ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Οι ατέλειωτες διακοπές

Γράφει ο ΦAΛHPEYΣ

Μολονότι την ανάθεση είχε ανακοινώσει προσωπικώς ο Αλέξης Τσίπρας (γεγονός που προϋποθέτει κάποια προσυνεννόηση), η Λούκα Κατσέλη αρνήθηκε τη θέση της επικεφαλής στην επιτροπή «αντι-Πισσαρίδη» του ΣΥΡΙΖΑ. 

Η δική μου έκπληξη δεν ήταν ότι η κ. Κατσέλη αρνήθηκε μια τόσο επίζηλη θέση, αλλά ότι το είχε συζητήσει με την πλευρά που της το πρότεινε, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε ο συνομιλητής της να το έχει ανακοινώσει ο ίδιος. Πολλά μπορείτε να ακούσετε για την κ. Κατσέλη, η παρουσία της στην πολιτική είναι μακρά και γνωστή, δεν νομίζω όμως ότι θα συναντήσετε κανέναν που θα της απέδιδε την ιδιότητα του κορόιδου.

Ποιος τρίτος θα δεχόταν ποτέ την ηγεσία σε μια επιτροπή που αυτοπροσδιορίζεται γελοιωδώς ως «αντι-Πισσαρίδη» χωρίς να διακινδυνεύει το όποιο κύρος του; 

Μόνο κάποιος που δεν το διακινδυνεύει, επειδή δεν το κατέχει. Ισως μια διασταύρωση ψώνιου και ολικής απελπισίας, ας την πούμε έτσι.  

Μετά την κυβερνητική πενταετία, ο μύθος της «άλλης Αριστεράς» έχει συντριβεί από την ιδεοληψία και την ανικανότητά της. Με απλά λόγια, δεν πουλάει. Δεν προσφέρεται πια ως πεδίο φιλοδοξιών.

Αλλωστε, ποτέ δεν κατάφερε να προσελκύσει προσωπικότητες με προέλευση πέραν του στενού χώρου της. Ακόμη και κατά την κυβερνητική περίοδό της, δεν κατάφερε να προσελκύσει ταλέντα, όπως το ΠΑΣΟΚ κατά τη δεκαετία του 1980. Η αμορφωσιά του πυρήνα της εξουσίας γύρω από τον σύγχρονο κόσμο, καθώς και η περιχαράκωση στην ιδεολογία του, αναδείχθηκε περίτρανα την περίοδο που κυβέρνησαν τη χώρα και είναι σήμερα τα κύρια εμπόδια για την προσέλκυση σοβαρών (σχετικώς, όλα είναι σχετικά) μεταγραφών.

Πολλοί ήσαν εκείνοι που, βλέποντας το θέμα από μια πιο στενή οπτική γωνία, διέγνωσαν εσωκομματικό ζήτημα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Θεώρησαν ότι η επιλογή της κ. Κατσέλη, μάλιστα δε προσωπικώς από τον αρχηγό, ήταν χτύπημα για τον προσφιλή μας Γιούκλιντ Τσαλακώτο, στον οποίον υποτίθεται ότι ανήκε δικαιωματικά ο ρόλος του αντι-Πισσαρίδη. Η συγκεκριμένη ανάγνωση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξιοπιστία μέσα στο πλαίσιο του γνωστού πολέμου ανακοινώσεων μεταξύ των «53+» (επιρροής Τσαλακώτου) και των προεδρικών περί τον Τσίπρα.

Ωστόσο, προσωπικώς εμπιστεύομαι περισσότερο την ευρύτερη εικόνα για να εξηγήσω την αντιπαράθεση γύρω από το πρόσωπο του αντι-Πισσαρίδη. 

Δεν αρνούμαι την πραγματικότητα του εσωκομματικού πολέμου μεταξύ των δύο βασικών τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ (οι λερωμένοι από την εξουσία προεδρικοί από τη μια, οι αδιάφθοροι ιδεολόγοι από την άλλη). Λέω μόνο ότι περικλείεται σε έναν ευρύτερο σκοπό, που είναι οι ατέλειωτες διακοπές του καλοκαιριού.

Οι διακοπές είναι για τη συγκεκριμένη Αριστερά ιερές, διότι είναι η εποχή του χρόνου που ο αριστερός του συγκεκριμένου είδους πλησιάζει κάπως το όραμα του σοσιαλισμού. Γι’ αυτό βλέπουμε ότι οι διακοπές τους κρατούν συνήθως μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου – συνέβαινε ακόμη και τότε που κυβερνούσαν. Είναι και αυτό, λοιπόν, κατ’ αρχήν ιδεολογικό για την Αριστερά. Το αποδεικνύει, νομίζω, το πάθος με το οποίο επιδίδονται στον εσωκομματικό πόλεμο. Είναι και αυτό στοιχείο των διακοπών. Σφάζονται για τα ιδεολογικά επειδή παίζουν. Κάνουν αυτό που τους διασκεδάζει περισσότερο, όπως ο καθένας μας στις καλοκαιρινές διακοπές του.

Με τη λογική αυτή, επομένως, η προτεραιότητα στην επιλογή της κ. Κατσέλη εκ μέρους του Τσίπρα δεν ήταν να πλήξει τον Τσαλακώτο, αλλά να βρει ένα πρόθυμο κορόιδο για να συνεχίσουν όλοι τις διακοπές τους και τα σπορ στα οποία επιδίδονται με πάθος.  

Ποιος Πισσαρίδης με τέτοιες ζέστες; 

Ας σπρώξουμε τη δουλειά σε κάποιον πρόθυμο και εμείς συνεχίζουμε.  

Αυτό είναι το πνεύμα στον ΣΥΡΙΖΑ και δεν αστειεύομαι τελείως. Αν δεν υπήρχε η έξαρση των ελληνοτουρκικών, με την ευκαιρία που προσφέρει στους πολιτικούς αρχηγούς να αναμετρηθούν στη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπήρχε στην επικαιρότητα παρά μόνο χάρη στον Καρανίκα.

Φλασιά:

Παρεμπιπτόντως, γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αναθέτουν την ηγεσία της επιτροπής αντι-Πισσαρίδη στον... 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πάλι διδάσκει ο Τουρνεσόλ

Γράφει ο ΦAΛHPEYΣ

Υπάρχει μια μεγάλη σύγχυση γύρω από την έννοια του σεξισμού. Εν μέρει, η σύγχυση αυτή είναι σκόπιμη, εκ μέρους εκείνων που εκμεταλλεύονται την αφέλεια του πλήθους.  

Διάβαζα, π.χ., σε ένα άρθρο στο CNN (στη διεθνή έκδοση), ότι ο Τραμπ έκανε «σεξιστική επίθεση» στην υποψήφια αντιπρόεδρο των Δημοκρατικών, Κάμαλα Χάρις, επειδή τη χαρακτήρισε κακιά και μοχθηρή.

Ενας άνθρωπος ο οποίος επαίρεται ότι του αρέσει να αρπάζει τις γυναίκες από το «pussy», όπως ο πρόεδρος Τραμπ, είναι πάντα ικανός για το αδιανόητο της ωμότητας· στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν υπάρχει σεξισμός. Μοχθηρός και κακός μπορεί να είναι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου και γένους. Μπορεί οι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί να είναι προσβλητικοί, άδικοι και ανυπόστατοι, δεν είναι όμως σεξιστικοί ούτε σε καμία περίπτωση χαρακτηρίζουν το σύνολο των γυναικών.

Επειδή, λοιπόν, είναι τόσο ευρεία εκείνη η εσφαλμένη αντίληψη που αναγορεύει σε σεξισμό κάθε κριτική –βάσιμη ή μη– εις βάρος γυναικών και επειδή, επιπροσθέτως, η σύγχυση αυτή επιτρέπει σε διάφορους αυτόκλητους χωροφύλακες των προοδευτικών ηθών να γενικεύουν την κατηγορία του σεξισμού σε κάθε είδους κριτικής κατά γυναικών (και ιδίως όταν αυτές ανήκουν στην Αριστερά), ο Κώστας Γαβρόγλου με τη μεγαλειώδη γκάφα του προσέφερε μια σπουδαία υπηρεσία. Διότι με τον κατ’ αρχάς βλακώδη και κατόπιν σεξιστικό ισχυρισμό του, μέσω Twitter, ότι η Νίκη Κεραμέως «ενισχύει το στερεότυπο ότι οι γυναίκες δεν σκαμπάζουν από μαθηματικά», ήλθε ο άνθρωπος να εξηγήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τι είναι πραγματικά ο σεξισμός.

Σε μια εποχή ασάφειας γύρω από τον όρο και υστερόβουλης κατάχρησής του, ο τέως υπουργός Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, ο καθηγητής Τουρνεσόλ της ριζοσπαστικής Αριστεράς, έρχεται να διαλύσει τα νέφη της σύγχυσης και να εξηγήσει με τον παραστατικότερο τρόπο τι είναι σεξισμός: όχι με τον λόγο του, αλλά με το ίδιο το παράδειγμά του! Να του αναγνωρίσω και την αυταπάρνηση που επιδεικνύει, λοιπόν, εκτός από την ανεκτίμητη εκπαιδευτική υπηρεσία που προσφέρει.

Και επειδή ο σεξισμός, όπως κάθε άλλη διάκριση βασισμένη στο φύλο ή στη φυλή, είναι πρωτίστως βλακεία, ο καλός καθηγητής δεν παρέλειψε να διδάξει ούτε αυτή την όψη της προκατάληψης, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει το σφάλμα του. «Οταν η κ. Κεραμέως», γράφει στο επεξηγηματικό σχόλιό του, «κάνει μια δήλωση που πάσχει από μαθηματική άποψη, αναπαράγει αυτό το στερεότυπο, αυτή τη λανθασμένη άποψη ότι οι γυναίκες δεν τα πάνε καλά με τα μαθηματικά».

Εδώ, ο σοφός καθηγητής υποδύεται άριστα τον βλάκα, διότι υπονοεί τον σεξισμό ως υπόθεση εξαρτώμενη από αντικειμενικές αποδείξεις και όχι ως προκατάληψη που προϋπάρχει της πραγματικότητας μέσα στο κεφάλι κάποιου. Στην προκειμένη περίπτωση, η προκατάληψη βρίσκεται στο δικό του κεφάλι, αφού αυτός αναγνωρίζει στην Κεραμέως το στερεότυπο και το επικαλείται.

Αν είχε παραδεχθεί νωρίς και ευθέως το λάθος του (ο πρώτος είναι που άλλο ήθελε να πει και αλλιώς του βγήκε;), σήμερα το θέμα θα είχε ήδη μπαγιατέψει και αύριο θα είχε ξεχαστεί. Χάρη στην αλαζονεία του, όμως, που τον κάνει να επιμένει εγωιστικά στο λάθος και να γελοιοποιείται, ο Κ. Γαβρόγλου κατορθώνει...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο πόνος του μετανάστη

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Επειδή σήμερα σας αποχαιρετώ για τις διακοπές μου, μέχρι να συναντηθούμε ξανά στις 23 Αυγούστου, θα ήθελα το τελευταίο σημείωμα της φετινής σεζόν να είναι αφιερωμένο σε κάτι ψυχωφελές και εποικοδομητικό. Κάτι που ελπίζω να σας συγκινήσει, με τον τρόπο εκείνων των συγκινήσεων που αγγίζουν μέσα σας την πηγή της ανθρώπινης συμπόνιας, που μας κάνουν να νιώσουμε τον άλλο και, τελικά, ίσως μας κάνουν και καλύτερους ανθρώπους! (Μέχρι, βεβαίως, να ξεχάσουμε την εμπειρία που μας ταρακούνησε και να γίνουμε ξανά οι ίδιοι...)

Με αυτή την πρόθεση, λοιπόν, σήμερα το θέμα μου θα είναι ο πόνος του μετανάστη. 

Δύσκολο θέμα, δυσάρεστο και καταθλιπτικό, αλλά γι’ αυτό θα μιλήσω, με τον δικό μου τρόπο. Ολως τυχαίως –συνήθως έτσι συμβαίνουν αυτά– έπεσα πάνω σε συνέντευξη της φλογερής Θεοδώρας Τζάκρη, την οποία θαυμάζω για την εδραία αυτοπεποίθησή της, από την πρώτη της και εξόχως δραματική εμφάνιση στη Βουλή το 2004. (Φορούσε εφαρμοστό φόρεμα με περίτεχνα και αποκαλυπτικά σκισίματα, μολονότι τότε ήταν 15 κιλά βαρύτερη...)

Ερωτηθείσα για το ζήτημα Παππά, η κ. Τζάκρη, με φωνή παλλόμενη από το μένος του αδικημένου, περιέγραψε τη Ν.Δ. ως «το κόμμα-σουπιά», που ακολουθεί «τη γνωστή τακτική της θόλωσης των νερών». Κατά την κ. Τζάκρη, «η οικονομία βυθίζεται και στα ελληνοτουρκικά δεχόμαστε τη μία ήττα πίσω από την άλλη», ενώ συγχρόνως οργιάζει «το παρακράτος των ΜΜΕ, που ελέγχεται αποκλειστικά από το Μαξίμου, μέσα από τις μίζες του κ. Πέτσα». Προκειμένου λοιπόν η κυβέρνηση να κρύψει όλα αυτά, «θυμήθηκαν τον κ. Παππά από το 2016, που είχε βγει να πιει έναν καφέ με έναν δικηγόρο».

Διερωτάται εν συνεχεία η κ. Τζάκρη «ποιο είναι το παρακράτος που παρακολουθεί από το 2016 τον υπουργό Επικρατείας της χώρας μας και τον φωτογραφίζει», για να απαντήσει η ίδια με ένα κρεσέντο αντιδεξιού μένους και ύβρεων: Είναι «το παρακράτος της Δεξιάς»· διαπιστώνει μάλιστα ότι «ο κ. Μητσοτάκης ξεπέρασε σε παρακρατικές μεθοδεύσεις και τον αείμνηστο πατέρα του, που όλοι πιστεύουν ότι ήταν αξεπέραστος πρωταθλητής στην πολιτική αθλιότητα και στο πολιτικό παρακράτος. Φαίνεται, δηλαδή, ότι πήρε τα πολιτικά γονίδια του αειμνήστου και μάλιστα στο ακέραιο».

Η κ. Τζάκρη δεν ανήκει στην κατηγορία εκείνων που θεωρούν, λ.χ., τον αποθανόντα εδώ και δεκαετίες Αλέξανδρο Σβώλο «γνωστό υποστηρικτή του Κυριάκου Μητσοτάκη», όπως μία άλλη βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ. Η κ. Τζάκρη έχει αρκετό μυαλό, ώστε και στο ΠΑΣΟΚ να έχει αναρριχηθεί ταχύτατα, αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ να έχει μεταπηδήσει ομαλότατα, όταν το σκάφος του ΠΑΣΟΚ άρχισε να μπατάρει επικίνδυνα. Διετέλεσε μάλιστα και υφυπουργός στις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επί 14 μήνες! Εζησε το όνειρο, δηλαδή, γεύθηκε την αληθινή εξουσία.

Με τέτοιες ικανότητες, λοιπόν, είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει η κ. Τζάκρη ότι η βλακεία είναι αποτελεσματική ως όπλο μόνον αν σκοπεύεις να αυτοκτονήσεις;  

Καταλαβαίνω να μην ντρέπεται και ούτε θα το περίμενα. Αλλά να μην καταλαβαίνει ότι το μίσος, όταν εκφράζεται με τέτοια ωμότητα, είναι σφοδρά απωθητικό; (Και πόσο μάλλον αντιεπικοινωνιακό...)

Τα καταλαβαίνει όλα αυτά, είμαι βέβαιος. Είναι όμως...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΨΩΝΙΑ: Ο Λεβέντης της άκρας Αριστεράς

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
«Το καλύτερο είναι ότι είδα μπροστά στα μάτια μου μεγαλοστέλεχος του κόμματος να ψάχνει να βρει την τουαλέτα σε ξενοδοχείο εκ μέρους της κ. Στράτου και, αφού τη βρήκε, τη συνόδευσε ώς εκεί».

Η σκηνή είναι από μόνη της εκπληκτική. Φαντάζεσαι αμέσως τη φούρια του μεγαλοστελέχους (έννοια κωμική μέσα στο πλαίσιο του ΜέΡΑ25), το συνοφρυωμένο, λόγω της συνείδησης του υψηλού καθήκοντος, ύφος του και την ταχύτητα των κινήσεών του, καθώς αναζητεί τουαλέτα, αντάξια της κυρίας προέδρου που θα τη χρησιμοποιήσει.

Οι μόνοι που εκπλήσσονται από τις καταγγελίες των στελεχών που αποχώρησαν από το κόμμα του Βαρουφάκη, διαμαρτυρόμενοι για «οικογενειοκρατία» και ότι τους φόρεσε (sic) στο κόμμα τη σύζυγό του, είναι οι ίδιοι οι καταγγέλλοντες. Αν όχι όλοι οι άλλοι, οπωσδήποτε οι περισσότεροι είχαν καταλάβει από την αρχή ότι το κομματικό εγχείρημα του Βαρουφάκη θα εξελισσόταν ως φάρσα. Δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει διαφορετική μοίρα από εκείνη του ιδρυτή του – γιατί και αυτό, όπως κάθε τι άλλο γύρω του, η γυναίκα του, οι φίλοι του (αν έχει), οι ακόλουθοί του, δεν είναι παρά προέκταση του εαυτού του.

Η αφέλεια των καταγγελλόντων είναι άλλωστε αισθητή στο ύφος της καταγγελίας. 

Την αποκαλύπτουν σημεία, όπως η διαπίστωση ή, μάλλον, η τραγική αναγνώριση ότι το ΜέΡΑ25 «δεν έχει ελπίδα να κυβερνήσει»! 

Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο ο ένας από τους καταγγέλλοντες περιγράφει τον εαυτό του: «Φεύγουμε περήφανοι· ως Αριστοτέλης Παναγόπουλος χωρίς να θέλω να εκλεγώ ήμουν μακριά 250 ψήφους από τη βουλευτική έδρα, πρώτος σε ψήφους με ποιοτικά κριτήρια και 99% πρώτος σε εκλογές με σταυρό στις επόμενες εκλογές». Με όλο τον σεβασμό στην ηθική ακεραιότητα του ανδρός, για την οποία δεν αμφιβάλλω, θα διατηρούσα ισχυρές επιφυλάξεις για κάποιον που περιαυτολογεί με τέτοιο τρόπο. Παρ’ όλα αυτά, δεν αμφιβάλλω ότι, μέσες-άκρες, οι καταγγελίες πρέπει να είναι αληθείς, διότι από τους κλώνους του Βαρουφάκη θα μάθεις την πραγματικότητα για τον Βαρουφάκη.

Την κρίση πυροδότησε η δημοσίευση της σέλφι του ζεύγους Βαρουφάκη, με μπαντάνες, μέσα σε ανοικτό αυτοκίνητο, με την προκλητική στη γλυκανάλατη σαχλότητά της λεζάντα «και μετά την 3ήμερη επίσκεψη του #ΜέΡΑ25 στην Κέρκυρα ήρθε η ώρα της... επιστροφής!». Γι’ αυτό και οι αποχωρήσαντες, ανάμεσα στα πολλά άλλα που καταλογίζουν στην παρέα των πιστών του Βαρουφάκη, μιλούν και για «πληρωμένες διακοπές από το δημόσιο χρήμα», αναφερόμενοι προφανώς στη δαπάνη της κρατικής επιχορήγησης.

Η αρχική μου εντύπωση, όταν είδα τη χαζοχαρούμενη σέλφι, ήταν ότι ο πρόεδρος με το ξυρισμένο κρανίο (και την μπαντάνα) προκαλεί από απελπισία, προσπαθώντας να προσελκύσει προσοχή. Εδειχνε σαν μία επανάληψη, κατά κάποιον τρόπο, της ιστορικής, χοροπηδηχτής φωτογράφισης στο σπίτι της Ακρόπολης, που είχε τόσο μεγάλη απήχηση στην εποχή της. Είχε μεγάλη ανάγκη, άλλωστε, τον θόρυβο γύρω από το πρόσωπό του, διότι το κόμμα του πηγαίνει κατά διαόλου: βυθίζεται στις δημοσκοπήσεις, είναι ανύπαρκτο στη Βουλή, έχει αποτύχει να δημιουργήσει οποιαδήποτε δυναμική. Είναι στον δρόμο της εξάλειψης.

Εφθασε μάλιστα μέχρι του σημείου να ξανασχεδιάσει το λεφτόδεντρο, προτείνοντας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να πιστώνει στον λογαριασμό κάθε Ευρωπαίου πολίτη 2.000 ευρώ μηνιαίως, για όσο κρατήσει η κρίση στην οικονομία λόγω κορωνοϊού. (Δηλαδή, για πάντα. Γιατί αυτό θα συνέβαινε αν ποτέ εφαρμοζόταν η συγκεκριμένη ηλιθιότητα στην πράξη: η κρίση θα γινόταν μόνιμη...)

Παρά την αξιοσημείωτη προσπάθεια, όμως, μόνο θυμηδία προκάλεσε η πρότασή του. Ο Βαρουφάκης είναι πλέον μια διασκεδαστική μορφή του πολιτικού περιθωρίου, παρά την υφιστάμενη κοινοβουλευτική παρουσία του. Είναι ο Βασίλης Λεβέντης της άκρας Αριστεράς και δεν είναι απλώς συμπτωματικό ότι παρόμοια ήταν η εσωτερική κατάσταση του κόμματος του Λεβέντη.

Με την μπαντάνα, το καμπριολέ και την κυρία του, τα κατάφερε πάντως να προσελκύσει ένα ενδιαφέρον ευρύτερο του κύκλου της παρέας του, αλλά όχι ακριβώς όπως θα ήθελε. Ναι μεν προκάλεσε το γενικό κράξιμο που τρέφει τον νοσηρό ναρκισσισμό του, αλλά έφερε και αποσκιρτήσεις στελεχών. 

Εν μέρει, καταλαβαίνω τους αποσκιρτήσαντες. Αν η προεδρική σύζυγος δεν είναι ικανή να βρει μόνη της μια τουαλέτα σε ένα ξενοδοχείο, είναι μάλλον απίθανο να μπορεί να συμβάλει εποικοδομητικά στην επανάσταση που θα καταργήσει τον καπιταλισμό.

Από την άλλη πλευρά, όφειλαν και αυτοί να ξέρουν με ποιον είχαν να κάνουν. Ενας τέτοιος νάρκισσος πρέπει κάποιες στιγμές να νιώθει μεγάλη μοναξιά μέσα στη μοναδικότητά του, που τον εξυψώνει υπεράνω των «hoi polloi». Εχει ανάγκη κάποιον δικό του δίπλα του, αφού αντάξιός του δεν μπορεί να υπάρξει. Οπότε ή θα είναι η συμβία του στο κόμμα ή ο σκύλος του, με τον οποίον επίσης διατηρεί στενή σχέση. Τουλάχιστον, μέχρι και αυτός κατάλαβε ότι δεν θα μπορούσε να βάλει τον σκύλο του στην πολιτική γραμματεία του κόμματος και αυτό είναι σχετικώς παρήγορο, αν συγκρίνουμε την περίπτωσή του με εκείνη του Καλιγούλα που έκανε το άλογό του συγκλητικό. 

Εν πάση περιπτώσει, αργά ή γρήγορα, αυτή η ιστορία θα τελείωνε. Καλύτερα για όλους που συνέβη καλοκαίρι...
Υστερόγραφο. Διαβάζοντας το βιογραφικό του Βαρουφάκη στην ιστοσελίδα του κόμματός του, με φρίκη ανακάλυψα το εξής: 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο πρόεδρος του βουνού και του λόγγου

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
 

Οπως και πολλοί άλλοι, έτσι και εγώ αρχικά ήμουν πεπεισμένος ότι ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπιος Παυλόπουλος, είχε πέσει θύμα κάποιου «κακόγουστου φαρσέρ», όπως τον θέλει το στερεότυπο. Με τη διαφορά ότι, στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει να ήταν όντως κακόγουστος, δεδομένου ότι η φάρσα ήταν προφανώς ηλίθια και χοντροκομμένη, με σκοπό μάλλον να βλάψει παρά να διακωμωδήσει τον στόχο της. 

Μου ήταν αδύνατο να πιστέψω το αντίθετο, διότι απλούστατα δεν μπορούσα να διανοηθώ το μέγεθος της μικρότητας, αν μου επιτρέπετε την παραδοξολογία. Ούτε και να συλλάβω την άβυσσο της παιδαριώδους ανοησίας.

Δεν ήταν όμως φάρσα· ήταν η πραγματικότητα. Ο κ. Παυλόπουλος είχε πράγματι κατοχυρώσει τη σκοπίμως ανορθόγραφη διεύθυνση «presidensy.gr» για την προσωπική ιστοσελίδα του. Πληροφορούμαι, δε, ότι τη συγκεκριμένη διεύθυνση, που διαφέρει μόνον κατά ένα γράμμα από τη διεύθυνση της επίσημης ιστοσελίδας της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας (presidency.gr), ο κ. Παυλόπουλος την είχε κατοχυρώσει από τις 16 Φεβρουαρίου, δηλαδή έναν μήνα αφότου είχε ανακοινωθεί η υποψηφιότητα της κ. Κατερίνας Σακελλαροπούλου και, επίσης, έναν μήνα προτού αποχωρήσει ο ίδιος από το αξίωμα. Πληροφορήθηκα, επιπλέον, ότι ο τέως Πρόεδρος είχε κρατήσει την επίσημη διεύθυνση «presidency.gr» για το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του – μία πρωτοτυπία εκ μέρους του, δεδομένου ότι ο προκάτοχός του δεν είχε καν διανοηθεί να πράξει το ίδιο αποχωρώντας. Ωστόσο, αυτό δεν κράτησε πολύ, διότι εν τέλει επείσθη να κάνει πίσω.

Το ίδιο συνέβη και τώρα με τη διεύθυνση της ιστοσελίδας. 

Υποθέτω ότι δεν πρέπει να οφείλεται μόνο στην κατακραυγή από τα social media, γεγονός όμως είναι ότι ήδη από προχθές έσπευσε να αλλάξει τη διεύθυνση που προκάλεσε αντιδράσεις, αλλά και θυμηδία, με τη συμβατική  «prokopiospavlopoulos.gr». Παρέμεινε, ωστόσο, αναγεγραμμένη στο τέλος της ιστοσελίδας η αρχική διεύθυνση «presidensy.gr», μέχρι που χθες σκεπάστηκε και αυτή με λευκό, προφανώς για να ανασχεδιαστεί η σελίδα και να απαλειφθεί η επίμαχη αναφορά. Χθες το βράδυ, πάντως, όποιος πληκτρολογούσε την αποσυρθείσα διεύθυνση «presidensy.gr», η αναζήτηση τον οδηγούσε απευθείας σε μια καρτέλα, όπου μπορούσε να πληροφορηθεί ότι «το domain αυτό ανήκει στο papaki»! Αξιοσημείωτη η ειρωνεία, λόγω της παρήχησης με το χαϊδευτικό του κ. Παυλόπουλου, που είναι Πάκης, εκ του Προκοπάκης.

Η χρήση της αποσυρθείσας διεύθυνσης δεν συνιστούσε το αδίκημα της αντιποίησης αρχής (ο τέως Πρόεδρος είναι, άλλωστε, γνωστός νομομαθής...), σε κάθε περίπτωση όμως δημιουργούσε σύγχυση και μπορούσε να λειτουργήσει παραπλανητικά, ιδίως για τους ενδιαφερόμενους από το εξωτερικό. Προφανέστατα, δε, ήταν και μία ενέργεια εχθρική προς τη σημερινή Πρόεδρο της Δημοκρατίας.  

Δεν ήταν, όμως, η πρώτη φορά που συνέβαινε αυτό. Είχε προηγηθεί εκ μέρους του ένα είδος αντάρτικου κατά της Προέδρου, μέσω δηλώσεων, ως εάν εξακολουθούσε να λειτουργεί με την κεκτημένη ταχύτητα της προεδρίας που είχε μόλις εγκαταλείψει. Απλώς, αυτή τη φορά η εχθρική διάθεση ήταν απροκάλυπτη, μολονότι υποχρεώθηκε σχεδόν αμέσως να υποχωρήσει – να δράσει, δηλαδή, με την ίδια σύνεση που είχε επιδείξει, όταν ο Κασιδιάρης πλάκωσε στα χαστούκια μπροστά του την Κανέλλη.

Εν πάση περιπτώσει, κατόπιν αυτού, βασίμως μπορεί ο καθένας να υποθέτει ότι ο αρχομανής κ. Παυλόπουλος...

 (που πέραν των άλλων υφίσταται και τα δεινά του στερητικού συνδρόμου, ευρισκόμενος εκτός εξουσίας και χωρίς καμία επιρροή πλέον) αναζητεί για τον εαυτό του έναν ρόλο σκιώδους προέδρου ή, καλύτερα λόγω συριζοφιλίας, «προέδρου του βουνού» – και, γιατί όχι, του λόγγου. 

Το επιχειρεί όμως τόσο αδέξια, ώστε εκθέτει τον εαυτό του στη γελοιοποίηση. Διότι το τέχνασμα είναι τόσο παιδιάστικα κουτό, ώστε να τον παρουσιάζει όχι ως κακομαθημένο παιδάκι που λυσσάει και σπαράζει απ’ τον θυμό του. Γαντζώνεται στην Αλεξάνδρεια που χάνει, όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, αλλά με βλάχικες κουτοπονηριές, που προδίδουν αξιοσημείωτη μωρία.

Το τελευταίο είναι και το αποκαλυπτικό της υπόθεσης, γιατί αυτή η επίδειξη μωρίας μας μαθαίνει κάτι πολύτιμο για την ποιότητα της κρίσης του κ. Παυλόπουλου. 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η επόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Η  καινοτομία την οποία εισάγει το νομοσχέδιο για τις δημόσιες συναθροίσεις είναι ότι, με τη θέσπιση του κατά τον νόμο «οργανωτή» της συνάθροισης, ανατίθεται, επιτέλους, η ευθύνη για τυχόν καταστροφές και βανδαλισμούς σε κάποιο υπαρκτό πρόσωπο. Παύει, δηλαδή, το καθεστώς της καθιερωμένης και, υποτίθεται, δημοκρατικής ανευθυνότητας για τις καταστροφές σε ιδιωτική και δημόσια περιουσία, που επί χρόνια αποτελούσε στοιχείο της περιλάλητης ελληνικής «ιδιαιτερότητας», όπως ονομάζουμε τη γραφικότητα όταν μας αφορά προσωπικά. Καινοτομία για εμάς, διότι στις πολιτισμένες χώρες του εξωτερικού κάτι τέτοιο ήταν απλώς ανήκουστο.

Πολύ φυσικό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να διαφωνεί με τη ρύθμιση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι που εισάγει το νομοσχέδιο. Το αντίθετο θα ήταν το αφύσικο, αφού ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ στις ταραχές από το 2008 μέχρι το 2015 ήταν αυτός του οργανωτή, η δε προστασία με την οποία περιέβαλλε τους αναρχικούς, κατά το διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας από αυτούς, περιβόητη. 

Αναμενόμενο, λοιπόν, οι Σκουρλέτης και Κατρούγκαλος να δηλώνουν προκλητικά ότι ο νόμος δεν θα εφαρμοσθεί από αυτούς. Η ασυδοσία είναι το φυσικό περιβάλλον τους.
 
Ολα αυτά τα καταλαβαίνω, παρότι δεν συμπάσχω καθόλου με την πλευρά που τα εκφράζει. Εκεί που όμως μένω άναυδος να απορώ με την εξωπραγματική αισιοδοξία του είναι όταν ακούω τον Γεώργιο Κατρούγκαλο (που άφησε ξανά τις μπούκλες του να μεγαλώσουν και μαζί τους τη γοητεία του) να δηλώνει ότι «η επόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει τον νόμο». 

Αξιοθαύμαστο, ομολογουμένως, ότι ο Κατρούγκαλος μπορεί να φαντάζεται την επόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ! Δεν είναι;

Κοιτούσα την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση, τα ευρήματα της οποίας είναι συντριπτικά για τον ΣΥΡΙΖΑ: το 56% κρίνει ότι η χώρα προχωρεί στη σωστή κατεύθυνση, θετικά κρίνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το έργο της κυβέρνησης στον πρώτο χρόνο της το 65% και το 62% των ερωτηθέντων. Στη δε καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, ο Κυριάκος υπερτερεί του Αλέξη με 51,5% έναντι 19,2%.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η καταγραφή της κοινής γνώμης ως προς το σκάνδαλο της λεγόμενης δρακογενιάς ή, σωστότερα, της βλακογενιάς. (Διότι, αν έχεις γεννηθεί μετά τη Μεταπολίτευση, αλλά έχεις τη νοοτροπία του ηττημένου μπολσεβίκου, δράκος δεν είσαι...) Το 60% πιστεύει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση αξιοποίησε το σκάνδαλο Novartis για να στοχοποιήσει πολιτικούς αντιπάλους· το 58% θεωρεί ότι υπήρχε παραδικαστικό, παρακρατικό κύκλωμα· το 57% κρίνει ότι ο Τσίπρας έχει την προσωπική πολιτική ευθύνη· και το 76% θεωρεί ότι η υπόθεση πρέπει να φτάσει μέχρι τέλους με την απονομή αστικών, ποινικών ή πολιτικών ευθυνών.

Παρ’ όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ περιχαρακώνεται σε ένα ψεύδος που απευθύνεται μόνο σε αυτούς τους ίδιους. Καταγγέλλουν αφ’ υψηλού τον βούρκο και τη δυσωδία, όταν τα περιττώματα είναι τα δικά τους. Οι καταγγελίες κατά του Νίκου Παππά είναι «δυσφημιστική εκστρατεία» και «δολοφονία χαρακτήρα», ενώ οι καταγγέλλοντες είναι «μαφία». Εν ολίγοις, όλα αυτά προφανώς δεν έχουν σκοπό να πείσουν τους τρίτους, αλλά να συσπειρώσουν τη φυλλορροούσα βάση τους. Στην πραγματικότητα, πάντως, υποχωρούν κάνοντας όσο περισσότερο θόρυβο μπορούν, για να σκεπάσουν τον πανικό τους. Είναι η κλασική συμπεριφορά απατεώνα, όταν αντιμετωπίζει μια κατηγορία που είναι αληθινή: εξεγείρεται κατά του κατηγόρου του. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο χειμώνας θα είναι δύσκολος, λόγω των μειωμένων προσόδων από τον τουρισμό· δεν θα είναι όμως «Winter of Discontent», όπως στη Βρετανία το 1978-79. Επιπλέον, στο σενάριο της ταινίας υπάρχει και το ιππικό, που αργά ή γρήγορα έρχεται, δηλαδή οι ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις. Θέλω να πω με όλα αυτά ότι πρέπει να πιστεύει κάποιος στα θαύματα, με την κλασική έννοια που έχει ο όρος στα παραμύθια και στις θρησκείες, ώστε να μπορεί να μιλήσει από τώρα, με τις παρούσες συνθήκες κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ, για την επόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Βλακογενιά με πέταλα

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Πείτε ότι σας περισσεύουν τρία εκατομμύρια ευρώ και αποφασίζετε να βοηθήσετε με αυτά την κυβέρνηση της χώρας, στην οποία βρίσκεται η έδρα των επιχειρήσεών σας. 

Επειδή, όσα και αν έχετε, τρία εκατομμύρια δεν είναι στραγάλια, προτού τα δώσετε δεν θα βεβαιωνόσασταν με κάποιον τρόπο ότι ο ευεργετούμενος από την εξυπηρέτηση γνωρίζει ότι τα δίνετε εσείς και όχι κάποιος άλλος; 

Αυτό λέει η κοινή λογική: τα δίνεις, αφού μπορείς και θέλεις να τα δώσεις, αλλά φροντίζεις να γνωρίζει ο παραλήπτης ποιος τα δίνει. Διότι τα προσφέρεις ως εξυπηρέτηση και οι εξυπηρετήσεις αυτού του είδους και αυτού του ύψους δεν γίνονται ανωνύμως από φιλανθρωπία, αλλά για την υποχρέωση που γεννάει η ευεργεσία στον ευεργετούμενο. Σωστά; 

Επομένως, αν ευσταθούν οι ισχυρισμοί Καλογρίτσα, στη μήνυσή του κατά της εταιρείας των αδελφών Χούρι εκ Λιβάνου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το γνωρίζει ο Αλέξης Τσίπρας.

Διαφωνεί, ωστόσο, ο κομμουνιστής –στις ιδέες, όχι στην τσέπη, ούτε στο ντύσιμο, ούτε στα αυτοκίνητα– Γεώργιος Κατρούγκαλος, για τον οποίο η κοινή λογική (sic) λέει ότι «αν η τότε κυβέρνηση ήθελε να φτιάξει τον Καλογρίτσα καναλάρχη, θα είχε γίνει». Υπονοεί, δηλαδή, ότι, αφού δεν έγινε αυτό, η κυβέρνηση δεν το ήθελε. 

Εδώ γελάμε, διότι πόσα πράγματα ήθελε εκείνη η κυβέρνηση τα οποία ποτέ δεν έγιναν; Δεν ήθελε, λ.χ., τη διαγραφή του «επαχθούς, απεχθούς και επονείδιστου» δημοσίου χρέους; Γιατί δεν έγινε, αφού η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το ήθελε τόσο;
 
Το επιχείρημα του σοφού Κατρούγκαλου δεν είναι παρά μία εκδοχή του συνωμοσιολογικού τρόπου σκέψης: τα «σκοτεινά κέντρα» κάνουν πάντα αυτό που θέλουν και, άρα, για να μην έγινε κάτι, σημαίνει ότι τα «σκοτεινά κέντρα» δεν το ήθελαν. Με μόνη τη διαφορά ότι υποκαθιστά τα «σκοτεινά κέντρα» του θρύλου με την κυβέρνηση στην οποία μετείχε.  

Δεν είναι κοινή λογική αυτό που προσφέρει ο Κατρούγκαλος. Είναι ο βολονταρισμός της πλάκας, τον οποίο η Αριστερά ανήγαγε σε θρησκεία.

Παρακολουθώντας το κουβάρι των σκανδάλων της «πρώτης φοράς Αριστερά» καθώς ξετυλίγεται, μένω κατάπληκτος με την προχειρότητα, την τσαπατσουλιά και την ελαφρότητα της παρέας, την οποία ο ποιητής (στον ελεύθερο χρόνο του) Στέλιος Παππάς, πατέρας του Νίκου Παππά, ύμνησε ποιητική αδεία ως «δρακογενιά». 

Ποια δρακογενιά και μπούρδες; 

Αυτή η παρέα είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το από καιρού αναμενόμενο

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ενα χρόνο το περιμέναμε και, επιτέλους, κατατέθηκε στη Βουλή προς συζήτηση και ψήφιση. Εννοώ το νομοσχέδιο για τις δημόσιες συναθροίσεις, δηλαδή τις πορείες και τις διαδηλώσεις, που έχουν καταντήσει μάστιγα της καθημερινότητας. Πενήντα πέντε από αυτές πραγματοποιήθηκαν μόνο κατά τον τρέχοντα μήνα – τις μέτρησε η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος. Καιρός ήταν να επιχειρήσει μια κυβέρνηση να βάλει τάξη και όχι μόνο για το ανυπόφορο πρόβλημα στην καθημερινή λειτουργία της πρωτεύουσας. 

Η οριοθέτηση του δικαιώματος συνιστά υπεράσπισή του: το προστατεύει από τον ευτελισμό της χρόνιας κατάχρησης.

Θα ενθάρρυνα τον καθένα να διαβάσει ο ίδιος το νομοσχέδιο (βρίσκεται ανηρτημένο στην ιστοσελίδα της Βουλής), καθώς είναι διατυπωμένο σε γλώσσα σκοπίμως απλή, με έμφαση στην κατά το δυνατόν μεγαλύτερη σαφήνεια. Και είναι σωστό αυτό, διότι ένα νομοσχέδιο που αγγίζει ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα σε μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να είναι κατανοητό από τους περισσότερους.

Περιληπτικά, το νομοσχέδιο καθιερώνει τις ιδιότητες του «οργανωτή», από τη μία πλευρά και, από την άλλη, του «αστυνομικού διαμεσολαβητή», ώστε να υπάρχει επικοινωνία και να επιτρέπει στην αστυνομία την επιβολή «περιορισμών» σε μια συνάθροιση. 

Ως περιορισμοί προσδιορίζονται στο νομοσχέδιο «ιδίως η κατάληψη μέρους μόνον του οδοστρώματος ή άλλου δημόσιου ανοικτού μη περιτοιχισμένου χώρου, η μερική διαφοροποίηση της διαδρομής κινούμενης συνάθροισης, η αποβολή και απομάκρυνση από τον χώρο της συνάθροισης ατόμων τα οποία φέρουν αντικείμενα και εκδηλώνουν συμπεριφορές που θέτουν σε διακινδύνευση την ανθρώπινη ζωή ή τη σωματική ακεραιότητα ή τα περιουσιακά δικαιώματα των πολιτών ή τη δημόσια περιουσία ή εμποδίζουν την ακώλυτη άσκηση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι των συναθροισθέντων και την ομαλή εξέλιξη της συνάθροισης, καθώς και η μη παρακώλυση της κυκλοφορίας και της πρόσβασης σε δημόσιες υπηρεσίες, οργανισμούς κοινής ωφέλειας και νοσηλευτικά ιδρύματα».

Εν ολίγοις, το νομοσχέδιο...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Κατσαπλιάδων "χιούμορ"

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Τελικά δεν πρέπει να είμαι τόσο απόλυτος όταν υποστηρίζω ότι ο βαρέως αριστερός άνθρωπος συνήθως στερείται χιούμορ. Δεν ισχύει πάντα. 

Λαμπρό παράδειγμα έδωσε ο Νίκος Παππάς από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος απηύθυνε συστάσεις προς τους πάντες για αυτοκριτική, δήλωσε μάλιστα περήφανος που υπηρετεί «με αυτόν τον πήχυ αξιών» την Αριστερά. 

Πείτε το σκληρό, χοντρό και κακόγουστο, όταν όμως αυτά βγαίνουν από το στόμα του Παππά, είναι χιούμορ.

Είναι της ίδιας κατηγορίας με το χιούμορ του Στάλιν, όταν ο πρωθυπουργός Σικόρσκι της εξόριστης κυβέρνησης της Πολωνίας, στη μοναδική συνάντηση που είχε με τον Στάλιν προτού σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα, τον ρώτησε τι απέγιναν οι αιχμάλωτοι των Σοβιετικών Πολωνοί αξιωματικοί, τους οποίους υποτίθεται ότι οι Σοβιετικοί είχαν προ πολλού απελευθερώσει, ενώ στην πραγματικότητα τους είχαν δολοφονήσει μαζικά στο Κατίν και αλλού. 

«Μα αυτούς δεν τους απελευθερώσαμε εδώ και μήνες;», ρώτησε ο Στάλιν τον Μπέρια που παρίστατο. 

Εκείνος απάντησε καταφατικά και ο Στάλιν απάντησε στον Σικόρσκι, σηκώνοντας τους ώμους με τον τρόπο του ανθρώπου που δεν έχει ιδέα: 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η δύναμη ενός αστείου ανθρώπου

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Παρότι δήλωνε διατεθειμένος να απαντά επί δύο μήνες στις ερωτήσεις των μελών της Προανακριτικής, προχθές ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος –«ο άνθρωπος που δεν υπέκυψε ποτέ», όπως περιέγραψε τον εαυτό του– αποχώρησε από τη διαδικασία.  

Ακριβέστερα, έκανε τον τακτικό ελιγμό της ηρωικής υποχώρησης, το καλύτερο παράδειγμα της οποίας μάς έχει δώσει ο Χατζηχρήστος στην ταινία «Της κακομοίρας», όταν φωνάζει «βαστάτε με!» και την ίδια ώρα κρύβεται για να μην τις φάει. Ενδεικτικές, σχετικώς, οι δηλώσεις του: «Λίγο πριν μας στραγγαλίσουν, τους καταγγείλαμε και φύγαμε. Δεν είναι ελιγμός η αποχώρηση. Δεν είχα ολοκληρώσει αυτά που είχα να πω. Πήγανε να με φιμώσουν, γιατί τους πόναγαν αυτά που έλεγα και αυτά που έχω να πω. Αλλά εγώ θα τα πω. Πολύ δύσκολα θα με εξοντώσουν».

Ως συνήθως, πίσω από τα μεγάλα λόγια κρύβεται η ανθρώπινη μικρότητα. Το αληθινό πρόβλημα που έκανε τον «άνθρωπο που δεν υπέκυψε» να υποχωρήσει ήταν ότι τελείωνε η προθεσμία των έξι ημερών που του είχε δοθεί για να αναπτύξει την υπερασπιστική αγόρευσή του και θα ξεκινούσε η βάσανος των ερωτήσεων. Αυτός ήταν ο «στραγγαλισμός» τον οποίο κατήγγειλε και απέφυγε με την υποχώρησή του. 

Πώς να αντιμετωπίσει τις ερωτήσεις μετά τη δημοσιοποίηση της ηχογραφημένης συνομιλίας του Μιωνή με τον Παππά; 

Τι εξηγήσεις να δώσει για το «μαγαζί», το «outsourcing» και τα «πολλά λεφτά»;  

Τουλάχιστον σε αυτό ήταν εξυπνότερος του Παππά, ο οποίος, με τη σπουδή του να εξηγήσει, μπερδεύτηκε στα λόγια του και γελοιοποιήθηκε.
Βέβαια, ο Παπαγγελόπουλος τη γελοιοποίηση έχει αποδείξει ότι δεν τη φοβάται. Απέναντί της είναι πράγματι ατρόμητος και το καταλάβαμε αυτό από την πρώτη κιόλας στιγμή που ανέβηκε στη σκηνή, με τα αστειάκια του περί Ρασπούτιν και των σεξουαλικών επιδόσεών του. Γιατί να φοβηθεί τη γελοιοποίηση, όταν μόλις την προηγουμένη της αποχώρησής του έχει χαρακτηρίσει την ηχογραφημένη συνομιλία «ωδή στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης»; Είναι ο ίδιος άνθρωπος, θυμίζω, ο οποίος είχε αναγορεύσει τον Τσίπρα σε «εθνάρχη». 
Παρεμπιπτόντως, προτού υποχωρήσει, κατήγγειλε τον Μιωνή για κατασκοπεία. Οπως διαβάζω σε εφημερίδα προσκείμενη στον ΣΥΡΙΖΑ, «πρότεινε συγκεκριμένα να επισημανθεί ότι με την παράνομη καταγραφή και δημοσιοποίηση της επίμαχης συνομιλίας έχει τελεσθεί το έγκλημα της κατασκοπείας (άρθρο 148 παρ. 1 και 2), διότι δημοσιοποιήθηκαν παρανόμως κρατικά μυστικά με τρόπο που μπορεί να προκαλέσει κίνδυνο στα συμφέροντα του κράτους».  

Δεν ξέρεις πώς να το πάρεις. Ηταν παραδοχή ότι τα λεγόμενα του Παππά για «μαγαζιά», «outsourcing» και «πολλά λεφτά» ήσαν όλα αλήθεια και, υπό αυτή την έννοια, κρατικά μυστικά ή το είπε ως αποχαιρετιστήριο αστείο στο κοινό του, που τόσο τον λάτρεψε;  

Σε κάθε περίπτωση...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Μια δύσκολη πτώση

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Οταν ο Νίκος Παππάς μιλάει στον Μιωνή για ένα «μαγαζί», το οποίο «βγάζει πολλά λεφτά», δεν εννοεί βεβαίως το κύκλωμα του Παπαγγελόπουλου, όπως εσφαλμένα καταλάβαμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι. 

Οχι! Αναφέρεται στις επιχειρήσεις του ίδιου του Μιωνή, του προσώπου δηλαδή που έχει απέναντί του εκείνη τη στιγμή και στον οποίο απευθύνεται. Αυτή είναι η αξιολύπητη εξήγηση που μας δίνει ο ίδιος ο Παππάς, για ένα από τα επίμαχα σημεία στην ηχογράφηση που έφερε στη δημοσιότητα ο Σ. Μιωνής.

Τόσο αξιολύπητη, ώστε θα της κάνω τη χάρη να την εξετάσω με σοβαρότητα και καλοπιστία, από οίκτο –το ομολογώ– για τον άνθρωπο που μπορεί να τη χρησιμοποιεί. Εστω ότι ο Παππάς ενσυνειδήτως χρησιμοποιεί το τρίτο πρόσωπο για τον συνομιλητή του, αντί για το δεύτερο, όπως είναι και περισσότερο συνηθισμένο, αν δεν κάνω λάθος. Γιατί μπορεί να το κάνει αυτό;  

Υποθέτω από σεβασμό, ως απόδειξη αναγνώρισης προς τον συνομιλητή του, ότι τον τοποθετεί σε ένα βάθρο ανωτερότητας. Δεν συνομιλείς, λ.χ., ποτέ απευθείας με τη μεγαλειότητα (maiestas). Δεν λες «και τι νομίζεις εσύ, μεγαλειότατε;». Λες, «και τι νομίζει η μεγαλειότητά σας;».

Τα προηγούμενα που θα δικαιολογούσαν μια παρόμοια χρήση του τρίτου προσώπου είναι πολλά.  

Φέρ’ ειπείν, ο Ιούλιος Καίσαρ και Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας, ο καθένας εκ των οποίων έχει συγγράψει την ιστορία των κατορθωμάτων του, αναφέρονται στον εαυτό τους πάντα με το τρίτο πρόσωπο. (Και οι οι δύο αυτοί, ξέρετε, είχαν πολύ υψηλό το αίσθημα του αυτοσεβασμού...) 

Ομως και στον προφορικό λόγο αφθονούν τα σχετικά παραδείγματα:  

Ο Τζον Ανταμς, δεύτερος πρόεδρος των ΗΠΑ, λαμπρή περίπτωση, αλλά με μια ισχυρή δόση ψώνιου στην προσωπικότητά του, το συνήθιζε, όπως και στρατηγός Ντε Γκωλ.
 
Αν όμως από σεβασμό ο Παππάς απευθύνεται στον Μιωνή στο τρίτο πρόσωπο, όπως είμαι πρόθυμος να δεχθώ, τότε γιατί ανά δέκα λέξεις διανθίζει τον λόγο του με ένα «ρε μα***κα»;  

Θα μου πείτε ότι, στον τόπο όπου ζούμε, για πολλούς τριγύρω μας η συγκεκριμένη προσφώνηση είναι τίτλος τιμής, οπότε το επιχείρημά μου ίσως πάσχει.

Εν πάση περιπτώσει, η ανοησία των δικαιολογιών που διατυπώνονται, και μάλιστα με τόση φυσικότητα από πλευράς του πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλούν ενδεχομένως ένας ρίγος δέους για το απύθμενο θράσος του ανθρώπου, μας δίνουν όμως και μια ιδέα τού πόσο δύσκολη είναι η πτώση για τον Νίκο Παππά. Ανήκει σε εκείνους που προτιμούν να επιβάλλονται διά του φόβου και όσο είχε αυτή τη δυνατότητα το απολάμβανε εμφανώς. Είναι το είδος, δηλαδή, που όταν πέφτουν, οι άλλοι παραμερίζουν για να μη διακόψουν την ορμή της πτώσης του.

Πέραν αυτού, πάντως, ήταν και η αποτυχημένη προσπάθειά του να δημιουργήσει νέο τοπίο στα ΜΜΕ, που του άφησε μόνο εχθρούς. Η δε συγκυρία δεν θα μπορούσε να ήταν χειρότερη για οποιοδήποτε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στη θέση του (πόσο μάλλον γι’ αυτόν), όταν είναι τόσο πρόσφατο το σποτ του κόμματος, που κατηγορεί συλλήβδην τους δημοσιογράφους ότι χρηματίζονται από την κυβέρνηση. Σε αυτό το περιβάλλον, ο Παππάς δεν μπορεί να περιμένει συμπάθεια. Δεν βοηθά, βέβαια, ούτε το ότι τρέχει από τη μία συνέντευξη στην άλλη, αναπόφευκτα ξεχνώντας ή αλλάζοντας αυτά που έχει πει στην προηγούμενη.

Δεν σημαίνουν όλα αυτά, όμως, ότι ο Παππάς είναι μόνος του σε αυτή την περιπέτεια. Ούτε είναι τυχαίο ότι συνέπεσε να επισκεφθεί αυτός τον πρεσβευτή του Ισραήλ, με σκοπό την ενημέρωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Τελ Αβίβ. Το γεγονός ότι αναλαμβάνει αυτή την αποστολή (για λογαριασμό του αρχηγού του, προφανώς) είναι ενδεικτικό της πλήρους κάλυψης που έχει από το κόμμα και την ηγεσία του ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.

Αρκεί να αναλογισθεί ο καθένας μας το είδος της σχέσης του τότε υπουργού Επικρατείας με το αφεντικό του μαγαζιού (ακολουθώ και εγώ τη δική του ορολογία), για να καταλάβει ότι είναι μάλλον αφελές να περιμένεις ότι ο Παππάς θα εγκαταλειφθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο το σύστημα Τσίπρα ελέγχει το άλλο μαγαζί, της Κουμουνδούρου. Δεν συμφέρει κανέναν στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε εκείνους που ενδεχομένως απεχθάνονται το συγκεκριμένο πρόσωπο.
 
Ο Παππάς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ· και απέναντι σε αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται η Ν.Δ. και η κυβέρνησή της, αλλά το δημοκρατικό πολίτευμα.  

Δεν είναι κομματικό το σκάνδαλο που έφεραν στο φως οι ηχογραφήσεις. 

Είναι φαλκίδευση της δημοκρατίας, όπως εγώ το καταλαβαίνω. 

Αν κάποιοι το γνωρίζουν αυτό καλύτερα είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Βρήκαν τον Μιωνή τους

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Τρία στοιχεία έχω σκοπό να επισημάνω στις εξελίξεις που ακολούθησαν τις αποκαλύψεις Μιωνή. 

 Το πρώτο είναι, βέβαια, η απερίγραπτη σκληρότητα, η αβάσταχτη βαναυσότητα της πολιτικής. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, φέρ’ ειπείν, ο οποίος από προχθές έχει καλέσει τον Τσίπρα να διαγράψει τον Νίκο Παππά από την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο άκαρδο εκ μέρους του Στέλιου Πέτσα, όταν ο Αλέξης είναι σε τέτοιο σοκ! Οταν δεν κλαίει απαρηγόρητος, ο Αλέξης έχει συμπεριφορά κατατονικού (δεν μιλάει, δεν απαντά, δεν αντιδρά) και, φυσικά, δεν τρώει καθόλου. Από προχθές έχει να βάλει μπουκιά ψωμί στο στόμα του, πόσο μάλλον το αγαπημένο του κοντοσούβλι. Πώς να το πιστέψει;  

Πώς να πιστέψει ότι αυτό το αξιαγάπητο παιδί, ο Νίκος ο Παππάς, με το χαμόγελο που σου ανοίγει την καρδιά και το πιο γλυκό βλέμμα του κόσμου, πώς να πιστέψει ότι αυτός μπορεί να έκανε τέτοια πράγματα;  

Πώς να δεχθεί ότι είναι αυτός στην ηχογραφημένη συνομιλία που λέει ξανά και ξανά τη φράση «ρε μα***κα»; Τι να τον διαγράψει, λοιπόν; 

Αφήστε να συνέλθει πρώτα από το σοκ...

Πέρα από τα αστεία, πάντως, είναι απίθανο ο Τσίπρας να διώξει τον Παππά, ούτε βεβαίως περιμένουν κάτι τέτοιο στην κυβέρνηση. 

Του το ζητούν, όμως, ακριβώς επειδή γνωρίζουν ότι είναι αδύνατο να το κάνει. Το σκάνδαλο αφορά τον πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ συλλογικά, διότι, ανεξαρτήτως του τι λέει η Δούρου ή ο Σκουρλέτης, ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Τσίπρα δεν υφίσταται, ο δε Τσίπρας να βγάλει τα μάτια του με τα χέρια του δεν θα το κάνει ποτέ. Το μόνο που του μένει, συνεπώς, είναι να αψηφά την κατηγορία της θεσμικής ευθύνης του στο συγκεκριμένο σκάνδαλο, κατηγορία που, όμως, μένει για να τον στοιχειώνει, αφού αυτή βασίζεται σε στοιχεία που δύσκολα αμφισβητούνται (ηχογραφημένες συνομιλίες) και ο ίδιος δεν την αντιμετωπίζει. Και μόνο το γεγονός ότι ο Δ. Παπαγγελόπουλος προέβλεψε την εμφάνιση δεύτερης ηχογράφησης με τον ίδιο και η παραδοχή του, επίσης, ότι σε αυτή τη δεύτερη ηχογράφηση ο ίδιος ζητεί από τον Μιωνή να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα των αντιδίκων του, μας προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει.
 
Το δεύτερο στοιχείο που επισημαίνω είναι η καταγγελία του Παππά ότι ο Μιωνή διέπραξε «βίαιη διαστρέβλωση των λεγομένων» του. Προσοχή: δεν επρόκειτο για απλή στρέβλωση, ούτε καν για διαστρέβλωση, αλλά για «βίαιη» διαστρέβλωση!.. Τα λόγια του Παππά, δηλαδή, ξεσηκώθηκαν και προέβαλαν αντίσταση: «Ε! Τι πας να κάνεις εκεί;». Αλλά ο ανελέητος Μιωνή τα άρπαξε από τον λαιμό, τα ζούληξε, τα έφερε τούμπα, κάποια τα κοπάνησε κάτω και τα παρουσίασε τρομοκρατημένα από τη βία. Κατά πληροφορίες –που δεν θέλω να πιστέψω–, τα πιο δυναμικά από αυτά τα είχε ναρκώσει κιόλας! Ελπίζω να μην εκμεταλλεύθηκε την κατάστασή τους αυτή και έκανε τίποτε χειρότερο. Καλό θα ήταν να τα εξετάσει ιατροδικαστής, για να διαπιστωθεί ο βαθμός της κακοποίησης.

Το τρίτο στοιχείο είναι ο ίδιος ο Σάμπυ Μιωνή. Χωρίς το αξιοθαύμαστο ηθικό σθένος αυτού του ανθρώπου, χάρη στο οποίο αγωνίστηκε και δεν υπέκυψε στην αδικία, αυτά τα αίσχη δεν θα είχαν βγει στο φως της ημέρας. Χρειαζόταν ένα «σκυλί του πολέμου», ένας «τρελός» πρόθυμος να συγκρουστεί ευθέως με το μαγαζί αυτής της εξουσίας, πρόθυμος να αναλάβει το τεράστιο ψυχολογικό κόστος αυτής της ιστορίας και, το κυριότερο, ικανός να φθάσει μέχρι το τέλος. Πολλοί θα επισημάνουν ότι ο Μιωνή είχε την οικονομική άνεση για να κάνει έναν τέτοιο πόλεμο. Βεβαίως την είχε και χωρίς αυτή δεν γίνεται, αλλά το ηθικό σθένος είναι πάντα εξίσου σημαντικό με την οικονομική δυνατότητα.

Εν γνώσει της ειρωνείας που έχει επιχειρούμενη η σύγκριση, καθόσον ο Μέγας Φρειδερίκος ήταν και μέγας αντισημίτης, θα έλεγα ότι το σθένος του Μιωνή στον αγώνα αυτό θυμίζει...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στέλιο υπάρχει λύση!

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Καταλαβαίνω απόλυτα τον Στέλιο Κούλογλου, που βράζει μέσα του ο θυμός της δημοκρατικής ευθιξίας, για τη συμπεριφορά του Δ. Παπασπιτούλη.  

Δεν τον χωρούν τα ρούχα του! Τόσες μέρες έχουν περάσει από τότε, αυτός όμως ακόμη δεν μπορεί να κατευνάσει τη θύελλα μέσα του! Μιλάμε για τέτοιο θυμό, ώστε δεν μας έκρυψε ότι «αν υπήρχε δυνατότητα να φύγω από την ευρωομάδα αλλά να παραμείνω στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, θα το εξέταζα σοβαρά»! Αλλά δεν υπάρχει και αυτό τον τρελαίνει ακόμη περισσότερο και νιώθει σαν το θηρίο στο κλουβί.

Καταλαβαίνω. Γι’ αυτό και προσφέρομαι να βοηθήσω. 

Ακούστε, κ. Στέλιο, υπάρχει λύση στο πρόβλημά σας, ώστε και από τον ΣΥΡΙΖΑ να μη λείψετε, αλλά και από την ευρωομάδα της οποίας ηγείται ο Παπασπιτούλης να αποσυνδεθείτε: 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Από τι γλιτώσαμε!

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Οι χθεσινές αποκαλύψεις του Σάμπυ Μιωνή στην Προανακριτική της Βουλής για τις συνομιλίες του με τον Νίκο Παππά παρουσιάζουν τον τότε πανίσχυρο υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ και κολλητό του Αλέξη Τσίπρα όχι μόνο να γνωρίζει τη δράση του παραδικαστικού κυκλώματος του Δ. Παπαγγελόπουλου, αλλά να εμπλέκεται κιόλας ο ίδιος.
Η γνώση της δράσης και των οικονομικών οφελών του κυκλώματος δεν αμφισβητείται, εφόσον ο ίδιος την παραδέχεται στη συνομιλία και μάλιστα την περιγράφει με τόση γλαφυρότητα. Οταν όμως, ο ίδιος πάλι, προτείνει στον Μιωνή να προτρέψει έναν τρίτο, ώστε εκείνος «να βγει να μιλήσει, ρε μ***κα» εναντίον της Μαρέβας, η πράξη του αυτή σε τι διαφέρει από εκείνες για τις οποίες ο Μιωνή κατηγορεί το κύκλωμα Παπαγγελόπουλου;

Εφόσον οι καταγγελίες Μιωνή ευσταθούν, και οι δύο τους, ο «κακός» Παπαγγελόπουλος και ο «καλός» Παππάς, τον ίδιο σκοπό υπηρετούν, την άσκηση πίεσης στον Μιωνή, με τα ίδια δικαστικά μέσα.  

Διαφέρουν μόνο κατά το ύφος: ο Παππάς είναι φιλικός, διαλλακτικός και οικείος («ρε μα***κα»), ενώ ο Παπαγγελόπουλος είναι ο αδυσώπητος δράκος της υπόθεσης. Το παιχνίδι τους, όμως, είναι το ίδιο. Απλώς, ο καθένας τους παίζει από διαφορετική θέση στο γήπεδο. Τα δε περί συγκρουόμενης ατζέντας Παπαγγελόπουλου με την ατζέντα του μαγαζιού (sic) είναι μέρος του ρόλου και έχουν σκοπό να ενισχύσουν την πειστικότητά του.

Επιπλέον, οι χθεσινές αποκαλύψεις έρχονται να φωτίσουν τα σκοτεινά σημεία του προηγούμενου επεισοδίου στο σίριαλ, δηλαδή τη συνάντηση Μιωνή και Παπαγγελόπουλου στο γραφείο του Ν. Παππά στο Μαξίμου. Μετά τα χθεσινά, δεν απορεί πια κανείς πώς τόλμησε τότε να προτείνει ο Παπαγγελόπουλος συμβιβασμό στον Μιωνή παρουσία ενός άλλου υπουργού της κυβέρνησης. (Ο κατ’ ευφημισμόν συμβιβασμός, θυμίζω, ήταν να πληρώσει ο Μιωνή τα δικαστικά έξοδα των αντιδίκων του, παρότι είχαν χάσει τη δίκη...) Ούτε του ξέφυγε ούτε αδιαφόρησε. Ο καθένας τους είχε γνώση της δράσης του άλλου. Δεν εξέθετε την κυβέρνηση εκείνη τη στιγμή ο Παπαγγελόπουλος· αντιθέτως, την εξέφραζε.

Ενώ όλα αυτά παρουσιάζονται ηχογραφημένα από τον Μιωνή και κατατίθενται στην επιτροπή, ο Ν. Παππάς αντιδρά με τον κλασικό τρόπο του ΣΥΡΙΖΑ: αντιστρέφει την πραγματικότητα.  

Κατηγορεί, λοιπόν, τον Μιωνή ως παρακράτος, που διαπράττει εγκληματικές πράξεις και εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάποιων τρίτων, για να καταλήξει με ένα θρήνο για τον ευτελισμό της Δημοκρατίας και την απαξίωση των θεσμών. Ποιος;  

Ο Νίκος Παππάς, τον οποίο μπορεί ο καθένας να ακούσει με τα αυτιά του να λέει όσα του καταλογίζει ο Μιωνή.

Οταν συμβαίνουν αυτά, είναι αδύνατον να μην ανατριχιάζω στη σκέψη από τι είδους καθεστώς γλιτώσαμε, παρότι κοντεύει χρόνος αφότου απαλλαγήκαμε. 

Στην εποχή μας, η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει πια από τα τανκς – τα εξουδετέρωσε η άμεση πρόσβαση στο Ιντερνετ. 

Ο πραγματικός κίνδυνος προέρχεται από τέτοιου είδους αδίστακτους λαϊκιστές, που εκμεταλλεύονται το δημοκρατικό πολίτευμα, για το οποίο στην πραγματικότητα δεν τρέφουν καμία εκτίμηση, προκειμένου να φθάσουν στο ιερό δισκοπότηρο του θρύλου, δηλαδή να ελέγξουν τους περίφημους «αρμούς της πραγματικής εξουσίας».

Κοιτάζοντας το περιπετειώδες παρελθόν της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ από τη χρονική απόσταση που μας χωρίζει, συνειδητοποιώ κάτι που με κάνει να νιώθω αισιοδοξία: 

Αν τη γλιτώσαμε από αυτούς, δεν ήταν μόνο λόγω του επιπέδου που μαρτυρούν οι σαχλές περιαυτολογίες του Δ. Παπαγγελόπουλου και η χαριτωμένη συνήθεια του Ν. Παππά να αποκαλεί την κυβέρνηση «μαγαζί», ήταν και επειδή...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Για τις ιδέες και από τις ιδέες

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

«Πολύ με συγκινεί μια λεπτομέρεια», όπως λέει ο ποιητής, από την οιονεί απολογία του Δημήτρη Παπαδημούλη, δηλαδή τη δήλωση που έκανε μετά τον θόρυβο που προκάλεσε η αποκάλυψη για τα 15 ακίνητα που απέκτησε και εκμεταλλεύεται. Είναι το σημείο που λέει: «Σε όλη μου τη διαδρομή υπηρετώ με συνέπεια, διαφάνεια, ήθος και απόλυτη προσήλωση στη νομιμότητα τις αξίες της Αριστεράς, της Δημοκρατίας και της εντιμότητας».

Δεν αντιλέγω ως προς τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, απλώς απορώ, γιατί τότε να υπάρχει όλη αυτή η οργή εναντίον του. Η στερεότυπη απάντηση από πλευράς του ιδίου και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η επίθεση ενορχηστρώνεται από τη Ν.Δ., η οποία χρηματοδοτεί τα ΜΜΕ. Μπούρδες, βεβαίως, διότι την αυθεντικότητα αυτής της οργής πιστοποιεί το εντυπωσιακό κύμα εμπαιγμού και κοροϊδίας εις βάρος του καλού ευρωβουλευτή, όπως είθισται να λέμε, που εκφράστηκε μέσω των social media. Ας μην κοροϊδευόμαστε με θεωρίες συνωμοσίας και άλλες ανοησίες, ακόμη και ο ίδιος ο Παπαδημούλης, πιστεύω, πρέπει μέσα του να έχει εκπλαγεί διαπιστώνοντας πόσο αντιπαθητικός είναι ως δημόσιο πρόσωπο.

Προσπαθώ, λοιπόν, να καταλάβω τι είναι αυτό που μπορεί να τον κάνει τόσο αντιπαθή στα μάτια του κόσμου, ως προς το επίμαχο θέμα. Γιατί κατά τα λοιπά δεν νομίζω ότι έχει διαπράξει τίποτε το μεμπτό, τουλάχιστον κατά τον νόμο. Τα χρήματα με τα οποία απέκτησε τα 15 ακίνητα που νοικιάζει σε ΜΚΟ και μετανάστες είναι απολύτως νόμιμα. Το ίδιο είναι και ο τρόπος εκμετάλλευσης των ακινήτων αυτών. Το δε εισόδημα που αποκομίζει και το οποίο, σύμφωνα με υπολογισμούς τρίτων, πρέπει να φθάνει τις 6.000 ευρώ μηνιαίως, είναι μάλλον ταπεινό για κοτζάμ αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Υποθέτω απαραίτητο, όμως, καθώς η σύνταξη που πρόκειται να πάρει δεν νομίζω ότι θα είναι και τίποτε σπουδαίο – πέντε, έξι χιλιάδες, πώς να ζήσεις;

Από την αρχή, πάντως, των σχετικών αποκαλύψεων, εδώ και μήνες, ποτέ δεν αμφισβητήθηκε η νομιμότητα του τρόπου με τον οποίο αύξησε την περιουσία του ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόβλημα ήταν πάντα ηθικής φύσεως και αφορούσε τον τρόπο (τον νόμιμο) με τον οποίο την εκμεταλλεύεται.  

Πόσο σωστό είναι ένας ευρωβουλευτής που, θεωρητικά τουλάχιστον, έχει κάποιο βαθμό επιρροής στον προϋπολογισμό της Ε.Ε., να βρίσκει έναν καθ’ όλα νόμιμο τρόπο για να αντλεί ένα νόμιμο προσωπικό κέρδος από τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις;  

Αυτό είναι το ερώτημα και η απάντηση εξαρτάται από τη σημασία που δίνουμε στον όρο «κρατικοδίαιτος»…

Εκεί που, όμως, η υποκρισία δεν κρύβεται είναι στο πολιτικό επίπεδο της στάσης του: δεν είναι σωστό, θα έλεγα δε ότι είναι μάλλον ανήθικο να υποστηρίζεις την πολιτική η οποία καλεί να ανοίξουν οι πύλες της Ευρώπης στους μετανάστες και την ίδια ώρα εσύ να βασίζεις την οικονομική σου ευμάρεια στην εκμετάλλευση των αναγκών τους. Δεν είναι συμβατό με την περίφημη ηθική ανωτερότητα της Αριστεράς, για την οποία η ίδια τόσο επαίρεται. Αυτό εξηγεί, εν μέρει, τη δυσαρέσκεια που εκφράστηκε και από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ για το ζήτημα.

Είναι, όμως, και κάτι παραπάνω που υποθέτω ότι πρέπει να ενοχλεί την Αριστερά και το οποίο είναι ιδεολογικής φύσεως: η αποστροφή για το κέρδος.  

Πώς ένας αριστερός μπαίνει στο real estate και μάλιστα για το κέρδος;  

Επιπλέον, είναι και το αντιαισθητικό της συγκεκριμένης κερδοφόρου δραστηριότητας. Ο εισοδηματίας, και ειδικά εκείνος που αντλεί το εισόδημά του από τα φτηνά καταλύματα που νοικιάζει στους φτωχούς, είναι ο κατ’ εξοχήν κακός (και πολύ δικαίως για τις συνθήκες της εποχής) του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος, ειδικά κατά τον 19ο αιώνα.

Αντιλαμβάνομαι ότι, ανεξαρτήτως των όσων δηλώνει, πρέπει και ο ίδιος να αισθάνεται ότι αυτή η κριτική τον αγγίζει. Ειδάλλως, δεν καταλαβαίνω πραγματικά τον λόγο για τον οποίο αποφάσισε να ανακοινώσει ότι τα καθαρά (sic) κέρδη από τα 15 διαμερίσματα που νοικιάζει σε ΜΚΟ ή απευθείας σε μετανάστες θα διατίθενται εφεξής για «τη στήριξη δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης υπέρ των Ελλήνων πολιτών που έχουν ανάγκη, αλλά και των προσφύγων και μεταναστών». Κατά τη γνώμη μου, περίττευε να το πει. Και μόνο η συντήρηση του ιδίου σε αρίστη κατάσταση, ώστε ακάθεκτος και ακατάβλητος να συνεχίσει να δίνει τις μάχες του υπέρ «της Αριστεράς, της Δημοκρατίας και της εντιμότητας» (με τη σειρά αυτή υποθέτω), είναι από μόνη της μια κοινωνική προσφορά για τη στήριξη «των Ελλήνων πολιτών που έχουν ανάγκη, αλλά και των προσφύγων και μεταναστών».

Εχω την εντύπωση ότι ο Παπαδημούλης εκσυγχρονίζει το μοντέλο του βικτωριανού landlord και το φέρνει πιο κοντά στην πραγματικότητα. Είναι ένας σύγχρονος αριστερός, που...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οι θιασώτες της ακινησίας ενοχλούνται

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ποια είναι η βασική, η στοιχειώδης προϋπόθεση για να δώσεις ή να χάσεις κάτι; 

Να το έχεις, να σου ανήκει. Σωστά; Γιατί, αν δεν το έχεις, δεν γίνεται να το δώσεις ή να το χάσεις.  

Συγχωρήστε με που σπαταλώ τον χρόνο σας με πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, αλλά την αφορμή μου δίνει η καταγγελία της πρόσφατης συμφωνίας με την Ιταλία για τις θαλάσσιες ζώνες, από πλευράς του Νίκου Κοτζιά.

Ο τέως υπουργός Εξωτερικών κατηγορεί την κυβέρνηση ότι, προκειμένου να πετύχει τη συμφωνία με την Ιταλία, δέχθηκε μειωμένη επήρεια στα μικρά και απομακρυσμένα από την ηπειρωτική χώρα νησιά (Στροφάδες και Διαπόντια), «επιλογή που θα τη βρει η χώρα μπροστά της», όπως έγραψε, εννοώντας προφανώς το Καστελλόριζο, που δεν είναι πρόβλημα μόνο για την Τουρκία, αλλά και για την Αίγυπτο. Κατηγορεί, λοιπόν, την κυβέρνηση ότι «αναγνώρισε σε τρίτους δικαιώματα σε ελληνική θαλάσσια περιοχή», ότι «έδωσε κυριαρχία χωρίς να πάρει τίποτα», ότι «δίνουμε προίκα τα δικαιώματά μας».

Ο Νίκος Κοτζιάς μπερδεύει –κατά λάθος, είμαι βέβαιος– δύο πράγματα, τα οποία για την κοινή λογική, τουλάχιστον, διαφέρουν: το δικαίωμα και την άσκησή του. 

Το πρώτο είναι μια θεωρητική δυνατότητα, ενώ το δεύτερο είναι μια απτή πραγματικότητα. 

Γενικώς, τα όποια δικαιώματα του καθενός μας είναι ασφαλή, εφόσον τα αναγνωρίζουν και οι άλλοι. Ειδικά, όμως, για την περίπτωση των θαλασσίων ζωνών, είναι, εκ της φύσεως του αντικειμένου, απαραίτητη η αποδοχή του γείτονα, που ενδεχομένως επηρεάζεται. Αυτό σημαίνει ότι η συνεννόηση και, εν τέλει, ο συμβιβασμός είναι απαραίτητα.

Συνεπώς, έχει απόλυτο δίκιο ο σημερινός υπουργός, Νίκος Δένδιας, όταν υποστηρίζει ότι με τη συγκεκριμένη συμφωνία η Ελλάδα αυξάνει τη γεωγραφική επικράτειά της. Δεν έδωσε τίποτε το οποίο να είχε προηγουμένως· μόνο κέρδισε!  

Αντιλαμβάνομαι ότι ο Ν. Κοτζιάς εκφράζει, με τις αντιρρήσεις του, την παραδοσιακή στάση της εθνικώς υπερήφανης ακινησίας στα λεγόμενα εθνικά θέματα, με την οποία το μόνο που έχουμε πετύχει είναι η εξασθένηση των θέσεών μας, αφού η ακινησία δεν είναι παρά η άρνηση μιας εξελισσόμενης πραγματικότητας.
 

Και πέραν αυτού, όμως, όταν ο Ν. Κοτζιάς προτιμά τη συντήρηση της εκκρεμότητας με την Ιταλία στο ψυγείο της διπλωματίας επειδή διαφωνεί με τον συμβιβασμό στο θέμα των Στροφάδων και των Διαποντίων, η θέση του αυτή...

NoυΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το έκτο από τα επτά!

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
 

Εμείς δεν είμαστε Γερμανοί και για κάποιους αυτό είναι ευτυχία, ενώ για άλλους είναι δυστυχία. Ωστόσο, αυτό που είπε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών στους συμπατριώτες του μας αφορά:

  Φέτος το καλοκαίρι, η Γερμανία δεν πρόκειται να οργανώσει επιχειρήσεις επαναπατρισμού τουριστών. «Οποιος μολυνθεί κατά τη διάρκεια των διακοπών του», είπε ο Χάικο Μάας, «να μην υπολογίζει ότι θα τον γυρίσουμε πίσω». Θα πρέπει, δηλαδή, να επιβιώσει εκεί όπου θα βρίσκεται, εμπιστευόμενος το σύστημα υγείας του τόπου των διακοπών του.

Παρατηρώ ότι, παρά την προσπάθεια συντονισμού των ευρωπαϊκών χωρών, σχετικά ή παρόμοια ειδησάρια με αυτό δεν έχουν πάψει να εμφανίζονται στην επικαιρότητα, αφότου συνειδητοποιήσαμε ότι θα πρέπει να συνηθίσουμε να ζούμε με τον κορωνοϊό.  

Αποκαλύπτουν την άρρητη πραγματικότητα πίσω από τον αγώνα για συνεννόηση ενόψει καλοκαιρινής σεζόν και διακοπών, ότι οι χώρες που στέλνουν πλήθη τουριστών ανά την Ευρώπη κάθε καλοκαίρι, όπως η Γερμανία, θα προτιμούσαν, για προφανείς οικονομικούς και υγειονομικούς λόγους, να στρέψουν τους παραθεριστές του καλοκαιριού στον εσωτερικό τουρισμό.  

Αντιθέτως, χώρες όπως η δική μας, που έχουν τον εισαγόμενο τουρισμό στις κύριες πηγές προσόδων, θα ήθελαν να περισώσουν ό,τι είναι δυνατόν από τη σεζόν, ώστε τουλάχιστον να συγκρατηθεί η προεξοφλούμενη πτώση των εσόδων.

Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τα χαμόγελα και, επίσης, ο λόγος για τον οποίο είναι απαραίτητο η χώρα μας να δείξει στον κόσμο ότι εδώ τηρούνται οι κανόνες και τα υγειονομικά πρωτόκολλα. Να δείξει, δηλαδή, ότι η Ελλάδα είναι ασφαλής προορισμός για διακοπές ή, τέλος πάντων, επειδή ο συγκεκριμένος όρος είναι σχετικός, ότι η Ελλάδα είναι ασφαλέστερος προορισμός. Τη σοβαρότητα που έδειξε η χώρα στην αρχή οφείλει και τώρα να την επιδείξει και ας είναι πολύ μεγαλύτερες οι δυσκολίες της παρούσας φάσης εν συγκρίσει με την προηγουμένη.

Αν αυτός ο στόχος δεν ήταν προτεραιότητα για τη χώρα και την οικονομία της, δεν νομίζω ότι ο πρωθυπουργός θα έμπαινε στον κόπο να μεταβεί ο ίδιος στη Σαντορίνη το Σαββατοκύριακο, προκειμένου να διαφημίσει τις τουριστικές υπηρεσίες της χώρας. (Προτού συνεχίσω, να διευκρινίσω ότι, ναι, είναι κόπος να πετάγεσαι μέχρι τη Σαντορίνη ίσα ίσα για να θυμηθείς πώς ζουν οι τυχεροί και μετά να επιστρέφεις πίσω στο Μαξίμου. Καλύτερα να μένεις μέσα, χωρίς να εκτίθεσαι σε περισπασμούς και πειρασμούς...) Το κάνει, όμως, επειδή είναι ανάγκη να δουλέψει η τουριστική βιομηχανία μας, όπως μας αρέσει να την αποκαλούμε. Το κάνει, μάλιστα, αυτοπροσώπως, εκμεταλλευόμενος την εικόνα του επιτυχημένου πρωθυπουργού, που διαμορφώθηκε διεθνώς μετά την επιτυχία του lockdown στην Ελλάδα, ώστε το μήνυμα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε» να μεταδοθεί στο κατά το δυνατόν ευρύτερο κοινό.

Υπό το πρίσμα αυτό, πολύ σωστά επιβλήθηκε η ποινή που ορίζει ο νόμος στο μπιτσόμπαρο (beach bar) της Μυκόνου, και μάλιστα ανεξαρτήτως αν οι κανονισμοί που έχουν επιβληθεί είναι ρεαλιστικοί ή όχι. Το μήνυμα που μεταδίδει η επιβολή του νόμου απευθύνεται και μέσα και έξω, διότι αν η ισχύς του νόμου φθάνει και μέχρι τη Μύκονο, τότε μήπως, βρε παιδιά, αποκτήσαμε στ’ αλήθεια κράτος και δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει;

Ισως να μπορούσαμε να το πούμε, ακόμη και να το ελπίσουμε, αν ο ίδιος ο αρμόδιος για το πρόστιμο υπουργός δεν ακύρωνε με τη συμπεριφορά του την αποφασιστικότητα του κράτους. Διότι, πραγματικά, είναι ασύμβατη η υπεράσπιση της δρακόντειας ποινής για την υπέρβαση των κανόνων της συνάθροισης, όταν την ίδια ώρα ο υπουργός παρευρίσκεται σε άλλη συνάθροιση, εξίσου πυκνή, αλλά εθνικοπατριωτικού χαρακτήρα.  

Κάνει λάθος ο Αδωνις Γεωργιάδης όταν υποστηρίζει ότι ο συσχετισμός των δύο γεγονότων είναι «γελοίος». Κάθε άλλο. Φοβάμαι ότι, για τα μέτρα της δικής του εξυπνάδας, γελοίο είναι μάλλον...