλης έχει ταράξει το ηθικό πλεονέκτημα στη νομιμότητα. Οι νόμιμες και φορολογημένες επενδυτικές του δραστηριότητες αναγκάζουν όλα τα στελέχη του κόμματός του να απολογούνται για λογαριασμό του, όπου και αν εμφανίζονται.

Ο Παπαδημούλης δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος που συνδυάζει το ανθηρό portfolio με το αριστερό φρόνημα. Στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει κανείς πολυσέλιδα πόθεν έσχες κληρονόμων και «ταξικών αποστατών». Γιατί η περίπτωση Παπαδημούλη ξεχωρίζει; Γιατί προκαλεί εκείνος τόση ενόχληση, ενώ, ας πούμε, η οικονομική άνεση του Τσακαλώτου δεν λογίζεται πια (σχεδόν) από κανέναν ως ασύμβατη με την πολιτική του ιδιότητα;

Αυτό που καθιστά την περίπτωση του αντιπροέδρου του Ευρωκοινοβουλίου μη υπερασπίσιμη είναι ότι το σχέδιο πλουτισμού έχει καταστρωθεί όχι παρεμπιπτόντως, όχι παράλληλα, αλλά με όχημα την αριστερή του ατζέντα. 

Η φιλοπροσφυγική πολιτική βρίσκεται σε τέλεια αρμονία με την ανάπτυξη του real estate χαρτοφυλακίου. Ανοίξαμε – με τα συνθήματά μας· και σας περιμένουμε – στα διαμερίσματά μας. Τιμαί ενοικίων ανθρωπιστικαί.

Οποιος από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε να αποφύγει την ερώτηση, δραπέτευσε στη συνήθη δικαιολογία περί αποπροσανατολισμού – χτυπούν τον Δημήτρη για να κρύψουν τα δικά τους σκάνδαλα. Ομως, η επίσημη σιωπή του κόμματος –και των κομματικών μίντια– δεν μπορεί παρά να αντανακλά την επίγνωση αυτού του εξόφθαλμου ασυμβίβαστου: Δεν μπορείς να είσαι και προστάτης των μεταναστών και σπιτονοικοκύρης τους. Το καθ’ όλα νόμιμο συμφέρον απονομιμοποιεί την πολιτική σου υπόσταση.
 
Πώς να μη διαβάζει κανείς μετά σαν αυτοτρολάρισμα το χθεσινό φύλλο της «Αυγής», που οδυρόταν για τους πρόσφυγες που μένουν στον δρόμο; 

Πώς να μην το διαβάσει σατιρικά, σαν μεγάλη αγγελία για προσφυγική στέγη;

Η απονομιμοποίηση έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε η μορφή του ευρωβουλευτή έχει γίνει πια χαλκομανία στους «τοίχους» της διαδικτυακής χλεύης. Εχει αξιωθεί φήμη ποπ αντιήρωα.

Υπερδραστήριος στα κοινωνικά δίκτυα, ο Παπαδημούλης επωμίζεται έτσι και το τοξικό φορτίο του ύφους του: Ο αντίλαλος του ηθικολογικού του στόμφου γυρίζει τώρα και τον χτυπάει, επιδεινώνοντας τη θέση του. 

Του συμβαίνει ό,τι συνέβη κάποτε σε...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πλήθος κατοίκων Παπαδημούπολης

Tου ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Ωραία αγαπητέ κύριε Αλέξη Χαρίτση μου. Όλα έγιναν με πλήρη διαφάνεια. Και είναι επαρκείς όλες οι απαντήσεις τού «συντρόφου» Δημήτρη Παπαδημούλη. Που πάει να πει, πως ο άνθρωπος εξασφάλισε όλη αυτή την τερατώδη ακίνητη περιουσία με καθαρά χρήματα, προφανώς από το «υστέρημα» των παχυλών αμοιβών της Ευρωβουλής

Επομένως κανένα πρόβλημα. Επομένως άπαντες οι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ, με την άδεια του αρχηγού, μπορούν με το «υστέρημα» των βουλευτικών αποζημιώσεών τους να αγοράζουν διαμερίσματα. Μπορούν, ακόμα, να εκμεταλλεύονται τους τριτοκοσμικούς πρόσφυγες και μετανάστες. Και φυσικά όλοι μαζί μπορούν να μετατρέψουν το «μαγαζί» της Κουμουνδούρου σ ένα τεράστιο Real Estate

Θα πρότεινα, μάλιστα, να επωφεληθούν από το «σφυρί» κόκκινων στεγαστικών δανείων.  

Θα πρότεινα, ακόμα καλύτερα και επ ωφελεία των κομματικών ταμείων, να συγκροτήσετε Fund αριστερής στροφής. Και έτσι να αγοράζετε κοψοχρονιά από τις τράπεζες άφθονα κόκκινα δάνεια. Και στη συνέχεια και μετά από διαπραγματεύσεις με τους δανειστές να τους τα πουλάτε στο μισό της αξίας τους

Μ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Και τα οικονομικά του κόμματος θα βελτιωθούν και τα σπίτια στους ιδιοκτήτες τους θα επιστραφούν. Ιδού σχέδιο λαμπρό. Όπως λένε και οι επιχειρηματίες Win Win. Ολοι κερδισμένοι!

Όμως και αρκετοί χαμένοι. Αφού λοιπόν στηρίζετε τον «σύντροφο» Παπαδημούλη, ε τότε κάτοικος Παπαδημούπολης κι εσείς. Και αφού ο αρχηγός δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας με όλα αυτά συμφωνεί, τότε κι αυτός κάτοικος Παπαδημούπολης

Και αφού όλοι μαζί, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως λόγου χάριν εκείνη του Γιάννη Μπαλάφα, με την σιωπή σας στηρίζετε τον «σύντροφο» Real Estate Δημήτρη Παπαδημούλη, τότε όλοι εσείς κάτοικοι της ίδιας Παπαδημούπολης

Και αφού η «αριστερή» λογική ακολουθεί την ίδια μ εκείνη που προ «αμνημονεύτων» ετών είχε διατυπώσει ο Γιώργος Βουλγαράκης δηλαδή το νόμιμο είναι και ηθικό, τότε κι εσείς πορεύεστε με την ίδια νομιμότητα και την ίδια ηθική

Και αφού είναι νόμιμη η απόκτηση μιας τόσο εξωφρενικής ιδιοκτησίας. Και αφού επίσης είναι νόμιμο, μέσα στα πλαίσια του συστήματος, να εκμεταλλεύεται κανείς την αφαγία και την αδεκαρία τόσων μεταναστών και τόσων προσφύγων, τότε όλες αυτές οι πράξεις συναλλαγής είναι αμέμπτου ηθικής

Και αφού η σύμπτωση είναι τόσο οφθαλμοφανής. Αφού επί της ουσίας τίποτα δεν σας χωρίζει από τους «δεξιούς» αντιπάλους σας. Και αφού τόσο επισήμως και τόσο ανερυθρίαστα, με την επίσημη φωνή του κόμματός σας, ακολουθείτε το δόγμα Γιώργου Βουλγαράκη, τότε ποια η διαφορά και ποια η διαχωριστική γραμμή;

Με απλά λόγια. Για να καταλάβετε: 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Φιλάνθρωπος μεσίτης

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Real Estate Papademoulis.  

Το «αριστερός» είναι το άλλοθι.  

Το «ευρωβουλευτής» είναι το εφαλτήριο. Και το «real estate» είναι το επάγγελμα. 

Το ένα πορεύεται με το άλλο. Χωρίς ΣΥΡΙΖΑ δεν θα ήταν ευρωβουλευτής της Αριστεράς. Και αν δεν ήταν ευρωβουλευτής δεν θα είχε καταφέρει να επενδύει σε ακίνητα το περίσσευμα του. Περίφημα

Επομένως οι αριστερές του πεποιθήσεις είναι η βιτρίνα του. Επομένως η Ευρωβουλή είναι το ταμείο του. Και επομένως τα ακίνητά του η περιουσία του!

Τι δουλειά κάνετε; 

Αριστερός! 

Δηλαδή; 

 Υπέρ των λαικών συμφερόντων. Ταγμένος να υποστηρίζω φτωχούς. Ταγμένος να πολεμάω το σύστημα. 

Ποιο είναι το σύστημα; 

Αυτό που δημιουργεί πολίτες Β κατηγορίας. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο

Αυτός λοιπόν ο αριστερός δύο απαντήσεις είχε να επιλέξει.

 Η πρώτη η επιθετική πάει κάπως έτσι: «ναι αγόρασα, ναι εκμεταλλεύτηκα, όπως όλοι, την κρίση και την πτώση στις τιμές των ακινήτων, ναι αγόρασα φτηνά ώστε αύριο να πουλήσω ακριβά, ναι τα χρήματα τα εξασφάλισα από τις ευρωβουλευτικές και προνομιακές μου αμοιβές». Σα να λέει «αυτός είμαι και εσένα δεν σου πέφτει λόγος»

Αυτή την επιλογή για να την ομολογήσεις και χωρίς ενοχές να πορευτείς, δημοσίως μαζί της, απαιτούνται μεγάλοι κοχόνες.  

Απ αυτή την επιλογή προκύπτουν μερικά ζητηματάκια . 

 Όπως «και εσύ ο αριστερός, στην προσωπική σου ζωή, βολεύεσαι απ αυτό το άνισο σύστημα που διαρκώς, εκ του άμβωνος, καταγγέλλεις». Όπως «άρα μία από τα ίδια». Αρα «με λεφτά φορολογούμενων αμείβεσαι και κερδίζεις». Αρα «τα λόγια αριστερά, οι πράξεις με την δεξιά»

Η δεύτερη επιλογή μοιάζει με παραδοχή συμπλεγματικής ενοχής. Γιατί εκ των υστέρων, ύστερα από αλλεπάλληλες και εκκωφαντικές αποκαλύψεις με τον ευρηματικό τίτλο «Παπαδημούπολη», ο αριστερός ευρωβουλευτής έκανε στροφή και αποφάσισε, λέει, να παραδίδει μέρος των μισθωμάτων στους φτωχούς

Αφού σου λέει με τσακώσανε με τη γίδα στην πλάτη, τι να κάνω, θα την βράσω και μερικά κομμάτια τον απλό κοσμάκη θα τρατάρω. 

Ελα όμως που όλα αυτά τα διαμερίσματα είναι δική του περιουσία. Ελα που με την προσφορά του είναι σα να παραδέχεται την ενοχή του. Ελα όμως που το πρόβλημα παραμένει. Ελα όμως που λόγω πιέσεων αναγκάζεται να μετατρέψει μικρό μέρος της επιχείρησής του σε φιλανθρωπικό Real Estate. Και έλα που προσπαθώντας να κουκουλώσει το ένα λάθος καταφέρνει να κάνει κι άλλο, ακόμα πιο μεγάλο

Το τελικό συμπέρασμα υπερβαίνει τα μικροσκοπικό μέγεθος του εν λόγω ταχαριστερού. 

Το πραγματικό μέγεθος είναι ευρύτερο και πιο ουσιώδες. Δηλαδή η ιδιότητα «αριστερός» είναι αφηρημένη και γενική. Ο λόγος ο αριστερός είναι βολικός και παραπλανητικός. Ο «αριστερός» προσανατολισμός, όπως καταλάβαμε με την κυβέρνηση «ΣΥΡΙΖΑ» είναι συμπληρωματικός. Και σε τελευταία ανάλυση ο «αριστερός» είναι συστημικός

Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι τόσο το Real Estate Papademoulis. Το αληθινό πρόβλημα έχει όνομα...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Για τις ιδέες και από τις ιδέες

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

«Πολύ με συγκινεί μια λεπτομέρεια», όπως λέει ο ποιητής, από την οιονεί απολογία του Δημήτρη Παπαδημούλη, δηλαδή τη δήλωση που έκανε μετά τον θόρυβο που προκάλεσε η αποκάλυψη για τα 15 ακίνητα που απέκτησε και εκμεταλλεύεται. Είναι το σημείο που λέει: «Σε όλη μου τη διαδρομή υπηρετώ με συνέπεια, διαφάνεια, ήθος και απόλυτη προσήλωση στη νομιμότητα τις αξίες της Αριστεράς, της Δημοκρατίας και της εντιμότητας».

Δεν αντιλέγω ως προς τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, απλώς απορώ, γιατί τότε να υπάρχει όλη αυτή η οργή εναντίον του. Η στερεότυπη απάντηση από πλευράς του ιδίου και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η επίθεση ενορχηστρώνεται από τη Ν.Δ., η οποία χρηματοδοτεί τα ΜΜΕ. Μπούρδες, βεβαίως, διότι την αυθεντικότητα αυτής της οργής πιστοποιεί το εντυπωσιακό κύμα εμπαιγμού και κοροϊδίας εις βάρος του καλού ευρωβουλευτή, όπως είθισται να λέμε, που εκφράστηκε μέσω των social media. Ας μην κοροϊδευόμαστε με θεωρίες συνωμοσίας και άλλες ανοησίες, ακόμη και ο ίδιος ο Παπαδημούλης, πιστεύω, πρέπει μέσα του να έχει εκπλαγεί διαπιστώνοντας πόσο αντιπαθητικός είναι ως δημόσιο πρόσωπο.

Προσπαθώ, λοιπόν, να καταλάβω τι είναι αυτό που μπορεί να τον κάνει τόσο αντιπαθή στα μάτια του κόσμου, ως προς το επίμαχο θέμα. Γιατί κατά τα λοιπά δεν νομίζω ότι έχει διαπράξει τίποτε το μεμπτό, τουλάχιστον κατά τον νόμο. Τα χρήματα με τα οποία απέκτησε τα 15 ακίνητα που νοικιάζει σε ΜΚΟ και μετανάστες είναι απολύτως νόμιμα. Το ίδιο είναι και ο τρόπος εκμετάλλευσης των ακινήτων αυτών. Το δε εισόδημα που αποκομίζει και το οποίο, σύμφωνα με υπολογισμούς τρίτων, πρέπει να φθάνει τις 6.000 ευρώ μηνιαίως, είναι μάλλον ταπεινό για κοτζάμ αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Υποθέτω απαραίτητο, όμως, καθώς η σύνταξη που πρόκειται να πάρει δεν νομίζω ότι θα είναι και τίποτε σπουδαίο – πέντε, έξι χιλιάδες, πώς να ζήσεις;

Από την αρχή, πάντως, των σχετικών αποκαλύψεων, εδώ και μήνες, ποτέ δεν αμφισβητήθηκε η νομιμότητα του τρόπου με τον οποίο αύξησε την περιουσία του ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόβλημα ήταν πάντα ηθικής φύσεως και αφορούσε τον τρόπο (τον νόμιμο) με τον οποίο την εκμεταλλεύεται.  

Πόσο σωστό είναι ένας ευρωβουλευτής που, θεωρητικά τουλάχιστον, έχει κάποιο βαθμό επιρροής στον προϋπολογισμό της Ε.Ε., να βρίσκει έναν καθ’ όλα νόμιμο τρόπο για να αντλεί ένα νόμιμο προσωπικό κέρδος από τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις;  

Αυτό είναι το ερώτημα και η απάντηση εξαρτάται από τη σημασία που δίνουμε στον όρο «κρατικοδίαιτος»…

Εκεί που, όμως, η υποκρισία δεν κρύβεται είναι στο πολιτικό επίπεδο της στάσης του: δεν είναι σωστό, θα έλεγα δε ότι είναι μάλλον ανήθικο να υποστηρίζεις την πολιτική η οποία καλεί να ανοίξουν οι πύλες της Ευρώπης στους μετανάστες και την ίδια ώρα εσύ να βασίζεις την οικονομική σου ευμάρεια στην εκμετάλλευση των αναγκών τους. Δεν είναι συμβατό με την περίφημη ηθική ανωτερότητα της Αριστεράς, για την οποία η ίδια τόσο επαίρεται. Αυτό εξηγεί, εν μέρει, τη δυσαρέσκεια που εκφράστηκε και από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ για το ζήτημα.

Είναι, όμως, και κάτι παραπάνω που υποθέτω ότι πρέπει να ενοχλεί την Αριστερά και το οποίο είναι ιδεολογικής φύσεως: η αποστροφή για το κέρδος.  

Πώς ένας αριστερός μπαίνει στο real estate και μάλιστα για το κέρδος;  

Επιπλέον, είναι και το αντιαισθητικό της συγκεκριμένης κερδοφόρου δραστηριότητας. Ο εισοδηματίας, και ειδικά εκείνος που αντλεί το εισόδημά του από τα φτηνά καταλύματα που νοικιάζει στους φτωχούς, είναι ο κατ’ εξοχήν κακός (και πολύ δικαίως για τις συνθήκες της εποχής) του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος, ειδικά κατά τον 19ο αιώνα.

Αντιλαμβάνομαι ότι, ανεξαρτήτως των όσων δηλώνει, πρέπει και ο ίδιος να αισθάνεται ότι αυτή η κριτική τον αγγίζει. Ειδάλλως, δεν καταλαβαίνω πραγματικά τον λόγο για τον οποίο αποφάσισε να ανακοινώσει ότι τα καθαρά (sic) κέρδη από τα 15 διαμερίσματα που νοικιάζει σε ΜΚΟ ή απευθείας σε μετανάστες θα διατίθενται εφεξής για «τη στήριξη δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης υπέρ των Ελλήνων πολιτών που έχουν ανάγκη, αλλά και των προσφύγων και μεταναστών». Κατά τη γνώμη μου, περίττευε να το πει. Και μόνο η συντήρηση του ιδίου σε αρίστη κατάσταση, ώστε ακάθεκτος και ακατάβλητος να συνεχίσει να δίνει τις μάχες του υπέρ «της Αριστεράς, της Δημοκρατίας και της εντιμότητας» (με τη σειρά αυτή υποθέτω), είναι από μόνη της μια κοινωνική προσφορά για τη στήριξη «των Ελλήνων πολιτών που έχουν ανάγκη, αλλά και των προσφύγων και μεταναστών».

Εχω την εντύπωση ότι ο Παπαδημούλης εκσυγχρονίζει το μοντέλο του βικτωριανού landlord και το φέρνει πιο κοντά στην πραγματικότητα. Είναι ένας σύγχρονος αριστερός, που...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η ρευστότητα της Αριστεράς και η Παπαδημούπολη

Του ΜΑΚΗ ΠΟΛΛΑΤΟΥ

«Τώρα κατέκτησα τη θεσμική καταξίωση, ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον να γίνω και ευρωβουλευτής για να κατακτήσω και την οικονομική» μου είχε πει πριν μερικά χρόνια πολιτικός με μακρά θητεία στην τοπική αυτοδιοίκηση, στη Βουλή και σε παλαιότερες κυβερνήσεις, εκφράζοντας το μαράζι πολλών αντιπροσώπων του έθνους. 

 Οι βουλευτές δέχονται την κριτική της κοινής γνώμης, ψηφίζουν (ή καταψηφίζουν αν βρίσκονται στην αντιπολίτευση) τις προτάσεις της πλειοψηφίας, συμβιβάζονται και κάνουν το καλό παιδί αναμένοντας την υπουργοποίησή τους στον επόμενο ανασχηματισμό, όμως τα λεφτά τα βγάζουν οι ευρωβουλευτές.

Δείτε το παράδειγμα του Δημήτρη Παπαδημούλη. Διανύει την τρίτη του θητεία ως ευρωβουλευτής. Τα προηγούμενα 10 χρόνια (στις δύο πρώτες θητείες του δηλαδή), έχει εισπράξει από την αποζημίωσή του ως ευρωβουλευτής περίπου 2.400.000 ευρώ (€20.000 μηνιαίως x 120 μήνες). Όχι κι άσχημα. Ως ευρωβουλευτής είναι σχεδόν σαν να έχεις κερδίσει το Τζόκερ. 

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση, ο Δημήτρης Παπαδημούλης απέφυγε να επιστρέψει στην Ελλάδα και να υπουργοποιηθεί, επιλέγοντας την ασφάλεια των Βρυξελλών.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι έβλεπε μακριά. Ότι ο Δημήτρης Παπαδημούλης γνώριζε από πριν πώς θα εξελιχθεί το έργο της... πρώτης φοράς αριστεράς, ήξερε ότι οι προεκλογικές εξαγγελίες και το σκίσιμο των μνημονίων θα αποδειχθούν κάλπικες υποσχέσεις και αντιλαμβάνοταν ότι το παιχνίδι δεν θα μπορούσε να γυρίσει από ανθρώπους που είχαν άγνοια για τις δυσκολίες της διαπραγμάτευσης και τους συσχετισμούς που στα ευρωπαϊκά όργανα δεν μεταβάλλονται από «minority of one». Ακόμη και για προσεκτικούς παρατηρητές δεν θα ήταν δύσκολη η πρόβλεψη της μεταμόρφωσης του Αλέξη Τσίπρα, του ανθρώπου που κραύγαζε «go back madame Merkel» και κατάντησε να υπερασπίζεται ακόμη και τον Ντόναλντ Τραμπ λέγοντας πως μπορεί να μοιάζει διαβολικός αλλά έχει στο μυαλό του το... καλό.

Τι να κάνει λοιπόν ο Δημήτρης Παπαδημούλης; 

Να υπερασπίζεται τον ΣΥΡΙΖΑ, τις κωλοτούμπες του Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο;  

Αφού είδε και απόειδε, το έριξε στο real estate. Με τέτοια ρευστότητα που είχε συγκεντρώσει, τι να έκανε ένας πολιτικός που θεωρούσε ότι ήταν αριστερός;  

Διαμερίσματα στο κέντρο της Αθήνας αγόραζε, σε υποβαθμισμένες περιοχές, την εποχή που οι τιμές ήταν ακόμη χαμηλά. Το λες και προνοητικότητα. 

Η σκέψη του Δημήτρη Παπαδημούλη απλή: Με τόσο χαμηλές τιμές θα επωφεληθεί από τις υπεραξίες, αφού κάποια στιγμή -νομοτελειακά- η ανάπτυξη θα έρθει, τα ακίνητα θα ακριβύνουν, άρα και τα ενοίκια θα αυξηθούν.  

Και πού να νοικιάσει τα διαμερισμάτα στα οποία επένδυε από τους μισθούς του στην Ευρωβουλή;  

Μα πού αλλού: Σε ΜΚΟ και σε μετανάστες. «Αυτοί δεν μας έλεγαν να τους πάρουμε στο σπίτι μας; Ε, αυτό έκανα!» είπε ο ίδιος ο Δημήτρης Παπαδημούλης σε μια κρίση ειλικρίνειας. Σε άλλη του συνέντευξη επιτέθηκε στους επικριτές του που δεν του αναγνώρισαν ότι δεν έκλεψε, δεν έκρυψε τα λεφτά του σε θυρίδες, δεν έκανε οφσόρ, δεν επένδυσε σε ομόλογα του εξωτερικού... Δεν ξέρω αν έριχνε μπηχτές σε άλλους συντρόφους του, φαινόταν όμως ότι ο Δημήτρης Παπαδημούλης αποζητούσε πράγματι την αναγνώριση της κοινής γνώμης και το ευχαριστώ των Ελλήνων επειδή ο άνθρωπος επένδυσε τα εκατομμύριά του στην πατρίδα του.

Κι αντί για ένα ευχαριστώ, τον αποκαλούν κερδοσκόπο από πάνω. Γιατί; Επειδή ο Δημήτρης Παπαδημούλης με τον μισθό του ευρωβουλευτή που εισπράττει σταθερά εδώ και 11 χρόνια αποφάσισε να επενδύσει στις φτωχογειτονιές της Αθήνας για να στεγάσει μετανάστες.  

Κι αναρωτιέται κάποιος: