"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ Μ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ Μ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Δικτατορία της Ανευθυνότητας



Ζούμε τη Δικτατορία της Ανευθυνότητας. 


Τη δικτατορία της μη αξιολόγησης, των λαθών χωρίς κόστος και των εγκλημάτων χωρίς συνέπειες, της μη πειθαρχίας και της απουσίας οποιουδήποτε σχεδίου, του μη καταλογισμού και του χάους.  


Αυτή την Δικτατορία που οδήγησε στο σημερινό χάλι των σχολείων, στην απόλυτη παραίτηση της Αστυνομίας από την αστυνόμευση, στο να χάσουμε τα Εξάρχεια, την Ομόνοια και την Τριλογία, να χάσουμε το Πεδίον του Άρεως, και τώρα να χάνουμε τον Φιλοπάππου, την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και την Αποστόλου Παύλου και σταδιακά να υποχωρούμε στις γειτονιές και τα σπίτια μας, παραδίδοντας την πόλη στο χάος, την βία και την ανομία. 


Η Αστυνομία δεν έρχεται όταν την καλείς, αυτό αποτελεί πλέον κοινό μυστικό των πολιτών. Αυτά που συμβαίνουν στον Φιλοπάππου, καθημερινές επιθέσεις, απειλές και ληστείες, είναι γνωστά εδώ και μήνες. Σήμερα ήδη θρηνούμε νεκρό. Η Αστυνομία έχει λέει σχέδιο, που όμως δεν αποδίδει τίποτα, αλλά κανείς δεν θα δώσει λόγο γι' αυτό. Εκτός από το σχέδιο, αστυνόμευση με περιπολίες, όπως σε όλες τις χώρες του κόσμου δεν έχει, ούτε εκεί, ούτε στο Πεδίον του Άρεως, ούτε στο Αρχαιολογικό Μουσείο, ούτε στο Πανεπιστήμιο, πουθενά.

 
Αλλά και να είχε, δεν θα επαρκούσε μάλλον το προσωπικό, όπως στην περίπτωση του Βυζαντινού Μουσείου που με 20 άτομα στην βάρδια δυο τρελές βανδάλισαν εκθέματα ανυπολόγιστης αξίας με baby oil.  


Προφανώς η λύση σύμφωνα με τον αόρατο δικτάτορα βρίσκεται στο να προσλάβουμε κι άλλους φύλακες, κι άλλους αστυφύλακες, κι άλλου, κι άλλου, μέχρι να προσληφθούμε επιτέλους όλοι, και όχι φυσικά στο να απολυθούν οι ανίκανοι.
 
Στο παρελθόν ο ίδιος αόρατος δικτάτορας καθάρισε να μην ανοίξει ρουθούνι για την κλοπή του Πικάσο στην Πινακοθήκη, για τις κλοπές και βανδαλισμούς αγαλμάτων και μνημείων σε όλην την Αθήνα, σε όλη την Ελλάδα.  


Πολύ πρόσφατα ο ίδιος αόρατος και πανταχού παρών δικτάτορας διέταξε να καλυφθούν οι ευθύνες για τον θάνατο 100 ανθρώπων και την καταστροφή εκατοντάδων οικογενειών από τις πυρκαγιές σε Μάτι και Νέο Βουτζά. Δεν τιμωρείται κανείς. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος. Κανείς δεν είναι χρεωμένος με ένα καθήκον το οποίο έπρεπε να φέρει εις πέρας.

 
Αυτό ακριβώς εξέφραζε η κα Δούρου όταν είπε «έκατσε στραβή στη βάρδια μου». Η νοοτροπία της Δικτατορίας της Ανευθυνότητας έχει βρει εδώ την καθαρή ιδεολογική της έκφραση: σήμερα ήταν η δική μου βάρδια, αύριο θα είναι η δική σου. Πρόκειται για απλή σύμπτωση και δεν θα πάρω εγώ την ευθύνη.  


Η ευθύνη διαχέεται σε όλους διαχρονικά και μετατρέπεται σε ομερτά: ένας για όλους και όλοι για έναν στην ανευθυνότητα. Αυτό που υπαινίσσεται σαφώς είναι ότι τα ίδια ακριβώς θα είχαν συμβεί και με άλλη διοίκηση, με άλλη Κυβέρνηση. Μην τα βάζετε με εμένα, γιατί οποιοσδήποτε και να ήταν στην θέση μου δεν θα του είχε ζητηθεί λογαριασμός. 


Με τον τρόπο της η κα Δούρου λέει μια αλήθεια: Μέχρι σήμερα όλες οι Κυβερνήσεις, άλλες απρόθυμα και άλλες ένθερμα, υποτάχτηκαν στον Δικτάτορα της Ανευθυνότητας.
 

Η σημερινή κυβέρνηση ανήκει αναντίρρητα στους δεύτερους. Δεν υποτάσσεται απλώς, στηρίζει, ενισχύει και καλλιεργεί την υποταγή στην Δικτατορία της Ανευθυνότητας.

 
Ποιοι όμως είναι οι μόνοι που δεν χάνουν από την κατάρρευση του κράτους κάτω από την Δικτατορία της Ανευθυνότητας; 


Μόνο οι πλούσιοι. Οι μόνοι που ευνοούνται από αυτήν είναι όσοι που μπορούν να παρακάμπτουν το Κράτος, όσοι δεν θα το χρειαστούν. Όσοι προσφεύγουν για υπηρεσίες υγείας, παιδείας, ακόμα και ασφαλείας, στον ιδιωτικό τομέα όπου υπάρχει ευθύνη και καταλογισμός. Όσοι το χρησιμοποιούν μόνο για δικό τους όφελος και για τις δικές τους δουλειές.  


Οι υπόλοιποι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα υιοθετημένα παιδιά της τρομοκρατίας

Της Μελίνας Δασκαλάκη


Υπάρχουν παρατηρώ κάποιοι ανάμεσά μας που πάντοτε χαίρονται όταν αθωώνεται ένας υπόδικος για τρομοκρατική ενέργεια. 


Για κάποιο λόγο, που δεν μας τον λένε, είναι πάντα με το μέρος του υπόδικου. Ξέρουν πάντα ότι είναι αθώος, ότι πρόκειται για δικαστική πλάνη, και ξέρουν επίσης πάντα αρκετά για να αμφισβητήσουν την δικαστική ετυμηγορία.  


Οι υπόλοιποι πάλι από εμάς δεν είμαστε τόσο κατηγορηματικά σίγουροι, και ούτε χαιρόμαστε, ούτε λυπόμαστε. Άνθρωποι φυλακίζονται κάθε μέρα, καταδικάζονται κάθε μέρα, αθωώνονται κάθε μέρα. Παρακολουθούμε ενίοτε τις σημαντικές δικαστικές υποθέσεις, και ευχόμαστε πάντα, να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δηλαδή να βρεθεί ο ένοχος και να τιμωρηθεί. Αλλά για κάποιους, ειδικά στην περίπτωση των υποδίκων για τρομοκρατική ενέργεια, ποτέ δεν υπάρχει κανένας ένοχος, ποτέ δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία, ποτέ δεν έχει κάνει η αστυνομία τίποτα σωστό, πάντα τα στοιχεία είναι φυτεμένα ή αναξιόπιστα, η δε δικαιοσύνη, η ίδια δικαιοσύνη που δικάζει σήμερα την Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση, έχει στις περιπτώσεις υποδίκων για τρομοκρατικές ενέργειες πάντα καταδικάσει χωρίς κανένα στοιχείο έναν αθώο άνθρωπο.


Έτσι ο υπόδικος γίνεται λ.χ. η Ηριάννα, την μαθαίνουμε με το μικρό της όνομα, ή ο Ρωμανός, τον ξέρουμε όλοι με το ρομαντικό επίθετο, η Ηριάννα που είναι ξαφνικά ένα οικείο μας πρόσωπο, κι ας μην ξέρουμε τίποτα γι’ αυτήν, ή μάλλον μαθαίνουμε μόνο όσα θα μας κάνουν να την συμπονέσουμε, ποτέ τα υπόλοιπα στοιχεία της δικογραφίας, η Ηριάννα, μια ρομαντική ηρωίδα, που ξέρουμε εμείς καλύτερα από τις συνθέσεις των ποινικών Δικαστηρίων ότι είναι αθώα, καλύτερα από δικαστές και εισαγγελείς που εξέδωσαν βουλεύματα, καταδικαστικές αποφάσεις, απέρριψαν, έστω κατά πλειοψηφία, αιτήσεις αναστολής, ή ο Θεοφίλου, που δεν έχει πιασάρικο όνομα ή επίθετο αλλά εντούτοις πανηγυρίζουμε για την αθώωσή του, για την οποία εξ αρχής ήμασταν βέβαιοι, καθώς δεν αποδείχθηκε η συμμετοχή του στην ένοπλη ληστεία και ανθρωποκτονία για την οποία κατηγορείτο. Χαιρόμαστε δε γι' αυτόν, γιατί είμαστε πολύ καλοί άνθρωποι, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η απολογία του ήταν μανιφέστο αντιεξουσιαστικής δράσης, κι ανεξάρτητα από τον λόγο της απαλλαγής του.

 
Άνθρωποι σαν αυτούς που χαίρονται δεν βρίσκουν σημαντικό το γεγονός της ρίψης μιάς μολότωφ. Δεν βρίσκουν ποτέ, μα ποτέ, δυό λόγια συμπαράστασης σε αυτούς που τις τρώνε.  


Αντίθετα, τι κακό έχει μιά μολότωφ ρωτούν, και την ίδια στιγμή γελούν με το αστειάκι ότι η μολότωφ είναι κακή μόνο αν είσαι από την πλευρά εκείνου που την τρώει.  


Πράγματι είναι κάπως ανθυγιεινή η μολότωφ αν είσαι ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης ή η Αγγελική Παπαθανασοπούλου ή η Παρασκευή Ζούλια. Αν πάλι είσαι από την πλευρά αυτών που την πετάνε, τότε όχι μόνο δεν παθαίνεις κάτι, αλλά πολλοί άνθρωποι είναι πρόθυμοι να χαρούν που δεν έπαθες κάτι, που δεν συνελήφθης από τους μηχανισμούς καταστολής (παρατσούκλι για την αστυνομία) και ο ίδιος σου ο Πρωθυπουργός είναι πρόθυμος να αστειευτεί με αυτό.


Αν πάλι σε συλλάβουν για την μολότωφ, αυτή που απεδείχθη μοιραία για κάποιους, εμείς είμαστε από την πρώτη στιγμή βέβαιοι για την αθωότητά σου, είμαστε αλληλέγγυοι και κινητοποιούμαστε αμέσως για την λευτεριά σου. 


Ενδιαμέσως σπάμε την Ερμού από την πολλή αλληλεγγύη. 


Για κάποιο μυστήριο λόγο, που αποκλείω κατηγορηματικά να σχετίζεται με την κοινή ιδεολογική μήτρα της αριστεράς με την τρομοκρατία, οι αριστεροί περιέργως έχουν μια αναστολή να την πω, μια δυσκολία να καταδικάσουν αυτές τις ενέργειες. Συνήθως σιωπούν και συνεχίζουν την εκδήλωση αλληλεγγύης προς τους υποδίκους ή κατ’ ελάχιστον εμφανίζουν ένα σκεπτικισμό, μια φιλοσοφική διάθεση. Δεν είδα ποτέ αυτούς τους ανθρώπους να εξοργίζονται με τους θανάτους στην Μαρφίν ή του Αξαρλιάν, όσο εξοργίζονται με την δικαστική περιπέτεια ενός δηλωμένου αντιεξουσιαστή. Δεν τους είδα αλληλέγγυους με αυτά τα θύματα, τα τελειωμένα θύματα, τα αναμφισβήτητα. Τα απολύτως, κατηγορηματικά και ως τον θάνατο αθώα. Θυμάμαι μάλιστα καλούτσικα ότι το ίδιο βέβαιοι ήσαν προοδευτικοί δημοσιογράφοι και ευαισθητοποιημένοι πολίτες για την αθωότητα μερικών από τους συμμετέχοντες στην 17Ν που εν τέλει μάλιστα ομολόγησαν την εμπλοκή τους.


Καμιά φορά μάλιστα αν δεν έμεινες στον τόπο από την μολότωφ, το γκαζάκι ή το μπαζούκα, αν απλώς τραυματίστηκες ας πούμε, ή κινδύνεψες, δεν είναι κανείς από αυτούς τους καλούς και πραγματικά ευαίσθητους ανθρώπους πρόθυμος να σε λυπηθεί, αντίθετα σου εύχεται να ψοφήσεις, ή στην καλύτερη περίπτωση πάλι...