ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Του ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ

Πώς αλλάζει ο κόσμος;

Στην αρχή ανεπαίσθητα, σιγά-σιγά και μετά απότομα, πολύ γρήγορα, βίαια.

Είναι δύσκολο να διακρίνεις την κίνηση όταν συμβαίνει την ώρα που τη ζεις.

Φαίνεται πως ζούμε τη στιγμή της επιτάχυνσης. Τα γεγονότα συμβαίνουν όλο και πιο γρήγορα.

Ξέρουμε πια πως η εποχή άλλαξε. Ζούμε στον 21ο αιώνα, ο οποίος θα είναι εντελώς διαφορετικός από τον προηγούμενο.

Συμβολικά μπορούμε να πούμε πως αυτός ο αιώνας άρχισε την 11/9/2001. Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους έδειξε πως ξεκινάει μία εποχή ανατροπής, κινδύνων, δυτικής υποχώρησης.

Το ίδιο συμβολικά, κι αυθαίρετα επίσης, μπορούμε να πούμε ότι η 7/10/2023 ήταν το τέλος του πρώτου τέταρτου του 21ου αιώνα. Η μοιρολατρική αποδοχή των γεγονότων τελείωσε. Η σφοδρή απάντηση σε όλα τα μέτωπα, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, δείχνει ότι ο δυτικός κόσμος δεν θα περιμένει παθητικά την παρακμή του. Η βάρβαρη σφαγή στο φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής Νόβα, τα βασανιστήρια, οι βιασμοί, η ομηρεία των νέων που τραγουδούσαν και χόρευαν, λειτούργησαν σαν αφύπνιση μπροστά στον κίνδυνο ενός μέλλοντος που θα είναι τρομακτικό.

Έχουν περάσει 80 χρόνια από τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο, 35 από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Και ξαφνικά έχουμε αρχίσει να μιλάμε για τον δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο, για τον κίνδυνο ενός τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Σε αυτά τα πρώτα 25 χρόνια του 21ου αιώνα, η οικονομική ισχύς και η δύναμη μεταφέρεται ανατολικά. Η Κίνα είναι η μεγάλη παγκόσμια δύναμη στο εμπόριο, απειλεί την Ταϊβαν και επεκτείνεται στην ήπειρο του νέου αιώνα, την Αφρική. Χτίζει γέφυρες, αγοράζει λιμάνια και ορυχεία, στήνει σιδηροδρομικές γραμμές. Νότιος Αφρική, Αλγερία, Αγκόλα, Κένυα, Αιθιοπία, Ζάμπια, η διείσδυση είναι γρήγορη σε όλη τη μαύρη ήπειρο. Πολυάνθρωπες κινέζικες κοινότητες εγκαθίστανται στις χώρες ενδιαφέροντος, δημιουργώντας πυρήνες υποστήριξης σε μια άσκηση soft επεκτατισμού.

Την ίδια στιγμή η ρωσική Wagner, η οποία μετά τον θάνατο του αρχηγού της έχει κρατικοποιηθεί και μετονομαστεί σε Africa Corps –τα ονόματα ποτέ δεν ήταν τυχαία– έχει αναλάβει τη βρόμικη δουλειά των πραξικοπημάτων. Νίγηρας, Μάλι, Σουδάν, Μοζαμβίκη, Σενεγάλη, Γουινέα, Γκάμπια, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ρώσοι μισθοφόροι παντού. Η ευρωπαϊκή υποχώρηση θα καλυφθεί γρήγορα από τις νέες δυνάμεις και, όπου η κινεζική και ρωσική διείσδυση δεν είναι αρκετή, έρχονται επικουρικά τα Αραβικά Εμιράτα και η Τουρκία να τοποθετηθούν στρατηγικά. Πληθυσμιακή έκρηξη, βίαια πραξικοπήματα, σφαγές, εξαναγκασμένη μετανάστευση, επεκτατικός ισλαμικός φονταμενταλισμός των ένοπλων συμμοριών. Και τι παράδοξο, μπροστά σε αυτή την νέα πραγματικότητα, το δήθεν προοδευτικό κίνημα της Ευρώπης αυτοοικτίρεται και ασχολείται με τον βασιλιά Λεοπόλδο του Βελγίου και την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του προηγούμενου αιώνα.

Η Ρωσία επιτίθεται σε ευρωπαϊκό κράτος. Μετά την Τσετσενία, τη Γεωργία, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στην Ουκρανία. Τέσσερα χρόνια ήδη ενός αιματηρού πολέμου μεγάλης κλίμακας σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι φιλοδοξίες για ανακατάληψη των περιοχών της παλιάς σοβιετικής αυτοκρατορίας είναι φανερές.

Συγχρόνως η τρίτη απειλή, ο βίαιος ισλαμικός φονταμενταλισμός, επεκτείνεται, συμβάλλοντας στη διάλυση κρατών όπως η Συρία και η Λιβύη και αποσταθεροποιώντας χώρες όπως ο Λίβανος. Απειλεί διαρκώς το Ισραήλ και μεταφέρει τις μάχες στις ευρωπαϊκές πόλεις με «μοναχικούς λύκους».

Μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νίκαια, τη Μαδρίτη, ζούμε τώρα τις σχεδόν καθημερινές απόπειρες σε κάποια δυτική πόλη, σε κάποια συναγωγή, ένα σχολείο, μία εμπορική αγορά. Φέτος, για πρώτη φορά σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις, δεν γιορτάστηκαν τα Χριστούγεννα από τον φόβο των τρομοκρατικών χτυπημάτων.

Φρουροί της Επανάστασης σε proxy wars, διάσπαρτες τρομοκρατικές ομάδες σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, μάχονται συνεχώς με όλα τα μέσα για την οικοδόμηση του νέου Χαλιφάτου.

Με έναν καθόλου περίεργο τρόπο, Πούτιν, Σι, Κιμ, Μουλάδες του Ιράν, βρίσκονται μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται. Στο βιβλίο της «Απολυταρχία ΑΕ» η Αν Άπλμπαουμ περιγράφει αναλυτικά τις διαδρομές του χρήματος και τις αναπάντεχες διασυνδέσεις μεταξύ των τζιχαντιστικών ομάδων του Ιράν, Χεζμπολάχ και Χαμάς, με τα λατινοαμερικανικά καθεστώτα των ναρκοβαρόνων και του λαϊκισμού, τα δίκτυα σε Κολομβία και Βενεζουέλα. Ιρανικά drones και Βορειοκορεάτες στρατιώτες στο πλευρό των Ρώσων στην Ουκρανία, κινεζική βοήθεια στον Πούτιν και ιρανικό πετρέλαιο στην Κίνα. Ηγέτες τρομοκρατικών οργανώσεων, Μάρτυρες του Θεού, «λαϊκοί αγωνιστές», ολιγάρχες και μισθοφόροι συσσωρεύουν πλούτη αμύθητα, με έδρα τους παραδείσους του Κόλπου ή την Τεχεράνη. Τα πετροδολάρια, γενναιόδωροι χρηματοδότες σε αμερικανικά πανεπιστήμια και ΜΚΟ, λειαίνουν τις αντιδράσεις και δημιουργούν νεανική υποστήριξη στο αδιανόητο, στον θρησκευτικό μεσαιωνικό φανατισμό.

Φαίνεται ότι κάποια στιγμή, με όλα αυτά, κάπου, χτύπησε ένα τελευταίο σήμα κινδύνου.

Η απάντηση Τραμπ ήρθε απότομα, σπασμωδικά, κυνικά και με μεγάλο κόστος, όπως είναι όλη η πολιτική του. Στις σφαίρες επιρροής μας, θα είσαστε μαζί μας ή δεν θα υπάρχετε καθόλου.

Ο Άσαντ το κατάλαβε και διέφυγε στη Μόσχα των υποστηρικτών του.

Ο Μαδούρο δεν το κατάλαβε και βρέθηκε στις αμερικανικές φυλακές.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ψάχνουν να βρουν ποιος θα ανακηρυχτεί επόμενος ηγέτης με διάρκεια ζωής μεγαλύτερη της μίας ημέρας και οι πληρεξούσιοι στρατοί τους στον Λίβανο και τη Γάζα αποδεκατίστηκαν.

Ακολουθεί η Κούβα που σηκώνει λευκή σημαία.

Οι Συμφωνίες του Αβραάμ με τους Άραβες και το Ισραήλ ίσως επαναφέρουν τη φλεγόμενη περιοχή στη δυτική επιρροή. Η Ρωσία και η Κίνα χάνουν συμμάχους και δίκτυα στη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική. Το μήνυμα στον ισλαμικό φανατισμό είναι ότι κανένα κράτος-τρομοκράτης δεν μπορεί πια να απειλεί.

Το άλλο πρόβλημα με την πολιτική Τραμπ είναι ότι μιλάει πια μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μιλάει για τις τρεις υπερδυνάμεις οι οποίες, σε έναν νέο ψυχρό πόλεμο, που σε κάποιες γωνιές του κόσμου γίνεται και θερμός, έχουν μοιράσει τον κόσμο σε μία ισορροπία που δεν πρέπει να διαταράσσεται.

Αυτό είναι το μήνυμα του τελευταίου χρόνου: η Ανατολή πρέπει να φρενάρει, οι απειλές θα αντιμετωπιστούν παντού, η Αμερική δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει τίποτα χωρίς μάχη.

Όμως η Δύση δεν ήταν ένας γεωγραφικός προσδιορισμός. Γι’ αυτό όταν λέγαμε δυτικός κόσμος εννοούσαμε και τον Καναδά και την Αυστραλία και το Ισραήλ και την Ιαπωνία. Ο δυτικός κόσμος ήταν ο κόσμος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, της ατομικής ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει επιφέρει η διακυβέρνηση Τραμπ: μέσα σε λίγο χρόνο κατέστρεψε μία εικόνα του κόσμου που χρειάστηκε έναν αιώνα για να οικοδομηθεί, την έννοια του δυτικού, του ελεύθερου κόσμου, ο οποίος συνενώνει κοινωνίες και κράτη σε όλο τον πλανήτη.

 

Φαίνεται ότι στους νέους αμερικανικούς σχεδιασμούς έχει κριθεί ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ακολουθήσει. Θεωρείται γερασμένη, αδύναμη, ήδη διαβρωμένη από την ισλαμική διείσδυση, συμβιβασμένη με την παρακμή της, φοβισμένη απέναντι στον καινούργιο άγριο κόσμο που έρχεται.

Στον νέο κόσμο κυριαρχεί …

 

2025 και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι μεγάλοι χαμένοι του 2025

Toυ Αλέξανδρου Σκούρα

Κάθε χρονιά έχει τους νικητές της και τους χαμένους της. Όχι απαραίτητα πρόσωπα, αλλά ιδέες, μόδες και «αυτονόητα» που για λίγο έμοιαζαν ασταμάτητα, μέχρι που ξαφνικά άρχισαν να ξεφουσκώνουν και να χάνουν επιρροή. Και, όπως συμβαίνει συχνά στη σύγχρονη Δύση, ο παλμός είναι παγκόσμιος αλλά η εκκίνηση είναι σε μεγάλο βαθμό αμερικανική.

Πολλά από τα πολιτισμικά και πολιτικά ρεύματα γεννιούνται στις ΗΠΑ, αποκτούν εκεί την πιο έντονη μορφή τους και μετά εξάγονται, μέσω πανεπιστημίων, πολυεθνικών, ΜΚΟ, πλατφορμών και media, ως κάτι μεταξύ ηθικής και προόδου, ως το zeitgeist της δημόσιας συζήτησης και κοινωνικής, οικονομικής, και πολιτικής μόδας.

Το 2025 μοιάζει με χρονιά όπου αυτός ο εξαγωγικός κύκλος που ξεκίνησε στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, εν συνεχεία γιγαντώθηκε και εξαπλώθηκε με ορμή, συνάντησε επιτέλους, τη διεθνή κόπωση.

Πρώτος μεγάλος χαμένος είναι η πολιτική DEI, η woke κουλτούρα και η πολιτική ορθότητα ως καθεστώς. Όχι η στοιχειώδης ευγένεια, ούτε η ίση μεταχείριση, ούτε η καταπολέμηση πραγματικών διακρίσεων. Αυτά είναι αυτονόητα σε μια φιλελεύθερη κοινωνία. Χαμένη είναι η παραμόρφωση της έννοιας της ένταξης σε τελετουργία συμμόρφωσης, σε μια ηθική γραφειοκρατία που απαιτεί από τους ανθρώπους να μιλούν με εγκεκριμένους όρους, να σκέφτονται με προκαθορισμένα φίλτρα και να αυτολογοκρίνονται διαρκώς μήπως και παρεκκλίνουν από τη «σωστή» ορολογία. Όταν η αρετή αρχίζει να μετριέται με σεμινάρια, ερωτηματολόγια και υποχρεωτικές δηλώσεις φρονημάτων, η κοινωνική αντίδραση δεν είναι απλώς πιθανή. Είναι αναπόφευκτη. Το 2025 έφερε περισσότερη κούραση, περισσότερη δυσπιστία και μια αυξανόμενη απαίτηση για επιστροφή σε απλά κριτήρια, αξιοκρατία, κοινή λογική, και κυρίως λιγότερο κήρυγμα.

Δεύτερος μεγάλος χαμένος είναι το ESG και ο πολυμετοχικός καπιταλισμός (stakeholder capitalism). Όχι η εταιρική διακυβέρνηση, ούτε η διαφάνεια, ούτε η σοβαρή διαχείριση ρίσκου. Αυτά είναι χρήσιμα και απαραίτητα. Χαμένη είναι η ιδέα ότι η επιχείρηση δεν είναι πρωτίστως ένας μηχανισμός παραγωγής αξίας και κερδοφορίας, αλλά ένα είδος μικρού υπουργείου κοινωνικής πολιτικής που οφείλει να θεραπεύει συγκρούσεις, να ισορροπεί «ενδιαφερόμενους», να παίρνει θέση σε κάθε δημόσιο ζήτημα και να βαθμολογείται ηθικά από δείκτες και επιτροπές. Αυτό το μοντέλο, που γεννήθηκε ως αμερικανική μόδα και στη συνέχεια φόρεσε διεθνές κοστούμι, έπασχε από ένα βασικό πρόβλημα: θόλωνε το κριτήριο επιτυχίας και δημιουργούσε ισχύ χωρίς δημοκρατική λογοδοσία. Όταν οι συνθήκες σκληραίνουν, όταν οι αγορές ζητούν αποδόσεις, όταν οι πολίτες βλέπουν το κόστος στο ράφι και στον λογαριασμό, οι «βαθμολογίες αρετής» αρχίζουν να μοιάζουν λιγότερο με πρόοδο και περισσότερο με θέατρο. Επιβιώνει το χρήσιμο. Καταρρέει το συμβολικό και το ανούσιο.

Τρίτος μεγάλος χαμένος είναι η πολιτική Net Zero ως πολιτισμικό αφήγημα που σε πολλές περιπτώσεις λειτούργησε σαν θρησκεία και όχι σαν σχέδιο. Το Net Zero είναι ο στόχος μια χώρα, εταιρεία ή οικονομία να έχει καθαρές μηδενικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, δηλαδή οι εκπομπές που παράγει να ισοσκελίζονται από ισόποση μείωση ή απορρόφηση. Ωραία στη διατύπωση, δύσκολο στην πολιτική, εκρηκτικό στην καθημερινότητα, όταν μεταφράζεται σε ακριβότερη ενέργεια και περισσότερους περιορισμούς χωρίς ρεαλιστική μετάβαση.

Η περιβαλλοντική πρόκληση υπάρχει, αλλά σε πολλές εκδοχές της μεταφράστηκε σε ενοχή, σε περιφρόνηση για την ανάπτυξη και σε λογική τιμωρίας απέναντι στην ενέργεια και την παραγωγή. Από τη στιγμή που το περιβαλλοντικό κίνημα έφτασε στο λογικό συμπέρασμα να ορίσει την ανθρώπινη ευημερία ως εχθρό χωρίς σοβαρές προτάσεις που να διασφαλίζουν την ποιότητα ζωής όσων ήθελε να στρατολογήσει, άρχισε να χάνει οπαδούς και υποστηρικτές. Το 2025 ανέδειξε και κάτι απλό: οι κοινωνίες δεν αγοράζουν πολιτικές που μοιάζουν με λιτότητα με πράσινο περιτύλιγμα.

Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί είναι κουρασμένοι να ακούν μεγάλες υποσχέσεις και να πληρώνουν υψηλότερο κόστος ενέργειας, άμεσα στον λογαριασμό και έμμεσα σε κάθε τιμή. Θέλουν άφθονη και φθηνή ενέργεια, γιατί χωρίς φθηνή ενέργεια δεν υπάρχει βιομηχανία, δεν υπάρχει ανταγωνιστικότητα, δεν υπάρχει αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Κανένα σύνθημα δεν ακυρώνει αυτόν τον κανόνα. Όταν το σχέδιο για το κλίμα μοιάζει με σχέδιο για ακρίβεια, η συναίνεση σπάει. Και όταν η πολιτική ζητά θυσίες χωρίς να δείχνει πειστικά το κέρδος, το κοινό γυρίζει την πλάτη.

Τέταρτος μεγάλος χαμένος, και ίσως ο πιο επικίνδυνος, είναι η λογοκρισία διά αντιπροσώπων. Αυτό που βαφτίστηκε «καταπολέμηση της παραπληροφόρησης», αλλά συχνά λειτούργησε ως αδιαφανής αστυνομία της συζήτησης. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν ψέματα. Το πρόβλημα είναι η ιδέα ότι τα ψέματα λύνονται με φίμωση αντί με αντιπαράθεση, με ετικέτες αντί με αποδείξεις, με σκιώδεις κανόνες αντί με δημόσιες διαδικασίες και αντιπαράθεση επιχειρημάτων. Όταν η λογοκρισία δεν γίνεται με ξεκάθαρο νόμο αλλά με πιέσεις, συνεργασίες, «συστάσεις», αλγοριθμικές τιμωρίες και σιωπηλές απαγορεύσεις, η εμπιστοσύνη διαλύεται και η κοινωνία σπάει σε παράλληλους κόσμους. Το 2025 πλήρωσε αυτόν τον λογαριασμό με περισσότερη πόλωση και λιγότερο κοινό έδαφος.

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι μια αυταπάτη:

Oτι …

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η δύναμη του δράματος

Based on the real-life British Post Office scandal by a UK institution, Mr Bates vs The Post Office stunned the nation with the power of storytelling. Get an inside look at the series now, and don't miss the premiere, TONIGHT at 9 p.m. on WUCF. pic.twitter.com/2U7BckNGaP

— NewsNight WUCF (@NewsNightWUCF) April 7, 2024

 Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η ιστορία του «σκανδάλου των ταχυδρομείων», όπως επικράτησε να λέγεται, είναι μια υπόθεση βρετανική, η οποία ωστόσο έχει μια πτυχή που μας αφορά όλους ή, εν πάση περιπτώσει, αφορά όσους ζούμε στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες της ασφυκτικής υπερπληροφόρησης και του μιντιακού περιβάλλοντος που δημιούργησε η νέα τεχνολογία.

Να την πιάσουμε λοιπόν από την αρχή.

Από την εποχή της Θάτσερ, αν θυμάμαι καλά, τα ταχυδρομεία στη Βρετανία έχουν κατά το ήμισυ ιδιωτικοποιηθεί.

Η υπηρεσία που συλλέγει και διανέμει αλληλογραφία και δέματα, με την ιστορική επωνυμία «Royal Mail», ανήκει πλέον σε ιδιώτες επενδυτές.

Ομως τα περίπου 11.500 ταχυδρομικά καταστήματα ανά την επικράτεια, με την επωνυμία «Post Office», εξακολουθούν να ανήκουν στο κράτος, με τη διαφορά ότι δεν λειτουργούν με δημοσίους υπαλλήλους, επειδή το βρετανικό κράτος εκχωρεί το «franchise» σε τοπικούς επιχειρηματίες. Οπως, δηλαδή, ένας ιδιώτης μπορεί να ανοίξει υποκατάστημα ενός σουπερμάρκετ, κατόπιν συμφωνίας με την αλυσίδα, παρομοίως και με τα ταχυδρομικά καταστήματα. Να σημειωθεί ότι μέσω αυτών των καταστημάτων καταβάλλονται κάθε μήνα στους δικαιούχους τους τα κάθε είδους κοινωνικά επιδόματα.

Επί πρωθυπουργίας Τζον Μέιτζορ, το 1995, το βρετανικό Δημόσιο συνήψε συμφωνία με μία θυγατρική της πολυεθνικής Fujitsu για την εγκατάσταση ηλεκτρονικού συστήματος διαχείρισης των επιδομάτων. Υποτίθεται ότι θα ήταν ασφαλέστερο από τη διαδικασία με τις επιταγές. Το λογισμικό όμως ήταν ελαττωματικό και, για να το πω όσο πιο απλά μπορώ, όταν το σύστημα μπερδευόταν, αντί να «κρασάρει», χρέωνε κατά βούληση πλασματικά ποσά. Ετσι, ένα ταχυδρομικό υποκατάστημα εμφανιζόταν να εισπράττει πολλαπλάσια ποσά από όσα στην πραγματικότητα κατέβαλλε ως επιδόματα.

Η δυσλειτουργία άρχισε να διαπιστώνεται το 1999 και, με την πάροδο του χρόνου, παρουσιάστηκε στο 10% περίπου των καταστημάτων. Ομως το «Post Office» (δημόσια εταιρεία, θυμίζω) το απέκρυψε και, αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα συνολικά, άρχισε τις δικαστικές διώξεις εις βάρος μεμονωμένων επιχειρηματιών που είχαν την ευθύνη λειτουργίας των καταστημάτων.

Για περισσότερα από 10 χρόνια, εκατοντάδες άνθρωποι σύρθηκαν στα δικαστήρια. Επτακόσιοι από αυτούς καταδικάστηκαν και κυριολεκτικά καταστράφηκαν. Τους επιβλήθηκαν πρόστιμα τα οποία τους διέλυσαν οικονομικά, εξοστρακίστηκαν από τις τοπικές κοινωνίες (δεν είναι μικρό πράγμα να κλέβεις το επίδομα του αδύναμου…), πολλοί χώρισαν και δύο αυτοκτόνησαν. Το εξοργιστικό, δε, είναι ότι στον καθένα από τους διωχθέντες η εταιρεία ισχυριζόταν ψευδώς ότι αποτελούσε μοναδική περίπτωση.

Η ιστορία αποκαλύφθηκε σταδιακά, χάρη στον αγώνα που ξεκίνησε ένα από τα θύματα της υπόθεσης, ονόματι Αλαν Μπέιτς. Αυτός κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω στους 500 ομοιοπαθείς και, με τα πολλά, πέτυχαν τη δικαίωσή τους από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, που επιδίκασε στον καθένα τους περίπου 20.000 λίρες. Ομως και πάλι το σκάνδαλο καλύφθηκε, πνίγηκε στον ορυμαγδό των «ειδήσεων», χωρίς να δοθεί από την κοινή γνώμη η σημασία που του άξιζε και, επίσης, για τα θύματα που δεν συμμετείχαν στην ομαδική αγωγή κατά των Ταχυδρομείων δεν υπήρξε καμία δικαίωση. Μάλιστα η κυρία που ήταν επικεφαλής των Ταχυδρομείων όσο συνέβαιναν αυτά τα εξωφρενικά ανταμείφθηκε από το κράτος για τις υπηρεσίες της με τον τίτλο της «Dame» (το θηλυκό του «Sir»).

Ολα αυτά άλλαξαν απότομα φέτος τον Ιανουάριο.

Ξαφνικά, ένα σκάνδαλο δεκαετίας, που είχε αντιμετωπιστεί με σχετική αδιαφορία από το κοινό, έγινε θέμα συζήτησης των πάντων και αντικείμενο πύρινης αρθρογραφίας του Τύπου. Ετσι, η κυβέρνηση του Ρίσι Σούνακ υποχρεώνεται, επιτέλους, να αναζητήσει νομοθετική λύση για τη δικαίωση όλων των θυμάτων και την οικονομική αποζημίωσή τους, ενώ επίσης ξεκινά τη διαδικασία αφαίρεσης του τίτλου από την πρώην επικεφαλής των Ταχυδρομείων.

Πώς συνέβη η μεταστροφή και ξαφνικά αναδείχθηκε όλη η φρίκη του σκανδάλου;

Επειδή …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ενοπλος ημιπιτσιρικάς

Trump shooter Thomas Matthew Crooks’ last online search was for porn https://t.co/vxDBQLjI9j pic.twitter.com/d22M8ahcO8

— New York Post (@nypost) July 19, 2024

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Ο γάλλος τραγουδιστής-ποιητής Ζορζ Μπρασένς λέει πως «Αν βλέπεις έναν γέρο con (μαλάκα), τότε και νέος con ήταν».

Το λέμε κι εμείς εδώ πέρα εν Ελλάδι: πως ένας που είναι con στη Γη, είναι και στο Φεγγάρι. Το χαρακτηριστικό μάλλον είναι εγγενές, κάτι σαν αυτοάνοσο νόσημα που δύσκολα θεραπεύεται – τα σκέφτεται κανείς όλα αυτά παρακολουθώντας την απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ από έναν εικοσάχρονο.

Ακόμα και αν ο νεαρός απεχθανόταν (αυτός, ή κι εμείς) τον Τραμπ, από πού κι ως πού, στα είκοσί του, ένιωσε πως είχε το δικαίωμα και τη δικαιολογία για να κάνει την απόπειρα;

Είναι πολύ σύνθετο να απαντήσεις σ’ αυτό, αλλά στο βάθος πολύ απλό: ήταν con. (Μάλλον).

Το πιθανότερο είναι πως είχε εκείνη την ελαφρότητα της αλαζονείας που διακατέχει τη νεότητα – κι εμείς, κάποτε, στα είκοσι, όλα τα ξέραμε, ήμασταν ένθερμοι, φανατικοί, παντογνώστες και απόλυτοι.

Είχαμε την αφελή πίστη, τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου και τον μεσσιανισμό του ημιπιτσιρικά που υποδύεται τον Ροβεσπιέρο, ενώ δεν κατέχει την τύφλα του. Που αντί να ασχοληθεί με κανένα όμορφο κοριτσάκι, αντί να πάει στη Μύκονο, πάει στις καταλήψεις. Που έχει καταπιεί το σκουμπρί του κοσμοδιορθωτή, έγινε κοσμοσωτήρας, στάση αβάσταχτα ανιαρή που κάθε γενιά σπεύδει να υιοθετήσει.

Ολοι, ανέκαθεν, όντας νέοι, θέλουν να φτιάξουν την κακούργα κοινωνία. Ολοι είμαστε επαναστάτες της αρκούδας στα είκοσι. Κάθε νέα γενιά, μηρυκάζοντας παλιά, αφόρητα κλισέ και με πανομοιότυπο ενθουσιασμό, κάνει τα ίδια και τα ίδια – ή σχεδόν. Ιδια πόζα, ίδια γένια, ίδια αξυρισιά, ίδια μπλουτζίν, ίδια πομπώδης ρητορική, ίδιες ελβιέλες, ίδια βεβαιότητα: εμείς οι νέοι είμαστε οι θεόθεν καλοί Ζορό και οι ενήλικες που κυβερνούν είναι διεφθαρμένοι και πρέπει να τους πάμε στην πριονοκορδέλα. (Κατέβα απ’ τ’ άλογο, νεαρέ Σεν Ζυστ).

Ολοι σε εκείνη την ηλικία θεωρούμε πως έχουμε δίκιο απλώς επειδή απλώς είμαστε νέοι. Απίθανο συμπέρασμα. Μάλιστα, υπάρχουν πάντα και ενήλικες που θεωρούν πως έτσι οφείλει να είναι η νεότητα: κάθε γενιά να μας πρήζει κάνοντας τα ίδια και τα ίδια, απαράλλαχτα, και οι μεγαλύτεροι να το δέχονται συγκαταβατικά, μαζοχιστικά ως σύνδρομο της νεότητας. Και, πράγματι, η επαναλαμβανόμενη εξέγερση κάθε νέας γενιάς θα περιείχε έστω κάποια δροσιά, κάποια λογική απαίτηση αλλαγής, αν υπήρχε και η γνώση σε αυτήν, η δέουσα βιβλιογραφία, η εμπειρία, η οδύνη που απαιτείται, η διδακτική των γεγονότων που λείπει σε αυτή την ηλικία. Αλλά στα είκοσι δεν ξέρουμε ακόμα τι μας γίνεται.

Κι αν δεν ξέρεις τι σου γίνεται, ειδικά στην πολιτική όπου χρειάζεται διαρκής και διά βίου μελέτη και απόλυτη εγρήγορση, και αν δεν ξέρεις τα πραγματικά δεδομένα κάθε κατάστασης, τότε, συνήθως, βγάζεις ομελέτα από στραβό τηγάνι. Κατουράς σε λάθος δέντρο. Και είσαι όχι φωνή βοώντος, αλλά φωνή βόα εν τη ερήμω.

 

Τα γνωστά: επιτίθεσαι ορμονικά και με λειψές γνώσεις, με φανατισμό που πηγάζει από άσχετες ψυχικές αφετηρίες, με απόλυτες, πλην λειψές ιδέες, για να καταξιωθείς ή να γίνεις αποδεκτός στον περίγυρο. Με συνθήματα και κλισέ ρίχνεσαι στον αγώνα αλλαγής του κόσμου – όλοι το κάναμε με κάποιον τρόπο, αλλά το θέμα, γέροντα, είναι, ύστερα από τόσες γενιές και τόσες εξεγέρσεις, πού έχουμε τελικά φτάσει;

Πάλι Τραμπ, Λεπέν, Μελανσόν, Πούτιν, Κιμ Γιονγκ Ουν – συν ένα σωρό άλλοι, ντόπιοι κι ετερόφθαλμοι.

Κι έτσι ίσως θα γίνεται πάντα, το ίδιο έργο θα ξαναπαίζεται διαρκώς, ανιαρά και καταστροφικά – κι όχι βέβαια μόνο απ’ τους νέους, αλλά κυρίως απ’ τους ενήλικες της εξουσίας, που όντας κι αυτοί κάποτε νέοι, έπρηξαν κάποιους μεγαλύτερους σε ηλικία στον καιρό τους, με τα αιώνια κλισέ, για να κάνουν μετά κι αυτοί, τα ίδια, ή σχεδόν. Κι άντε πάλι, φτου κι απ’ την αρχή.

Τι ήθελε, λοιπόν, ο εικοσάχρονος που πυροβόλησε τον Τραμπ;

Ν’ αλλάξει κι αυτός γρήγορα τον κόσμο – το πιθανότερο.

Θεμιτό (σαν νέος που ήταν) αν και η δολοφονία είναι έξω απ’ τα παραδεκτά και τα εσκαμμένα.

Δεν σκέφτηκε τι θα γίνει αν αποτύχει, που ήταν και το πιθανότερο;

Πως μια αποτυχία θα φιλοτεχνήσει αναπάντεχα λαμπερό φωτοστέφανο στο θύμα-ήρωα, στον Τραμπ, θα τον δοξάσει κάνοντάς τον πιο συμπαθή, πιο αποδεκτό – κάτι που όντως τώρα συμβαίνει;

Πως το αποτέλεσμα θα είναι αντίθετο του επιδιωκόμενου – αλλά και αν τον σκότωνε, ποιος είναι βέβαιος πως τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι χειρότερα, να επιδεινωθούν και να φτάσουν ακόμα και σε εμφύλιο;  

Ομως, είπαμε: είναι η νεότητα, η παρόρμηση, ή τα δολοφονικά ένστικτα που επενδύονται σε μια ιδεολογία αναζητώντας πρόσχημα –διότι, όπως και να το κάνεις, για να φτάσεις στον φόνο πρέπει να έχεις και το ανάλογο εγκληματικό ταλέντο, τον ερεβώδη ψυχισμό, ή τη βαθιά διαταραχή. (Το έχουμε ξαναδεί το έργο με ντόπιους ηθοποιούς).

Εκείνα, λοιπόν, τα λίγα δευτερόλεπτα της αστοχίας ευνοούν (εξ αποτελέσματος) το θύμα, τον Τραμπ. Αλλά…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Τρέλα και η Τύχη

🚨🇺🇸NEW FOOTAGE SHOWS TRUMP DODGED PERFECTLY AIMED SHOT

Close-up footage reveals Thomas Crooks' shot was perfectly centered on Trump's head.

Trump’s 'head tilt' to look at a screen graphic and leaning into the microphone saved his life.

The footage was captured just seconds… pic.twitter.com/PDtNxBaAXy

— Mario Nawfal (@MarioNawfal) July 17, 2024

 

Toυ Κώστα Γιαννακίδη

Ένας νεαρός γράφει στα social media ότι στις 13 Ιουλίου θα είναι η πρεμιέρα του. Ακολούθως επισκέπτεται το οικογενειακό οπλοστάσιο και διαλέγει ένα τουφέκι. Παίρνει και μια χούφτα σφαίρες. Λίγο αργότερα βρίσκεται ούτε 150 μέτρα μακριά από τον Τραμπ. Δεν τον αντιλαμβάνεται κανένας από τους men and women in black. Σημαδεύει και πατάει τη σκανδάλη.

Οι πιθανότητες και οι τυχαίοι συνδυασμοί χρειάζονται λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο για να οργιάσουν.

Υποθέστε ότι ο άνεμος κατέβαζε ελαφρώς την έντασή του ή ο Τραμπ δεν έστρεφε το κεφάλι προς άλλη κατεύθυνση. Θα ήταν κατά κυριολεξία ανοιχτόμυαλος.

Και τώρα αφήστε τη φαντασία σας να συρράψει σκηνές από το Χόλιγουντ. Τεξανοί ρέιντζερ με τα κουμπούρια στο χέρι. Αλλόφρονες rednecks να αδειάζουν τα καταστήματα με βαρύ οπλισμό. Συνταξιούχοι στην Αριζόνα να φορτώνουν τα οπλισμένα εγγόνια στην καρότσα. Το «Οσα παίρνει ο άνεμος» θα έκανε αναπάντεχο σουξέ. Οι αγορές θα κατέρρεαν. Και την επομένη στην Ελλάδα τα μακαρόνια θα έφταναν στα 3 ευρώ.

Είναι ο ορισμός της Θεωρίας του Χάους. Αφήστε τα παραδείγματα με την πεταλούδα που κουνάει τα φτερά της και προκαλεί καταιγίδα στην άλλη άκρη του κόσμου. Το είδαμε να συμβαίνει σε ζωντανή μετάδοση. Αν η σφαίρα τρυπούσε το κεφάλι του Τραμπ, τώρα θα ζούσαμε σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Δυστυχώς αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι ακόμα πιο ευάλωτος. Διότι διαπιστώνεις ότι η τρέλα ενός πιτσιρικά που ζει χιλιάδες χιλιόμετρα και έναν ωκεανό πέρα από εσένα μπορεί να σου κάνει τη ζωή δύσκολη. Σίγουρα πιο ακριβή.

Και όχι, αυτή η περίπτωση δεν διατηρεί καμία σχέση και ομοιότητα με τη δολοφονία του δούκα Φερδινάνδου στο Σεράγεβο που άναψε τη σπίθα για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τότε υπήρχε ολόκληρο πολιτικό σχέδιο και δίκτυο συνωμοτών.

Στην απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ είχαμε μόνο δύο καταλυτικούς παράγοντες. Την Τρέλα και την Τύχη. «Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο».

Ηταν, άραγε, πάντα έτσι ο κόσμος;

Δεν το πιστεύω. Βέβαια είναι αρκετές οι περιπτώσεις όπου η Τρέλα και η Τύχη έγιναν ζάρια στα στιβαρά χέρια της Βλακείας, αλλά στους καιρούς μας το φαινόμενο τείνει να αποκτήσει μια σταθερότητα ως προς την εμφάνισή του.

Να το περιγράψω πιο παραστατικά;

Ζούμε σε έναν κόσμο που, κατά πάσα πιθανότητα, θα έχει ως ισχυρότερους ανθρώπους τον Τραμπ και τον Πούτιν, ενώ ο πιο πλούσιος θα είναι ο Μασκ.

 

Και λίγο πιο κάτω περιμένει η Λεπέν, χτυπώντας ανυπόμονα το πόδι στο πεζοδρόμιο.

Ο Κιμ έχει στην κατοχή του πυρηνικές κεφαλές φορτωμένες σε πυραύλους.

Οι μουλάδες στο Ιράν, επίσης.

Και το πιο δύσκολο πρόβλημα έχει από τη μία τη Χαμάς και από την άλλη τον Νετανιάχου.

Κάποτε μιλούσαμε για συσχετισμούς δυνάμεων, συστήματα δύναμης και επιρροής με ισχυρή διαπλοκή, βάζαμε κάτω τους χάρτες και βλέπαμε πώς κινούνται τα συμφέροντα.

Αυτό πλέον δεν ισχύει στον απόλυτο βαθμό. Συχνά ο κόσμος κρέμεται από μία κλωστή που κάποιος προσπαθεί να την κόψει με μία σφαίρα.

Είναι και το άλλο.

Κάποτε λέγαμε ότι η ανθρωπότητα βαδίζει ανάμεσα στα χαρακώματα της ταξικής πάλης με τις ιδεολογίες να ανεμίζουν σαν παντιέρες στο πολεμικό μέτωπο.

Πάει και αυτό. Σήμερα δεν είναι μόνο η οικονομία και τα συμφέροντα που γεννούν τις συγκρούσεις. Οι άνθρωποι διχάζονται πλέον για σαχλαμάρες. Οι ιδεολογίες αντικαθίστανται από θεωρίες συνωμοσίας. Ο φθόνος γίνεται υλικό πολιτικού λόγου. Οι ιδεοληψίες και ο φανατισμός επιβεβαιώνονται ως απόψεις καθώς η δικτύωση επιτρέπει τη διόγκωσή τους.

Αν, λοιπόν, δεις με αυτή τη ματιά τον κόσμο, η Ελλάδα μας σου φαίνεται παράδεισος. Αρκεί να…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΗΠΑ: Τι αλλάζει στον κόσμο με την απόπειρα δολοφονίας κατά Τραμπ

Του Κώστα Ράπτη

Η εικόνα του Ντόναλντ Τραμπ, περιστοιχισμένου από τους ανάστατους σωματοφύλακες του, να υψώνει τη γροθιά με αίματα στο πρόσωπο, έχοντας στο φόντο την αστερόεσσα, προορίζεται να περάσει στις εμβληματικές στιγμές της ιστορίας του φωτορεπορτάζ. Το ότι ο Ρεπουμπλικανός διεκδικητής της αμερικανικής Προεδρίας είχε την ετοιμότητα να προβεί σε αυτή τη χειρονομία μόλις μερικά δευτερόλεπτα μετά τον αναπόφευκτο πανικό που προκάλεσε η εις βάρος του επίθεση με πυροβολισμούς, δείχνει τι είδους πολιτική μηχανή είναι ο Τραμπ.

Η δε αντίστιξη με την εικόνα ευαλωτότητας που παρουσιάζει (ο όλο και εντονότερα αμφισβητούμενος από το ίδιο του το κόμμα) Τζο Μπάιντεν οδηγεί όλο και περισσότερους παρατηρητές να θεωρούν εκ των προτέρων λήξασα την εκλογική αναμέτρηση του ερχόμενου Νοεμβρίου.

Τα πράγματα βέβαια είναι περισσότερο περίπλοκα. Πόσο μάλλον που το κόμμα των Δημοκρατικών ενδέχεται να καταφύγει την τελευταία στιγμή σε κάποιον υποψήφιο-έκπληξη.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι κάθε ιδέα κανονικότητας που μπορούσε να έχει για την αμερικανική πολιτική ζωή η ίδια η Αμερική και ο υπόλοιπος κόσμος έχει ανατραπεί. Και αποτελεί κρίσιμο ερώτημα το αν σε αυτό το τοπίο κλυδωνισμών το αμερικανικό εκλογικό σώμα θα επιλέξει την συσπείρωση γύρω από όποιον προβάλει ως στιβαρή εθνική ηγεσία (λογικά, σε αυτό το ενδεχόμενο, τον Τραμπ) ή αντιθέτως θα χρεώσει την εκρηκτική κλιμάκωση των εντάσεων στον ίδιο τον νεοϋορκέζο μεγιστάνα.

Το ρητορικό σχήμα ότι ο Τραμπ έσπειρε ανέμους και θερίζει θύελλες πολιτικού μίσους είναι ήδη συχνό στα αμερικανικά liberal μέσα ενημέρωσης. (Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίστηκε από τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο μετά την δική του απόπειρα δολοφονίας).

Οι θεωρίες συνωμοσίας δεν έχουν να προσφέρουν κάτι περισσότερο από ό,τι εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας: η πολιτική και πολιτισμική πόλωση των διαφορετικών "ψυχών" της Αμερικής είναι τέτοια που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ομαλή εναλλαγή.

Από την 6η Ιανουαρίου 2021 μας χωρίζουν ήδη τριάμιση χρόνια,  ενώ οι αλλεπάλληλες δικαστικές περιπέτειες του Τραμπ μαρτυρούν, καίτοι δεν έχουν επίδραση στο εκλογικό κοινό του, ότι για τη liberal πτέρυγα είναι ήδη ένας απονομιμοποιημένος αντίπαλος. Δικανικά μέσα επιστρατεύονται εκεί όπου η πολιτική δεν προσφέρει επαρκή φραγμό.

Αντίστοιχα η δρομολογούμενη αποκαθήλωση του Μπάιντεν στρέφει τη συζήτηση στο πρόσωπο του νυν προέδρου και στο ερώτημα της νοητικής υγείας του, αποκρύπτοντας το πολιτικό πρόβλημα που καθιστά δυσχερέστατη ούτως ή άλλως την κατάκτηση από τους Δημοκρατικούς μιας νέας τετραετίας , ήτοι τη δυσφορία που προκαλεί στο εκλογικό σώμα η πληθωριστική κρίση, η στεγαστική κρίση και η μεταναστευτική κρίση.

 

Τα ευχετήρια μηνύματα του προέδρου της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο στον Τραμπ για ταχεία ανάρρωση δείχνουν πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί.

Οι ηγέτες των χωρών του ΝΑΤΟ που συνεργάστηκαν με τον Μπάιντεν κατά την τελευταία Ατλαντική Σύνοδο φέρεται να κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για "τελειωμένη υπόθεση". Ωστόσο είναι οι Ευρωπαίοι ακριβώς αυτοί που λιγότερο από οποιονδήποτε άλλο δείχνουν προετοιμασμένοι για μία επάνοδο του Τραμπ.

Οι μεγάλη ανταγωνιστές των ΗΠΑ σε Μόσχα και Πεκίνο ούτε αναστατώνονται ούτε τρέφουν ελπίδες. Γνωρίζουν ότι αυτή τη φορά ο Τραμπ δεν αποτελεί κάποιον "φιλειρηνικό" υποψήφιο, ενώ ειδικά σε ό,τι αφορά το Μεσανατολικό, που πλέον αποτελεί ισχυρή διαχωριστική γραμμή στο εσωτερικό της αμερικανικής κοινωνίας, ο Τραμπ αποτελεί (σε αντίθεση με τις ταλαντεύσεις του Μπάιντεν) κατεξοχήν υποστηρικτή του Νετανιάχου και του Ισραήλ.

Ο Τραμπ δεν κηρύσσει ούτε την απομόνωση των ΗΠΑ, ούτε τη συνθηκολόγηση με τους ανταγωνιστές.

Προκρίνει μία …