"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πατέρες και γιοι

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον δεν το έχει διαβάσει το ομώνυμο μυθιστόρημα του Τουργκένιεφ, ειδικά στην έκδοση της Αγρας στη μετάφραση της Ελένης Μπακοπούλου. 

Το θυμήθηκα ξανά, με αφορμή την είδηση ότι στο αεροδρόμιο, για την υποδοχή των ακτιβιστών της κρουαζιέρας από το Ισραήλ, ήταν και ο ναύαρχος και πρώην υπουργός Εθνικής Αμυνας Ευάγγελος Αποστολάκης. 

Ηταν εκεί για να παραλάβει τον γιο του, ο οποίος ήταν ένας εκ των 27 Ελλήνων του στολίσκου. Εδειχνε ευδιάθετος και, φυσικά, ανακουφισμένος – ποιος πατέρας δεν θα ήταν;  

Επέκρινε μάλιστα «τον αλήτη τον Μπεν Γκβιρ», επειδή, αν κατάλαβα καλά, ήταν απότομος με τους συλληφθέντες και φοβήθηκαν.  

Πάντως, ο ναύαρχος πρέπει να νιώθει δικαιολογημένα περήφανος, επειδή ο γιος του ακολουθεί τα δικά του βήματα στο Ναυτικό.  

Της Χαμάς το Ναυτικό, αλλά...

 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Για να καταλάβουμε από τι γλυτώσαμε.

 Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Αυτός ο τύπος που ήταν κολλητός του Καμένου, έκανε τον βαρκάρη στον Κασελάκη και έχει ημιπιτσιρικά φρηφρή, ήταν, επί Ζήκου, Α/ΓΕΕΘΑ. 

Και κατήγγειλε πως "ο αλήτης υπουργός Ασφαλείας του Ισραήλ τούς έκανε ένα απίστευτο bullying", επισημαίνοντας ότι "τους έβαλαν χειροπέδες, τους οδήγησαν σε φυλακή τρομοκρατών, ενώ δεν είναι κανείς τους τρομοκράτης, αλλά άνθρωποι με ευαισθησίες".
 

Φαντάζεστε αν ένα πρωί, επί Ζήκου, ξυπνούσε λίγο περίεργα ο Ερντογάν...

 Άγιο είχαμε.

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από «χρήσιμος ηλίθιος» στυμμένη λεμονόκουπα!


Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

 Η υπόθεση που ανέπτυξα τις προηγούμενες ημέρες, για να εξηγήσω πώς φθάσαμε στην τραγωδία με το πυρπολικό «Αποστολάκης», επιβεβαιώθηκε χθες από το ίδιον τον Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή. «Γνώριζα», είπε, «από την προηγούμενη ημέρα της πρότασης προς Αποστολάκη και ήμουν ενήμερος για τις προθέσεις του (σ.σ.: του Μητσοτάκη), αλλά δεν πίστευα ότι θα έφτανε στο απώτατο όριο». 

Εχει ενδιαφέρον ο ισχυρισμός ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζε από την προηγουμένη κιόλας της υποβολής της πρότασης, δηλαδή προτού το μάθει ο ίδιος ο υποψήφιος, αν καταλαβαίνω σωστά αυτό που διαβάζω. Εφόσον δεν πρόκειται για γλωσσική παραδρομή, θα ήθελα να ξέρω πώς, αλήθεια, ο Τσίπρας είχε τη δυνατότητα να γνωρίζει;

Δεν αποκλείεται η ασάφεια της διατύπωσης να ήταν σκόπιμη εκ μέρους του αρχηγού της αντιπολίτευσης, προκειμένου να ελαφρύνει κάπως τη θέση του Αποστολάκη: να τον απαλλάξει από την υποψία του διπλού πράκτορα. Ανεξαρτήτως αυτού, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο Τσίπρας ήξερε, το παραδέχεται και υπερηφανεύεται.  

Γιατί λοιπόν δεν έβαλε τις φωνές αμέσως μόλις το πληροφορήθηκε; 

Η δικαιολογία του (δεν πίστευε, λέει, ότι ο Μητσοτάκης θα έφθανε στο απώτατο όριο) είναι παιδαριώδης και φτιαγμένη για τα μέτρα κρετίνων.  

Ο Τσίπρας δεν είπε τίποτε, επειδή δεν τον συνέφερε να πει εκείνη την ώρα. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Μπορεί να πήρε δυο μέρες να συνέλθουμε από το σοκ από την ανάφλεξη του πυρπολικού «Αποστολάκης», σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν είναι το τέλος του κόσμου για την κυβέρνηση. Είναι οπωσδήποτε το τέλος της ελπίδας ορισμένων, εντός και εκτός κυβέρνησης, για πρόωρες εκλογές. Τώρα χρειάζονται πολλά για να ανακάμψει το γόητρο της κυβέρνησης και προϋπόθεση όλων αυτών είναι ο χρόνος· συνεπώς, προσευχή και εργασία για την κυβέρνηση.  

Ο Τσίπρας, από τη δική του πλευρά, δικαιολογημένα μπορεί να κοκορεύεται για το κατόρθωμά του, όπως έκανε χθες στη Βουλή. Πρόκειται όμως για το είδος του θριάμβου που δεν θα τον πάει μακριά. Αυτή τη φορά, δεν είναι ο αδοκίμαστος στην εξουσία του 2015· επομένως, δεν αρκούν τα λάθη του αντιπάλου του για τον οδηγήσουν εκεί που ονειρεύεται.

Το τρομακτικό της υπόθεσης αυτής – η οποία δεν νομίζω ότι, μετά το σημερινό, πρόκειται να με απασχολήσει ξανά – είναι...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πενία ήθους

Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πρώην υπουργός Μιχάλης Λιάπης ανήκει στην κατηγορία των πολυτελών SUV. Προσφέρει, δηλαδή, πολυτέλεια, άνεση και ασφάλεια. Συνήθως, αυτά τα αυτοκίνητα είναι εξοπλισμένα με τα καλύτερα συστήματα ασφάλειας, τόσο για τους επιβάτες τους όσο και για τους πεζούς. Καλά φρένα με ηλεκτρονικές υποβοηθήσεις, πολλούς αερόσακους και σειρά άλλων επιτευγμάτων της σύγχρονης τεχνολογίας, την οποία οι αυτοκινητοβιομηχανίες δεν σταματούν να ερευνούν και να διευρύνουν, με σκοπό να προσφέρουν ένα όχημα όσο το δυνατόν πιο ασφαλές.

Και φυσικά, άλλο είναι να βγαίνεις στο δρόμο με ένα «καρούλι», έναν «χάρο», όπως αποκαλούνται τα παλιά οχήματα στη γλώσσα των οδηγών, κι άλλο να βγαίνεις με ένα όχημα πολύ πιο ασφαλές. Σε περίπτωση σύγκρουσης, προστατεύεις πολύ περισσότερο τόσο τη δική σου ακεραιότητα όσο και των επιβατών σου. Ζωές μεταφέρεις, δεν μεταφέρεις κρέατα.

Το ίδιο είχαν σκεφτεί και πολλοί άλλοι κάτοχοι παρόμοιων οχημάτων όταν τα αγόραζαν στο παρελθόν. Ηθελαν, πέρα από το όποιο πρεστίζ, να μεταφέρουν με ασφάλεια τα παιδιά τους, την οικογένεια και τους φίλους τους. 

Η διαφορά με τον πρώην υπουργό είναι ότι πολλοί από αυτούς που μέχρι σήμερα κυκλοφορούσαν με τέτοιου είδους οχήματα έχουν αναγκαστεί να παραδώσουν τις πινακίδες και να τα αποσύρουν από την κυκλοφορία, επειδή οι πολιτικές των τελευταίων κυβερνήσεων υποστηρίζουν ότι για να κατέχεις ένα τέτοιο όχημα, έχεις και να το πληρώνεις. Πολλοί λοιπόν αναγκάστηκαν να τα αποσύρουν από την κυκλοφορία για να πάρουν υποδεέστερα αυτοκίνητα, που δεν προσφέρουν τόσο μεγάλη ασφάλεια.

Η διαφορά τους με τον πρώην υπουργό δεν είναι ότι δεν είχαν χρήματα για να συνεχίσουν να τα κυκλοφορούν. Είναι ότι είναι έντιμοι. Γιατί ο Μ. Λιάπης, πέρα από το ότι εξαπατούσε όλους αυτούς τους έντιμους πολίτες, που είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να αποφύγουν τα δυσβάσταχτα βάρη που έχει επιβάλει πάνω σε αυτά τα οχήματα η κυβέρνηση, τους έφτυνε κιόλας κατάμουτρα. Σε κάθε βόλτα που έκανε με το αυτοκίνητό του έφτυνε κατάμουτρα τους πολίτες που πληρώνουν. Και χαιρόταν που τους εξαπατούσε.

Δεν είναι μόνο ότι ένας πρώην υπουργός συνελήφθη να οδηγεί με πλαστές πινακίδες, χωρίς ασφάλεια και χωρίς δίπλωμα. Είναι ότι αυτός ο άνθρωπος διετέλεσε υπουργός Μεταφορών και Πολιτισμού. Ανήκει σε αυτούς που έκαναν απαγορευτική την κίνηση των οχημάτων με τους απανωτούς φόρους στα αυτοκίνητα. Και ανήκει σε αυτούς που πρέσβευαν το ήθος του ελληνικού πολιτισμού. Αυτού με τις αρχές υπέρ της αρετής. Αυτού του πολιτισμού, στον οποίο ανήκει ο Σωκράτης, που μπορούσε να μην πιει το κώνειο, αλλά το ήπιε για να μην τον κατηγορήσουν ότι παραβίασε τις αρχές του.