ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟ-ΞΥΛΟΛΙΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το ξυλόλιο τέλειωσε, εμείς μάθαμε;

#Τεμπη_εργαλειοποιηση pic.twitter.com/vpZIpd6A0N

— ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (@6hmoBPE37u83WiV) March 20, 2025

 

 

Toυ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) αποφάσισε να θέσει στο αρχείο την έρευνα σχετικά με τις καταγγελίες για το άγνωστο και πιθανό παράνομο φορτίο στα Τέμπη. Το λεγόμενο και ξυλόλιο για τους περισσότερους, που δήθεν μετέφεραν λαθραία οι ολιγάρχες φίλοι του Κ. Μητσοτάκη. Ή κατά άλλους καύσιμα για νατοϊκά drones στην Ουκρανία.

Το απίθανο αυτό παραμύθι που κατασκεύασαν  αγύρτες πολιτικοί, όχι απλά για να θίξουν την κυβέρνηση, αλλά για να σπείρουν τον πανικό στην κοινωνία. Και το κατάφεραν μιας και από το 2023 μέχρι σήμερα αυτό το παράνομο φορτίο ήταν η αιχμή του δόρατος των τερατολόγων.

Και από κοντά δεκάδες έμποροι του θανάτου, δημοσιογράφοι, νομικοί, «επιστήμονες» και «πραγματογνώμονες», αδίστακτοι έμποροι του πόνου, που ζωγράφιζαν σε πανελλήνια μετάδοση δεξαμενές παράνομων καυσίμων πάνω σε τρένα.

Και όλοι μαζί να ουρλιάζουν για βαγόνια που εξαϋλώθηκαν και μπαζώματα που δήθεν ήθελαν να αποκρύψουν τα παράνομα καύσιμα.

Και από κοντά και ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ,  ένας κρατικός φορέας, μια δημόσια υπηρεσία του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών να ομιλεί για κάποιο άγνωστο εύφλεκτο υλικό.

Το παραμύθι του «δεν έχω οξυγόνο» στημένο άτσαλα ήταν ικανό να παρασύρει την πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας και να την βγάλει στους δρόμους, καταπίνοντας αμάσητα ότι της πρόσφεραν οι έμποροι του θανάτου.

Διότι δεν τους άγγιξε ούτε μια στιγμή το δράμα των οικογενειών που έχασαν δικά τους πρόσωπα, ούτε καν ο ίδιος ο  φρικτός θάνατος στα Τέμπη.

Για όλους αυτούς προείχε η ζημιά που όλα αυτά επέφεραν στην κυβέρνηση. Η πτώση των δημοσκοπικών ποσοστών της ΝΔ και η άνοδος των ποσοστών κάθε παραμυθά. Σε σημείο μάλιστα, η κοινή γνώμη να μην ασχολείται με τις συνθήκες του ατυχήματος, με τον σταθμάρχη που έβαλε τα δύο τρένα σε τροχιά σύγκρουσης και τους άλλους που την είχαν κοπανήσει από το σταθμαρχείο. Αλλά με το παράνομο φορτίο που προκάλεσε την λεγόμενη «πυρόσφαιρα», λες και ήταν αυτό που προκάλεσε τη σύγκρουση και τους θανάτους.

 

Και σαν να μην έφτανε αυτό το δηλητήριο, είχαμε και τη δημιουργία κόμματος που στήθηκε πάνω στο ατύχημα. Το οποίο στις πρώτες δημοσκοπήσεις εμφανίζονταν στη δεύτερη θέση, με τις φήμες να οργιάζουν ότι πήγαινε για την πρωτιά. Για να επιβάλει επιτέλους τη δικαιοσύνη σαυτόν τον τόπο. Και πονηροί πολιτικοί της Αριστεράς κυκλοφορούσαν την χαροκαμένη μάνα στην Ευρώπη για να δυσφημεί τη χώρα, μέχρι που αυτή κατάλαβε τα έξυπνα και έκανε δικό της κόμμα, αλλά δεξιάς απόχρωσης. Και τους χάλασε το γλυκό.

Αλήθεια πως μπορείς να έχεις χάσει το παιδί σου σε ένα φρικτό ατύχημα και μετά να κάνεις πολιτικό κόμμα και να εμφανίζεσαι στις τηλεοράσεις και στα θέατρα, διεκδικώντας τι;

Και ο σταθμάρχης πάντα στο απυρόβλητο.

Και στη δίκη που θα βρει τους ενόχους και θα αποδώσει δικαιοσύνη να μην εμφανίζεται κανείς.

Ο πολιτικός φανατισμός είναι χαρακτηριστικό αυτής της χώρας, της πατρίδας μας της Ελλάδας. Και γι αυτό η συνεργασία κομμάτων ή πολιτικών αντιμαχόμενων παρατάξεων θεωρείται προδοσία. Διότι προέχει η σύγκρουση και το ίδιον συμφέρον και όχι το συμφέρον του τόπου, ούτε φυσικά της αλήθειας. Διότι ο καθένας έχει τη δική του αλήθεια, ανάλογα με το χρώμα  της παράταξης που υπηρετεί και προκειμένου να την κάνει και αλήθεια της πλειοψηφίας  μπορεί να  μετέρχεται κάθε μέσου, θεμιτού και αθέμιτου. Και από κοντά τα ΜΜΕ είναι πρόθυμα να δώσουν βήμα και να προβάλουν εξαντλητικά όποιους διατυπώνουν  την πιο εξωφρενική θεωρία, αρκεί να έχει δράκους. Δράκους πολλούς ώστε να παραλύουν με το δηλητήριό τους κάθε έλλογο όν και να το μετατρέπουν σε υποχείριο τους.

Τρία χρόνια η χώρα ταλαιπωρείται από το «ξυλόλιο» και έπρεπε να παρέμβει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για να βάλει ένα τέλος. Τέλος το οποίο προφανώς και θα αμφισβητηθεί από πολλούς. Διότι το παραμύθι επέφερε πολιτικά αποτελέσματα και η αγυρτεία έχει γλυκαθεί. Πηγαίνοντας προς τις επόμενες εκλογές όλο και κάτι άλλο θα σκαρφιστούν προκειμένου να κρατήσουν στην επικαιρότητα τις θεωρίες συνομωσίας και να μεταφέρουν τον προεκλογικό διάλογο στο δικό τους γήπεδο, εκεί που τους βολεύει.

Και αυτό είναι που τρομάζει τους νουνεχείς πολίτες. Και δικαιολογημένα φοβούνται ακόμα και μια δολιοφθορά από εξωτερικούς παράγοντες που θα ήθελαν να παρέμβουν στις εκλογές και να διαμορφώσουν το αποτέλεσμα που τους συμφέρει, αυτό που διευκολύνει τα σχέδιά τους.  Αν ο λαός αυτός κατάπιε ένα τόσο χοντρό παραμύθι μπορεί να καταπιεί τα πάντα. Αρκεί κάποιος να του τα σερβίρει καταλλήλως. Έτσι όμως δεν πάμε πουθενά. Απλώς κυνηγάμε την ουρά μας, αναδεικνύουμε σε ηγέτες άτομα αμφιβόλου ηθικής αλλά και νοημοσύνης και μεταφέρουμε τον δημόσιο πολιτικό διάλογο σε εξωφρενικές ανοησίες. Μόνο για τις εντυπώσεις, ποτέ για την ουσία. Και το τραγικό είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν τσίμπησαν μόνο οι λαϊκιστές αλλά όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης προσδοκώντας εφήμερα πολιτικά οφέλη. 

Οι ορθολογιστές πολιτικοί, ανεξαρτήτως χρώματος, έχουν μεγάλη ευθύνη. Μεγαλύτερη από ποτέ. Πρέπει…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η αναξιοπιστία είναι η αμαρτία τους

Εμείς θελομε τη Τσίπρα pic.twitter.com/wuT3BAKvXm

— oldschoolfileles (@oldfileles) July 21, 2026

 Toυ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, ως ιδιοκτήτη ιδιωτικού κόμματος, ήρθε για να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του πολιτικού μας συστήματος. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζονται οι οπαδοί του αλλά και πολλοί σχολιαστές. Το νέο κόμμα ενός τως πρωθυπουργού, που συνέδεσε το όνομά του με δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας, δεν μπορεί παρά να αποτελεί γεγονός. Ειδικά σε ένα σκηνικό όπου η πρωτοκαθεδρία του Κ. Μητσοτάκη και της ΝΔ είναι αδιαμφισβήτητη εδώ και 7 χρόνια. Αλλά και εμφανής η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ και του Ν. Ανδρουλάκη να την αμφισβητήσουν, τουλάχιστον μέχρι τις προσεχείς εκλογές.

Η ΕΛ.Α.Σ., με το καλημέρα, καταλαμβάνει άνετα τη 2η θέση στην πρόθεση ψήφου, με ένα περίπου 16-17%, υπερισχύοντας του ΠΑΣΟΚ, που υποχωρεί στην τρίτη θέση, με 10%. 

Συνεπώς ο Α. Τσίπρας προβάλλει αμέσως, όχι μόνο ως ηγέτης της αντιπολίτευσης αλλά και ως διεκδικητής της 1ης θέσης, ενώ το αφήγημα του Ν. Ανδρουλάκη για μία ψήφο παραπάνω από τη ΝΔ και κυβέρνηση προοδευτικών με αυτόν επικεφαλής, φαίνεται να καταρρέει. 

Όχι πως το εν λόγω αφήγημα το πήρε κανείς στα σοβαρά μέχρι σήμερα. Και απορώ πώς νουνεχή στελέχη του συνεχίζουν να το υποστηρίζουν δημόσια. Διότι χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει. Και εδώ η κοινή γνώμη έχει πάρει τις αποφάσεις της. Απλώς το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί, όπως δεν θα μπορούσε και η Αργεντινή να πάρει το τρόπαιο από την Ισπανία. Και να είχε κι έναν Μέσι στην ηγεσία του... να πεις χαλάλι. Αλλά δεν έχει. 

Το ερώτημα των ημερών είναι αν η ΕΛ.Α.Σ. μπορεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία της ΝΔ.  

Τα ανοίγματα των νέων κομμάτων συνήθως δείχνουν και το ταβάνι τους. Μετά, όταν αρχίζουν να βγάζουν τα στελέχη τους στο γυαλί, να διατυπώνουν θέσεις και να τοποθετούνται επί των καθημερινών, αρχίζουν να υποχωρούν. Διότι τότε αρχίζει και η φθορά. Ειδικά στην Ελλάδα, που το κοινό όσο εύκολα ενθουσιάζεται τόσο εύκολα και μελαγχολεί. Δείτε πώς κατέρερευσε η Ελπίδα για Δημοκρατία. Ειδικά όταν ο ηγέτης δεν είναι άγνωστος στην κοινή γνώμη, έχει κυβερνήσει κι έχει συνδέσει το όνομά του με μια σαφή απόπειρα εξόδου από την ΕΕ και ανοιχτή χρεωκοπία. Όπως μας έδειξε πρόσφατα και το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ, «Στο χιλιοστό». Και το αρχικό 17% και η κάμψη που ήδη αχνοφαίνεται πιστοποιούν ότι είναι δύσκολο, για να μη γράψω αδύνατο, να διεκδικήσει την πρωτιά στις προσεχείς εκλογές.

    Η ΕΛ.Α.Σ. όμως μπορεί να ηγηθεί της αντιπολίτευσης και να αποτελέσει αυτή τον πόλο συσπείρωσης για μια νέα μελλοντική διακυβέρνηση. Όχι φυσικά σε μια προοπτική συνεργασίας των λεγόμενων «προοδευτικών» δυνάμεων, αλλά σε μια προοπτική απόλυτης κυριαρχίας. Διότι όταν ζητάς την ψήφο του λαού για να συνεργαστείς με άλλους ώστε να κυβερνήσεις, δηλώνεις εξ αρχής την αδυναμία σου και υπονομεύεις το αφήγημά σου. Οι συμμαχικές κυβερνήσεις, στην Ελλάδα, είναι θνησιγενείς και υποδηλώνουν κρίσεις διαρκείας. Ειδικά όταν είναι του αριστερού χώρου, ο οποίος φημίζεται για τις εσωτερικές του έχθρες και αντιπαλότητες. Δείτε πώς κατέρρευσε ο Ν. Ανδρουλάκης, που διακονούσε μια τέτοια άποψη στην οποία συμπεριλάμβανε μέχρι και το ΚΚΕ. Ο Έλληνας ψηφίζει για πρωθυπουργό κι αυτός πρέπει να φαίνεται αλλά και να είναι κυρίαρχος, για να κυβερνήσει αυτοδύναμος. Αλλιώς δεν είναι ηγέτης.

Ο Α. Τσίπρας επανεμφανίζεται και ισχυρίζεται ότι είναι διαφορετικός. Όχι μόνο ως προς τη συσκευασία, αλλά και ως προς το περιεχόμενο. Αφήνει στην απ’ έξω όλη εκείνη την παρέα του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία κυβέρνησε και επιλέγει δευτεροκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, για να υποστηρίξει το νέο του αφήγημα. Αποφεύγει, τουλάχιστον στην αρχή, την τοξικότητα και την καταγγελία που τον έκαναν διάσημο και δεν εμπλέκεται σε προσωπικές διαμάχες με τον πρωθυπουργό που, ως φαίνεται, δεν ωφέλησαν κανένα. Προσπαθεί να διατυπώσει κάποιες θέσεις, μόνο που αυτές είναι γενικόλογες και προέρχονται από τη γνωστή αποθήκη της κεντροαριστεράς, για δίκαιη ανάπτυξη και αναδιανομή εισοδήματος, μέχρι και για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Αλλά, λόγω της απειρίας, για να μη γράψω ασχετοσύνης των στελεχών του, αυτές δεν συγκινούν την κοινή γνώμη, μια και ο λαός τις έχει ξανακούσει. Και μάλιστα σε πιο σοβαρή συσκευασία.

Έτσι ο Α. Τσίπρας θέτει και πάλι το θέμα της αξιοπιστίας του, το οποίο βεβαίως ήταν στο τραπέζι από τη στιγμή που εκείνος επανεμφανίστηκε. 

Πώς άλλαξε έτσι ένας τόσο τοξικός πολιτικός; 

Γιατί δεν θέλει να ξέρει τους τέως υπουργούς του; Τόσο χάλια ήταν; 

Και τότε, πώς μπορεί να ισχυρίζεται ότι ήταν καλή η δική του διακυβέρνηση ώστε να θέλει να την επαναλάβει; Όταν στηρίχτηκε σε ανθρώπους με τους οποίους σήμερα δεν θέλει να έχει καμία σχέση; 

Αλλά και τι καλύτερο έχουν να φέρουν οι νέοι και άπειροι στην πολιτική, όταν με το καλημέρα εκτίθενται στη δημοσιότητα και ελάχιστοι είναι αυτοί που τους παίρνουν σοβαρά υπόψη.  

Κανείς, μέχρι στιγμής, δεν κάνει «κλικ» στο κοινό. Ίσως γιατί τους βάζει να υποδυθούν κάτι το οποίοι οι ίδιοι απεχθάνονται ή δεν ξέρουν καθόλου.

Πόσο αξιόπιστος μπορείς να είσαι όταν θες να φτιάξει και πάλι ΤΕΙ, και μάλιστα διετή, υπό την αιγίδα των ΑΕΙ, όταν κατάργησες επί των ημερών σου τα τριετή ΑΤΕΙ, διαλύοντας την τεχνική εκπαίδευση;  

Ή πώς τολμάς να καταργείς τις πανελλαδικές εξετάσεις, όταν τις επαναφέρεις για την απόκτηση του απολυτηρίου της Γ’ Λυκείου; Και θέτεις και κάποιες περίεργες κατατακτήριες εξετάσεις για όσες σχολές η ζήτηση θα είναι μεγαλύτερη από την προσφορά των θέσεων; 

 Και μέσα σε όλα, θέλεις να κόψεις δήθεν ύλη πανεπιστημίου από τα Λύκεια, υπονοώντας τα «στοιχεία κβαντομηχανικής» (του 1915) που διδάσκονται σήμερα στη Φυσική της Γ Λυκείου; Φαίνεται κάποιος του είπε ότι δυσκολεύουν τα παιδιά, κάτι το οποίο δεν ισχύει. Απεναντίας, τους φαίνονται συναρπαστικά. Και είναι πιο εύκολα από την κλασική ύλη της Γ Λυκείου.  

Λαϊκισμός ακόμα και στην ύλη του Λυκείου;

   Από την άλλη, τι σόι αριστερό κόμμα είναι η ΕΛ.Α.Σ., όταν έχει δοτή Κεντρική Επιτροπή, χωρίς διαδικασίες εσωτερικού διαλόγου και φυσικά εκλογές. 

Εντάξει, ο Ορτέγκα τις κατήργησε στη Νικαράγουα, αλλά στην Ελλάδα ακόμα και η Αριστερά τηρεί κάποιες στοιχειώδεις, εσωτερικές δημοκρατικές διαδικασίες. Εδώ «τηρούσε» ο Στάλιν. 

Είναι σαφής η προσπάθεια του Α. Τσίπρα να εμφανιστεί ως η μόνη και απόλυτη εγγύηση του νέου κόμματος, ως ο απόλυτος ηγέτης, αλλά ένας πολιτικός που ηττήθηκε συντριπτικά 2-3 φορές από τον Κ. Μητσοτάκη, είναι λίγο αντιφατικό και προκλητικό να παρουσιάζει εικόνα απόλυτου μονάρχη. Και μόνο η φύση του κόμματός του προϊδεάζει, κυρίως τον κόσμο της κεντροαριστεράς, για κάτι αναξιόπιστο. 

Και φυσικά υπάρχει ένα θέμα με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση του νέου εγχειρήματος. Κάποιοι μεγαλοπαράγοντες έχουν δείξει τη σαφή υποστήριξή τους μέσω των ΜΜΕ που διαθέτουν, πράγμα που δεν συνάδει με την εικόνα μιας αριστερής συμπαράταξης, και θέτουν ερωτηματικά για τις προθέσεις του ηγέτη.  

Τελικά, πόσο αριστερό ή έστω δημοκρατικό μπορεί να είναι ένα νέο κόμμα που δεν έχει εκλεγμένα όργανα, ούτε διαδικασίες και στηρίζεται εμφανώς από παράγοντες της ολιγαρχίας;  

Και τι επιδιώκουν όλοι αυτοί από τη δημιουργία του; 

Ειδικότερα, τι είναι αυτό που ζητούν και δεν τους το δίνει η σημερινή κεντροδεξιά κυβέρνηση; 

Ανησυχητικό!

Οι αντιφάσεις που περιγράψαμε είναι καθοριστικές για την εξέλιξη αλλά και την τύχη του εγχειρήματος.  

Ένα προσωπικό κόμμα που ισχυρίζεται ότι είναι αριστερό, με ασαφείς θέσεις, με ολιγαρχική στήριξη και με ηγέτη του οποίου η ιστορία ξυπνά πρόσφατες δυσάρεστες μνήμες. 

Ένα αριστερό κόμμα που, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, δεν θα καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, σαν να λέμε δηλαδή σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. 

 Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα τις διαχειριστεί ο ηγέτης. 

Το πιθανότερο είναι ότι...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η σύγκλιση της Κεντροαριστεράς: Αναζητείται απλή φυσική νοημοσύνη

Απευθύνονται στο 62++%του σοφού λαού... pic.twitter.com/h3VJZCLqqp

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) June 14, 2026

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στα πολιτικά πράγματα της χώρας και η ίδρυση του προσωποπαγούς κόμματος της ΕΛ.Α.Σ. φέρνει και πάλι στην επικαιρότητα τη λεγόμενη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων. Και στην Ελλάδα όταν λέμε προοδευτικές εννοούμε βεβαίως αριστερές ριζοσπαστικές και αριστερές σοσιαλδημοκρατικές. Πάντως αριστερές. Μην πάει το μυαλό σας στο Κέντρο. Το Κέντρο είναι «αντιδραστικό» και ψηφίζει Μητσοτάκη. Διότι μετρώντας τα κουκιά δεν δημιουργείται αλλιώς η κρίσιμη μάζα που θα ανατρέψει τη Δεξιά από την εξουσία και θα ανοίξει τον δρόμο για την «πρόοδο» της χώρας. Και στο αφήγημα αυτό συσπειρώνονται βεβαίως οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και ικανές δυνάμεις από το ΠΑΣΟΚ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να προσχωρήσει ολοκληρωτικά στην ΕΛ.Α.Σ. αν εξαιρέσεις κάποια στελέχη που δεν θέλουν να γίνουν υποτελείς του Αλέξη Τσίπρα. Απλώς θα προσχωρήσουν ως άτομα γιατί σε ένα προσωπικό κόμμα δεν υπάρχουν παραταξιακές ιδιότητες. Αυτό έλειπε να βάλει ο μεγάλος με το καλημέρα τις φράξιες στο νέο του εγχείρημα. Προφανώς και δεν θα τις γλιτώσει σε βάθος χρόνου διότι δεν νοείται αριστερό κόμμα χωρίς φραξιονισμό. Αλλά δεν τις θέλει με το καλημέρα, για να μην του τινάξουν το μαγαζί στον αέρα, πριν κρεμάσει την ταμπέλα του.

Για το ΠΑΣΟΚ όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Φυσικά και το κόμμα έχει ιστορία μαζικής μετανάστευσης στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ την εποχή της μεγάλης κρίσης. Και δεν εκπλήσσει κανέναν ότι υπάρχουν στελέχη του και μάλιστα πρωτοκλασάτα, που ξύνονται στη γκλίτσα του τσομπάνη Αλέξη. Είτε γιατί έχουν καταγωγή από τη ριζοσπαστική Αριστερά, είτε γιατί επηρεάστηκαν από τον αριστερισμό του Νίκου Ανδρουλάκη και δεν τους χωράει πια ο τόπος του ΠΑΣΟΚ. Και τα στελέχη αυτά προσποιούνται σήμερα ότι θέλουν απλώς να συζητήσουν για τη λεγόμενη σύγκλιση. Όταν όμως με το «καλημέρα» η ΕΛ.Α.Σ. εμφανίζεται δεύτερη στις δημοσκοπήσεις και μακριά από το τρίτο ΠΑΣΟΚ, είναι προφανές ότι η συζήτηση είναι το πρόσχημα, ή μάλλον η γέφυρα για τη μετάβαση. Διότι τι νόημα έχουν οι συγκλίσεις αν δεν στοχεύουν στην εξουσία;

Η οποία είναι πάντοτε γλυκιά. Και έχει λείψει πολλά χρόνια από το περιβάλλον της «σοσιαλδημοκρατίας».

Το ΠΑΣΟΚ φρόντισε με συνέπεια να προετοιμάσει τον κόσμο του για την έλευση του Αλέξη Τσίπρα της νέας εποχής. Καλλιεργώντας με εμμονή τις αριστερίστικες ιδεοληψίες και τη σύγκλιση των αριστερών δυνάμεων και με αιχμές την καταγγελία και την τοξικότητα απομακρύνθηκε από τον χώρο του Κέντρου και ανοίχτηκε στον κόσμο της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ελπίζοντας αφελώς ότι θα την συμπεριλάβει. Δυστυχώς, γι’ αυτό, συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Ανοίχτηκε στον αριστερό άνεμο και πούντιασε. Και έγινε εύκολα έρμαιο των διαθέσεων του Αλέξη Τσίπρα. Αφήνοντας τον χώρο του Κέντρου στον Κ. Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό πολλοί θεωρούν τον πρωθυπουργό τυχερό άνθρωπο.

Διότι προφανώς ο Αλέξης Τσίπρας υπερτερεί του Νίκου Ανδρουλάκη και ο λόγος δεν είναι φυσικά οι γνώσεις των Αγγλικών των δύο ηγετών. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πρωθυπουργική εμπειρία αλλά και το image να προσελκύσει και πάλι ευρύτερες «προοδευτικές μάζες». Έχει το προφίλ πολιτικού ηγέτη που μπορεί να απειλεί τη Δεξιά και να γίνεται πιστευτός. Ακόμα και να απειλεί τη χώρα, το ευρώ, την ΕΕ, τη Δύση γενικώς. Και γι’ αυτό μπορεί να γίνεται ελκυστικός και στον αντισυστημικό χώρο. Παρόλο που τον πρόδωσε και δεν τίναξε τη χώρα στον αέρα, όταν μπορούσε.

Ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν έχει τίποτα από αυτά. Είναι απλώς χλιαρός ακόμα και όταν καμώνεται τον υπέρθερμο. Και μάλιστα σε βαθμό που να μην πείθει ούτε τους ψηφοφόρους του ίδιου του κόμματος, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Με δυο λόγια ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να ηγηθεί σε έναν χώρο που τον βλέπει ως ξένο, ως μετανάστη. Και φυσικά αυτό δεν γίνεται.

Ακόμα και να θελήσουμε να δούμε με συγκατάβαση τη σύγκλιση των «προοδευτικών δυνάμεων», ο τοίχος της πραγματικότητας είναι σκληρός και η κρούση μαζί του θα είναι και πάλι πλαστική. Και θα συντριβούμε.

Δείτε το άνοιγμα της ΕΛ.Α.Σ. στην ελληνική κοινή γνώμη. Φυσικά και δεν έχει τίποτα το νέο, πόσο μάλλον μεταρρυθμιστικό και ελπιδοφόρο. Ο λαϊκισμός είναι πάντα μέσα σε κάθε συριζογενές αφήγημα, πόσο μάλλον όταν αυτό οδηγείται από τον πρύτανη του αριστερού λαϊκισμού τον Α. Τσίπρα.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα νεόκοπα στελέχη του η κοινωνία χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, τους λίγους πλούσιους και τους πολλούς φτωχούς. Και τα πράγματα θ’ αλλάξουν αν μια φωτισμένη ηγεσία πάρει την εξουσία και μεταφέρει βιαίως το εισόδημα από τις ελίτ στον λαό. Φυσικά όχι με τα όπλα αλλά μέσω της σκληρής φορολογίας. Διότι σύμφωνα με κάποιους «θεωρητικούς» που τον συμβουλεύουν προέχει η αναδιανομή για να ακολουθήσει η παραγωγή πλούτου. Δηλαδή, τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω.

Και αυτά τα τερατώδη λέγονται, προφανώς γιατί δεν θέλουν να θέσουν το θέμα των δραστικών μεταρρυθμίσεων που φαντάζει ως όρος κεντροδεξιός. Αλλά και δεν είναι καθόλου συμπαθής ούτε στους ολιγάρχες που στηρίζουν το νέο εγχείρημα, ούτε στις φυλές του Δημοσίου που αντιστέκονται σε κάθε εκσυγχρονισμό και σε κάθε αλλαγή του κράτους. Και αναρωτιέμαι τι σχέση έχουν αυτά με τη σοσιαλδημοκρατία την οποία υποτίθεται ότι διακονούν στο ΠΑΣΟΚ. Πώς θα βοηθήσουμε τις μάζες αν δεν παράγουμε πλούτο που μετά θα τον διανέμουμε δίκαια;

Πώς θα εκσυγχρονίσουμε το κράτος αν δεν σπάσουμε τα στεγανά των συντεχνιών που το λυμαίνονται ακόμα (βλέπε πολεοδομίες);

Πώς θα παράγουμε πλούτο αν δεν απλοποιήσουμε τις κρατικές διαδικασίες, αν δεν επιταχύνουμε τη δικαιοσύνη, αν δεν ψηφιοποιήσουμε τις λειτουργίες;

Πώς είναι δυνατόν το 2026, η αριστερίλα των 80s να οδηγεί τη «σοσιαλδημοκρατία»;

Και όμως γίνεται όταν…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ο λαϊκισμός του τζάμπα

"Πρόεδρε μάς καπελωσε ο Τσιπρας, έταξε δωρεάν εισιτήρια σε όλους "
"Τι λες να ταξουμε εμείς δωρεάν ταξι για όλους ή θα είναι υπερβολή;".🤪 pic.twitter.com/xktYIW2MUP

— Τάκης (@jsuIvUNFc6JnBTZ) June 13, 2026

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Είδαν και αποείδαν εκεί στο ΠΑΣΟΚ, ότι καταγγέλλοντας τον Μητσοτάκη δεν γίνεται δουλειά και σκέφτηκαν και ορθώς να κάνουν συγκεκριμένες θετικές προτάσεις. Και τι καλύτερο, σκέφτηκαν, από μια πρόταση που θα απαλλάσσει τους νέους έως 24 ετών από τα εισιτήρια στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ). Και για να μην μπλέκουν με την επαρχία, αφού σε πολλές πόλεις της χώρας τα λεωφορεία είναι ιδιωτικά, σκέφτηκαν το μέτρο να ισχύσει μόνο στις πολυάνθρωπες Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Και το κοστολόγησαν στα 35 εκ. το χρόνο. Καλό ακούγεται υπέθεσαν. Και πιασάρικο. Μόνο που δεν σκέφτηκαν ότι αυτά τα 35 μύρια κάποιοι άλλοι από τους φορολογούμενους πολίτες θα τα πληρώνουν. Αλλά αν είναι το κόμμα να κάνει το λαϊκίστικο κομμάτι του, όλα είναι θεμιτά.

Αλλά δεν πρόλαβαν να καταθέσουν την «βαρύγδουπη» πρόταση και βγήκε η ΕΛ.Α.Σ και έκανε κόντρα ρελάνς.

Γιατί μόνο οι νέοι;

Κανείς να μην πληρώνει. Τσάμπα για όλους.

Υπάρχει βέβαια ένα προβληματάκι με τους τουρίστες αλλά δεν θα κολλήσουμε στις λεπτομέρειες. Μπορεί κάλλιστα ο οδηγός να ζητάει ταυτότητα, υποθέτω. Φυσικά και δεν πρωτοτυπούν.

Πριν κάτι μήνες το νέο αστέρι της παγκόσμιας Αριστεράς στις ΗΠΑ, ο Ζόραν Μαμντάνι, υποσχέθηκε δωρεάν συγκοινωνίες στη Νέα Υόρκη. Αυτό βεβαίως προεκλογικά, διότι μόλις ανέλαβε το δήμο το θέμα πήρε την πρέπουσα αναβολή. Διότι απλώς συγκρούστηκε με την πραγματικότητα του ταμείου. Και το ταμείο είναι μείον. Οπότε το μάζεψε, προς το παρόν.

Καλές αυτές οι σοσιαλιστικές ευκολίες, αλλά έχουν την ατυχία να συγκρούονται πλαστικά (που λέμε στη Φυσική) με την καπιταλιστική πραγματικότητα. Δηλαδή κάποιος άλλος θα πληρώσει τη δωρεάν υπηρεσία. Ο φορολογούμενος πολίτης. Διότι η πλαστική κρούση συνοδεύεται από μεγάλη παραμόρφωση. Από καταστροφή.

Καλό το τσάμπα, δεν λέω, αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Τα ΜΜΜ χρηματοδοτούνται από τα εισιτήρια. Με τα έσοδα από αυτά ανανεώνεται ο στόλος, με σύγχρονα, ασφαλέστερα, κλιματιζόμενα και μη ρυπογόνα μέσα. Και οι συγκοινωνίες για να είναι αξιόπιστες χρειάζονται χρήματα. Πολλά χρήματα που δεν μπορεί να προσφέρει το λεφτόδεντρο μιας και όταν πριν κάτι χρόνια προσπάθησε ο λαϊκισμός να το φυτέψει, αυτό μαράθηκε. Και κάτι τέτοιες, «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», προτάσεις κόντεψαν να στείλουν τη χώρα στα βράχια. Ευτυχώς η χώρα τη γλύτωσε αλλά την πλήρωσαν οι λαϊκιστές. Το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί και ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται. Γιατί λεφτά τελικά δεν υπάρχουν.

Αν το μέτρο τύχει καθολικής εφαρμογής, το κόστος υπολογίζεται σε 250 περίπου εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Δεν είναι πολλά, αλλά δυστυχώς δεν μας περισσεύουν. Ο κόσμος ζορίζεται οικονομικά, η ακρίβεια σαρώνει, αλλά και η χώρα δεν είναι πλούσια. Το δημόσιο χρέος είναι ακόμα υψηλό, τα δημοσιονομικά περιθώρια περιορισμένα, οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται καθημερινά και φυσικά κάποιοι, οι περισσότεροι, θα επωμιστούν την ελάφρυνση που θα κερδίσουν οι κάτοικοι των δύο μεγάλων πόλεων. Και θα την επωμιστούν μέσω της φορολογίας η οποία είναι ήδη υψηλή και γίνεται αγώνας για να μειωθεί. Μπορεί να ακούγεται ευεργετικό αλλά δεν είναι. Αυτά τα χρήματα θα λείψουν από κάπου.

Τέτοια πυροτεχνήματα, και θα ακολουθήσουν και άλλα, απλώς αποκαλύπτουν μια αποσπασματική ρηχή πολιτική χωρίς βιώσιμα οφέλη για τον πολίτη. Οι δυσκολίες χρηματοδότησης που θα ανακύψουν στις συγκοινωνίες θα τις κάνουν χειρότερες και αυτό θα το πληρώσουν όλοι. Και ο στόχος μας τουλάχιστον στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα είναι να κάνουμε τη ζωή του πολίτη καλύτερη και όχι πρόσκαιρα φθηνότερη. Και ο πολίτης αυτό το αντιλαμβάνεται διότι έπαθε και έμαθε. Οι εύκολες λύσεις που καταθέτει ο λαϊκισμός οδηγούν τη χώρα και πάλι στην καταστροφή και δεν ωφελούν κανένα. Και θυμάμαι εκείνα τα 5 ευρώ που πλήρωνε ο κάθε πολίτης όταν επισκέπτονταν τα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων. Με κείνα τα λίγα ευρώ για τον καθένα μας αλλά πολλά για κάθε νοσοκομειακή μονάδα, λύνονταν πολλά προβλήματα. Φυσικά έργο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Την ίδια στιγμή όμως αυξήθηκαν οι παρακρατήσεις στις αποδοχές 2,6 εκατομμυρίων συνταξιούχων υπέρ της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, που χρέωσαν τον καθένα με 20 ευρώ παραπάνω, μηνιαίως. Υποθέτω κάτι τέτοιο επιδιώκουν οι λαϊκιστές και σήμερα. Για να έχουν μετά να καταγγέλλουν.

Η ουσία είναι ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης ενώ έπαθαν δεν έμαθαν. Δεν έχουν καταλάβει ότι οι εποχές έχουν αλλάξει και οι πιασάρικες πομφόλυγες δεν είναι πια ελκυστικές. Και γι αυτό πάσχουν από πολιτική καχεξία. Και αφήνουν όλο το έδαφος στο κυβερνών κόμμα να κάνει πραγματική πολιτική. Αλλά η έλλειψη σοβαρής αντιπολίτευσης μπορεί να βοηθά τη ΝΔ, αλλά δεν βοηθά τη χώρα, όπως έχω γράψει επανειλημμένα. Η οποία έχει ανάγκη από σοβαρές, σύγχρονες πολιτικές που θα οδηγούν στην ανάπτυξη. Όχι από νέα ελλείματα που οδηγούν σε νέα χρεοκοπία.

 

Η Ελλάδα χρειάζεται αύξηση της παραγωγικότητας και αναδιάρθρωση παραγωγικών τομέων που πάσχουν, όπως ο πρωτογενής. Και όχι μόνο επιδοτήσεις και μάλιστα μαϊμού. Αναδιοργάνωση, εκσυγχρονισμό και καθολική ψηφιοποίηση της δημόσιας διοίκησης που θα απαλείψει χονδρά σκάνδαλα, όπως το πρόσφατο των Πολεοδομιών. Που επιβαρύνουν όλους. Ταχεία απονομή δικαιοσύνης που θα συμβάλει στην ανάπτυξη που η χώρα έχει ανάγκη ώστε να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους και να μειωθούν οι φόροι για τον πολίτη. Με δυο λόγια προσέγγιση στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, που χρόνια το συζητάμε αλλά δεν το βλέπουμε.

Ο καπιταλισμός δουλεύει με τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης και όχι με δήθεν σοσιαλιστικά ιδεολογήματα που έχουν παγκοσμίως συγκρουστεί με την πραγματικότητα και έχουν καταρρεύσει. Όλα έχουν το κόστος τους και κανείς πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να πετάει ακοστολόγητες παρόλες για να σαγηνεύσει τα πλήθη, που πια δεν τσιμπάνε. Και με τον τρόπο αυτό να στέλνει το σοβαρό διάλογο στην εξέδρα και τη χώρα στα βράχια.

Ελάτε, στο όνομα του θεού που πιστεύετε. Σοβαρευτείτε επιτέλους.

Γιατί …

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τραβάτε με κι ας κλαίω

Στο ΠΑΣΟΚ ήθελαν να μαζέψουν τους συριζαίους, έδιωξαν τους κεντρώους και τώρα που ήρθε ο ορίτζιναλ συριζαίος χάνουν και τους συριζαίους. Ποιος να το περίμενε...

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) June 2, 2026

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Δεν καταλαβαίνω γιατί την πέφτουν όλοι στον δήμαρχο Αθηναίων Χ. Δούκα για την πρόταση συνεργασίας αλλά και διακυβέρνησης με το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Μήπως η ΕΛ.Α.Σ. είναι κανένα δεξιό, νεοφιλελεύθερο κόμμα και δεν ταιριάζει στο σημερινό άκρως αριστερό ΠΑΣΟΚ;

Ή μήπως δεν φρόντισε το ίδιο, στο πρόσφατο συνέδριό του, να αποκλείσει κάθε κυβερνητική συνεργασία με την επάρατη ΝΔ και τον απεχθέστατο Κ. Μητσοτάκη; Υιοθετώντας επί της ουσίας την πρόταση του δημάρχου, την οποία αποδέχτηκε φυσικά και ο πρόεδρος του κόμματος.

Ή μήπως η πρόταση του δημάρχου δεν είναι αρκούντως αριστερή και χρειάζεται αναμόρφωση;

Αλλά γιατί τόση οργή για μια ανάλογη ή μάλλον χειρότερη πρόταση που φυσικά δεν αφορούσε την ΕΛ.Α.Σ., διότι τότε δεν υπήρχε. Μήπως ξεχάσαμε ότι πριν λίγους μήνες ο πρόεδρος και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ζητούσαν (ζητούν ακόμα;) να κυβερνήσουν έστω και με μία ψήφο διαφορά από τη ΝΔ; Και όταν τους ρωτούσαν τι θα κάνουν αν δεν έχουν αυτοδυναμία, απαντούσαν ότι θα κάνουν προσκλητήριο σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις για μια προοδευτική συγκυβέρνηση.

Και στην εύλογη ερώτηση ποιες δυνάμεις εννοούν, απαντούσαν «όλες». Και τον ΣΥΡΙΖΑ, και τη ΝΕΑΡ, και το ΜΕΡΑ25 και την ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ακόμα και το ΚΚΕ αν δεχόταν να συμβάλει στη σωτηρία της πατρίδας. Από την επάρατη, πάντα. Από προοδευτισμό άλλο τίποτα!

Αλλά τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν «καβάλα στ’ άλογο», πίσω από τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις αλλά μακράν από τα άλλα, δεύτερο. Και ευελπιστούσε φυσικά σε καλύτερες μέρες. Ηγεμόνευε της αντιπολίτευσης, οπότε νομίμως έστηνε με τα λόγια συμμαχίες εξουσίας. Πάντα προοδευτικές. Και είχε την άνεση να μην απαντά στις κατηγορίες της συμπολίτευσης ότι θα άφηνε τη χώρα ακυβέρνητη.

Διότι μπρος στα προοδευτικά κάλλη τι είναι ο πόνος της διακυβέρνησης της πατρίδας;

Και συμβούλευε τη ΝΔ να βρει λύση συνεργασίας με τα κόμματα της Ακροδεξιάς. Το ίδιο θα κρατούσε τα χέρια του καθαρά.

Αλλά τα πράγματα άλλαξαν.

 

Το σύντομο καλοκαίρι «μιας κυβέρνησης με μία ψήφο διαφορά» τελείωσε άδοξα. Ήρθε ο χειμώνας και η κακοκαιρία. «Αλλάζει όμως ο καιρός, να βροχές, να χαλάζια, να κεραυνοί, πάει η φωλιά, παν τα κοτσυφόπουλα, παν όλα, βγήκε και κάθονταν στο κλαρί μονάχος…», όπως τραγουδούσε κάποτε ο Νιόνιος. Και τον χειμώνα για το ΠΑΣΟΚ τον έφερε ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ. Που πέρασε δεύτερος χαλαρά, αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ προς το παρόν στην 4η θέση των δημοσκοπήσεων. Και γράφω προς το παρόν, διότι μου είναι αδύνατον να φανταστώ ότι αυτή η πατρίδα μου, που πρόσφατα πέρασε από 40 κύματα, θα στείλει την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Καρυστιανού στη Βουλή και μάλιστα ως τρίτο σε δύναμη κόμμα. Εντάξει, οι Έλληνες διακρίνονται για την πολιτική αμεριμνησία τους, αλλά κάπου υπάρχει και ένα όριο. Όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός, του νέου και του αμόλυντου, θα μετρηθεί ξανά το ασκέρι. Κι ελπίζω ότι θα μετρηθεί σωστά!

Φυσικά για να είναι δίκαιη η πρόταση συνεργασίας θα προβλέπει ως ηγέτη του κυβερνητικού συνασπισμού τον αρχηγό του κόμματος που θα πλειοψηφήσει για τη δεύτερη θέση στις πρώτες εκλογές. Και αν είναι ο Α. Τσίπρας;

Διότι μπορεί στο ΠΑΣΟΚ να θέλουν να είναι ο Ν. Ανδρουλάκης, αλλά τα μαντάτα που φθάνουν από τις μετρήσεις προβλέπουν άλλα. Και το μέλλον φυσικά είναι πάντα αβέβαιο.

Αλλά υπάρχει και μια τεχνική δυσκολία, στο μέτρο που ο εκλογικός νόμος δεν δίνει το μπόνους των εδρών σε συνασπισμούς κομμάτων. Και αυτό μπορεί να ξεπεραστεί αν ανασταλεί η λειτουργία των υπαρχόντων και δημιουργηθεί, μέσα σε έναν μήνα, ένα καινούργιο κόμμα. Θα θελήσουν οι προοδευτικοί να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ και να μπουν σε νέο κόμμα με τον Αλέξη Τσίπρα και τη νέα παρέα του;

Καλά, εκεί στο ΠΑΣΟΚ δεν βλέπουν «Στο χιλιοστό»;

Ή μήπως είναι και αυτό προπαγάνδα των βοθροκάναλων;

Αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα γύρω από το ΠΑΣΟΚ είναι αποτέλεσμα μιας αυτοκτονικής αριστερίστικης πολιτικής που υπηρετεί η ηγετική του ομάδα, διανθισμένη από στείρα καταγγελία, παράλογη τοξικότητα και αντιμητσοτακική εμμονή. Εμμονή που δείχνει κόμπλεξ κατωτερότητας. Τοξικότητα που θέλει να μας θυμίσει τις πιο σκληρές μέρες του ΣΥΡΙΖΑ. Και στείρα καταγγελία εφάμιλλη ενός μικρού κόμματος διαμαρτυρίας που δεν έχει θέσεις και σχέδια για τη διακυβέρνηση της χώρας παρά μόνο μίσος καταστροφής.

 

Διότι, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, άντε και έπεσε ο Μητσοτάκης, τι κάνεις την επόμενη ημέρα;

Συνεχίζεις να υποστηρίζεις το project του κάθετου διαδρόμου;

Το ενεργειακό deal με τις έρευνες υδρογονανθράκων;

Τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ;

Τη συμμαχία με τη Γαλλία του Μακρόν;

Τα ήρεμα νερά με την Τουρκία;

Τα επιτυχημένα σύγχρονα εξοπλιστικά προγράμματα;

Τα μη κρατικά πανεπιστήμια;

Τη δημιουργία ενός νέου ναυπηγικού, βιομηχανικού και αμυντικού οικοσυστήματος με επίκεντρο την Ελευσίνα, μέσω στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας, ΗΠΑ και Νότιας Κορέας;

Για να σταθώ μόνο στα μεγάλα. Διότι για όλα αυτά δεν ακούσαμε τίποτα θετικό από την προοδευτική αντιπολίτευση. Παρά μόνο καταγγελίες και ειρωνείες. Αλλά και ένοχη σιωπή.

Το ΠΑΣΟΚ, μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και την αποχώρηση του Α. Τσίπρα, διάλεξε να εγκαταλείψει το κέντρο στη ΝΔ και να αναζητήσει την τύχη του στον κόσμο της Αριστεράς. Μόνο που τις κυβερνήσεις στην Ελλάδα, σε εποχές κανονικότητας, τις ορίζουν οι επιθυμίες του Κέντρου.

Νόμισε ότι μπορεί να αποτελέσει τον εκφραστή της ευρύτερης Αριστεράς και γι’ αυτό συνομιλούσε με όλες τις φυλές της στα πλαίσια μιας συνεργασίας, με τον Ανδρουλάκη όμως στη θέση του οδηγού. Ελλείψει άλλου.

Τώρα όμως που εμφανίστηκε ο φυσικός ηγέτης αυτής της Αριστεράς, δηλαδή ο Α. Τσίπρας, σχόλασε δυστυχώς ο γάμος για το ΠΑΣΟΚ. Η Αριστερά εξάλλου ποτέ δεν είχε σε υπόληψη το ΠΑΣΟΚ και προσπάθησε να το αλώσει ολοσχερώς την εποχή της μεγάλης κρίσης. Και η εμφάνιση του Αλέξη τη γλίτωσε από την κατάντια να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ ως φτωχός συγγενής.

Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να πάρει ψηφοφόρους από τη ΝΔ και ειδικά αυτούς της κεντροαριστερής καταγωγής και προελεύσεως, λόγω της τοξικότητας, του αριστερισμού αλλά και των υποσχέσεων κυβερνητικής συνεργασίας με τη συριζέικη Αριστερά. Ειδικά όταν βλέπει κάθε Δευτέρα «Στο χιλιοστό». Αλλά και χάνει, με το καλημέρα, ψηφοφόρους που έβλεπαν με συμπάθεια αυτόν τον όψιμο αριστερισμό του, τώρα που επέστρεψε ο φυσικός ηγέτης της τοξικότητας, ο Α. Τσίπρας. Διότι τι να σου κάνουν οι πράσινες απομιμήσεις, όταν έχεις το κόκκινο και αυθεντικό. Και με ταμπέλα ελασίτικη.

Και γι’ αυτό…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: ΕΛΑΣ: Τι θα γίνει, φίλε μου, μ' εμάς;

#ΕΛΑΣ τι θα γίνει φίλε μου με μας - του εξώστη ❓❓

🤣😂😂😂🤣 pic.twitter.com/2noV0WK0Oe

— Sina katsarou (@sinakatsarou) May 27, 2026

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Kαι το νέο κόμμα που περιμένατε έβγαλε το κεφάλι από το αυγό, στο Θησείο. Και το όνομα αυτού ΕΛΑΣ. Μην παρεξηγηθώ, δεν είναι η Ελληνική Αστυνομία, ούτε ο παλιός ΕΛΑΣ, δηλαδή ο Ελληνικός Απελευθερωτικός Στρατός. Είναι η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, το νέο προσωπικό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, που παραπέμπει και στην Αστυνομία ως μια δεξιά κάπως ανταύγεια, αλλά και στον Άρη Βελουχιώτη, το αντάρτικο και φυσικά στον Εμφύλιο.

Διότι ή είσαι διχαστικός και εμφυλιοπολεμικός ή αλλιώς δεν είσαι αριστερός κατά τον ηγέτη. Και όποιος νόμιζε ότι όλα αυτά τελείωσαν και το rebranding θα μας φέρει έναν νέο και καλλιεργημένο Αλέξη, ας πορευτεί τώρα με τις αυταπάτες του.

Και τα «θυρανοίξια» του νέου πολύ αναμενόμενου κόμματος δεν συγκίνησαν ούτε καν τους παρευρισκόμενους, αν εξαιρέσουμε κάποιους νεολαίους που σε κάποια φάση φώναξαν «Νάτος, νάτος ο πρωθυπουργός».

Το πίστευαν άραγε;

Τι να πω, μπορεί. Αρκεί οι εκθέσεις ιδεών Γυμνασίου, και όχι Λυκείου, να έχουν ακόμα πέραση.

Στον κόσμο της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί.

Εδώ ο κόσμος αυτός πήγε και ψήφισε Στέφανο Κασσελάκη, που ούτε τον ήξερε, ούτε τον άκουσε ποτέ να λέει μια αριστερή κουβέντα και μετά, όταν τον «εκπαραθύρωσαν» με συνοπτικές διαδικασίες, δεν έβγαλε άχνα. Δεν θα πιστέψει τον ηγέτη της ΠΦΑ που τώρα εμφανίζεται ως ηγέτης της κυβερνώσας Αριστεράς;

Και τι είχε να μας πει ο νέος Αλέξης;

Ε, τα γνωστά και τετριμμένα. Ανησυχία για τον κόσμο που σκοτώνεται στην Ουκρανία αλλά χωρίς αναφορά στο ποιος σκοτώνει και γιατί, ποιος επιτέθηκε σε μια ελεύθερη και δημοκρατική χώρα της Ευρώπης και ποιος μάχεται 3 χρόνια τώρα υπέρ βωμών και εστιών. Απλώς, σκοτώνονται γενικώς. Και φυσικά πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική υπονοώντας ότι κακώς χάσαμε την επαφή μας με τη Ρωσία του Πούτιν. Ένα υπόρρητα φιλορωσικό κόμμα γεννήθηκε, για να μας πάει στη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης για όλους και όχι μόνο για το κεφάλαιο και τα οικονομικά τραστ.

Κατά τα άλλα, άντε πάλι η κοινωνία πάνω από τα κέρδη, με δημοκρατία και δικαιοσύνη, με ένα νέο σοκ εντιμότητας και κράτους δικαίου και φυσικά «νέα μεταπολίτευση», γιατί εκείνη η παλιά δεν έπιασε. Και δεσμεύσεις για αξιοπρέπεια και καλούς μισθούς, για ισότητα και προστασία στους ΛΟΑΤΚΙ, για ανάπτυξη με αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου γενικώς, για φορολογική δικαιοσύνη και κοινωνικό κράτος με στέγη και πολιτισμό. Αλλά και φθηνά ενοίκια έχει, και θέσεις σε παιδικούς σταθμούς και ενεργειακή δημοκρατία και λύση για το δημογραφικό και φθηνό σουπερμάρκετ και καλύτερες συντάξεις. Και κάπως έτσι ξεκινάει πάλι το νέο ταξίδι της μεγάλης προοδευτικής πλειοψηφίας και καλεί πάλι όλους να υπογράψουν τη διακήρυξη της νέας εποχής, διότι χωρίς υπογραφές δεν νοείται αριστερό κόμμα. Και δώσ’ του ξανά δημοκρατία και αξιοπρέπεια. Και φυσικά το γνωστό αριστερό στερεότυπο «ερχόμαστε από πολύ μακριά και πάμε μακριά».

Μάλλον δεν πάτε πουθενά, πια.

Και για κλείσιμο, δύο σταγόνες ιστορία, δηλαδή ΕΑΜ, ΕΔΑ και ΣΥΡΙΖΑ. Και ένα χαριτωμένο κοριτσάκι που του φέρνει το όνομα σε λευκό χαρτί, σαν κι αυτό που θα υπογράψουν όσοι τον ακολουθήσουν, γιατί κάτι συγκεκριμένο ή έστω έξυπνο και καινούργιο δεν ακούσαμε. ΕΛΑΣ: Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Πρωτότυπο, τι να σας πω.

Δεν ξέρω αν με αυτές τις αποσκευές μπορεί να κατακτήσει τη δεύτερη θέση. Αφήστε που δεν θα είναι και δίκαιο γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει τουλάχιστον κάποιες συγκεκριμένες θέσεις, που τις κρύβει, και έστω λιγοστά ικανά στελέχη να τις δοκιμάσουν σε μια μελλοντική ανάληψη εξουσίας. Αλλά έτσι όπως τα κατάφερε η ηγεσία του, ακόμα και η ΕΛΑΣ μπορεί να το ξεπεράσει.

Πάντως αυτή η συμπαράταξη είναι αριστερή και δεν χωράει τη σοσιαλδημοκρατία του Ανδρουλάκη. Και όποιοι πίστευαν μέχρι προχτές πως μπορεί να δημιουργηθεί μια ομπρέλα που θα τους συμπεριλάβει όλους, απογοητεύτηκαν. Ωστόσο, πρόλαβαν να δώσουν το φιλί της ζωής στον νέο ΣΥΡΙΖΑ που μας προέκυψε σε συσκευασία προσωπικού κόμματος.

Και ένα προσωπικό κόμμα σημαίνει «αρχηγού παρόντος, πάσα αρχή παυσάτω». Φράξιες, ομπρέλες βιλαέτια και διχόνοιες, τέλος. Μόνο Αλέξης.

Το πρόβλημα τώρα το έχει το ΠΑΣΟΚ και η ηγετική του ομάδα που πρέπει να καταλάβει ότι ο αριστερός χώρος είναι καπαρωμένος από το «ΕΛΑΣ». Και με τη βούλα του πρωτοδικείου πλέον. Εμπρός ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, το δίκιο και τη λευτεριά, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Τώρα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ξαναθυμηθεί ότι είναι κόμμα του κέντρου, άντε της σοσιαλδημοκρατίας, και να κοιτάξει να απευθυνθεί στο κέντρο στο οποίο αλωνίζει εδώ και χρόνια ο Κ. Μητσοτάκης και η δική του ΝΔ, να αφήσει τα αριστερά κακοχωνεμένα δάνεια στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να κοιτάξει να πει κάτι σοβαρό για την Ελλάδα.

Και να αφήσει τη μονοκαλλιέργεια «Υποκλοπές- ΟΠΕΚΕΠΕ - Διαφθορά» γιατί με τέτοια φληναφήματα βαπτισμένα σε ξυλόλιο και με φόντο τα χαμένα βαγόνια των Τεμπών, κανένας δεν κυβέρνησε, ούτε στην Ελλάδα. Πόσο μάλλον όταν έχουμε και την «Ελπίδα» της Καρυστιανού που έχει ειδικότητα σε αυτά.

Αλλά όταν δεν ψηφίζεις τον Στουρνάρα για διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας και δηλώνεις «παρών» είναι σαν να δίνεις δίκιο στον Αλέξη που είχε πόλεμο μαζί του. Είναι σαν να λες ότι καλά έκανε και μας πήγαινε στον γκρεμό και κακώς ο Στουρνάρας δούλεψε επιτυχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Δηλαδή δίνεις το δίκιο στον ανταγωνιστή σου, αλλά είναι τόση η παθολογική αριστερίλα που σου βάζει γράσο στα μάτια και δεν βλέπεις. Και πρέπει τώρα να αρχίσεις να κατεβάζεις τα αντιβιοτικά με τις χούφτες μπας και γιατρευτείς, που δεν το βλέπω.

Δυστυχώς στις εκλογές θα πάμε με ένα κόμμα εξουσίας και με πολλά κόμματα διαμαρτυρίας, δεξιά και αριστερά. Και δυστυχώς δεν θα ζήσουμε ένα σοβαρό ανταγωνισμό πολιτικών θέσεων για τα επίδικα, εσωτερικά και εξωτερικά.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχασε την όποια ευκαιρία μετά την επανεκλογή του, δεν προσπάθησε καν να αναδειχθεί ως το αντίπαλο δέος στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ακόμα και αν δεν μπορούσε, ως πολιτική προσωπικότητα, έπρεπε να προσπαθήσει αφήνοντας για άλλους τα κλασσικά αριστερά στερεότυπα και τη μιζέρια της συνεχούς καταγγελίας του πρωθυπουργού. Διότι αυτή η στάση δηλώνει, ακόμα και στους αδαείς, μειονεξία. Φωνάζει και φώναζε «αυτός είναι κακός», χωρίς να μας αποκαλύπτει γιατί ο ίδιος είναι καλός για πρωθυπουργός. Ή έστω καλύτερος. Και τώρα…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Νέο κόμμα με τη βοήθεια των δύο άκρων

Α ρε έρμε Βελόπουλε, τι όνειρο να 'βλεπες χθες βράδυ... pic.twitter.com/GSwRYApcWp

— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) May 19, 2026

Ο πρώτος που έδωσε πολιτική υπόσταση στην Καρυ. Πάλι ζαιος έκανε τη μλκια, τι πιο σύνηθες. pic.twitter.com/oDnUwzkiPb

— alex (@the_alexalex) May 18, 2026

 

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Πού να το ήξερε ο σταθμάρχης, εκείνο το μοιραίο βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023, ότι βάζοντας τα δύο τρένα σε τροχιά σύγκρουσης, εκτός από τον τραγικό θάνατο 57 ανθρώπων, θα έριχνε τον σπόρο για τη δημιουργία ενός νέου κόμματος.

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να ακροβατεί μεταξύ κωμωδίας και δράματος αλλά δεν θα πάψει ποτέ να μας εκπλήσσει. Αν κάτι μας έλειπε ήταν ένα κόμμα γεύση παγωμένης στέπας και ω του θαύματος το περιμένουμε. Με τη Μαρία Καρυστιανού επικεφαλής και τον Θανάση Αυγερινό εκπρόσωπο Τύπου. Τι άλλο θέλετε;

Ανέκαθεν οι μεγάλες δυνάμεις είχαν συμπάθειες σε κόμματα μικρών χωρών με ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία όπως η Ελλάδα. Για να προωθούν ή να προστατεύουν τα συμφέροντά τους. Και γεγονότα όπως το δυστύχημα των Τεμπών μπορούν άνετα να γίνουν εμβρυουλκοί πολιτικών εξελίξεων. Ειδικά σε μια χώρα σαν τη σημερινή Ελλάδα. Όπου η οικονομική κρίση κληροδότησε, τον κατακερματισμό των πολιτικών δυνάμεων ως πολιτικό σύστημα, τη συνωμοσιολογία ως πολιτικό εργαλείο και τον αντισυστημισμό ως κυρίαρχη ιδεολογία του έθνους. Και μπορεί το 40% του τελευταίου δημοψηφίσματος να διέσωσε τη χώρα από τους άφρονες ιδεοληπτικούς, αλλά το 60% είναι ακόμα εδώ, έτοιμο να συμβάλει σε κάθε μελλοντική αποσταθεροποίηση. Πάντοτε βεβαίως στο όνομα της δικαιοσύνης.

Στην προσπάθεια της Μαρίας Καρυστιανού να διαμορφώσει ηγετικό πολιτικό image συναντήθηκαν με επιτυχία οι συνταγές των δύο άκρων, της Αριστεράς και της Δεξιάς. Μπορεί βεβαίως το 9% που της δίνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις να μην την ικανοποιεί, αλλά είναι μια πολύ καλή αρχή για το άλμα προς τον ουρανό.

Μπορεί να μάζεψε 1,5 εκατομμύριο ψυχές την ίδια μέρα στις πλατείες της Ελλάδας και του εξωτερικού με σύνθημα το «δεν έχω οξυγόνο», αλλά δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες.

Μπορεί να είδε τον Πρωθυπουργό της χώρας να υποκλίνεται μπροστά στο δράμα της και πολιτικούς παράγοντες όλων των χρωμάτων να την εξυμνούν και να τη θέλουν από πρωθυπουργό μέχρι και πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι πάντα εδώ. Τα γεγονότα ξεθωριάζουν γρήγορα, οι μνήμες αμβλύνονται, τα πραγματικά ντοκουμέντα υπονομεύουν τις θεωρίες και τα πρόσωπα όταν εκτίθενται στην πολιτική αρένα δέχονται και σκληρή πολιτική κριτική. 

Αλλά γι’ αυτό υπάρχουν οι φίλοι. Για να βοηθήσουν την επιστροφή της στην επικαιρότητα με θεσμικό τρόπο. Με ένα καινούργιο κόμμα.

Και βέβαια υπάρχουν δεξιά και αριστερά κόμματα στη χώρα που η αγάπη για τη Ρωσία είναι ισχυρή. Και νόμιμο είναι και λογικό. Και βέβαια ο πρόεδρος Πούτιν είναι δημοφιλής και πρότυπο πολλών εκ των πολιτικών ταγών μας, δεξιών και αριστερών. Αλλά τα περισσότερα είχαν χαμηλές πτήσεις και δεν καθόρισαν, μέχρι τώρα, τις πολιτικές εξελίξεις.

Σήμερα γίνεται μια ακόμα προσπάθεια για ένα μεγάλο μπαμ. Για ένα κόμμα που ενδεχομένως θα καταπιεί τα υπόλοιπα δεξιά και ακροδεξιά και θα ενώσει κάτω από τις μητρικές φτερούγες του όλο το δεξιό συνονθύλευμα της Βόρειας Ελλάδας και όχι μόνο. Αρκεί να βοηθήσουν και τα γεγονότα.

Έχει η Μαρία Καρυστιανού τέτοιο ηγετικό προφίλ ώστε το κόμμα της να μην είναι θνησιγενές; Ή έστω να μη μείνει σε ρηχά νερά όπως τα άλλα;

Δεν φαίνεται κάτι τέτοιο, αλλά στη χώρα αυτή είδαμε ακόμα και τον Αλέξη Τσίπρα να επιστρέφει και να ζητάει πάλι να μας κυβερνήσει. Οπότε όλα γίνονται αφού και η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Η ανάδειξη της Μαρίας Καρυστιανού σε σύμβολο της κάθαρσης, του οξυγόνου και της δικαιοσύνης είναι υπόθεση και των δύο άκρων. Τα οποία εδώ συνεργάστηκαν έξυπνα αναζητώντας, τι άλλο, την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης. Δεν φαντάστηκαν από την αρχή τη δημιουργία κόμματος, αλλά είδαν ότι μπορούσε να προκαλέσει ρήγματα στη ΝΔ και να θαμπώσει την εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη όπως και έγινε.

Στην αρχή την παρουσιάζει στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ο Κώστας Αρβανίτης του ΣΥΡΙΖΑ, για να καταγγείλει το «έγκλημα» των Τεμπών και να δυσφημίσει το πολιτικό σύστημα της χώρας διεθνώς. Στη μεγάλη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, αριστεροί καλλιτέχνες συμμετείχαν αφιλοκερδώς και αγωνίστηκαν ώστε να την προβάλλουν στο πανελλήνιο και να ενισχύσουν οικονομικά τον σύλλογο των συγγενών των θυμάτων του οποίου ήταν επικεφαλής. Στα συλλαλητήρια του Συντάγματος, η Κουτσούμπα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στέκεται πίσω από το βήμα της. Ενώ ως συνήγορος πολιτικής Αγωγής αλλά και μέντοράς της εμφανίζεται η Ζωή της Πλεύσης που τη συνοδεύει σε όλα τα events και την αναδεικνύει.

Όλοι φυσικά με στόχο να αντλήσουν πολιτικά κέρδη  από το δράμα αλλά και την αίγλη της.

Η εικόνα που της φιλοτεχνούν είναι σαφώς αριστερή και μάλιστα εμφανίστηκαν και κάποιοι  που θεωρούσαν ότι πρέπει να συνεργαστεί με τον επανεμφανιζόμενο Αλέξη Τσίπρα.

Αλλά εκείνη έχει δική της άποψη και δικούς της στόχους. Σε μια απλή, καθημερινή συνέντευξη δηλώνει στην ουσία κατά των αμβλώσεων και το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην.

Κατεδαφίζεται επί τόπου η αριστερή εικόνα και αναδύεται η δεξιά όταν μάλιστα εμφανίζεται ως δεξί της χέρι μια δικηγόρος, υποψήφια με τη ΝΙΚΗ. 

Και φυσικά οι παρουσίες του Θανάση Αυγερινού, δημοσιογράφου, μόνιμου κάτοικου της Μόσχας, κι ενός προέδρου ελληνικής κοινότητας, μόνιμου κάτοικου της Αγίας Πετρούπολης, στον στενό ηγετικό πυρήνα του κυοφορούμενου κόμματος, δεν αφήνει αμφιβολίες για την κατεύθυνση αυτού.

Η μετατόπιση έγινε σταδιακά, το κοινό της όμως έμεινε το ίδιο. Αντισυστημικοί, συνωμοσιολάτρες αντιεμβολιαστές και θρησκόληπτοι. Ένας καθόλου αμελητέος κοινωνικός χώρος που αναζητεί εδώ και χρόνια, από την αρχή της κρίσης, σταθερή πολιτική έκφραση και ρόλο στις εξελίξεις.

Ο γνωστός χυλός της μετα-πολιτικής είναι πάλι εδώ. Η Αριστερά την ανέδειξε ως πασιονάρια της δικαιοσύνης αλλά την κέρδισε η δεξιά ως αιχμή του δόρατος της κάθαρσης και των λαϊκών δικαστηρίων. Που θα κλείσουν στη φυλακή τους φαύλους πολιτικούς και θα δημεύσουν τις περιουσίες τους.

Η πρώτη τραγική ειρωνεία της τύχης;

Η Μαρια Καρυστιανού αναδεικνύεται ως δημόσιο πρόσωπο μέσα από τις θεωρίες περί ξυλολίου τις οποίες πρώτος λανσάρισε ο Κυριάκος Βελόπουλος. Το κόμμα του οποίου θα υποστεί τις μεγαλύτερες απώλειες από το νέο εγχείρημα. Αν φυσικά αυτό περπατήσει.

Η δεύτερη τραγική ειρωνεία της τύχης;

Η Μαρία Καρυστιανού υποστηρίζεται από την πρώτη στιγμή από την Αριστερά με στόχο την ανατροπή της Δεξιάς, ενώ από αύριο το κόμμα της θα αρδεύεται και από τις ίδιες δεξαμενές ψηφοφόρων με την αριστερά. Και θα λειτουργήσει ως κόμμα ανταγωνιστικό με αυτό του Αλέξη Τσίπρα.

Φυσικά και τα παράδοξα που συμβαίνουν μπορεί να είναι ειρωνικά αλλά δεν είναι καθόλου τυχαία.

Η συνεργασία των δύο άκρων είναι και πάλι εδώ. Ακούσια ή εκούσια δεν έχει σημασία. Το νήμα που τα συνδέει φυσικά και είναι το μίσος για τη δημοκρατία των ανοικτών θεσμών και η αγάπη για κάθε είδους ολοκληρωτισμό. Και να μη ξεχνάμε ότι η ευρωπαϊκή αριστερά του μεσοπολέμου αρχικά είδε με συμπάθεια το ναζιστικό κίνημα του Χίτλερ ως ένα μόρφωμα που ακριβώς απειλούσε τη δημοκρατία και τον καπιταλισμό. Όπως εξάλλου το είδε και ο Στάλιν και γι’ αυτό έκανε τη συμφωνία μαζί του.

Τα πράγματα φυσικά άλλαξαν όταν τον Ιούνιο του 1941 ο Χίτλερ ξεκίνησε την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα προσβάλλοντας τον μέχρι πρότινος σύμμαχό του. Από τότε κρατάει η συνεργασία αυτή των δύο άκρων. Και δύσκολα θα μας εγκαταλείψει.

Σε μια εποχή που ο πολύχρωμος αντισυστημισμός φυτρώνει παντού, υβριδικοί πολιτικάντηδες μπορούν να τον χρησιμοποιούν για να πλατσουρίζουν σε διάφορα ακροατήρια και να αποκτούν έστω και εφήμερη αίγλη.

Αυτή είναι η μετα-πολιτική που στοχεύει στο χάος, στην αποσταθεροποίηση όχι απλώς κυβερνήσεων, αλλά…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛOΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Σωθήκαμε στο χιλιοστό; Ποτέ δεν είναι αργά για την καταστροφή

Δίκιο έχει! Αφού δεν αναγνωρίζουν οτι έσκισε μνημόνια, βάραγε νταούλια κ χόρευαν οι αγορές, σεβάστηκε το 60% του δημοψηφίσματος,δεν πούλησε την Μακεδονία, δεν έστησε το πραξικόπημα της Novartis.Και το 2015 με τον Σκαι τα έβαζε.Rebranding είπε οτι κάνει; Σαν λούπα βίντεο είναι. pic.twitter.com/IMS5DKOFCb

— Lina Kleitou (@LKleitou) May 3, 2026

 

Toυ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Ποιο χιλιοστό;

Ίσως εκατομμυριοστό (1μm) ή και δισεκατομμυριοστό (1nm) του μέτρου πριν το γκρεμό φτάσαμε, αλλά ακόμα δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Και πολλοί νομίζουν ότι όταν τελειώσει αυτό το ντοκιμαντέρ, των Βαρβιτσιώτη – Δενδρινού «Στο χιλιοστό», η Ελλάδα χρεοκοπεί ανοικτά και από δω πάν κι άλλοι. Και πέφτει πείνα και των γονέων. Και ο στρατός φτιάχνει φάρμακα όταν δεν εγγυάται την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Και ο Πούτιν μετανιώνει και στέλνει καραβιές με ρούβλια να μας σώσει. Κι εμείς αμέριμνοι χορεύουμε στους δρόμους «Dancing in the street» παρέα με τους Μπόουι και Τζάγκερ, διότι είμαστε μαρξιστές και η κανονικότητα δεν μας ταιριάζει.

Αν δεν το καταλάβατε, οι τύποι δεν πούλαγαν «τρελίτσα», που λέγαμε στον στρατό, αλλά επιζητούσαν μια ανοικτή χρεοκοπία. Πλην όμως το μετάνιωσαν την ύστατη στιγμή διότι ο φόβος φυλάει τα έρημα. Ή γιατί επενέβη ο από μηχανής θεός της Ελλάδας.

Είχε προηγηθεί βεβαίως η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή που πούλαγε παραμύθια στους ευρωπαϊκούς θεσμούς κι αυτοί βεβαίως τα είχαν χάψει, όπως παραδέχτηκε και ο Ζ.Κ. Γιούνκερ. Γιατί νόμιζαν ότι η Ελλάδα ήταν μια κανονική χώρα και είχε κανονική ΕΛΣΤΑΤ, και κανονικό Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Και πάνω απ’ όλα σοβαρή κυβέρνηση που έλεγχε την κατάσταση. Αλλά είχε και ΓΑΠ με κείνο το εμβληματικό «λεφτά υπάρχουν».

Και όμως η χώρα σώθηκε. Αλλά δεν θα σώζεται για πάντα. Και αυτό καλό είναι να το έχουμε στο μυαλό μας.

Διότι παρατηρώ νουνεχείς ανθρώπους να κατασκευάζουν μανιφέστα και να πλαισιώνουν το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιστροφής του ανδρός στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Με τη φιλοδοξία να ηγηθεί και πάλι, για να επιφέρει την κανονικότητα στη χώρα, κατά πως λέγει και ο ίδιος, που κινδυνεύει από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αλήθεια τι κάνει όλους αυτούς τους πρόθυμους να πιστεύουν ότι ο «αριστερός ριζοσπάστης» Αλέξης έμαθε, κατάλαβε, μετάνιωσε, άλλαξε και επιστρέφει;

Σάμπως έκανε καμιά αυτοκριτική;

Μήπως μας παρουσίασε κάποιες πειστικές δικαιολογίες;

Μήπως μας έδωσε τίποτα, έστω και έωλες, εξηγήσεις για τις τότε κινήσεις και επιλογές του;

Κάτι τέλος πάντων, ώστε να τον εμπιστευτούμε ξανά;

Ωστόσο πάντα υπάρχει χώρος για το υπερβατικό και το ανεξήγητο στη χώρα της υπερβολής. Διότι όταν κατάκατσε ο κουρνιαχτός, το 2023, εκείνος ο Αλέξης και το κόμμα του πήραν ένα 18% ως επιβράβευση για την ανεπιτυχή προσπάθεια να σπρώξουν τη χώρα στο γκρεμό. Και φυσικά αυτό το 18% είναι ακόμα εδώ και θα προσπαθήσει και πάλι. Όχι απλά για να δει τον Αλέξη της καρδιάς του στη θέση του οδηγού, αλλά και τη χώρα εκτός ευρώ.

Διότι για τη λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» αυτός είναι ο μεγάλος και συχνά ανομολόγητος πόθος. Η επιστροφή στη δραχμή. Έξοδος, τρίτος κόσμος και σοσιαλισμός.

Για τους αφελείς ή πονηρούς σιγουρατζήδες παίζει μια παραλλαγή, παραμονή στο ευρώ αλλά συμμετοχή στο άρμα του Πούτιν. Και φυσικά ανοίξαμε τα σύνορα και σας περιμένουμε.

Και ο Αλέξης μόνος του δεν θα ήταν θέμα για πολλές συζητήσεις αν δεν υπήρχαν και αυτοί που τον θεωρούν εν δυνάμει σύμμαχο στον δρόμο για τη σοσιαλδημοκρατία. Πάντοτε βεβαίως στην αριστερή και άκρως προοδευτική εκδοχή της. Αυτή που έχει ξεπέσει στην Ευρώπη αλλά στην Ελλάδα θεωρείται ακόμα πολύφερνη νύφη. Με 4ήμερη εργασία, ανοικτά σύνορα, πάγωμα των εξοπλισμών και αμφισβήτηση της Δύσης. Αυτών που επαγγέλλονται προοδευτική διακυβέρνηση με τον Τσίπρα και αν χρειαστεί και με τα άλλα τα παιδιά. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη.

Διότι αν δεν καταφέρει το ΠΑΣΟΚ, έστω για λίγο, να πιάσει το 38% και να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση, λέμε τώρα, ο μόνος προοδευτικός εταίρος θα είναι το κόμμα του Αλέξη, του οποίου τη συνεργασία θα ζητήσει για την προοδευτική διακυβέρνηση των ονείρων σας. Και αν δεν φτάσουν τα κουκιά του Αλέξη, υπάρχουν και του Γιάνη και της Ζωής. Του Μήτσου όχι. Αυτός είναι σοβαρός (sic) και τα κουκιά του δεν τα δίνει όπου λάχει.

Και αναρωτιέμαι πώς βγαίνεις σήμερα και μετά το ντοκιμαντέρ, στο πανελλήνιο και προτείνεις κυβέρνηση «Ανδρουλάκη – Τσίπρα – κλπ» όταν οι μνήμες είναι ακόμα νωπές;

Όταν πριν κάτι χρόνια οι μελλοντικοί συνέταιροι λεηλατούσαν το ΠΑΣΟΚ;

Όταν σήμερα αρδεύονται όλοι από την ίδια εκλογική δεξαμενή ψηφοφόρων και ο ανταγωνισμός είναι σκληρός μιας και οι απόψεις για τα μικρά και τα μεγάλα δεν διαφέρουν.

Απ’ όσα έχουμε δει προς το παρόν μιας και ο Τσίπρας δεν έχει ανοίξει όλα τα πολιτικά χαρτιά του.

 

Πώς καλείς τους σοσιαλδημοκράτες να τα βρουν με τη ριζοσπαστική αριστερά για τη λεγόμενη πλειοψηφική «κυβερνώσα αριστερά»;

Και με τι εχέγγυα όλοι αυτοί μαζί μπορούν να αποτελέσουν δύναμη αλλαγής;

Αλλαγής σε ποια κατεύθυνση; Και σε μια προγραμματική βάση;

Χωρίς να έχουν μια κοινή άποψη για την οικονομία και τις συμμαχίες της χώρας; Χωρίς να παρουσιάζουν ένα πειστικό σχέδιο για το μέλλον της Ελλάδας εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, για να μην ξεχνιόμαστε. Και βεβαίως σε καθεστώς φιλελεύθερης δημοκρατίας ανοικτών θεσμών.

Εκτός και αν είναι και αυτά τα βασικά στον αέρα. Σε στυλ δημιουργικής ασάφειας.

Το ΠΑΣΟΚ, με την αφελή αριστερίλα του, κράτησε ζωντανό τον ΣΥΡΙΖΑ με τις επαγγελίες περί προοδευτικών συγκλίσεων. Και μάλιστα αντέγραψε από τον Τσίπρα το τοξικό κλίμα πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να επαναλάβει το θρίαμβό του έστω και χωρίς «χαρισματικό» ηγέτη. Κράτησε ζωντανό και διακονεί τον ριζοσπαστικό αριστερισμό εγκαταλείποντας το χώρο του κέντρου στη ΝΔ. Διότι πίστεψε ότι μπορεί να ηγηθεί της Αριστεράς, όχι μόνο της κεντρώας εκδοχής της, αλλά συνολικά. Και τώρα που εμφανίζεται και πάλι ο Τσίπρας, ο παραδοσιακός ηγέτης της, δεν ξέρει τι να κάνει;

Πώς να τον αντιμετωπίσει;

Ως αντίπαλο που διεκδικεί το εκλογικό ψωμί του, ή ως μελλοντικό κυβερνητικό εταίρο με τον οποίο θα μοιραστούν το ψωμί της εξουσίας;

Και όλα αυτά μέσα σε ένα τοξικό κλίμα που το έφτιαξε με τα χεράκια της η αντιπολίτευση, δεξιά και αριστερή, ώστε να μην καταλαβαίνουν οι απλοί ψηφοφόροι ποιος είναι τι και τι θέλει;

Ακόμα και η Καρυστιανού στην αρχή θεωρείτο αριστερίστρια και τη συμβούλευαν αριστεριστές, μέχρι να πει κάτι κουφά για τις αμβλώσεις και να καταταγεί αυτομάτως στο ακροδεξιό στρατόπεδο.

Διότι ως φαίνεται η πολιτική εμβέλεια του Κ. Μητσοτάκη και κυρίως η ανθεκτικότητά του, τους έχει παραφρονήσει όλους και δεν ξέρουν πώς να πολιτευτούν. Και γι' αυτό πηγαίνοντας προς τις εκλογές και όταν μετρηθεί κανονικά το κόμμα του Αλέξη, θα δούμε τα πράγματα ν’ αλλάζουν. Και η «ενιαία κεντροαριστερά» να κατακερματίζεται και πάλι. Και να κολυμπάει στη δική της εσωτερική τοξική σούπα. Διότι η δεύτερη θέση είναι για έναν και όχι για δύο.

 

Η πολιτική στην Ελλάδα θα είχε ατέλειωτη πλάκα, αν δεν ήταν επικίνδυνη. Γι αυτό…