Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βαρεθήκαμε να φοβόμαστε
Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ
Τελευταία ακούω μια φράση όλο και συχνότερα. Την ακούω στο καφενείο, στο ασανσέρ, στην ουρά του σούπερ μάρκετ, από ήσυχους ανθρώπους που πριν μερικά χρόνια δεν θα σκότωναν ούτε κατσαρίδα. «Καλά έκανε. Έχει παραγίνει το κακό...».
Τα γεγονότα με την διαρρήκτρια -διασώστρια στη Σύρο είναι απλώς μια αφορμή που περίμεναν πολλοί.
Γιατί το σύνθημα του «μπράβο στον νοικοκύρη» δεν ξεκίνησε με τη διασώστρια που έφτασε στο σπίτι με μάσκα και γάντια. Ήταν έτοιμο πολύ πριν. Είχε γραφτεί σιγά σιγά, μέσα σε χρόνια, από κάθε διάρρηξη που έμεινε αναπάντητη, κάθε μήνυση που ξεχάστηκε σε ένα συρτάρι, κάθε φορά που κάποιος δικαστής άφησε ελεύθερο ένα διαρρήκτη, κάθε φορά που ο πολίτης κατάλαβε ότι ο νόμος τρέχει πιο γρήγορα για να τον φορολογήσει παρά για να τον προστατέψει.
Να τι κάνει η αταξία. Δεν γεννάει δημοκράτες, φιλελεύθερους ή αναρχικούς. Γεννάει ανθρώπους διψασμένους για σκληρό χέρι.
Είναι η μεγάλη παρεξήγηση των ρομαντικών αφελών. Νομίζουν ότι όταν καταρρέει η τάξη, οι άνθρωποι γίνονται πιο ελεύθεροι.
Ψέματα. Όταν καταρρέει η τάξη, οι άνθρωποι γίνονται πιο τρομαγμένοι. Και ο τρομαγμένος άνθρωπος δεν ζητάει ελευθερία. Ζητάει φρουρό.
Δεν τον νοιάζει αν ο φρουρός σέβεται το άρθρο 22 του Ποινικού Κώδικα. Τον νοιάζει να κοιμηθεί ήσυχος.
Εδώ είναι που ο φιλελεύθερος οφείλει να πει κάτι δυσάρεστο και στις δύο πλευρές.
Στους προοδευτικούς που κουνάνε το δάχτυλο, οφείλει να πει, η ασφάλεια δεν είναι η τελευταία δουλειά του κράτους, είναι η πρώτη. Ένα κράτος που δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα γυρίσεις σπίτι σου ζωντανός δεν έχει κερδίσει το δικαίωμα να σε μαθαίνει ανοχή. Η ανασφάλεια δεν είναι αίσθημα, είναι πραγματικότητα, και η πραγματικότητα δεν ψηφίζει Αριστερά ούτε Δεξιά, ψηφίζει όποιον υπόσχεται να τη σταματήσει.
Στους θιασώτες του «πρώτα πυροβόλα και μετά ρώτα», όμως, οφείλει να πει το χειρότερο. Ότι αυτό που ζητάτε δεν είναι τάξη. Είναι το προοίμιο της επόμενης αταξίας, με άλλο ρούχο.
Αυτή είναι η αλυσίδα.
Η δημοκρατία που δεν φυλάει, γεννάει τον πολίτη που οπλίζεται.
Ο πολίτης που οπλίζεται και δεν αρκείται, γεννάει τη δίψα για αφέντη.
Και ο αφέντης, όταν έρθει, δεν θα ρωτήσει ούτε εσένα που τον φώναξες. Θα πυροβολήσει πρώτος, ακριβώς όπως του το ζήτησες. Απλώς κάποια στιγμή η πλάτη που φεύγει στα εβδομήντα μέτρα θα είναι η δική σου.
Η επερχόμενη νέα τάξη δεν θα έρθει από το πουθενά.
Θα έρθει επειδή…
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δημοκρατία που μπάζει από παντού
Σύναξη κνώδαλων για επίδειξη νέων φορεμάτων, με τζάμπα φαϊ πληρωμένο από τους φόρους μας. pic.twitter.com/Ts5Kt7gsdQ
— Antiβλά (@antivla) July 25, 2025
«Οι νόμοι ισχύουν για τους εχθρούς· για τους φίλους (οι νόμοι) ερμηνεύονται». Αυτός ο αφορισμός αποδίδεται σε πρωθυπουργό ξένης χώρας και ελέχθη πολύ πριν θεωρηθεί κανονικότητα ο μπερλουσκονισμός.
Τον θυμήθηκα όμως συλλογιζόμενος ότι και στα μέρη μας η διάκριση των εξουσιών κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι. Δεδομένη είναι η ομοφωνία ότι «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, εξαιρουμένων όλων των άλλων».
Το χειρότερο, όμως, είναι ότι δεν κουβεντιάζουμε ούτε για το περιεχόμενό της ούτε για την ποιότητά της.
Εάν μείνουμε στην ετυμολογία, η «διακυβέρνηση από τον δήμο», θα τάραζε πολλούς «δημοκράτες».
Μην τους ταράξουμε. Ας μείνουμε στον Νορμπέρτο Μπόμπιο, που την προσδιόρισε πρωτίστως σαν «ένα σύνολο κανόνων και διαδικασιών για τη λήψη συλλογικών αποφάσεων, στο πλαίσιο του οποίου προβλέπεται και διευκολύνεται η όσο το δυνατόν ευρύτερη συμμετοχή των ενδιαφερομένων».
Απόληξη όλων αυτών των διεργασιών είναι οι εκλογές. Θεωρητικά όλοι έχουμε το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Για να πολιτευτεί όμως κάποιος δεν αρκεί η επάρκεια και η διάθεση προσφοράς. Οι υποψηφιότητες συχνάκις κληροδοτούνται και πάντοτε εγκρίνονται από τον, μάλλον άσφαλτο, αρχηγό.
Επιπλέον, όλοι γνωρίζουμε ότι όποιος δεν διαθέτει μηχανισμούς στήριξης και προβολής, τον τρώει η μαρμάγκα. Δεν ξεκινούν, δηλαδή, όλοι από την ίδια αφετηρία.
Επειτα, η ίδια η λειτουργία των κομμάτων, που ως οργανωμένες μειοψηφίες υπερτερούν των ανοργάνωτων πλειοψηφιών, απαιτεί κεφάλαια που, ακόμη κι αν παριστάνουμε τους ανήξερους, όλοι πάλι γνωρίζουμε ότι δεν μαζεύονται από εισφορές μελών. Ακόμη και τα εμφανή κεφάλαια της κρατικής χρηματοδότησης είναι φιλοδωρήματα, και μάλιστα καταφανώς άνισα κατανεμημένα. Και πάλι, δηλαδή, δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία.
Τέλος, η εκκλησία του δήμου, στην οποία, υποτίθεται, θα διαβουλεύονταν οι πολίτες, έχει αντικατασταθεί από τις τηλεοπτικές οθόνες και τους παράλληλους μονολόγους τους. Η πρόσβαση σε αυτές, παρότι οι συχνότητες είναι δημόσιος χώρος, δεν ελέγχεται από τον δήμο. Εδώ, δηλαδή, κι αν δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία.
Εντέλει οι πολίτες, καταπονημένοι από τους ψευτοκαβγάδες που γίνονται στο όνομά τους, αλλά ερήμην τους και αποστερημένοι των κοινωνικών δεσμών τους, φτάνουν σαν καταϊδρωμένοι singles στις κάλπες και απρόσκοπτα συνδεδεμένοι με τον κυβερνοχώρο δεν επιλέγουν κυβέρνηση, αλλά υποκύπτουν στον εκβιασμό μεταξύ της κακής και της χειρότερης εφαρμογής. Κι αν επιλέξουν κάτι «λάθος» –ανθρώπινα τα λάθη, ανθρώπινα και τα δημοψηφίσματα, για παράδειγμα–, οι σέρβερ των κομμάτων βρίσκουν τρόπους έγκαιρης «διόρθωσης».
Τα αποτελέσματα της εκλογικής διαδικασίας –την οποία επ’ εσχάτων κι αυτή τη διεκπεραιώνουν ιδιωτικές επιχειρήσεις– είναι υπαγορευμένα εν πολλοίς από τις δημοσκοπήσεις, τις οποίες πραγματοποιούν επίσης ιδιωτικές επιχειρήσεις, που έχουν και εργοδότες και εντολοδότες.
Ολα τα παραπάνω κι άλλα που δεν χωρούν στην επιφυλλίδα δημιουργούν και καλλιεργούν τη δυσπιστία του εκλογικού σώματος που, προϊόντος του χρόνου, αποδοκιμάζει κάθε ενασχόληση με την πολιτική και υιοθετεί την πολλαπλώς επιβλαβή (και δημοφιλή) διάδοση ότι «δεν γίνεται τίποτα», «όλοι ίδιοι είναι», «δεν είμαστε άνθρωποι», «έτσι είναι το ρωμαίικο» κ.λπ.
Και ενώ το Σύνταγμα ορίζει υποχρεωτική τη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, η αποχή, με τη σιωπηλή ανοχή όλων των κομμάτων που αρκούνται στην προσέλευση των ακολούθων τους, δεν έχει πλέον καμία κύρωση. Και, προφανέστατα, και καμία έκπληξη. Οι επιφυλακτικοί δεν είναι απλώς χωρίς εκπροσώπηση. Είναι αόρατοι.
Ετσι, την επομένη των εκλογών, έχοντας εμπεδώσει τη μετασκευή του λαού σε «κοινή γνώμη», καταλήγουμε…
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Για τα Δημοκρατικά γενέθλια...
— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) July 29, 2026
Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου
Το παιδί γεννήθηκε στην Αθήνα πριν 2500 χρόνια …..
Πρόσφατα γιορτάσαμε τα γενέθλια των 52 του χρόνων.
Όλα γίνονται σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο…..
Κάποιες φορές με το έτσι θέλω μηδενίζουμε τον χρόνο και μετράμε πάλι και πάλι από την αρχή.΄
Και το παιδί ακόμη δεν λέει να μεγαλώσει.
Ακόμη δεν λέει να ενηλικιωθεί.
Δίπλα του αυτήν την πολύ σημαντική μέρα όλοι οι κηδεμόνες του που δεν είναι και λίγοι.
Όλοι χαρούμενοι, όλοι με τα καλά τους.
Είναι αυτοί, που ο καθένας με τον τρόπο του, εμποδίζουν να μεγαλώσει το παιδί, να ενηλικιωθεί και να στηριχτεί στα πόδια του.
Ο ένας έδινε ευχές και συγχαρητήρια στον άλλον με ένα drink χέρι.
Μετά έκλεισαν ραντεβού για του χρόνου την ίδια μέρα στον ίδιο χώρο.
Αν δεν αλλάξει κάτι….
Πάντως σε όλα τα πρόσωπα έβλεπες έναν φόβο μη και ενηλικιωθεί ξαφνικά το παιδί.
Δεν θα το ήθελαν με τίποτα γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ...
ΔΙΕΘΝΗ "ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΕΝΩΜΕΝΑ" ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Το μονοπώλιο της σκέψης
Ο Έρικ Γουάινσταϊν δεν είναι εύκολος συνομιλητής. Μαθηματικός, δημόσιος διανοούμενος, άνθρωπος της Σίλικον Βάλεϊ και μόνιμος ταραξίας των βολικών βεβαιοτήτων, έχει το ελάττωμα που κάθε σοβαρό πνευματικό κατεστημένο μισεί: επιμένει να ρωτά γιατί.
Στην πρόσφατη συζήτησή του με τον Τζο Ρόγκαν επανέφερε έναν όρο που αξίζει να μας απασχολήσει πολύ πέρα από τη θεωρητική φυσική: TOGIT, δηλαδή The Only Game In Town, το «μοναδικό παιχνίδι στην πόλη».
Με αυτό περιγράφει την κουλτούρα όπου ένα ερευνητικό πρόγραμμα, όπως η θεωρία χορδών, παύει να είναι απλώς μία ενδιαφέρουσα υπόθεση και μετατρέπεται σε θεσμικό μονοπώλιο κύρους, χρηματοδότησης και νομιμοποίησης.
Το πρόβλημα δεν είναι η θεωρία χορδών.
Το πρόβλημα είναι η εξουσία χωρίς ανταγωνισμό. Όταν μία ιδέα αποκτά το προνόμιο να αποφασίζει ποιες άλλες ιδέες αξίζουν να ακουστούν, η επιστήμη αρχίζει να θυμίζει γραφειοκρατία. Και όταν η γραφειοκρατία εισβάλλει στη γνώση, το αποτέλεσμα δεν είναι συναίνεση. Είναι πνευματική στασιμότητα με ακαδημαϊκό λεξιλόγιο.
Εδώ βρίσκεται η φιλελεύθερη ουσία του ζητήματος.
Η ελεύθερη κοινωνία δεν στηρίζεται μόνο στην αγορά αγαθών. Στηρίζεται και στην αγορά ιδεών.
Ο Μίλ δεν υπερασπίστηκε την ελευθερία του λόγου επειδή όλες οι γνώμες έχουν την ίδια αξία. Την υπερασπίστηκε επειδή καμία εξουσία δεν πρέπει να αποφασίζει εκ των προτέρων ποια γνώμη επιτρέπεται να δοκιμαστεί. Η αλήθεια χρειάζεται αντιπάλους. Χωρίς αντιπάλους γίνεται δόγμα. Και το δόγμα, ακόμη και όταν φορά εργαστηριακή ποδιά, παραμένει δόγμα.
Η υπόθεση Γουάινσταϊν έχει αξία ακριβώς επειδή δεν απαιτεί να τον πιστέψουμε. Δεν χρειάζεται να δεχθούμε τη δική του θεωρία των πάντων, τη Geometric Unity, ούτε να προσποιηθούμε ότι η επιστημονική κοινότητα οφείλει να χειροκροτεί κάθε αιρετική ιδέα. Η επιστήμη έχει φίλτρα και πρέπει να έχει φίλτρα. Άλλο όμως φίλτρο και άλλο κλειστή συντεχνία. Άλλο αξιολόγηση και άλλο τελετουργική αποβολή των ενοχλητικών.
Αυτό το μάθημα αφορά και την Ελλάδα. Ζούμε σε μια χώρα όπου το TOGIT δεν περιορίζεται στα πανεπιστήμια.
Το βλέπουμε στην οικονομία, όπου το κράτος παρουσιάζεται ακόμη ως ο φυσικός οργανωτής της ευημερίας. Το βλέπουμε στην παιδεία, όπου κάθε πραγματική μεταρρύθμιση σκοντάφτει στην ιερή αγελάδα της ακινησίας. Το βλέπουμε στη δημόσια διοίκηση, όπου η αποτυχία δεν καταργεί ποτέ το μοντέλο που την παρήγαγε. Όπως συχνά δείχνει η στήλη, το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η απουσία έξυπνων ανθρώπων, αλλά η επιμονή μας να τους περνάμε μέσα από μηχανισμούς που τιμωρούν την πρωτοβουλία και επιβραβεύουν τη συμμόρφωση.
Η Δύση έγινε σπουδαία επειδή δεν είχε ένα μόνο παιχνίδι στην πόλη. Είχε πανεπιστήμια που ανταγωνίζονταν, πόλεις που πειραματίζονταν, εμπόρους που ρίσκαραν, αιρετικούς που ενοχλούσαν και θεσμούς που, έστω αργά, έμαθαν να ανέχονται τη διαφωνία. Όποτε ξέχασε αυτή τη συνταγή, παρήγαγε παρακμή με καλές προθέσεις.
Ο Γουάινσταϊν μπορεί να έχει δίκιο σε πολλά ή να κάνει λάθος σε ακόμη περισσότερα. Αυτό είναι σχεδόν δευτερεύον.
Το κρίσιμο είναι ότι μας θυμίζει κάτι που οι φιλελεύθεροι δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν:
Kαμία πρόοδος δεν γεννήθηκε από μονοπώλιο. Ούτε στην αγορά, ούτε στην πολιτική, ούτε στην επιστήμη.
Όταν κάποιος μας λέει ότι υπάρχει μόνο ένα παιχνίδι στην πόλη, η σωστή απάντηση είναι απλή: τότε...
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η θεωρία της εξουσίας
Γράφει ο Αλκιβιάδης Κεφαλάς
Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ισότητα στην εξουσία.
Η πολιτική ζωή χαρακτηρίζεται από τη μακροχρόνια παρουσία οικογενειών και δικτύων στο κέντρο των αποφάσεων.
Το φαινόμενο αυτό ερμηνεύεται με μεγάλη ακρίβεια από την κλασική θεωρία των ελίτ, όπως διατυπώθηκε από τον Vilfredo Pareto, τον Gaetano Mosca και τον Robert Michels, οι οποίοι υποστήριξαν ότι σε κάθε οργανωμένη κοινωνία η εξουσία συγκεντρώνεται αναπόφευκτα σε μια μειοψηφία που τείνει να αναπαράγει τον εαυτό της.
Ο Pareto μιλούσε για την «κυκλοφορία των ελίτ», θεωρώντας ότι μια κοινωνία παραμένει δυναμική μόνο όταν νέες ομάδες μπορούν να αντικαταστήσουν τις παλαιές. Οταν αυτή η κυκλοφορία περιορίζεται, η χώρα οδηγείται σε παρακμή.
Ο Mosca τόνισε ότι πάντα υπάρχει μια οργανωμένη μειοψηφία που κυβερνά μια ανοργάνωτη πλειοψηφία, ενώ ο Michels διατύπωσε τον περίφημο «σιδερένιο νόμο της ολιγαρχίας», σύμφωνα με τον οποίο τα δημοκρατικά συστήματα τείνουν να ελέγχονται από μικρές ομάδες που επιδιώκουν τη διατήρηση της ισχύος τους.
Η θεωρία αυτή περιγράφει μια δομική τάση των κοινωνιών να δημιουργούν σταθερές ελίτ, οι οποίες έχουν συμφέρον να διατηρούν τις συνθήκες που επιτρέπουν την αναπαραγωγή τους. Σε αυτό το πλαίσιο, η ύπαρξη πολιτικών δυναστειών είναι μηχανισμός συνέχειας της εξουσίας. Το οικογενειακό όνομα, τα δίκτυα, η πρόσβαση σε πόρους, η γνώση των μηχανισμών του κράτους και των κομμάτων, η παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και η δυνατότητα ελέγχου της πολιτικής ατζέντας αποτελούν μορφές κεφαλαίου που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.
Οσο πιο αδύναμοι είναι οι θεσμοί αξιοκρατίας τόσο ευκολότερα αυτές οι μορφές κεφαλαίου μετατρέπονται σε δικτατορία και η δημοκρατία δεν λειτουργεί, επειδή η πρόσβαση στην εξουσία παραμένει αδύνατη.
Με αφορμή την αυτοκτονία καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη λόγω της βίας των μαθητών της και την απαξίωσή της από το σύστημα τονίζεται ότι ο καθοριστικός παράγοντας που επιτρέπει ή εμποδίζει την ανανέωση των ελίτ είναι οι αυστηροί θεσμοί στη δημόσια εκπαίδευση.
Οταν το δημόσιο σχολείο δημιουργεί πολίτες με υψηλότερη ηθική και γνωστικές δεξιότητες, μεγαλύτερη αυτονομία σκέψης και μεγαλύτερη ικανότητα συμμετοχής στη δημόσια ζωή και υψηλό δείκτη ευφυΐας, αυξάνεται η κοινωνική κινητικότητα και επιτρέπεται η είσοδος νέων ανθρώπων στις ελίτ. Αντίθετα, όταν η εκπαίδευση υποβαθμίζεται, η μέση ευφυΐα του πληθυσμού μειώνεται ως αποτέλεσμα περιβάλλοντος και θεσμών.
Η ανυπαρξία πειθαρχίας, η απουσία αξιολόγησης και η κοινωνική απαξίωση του σχολείου οδηγούν σε γενικευμένη πτώση δεξιοτήτων, η οποία έχει άμεσες συνέπειες στην οικονομία, στη διοίκηση και την ποιότητα της δημοκρατίας. Ο φαύλος κύκλος διατηρείται. Η ελίτ παράγει συνειδητά αδύναμη εκπαίδευση, αυτή παράγει χαμηλό επίπεδο γνωστικών δεξιοτήτων, ενώ ένας πληθυσμός με ανύπαρκτες δεξιότητες αδυνατεί να απαιτήσει αποτελεσματικούς θεσμούς και να ελέγξει την εξουσία. Αυτό επιτρέπει στις ίδιες πολιτικές ομάδες να παραμένουν στην κορυφή, ενισχύοντας τη θεσμική αδράνεια.
Με τον τρόπο αυτό η αναπαραγωγή της εξουσίας δεν χρειάζεται να επιβληθεί με καταναγκασμό· προκύπτει από τη δομή των θεσμών και των ευκαιριών.
Ο Bertrand Russell είχε επισημάνει ότι η διαμόρφωση χαρακτήρα και πεποιθήσεων από τις ελίτ μέσω εκπαίδευσης και πολιτισμικών μηχανισμών οδηγεί σε παγίωση των διαφορών μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων.
Η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει χαρακτηριστικά που περιγράφονται σε αυτό το μοτίβο. Η διαφορά σε σχέση με χώρες με ισχυρότερη θεσμική λειτουργία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται η παιδεία, η διοίκηση και η πολιτική ανταγωνιστικότητα.
Συνεπώς, η ποιότητα της δημοκρατίας εξαρτάται από το…
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η κατανόηση κειμένου είναι ζήτημα δημοκρατίας
Άνθρωποι που το μόνο που θέλουν είναι να ανοίκουν.
— 🏆Thanos (ΑΕΚ παντού)🏆 (@Aekaras6) May 12, 2024
Να ανοίκουν στους πολλούς να βρίσκουν συμπαραστάτες στη βλακεία.
Αγράμματοι, ανενημέρωτοι, καλοί στο following
Που ξεχνάνε και θυμούνται μόνο για να ικανοποιήσουν αλλά πρόβατα.
Καλημέρα Κεμάλ ας ελπίσουμε να άλλαξει ο κόσμος. pic.twitter.com/Jgc3bra6DY
Την αχίλλειο πτέρνα της εκπαίδευσης δεν χρειάζονταν οι απογοητευτικές επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στον διαγωνισμό της PISA για να την αντιληφθούμε. Αυτό που ονομάζουμε παιδεία είναι στην πραγματικότητα ένας μηχανισμός αποθήκευσης πληροφοριών ο οποίος ισοπεδώνει κάθε δημιουργική ικμάδα του εφήβου. Δεν τον εκπαιδεύει ούτε να τις αξιολογεί ούτε να τις ιεραρχεί.
Τι θα πει είμαι καλός στην Ιστορία;
Θα πει ότι έχω την ικανότητα να απομνημονεύω δεκάδες σελίδες από το βιβλίο της Ιστορίας από το οποίο αντλείται η εξεταστέα ύλη και από το οποίο εξαρτάται η προαγωγή μου ή η εισαγωγή μου σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή.
Δεν αναφέρομαι τυχαία στην Ιστορία. Δεν τη διδάσκουν ιστορικοί. Τη διδάσκουν φιλόλογοι, ακόμη και καθηγητές Γαλλικών. Οπότε κι αυτοί χρησιμοποιούν ως βοήθημα το βιβλίο, το οποίο δεν έχουν την επιστημονική επάρκεια να κρίνουν. Το ακολουθούν κατά γράμμα δίνοντας το καλό παράδειγμα στους μαθητές τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι μετά το πέρας της δοκιμασίας ο έφηβος ακούει Ιστορία και το βάζει στα πόδια.
Και με ποιον τρόπο διδάσκεται η λογοτεχνία;
Σαν μάθημα ανατομίας στο νεκροτομείο. Πληροφορίες για τη δομή των κειμένων. Η αισθητική δύναμη και η γλωσσική πλαστική είναι καλυμμένες κάτω από τον ποδόγυρο, σαν τους γυναικείους αστραγάλους στη βικτωριανή εποχή.
Το ζητούμενο είναι η κατανόηση κειμένου.
Τι θα πει κατανόηση κειμένου;
Θα πει ότι διαβάζω ένα κείμενο ή ακούω έναν αρθρωμένο λόγο και έχω τα εργαλεία να αξιολογήσω τις πληροφορίες και τη σκέψη που τις συνέχει, κοινώς να τις αφομοιώσω, να τις κάνω δικές μου και να απορρίψω ό,τι περισσεύει. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε στα σμήνη των πληροφοριών το Διαδίκτυο και την κοινωνική δικτύωση, αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν Λεβιάθαν. Επικεντρώνουμε την προσοχή μας στα fake news. Παραγνωρίζουμε όμως τη σημασία της πληροφορίας που είναι μεν αληθινή αλλά δημιουργεί μια στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας. Κοινώς την κατανόηση κειμένου.
Ειλικρινά θα χαιρόμουν αν κάποιοι εκπαιδευτικοί μπορούσαν να με διορθώσουν, ακόμη και να με διαψεύσουν. Αν κάποιοι με έπειθαν ότι η αντίδραση των συνδικαλιστών τους στην PISA δεν εντάσσεται στη γνωστή φοβική τους αντίδραση απέναντι σε οποιαδήποτε αξιολόγηση του έργου τους.
Μπορώ να συζητήσω οποιαδήποτε επιφύλαξη απέναντι στον τρόπο του διαγωνισμού. Εκείνο που δεν μπορώ να συζητήσω είναι τη στάση όσων υποστηρίζουν ότι η εκπαίδευση χρειάζεται μόνον μερικές διορθωτικές κινήσεις. Και ότι, για παράδειγμα, οι Πανελλαδικές είναι ο καλύτερος τρόπος αξιολόγησης. Χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους ότι οι Πανελλαδικές αξιολογούν το ήδη υπάρχον σύστημα της παθητικής αποστήθισης.
Τι μέλλει γενέσθαι;
Ιδέα δεν έχω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι η εκπαίδευση χρειάζεται να βγει απ’ το νεκροτομείο. Οι αναπηρίες της απειλούν τη χώρα, όπως την απειλεί και το δημογραφικό.
Λένε ορισμένοι ότι τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών είναι ο καλύτερος τρόπος αξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Ακόμη κι αν παρακάμψουμε τη σημασία των φροντιστηρίων και των ιδιαιτέρων, αναρωτιέμαι πώς δεν τους περνάει απ’ το μυαλό πως οι Πανελλαδικές αξιολογούν ως επί το πλείστον την ικανότητα αποστήθισης των υποψηφίων.
Πάντως δεν αξιολογούν τις δημιουργικές τους ικανότητες. Η μέση εκπαίδευση και οι Πανελλαδικές είναι ένα κλειστό σύστημα που αναπαράγει τον εαυτό του.
Δεν είμαι εκπαιδευτικός. Ομως η εκπαίδευση δεν ανήκει στους εκπαιδευτικούς. Είναι κοινωνικό αγαθό, όπως και η υγεία, και μας αφορά όλους. Οταν διαπιστώνουμε πως είμαστε λειτουργικά αναλφάβητοι στην κατανόηση κειμένου, σημαίνει ότι δεν μαθαίνουμε να διαβάζουμε.
Και πώς μάθαμε, όσοι μάθαμε να διαβάζουμε;
Με…
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι «χρωστάμε» για τη δημοκρατία μας
Καλό είναι μερικές φορές να στεκόμαστε ψύχραιμοι απέναντι στην Ιστορία μας και να θυμόμαστε τι «χρωστάμε» και σε ποιον.
Καθώς κλείνουμε τα 50 χρόνια της Μεταπολίτευσης, λοιπόν, ένας ηγέτης ξεχωρίζει, με μεγάλη απόσταση από τους υπόλοιπους: ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Αν πάμε πίσω και ξαναζήσουμε όσα έζησε και χειρίστηκε το καλοκαίρι του 1974, θα καταλάβουμε πόσο εύθραυστη ήταν η Μεταπολίτευση, πόσο επικίνδυνο ήταν το εγχείρημα της μετάβασης στη δημοκρατία. Ο ίδιος δεν γνώριζε αν οι αστυφύλακες που τον φύλαγαν τις πρώτες ημέρες θα τον συνελάμβαναν αν κάποιο σκοτεινό κέντρο έδινε την εντολή. Πεζοναύτες υπό τον έλεγχο ενός μη χουντικού αξιωματικού παραμόνευαν στον Εθνικό Κήπο σε περίπτωση που εκδηλωνόταν κάποιο νέο πραξικόπημα.
Ο Καραμανλής χειρίστηκε αυτήν τη μετάβαση με τρόπο αριστοτεχνικό. Σήμερα, η Ελλάδα μπορεί να περηφανεύεται ότι έχει μια ζωντανή δημοκρατία που άντεξε 50 χρόνια, παρά την τεράστια οικονομική κρίση και τους διχασμούς που πέρασε.
Δεν είναι για πέταμα αυτή η κατάκτηση, όταν η δημοκρατία αμφισβητείται και κλονίζεται μέσα στην ίδια την Ευρώπη.
Ο Καραμανλής επέλεξε επίσης τον διάλογο και με την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι η πληγή της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο ήταν ακόμη ανοιχτή, πονούσε πολύ. Το έκανε με ρεαλισμό και αίσθηση ευθύνης. Απεχθανόταν τις μεγαλόστομες «πατριωτικές» κορώνες και τον καταστροφικό εθνικολαϊκισμό.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο σημαντικό- τερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, κυβέρνησε με ρεαλισμό και αίσθηση ευθύνης.
Μην ξεχνάμε το τσουνάμι της ριζοσπαστικοποίησης, του άκρατου δικαιωματισμού, του αντιαμερικανισμού που είχε να αντιμετωπίσει, το οποίο φούσκωνε με τρόπο βίαιο μέρα τη μέρα. Σηκώθηκε όμως με σθένος και γενναιότητα για να πει εκείνο το «ανήκομεν εις την Δύσιν». Ηθελε κότσια, γιατί πήγε κόντρα στο αδιανόητα ορμητικό ρεύμα.
Του «χρωστάμε», τέλος, την πιο σημαντική απόφασή του: να αγκυροβολήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη.
Ο Καραμανλής ήξερε τι ερχόταν διότι γνώριζε καλά την ψυχοσύνθεση του Ελληνα. Καταλάβαινε ότι ο Ανδρέας, και ό,τι εξέφραζε, θα κυριαρχούσε, ότι οι σχέσεις με τη Δύση θα περνούσαν μια δύσκολη φάση και πως η χώρα, ενδεχομένως, θα έμπαινε σε περιπέτειες. Και πράγματι μπήκε, αρκετές φορές, μέχρι και σχετικά πρόσφατα. Επειδή όμως είχε την πρόνοια να τη βάλει σε σταθερές ράγες δεν εκτροχιάστηκε, δεν κατρακύλησε στην άβυσσο.
Κοιτώντας, λοιπόν, πίσω, δεν μένει καμία αμφιβολία στον ψύχραιμο παρατηρητή, όπου και αν ανήκει πολιτικά, ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν…
ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Κομματική πειθαρχία οπισθοδρόμησης
Το πολιτικό σύστημα της χώρας κατάφερε μέσω του Κυριάκου Μητσοτάκη αυτή τη φορά να αυτοακυρωθεί πάλι και να αποδείξει τη βαθιά παρακμή στην οποία βρίσκεται.
Η κομματική πειθαρχία, που ανασύρθηκε προκειμένου να ψηφιστεί η θλιβερή και επικίνδυνη τροπολογία για τη νομιμοποίηση των χιλιάδων παράνομων μεταναστών, δεν αντιβαίνει απλώς στο ίδιο το Σύνταγμα. Συνιστά και μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση, που ουδεμία σχέση έχει με τις κενές περιεχομένου διακηρύξεις περί πολιτικού φιλελευθερισμού που συχνά ακούμε από την παρούσα κυβέρνηση και από τον επικεφαλής της.
Το άρθρο 60 του Συντάγματος, για την τήρηση και την εφαρμογή του οποίου ορκίζονται, κατά τα λοιπά, κυβέρνηση και βουλευτές προτού αναλάβουν τα καθήκοντά τους, ορίζει πεντακάθαρα: «Oι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Οσο κι αν ανατρέξει μάλιστα κανείς στο σύνολο των 120 άρθρων, δεν θα βρει σε κανένα και πουθενά το παραμικρό το οποίο να προβλέπει ή να επιτρέπει την απαγόρευση και τον περιορισμό αυτού του δικαιώματος.
Γιατί, αλήθεια, στις τόσες συνταγματικές αναθεωρήσεις που έχουν μεσολαβήσει δεν εισηγήθηκε κανείς να αλλάξει το πλαίσιο αναφορικά με τις τυχόν διαφωνίες βουλευτών με τις ηγεσίες των κομμάτων τους και τις επιλογές τους;
Ασφαλώς διότι το πολιτικό σύστημα θέλει να κινείται κατά το δοκούν.
Πολύ περισσότερο όμως κάτι τέτοιο θα αποτελούσε απροκάλυπτη και απροσχημάτιστη καταστρατήγηση της ελευθερίας συνείδησης του βουλευτή όπως κατοχυρώνεται από το συγκεκριμένο άρθρο.
Την ίδια ώρα, όμως, τι κάνουν;
Μετατρέπουν de facto τη δημοκρατία σε αρχηγοκρατία, αφού επιτρέπεται στον «φωτισμένο» ηγέτη να κρίνει πότε το κομματικό (δηλαδή το στενά προσωπικό) συμφέρον είναι πάνω από το εθνικό και το δημόσιο συμφέρον.
Ακόμη χειρότερα, του παρέχεται αυτό το δικαίωμα ακόμη κι όταν...
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιορτή της Δημοκρατίας 2023
Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση-τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελαράδων
Ποιος εξαφάνισε τους ανθρώπους απ’το δρόμο;
Στα πεζοδρόμια απόμειναν παπούτσια
Θ.Βοριάς, Σκόρπιοι στίχοι
Η Δημοκρατία είναι πολίτευμα, σύνολο θεσμών κι εντέλει κοινή περί της διακυβέρνησης αντίληψη αρχόντων κι αρχόμενων.
Μία κρίσιμος, κατά τη γνώμη μου, παράμετρος της σωστής και δίκαιης λειτουργίας της Δημοκρατίας είναι η ανανέωσή της σε πράγματα και πρόσωπα. Θεωρώ "παρέκκλιση" επί συναπτά περίπου 50 χρόνια Μεταπολίτευσης οι ίδιοι να λένε τα ίδια για τους ίδιους λόγους.
Με βάση αυτό το σκεπτικό καταθέτω ορισμένες προτάσεις οξυγόνωσης της κομματικής κοινοβουλευτικής προεδρευόμενης Δημοκρατίας μας:
1. Μείωση αριθμού βουλευτών σε 200 (αριθμός αντιπροσωπευτικός για τον πληθυσμό της χώρας)
2. Δύο θητείες (+ μία σε εξαιρετικές περιπτώσεις) για την εκλογή σε βουλευτικό αξίωμα (τοπικός και περιφερειακός πλουραλισμός)
3. Όχι "διαδικασίες τρενάκι", όπως π.χ ο πρώην βουλευτής να γίνεται δήμαρχος ή περιφερειάρχης και το αντίστροφο (σπάσιμο των στεγανών και των πελατειακών σχέσεων)
4. Όχι ασυλία βουλευτών για μη πολιτικές δράσεις/απόλυτη ευθύνη υπουργών για πράξεις και παραλείψεις (η ατιμωρησία βλάπτει τη δημοκρατική ευαισθησία του λαού)
5. Ειδική αιτιολόγηση της απόρριψης της γνωμοδότησης της νομικής υπηρεσίας της Βουλής από την πλειοψηφία (να μη δίνεται η εντύπωση ότι νομοθετούν "εκτός νόμου")
6. Υποχρεωτική παρουσία στις ολομέλειες 100 βουλευτών (κατ’αναλογία της δύναμης των κομμάτων)
7. Υποχρεωτική παρουσία 15 τουλάχιστον βουλευτών κατά τον κοινοβουλευτικό έλεγχο (επίκαιρες ερωτήσεις κλπ) (οι άδειες αίθουσες ακυρώνουν τη λογοδοσία)
8. Δικαιολογημένες οι απουσίες από τις επιτροπές (αλλιώς μη-αποζημιωνόμενες)
9. Στοιχειώδες dress code (δεν είναι παζάρι, ούτε επίδειξη ελευθεριότητας η Βουλή)
10. Μία θητεία για τον/την Πρόεδρο της Δημοκρατίας (από τη στιγμή που δεν έχει θεσμικές αποφασιστικές αρμοδιότητες η δεύτερη θητεία δεν έχει νόημα, είτε είναι επιτυχημένος/η, είτε όχι).
Τα παραπάνω ενδεικτικά παραδείγματα (προφανώς θα υπάρχουν περισσότερες προτάσεις από τους συνταγματολόγους) έχουν ως σκοπό ...
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Αυτόχθονες» και «ετερόχθονες»
Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
Πριν από δύο αιώνες τούς αποκαλούσαν «ετερόχθονες». Hσαν οι Ελληνες που ζούσαν εκτός επικρατείας τού τότε κρατιδίου. Ο πληθυσμός του «μείζονος» ελληνισμού, μορφωμένοι άνθρωποι, κοσμοπολίτες, εύποροι οι περισσότεροι. Αυτούς αντιμετώπιζαν με φόβο και καχυποψία οι κάτοικοι των απελευθερωμένων περιοχών, αμόρφωτοι και φτωχοί κατ’ ανάγκην, χωρίς αντίληψη του μεγάλου κόσμου έξω από τη Ρούμελη και τον Μοριά. Είχαν όμως δώσει το αίμα τους για την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς και δεν ήθελαν να έρθουν οι «άλλοι», οι γραμματιζούμενοι, να τους «καπελώσουν». Και έτσι φτάσαμε στην Εθνοσυνέλευση του 1844, όπου και κατεγράφη η περίφημη σύγκρουση ανάμεσα στους «Αυτόχθονες» και τους «Ετερόχθονες».
Επικεφαλής των πρώτων, ο Μακρυγιάννης και ο Παλαμήδης. Επικεφαλής των δεύτερων, ο Κωλέττης, ο οποίος για πρώτη φορά τότε διατύπωσε τον όρο «Μεγάλη Ιδέα». «Διά την μεγάλην ταύτην ιδέαν του Ελληνισμού επολεμήσαμεν, διά τους απανταχού Ελληνας».
Το ζήτημα ήταν αν θα έχουν δικαίωμα να διορίζονται στο Δημόσιο και όσοι Ελληνες κατάγονταν από τις μη απελευθερωμένες περιοχές.
Κέρδισαν οι αυτόχθονες, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα: το ελληνικό κράτος στερήθηκε τις υπηρεσίες του δυναμικότερου τμήματος του ελληνισμού. Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος δεν διοριζόταν στο πανεπιστήμιο επειδή ήταν Κωνσταντινουπολίτης. Τις ιδιοτροπίες του ελληνικού Δημοσίου, που τις ζούμε έως σήμερα ακόμη, τις χρωστάμε εν μέρει στην απόφαση εκείνης της Εθνοσυνέλευσης.
Ο «Μείζων Ελληνισµός» δεν υπάρχει πια. Η Μεγάλη Ιδέα του Κωλέττη οδήγησε στη μεγαλύτερη καταστροφή της σύγχρονης Ιστορίας μας, τη Μικρασιατική. Υπάρχουν όμως Ελληνες που ζουν εκτός Ελλάδος. Οπως υπάρχει και το ελληνικό βαθύ κράτος, του οποίου η νοοτροπία δεν έχει μετακινηθεί από τον καιρό των «Αυτοχθόνων» και των «Ετεροχθόνων». Οπως υπάρχουν και οι πολιτικές δυνάμεις που κρατούν μέσα τους τον «μακρυγιαννισμό», τον Ελληνα που φοβάται ό,τι διαφέρει από τις συνήθειες του μικρόκοσμού του.
Πώς να μη φοβάται η Αριστερά τον ψηφοφόρο που ζει σε χώρες όπου το πανεπιστήμιο δεν αντιμετωπίζεται ως χώρος πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων;
Και γι’ αυτό αντιμετωπίζει τους Ελληνες του εξωτερικού ως μια κατηγορία με ειδικές ανάγκες και εξαντλεί την κουτοπονηριά της για να τους εμποδίσει να ασκήσουν το δικαίωμα ψήφου.
Η τροποποίηση του νόμου για την ψήφο των ομογενών, με την οποία η νέα κυβέρνηση διορθώνει τις κακοτεχνίες του νόμου της προηγούμενης, μπορεί να μην επηρεάσει τον πολιτικό μας βίο. Αποκαθιστά όμως το δίκαιο και δείχνει ότι...
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πόσο επικίνδυνο είναι το "Συνταγματικό Τόξο"?
Tου Παντελή Σαββίδη
Η έννοια του Συνταγματικού Τόξου καθιερώθηκε στην προσπάθεια της κυβέρνησης Σαμαρά να βγάλει την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου. Η προσπάθεια υπήρξε επιτυχής νομικά και διαδικαστικά εν μέσω οικονομικής κρίσης και αύξησης της δύναμης της οργάνωσης. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας είδε, επίσης, θετικά την εξέλιξη.
Το επιχείρημα της τότε κυβέρνησης ήταν ο εγκληματικός χαρακτήρας της οργάνωσης που έφθασε, ακόμη, και σε δολοφονίες. Και η δική μου προσέγγιση είναι ότι όταν ένας φορέας ή μια οργάνωση φθάνει στα ακραία όρια να δολοφονεί δεν έχει θέση στην δημόσια ζωή. Λόγω της φύσης και του χαρακτήρα της. Πέρα απο τη λογική του Συνταγματικού Τόξου.
Η Χρυσή Αυγή εγκλημάτισε, καλώς εξοβελίστηκε.
Το ιδεολογικό επιχείρημα εναντίον της παρέπεμπε στο ισχυρό ανάλογο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όταν στη Γερμανία παραβλέφθηκε ο κίνδυνος απο τον ανερχόμενο ναζισμό με αποτέλεσμα την τραγωδία που βίωσε η ανθρωπότητα.
Το Συνταγματικό Τόξο απασχόλησε τον δημόσιο λόγο και στην αρχή της προεκλογικής περιόδου των εκλογών που διεξήχθησαν στις 21 Μαίου. Τότε, ενόχλησε το πρόσωπο του Κασιδιάρη. Δεν είναι σαφές αν η κυβερνητική πρωτοβουλία αποκλεισμού του προήλθε απο δημοκρατική ευαισθησία ή απο ανησυχία για το αποτέλεσμα των εκλογών. Η νομοθετική ρύθμιση αποκλεισμού του ήταν φωτογραφική. Με τα νομικώς ισχύοντα, ως τότε, ο Κασιδιάρης θα μπορούσε να διεκδικήσει την ψήφο των εκλογέων διότι η υπόθεσή του δεν έχει τελεσιδικήσει.
Αλλά το Συνταγματικό Τόξο πάλι ενεργοποιήθηκε. Με φωτογραφική διάταξη. Και έτσι δεν ήρθαν και σε δύσκολη θέση και οι Συνταγματολόγοι. Οι θεραπαινίδες του Συστήματος.
Μια τρίτη περίπτωση επίκλησης του Συνταγματικού Τόξου αντιμετωπίζουμε και στις μέρες μας με την κυβέρνηση να ανησυχεί για την παρουσία και την δυναμική του κόμματος “Νίκη”. Το κόμμα αυτό δεν είναι ναζιστικό ή φασιστικό και τα πρόσωπα που το συγκροτούν δεν θεωρούνται εγκληματικά και δεν υπάρχουν και τέτοιες υπόνοιες εναντίον τους. Είναι πρόσωπα βαθιά θρησκευόμενα και πιστεύουν στην παράδοση όπως ερμηνεύται απο το τρίπτυχο Πατρίς-Θρησκεία- Οικογένεια. Ούτε έχουν κατηγορηθεί για χουντικό παρελθόν ή προσομοίωση των αντιλήψεων της χουντικής επταετίας. Είναι καθημερινοί άνθρωποι που το θρησκευτικό φαινόμενο καθορίζει την ζωή τους. Αλλά αυτό ουδέποτε, ως σήμερα, θεωρήθηκε ποινικό αδίκημα. Το τμήμα του ελληνικού πληθυσμού που πιστεύει βαθιά και η πίστη καθορίζει την καθημερινότητά του δεν είναι ευκαταφρόνητο.
Λογικά, είναι μια τάση που αν θέλει να εκφραστεί πολιτικά δεν εγκυμονεί κινδύνους. Εκτός απο την ενόχληση των αντιπάλων τους που είναι τάσεις, ομάδες ανθρώπων ή μεμονωμένα άτομα που θεωρούν παρωχημένη την εμμονή σε θρησκευτικές αντιλήψεις.
Αποδεκτές οι επιφυλάξεις. Μπορούν όμως, όσοι έχουν επιφυλάξεις για το ιδεολογικό περιεχόμενο του κινήματος αυτού να επικαλούνται το περίφημο Συνταγματικό Τόξο για να ενθαρρύνουν πολιτικές πρωτοβουλίες να απαγορευτεί η κάθοδος του κόμματος στις εκλογές;
Αφήνω στον αναγνώστη να κρίνει το ερώτημα.
Σε ό,τι με αφορά, δεν έχω καμιά σχέση με το κίνημα αυτό και η καθημερινότητά μου ΔΕΝ καθορίζεται απο την θρησκεία. Έχω κάποια σχέση με την Εκκλησία, πηγαίνω μερικές φορές τον χρόνο και εκκλησιάζομαι (το θρησκευτικό φαινόμενο και το εκκλησιαστικό γεγονός είναι δύο διαφορετικά πράγματα) αλλά η σχέση μου αυτή είναι όπως της συντριπτικής πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας.
Δεν γράφω το σχόλιο αυτό απο ιδιαίτερο ιδεολογικό ή θεολογικό ενδιαφέρον για το κίνημα “Νίκη”.
Το γράφω διότι ανησηχώ σοβαρά για μια προϊούσα ιδεολογική και πολιτική τάση που με την χρησιμοποίηση συνταγματολόγων, προωθητών των κυρίαρχων ιδεολογικών αντιλήψεων και άλλων τινών πολιτικών και διανοουμένων περιορίζουν το εύρος της δημοκρατίας στις εκλογικές και όποιες άλλες επιθυμίες τους.
Και αυτό είναι επικίνδυνο για τη δημοκρατία. Πολύ επικίνδυνο.
Όσοι φίλοι αναρωτιούνται γιατί το ενδιαφέρον μου για τη “Νίκη” η απάντηση είναι...
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι επι-κίνδυνοι της Δημοκρατίας
Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελοκατσαπλιαδων...
Άλλα συνθήματα θα έγραφαν τη νύχτα
τα συνεργεία των επιγραφοποιών
κι άλλα θα αποκαλύπτονταν την επομένη
Τάκης Δ.Ψαράκης, Κάθε χρόνο το Δεκέμβρη
Δεν είμαι πολιτικός επιστήμονας, ούτε συνταγματολόγος για ν’ απο-φαίνομαι συνεχώς κι αδιαλείπτως (πολλές φορές κι επί σκοπώ) για τις αποκλίσεις του Πολιτεύματος και του Κράτους δικαίου. Δεν είμαι καν πολιτικός παράγων ώστε να βάζω την αλήθεια στη ζυγαριά του κομματικού συμφέροντος.
Ως απλός πολίτης (κι όχι ως εξ επαγγέλματος αγωνιών κι αγανακτών) θεωρώ χρήσιμο να καταθέσω 10 σκέψεις για την εσαεί[;] κινδυνεύουσα Δημοκρατία μας.
1. Όσοι υποστηρίζουν τη Δημοκρατία προφανώς αναφέρονται στη Συνταγματική κοινοβουλευτική Δημοκρατία (για μερικούς "Αστική Δημοκρατία") κι όχι σε κάποια Λαϊκή Δημοκρατία.
2. Όσοι αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση της χώρας φαντάζομαι ότι ανα-γνωρίζουν ότι το Πολίτευμα δεν είναι tabula rasa, που αρχίζει να γράφεται εξαρχής από το Μηδέν. Διαθέτει Ιστορία, Παιδεία, Πολιτισμό, Θεσμούς (όχι αρμούς, εσμούς ή ...ισμούς]) που δεσμεύουν τις δημοκρατικές κυβερνήσεις.
3. Η Δημοκρατία δεν είναι άτρωτη, ούτε κινείται με κάποιον αυτόματο πιλότο. Όλοι οι πολίτες και ιδίως οι πολιτικοί συνιστούν την ασπίδα και την πυξίδα της.
4. Η Δημοκρατία δεν είναι ορφανή κι ανάδελφη. Συγκροτεί μαζί με το Σύνταγμα και το Κράτος δικαίου μία ενιαία οικογένεια ελευθεριών, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
5. Η Δημοκρατία αρέσκεται στον διά-λογο (όχι βέβαια τον παρά-λογο) και δυναμώνει με τη διαφωνία (όχι όμως με την παραφωνία ή την αφωνία).
6. Η Δημοκρατία θέλει μέτρο, μεγαλοψυχία, λεβεντιά και μπέσα, που σημαίνει συνέχεια, συνέπεια, ηπιότητα και εντιμότητα.
7. Το οξυγόνο της Δημοκρατίας είναι η διαύγεια/διαφάνεια και η λογοδοσία, η συμμετοχή στα κοινά χωρίς λακέδες και λεκέδες.
8. Τα "επαναστατικά" αδιέξοδα συνθήματα κατά της Δημοκρατίας μπορεί να την τραυματίζουν αλλά δεν την σκοτώνουν όπως τα αδιέξοδα φανατικά κηρύγματα (της υπονόμευσης και της προδοσίας).
9. Η Δημοκρατία δεν πρέπει να διαπραγματεύεται την ουσία και την ισχύ της ή να συναλλάσσεται με τους έχοντες σε βάρος των αδυνάμων.
10. Ο πολιτικός οφείλει να διαθέτει δημόσιο ήθος και δημοκρατικό πάθος και μαζί με την επαγρύπνηση των πολιτών να μην αφήνουν ανοικτή την κερκόπορτα των ΠΑΡΑ-θεσμικών λειτουργιών.
Θέλω να πιστεύω ότι αυτό το περιεχόμενο δίνουν όλοι όσοι επικαλούνται τους κινδύνους (κατά) της Δημοκρατίας (υποδεικνύοντας μάλιστα και τους επικίνδυνους εχθρούς της).
Αυτό αφορά τόσο τους πολιτικούς, όσο και τους ειδικούς, ή τους πολίτες.
Γιατί ως γνωστόν...
ΣΥΡΙΖΑίικο ΦΑΣΙΣΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το καλό, το κακό και το άγριο
Κατά βάθος (σύμφωνοι, σε απρο-σμέτρητο βάθος…) είχε δίκιο ο κ. Χρήστος Σπίρτζης όταν, δίπλα στον κ. Παύλο Πολάκη, είπε: «Θα επαναφέρουμε τη Δημοκρατία, είτε με το καλό είτε με το άγριο» (2.2.2023).
Ιστορικώς η Δημοκρατία σπανίως ήρθε με το καλό. Συνήθως έρχεται με το κακό, όπως μια εθνική ή κοινωνική κατάρρευση, όπως έγινε εδώ το 1974 με την Κύπρο, ή με την πτώση του Υπαρκτού. Κάποιες φορές εγκαθιδρύθηκε με το άγριο, δηλαδή τις επαναστάσεις.
Το πρόβλημα είναι ότι «με το άγριο» σπανίως είχαμε την επόμενη ημέρα δημοκρατία, όπως έγινε με τη δημιουργία των Ηνωμέμνων Πολιτειών. Οι επαναστάσεις συνήθως κατέληγαν σε δικτατορίες, ίδιες και χειρότερες από αυτές που ανέτρεψαν. Αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία…
Δεν ξέρουμε τι εννοούσε «με το άγριο» ο υποψήφιος βουλευτής. Στον ΣΥΡΙΖΑ φτιάχνονται μεταξύ τους και μετά δεν ξέρουν τι λένε. Αν μάλιστα μιλούν σε κομματική εκδήλωση και στο πάνελ βρίσκεται ο κ. Πολάκης, είναι πολύ λογικό να αρχίσει ένας διαγωνισμός ρητορικού κατήφορου.
Ο κ. Σπίρτζης δικαιολογήθηκε την επόμενη ημέρα λέγοντας ότι «με το άγριο» εννοούσε ότι θα «εξαναγκαζόμαστε κάθε μήνα να πηγαίνουμε στον εισαγγελέα γι’ αυτά που κάνει η κυβέρνηση» (Open, 5.2.2023).
Μα, αυτό δεν είναι «το άγριο» της πολιτικής διαδικασίας. Δεν είναι καν «το ήπιο». Είναι το καθήκον κάθε δημοκρατικού πολίτη να προσφεύγει στη Δικαιοσύνη όταν θεωρεί ότι μια κυβέρνηση παραβαίνει τον νόμο.
Το θέμα εν προκειμένω είναι πως ο κ. Σπίρτζης ανέδειξε το βασικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ: δεν κατανοούν ποιο είναι το καλό της Δημοκρατίας και ποιο «το άγριο». Δεν ξέρουν καν τι είναι Δημοκρατία. Δεν είναι επαναστάτες, είναι ό,τι να ‘ναι.
Δεν θα αναφερθούμε μόνο στην αριστερή παρόλα ότι «οι νόμοι ανατρέπονται στον δρόμο»· ούτε στην αλήστου μνήμης πρώην πρόεδρο της Βουλής κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, που αγόρευε ότι τα μέτρα του μνημονίου «παραβιάζουν ευθέως το άρθρο 120 του Συντάγματος, το άρθρο που επιτάσσει σε όλους μας να προστατεύουμε το Σύνταγμα και την πατρίδα, να προστατεύουμε τη Δημοκρατία και να αντιστεκόμαστε εναντίον όποιου προσπαθεί να καταλύσει το δημοκρατικό πολίτευμα με τη βία» (8.11.2012).
Τις ημέρες που οι «Αγανακτισμένοι» μούντζωναν τη Βουλή, ο ίδιος ο κ. Αλέξης Τσίπρας έλεγε ότι «το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος λέει ότι η τήρησή του επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, λοιπόν, αυτό που βλέπουμε στους δρόμους είναι ο πατριωτισμός των Ελλήνων για να εφαρμοστεί το Σύνταγμα και να υπάρξει λαϊκή χειραφέτηση για την υπεράσπιση της δημοκρατίας» (ΕΡΤ3, 6.6.2011).
Περασμένα, ναι. Αλλά...
ΝουΔοΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Αντισυνταγματική η «ρύθμιση Κασιδιάρη» από τους γαλαζαίους κρυφοσταλιναράδες
Η θέση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ για την προαναγγελθεισα απαγόρευση συμμετοχής στις εκλογές του Ηλία Κασιδιάρη και του κόμματος του #ΕΘΝΙΚΗ_ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ pic.twitter.com/wBaWuRK1YY
— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) January 19, 2023
Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ
Ό,τι συμφέρει το κόμμα δεν συμφέρει κατ’ ανάγκην την Πατρίδα.
Όταν τέθηκε το θέμα της απλής αναλογικής, ήμασταν οι μόνοι που τοποθετηθήκαμε κατά, διότι, μπορεί τα μικρότερα κόμματα να ωφελούνται, όμως βλάπτεται η Ελλάδα και τα κόμματα οφείλουν να υπάρχουν υπέρ της Ελλάδας, και όχι το αντίθετο.
Ό,τι συμφέρει το κόμμα δεν συμφέρει κατ’ ανάγκην την Πατρίδα.
Όταν τέθηκε το θέμα της απλής αναλογικής, ήμασταν οι μόνοι που τοποθετηθήκαμε κατά, διότι, μπορεί τα μικρότερα κόμματα να ωφελούνται, όμως βλάπτεται η Ελλάδα και τα κόμματα οφείλουν να υπάρχουν υπέρ της Ελλάδας, και όχι το αντίθετο.
Στο θέμα της δράσης της Χ.Α. είχαμε πάρει ξεκάθαρη θέση. Το μονοπώλιο της βίας στη Δημοκρατική Πολιτεία ανήκει αποκλειστικά στα όργανα του κράτους, όταν εφαρμόζουν τους νόμους. Ουδείς δικαιούται να χρησιμοποιεί οποιουδήποτε είδους βία για να επιβάλλει πολιτικές ιδέες και θέσεις. Αυτό όμως δεν είναι μονόπαντο. Δεν υπάρχουν κακά εθνικοσοσιαλιστικά μαχαίρια και «καλά» στειλιάρια του ΠΑΜΕ, «καλές»συριζαίικες μολότοφ ή «καλά» πιστόλια και «καλές» βόμβες ακροαριστερών τρομοκρατών, τους οποίους μετά υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και οι παραφυάδες του. Το αίμα του Φύσσα δεν ζυγίζει περισσότερο στην πλάστιγγα της Δικαιοσύνης από το αίμα του Φουντούλη και του Καπελώνη, ενώ αποτελεί όνειδος για τη δημόσια τάξη και τη Δικαιοσύνη ή μη διαλεύκανση της δολοφονίας τους, όπως και ότι οι εμπρηστές δολοφόνοι της Marfin τώρα μπορεί να πίνουν το καφεδάκι τους ρεμβάζοντας.
Εμείς στην ΕΘΝΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ είμαστε Πατριώτες, Φιλελεύθεροι και Μεταρρυθμιστές, και δεν κάνουμε το Σύνταγμα και τους Νόμους λάστιχο,κατά πώς θα βόλευε μπακάλικα το στενό μικροκομματικό συμφέρον μας, να κλέψουμε τη νίκη σε ένα στημένο παιχνίδι, με παραβίαση της νομιμότητας και βασικών δικαιωμάτων.
Το συνταγματικό και εν γένει νομοθετικό πλαίσιο στη Δημοκρατία μας είναι σαφές. Δεν μπορείς να επιβάλλεις σε οποιονδήποτε πολίτη, κόκκινο, μαύρο, μπλε, πράσινο, εμπριμέ, αποστέρηση πολιτικών δικαιωμάτων χωρίς αμετάκλητη ποινική καταδίκη. Εν προκειμένω, η υπόθεση της ΧΑ, μετά και τον εξευτελισμό του τεκμηρίου αθωότητας των κατηγορουμένων με τα καμώματα μέσα και έξω από την αίθουσα πρωτοδίκως δεν έχει καν τελεσιδικήσει, είναι σε εξέλιξη η κατ’ έφεσιν δίκη και με τον ρυθμό δικασίμων ανά μήνα, δεν πρόκειται να τελειώσει ούτε σε σαράντα τέρμινα. Επομένως, τέτοια ρύθμιση θα είναι παράνομη και αντισυνταγματική.
Εάν σκεφτόμασταν κουτοπόνηρα και μικροκομματικά, θα σιωπούσαμε προσδοκώντας εκλογικά οφέλη. Η στοιχειώδης όμως πολιτική ακεραιότητα επιβάλλει να είμαστε ξεκάθαροι και δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε τέτοια παράνομη απαγόρευση.
Οι κανόνες θα πρέπει να είναι οι ίδιοι για όλους.
Το ΚΚΕ, που ευαγγελίζεται επιβολή διά της βίας «δικτατορίας του προλεταριάτου» και άλλα αρκούντως ολοκληρωτικά και αριστερόστροφα φασιστικά, γιατί συμμετέχει στις εκλογές;
Το ΠΑΜΕ, που βγαίνει με τα φτυαρόξυλα που παριστάνουν τις σημαίες με ένα κόκκινο πανάκι επάνω και μετά τα χρησιμοποιούν κατά αστυνομικών και πολιτικών αντιπάλων οι φοιτητικές αριστερές παρατάξεις και οι τραμπούκοι του ΣΥΡΙΖΑ σε πορείες και συγκεντρώσεις και στα ΑΕΙ, τι είδους «τάγματα» είναι; Από τα καλά, τα προοδευτικά;
Οι εκατοντάδες Αστυνομικοί που έχουν τραυματιστεί και νοσηλευτεί από ποιων τη δράση το έπαθαν;
Ούτε από χρυσαυγίτες ούτε από ρακούν.
Ποια κόμματα έχουν πίσω τους οι δράστες; Κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές, ενώ στο καταστατικό τους ή και στα προγράμματά τους, στις δηλώσεις και τις πράξεις τους κυριαρχεί ο αριστερόστροφος φασισμός, συχνά από κάποιους από αυτούς με θέσεις ταυτισμένες με τα τουρκικά συμφέροντα, τους δουλεμπόρους διακινητές, τους κακοποιούς, τους τρομοκράτες, τους βάνδαλους. Οπου εχθρός της Ελλάδας και της πλειονότητας του λαού, αγκαλιά μαζί του οι Απόστολοι του Μαρασμού, που καμώνονται τους προοδευτικούς.
Και θα σας το πω ωμά:
ΝουΔοΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Είναι λάθος οι αποκλεισμοί κομμάτων κρυφοσταλίνα Κούλη
Η Μεταπολιτευτική μας Δημοκρατία διακρίνεται για τις ανοχές που δείχνει σε κόμματα και ομάδες που αγωνίζονται να την ανατρέψουν και για τις αντοχές της κάθε φορά που βρέθηκε μπροστά σε κρίσεις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές. Τις αντιμετώπισε εντός των θεσμικών πλαισίων του Συντάγματος.
Ακούω πως η κυβέρνηση προτίθεται να απαγορεύσει την είσοδο του Κασιδιάρη στη βουλή. Δεν γνωρίζω με ποια νομική φόρμουλα θα το πράξει, πάντως θα βρίσκεται στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας, για να μην πω ότι θα είναι συνταγματικά μετέωρη πράξη. Επ' αυτού υποθέτω θα τοποθετηθούν οι συνταγματολόγοι. Πάντως, πολιτικά θα είναι μια λάθος κίνηση.
Πρώτα-πρώτα είναι παραδεδεγμένο πως και η πιο απεχθής προσωπικότητα αποκτά συμπάθειες όταν διώκεται, ενώ βρίσκεται σε κατάσταση αδυναμίας γιατί έχει ήδη τιμωρηθεί για συγκεκριμένες της πράξεις. Συνεπώς, σήμερα αυτό ακριβώς περιττεύει.
Δευτερευόντως τίθεται το ερώτημα αν θα απαγορευθεί η πολιτική δράση στον ίδιο προσωπικά ή στο κόμμα του.
Στην πρώτη περίπτωση είναι προφανές πως θα τοποθετήσει επικεφαλής ένα άτομο ανεπίληπτο που θα το ελέγχει εκ του παρασκηνίου ο ίδιος. Όλοι θα γνωρίζουν πως το κόμμα θα είναι του Κασιδιάρη χωρίς τον Κασιδιάρη. Άρα άνθρακες ο θησαυρός.
Αν όμως υπάρξει αποκλεισμός του κόμματος λόγω της ιδεολογίας του, εδώ η κατάσταση και «χοντραίνει» και τείνει να ξεφύγει. Αρχικά, πολύ δύσκολα θα αποδειχθεί πως το συγκεκριμένο κόμμα εμφορείται από νεοναζιστική ιδεολογία, αν δεν προκύπτει ρητά από το καταστατικό του. Επαγωγικές σκέψεις και συμπερασματικές κρίσεις δεν αρκούν για να τεκμηριώσουν σε νομικό επίπεδο μια τέτοια κατηγορία. Επιπροσθέτως, από τη Μεταπολίτευση και μετά, δεν υπήρξε απαγόρευση κόμματος για ιδεολογικούς λόγους, γιατί ήταν προφανές πως έτσι θα άνοιγε ο ασκός του Αιόλου. Και ο νοών, νοείτω.
Αλλά ας δούμε αν πολιτικά συμφέρει τη Νέα Δημοκρατία μια τέτοια ρύθμιση.
Είναι τραγικό λάθος να πιστεύουν κάποιοι πως οι ψήφοι στο κόμμα Κασιδιάρη είναι ψήφοι ακροδεξιών.
Είναι πρωτίστως ψήφοι πολιτών που διάκεινται εχθρικά σε αυτό που νεφελωδώς αποκαλούν «σύστημα». Είναι οι λεγόμενες αντισυστημικές ψήφοι, που ουδεμία σχέση έχουν με δυσαρεστημένους της Νέας Δημοκρατίας. Αν τυχόν το κόμμα τους αποκλειστεί από την εκλογική διαδικασία όλοι αυτοί είτε θα στραφούν σε άλλο αντισυστημικό κόμμα είτε θα συμπεριφερθούν τιμωρητικά προς τη Νέα Δημοκρατία. Θα ψηφίσουν το κόμμα που την πονά πιο πολύ. Κέρδος κανένα, μόνον πιθανή ζημία.
Βέβαια, ο μύχιος λόγος της πιθανολογούμενης απαγόρευσης του κόμματος Κασιδιάρη είναι η προσπάθεια να κατακτήσει την αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία, καθώς όσο λιγότερα κόμματα εκπροσωπούνται στη βουλή, τόσο κατεβαίνει ο πήχης της αυτοδυναμίας. Δε γνωρίζω αν χάρη αυτού του στόχου θα πρέπει να γίνει μια συνταγματικά μετέωρη κίνηση και πολιτικά προβληματική, καθώς θα διαταράξει μια μεταπολιτευτική πρακτική και θα τραυματίσει το φιλελεύθερο προφίλ της κυβέρνησης.
Οι αποκλεισμοί...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
