Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Επειδή ορώμεν...»
Toυ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
Το 2016 έχει χαρακτηριστεί εκτός των άλλων και «έτος
εικονικής πραγματικότητας». Με μια καθοριστική, όμως, προσθήκη στο
περιεχόμενο του όρου. Δεν πρόκειται απλώς για την τεχνολογική δυνατότητα
περιήγησης ή και «βίωσης» ενός φανταστικού κόσμου. Αλλά για τη
συγχώνευση εικονικής πραγματικότητας με την αντικειμενική
πραγματικότητα.
Ηδη, όμιλοι όπως η Microsoft, η
Magic Lead και άλλοι βρίσκονται στο στάδιο παραγωγής του «μαγικού»
κράνους. Ο χρήστης, με κάσκα στο κεφάλι, βλέπει στο οπτικό του πεδίο να
συνυπάρχουν υπαρκτά αντικείμενα του περιβάλλοντος χώρου, με τρισδιάστατα
ανύπαρκτα, επινοημένα, μέσω λογισμικού, αντικείμενα.
Ετσι, περπατώντας,
για παράδειγμα, στον δρόμο, πρέπει να αποφύγει να πατήσει το φίδι ή τον
κροκόδειλο και να παρακάμψει την ύαινα ή τον καρχαρία που κινείται σε
απόσταση αναπνοής μαζί του.
Ευτυχώς, στα καθ' ημάς
υπάρχει μια συσσωρευμένη πείρα περί εικονικής πραγματικότητας. Από τότε
που η Ελλάδα έπεφτε καθημερινά στα βράχια και τα τανκς θα στάθμευαν
μπροστά από τις τράπεζες, έως τα καύσιμα και τα φάρμακα που θα
διακινούνταν μόνο στη μαύρη αγορά. Για ν' αφήσουμε τη δραχμή, τους
μισθούς και τις συντάξεις, που θα καταβρόχθιζαν οι... κροκόδειλοι.
Από την αρχή του προηγούμενου χρόνου
μέχρι και τις τελευταίες ώρες του έχουμε προπονηθεί σε
πραγματικο-εικονικές πραγματικότητες. Είτε στην... κόλαση της
κυβέρνησης, όπως την περιέγραφε η αντιπολίτευση, είτε στην Ελλάδα χωρίς
μνημόνια και τρόικες, όπως τις ευαγγελιζόταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν μη τι άλλο, οι
πολίτες είναι προετοιμασμένοι για να ξεχωρίζουν το πραγματικό από το
εικονικό...
Πολύ περισσότερο που το 2016 έχει
ανακηρυχθεί και «επετειακό έτος Αριστοτέλη». Εστω με μια χρονική
υστέρηση, τα 2.400 χρόνια από τη γέννηση του θεμελιωτή της
επιστημοσύνης δίνουν ευκαιρίες και δυνατότητες να συναντηθούμε ξανά με
μερικά θεμελιώδη και απωθημένα από την πολιτική σκηνή.
Οπως για παράδειγμα
περί πολιτικής και λογικής, που συχνά-πυκνά χωρίζουν τείχη και φράκτες
στην τρέχουσα ελληνική πραγματικότητα. Να ξαναβρούμε το «κυριώτατο
πάντων» σε μια πολιτεία, που δεν είναι απλώς ανάγκη για συμβίωση, αλλά η
«ευδαιμονία» του συνόλου κι όχι των μερών. Αυτή η οποία για τον κάθε
πολίτη συμπίπτει με κείνη της πολιτείας και δεν υπάρχει έξω από αυτήν.
Κυρίως, όμως...
Ετικέτες
ΕΛΛΑΔΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΣΥΡΙΖΑ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το Βατερλό των γελοίων
EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
Η κυβέρνηση μόλις συμπλήρωσε τις εκατό
πρώτες μέρες της αν ξεκινήσουμε τη μέτρηση από
την επομένη των εκλογών. Παραδοξολογώντας έχει τη σημασία του ο ακριβής
υπολογισμός, καθώς όσα φέρνει η μέρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Ετσι
στις 100+ κάτι μέρες, ριζικά διαφορετικός θα είναι ο συγκεκριμένος
απολογισμός αν υπάρξει συμφωνία ή επέλθει ρήξη με τους εταίρους -
δανειστές στο επικείμενο Eurogroup.
Το τυπικό όριο
των 100 πρώτων ημερών μιας κυβέρνησης, όπως έχει κυριαρχήσει να
χρησιμοποιείται μεταπολεμικά, κινείται στα όρια του ανιστορικού. Με την
έννοια ότι καθιερώθηκε πριν από δύο αιώνες ακριβώς για να περιγράψει την
πορεία από την άνοδο στην πανωλεθρία. Οχι για να τίθεται απλώς αρνητικό
ή θετικό πρόσημο στα κυβερνητικά πεπραγμένα.
Το εκατοπενθήμερον,
σύμφωνα μ' ένα από τα πρώτα νεοελληνικά ιστορικά λεξικά, εμφανίστηκε
αμέσως μετά το Βατερλό. Εφευρέθηκε από την ευρωπαϊκή φιλομοναρχική -
αντιδραστική σκέψη για την περίοδο από τη δεύτερη θριαμβική επάνοδο του
Ναπολέοντα έως την ταπεινωτική εκδίωξή του από το Παρίσι. Με άλλα λόγια,
χαρακτήριζε ιστορικά μια «παρένθεση» στην Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας.
Το συμβατικό
(και αυθαίρετο) χρονικό όριο απέκτησε την τρέχουσα σημασία στην
πολιτική πολύ αργότερα:
Αρχίζοντας από την πρώτη προεδρική θητεία του
Αμερικανού προέδρου Ρούσβελτ. Οταν ό ίδιος έκανε έναν άχρωμο απολογισμό,
ενώ ο αμερικανικός καπιταλισμός είχε μπει στην εντατική. Από τότε
άρχισε να κρίνεται, να συγκρίνεται, αλλά και ν' αποτελεί σε συνέχεια
προεκλογικό αντικείμενο ως «σχέδιο 100 πρώτων ημερών».
Με τη μορφή αυτή
στα καθ' ημάς εγκαινιάστηκε από τον Α. Παπανδρέου το 1981.
Η επιγραμματική
ιστορική αναδρομή γίνεται για να επισημανθεί ότι στις σημερινές
συνθήκες οικονομικού στραγγαλισμού της χώρας, εκβιασμών και απειλών της
νέας κυβέρνησης, ένας τέτοιος απολογισμός αυτής της κατηγορίας έχει
νόημα μόνο με την αρχική σημασία:
Στη βάση αυτή άνετα θα μπορούσε να
φέρει τον τίτλο «οι 100 χαμένες μέρες» για μια αριστερή παρένθεση.
Η νέα
κυβέρνηση άντεξε αυτό το διάστημα, διευρύνοντας μάλιστα τη λαϊκή
στήριξή της. Δεν τράπηκε σε φυγή ηττημένη, ώστε να πάρει τη θέση του
αντι-παραδείγματος, όπου την προόριζε η χρηματοπιστωτική ευρωελίτ.
Αντί για ένα κλασικού
τύπου Βατερλό, λοιπόν, έχουμε μπροστά μας:
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ,
ΕΘΝΟΣ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ,
ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ,
ΣΥΡΙΖΑ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΙΣΤΟΡΙΑ: Πώς η 25η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως ημέρα εορτασμού των Χριστουγέννων
Του Τάκη Κατσιμάρδου
katsimar@yahoo.gr
Δεν υπάρχουν αμφιβολίες ιστορικού χαρακτήρα ότι ο Χριστός, ως πρόσωπο, γεννήθηκε προ Χριστού (4-8 π.Χ.).
Βέβαιο επίσης είναι ότι η γενέθλια μέρα δεν ήταν η 25η Δεκεμβρίου. Τα
Χριστούγεννα καθιερώθηκαν εκείνη τη μέρα από τα μέσα περίπου του 4ου
αιώνα. Συνήθως αναφέρεται ότι αυτό άρχισε το 336 μ.Χ. στη Ρώμη και από
τότε διαδόθηκε ταχύτατα στις εκκλησίες Δύσης και Ανατολής.
Ιστορικοί και αστρονόμοι, ακολουθώντας το γράμμα των χριστιανικών
γραφών, συμφωνούν ότι γεννήθηκε άλλη μέρα και μήνα. Μάλλον κατά τον
εβραϊκό μήνα Τισρί (αντιστοιχεί μέσα Σεπτεμβρίου με μέσα Οκτωβρίου).
Κυριολεκτικώς, λοιπόν, σύμφωνα τόσο με το «παλιό» (Ιουλιανό), όσο και
το νέο - ισχύον (Γρηγοριανό) ημερολόγιο (διαφέρουν μεταξύ τους κατά 13
ημέρες) δεν συνάδει με τις γραφές να τοποθετούνται τα Χριστούγεννα στις
25 Δεκεμβρίου.
Αναζητώντας μια άλλη μέρα υποστηρίζεται από
διάφορους ότι μάλλον γεννήθηκε την 25η Σεπτεμβρίου (σχετικές
λεπτομέρειες στην «Οδύσσεια των ημερολογίων» των αστρονόμων
Θεοδοσίου-Δανέζη, έργο συμβατό και με την ορθόδοξη παράδοση). Δεν
λείπουν, όμως, κι άλλες ημερομηνίες, όπως η 6η Δεκεμβρίου κλπ.
Το
πιθανότερο θεωρείται ότι οι μέρες που εορτάζονται τα Χριστούγεννα, στην
πραγματικότητα, είναι οι μέρες κατά τις οποίες ο αρχάγγελος Γαβριήλ
ανήγγειλε στην Παρθένο Μαρία ότι «συνέλαβε» τον Ιησού
(Δεκέμβριος-Ιανουάριος).
Πριν ο μοναχός Διονύσιος ο Μικρός το
532-536, με προτροπή της πολιτικής και χριστιανικής ηγεσίας της εποχής,
καθορίσει την 25η Δεκεμβρίου του 753 από κτίσεως της Ρώμης ως μέρα
γέννησης του Χριστού είχαν προηγηθεί κι άλλες προσπάθειες. Καθιερώθηκε
σταδιακά και μάλιστα όχι χωρίς αντιρρήσεις. Οπως άλλωστε συμβαίνει μ΄
όλες τις νέες χρονολογήσεις και τα ημερολόγια.
Σύμφωνα με την
εκκλησιαστική παράδοση η γενέθλια γιορτή, ως ιδιαίτερο γεγονός, άρχισε
να μνημονεύεται από τον 2ο αιώνα. Δεν συνιστούσε, όμως, κάποια σταθερή
γιορτή. Συνήθως σημειωνόταν στις 6 Ιανουαρίου, μαζί με τα Θεοφάνια
(Γέννηση και Θεοφάνια-Επιφάνια ταυτίζονταν). Αλλού στις 22 Δεκεμβρίου
(χειμερινό ηλιοστάσιο), όταν εορτάζονταν τα ρωμαϊκά Σατουρνάλια
(εκρωμαϊσμένη περσική λατρεία του θεού Μίθρα) και τελούνταν άλλες
παγανιστικές εκδηλώσεις.
Το φως που νικά το σκότος
Ακριβώς η ακτινοβολία και η εδραίωση αυτής της παγανιστικής γιορτής (γενέθλια μέρα του ανίκητου Ηλιου, καθώς η μέρα-φως αρχίζει να μεγαλώνει και να νικά τη νύχτα - σκοτάδι) οδήγησε την εκκλησιαστική ηγεσία στην επιλογή να οριστεί η 25η Δεκεμβρίου ως μέρα των Χριστουγέννων. Αντί να πάει κόντρα στη λαοφιλή γιορτή του φωτός με τα λαϊκά ξεφαντώματα, την υποκατέστησε με τη νέα χριστιανική.
Ακριβώς η ακτινοβολία και η εδραίωση αυτής της παγανιστικής γιορτής (γενέθλια μέρα του ανίκητου Ηλιου, καθώς η μέρα-φως αρχίζει να μεγαλώνει και να νικά τη νύχτα - σκοτάδι) οδήγησε την εκκλησιαστική ηγεσία στην επιλογή να οριστεί η 25η Δεκεμβρίου ως μέρα των Χριστουγέννων. Αντί να πάει κόντρα στη λαοφιλή γιορτή του φωτός με τα λαϊκά ξεφαντώματα, την υποκατέστησε με τη νέα χριστιανική.
Η απόφαση βρίσκεται ήδη σε
εγκύκλιο που χρονολογείται στο μέσο περίπου του 4ου αιώνα (Πάπας Ιούλιος
Α 337-352). Τότε ορίστηκε η 25η Δεκεμβρίου, αφού πρώτα, όπως
παραδίδεται, έγιναν διάφοροι συνδυασμοί και υπολογισμοί.
Φαίνεται
ότι ύστερα από έντονες συζητήσεις καθιερώθηκε στη Δύση το 354. Λίγα
χρόνια μετά (γύρω στο 380) αρχίζει να επιβάλλεται και στην Ανατολή, επί
πατριαρχίας του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού ή του Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
Αυτός, όμως, που θα την επιβάλει γενικότερα στη Δύση το 800 είναι ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρλομάγνος.
Από το 12ο αιώνα όλη σχεδόν η Ευρώπη θα γιορτάζει τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου.
Η μαρτυρία του Χρυσοστόμου
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΘΝΟΣ,
ΕΚΚΛΗΣΙΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ,
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ,
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
"ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ" : 13 απαντήσεις στους αρνητές του
Του ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
katsimar@yahoo.gr
Σαρανταένα χρόνια από την εξέγερση και τα παλιά παραμύθια για τους δήθεν
μύθους του Πολυτεχνείου εκσυγχρονίζονται.
Διακινούνται στις ακροδεξιές
αγορές κι ιδιαίτερα στο Διαδίκτυο με τις υπερεκατό φασίζουσες
ιστοσελίδες. Με προκλητικά ανιστόρητο τρόπο.
Δεν είναι, όμως, μόνο οι κοινοί πλαστογράφοι και απόγονοι της χούντας,
που ευαγγελίζονται την «αληθινή» ιστορία του Πολυτεχνείου. Μαζί με τους
αρνητές του συγχρονίζονται αντικειμενικά κι αρκετοί που επιδιώκουν να
την ξαναγράψουν. Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του σημερινού συστήματος
εξουσίας, χωρίς τους «αριστερούς ηγεμονισμούς» του παρελθόντος. Αρνητές
και επίδοξοι αναθεωρητές από άλλες αφετηρίες και για διαφορετικούς
λόγους συναντώνται στην απαξίωση του κορυφαίου δημοκρατικού σταθμού της
σύγχρονης ιστορίας μας.
Παρατηρώντας προσεκτικά τα κάθε είδους
και απόχρωσης επιχειρήματα, με ή χωρίς εισαγωγικά, προκύπτει σαφώς ότι
ουσιαστικός στόχος δεν είναι απλώς το χθες, αλλά το σήμερα. Οχι η
Ιστορία, αλλά το παρόν με τις όποιες μνήμες, βιώματα και σύμβολα το
φορτίζει ο μεγάλος αντιστασιακός Νοέμβρης του 1973.
Τέσσερις
δεκαετίες μετά, ο «σκληρός πυρήνας» της εξέγερσης, όπως αποτυπώνεται με
το σύνθημα «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη
κι όχι στα ιστορικά εγχειρίδια.
Μπροστά
στην πύλη του Πολυτεχνείου τις ώρες της εξέγερσης. Σκηνές όπως αυτή, θα
γίνουν σύμβολα στους αγώνες για Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία.
«Πρόκειται για ένα τερατώδες παραμύθι (η εξέγερση του Πολυτεχνείου) του
οποίου το μέγεθος το ξεπερνά μόνον ο μύθος του λεγομένου Εβραϊκού
Ολοκαυτώματος, καθότι ο μύθος του «Ολοκαυτώματος» έχει παγκόσμια
απήχηση, ενώ ο μύθος του πολυτεχνείου επινοήθηκε αποκλειστικώς για
εσωτερική κατανάλωση, στο πλαίσιο της παγίας τακτικής της Αριστεράς για
την κατασκευή ψευδοηρώων...».
Πρόκειται για απόσπασμα από κείμενο
«θεωρητικού» της ακροδεξιάς, που διακινείται με διάφορες παραλλαγές σε
δεκάδες χρυσαυγίτικες κι άλλες παρόμοιες ιστοσελίδες για τους «μύθους
του Πολυτεχνείου». Αποκαλύπτει με ανατριχιαστικό τρόπο τη σύνδεση της
χιτλερικής σκέψης και πρακτικής με τη σημερινή φασιστική Δεξιά.
Δυστυχώς, οι παραληρηματικές «αποδείξεις» για τους μύθους δεν
διακινούνται μόνο από φασιστοειδείς φορείς.
Από
τη μεγαλειώδη πορεία στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. Ολα τα
επόμενα χρόνια οι επετειακές εκδηλώσεις θα αποτελούν, με τον ένα ή τον
άλλο τρόπο, σταθμούς του δημοκρατικού κινήματος.
Ως προς τον πυρήνα τους τέσσερα είναι τα βασικά «επιχειρήματα» των αρνητών της αιματοβαμμένης εξέγερσης:
- Το αναίμακτο
Το «επιχείρημα» στηρίζεται σε μια ταχυδακτυλουργία. Ως Πολυτεχνείο
ορίζεται αποκλειστικά το προαύλιο του Ιδρύματος. Μάλιστα κατά τη
διάρκεια της στρατιωτικής εισβολής και το γκρέμισμα της πύλης από το
τανκς.
Πράγματι, εκεί και τότε, υπήρξαν διαπιστωμένα μόνο
τραυματίες. Εκτός από τον τραυματισμό της Πέπης Ρηγοπούλου από το τανκς
(συνήθως αποσιωπάται ή αποδίδεται περίπου... σε ατύχημα), στον ευρύτερο
χώρο είναι καταγεγραμμένοι πάνω από 1.100 τραυματίες (αναφέρονται
ονομαστικά στην πρώτη προκαταρκτική έκθεση Τσεβά).
Αλλά το
Πολυτεχνείο δεν ήταν, φυσικά, μόνο το προαύλιο. Εκτεινόταν έξω από τα
κάγκελα, στους γύρω δρόμους, σε μια μεγάλη έκταση, παντού όπου
εκδηλωνόταν αντιστασιακή δράση. Επιπλέον, η εξέγερση δεν περιορίζεται
χρονικά τη νύχτα της 16ης-17ης Νοεμβρίου, αλλά ολόκληρο το διάστημα
14-19 Νοεμβρίου. Με τους απολύτως επιβεβαιωμένους νεκρούς και περίπου
τους 2.000 σοβαρά τραυματίες σε νοσοκομεία, κλινικές κ.ά.
- Δεν υπήρξαν νεκροί
Με βάση υπερβολές και συγχύσεις για τον αριθμό των θυμάτων αμέσως μετά
τα γεγονότα αλλά και αντιφατικές εκτιμήσεις της πρώτης περιόδου της
μεταπολίτευσης, επιχειρείται να ελαχιστοποιηθεί ο αριθμός των
δολοφονιών. Οι περισσότεροι θεωρούνται «φανταστικοί», «κατασκευασμένοι»
ή... κατά λάθος και συμπτωματικά νεκροί.
Σε όλες τις σχετικές
πλαστογραφήσεις, ενώ αφειδώς παρέχονται αποσπασματικές και επιλεκτικές
πληροφορίες, αγνοείται επιδεικτικά η επιστημονική τεκμηρίωση του Εθνικού
Ιδρύματος Ερευνών στη μελέτη «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου
1973». Σε αυτή:
- Εχουν καταγραφεί 24 πλήρως τεκμηριωμένες δολοφονίες.
- Εχει καταρτιστεί κατάλογος 16 ανώνυμων περιπτώσεων που «προκύπτουν βασίμως» ως νεκροί, από επίσημες, επώνυμες και σχετικά αξιόπιστες καταθέσεις, με συγκεκριμένα στοιχεία.
- Ερευνώνται άλλες 30 επώνυμες περιπτώσεις που εμφανίζονται επίμονα στους περισσότερους καταλόγους από το 1974 μέχρι και σήμερα, χωρίς να έχουν τεκμηριωθεί. Το παραμύθι για «αναίμακτο» Πολυτεχνείο ήταν η εκδοχή της χούντας τις μέρες των γεγονότων και συντηρείται από τους παντοειδείς νεοχουντικούς.
- «Φάκελος» Ηλένια
Τη μεγαλύτερη... απόδειξη για τους ανύπαρκτους νεκρούς υποτίθεται ότι
συνιστά η περίπτωση της Ηλένιας. Πρόκειται για μια αστεία υπόθεση που
έχουν κάνει σημαία οι χουντοδεξιοί και ανεμίζουν με κάθε ευκαιρία παλιοί
και νέοι αρνητές του Πολυτεχνείου.
Κάποιος νεαρός στην πρώτη
επέτειο της εξέγερσης (1974) είχε αναρτήσει στα κάγκελα του Πολυτεχνείου
κι άλλους χώρους φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας με το εξής κείμενο:
«Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της,
αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Οποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος
της ας με πληροφορήσει».
Η υπόθεση προκάλεσε κάποια εντύπωση
αρχικώς, αλλά γρήγορα αποδείχτηκε ότι η Ηλένια Ασημακοπούλου (έτσι την
ονόμαζε ο «φίλος» που την αναζητούσε) ήταν ανύπαρκτη. Η φωτογραφία
προερχόταν από διαφήμιση για αγγλικό σαμπουάν.
Ο νεαρός
καταδικάστηκε τον Φεβρουάριο του 1975 για «διασπορά ψευδών ειδήσεων» σε
οχτάμηνη φυλάκιση. Επέμενε ότι η Ηλένια ήταν υπαρκτό πρόσωπο, αλλά το
δικαστήριο έκρινε ότι ο κατηγορούμενος «παρέστησε ψευδώς φόνον
ανυπάρκτου προσώπου. Με προφανή σκοπόν να επιτύχη την συμπάθειαν του
αντιθέτου φύλου».
Είτε γι' αυτόν είτε για άλλους λόγους (είναι
θέμα φαντασίας στις συνθήκες των χουντοκρατούμενων ακόμη μηχανισμών) η
Ηλένια χρησιμοποιήθηκε αμέσως και χρησιμοποιείται ακόμη σήμερα με
προβοκατόρικο τρόπο.
- Η «ήπια» χούντα
Ανάμεσα στις διάφορες εκδοχές για τον «ήπιο» τρόπο με τον οποίο
αντέδρασε η χούντα εξέχουσα θέση κατέχει η «συντεταγμένη έξοδος» των
έγκλειστων από τον χώρο του Πολυτεχνείου.
Πλην, όμως, ακόμη και σύμφωνα με την επίσημη τότε αμέσως μετά τα γεγονότα έγιναν 2.060 συλλήψεις κατά τα «έκτροπα».
Οι 868 από αυτές στο Πολυτεχνείο. Μάλιστα, για να αποδειχθεί ότι η
εξέγερση ήταν υποκινούμενη αναφερόταν ότι 475 ήταν εργάτες-υπάλληλοι,
μόλις 317 φοιτητές (49 του ΕΜΠ) και 74 μαθητές.
Οι περισσότεροι
από αυτούς γνώρισαν από πρώτο χέρι την αστυνομική βαρβαρότητα στους
χώρους όπου κρατούνταν (στην Ασφάλεια και αλλού).
Στα δικαστικά
πορίσματα, σε μαρτυρίες και καταθέσεις κατά τη δίκη των υπευθύνων του
Πολυτεχνείου, περιγράφονται σκηνές πρωτοφανούς βίας εναντίον όσων
εξέρχονταν από το Πολυτεχνείο. Ακριβώς τότε διαπράχτηκαν και πολλά εν
ψυχρώ εγκλήματα.
«Πόλεμο» εναντίον αμάχων είχαν κηρύξει «οι
δυνάμεις της τάξεως». Πράγμα που επιβεβαιώνεται και από τον απολογισμό
για τη χρήση κάθε είδους όπλων και πυρομαχικών: 24.000 σφαίρες έριξαν οι
αστυνομικοί, 2.192 μόνο η φρουρά του υπουργείου Δημόσιας Τάξεως και
30.000 οι στρατιωτικές δυνάμεις (υπολογισμοί στην έρευνα του ΕΙΕ).
- Κανένας δεν το ήθελε
Απολύτως ανιστόρητη θέση. Η εξέγερση ήταν μεν αυθόρμητη, με την έννοια
ότι δεν σχεδιάστηκε, εκπονήθηκε και καθοδηγήθηκε από κομματικά ή άλλα
κέντρα. Υπήρξε, όμως, το αποκορύφωμα των αντιδικτατορικών διεργασιών και
εκδηλώσεων στα πανεπιστήμια. Δεν έπεσε από τον ουρανό και
«προετοιμάστηκε» από το φοιτητικό κίνημα μέσα από καταλήψεις σχολών τους
προηγούμενους μήνες (ειδικά της Νομικής τον Φεβρουάριο και Μάρτιο
1973), συλλαλητήρια κ.ά.
- Η εξέγερση ήταν τυχαία
Αν και η εκτίμηση αυτή έχει κάποια βάση, δεν ανταποκρίνεται στην
πραγματικότητα. Οι λίγες εκατοντάδες φοιτητές που συγκεντρώθηκαν στις 14
Νοεμβρίου στο κτίριο του ΕΜΠ κι άλλοι τόσοι που έσπευσαν την ίδια μέρα,
από το κτίριο της Νομικής, δεν είδαν την... πόρτα ανοικτή και μπήκαν
μέσα τυχαία. Είναι αλήθεια ότι οι τελευταίοι «έτρεξαν» από τη Σόλωνος
και τη Σίνα προς τη Στουρνάρη και την Πατησίων έπειτα από κάλεσμα «όλοι
στο Πολυτεχνείο, γίνονται επεισόδια», αν και δεν σημειώνονταν τέτοια.
Για την κατάληψη, όμως, υπήρξε απόφαση του πλήθους των συγκεντρωμένων
στο Πολυτεχνείο.
- Η χούντα άφησε τα γεγονότα να εξελιχθούν
Το «σενάριο» ότι η δικτατορία άφησε τα γεγονότα να εξελιχθούν
ανεμπόδιστα για να τα εκμεταλλευτεί καταλλήλως, δεν τεκμηριώνεται ούτε
από τις εξελίξεις ούτε εκ των υστέρων από ντοκουμέντα και μαρτυρίες.
Αιφνιδιάστηκε και εκτίμησε αρχικώς ότι μπορούσε να έχει τον έλεγχο.
Τουλάχιστον, μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής 16 Νοεμβρίου. Αλλά όταν
άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ο ξεσηκωμός προσλάμβανε παλλαϊκές
διαστάσεις αποφάσισε την καταστολή με στρατιωτική βία.
- Εργο προβοκατόρων
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΘΝΟΣ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ,
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
ΙΣΤΟΡΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Θέλουν να ξαναγράψουν την κυπριακή τραγωδία - Επιχείρηση για «αναθεώρηση» των ιστορικών γεγονότων του 1974 !
Του ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
katsimar@yahoo.gr
Στον αναθεωρητικό πυρήνα της ιστορίας για το πραξικόπημα στην Κύπρο και
την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων φιλοδοξούν να κυριαρχήσουν δύο
νέες αφηγήσεις. Σύμφωνα με αυτές:
- Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ήταν αποτέλεσμα «εμφύλιου σπαραγμού» στο νησί.
- Οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και το ΝΑΤΟ δεν είχαν ενεργό ανάμειξη ούτε στο πραξικόπημα ούτε στην εισβολή που άρχισε πέντε μέρες αργότερα με τον Αττίλα 1 και ολοκληρώθηκε με τον Αττίλα 2 τον επόμενο μήνα.
Γύρω από τους δύο αυτούς βασικούς άξονες κινούνται και μια σειρά άλλων
«αξιωματικών» θέσεων, στις οποίες στηρίζεται η «νέα Ιστορία».
Ανεξαρτήτως των επιμέρους επιχειρημάτων που επιστρατεύονται τόσο για το
πραξικόπημα όσο και για τον αμερικανονατοϊκό ρόλο, είναι εμφανές ότι
κύριο χαρακτηριστικό των νέων αφηγημάτων είναι η χάραξη μιας
διαχωριστικής γραμμής μεταξύ του πρώτου και της εισβολής. Η διαγραφή της
θεμελιώδους σχέσης για την κατανόηση των γεγονότων ότι πρόκειται για
τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Το «άλλοθι»
Με την ανακήρυξη του πραξικοπήματος σε εμφύλια διαμάχη και την απομόνωσή του από την εισβολή, οι πραξικοπηματίες (στην Κύπρο και την Ελλάδα) αποκτούν «άλλοθι» και ελαφρυντικά για την προδοσία. Ταυτοχρόνως, περίπου «αθωώνονται» για την εισβολή.
Με την ανακήρυξη του πραξικοπήματος σε εμφύλια διαμάχη και την απομόνωσή του από την εισβολή, οι πραξικοπηματίες (στην Κύπρο και την Ελλάδα) αποκτούν «άλλοθι» και ελαφρυντικά για την προδοσία. Ταυτοχρόνως, περίπου «αθωώνονται» για την εισβολή.
Από την άποψη αυτή, χαρακτηριστική είναι η διακήρυξη του κυβερνητικού κόμματος της Κύπρου (Δημοκρατικός Συναγερμός) «για τα σαράντα χρόνια της τουρκικής κατοχής». Σύμφωνα με αυτήν, η Τουρκία χρησιμοποίησε «ως πρόσχημα εσωτερικές συγκρούσεις και τη συνταγματική ανωμαλία που διήρκεσε για μερικές μέρες μόνο...».
Ούτε προδοσία επομένως
υπήρξε (πραξικόπημα), ούτε πολύ περισσότερο διπλή προδοσία (πραξικόπημα
και εισβολή). Ουσιαστική απενοχοποίηση της αθηναϊκής χούντας, των
κυπριακών οργάνων της και όσων «παρασύρθηκαν» στο νησί...
Η
απενοχοποίηση όμως αποτελεί και τη βάση για τη δεύτερη βασική
«αναθεώρηση» των γεγονότων του 1974. Σύμφωνα με αυτήν, αμερικανονατοϊκές
ευθύνες και ενοχές δεν υπάρχουν για το πραξικόπημα και την εισβολή.
Πρόκειται για μύθο ότι είχαν ενεργό ρόλο Ουάσιγκτον και Λονδίνο.
| Χάρτης από τα αρχεία του Κίσινγκερ που αποκάλυψαν οι Μ. Ιγνατίου και Κ. Βενιζέλος. «Χαράχτηκε» πριν από τον Αττίλα 2 και δείχνει ακριβώς τη διχοτόμηση που επιβλήθηκε με τα όπλα εκ των υστέρων. Πρόκειται για ντοκουμέντο που καταρρίπτει κάθε επιχείρημα υπέρ της μη ανάμειξης των Αμερικανών. και ΝΑΤΟ στην εισβολή |
Αποδεικνύεται, μάλιστα,
κάτι άλλο, όπως τίθεται σε ελληνικά επετειακά αφιερώματα για τα
σαραντάχρονα της κυπριακής τραγωδίας: «Στη συλλογική συνείδηση της
πλειονότητας των Ελλήνων η κυπριακή τραγωδία ήταν απόρροια μιας
συνωμοσίας εις βάρος του Ελληνισμού (σ.σ. πρόκειται βεβαίως για
διαστρέβλωση). Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η Κύπρος προοριζόταν να γίνει
αβύθιστο αεροπλανοφόρο για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες επιτήρησης της
Μέσης Ανατολής από το ΝΑΤΟ (σ.σ. πλήρης απλούστευση). Σαράντα χρόνια από
το 1974, η θεωρία αυτή δεν τεκμηριώθηκε από τις αρχειακές πηγές και
διαψεύστηκε από την ίδια τη ζωή (σ.σ. απόλυτη ανακρίβεια)?».
Με τούτα και με άλλα πολλά, περίπου «αθωώνονται», μαζί με τους πραξικοπηματίες, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Περιττό να προστεθεί ότι ακόμη και αν δεν υπήρχαν αρχειακές πηγές
(δεκάδες παρατίθενται με ονόματα και διευθύνσεις στα πορίσματα της
ελληνικής και της κυπριακής Βουλής για τον φάκελο της Κύπρου αλλά και σε
αποκαλυπτικές δημοσιογραφικές και ιστορικές έρευνες), θα στερούνταν
ιστορικής σοβαρότητας η όψιμη υπεράσπιση των βασικών ενόχων του διαρκούς
εγκλήματος στην Κύπρο.
Το... φάντασμα της ΕΣΣΔ
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΘΝΟΣ,
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ,
ΚΥΠΡΙΑΚΟ
ΕΠΟΣ ΤΟΥ 40: H επέτειος της 28ης Οκτωβρίου που καθιερώθηκε με αίμα και αγώνες
Του Τάκη Κατσιμάρδου
katsimar@yahoo.gr
Εχει τεθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια το ερώτημα γιατί η Ελλάδα
είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, με εξαίρεση χώρες τις πρώην Γιουγκοσλαβίας,
που γιορτάζει την έναρξη κι όχι τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου;
Γιατί εθνική επέτειος έχει ανακηρυχθεί η 28η Οκτωβρίου 1940 κι όχι 12η
Οκτωβρίου (απελευθέρωση της Αθήνας) είτε η 18η Οκτωβρίου 1944 (έλευση
εξόριστης κυβέρνησης Εθνικής Ενώσεως) είτε πολύ περισσότερο η 9η Μαΐου
1945 (μέρα αντιφασιστικής νίκης);
Υπάρχει ένας κύκλος κλασικών
απαντήσεων που δίνουν οι ιστορικοί:
Αμέσως μετά την απελευθέρωση
ακολούθησαν τα Δεκεμβριανά, η Βάρκιζα, ο ακήρυκτος και, τελικά, ο ίδιος ο
εμφύλιος πόλεμος. Η χώρα δεν χάρηκε την απελευθέρωση, δεν ξημέρωσαν
καλύτερες μέρες...
- Σε αντίθεση με την κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά την απελευθέρωση, η 28η Οκτωβρίου συμβόλιζε την πλήρη σύμπνοια και ενότητα. Επομένως, δεν πρέπει να εκπλήσσει η ανακήρυξή της σ' εθνική επέτειο...
- Η ημερομηνία σηματοδοτούσε την έναρξη της ελληνικής νίκης (επί του ιταλικού φασισμού). Μια νίκη, μάλιστα, που υπερέβαινε τα εθνικά όρια, καθώς εντασσόταν στο πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πλαίσιο του αντιφασιστικού αγώνα. Μπορούσε να συμβολίζει καλύτερα τον αγώνα για λευτεριά, ανεξαρτησία και δημοκρατία. Ανεξαρτήτως του διαφορετικού περιεχομένου που προσλάμβανε η μέρα στους εσωτερικούς πολιτικούς ανταγωνισμούς και της εργαλειακής χρήσης της...
Μαζί μ' αυτές έχουν δοθεί και δίδονται κατά καιρούς κι ορισμένες άλλες συμπληρωματικές απαντήσεις. Οπως για παράδειγμα:
- Η νίκη επί του ιταλικού φασισμού ήταν «ελληνικό έργο» το 1940-41. Σε αντίθεση με τη συντριβή του ναζισμού το 1945, όπου η Ελλάδα δεν συμμετείχε άμεσα και στρατιωτικά.
- Το ΟΧΙ είχε και «εσωτερικές» διαστάσεις, καθώς συμπύκνωνε την πανεθνική στάση απέναντι στους εισβολείς, αλλά και προς το δικτατορικό μεταξικό καθεστώς. Η αντίσταση στον φασισμό ήταν ταυτοχρόνως και θέληση για δημοκρατική πορεία της χώρας.
- Η Ελλάδα έχει παράδοση στην ανακήρυξη εθνικών επετείων στο ξεκίνημα κι όχι στο τέλος των γεγονότων που τις συγκροτούν. Λόγου χάρη η 25η Μαρτίου 1821, η 3η Σεπτεμβρίου 1843 (εθνική γιορτή κι αυτή τον 19ο αιώνα) κ.ά.
Ισως, όμως, η
πληρέστερη βρίσκεται στην ιστορικότητα της επετείου. Πώς δηλαδή άρχισε
να γιορτάζεται, πώς καθιερώθηκε και συνδέθηκε ως συνέχεια της 25ης
Μαρτίου, με την Αντίσταση στους κατακτητές και τους διαχρονικούς αγώνες
για ελευθερία.
Ετσι, στο διάγγελμά του για την πρώτη μετακατοχική επέτειο το 1944 ο πρωθυπουργός διακήρυσσε: «Ελεύθεροι πανηγυρίζομεν την τετάρτην επέτειον της 28ης Οκτωβρίου. Η Κυβέρνησις την αναγόρευσεν Εθνικήν Εορτήν, ομότιμον προς την 25ην Μαρτίου 1821. Διότι ανάλογος υπήρξεν η δοκιμασία και η δόξα του Εθνους... Εκτοτε ο λαός εβυθίσθη εις τα ανείπωτα δεινά της δουλείας, αλλά η ψυχή του έμεινε αδούλωτος και εξηκολουθησε τον αγώνα...»
Ηταν μια επέτειος που ξεπήδησε από «τα κάτω» στα χρόνια της Κατοχής.
Κατακτήθηκε με πατριωτικούς αγώνες και αίμα στα χρόνια της Κατοχής.
Σημειωνόταν με διαδηλώσεις, αντικατοχικές διαμαρτυρίες και πολύμορφες
εκδηλώσεις από τον πρώτο χρόνο της υποδούλωσης στους Γερμανο-
ιταλο-βούλγαρους (1941), μέχρι και την αποχώρηση των ναζί (1944).
1941 Με το σύνθημα «Αέρα» χιλιάδες πατριώτες σπεύδουν στο Σύνταγμα
Η κυβέρνηση των δωσίλογων παίρνει προληπτικά κατασταλτικά και
τρομοκρατικά μέτρα για να εμποδίσει τον πρώτο εορτασμό της 28ης
Οκτωβρίου. Απαγορεύει τις εκδηλώσεις, με ποινή επιτόπου εκτέλεσης! Από
την παραμονή περίπολοι των Ιταλών καραμπινιέρων βρίσκονται στα κεντρικά
σημεία τις πρωτεύουσας.
Ιδιαίτερα μέτρα εξαγγέλλονται για
φοιτητές και μαθητές. Η προσέλευσή τους στους χώρους διδασκαλίας είναι
υποχρεωτική εκείνη την Τρίτη. Πρόκειται για απαγόρευση που, τελικά, θα
διευκολύνει, αφού σε πολλές περιπτώσεις οι αίθουσες μετατρέπονται σε
χώρους εθνικών συγκεντρώσεων. Οπως στο πανεπιστήμιο (μέσα στο κτίριο και
το προαύλιο), όπου ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις ο κατοπινός Πρόεδρος
της Δημοκρατίας εκφώνησε πατριωτικό λόγο, που ήταν και η αιτία της
απόλυσής του.
Αργότερα πολλοί θα θυμούνται ότι τότε πήραν «το
βάπτισμα του αγώνα». Γράψανε στους πίνακες τα πρώτα τους συνθήματα: «28
Οχτώβρη '40 ΑΛΒΑΝΙΑ - 28 Οχτώβρη 1941 ΑΠΟΧΗ»...
Τη νύχτα 27 προς
28 Οκτωβρίου, ψηλά στον Υμηττό άναψαν φωτιές και μέσα στο σκοτάδι έλαμψε
η ιστορική ημερομηνία «28 Οκτώβρη 1940» με την υπογραφή του ΕΑΜ. Ο Θ.
Χατζής, κατοπινά γραμματέας του Μετώπου, γράφει ότι το ΕΑΜ είχε καλέσει
τους Αθηναίους την ημέρα της επετείου το πρωί να μείνουν στα σπίτια τους
και το μεσημέρι να ξεχυθούν στους δρόμους και στους τόπους των
συγκεντρώσεων που είχαν καθοριστεί, με φανερά τα εθνικά χρώματα στην
περιβολή τους.
Την πιο πλήρη καταγραφή για τις εκδηλώσεις έχει αφήσειο Γ. Τρικαλινός, φοιτητής τότε και στέλεχος της ΟΚΝΕ (Οργάνωση Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας), η οποία και πρωτοστατεί στην προετοιμασία του εορτασμού (χειρόγραφες προκηρύξεις, συνθήματα στους τοίχους, ομιλίες, αλλά και τα χωνιά-τηλεβόες που πρωτακούγονται τότε):
«Τόποι προσυγκέντρωσης
είχαν καθοριστεί διάφοροι χώροι γύρω από την πλατεία Συντάγματος, όπου
θα γινόταν η κεντρική εκδήλωση. Κι αυτή είχε οριστεί στις 11... Από πολύ
νωρίς άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες ομάδες φοιτητών μαζί με εργάτες,
μαθητές και άλλους εργαζόμενους. Με νοήματα γίνονταν οι συνεννοήσεις
και έπειτα σκορπούσαν από εδώ και από κει για μη γίνονται αντιληπτοί από
τα ελληνόφωνα όργανα των κατακτητών και τα ιταλικά περίπολα. Την
καθορισμένη στιγμή ένα σφύριγμα και μια φωνή «πατριώτες» έκανε όλες τις
σκόρπιες παρέες να συγκεντρωθούν γύρω από έναν ομιλητή, που σηκωμένος
στα χέρια έλεγε δυο λόγια για τις 28 του Οκτώβρη και καλούσε να πάνε
ομαδικά στον Αγνωστο Στρατιώτη...
Στις 11 ακριβώς έβλεπες να
καταφθάνουν οι φάλαγγες από διάφορους τόπους προσυγκέντρωσης με τις
ελληνικές σημαίες μπροστά... Χιλιάδες και χιλιάδες είχαν πλημμυρίσει την
πλατεία Συντάγματος... .».
Κατατέθηκαν στεφάνια, λουλούδια από
πολίτες οργανωμένους σε διάφορες αντιστασιακές οργανώσεις, ακούστηκαν
συνθήματα για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία της Ελλάδας κι έγιναν
ολιγόλεπτες ομιλίες.
Αρκετές μαρτυρίες συγκλίνουν στο ότι οι
συγκεντρωμένοι μπορεί να έφταναν τις 5.000. Οι δυνάμεις κατοχής, που
βρέθηκαν εκεί, δεν τόλμησαν να επέμβουν, περιμένοντας ενισχύσεις. Οταν
έφτασαν στην πλατεία οι έφιπποι Ιταλοί, οι διαδηλωτές τους υποδέχονταν
με το σύνθημα «ΑΕΡΑ», παραπέμποντας στα ελληνικά κατορθώματα του
προηγούμενου χρόνου.
Στις οδομαχίες, που ακολούθησαν, πολλοί
τραυματίστηκαν και ποδοπατήθηκαν, πριν οι συγκεντρωμένοι διαλυθούν στους
γύρω δρόμους. Ετσι, ο αθηναϊκός λαός κέρδισε μια μεγάλη μάχη και άρχισε
να γράφει το έπος της Εθνικής Αντίστασης.
1942-43 Ενας «λαός τρελός» στους δρόμους της Αθήνας
Η δεύτερη επέτειος της 28ης Οκτωβρίου θα βρει δρόμους πλημμυρισμένους
«από λαό τρελό», όπως θα τον χαρακτηρίσει ο Δ. Ψαθάς θέλοντας να υμνήσει
το πατριωτικό φρόνημα. Την ίδια στιγμή τα όπλα της Αντίστασης θα
βροντούν στα ορεινά και στο Κρικέλι Ευρυτανίας ο Αρης θα σημειώνει την
πρώτη νίκη αντάρτικου σώματος στην κατεχόμενη Ευρώπη. Εχουν προηγηθεί
εκκλήσεις από πατριωτικές οργανώσεις που καλούσαν τον λαό «να μην ξεχνά
τα παιδιά του που πρόσφεραν τη ζωή τους στα αλβανικά βουνά?»
Να
διαδηλώσει «ενάντια στις σφαγές, τους τουφεκισμούς, στην αλληλέγγυη
ευθύνη και την αρπαγή των ομήρων». Αλλά και να ζητήσει «ν΄ αυξηθεί η
μερίδα του ψωμιού, να δοθούν τρόφιμα...» Η πλατεία Συντάγματος είναι ο
τόπος όπου θα συγκεντρωθούν λίγο πριν από το μεσημέρι χιλιάδες πατριώτες
για να διαδηλώσουν, με πρόσκληση κυρίως του ΕΑΜ, της ΠΕΑΝ αλλά κι άλλων
οργανώσεων.
Με μικρές προσυγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία της
Αθήνας σχηματίζονται τρεις φάλαγγες, βαδίζουν μ' ελληνικές σημαίες
μπροστά συγκλίνοντας προς την πλατεία. Οι καραμπινιέροι που έχουν
αναλάβει «την τήρηση της τάξης» αιφνιδιάζονται αρχικώς και δεν
αντιδρούν. Καθώς κατατίθενται στεφάνια με ζητωκραυγές για τη λευτεριά
έφιπποι Ιταλοί ορμούν εναντίον των συγκεντρωμένων. Πολλοί αντιστέκονται
και γίνονται συμπλοκές στον χώρο και τους γύρω δρόμους. Οι εκδηλώσεις
δεν περιορίζονται στην πλατεία. Το διήμερο 28-29 Οκτωβρίου σε πολλά μέρη
υψώνονται σημαίες, μοιράζονται ή τοιχοκολλούνται πατριωτικές
προκηρύξεις και γράφονται αντιφασιστικά συνθήματα.
Πατριωτικές εκδηλώσεις, με τη μορφή μικρών διαδηλώσεων που συγκροτούνταν ξαφνικά και διαλύονταν γρήγορα, έγιναν επίσης στους δρόμους του Πειραιά και άλλων πόλεων. Για πρώτη φορά το 1942 αντηχούν στους δρόμους εκτός από τον Εθνικό Υμνο κι άλλα τραγούδια εμπνευσμένα από την Εθνική Αντίσταση. Η επέτειος το 1943 θα τιμηθεί με φόντο τον ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που έχει φουντώσει.
Στις
απελευθερωμένες περιοχές, όπως στη Λαφίνα Πιερίων όπου γίνεται το
παμμακεδονικό συνέδριο του ΕΑΜ, χιλιάδες θα τιμήσουν τη μέρα. Στην
κατεχόμενη Αθήνα, όπου τους Ιταλούς έχουν διαδεχθεί οι Γερμανοί για την
τήρηση της τάξης, συγκροτούνται διαδηλώσεις. Οι ανάπηροι του
Ελληνοϊταλικού Πολέμου πρωτοστατούν στις πατριωτικές εκδηλώσεις. Σύμφωνα
με τις παράνομες εφημερίδες «θάνατος στους προδότες ήταν η κραυγή που
αντηχούσε στην Αθήνα...
Σε όλες τις συνοικίες έγιναν ογκωδέστατες
συγκεντρώσεις» με συνθήματα υπέρ του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ και την εθνική ενότητα.
Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Ηλία Βενέζη για τον εορτασμό στο
κτίριο της Εθνικής Τράπεζας (πλατεία Κοτζιά). Κατέφθασαν όμως οι
Γερμανοί, ανάγκασαν όσους συμμετείχαν να σταθούν με τα χέρια ψηλά μέχρι
το βράδυ. Συνέλαβαν είκοσι πατριώτες. Μερικοί απ΄ αυτούς δεν θα ξαναδούν
τους συναδέλφους και τις οικογένειές τους.
1944 Παλλαϊκή συμμετοχή στον πρώτο ελεύθερο εορτασμό
Ετικέτες
28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ,
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΘΝΟΣ,
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Οι «σύντροφοι» της Αλ Κάιντα
Του ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
Μπορεί ο Ομπάμα να μην είναι Μπους και η Συρία να μην είναι Ιράκ. Τα
γεγονότα, όμως, επαναλαμβάνονται ίδια κι απαράλλακτα ως προς τον πυρήνα
τους. Σαν να βλέπεις την ίδια παράσταση με άλλους πρωταγωνιστές και
σκηνικά. Ισως το τέλος να είναι κάπως διαφορετικό από εκείνο του 2003
(πόλεμος στο Ιράκ) για τις ανάγκες των σύγχρονων θεατών. Αλλά δεν είναι
αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στην «επιχείρηση Ασαντ», όπου
συμπλέκονται από εμφύλιες έως περιφερειακές συγκρούσεις και από
γεωπολιτικά συμφέροντα έως κοινές μπίζνες. Οπως δεν έχουν τα προσχήματα
με τα χημικά όπλα. Ακόμη κι αν η χρήση τους έγινε, όπως θολά
περιγράφεται από την αμερικανική κυβέρνηση και διακινείται από συνήθεις
προθύμους.
Οσοι δεν έχουν ασθενή μνήμη θα θυμούνται ότι από το
2001 ήδη η Συρία ήταν ανάμεσα στους άρρητα διακηρυγμένους πολεμικούς
στόχους των ΗΠΑ. Στον σχετικό κατάλογο βρισκόταν μετά το Ιράκ και πριν
από τη Λιβύη, την Υεμένη, τον Λίβανο, τη Σομαλία, το Σουδάν και το Ιράν.
Οι στόχοι είχαν εντοπιστεί, ενώ βομβαρδιζόταν «δημοκρατικά»,
«χειρουργικά» το Αφγανιστάν.
Από τότε μέχρι σήμερα πολλές
ανατροπές έγιναν. Ολοι φυσιολογικά είχαν τις δυνατότητες να γίνουν
σοφότεροι με τις σχετικές πληροφορίες και τα σχέδια του παρελθόντος που
ήρθαν στο φως από επίσημα αρχεία (έστω και λογοκριμένα). Οχι από κάποιες
«θεωρίες συνωμοσίας». Οπως για παράδειγμα μόλις την περασμένη εβδομάδα
για τον πόλεμο Ιράκ-Ιράν το 1988. Η Ουάσιγκτον, όπως αποκαλύπτεται μ'
έγγραφα της CIA (βλέπε Foreign Policy της προηγούμενης Δευτέρας), είχε
δώσει στο πιάτο τους στόχους (κι όχι μόνο) στον Σαντάμ Χουσεΐν για τους
περιβόητους βομβαρδισμούς αμάχων με χημικά - βιολογικά!
Τα
πολεμικά σχέδια, πάντως, όπως εκπονήθηκαν επί χάρτου το 2001,
παραμένουν. Εκκρεμούν ακόμη βασικοί στόχοι από τη Δαμασκό (ελάσσων) έως
την Τεχεράνη (μείζον). Εδώ βρισκόμαστε τώρα. Το παρανοϊκό στην περίπτωση
της Συρίας είναι ότι η Ουάσιγκτον βρίσκεται πλέον στο ίδιο στρατόπεδο
με την Αλ Κάιντα, δηλαδή το συριακό (και πολυεθνικό) παρακλάδι της, που
πρωταγωνιστεί για την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ. Επειδή οι ΗΠΑ πάντα
έχουν... δίκιο, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η Αλ Κάιντα, στη συριακή
εκδοχή της (Μέτωπο Αλ Νούσρα), έχει μεταμορφωθεί σε
ανθρωπιστική-δημο-κρατική δύναμη. Εκτός κι αν από την αρχή δεν
συνιστούσε τον μέγιστο εχθρό στη διεθνή διάστασή της, αλλά έναν αφανή
συνεταίρο.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ,
ΕΘΝΟΣ,
ΗΠΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ,
ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ,
ΣΥΡΙΑ,
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΣΤΟΡΙΚΑ: H καθιέρωση και ο γιορτασμός της εθνικής μας επετείου
ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
Είκοσι κι ένας κανονιοβολισμοί από το
Λυκαβηττό προανήγγειλαν το απόγευμα της Παρασκευής 24 Mαρτίου1838 τον
πρώτο γιορτασμό της εθνικής επετείου στο νεοελληνικό κράτος. Tην επομένη
με την ανατολή του ηλίου θα επαναληφθούν, επισφραγίζοντας τη «χαρμόσυνη
και πάνδημη ελληνική εορτή...» στο διηνεκές.
Tο τυπικό ιστορικό των
γιορτασμών της 25ης Mαρτίου 1821 ξεκινά δύο βδομάδες νωρίτερα. Tότε
εκδίδεται το σχετικό βασιλικό διάταγμα, γνωστοποιείται με εγκύκλιο
μερικές μέρες αργότερα και γίνονται κάποιες εσπευσμένες προετοιμασίες
στην πρωτεύουσα για τον γιορτασμό. Oλα μοιάζουν να γίνονται περίεργα
γρήγορα. Tο πιο περίεργο είναι ότι ούτε από τις πηγές της εποχής, ούτε
κατοπινά παρέχεται κάποια πειστική εξήγηση για ποιο λόγο γίνονται όλα
εσπευσμένα. Oύτε στην Eφημερίδα της Kυβέρνησης δημοσιεύτηκε το σχετικό
διάταγμα.
Πάντως, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του αθηναϊκού
Tύπου, ήταν «ενθουσιασμένοι όλοι οι παρευρεθέντες εις την πρωτεύουσαν
από την επέτειον... σκιρτώντες και αγαλλόμενοι επανηγύριζον αναπολούντες
εις την μνήμην τους κινδύνους, τας μάχας κ.λπ.».
H διαπίστωση ανήκει στην εφημερίδα AΘHNA, η οποία αποτελεί και την πιο
ουσιαστική πηγή για κείνο τον πρώτο γιορτασμό. Πολλοί ήρωες και
αγωνιστές της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης ζουν ακόμη κι αυτούς
βάζει να «πρωταγωνιστούν» στις εκδηλώσεις η εφημερίδα. Σ΄ αντίθεση με
τις άλλες περιγραφές, που θέτουν στο επίκεντρο τον Oθωνα και τη βασιλική
αυλή, γι΄ αυτήν είναι ο λαός.
«Eίναι περίεργον, γράφει ο
συντάκτης της, να παρατηρήση τις, αφενός μέρους, πόση χαρά διεχύθη
έξαφνα σήμερον εις τας καρδίας και τα πρόσωπα όλων των Eλλήνων, πόσον
συναισθάνονται το σοβαρόν και μεγαλεπήβολον τους επιχειρήματός των. Kαι
πάλιν, αφετέρου, πόσον έξαφνα τους βλέπει τις από της ευθυμίας να
μεταβαίνουν εις την σύννοιαν, ενθυμούμενοι τους κινδύνους τους οποίους
υπέφεραν υπέρ της αγίας ελευθερίας μας και τα σφάγια τα οποία επρόσφεραν
εις τον ιερόν αυτής βωμόν...».
H AΘHNA, απηχώντας προφανώς τις λαϊκές διαθέσεις, βρίσκει την ευκαιρία
να θέσει το μέγιστο ζήτημα στην ελέω Θεού μοναρχία του Oθωνα. Tην
απουσία Συντάγματος και τη μη ολοκλήρωση της Eπανάστασης, τουλάχιστον
από την άποψη αυτή: «Kαι πόση επισημότητα δεν ήθελε δώσει η εορτή αυτή
εις την Eλλάδα και όλον τον φωτισμένον κόσμον, αν, μαζί με τον
Eυαγγελισμό της εορτής της Θεοτόκου της φανερώσεως του απ΄ αιώνος
μυστηρίου, της ελευθέρωσεώς μας και λοιπά, επανηγυρίζετο και η
καθίδρυσις του Συντάγματος, η στερέωσις της ελευθερίας μας αυτής εις την
κοινωνίαν». Aκριβώς αυτή η διάσταση θα προσδίδει την επόμενη πενταετία
και διαφορετική νοηματοδότηση στην 25η Mαρτίου. Kατάσταση η οποία με
διάφορες εξάρσεις και υφέσεις θα διατρέχει την επέτειο στις πιο
διαφορετικές εποχές.
Για το γιορτασμό του 1838 η AΘHNA μας πληροφορεί ακόμη:
Ετικέτες
25η ΜΑΡΤΙΟΥ,
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΗΜΕΡΗΣΙΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οταν ο Νίτσε βιάστηκε...
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
Οταν άρχιζε η Μεγάλη Υφεση την τελευταία εικοσιπενταετία του 19ου
αιώνα, σε μια έκρηξη απαισιοδοξίας, ο Νίτσε αναρωτιόταν: πόση απέχθεια,
άραγε, θα ένιωθαν οι μελλοντικές γενιές;
Τις έβλεπε να μιλούν για τα
κληροδοτήματα της περιόδου εκείνης, όταν δεν κυβερνούσαν άνθρωποι
ζωντανοί, αλλά ομοιώματα ανθρώπων. «Ισως γι' αυτό, έγραφε, ο αιώνας μας
θα θεωρηθεί από μια μελλοντική εποχή η πιο σκοτεινή και άγνωστη εποχή,
επειδή είναι η πιο απάνθρωπη...».
Βιάστηκε κι έκανε λάθος. Η εποχή της
σημερινής κρίσης είναι σχετικά πιο μαύρη, πιο απάνθρωπη και πιο άγνωστη.
Οσο γι΄ αυτούς που κυβερνούν, μπορούμε να εκσυγχρονίσουμε την
ονοματολογία και να τους πούμε αχυρανθρώπους. Από την έναρξη της κρίσης
πολλοί από τους πολιτικούς ηγέτες έχουν κατακτήσει ήδη μια θέση στο
μουσείο αχυρανθρώπινων ομοιωμάτων. Αλλοι τη διεκδικούν ακόμη.
Στον πυρήνα του ζητήματος δεν βρίσκονται ούτε οι ατομικές ικανότητες,
ούτε η έλλειψη μεγάλων ηγετών, όπως πολλοί υποστηρίζουν. Τρέφοντας
αυταπάτες ή απατώντας άλλους.
Είναι ο εξοβελισμός της πολιτικής από την
οικονομία. Σ΄ αυτή την ορατή δια γυμνού οφθαλμού διαδικασία το πρόβλημα
δεν συνίσταται μόνο ότι οι αγορές έχουν την πρωτοκαθεδρία. Αλλά κι ότι η
πολιτική απογυμνώνεται από το κοινωνικό περιεχόμενό της.
Ο Νίτσε είχε
άδικο, επειδή δεν μπορούσε να δει στις μέρες του, όταν σχηματίζονταν οι
βιομηχανικές κοινωνίες, ότι αναδυόταν η έννοια του κοινωνικού. Οι
στρατιές των εργαζομένων που δεν είχαν θέση, υπόσταση και δικαιώματα
άρχισαν βαθμιαία ν΄ αποκτούν. Μακρόσυρτα, αλλά σταθερά το «κοινωνικό»,
με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αλλού λιγότερο, αλλού περισσότερο και μέσα
από κοσμογονικές αλλαγές κατέκλυσε την πολιτική εξουσία. Συγκροτήθηκε η
κοινωνική πολιτική και στη βάση αυτή ορθώθηκαν οι σύγχρονες ευρωπαϊκές
κοινωνίες. Με αντιφάσεις, ανισότητες και συγκρούσεις, που έφταναν ως
επαναστάσεις. Σε κάθε περίπτωση, όμως, καρδιά τους χτυπούσε σ΄ αυτά που
αποκλήθηκαν αργότερα κοινωνικό συμβόλαιο και κοινωνικό κράτος.
Ο Νίτσε
έπεσε έξω τότε, αλλά μάλλον μιλούσε προφητικά για την εποχή μας.
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΑΠΟΨΕΙΣ,
ΕΘΝΟΣ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ,
ΚΟΙΝΩΝΙΑ,
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ,
ΚΟΣΜΟΣ,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: O πολέμιος του κρατισμού Νεοφιλελευθερισμός ως φορέας ενός αυταρχικού κράτους !
Του ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
Μάθαμε στα χρόνια της αυτοκρατορίας του νεοφιλελευθερισμού να
εξηγούμε πολλά και ακατανόητα, σ' ένα κοινωνικό κράτους, με το διάσημο
αξίωμα «είναι η οικονομία, ηλίθιε!».
Πάντα, όμως, υπήρχαν μέγιστα
ζητήματα, που δεν σχετίζονταν άμεσα με την οικονομία και παραμένανε
γρίφοι για την πρακτική του πολιτικού βραχίονα της παγκοσμιοποιημένης
αγοράς.
Αν, λόγου χάρη, η κατανάλωση είναι η κινητήρια δύναμη, πώς
συμβιβάζονται οι επιβολές σκληρής λιτότητας;
Σε παρόμοιες περιπτώσεις
και για να κατανοηθούν τ΄ ανερμήνευτα γινόταν συνήθως επίκληση διάφορων
εξω-αξιωματικών παραμέτρων. Οπως «το παράδοξο του νεοφιλελευθερισμού».
Σύμφωνα μ' αυτό, ενώ διακηρυκτικά η κρατική παρέμβαση είναι εξοβελιστέα,
προκειμένου ν' απαλλαγεί η οικονομία από τα κρατικά δεσμά, στην πράξη
αυτή ενισχύεται, εντατικοποιείται και γνωρίζει νέες μέρες δόξας. Οπως
στα ολιγαρχικά καθεστώτα των προηγούμενων αιώνων.
Αντί για
απουσία κρατικού ελέγχου, γινόμαστε μάρτυρες της ασφυκτικής παρουσίας
του. Ετσι το κράτος με αυταρχικό τρόπο επεμβαίνει ακόμη και σε αδιανόητα
για την κλασική «ελεύθερη αγορά». Τα σχετικά παραδείγματα περισσεύουν.
Παρεμβαίνει, όχι ρυθμιστικά, και για την προστασία των πολιτών του, όπως
στο παρελθόν. Αλλά εν ονόματι της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία,
υποτίθεται, ότι προϋποθέτει τη μη κρατική ανάμειξη. Εγκαθιδρύονται ακόμη
και πολυετή «διευθυνόμενα» οικονομικά προγράμματα, σε πείσμα κάθε
θεωρητικού πλαισίου του. Το «παράδοξο» στο απόγειό του καταλήγει στα
καθ' ημάς -κι όχι μόνο- ν' καταλαμβάνει θέση κανόνα. Αντί για την
υποσχόμενη απελευθέρωση της οικονομίας και των αγορών, επιβάλλονται
καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης».
ΙΣΤΟΡΙΚΑ 3η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1912 : Η ναυμαχία της Ιμβρου γνωστη και ως ναυμαχία της Ελλης κρίνει την κυριαρχία στο Αιγαίο
Του ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
katsimar@yahoo.gr
Η ναυμαχία στα Στενά των Δαρδανελλίων,
μεταξύ Καλλίπολης και Ιμβρου, πριν από έναν ακριβώς αιώνα (3 Δεκεμβρίου
1912), πήρε πολύ γρήγορα διαστάσεις θριάμβου. Ονομάστηκε αμέσως
«περιφανής νίκη», «νέα σελίδα δόξης». Αν και δεν ήταν πολύνεκρη, ούτε
βυθίστηκαν πλοία και κράτησε περίπου μια ώρα.
Δεν χρειαζόταν
κάποιος να έχει ειδικές γνώσεις για ν΄ αντιληφθεί αμέσως ότι η πρώτη
απόπειρα του οθωμανικού στόλου από την έναρξη του πολέμου να βγει στ΄
ανοιχτά του Αιγαίου, σπάζοντας τον αποκλεισμό του, είχε τεράστια
σημασία, πέραν της ψυχολογικής και της ατμόσφαιρας που δημιουργούσε:
- Μέχρι τότε η κυριαρχία του ελληνικού στόλου δεν είχε δοκιμαστεί σε σύγκρουση με τον αντίπαλο. Το «Αβέρωφ» δεν είχε ακόμη χρησιμοποιήσει τη δύναμη των πυροβόλων του.
- Η εδραίωση του αποκλεισμού σήμανε ότι οι όποιες ελπίδες των Οθωμανών για αντιστροφή της φοράς του πολέμου, μέσω αποστολής στρατιωτικών ενισχύσεων στα ευρωπαϊκά μέτωπα, εκμηδενίζονταν.
Ήταν μια νίκη στρατηγικής σημασίας τόσο για
την Ελλάδα, που εδραίωσε την κυριαρχία της στο Αιγαίο, όσο και για
όλους τους βαλκανικούς συμμάχους, που μάχονταν στη Θράκη περιμένοντας
βοήθεια από τη θάλασσα..
Τα οθωμανικά πλοία δεν είχαν ακριβώς την τύχη της Έλλης (πνίγηκε σε
κείνα τα μέρη, που πήραν και τ΄ όνομά της, πέφτοντας από το ιπτάμενο
κριάρι, το οποίο τη μετέφερε μαζί με τον Φρίξο), αλλά χάθηκαν πίσω στα
Στενά.
Οι λεπτομέρειες της ναυμαχίας της Έλλης ή της Ίμβρου για τους
Οθωμανούς λίγο πολύ είναι γνωστές. Έχουν ιστορηθεί από πολλούς σ΄
επίσημες αναφορές, ημερολόγια πλοίων, αξιωματικών και ναυτών. Όπως
επίσης και σ΄ απομνημονεύματα (μερικά ενδεικτικά χαρακτηριστικά
αποσπάσματα αριστερά και κάτω στη σελίδα). Δεν υπάρχουν ούτε ασάφειες
ούτε αμφιβολίες ακόμη και για λεπτομέρειες.
Ο ελληνικός στόλος,
με το καταδρομικό «Αβέρωφ» επικεφαλής, αποτελούμενος από τα θωρακισμένα
«Ύδρα», Σπέτσες», «Ψαρά» και εννέα αντιτορπιλικά, καταναυμαχεί τον
Οθωμανικό (τέσσερα θωρηκτά). Καθοριστικό στοιχείο για την έκβαση
αποτέλεσε η έφοδος του «Αβέρωφ» υπό τις διαταγές του διοικητή του
στόλου, υποναύαρχου Π. Κουντουριώτη. Αποσπάστηκε από τα υπόλοιπα πλοία,
λίγο μετά την έναρξη ανταλλαγής πυρών και τους κανονιοβολισμούς κατά
παράταξη.
Χάρη στην ταχύτητά του κατόρθωσε να βάλει τα εχθρικά πλοία μεταξύ δύο
πυρών. Έτσι τ΄ ανάγκασε ν΄ αναζητήσουν προστασία πίσω στα Στενά. Υστερα
από μια ώρα κι ενώ τα τρία οθωμανικά θωρηκτά είχαν υποστεί σοβαρές
ζημιές, ο εχθρός «εν αταξία» επέστρεψε από κει που ξεκίνησε,
προστατευόμενος από τα επάκτια φρούρια του Ελλησπόντου.
Οι
ελληνικές απώλειες ήταν δυο νεκροί αξιωματικοί και έξι ναύτες. Μικρές
σχετικά ζημιές είχαν «Αβέρωφ» (δέχτηκε δύο βλήματα) και το «Ύδρα».
Σύμφωνα με πρόσφατη έκδοση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού για τα 100
χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων, η 3η Δεκεμβρίου είναι «η μεγαλύτερη μέρα»
των συγκρούσεων. «Ήταν η μέρα που επικύρωσε την εκδίωξη των Οθωμανών
από το μεγαλύτερο μέρος των Βαλκανίων, ύστερα από 6 αιώνες" Ήταν η
στιγμή που οριστικοποιήθηκε ο διπλασιασμός σχεδόν της εδαφικής
κυριαρχίας της Ελλάδας. Τέλος αποτέλεσε πρότυπο στην παγκόσμια ιστορία,
του δόγματος που πρεσβεύει ότι οι θαλασσοκράτειρες δυνάμεις διατηρούν
στρατηγικό πλεονέκτημα, το οποίο μεταφράζεται σε άμεσο και απτό
αποτέλεσμα στην ξηρά"».
Για να γίνουν όλα αυτά, θα χρειαστεί
βεβαίως και η επικύρωση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, θα
χρειαστεί ακόμη η ναυμαχία της Λήμνου ένα μήνα αργότερα.
Μεγαλοπρεπέστατο και φοβερό θέαμα
Ημείς δεν
απαντήσαμεν αμέσως λόγω της μεγάλης αποστάσεως, μετ' ολίγον ήρχισεν να
βάλει ο Αβέρωφ, κατόπιν αι Σπέτσαι, συγχρόνως δε και η Υδρα, αφού
εφτάσαμεν εις απόστασιν οκτώ χιλιάδων μέτρων, συγχρόνως δε και τα Ψαρά.
Τελευταία δε ήρχισαν τα μεγάλα αντιτορπιλικά Λέων, Πάνθηρ, Αετός και
Ιέραξ. Το θέαμα ήτο μεγαλοπρεπέστατον, συνάμα δε και φοβερόν"
Η
ατμόσφαιρα εσείετο εκ των πυροβολισμών, εις δε την θάλασσαν ανυψούνται
μεγαλοπρεπείς στήλαι ύδατος εκ της τρομεράς εκρήξεως των οβίδων ως να
εφύτρωνον εις αυτή αιφνιδίως τεράστιαι λευκοί κυπάρισσοι. Η κατεύθυνσις
δε των βλημάτων του εχθρού ήτο τοιαύτη και τόσον πλησίον μας έπιπτον τα
βλήματα αυτού χωρίς ουδεμία να μας εγγίζη, ώστε πάντες, και αυτοί οι
ψυχρότεροι προς την θρησκείαν διακείμενοι, να ομολογήσωμεν ότι η δύμαμις
του Υψίστου επεσκίαζεν τα πλοία μας"»
(από ημερολόγιο μέλους του
πληρώματος του θωρηκτού «Υδρα»).
ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
Αυτόπτες μάρτυρες
Αυτόπτες μάρτυρες
Ετικέτες
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΗΜΕΡΗΣΙΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ,
ΠΟΛΕΜΟΣ,
ΤΟΥΡΚΙΑ
ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40: Με το χαμόγελο στα χείλη εναντίον πολλαπλών φασισμών
ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ
Οταν τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου
1940 ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι επέδιδε το τελεσίγραφο του
Μουσολίνι, οι εξελίξεις ήταν σχεδόν προδιαγεγραμμένες. Τις συνόψισε
αμέσως ο Μεταξάς με τη διαπίστωση «λοιπόν, έχομεν πόλεμο».
Η
απάντηση του Ιταλού διπλωμάτη, με κείνο το «όχι απαραιτήτως», ήταν
απολύτως τυπική. Όπως προκύπτει σαφώς από τον διάλογο που παραθέτει ο
ίδιος αργότερα στο βιβλίο του («Η αρχή του τέλους - η επιχείρηση κατά
της Ελλάδος») και τις σκέψεις, οι οποίες τον συνοδεύουν, κάθε άλλη
απάντηση ήταν αδιανόητη.
Άλλωστε, στη σχετικά μακρά προεργασία
της Ρώμης για την επίθεση εναντίον της Ελλάδας, ούτε ως σενάριο
φαντασίας δεν διατυπώνεται το ενδεχόμενο ν΄ αποδεχθεί χωρίς πόλεμο η
Αθήνα τις ιταλικές αξιώσεις. Όπως κι αν προβάλλονταν. Οι συγκεκριμένες,
πάντως, κι όπως περιγράφονταν στο τελεσίγραφο σήμαναν την εγκατάσταση
και προέλαση ιταλικών δυνάμεων στη χώρα και την κατάληψή της.
«Αν και για τα μέτρα του καιρού, όπως σημειώνει ο ιστορικός Γ.
Μαργαρίτης στη μελέτη του για την περίοδο ( «Προαναγγελία θυελλωδών
ανέμων?» ) δεν ήταν παράλογο ή αφύσικο αίτημα. Αρκετές ήταν ήδη οι χώρες
που είχαν ενδώσει σε παρόμοια τελεσίγραφα - με αποστολέα τη Γερμανία».
Η Ιταλία, όμως, δεν ήταν Γερμανία και η Ελλάδα διαφορετική από κείνες
για πολλούς λόγους. Παρά τις ομοιότητες των ολοκληρωτικών καθεστώτων
τους.
Η Ρώμη δεν χρειαζόταν να περιμένει την απάντηση στο
τελεσίγραφο. Όταν ο Γκράτσι το επέδιδε, η ιταλική εισβολή είχε αρχίσει
στα ελληνο-αλβανικά σύνορα.
Την ίδια στιγμή ο Μεταξάς, κατά την ιστορική έκφραση του φιλελεύθερου
πολιτικού Γ. Καφαντάρη, «ο μόνος Έλληνας που μπορούσε να πει το 'ΝΑΙ',
είπε το 'ΟΧΙ'». Οι ελληνικές προφυλακές για ν΄ αμυνθούν στους εισβολείς
δεν χρειάστηκε να περιμένουν κάποιο μήνυμα πολέμου. Κατά κάποιο λόγο όλα
εξελίχτηκαν ομαλά...
Το «καπρίτσιο της ιστορίας» στις 28
Οκτωβρίου 1940 ήταν πως μια φασιστική κυβέρνηση, όπως η βασιλομεταξική,
βρέθηκε με το «ΟΧΙ» να εκφράζει τ΄ αντιφασιστικά αισθήματα της μεγάλης
πλειονότητας του λαού. Έτσι, ένα αυταρχικό και αστυνομικό καθεστώς
«πέτυχε» να διοχετεύσει τις αντιφασιστικές διαθέσεις της ελληνικής
κοινωνίας εναντίον ενός άλλου φασισμού, του ιταλικού.
Το ζήτημα
θίγει με τον τρόπο του ο Γ. Σεφέρης, όταν σημειώνει με δωρικότητα: «Οταν
ήρθε η 28η Οκτωβρίου δεν μπόρεσε να ιδεί (o Μεταξάς) ότι τότε μόνο, και
όχι στις εορτές του Σταδίου (δηλ. τις φιέστες του καθεστώτος στο
Παναθηναϊκό κ.α.) ολόκληρος ο λαός ήταν μαζί του, μαζί με την απάντηση
που έδωσε στον Grazzi την αυγή. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η ημέρα
εκείνη δεν επικύρωνε, αλλά καταργούσε την 4η Αυγούστου».
«Οποιοσδήποτε θα ελάμβανεν την ιδίαν απόφασιν...»
Στη μοναδική, μετά την κήρυξη του πολέμου, συνέντευξη που έδωσε σε ξένο
ανταποκριτή ο Μεταξάς είναι αποκαλυπτικός: «Οχι, δεν ανήκει εις εμέ η
τιμή της αποφάσεως δια την αντίστασιν. Ξεύρω ότι οποιοσδήποτε Ελλην, από
οποιονδήποτε μέρος της πατρίδος μου, οιασδήποτε τάξεως και αν ήτο και
ευρίσκετο εις την θέσιν μου θα ελάμβανε την ιδίαν απόφασιν». Πολύ
περισσότερο αυτός, όταν την ίδια στιγμή, μάλιστα, σε διαφορετική
περίπτωση, θ' διαλυόταν το βασιλομεταξικό καθεστώς...
Το «ΟΧΙ»
του καθεστώτος είχε και τη στρατιωτική πτυχή του.
Ετικέτες
28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ,
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ,
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ,
ΗΜΕΡΗΣΙΑ,
ΙΣΤΟΡΙΚΑ,
ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)







