ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανέμελοι ποδηλάτες περιμένουν τον τρελαμένο νταλικιέρη (Mε αφορμή το τροχαίο στη Πτολεμαΐδα δείτε ένα προφητικό άρθρο που δημοσίευσε το Κουρδιστό Πορτοκάλι πριν δυο χρόνια με τίτλο "30 Aμυράδες με κολάν δίνουν ραντεβού στη παραλιακή με την δαιμονισμένη νταλίκα - Ως ποτε θα τους στηνει;")

Από τον killbill

Mε αφορμή το τροχαίο στη Πτολεμαΐδα που κόστισε τη ζωή σε δύο ποδηλάτες ενώ ένας τρίτος χαροπαλεύει το Κουρδιστό Πορτοκάλι αισθάνεται  οδυνηρή δικαίωση για μία ακόμη από τις θέσεις-απόψεις μας που θεωρούνται ακραίες ή προβοκατόρικες. 

Χωρίς σε καμμία περίπτωση να ρίχνουμε την ευθύνη στα θύματα δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε πόση άγνοια κινδύνου και αφασία θέλει για να κάνεις τον Αμυρά στη παραλιακή; Η για να κυκλφορείς με ποδήλατο στους ελληνικούς δρόμους. 

Στο μεταξύ η πλειοψηφία των Ελλήνων ποδηλατών έχει βαλθεί να κάνει ποδήλατο σε κεντρικούς δρόμους για να τους καμαρώνουμε με τα επιδέξια κολάν τους. Χάθηκαν τα έρημα βοσκοτόπια και οι πεδιάδες;

Γράφαμε σχετικά στις 28.2.2017
 

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον περιμένουμε το επόμενο χολυγουντιανό τροχαίο που θ΄αφήσει εκ νέου άναυδη την εγκεφαλική κοινή γνώμη.


Ρίχνουμε μια ιδέα για το πως θα μπορούσε να είναι το επόμενο ακόμη πιο συναρπαστικό τροχαίο.


Κατ΄αρχήν θα πρέπει να λάβει χώρα στη παραλιακή.


Αν όχι στην ευθεία που ενώνει την Γλυφάδα με την Βουλιαγμένη, τουλάχιστο στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης, ώστε στη συνέχεια τα τηλεοπτικά συνεργεία να έχουν στην διάθεσή τους εντυπωσιακά πλάνα από ελικόπτερα και σκάφη του λιμενικού που θα περισυλλέγουν πτώματα σε ζωντανή σύνδεση.


Για τεχνικούς λόγους καλό θα ήτο το συμβάν να λάβει χώρα σαββατοκύριακο ώστε η αγαπημένη παρουσιάστρια ειδήσεων του Λάμπη Ταγματάρχη στην ΕΡΤ να συνδεθεί με τον αστυνομικό ρεπόρτερ Γεραφέντη με τ΄όνομα.


Ο Γεραφέντης είναι άξιος αντικαταστάστης του Πάνου Σόμπολου στο βουκολικό ρεπορτάζ. Πάμε παρακάτω…


Ποιοι θα μπορούσαν να εμπλακούν στο επόμενο κινηματογραφικό τροχαίο; 

Επειδή η Πόρσε του Βακάκη εξήντλησε τα εντυπωσιακά πλάνα θα πρέπει να αναλάβει δράση μια εντυπωσιακή νταλίκα TIR.


Mια νταλίκα με ωραία χρώματα, πορτοκαλί ή κίτρινη θα μπορούσε να είναι εντυπωσιακό φόντο για σκηνές σπλάτερ με το κόκκινο αίμα να κάνει αντίθεση στο κίτρινο του ΚΚΕ.


Η νταλίκα στην ξέφρενη πορεία της και πριν βουτήξει από τα Λιμανάκια στα βράχια κι από εκεί στη θάλασσα θα έχει στο μεταξύ προλάβει να παρασύρει τουλάχιστο 30 ποδηλάτες-δημοσίους υπαλλήλους. Ηδη το υλικό, η πρώτη ύλη, υπάρχει.


Εννοούμε ότι τουλάχιστο 30 ποδηλάτες κινούνται καθημερινά σχεδόν σ΄αυτό το ρεύμα της παραλιακής στο ύψος της Βουλιαγμένης. Αυτοί οι 30 που βλέπουμε καθημερινά δεν μπορεί παρά να είναι δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν βάλει κάποιον άλλο να χτυπήσει κάρτα κι αυτοί αποφάσισαν να επιβληθούν με το στανιό σε ένα δρόμο υψηλής επικινδυνότητας.


Αύριο θα βγουν 30 πιτσιρικάδες με πατίνια και θα κάνουν το ίδιο στα Λιμανάκια ή στη λεωφόρο του Συγγρού. Φυσικά και τα πατίνια έχουν δικαιώματα αλλά όχι όμως σε δρόμους-καρμανιόλα και υψηλής επικινδυνότητας.


Τέτοια άτομα που κάνουν ποδήλατο-30 μαζί-στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης μόνο δημόσιοι υπάλληλοι θα μπορούσαν να είναι.


Οπως βλέπετε τα υποψήφια δήθεν αθώα θύματα υπάρχουν.  

Λείπει ο τολμηρός νταλικιέρης και η νταλίκα που θα τρέχει με δαιμονισμένη ταχύτητα και θα παρασύρει στο θάνατο τους 30 αθώους Αμυράδες οι οποίοι αντί να πάνε στις Αλυκές Αναβύσσου για παράδειγμα και να κάνουν ποδήλατο κυκλοφορούν ανέμελοι στη παραλιακή.

Οι 30 Αμυράδες λοιπόν περιμένουν με αγωνία τον νταλικιέρη που θα δώσει νόημα στην ζωή τους-γιατί πρέπει να είναι κανείς πολύ ανόητος ώστε να κάνει ποδηλατάδα στη παραλιακή και στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης.


Στην κατηγορία του πολύ ανόητου Ελληνα-του χειρότερου λαού όπως λέει και ο Ιαβέρης-ανήκουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, ειδικά οι ποδηλάτες δημόσιοι υπάλληλοι.


Φαντασθείτε τα εντυπωσιακά πλάνα της κίτρινης δαιμονισμένης νταλίκας η οποία θα παρασύρει τους 30 ποδηλάτες.  

Θα είναι μια υπέροχη χορογραφία αίματος που θα ζήλευε και ο Ταραντίνο: Tα αιματοβαμμένα κολάν με το ανθρώπινο κρέας δημοσίων υπαλλήλων κολλημένα στο παρ μπριζ της νταλίκας θα είναι κάτι το μοναδικό. Καλό θα ήταν...

KOΣΜΟΣ: Το ποδηλατικό θαύμα της Κοπεγχάγης

Του ΣΠΥΡΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η δημιουργία της ολοκαίνουργιας γέφυρας πάνω από το πολυσύχναστο μέτωπο του λιμανιού έρχεται να αποδείξει πως οι υποδομές έχουν πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: αν φτιάξεις περισσότερους δρόμους για αυτοκίνητα, θα γεμίσεις αυτοκίνητα. Αν φτιάξεις πεζόδρομους, θα γεμίσουν πεζούς κι αν φτιάξεις ποδηλατόδρομους, θα γεμίσουν ποδήλατα! 

Η δημοτική αρχή της Κοπεγχάγης προτίμησε την τελευταία επιλογή και το αποτέλεσμα είναι για μία ακόμη φορά εκπληκτικό. Ο πολυσύχναστος, για πεζούς και ποδηλάτες, δρόμος που περνούσε μπροστά από το μέτωπο του λιμανιού συχνά προκαλούσε προβλήματα, καθώς όλοι αναζητούσαν μια θέση στον δρόμο – πεζοί και ποδηλάτες.
Το νέο απόκτημα της πόλης, όμως, άλλαξε εντελώς την κατάσταση. Το έργο Cykelslangen ή το Ποδηλατικό Φίδι, που ξεκίνησε πριν από οκτώ χρόνια, είναι μια υπερυψωμένη, πορτοκαλιά γέφυρα μήκους 235 μέτρων και πλάτους 4 μέτρων, αρκετών για να δημιουργηθούν δύο ποδηλατολωρίδες, με αρκετά ήπια κλίση – κάτι που πετυχαίνεται από το σαν φίδι σχήμα της, που αυξάνει την απόσταση κάνοντας την κλίση πιο γλυκιά.
Η λογική της δημιουργίας μιας γέφυρας δεν είναι κάτι το μοναδικό. Αυτή τη φορά, όμως, δημιουργήθηκε αποκλειστικά για το ποδήλατο με στόχο να ομορφύνει τη ζωή των κατοίκων και να διευκολύνει τη διέλευση ποδηλάτων και πεζών. Το έργο, που ανατέθηκε από τον Δήμο της Κοπεγχάγης και σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο DISSING+WEITLING, στοίχισε 32 εκατ. κορώνες, δηλαδή 4,3 εκατ. ευρώ (αντιλαμβάνεστε το κόστος ενός αντίστοιχου έργου για αυτοκίνητα) και ήδη χρησιμοποιείται καθημερινά από περισσότερους από 8.000 χρήστες ποδηλάτων την ημέρα οι οποίοι απολαμβάνουν την υπέροχη αίσθηση του να ποδηλατείς πάνω από την επιφάνεια του νερού.
Το ποδήλατο είναι μια αγαπημένη μέθοδος μετακίνησης, ακριβώς επειδή οι κάτοικοι έχουν διαπιστώσει ότι είναι ο πιο βολικός και γρήγορος τρόπος. Και αυτό δημιουργεί την ανάγκη για όλο και περισσότερες υποδομές. Ευτυχώς η δημοτική αρχή ανταποκρίνεται θετικά δημιουργώντας «δρόμους ταχείας κυκλοφορίας ποδηλάτων», ασφαλείς λωρίδες, θέσεις στάθμευσης και τώρα γέφυρες. Ουσιαστικά πρόκειται για περισσότερο δημόσιο χώρο για το ποδήλατο. Και επειδή το «περισσότερο» για το ποδήλατο είναι «λιγότερο» από το πολύ του αυτοκινήτου, παραμένει και αρκετός ελεύθερος χώρος για τους πεζούς, ενώ τα αυτοκίνητα κινούνται με άνεση, αφού το περίπου 50% των κατοίκων της πόλης επιλέγει το ποδήλατο.
Εντυπωσιακά νούμερα
Πάνω από το 23% των καθημερινών μετακινήσεων γίνεται με ποδήλατο, σε μια πόλη 1,5 εκατ. κατοίκων η οποία διαθέτει πάνω από 1.000 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων. Περίπου 30.000 ποδηλάτες περνούν τις ώρες αιχμής από συγκεκριμένα σημεία σε κεντρικούς δρόμους κάθε ημέρα. Το 80% των χρηστών ποδηλάτου το χρησιμοποιεί όλες τις εποχές του χρόνου και το 25% αυτών διαθέτει και «cargo bikes», δηλαδή ποδήλατα για μεταφορά αντικειμένων ή παιδιών στο σχολείο.
Σύμφωνα με τον MiKael Colville Andersen, τον άνθρωπο πίσω από τη λέξη «Copenhagenize», δηλαδή την αναγωγή του δανικού τρόπου ζωής με το ποδήλατο σε στυλ ζωής, τίποτα δεν είναι τυχαίο. «Ηταν πριν από περίπου 30 χρόνια, μετά την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, όταν ο δήμος αντιλήφθηκε πως η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο. Πολλά αυτοκίνητα, μόλυνση, θόρυβος, αποξένωση, ατυχήματα και οι κάτοικοι να μετακινούνται στα προάστια αναζητώντας περισσότερο ελεύθερο χώρο. Το κέντρο της πόλης καταστρεφόταν. Τα έσοδα του δήμου μειώνονταν συνεχώς από τη μείωση των δημοτικών φόρων, καθώς τα καταστήματα έκλειναν και ολόκληρες γειτονιές μαράζωναν. Ο δήμος αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο πτώχευσης και ταυτόχρονα η ζωή των πολιτών γινόταν αφόρητη. Η λύση ήρθε από την ίδια τη δημοτική αρχή: παλαιότερα οι πολίτες ήταν πιο ευτυχισμένοι, είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο και μετακινούνταν στις δουλειές τους αλλά και στην αναψυχή με ποδήλατα. Μήπως θα έπρεπε να επανέλθουν σε αυτή τη συνθήκη;
Εκπονήθηκε το πρώτο πλάνο σταδιακής «απομάκρυνσης» Ι.Χ. από το κέντρο της πόλης με την ταυτόχρονη δημιουργία υποδομών για το ποδήλατο και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οι συγκοινωνιολόγοι άρχισαν να δουλεύουν εντατικά και σύντομα, υποδομές, στην αρχή απλές, οικονομικές και λειτουργικές, έβγαλαν όλη την οικογένεια στον δρόμο. Το θαύμα της Κοπεγχάγης δεν έγινε σε μία μέρα. Πήρε δεκαετίες. Εγιναν λάθη, διορθωτικές κινήσεις, βρέθηκαν γενναίοι πολιτικοί που αδιαφόρησαν για το βραχυπρόθεσμο κόστος των διαμαρτυριών των πολιτών – γιατί οι άνθρωποι είναι παντού οι ίδιοι και δεν θέλουν τις αλλαγές...
Σήμερα, το 23% των συνολικών μετακινήσεων στην πόλη –ακόμα κι όταν χιονίζει– γίνεται με ποδήλατο και ο στόχος του δήμου είναι να φτάσει το 50% στα επόμενα χρόνια. Για να το πετύχει αυτό και με δεδομένες τις κλιματικές συνθήκες στη Δανία, οι ποδηλατόδρομοι είναι οι πρώτοι που καθαρίζονται όταν χιονίζει, γίνονται προσπάθειες να αποκτούν μεγαλύτερο πλάτος που τους καθιστά πιο ασφαλείς και είναι μονής ροής. Αυτό σημαίνει πως στην πραγματικότητα ο ποδηλατόδρομος έχει τουλάχιστον «δύο λωρίδες κυκλοφορίας». Τις ώρες αιχμής και όταν τα ποδήλατα αγγίζουν τις 30 ή και 35 χιλιάδες σε συγκεκριμένους δρόμους, τα φανάρια κυκλοφορίας είναι έτσι ρυθμισμένα ώστε αν κάποιος ξεκινήσει με πράσινο και κινείται σταθερά με 20 χλμ. την ώρα να μη χρειαστεί να σταματήσει σε φανάρι ώς το κέντρο της πόλης. Ετσι δημιουργούνται «ποδηλατόδρομοι υψηλών ταχυτήτων» και η μετακίνηση γίνεται με τον γρηγορότερο δυνατό τρόπο.
Οι Δανοί δεν χρησιμοποιούν το ποδήλατο επειδή έχουν «άλλη κουλτούρα». Αλλαξαν κουλτούρα διότι η προηγούμενη τους είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο – στο ίδιο που βρισκόμαστε εμείς σήμερα: 

Η «επανάσταση» του ποδηλάτου στο Δουβλίνο

«Πρόκειται για επανάσταση», έγραφαν προ ημερών οι «Τάιμς» του Λονδίνου. «Το Δουβλίνο βρίσκεται στα χνάρια του παραδείγματος του Αμστερνταμ» με τα ποδήλατα να αναδεικνύονται στο νέο αγαπημένο μέσο μεταφοράς και τη δημοτική αρχή της πόλης αλλά και την ιδιωτική πρωτοβουλία να αναπροσαρμόζουν τους χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων σε χώρους στάθμευσης και εξυπηρέτησης των ποδηλατιστών.

Ο αριθμός των ποδηλατιστών στην ιρλανδική πρωτεύουσα βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο από τότε που το Δημοτικό Συμβούλιο άρχισε να καταγράφει τα σχετικά στοιχεία, το 1997.

Περίπου 6.853 άνθρωποι ποδηλατούσαν κάθε μέρα στην πόλη το 2009, μία αύξηση της τάξης του 11,6% σε σύγκριση με το 2008 και 74% σε σχέση με το 2004.

Το Δημοτικό Συμβούλιο έσπευσε να ανταποκριθεί σε αυτό το νέο κύμα και το αίτημά του για χώρους στάθμευσης, δημιουργώντας το πρώτο μεγάλο υπαίθριο πάρκινγκ της πόλης. Καταργήθηκαν περίπου 16 χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων σε μια κεντρική οδό και αντικαταστάθηκαν με 192 θέσεις για ποδήλατα.

Ομως και η ιδιωτική πρωτοβουλία σπεύδει να προλάβει τις εξελίξεις.  Ετσι, τον ερχόμενο μήνα θα ανοίξει ένα καινούργιο κατάστημα σε επίσης κεντρικό δρόμο του Δουβλίνου το οποίο θα διαθέτει τον μεγαλύτερο χώρο στάθμευσης ποδηλάτων στην πρωτεύουσα (300 θέσεις), ενώ παράλληλα θα δίνει και τη δυνατότητα στους ποδηλάτες, αφού παρκάρουν το ποδήλατό τους, να κάνουν ένα ντους και να συνεχίσουν για τη δουλειά τους... Το πλήρες σέρβις θα έχει κόστος μόλις ένα ευρώ τη μέρα...

Κι ενώ το Αμστερνταμ υπήρξε η πηγή έμπνευσης για το Δουβλίνο, η ιρλανδική πρωτεύουσα φαίνεται πως εμπνέει πολλές ακόμη πόλεις της χώρας που προσανατολίζονται κι αυτές σε πρωτοβουλίες ανάπλασης φιλικές προς τους ποδηλάτες και τα ποδήλατα...

ΠΗΓΗ ΕΘΝΟΣ