ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Νέα αμερικανική στρατηγική στη Μέση Ανατολή

 

Γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΨΑΧΕΙΛΗΣ

Διεθνολόγος – γεωστρατηγικός αναλυτής, ιδρυτικό μέλος του Παρατηρητηρίου Ευρωμεσογειακής Ασφάλειας και Συνεργασίας.

Η απόφαση του προέδρου Τζο Μπάιντεν να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Αφγανιστάν εκτιμάται ως απολύτως ορθολογική και επιβεβλημένη, καθώς εντάσσεται σε μια γενικότερη λογική για το πώς βλέπουν οι ΗΠΑ τη θέση τους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Για την απόφαση αυτή και κυρίως για τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε ασκείται σήμερα έντονη κριτική στον Αμερικανό πρόεδρο. Ωστόσο, αν κάποιοι οφείλουν πρώτοι να απολογηθούν είναι όσοι ενέπλεξαν τις ΗΠΑ το 2001 σε μια στρατιωτική περιπέτεια με ασαφείς στόχους και σχέδιο. Αν το ζητούμενο ήταν η διάλυση της Αλ Κάιντα, τότε κάλλιστα μια περιορισμένη στρατιωτική εμπλοκή υπηρεσιών πληροφοριών και ειδικών δυνάμεων σε συνδυασμό με διπλωματικά μέσα και έλεγχο χρηματοπιστωτικών ροών θα μπορούσε να φέρει γρήγορα αποτελέσματα. Θυμίζω μόνο ότι οι τρομοκρατικές ενέργειες της 11ης Σεπτεμβρίου εκτελέστηκαν από Σαουδάραβες και το κρησφύγετο του Μπιν Λάντεν βρισκόταν τελικά μόλις μερικά μέτρα μακριά από τη στρατιωτική ακαδημία του Πακιστάν.  

Είκοσι χρόνια μετά, οι Ταλιμπάν ανακτούν τον έλεγχο του Αφγανιστάν και όλοι μιλούν για αμερικανική ήττα.  

Είναι όμως τα πράγματα έτσι; 

Στις διεθνείς σχέσεις και κυρίως στη Μέση Ανατολή τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται.

Σε αρχικό στάδιο, η δημιουργία ενός αντιστασιακού κινήματος εναντίον των Ταλιμπάν στο εσωτερικό της χώρας θα ανακόψει ενδεχομένως τη δυναμική τους και, δεδομένης της επιθυμίας τους για διεθνή νομιμοποίηση, θα τους αναγκάσει να υιοθετήσουν μια πιο μετριοπαθή ατζέντα (οι λέξεις και οι όροι επιδέχονται συζήτηση όταν μιλάει κάποιος για τη Μέση Ανατολή).

Με την αποχώρησή τους από το Αφγανιστάν, οι Αμερικανοί αφήνουν ένα κενό που θα κρατήσει ανήσυχες τη Ρωσία και την Κίνα, ανοίγοντας νέα μέτωπα και εστίες έντασης στους δύο σημαντικότερους αντιπάλους τους.

Με τους Ταλιμπάν στην εξουσία πιθανότατα να αρχίσει ένας νέος ενδοϊσλαμικός ανταγωνισμός στο σουνιτικό μπλοκ για το ποιος εκφράζει καλύτερα το Ισλάμ. Ερίζουν ήδη πολλά μεσανατολικά κράτη πάνω σε αυτό το ζήτημα. Μετά την ήττα της Αλ Κάιντα, του ISIS και του διεθνοποιημένου Ισλάμ, ίσως σειρά έχει το εθνοκρατικό μοντέλο των Ταλιμπάν. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αυτός ο ανταγωνισμός θα μπορούσε να συμπεριλάβει και το σιιτικό Ισλάμ, γεγονός που βάζει στο κάδρο το Ιράν.

Η αμερικανική αποχώρηση από το Αφγανιστάν δίνει ίσως για πρώτη φορά στις ΗΠΑ την ευχέρεια...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι σχέσεις της Τουρκίας με ΗΠΑ-Ρωσία και πώς επηρεάζουν την Ελλάδα

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Του Βασίλη Κοψαχείλη

Διεθνολόγου

 

Οι ώρες αυτές είναι από εκείνες τις στιγμές που η Ιστορία κρατά την ανάσα της, περιμένοντας τις εξελίξεις…

 

Η οικονομική κρίση στην Τουρκία σε συνδυασμό με το σκληρό παιχνίδι των υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Ρωσίας, γύρω από τη γεωστρατηγική της αξία, εγείρει φόβους ότι ενδεχομένως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αποτολμήσει να παίξει το τελευταίο του χαρτί, θέλοντας να δείξει σε όλους ότι η Τουρκία είναι το αφεντικό που κρατά τα κλειδιά της Ανατολικής Μεσογείου.

 

Όσο και αν δεν μας αρέσει εδώ στην Ελλάδα να μας το λένε, στις διεθνείς σχέσεις το μέγεθος μετράει. Και η Τουρκία είναι ένα μέγεθος πολύ σημαντικό, που για τις υπερδυνάμεις ΗΠΑ και Ρωσία αξίζει την ανάληψη υψηλών ρίσκων και θυσιών προκειμένου να κερδηθεί. Και επειδή εμείς είμαστε ένα μικρό μέγεθος, ενδεχομένως αν συνεχίσουμε να καπνίζουμε τις δάφνες «αναβάθμισης του ρόλου μας» στην περιοχή, να βρεθούμε, ξαφνικά και ξανά, σε ρόλο Ιφιγένειας προκειμένου να ξεκλειδωθούν εξελίξεις στην Τουρκία και στην ευρύτερη περιοχή μας.

 

ΗΠΑ και Τουρκία
 

Από την ώρα που πρόεδρος των ΗΠΑ ανέλαβε ο Ντόναλντ Τραμπ, η Αμερικανική στρατηγική εξωτερικών και άμυνας δεν είναι μία αλλά δύο: η παραδοσιακή των αρμόδιων υπηρεσιών και αυτή του Ντόναλντ Τραμπ.

 

Η παραδοσιακή Αμερικανική στρατηγική θεωρεί την Τουρκία πολύτιμη. Πολύτιμη ως σύμμαχο, πολύτιμη ως στρατηγική θέση, πολύτιμη εναντίον της Ρωσίας, πολύτιμη για τη Μέση Ανατολή, πολύτιμη ως πύλη ενεργειακών πόρων προς τα Δυτικά, πολύτιμη ως πρότυπο κοσμικού Μουσουλμανικού κράτους, πολύτιμη και χρήσιμη για πολλές άλλες δουλειές που στην παγκόσμια πολιτική γίνονται αλλά ποτέ δεν λέγονται.

 

Η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ την θεωρεί πολύτιμο «λαγό», έναν γεωπολιτικό Ελβετικό σουγιά που θα του κάνει όλες τις δουλειές στην ευρύτερη περιοχή. Γνωρίζοντας και την ιδιοσυγκρασία του Τούρκου Προέδρου, ο πρόεδρος Τραμπ έχει χρήσει την Τουρκία κορυφαίο πολυεργαλείο ανακατέματος της περιοχής στη στρατηγική του.

 

 Παρά τις αντίθετες δηλώσεις των Αμερικανών διπλωματών, ο Λευκός Οίκος ενδιαφέρεται ελάχιστα για το αν τελικά θα περάσει Αζέρικο αέριο μέσω Τουρκίας στην Ευρώπη. Γιατί ξέρει καλά ότι μαζί με το Αζέρικο αέριο θα περάσει και το Ρωσικό…

 

Και εδώ υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων με τη στρατηγική του προέδρου Τραμπ που θέλει να πουλήσει το ακριβότερο αμερικανικό LNG στην Ευρώπη. Για να συμφέρει το αμερικανικό LNG θα πρέπει να γίνει πάρα πολύ ακριβό το Αζέρικο και το Ρωσικό αέριο στο νότο. Και αυτό συνήθως γίνεται με ένα τρόπο. Με μια γεωπολιτική κρίση που θα κάνει την Ανατολική Θράκη no – go – zone ενεργειακών συμφερόντων από την Ανατολή προς τη Δύση.

 

Επίσης, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν ενδιαφέρεται να κρατήσει τις ΗΠΑ εντός ΝΑΤΟ. Θεωρεί το ΝΑΤΟ αποκλειστικά Ευρωπαϊκή υπόθεση. Αντίθετα, ενδιαφέρεται να προχωρήσει σε διμερείς διακρατικές αμυντικές συμφωνίες με τα κράτη της Ευρώπης, με τις ΗΠΑ να είναι συμβαλλόμενο μέρος από θέση ισχύος και με απτά ανταλλάγματα για την Αμερικανική πολεμική βιομηχανία. 

Για να το καταφέρει αυτό, χωρίς οι ΗΠΑ να επωμιστούν το διπλωματικό κόστος της αποχώρησης από το ΝΑΤΟ, ενδεχομένως να χρησιμοποιήσει ως «λαγό» την Τουρκία για τη «βρώμικη» δουλειά. Και φαίνεται ότι με τα λεγόμενά του ο Ερντογάν τον εξυπηρετεί, άρα δεν έχει κανένα λόγο να κάνει πίσω ο πρόεδρος Τραμπ στην κόντρα του με τον Ερντογάν… για την ώρα τουλάχιστο!

 

Ρωσία και Τουρκία
 

Από το καλοκαίρι του 2016, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν, η Ρωσία έχει προσθέσει το πετράδι Τουρκία στο στέμμα της…

 

Έκτοτε έχει συνδέσει σημαντικά γεωστρατηγικά της συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών, με την παραμονή του Ερντογάν στην εξουσία.
 

Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε το Κρεμλίνο να δει θα ήταν μια στρατηγική ήττα του Ερντογάν που θα τελείωνε το όνειρο της Ρωσίας να εισχωρήσει ενεργειακά από το νότο στην Ευρώπη, καθώς και μέσω της Τουρκίας να ελέγξει για πρώτη φορά στην ιστορία της τον άξονα Στενά Βοσπόρου – Ερυθρά Θάλασσα, αφού οι συστοιχίες S-400 προορίζονται για το Βόσπορο και τη Σομαλία αντίστοιχα, που εσχάτως απέκτησε εκεί σημαντική στρατιωτική βάση η Τουρκία.

 

Έτσι, αντίθετα από το Λευκό Οίκο, το Κρεμλίνο θα ήθελε τον απόλυτο έλεγχο και τη (Ρωσική) σταθερότητα στη Θράκη, ενώ θα έβλεπε πολύ θετικά μία έκρυθμη γεωπολιτικά κατάσταση στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Άρα, η Τουρκία του Ερντογάν θα μπορούσε να είναι χρήσιμο πολυεργαλείο και για την στρατηγική του Κρεμλίνου στην ευρύτερη περιοχή…
 

Τουρκία και περιφερειακή ασφάλεια

 

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα ανταγωνιστικά συμφέροντα ΗΠΑ και Ρωσίας στην περιοχή μας, συγκλίνουν στο να χρησιμοποιήσουν ανταγωνιστικά, αλλά πάντα ελεγχόμενα, την Τουρκία του Ερντογάν ως χρήσιμο «λαγό» ανακατέματος της τράπουλας και πρόκλησης αναταραχών που θα ξεκλειδώσουν εξελίξεις.

 

Ανάλογα με το ποιος από τους δύο θα κερδίσει, ο Ερντογάν την επόμενη μέρα θα είναι πρόβλημα ή εξιλαστήριο θύμα και για τους δύο. Έτσι, ο Ερντογάν θα θυσιαστεί και η Τουρκία με νέα ηγεσία θα παραμείνει πολύτιμη γενικά στη σφαίρα επιρροής του κερδισμένου.

 

ΗΠΑ και Ρωσία, η κάθε μία για τους δικούς της λόγους, έχουν κάθε συμφέρον να εξωθήσουν τον Ερντογάν στο λάθος…

 

Η Ελλάδα ως Ιφιγένεια;
 

Οι σχεδιασμοί τόσο του Λευκού Οίκου όσο και του Κρεμλίνου έχουν και την Ελλάδα στο κάδρο. Και δεν μας έχουν ως προστατευόμενους «παίκτες», όπως για παράδειγμα έχει καταφέρει να είναι το Ισραήλ, αλλά ως χρήσιμη Ιφιγένεια απέναντι στην ασταθή Τουρκία. 

Διότι...

ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Με ξεπερασμένη στρατηγική απέναντι στην Τουρκία…

Του Βασίλη Κοψαχείλη

Διεθνολόγου

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, η Τουρκία - συστηματικά και έμπρακτα - αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στη Θράκη, το Αιγαίο, τα συμφέροντά μας στην Κύπρο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, βοήθησε την Τουρκία να απλώσει τα αναθεωρητικά της πλοκάμια στον ευρύτερο Βαλκανικό και Μεσανατολικό χώρο, με σκοπό την απομόνωση της Ελλάδας από το φυσικό χώρο παρουσίας και συμφερόντων της.

 

Κυρίως λόγω των δικών της αδυναμιών και του μη πρόσφορου διεθνούς περιβάλλοντος, η προσπάθειά της για περιφερειακό ρόλο και απομόνωση της Ελλάδας δεν στέφθηκε τότε με ιδιαίτερη επιτυχία, όμως κατάφερε μέσα από την κρίση των Ιμίων να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα σε βάρος της χώρας μας.
 

Νέο-Οθωμανικός αναθεωρητισμός;

 

Το 2003 σήμανε την αρχή του τέλους του κεμαλισμού στην γειτονική μας χώρα, όχι όμως και το τέλος του τουρκικού αναθεωρητισμού. Ως στρατηγιστής και μεθοδικός τακτικιστής, ο Ερντογάν αναγέννησε τον τουρκικό αναθεωρητισμό σε νέες παραδοσιακότερες βάσεις.

 

Ο κεμαλικός αναθεωρητισμός ήταν εν μέρει αναποτελεσματικός διότι βρισκόταν σε διαρκή σύγχυση ταυτότητας.  

Αντίθετα και χωρίς ταμπού, ο Ερντογάν δήλωσε ότι το τουρκικό κράτος αποτελεί συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υιοθετώντας την στρατηγική της σε όλα τα επίπεδα και θεωρώντας την κεμαλική περίοδο περίπου ως ατυχή παρένθεση στη μακραίωνη παρουσία των Οθωμανών στην Ιστορία.

 

Η νέο-Οθωμανική προσέγγιση του Ερντογάν είναι ασύμβατη με τις περισσότερες παραδοχές που έκανε η Δύση στο παρελθόν για την τιθάσευση του τουρκικού αναθεωρητισμού και την επιβολή «κανονικότητας» στη γειτονική μας χώρα. Ο Ερντογάν άλλαξε την οπτική της Τουρκίας για τον εαυτό της! Δυστυχώς, στη Δύση – και ειδικά στην Ευρώπη – αργήσαμε να το αντιληφθούμε, και το χειρότερο όλων είναι ότι παριστάνουμε πως δεν άλλαξε τίποτα, μη τυχόν ξεβολευτούμε και χρειαστεί να σχεδιάσουμε μια νέα στρατηγική αντιμετώπισης της Τουρκίας.

 

Στο μεταξύ, η νέο-Οθωμανική Τουρκία του Ερντογάν μαθαίνει μέσα από τα λάθη της, βελτιώνει τις τακτικές της, ενδυναμώνει τους παράγοντες ισχύος της, και κυρίως μαθαίνει πώς να εκμεταλλεύεται τα λάθη και τις αδυναμίες των αντιπάλων της, μαθαίνει πώς να κινείται αναθεωρητικά στα όρια και μεταξύ των ασαφειών της διεθνούς νομιμότητας, και μαθαίνει πώς να εκμεταλλεύεται αποτελεσματικά τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των μεγάλων διεθνών δρώντων.

 

Η νέο-Οθωμανική Τουρκία του Ερντογάν αντιλαμβάνεται ως πεδίο δράσης της τον κόσμο ολόκληρο ή τουλάχιστο όλες εκείνες τις περιοχές του πλανήτη στις οποίες θεωρεί ότι έχει συμφέροντα ή ότι «νομιμοποιείται» να παρεμβαίνει.

 

Έτσι, ο Ερντογάν επιχειρεί στρατιωτικά στη βόρεια Συρία και παράλληλα μετέχει κομβικά των προσπαθειών «ειρήνευσης» της περιοχής, σηκώνει τα τηλέφωνα και με αυτοπεποίθηση διαπραγματεύεται με τους ισχυρούς ηγέτες του κόσμου, αδιαφορεί για τα διεθνή Όργανα και τις αποφάσεις τους όταν αντιστρατεύονται τα τουρκικά συμφέροντα, ταξιδεύει παντού και ανοίγει αγορές για τα τουρκικά προϊόντα, υπερτονίζει συνεχώς τα υπερπόντια ταξίδια των Οθωμανών ναυάρχων τοποθετώντας το τουρκικό έθνος ως ισάξιο των υπολοίπων εθνών που μετείχαν της εποχής των μεγάλων Ανακαλύψεων, ενδιαφέρεται για την τύχη των Ροχίνια στην Μυανμάρ, συγκρούεται με το Ισραήλ ως αυτόκλητος προστάτης των Παλαιστινίων, ενώ προβάλλει συστηματικά το μοντέλο της «Δημοκρατικής Εκκοσμίκευσης» (όπως την εννοεί ο Ερντογάν) έναντι του μοντέλου της «Αυταρχικής Εκκοσμίκευσης» του ξεπερασμένου κεμαλισμού που σταδιακά φαίνεται να υιοθετεί η ανταγωνιστική Αίγυπτος του προέδρου Αλ Σίσι.

 

Ευρώπη και Ελλάδα…

 

Σε ότι αφορά την Ευρώπη, ο Ερντογάν δεν είχε ποτέ αυταπάτες ότι το νέο-Οθωμανικό του δημιούργημα θα μπορούσε ποτέ να χωρέσει στο κανονιστικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απλά, στόχος του είναι να «αλώσει» τις πύλες της Βιέννης, αυτή τη φορά με «έξυπνο» τρόπο, άλλοτε ρυθμίζοντας ανάλογα την κάνουλα των μεταναστευτικών ροών και άλλοτε «φυτεύοντας» τουρκικά κόμματα ή ισλαμικές τράπεζες στην καρδιά της Ευρώπης.

 

Η Ελλάδα και ο ελληνισμός της Κύπρου φαντάζουν μικρά μεγέθη μπροστά στις ευρύτερες νέο-Οθωμανικές φιλοδοξίες. Όμως, Ελλάδα και Κύπρος είναι ο εφιάλτης που κυνηγά διαρκώς τον Ερντογάν στο νέο-Οθωμανικό του όραμα.

 

Η όψιμη κρίση «μεταμέλειας» που επιδεικνύει για την γενοκτονία των Αρμενίων, τους διωγμούς των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και το έγκλημα της Κύπρου, δεν λειτουργεί στο μυαλό του Ερντογάν ως μία ιστορική αδικία, αλλά ως λάθη στρατηγικής που απονομιμοποίησαν στο παρελθόν τις προσπάθειες της χώρας του για κυριαρχία! Και είναι αποφασισμένος να συνεχίσει τον αγώνα για κυριαρχία, αυτή τη φορά με τρόπο «έξυπνο» και «δημιουργικό».
 

Από τη «βολική» στην «έξυπνη» αποτροπή…
 

Εάν θέλουμε σε Ευρώπη και Ελλάδα να αντιμετωπίσουμε την νέο-Οθωμανική στρατηγική «άλωσης» του Ερντογάν, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε το δόγμα της «βολικής αποτροπής» και να αρχίσουμε να εντρυφούμε στο δόγμα της «έξυπνης αποτροπής».

 

Οι εποχές έχουν αλλάξει και κοινός στόχος ΗΠΑ και Ρωσίας είναι ο αποσυντονισμός της Ευρώπης ως ενιαίας οντότητας μέσα από την επιστροφή σε επιλεκτικές διμερείς ή αξονικές συνεννοήσεις. Εγνωσμένα ο Ερντογάν παίζει αυτό το παιχνίδι στρατηγικών ισορροπιών απέναντι σε μια άνευρη Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά απέναντι σε μια Ελλάδα που μονότονα παπαγαλίζει και προτάσσει επιχειρηματολογία και μέσα της δεκαετίας του ’70, που πλέον κουράζουν όπως το «πολύ το Κύριε ελέησον» τον παπά…

 

Τα προβλήματα σήμερα αντιμετωπίζονται κυρίως με προτάσεις, όχι μόνο με «χαρτιά», ακόμη και αν αυτά τα «χαρτιά» αποτελούν Διεθνείς Συνθήκες που θεμελίωσαν το status quo περιοχών για δεκαετίες. Με τον διεθνή παράγοντα να μην είναι ευχαριστημένος από το status quo και να επιλέγει ο ίδιος την ανατροπή του, η εποχή μας προφανώς δεν σηκώνει ιδιαίτερα την επιχειρηματολογία των διεθνών νομικών εγγράφων. 

Το ερώτημα είναι τι κάνουμε…

 

Η αίσθηση ότι έχουμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας, μας οδήγησε στην υιοθέτηση ενός δόγματος «βολικής αποτροπής». Δηλαδή βάλαμε όλους τους παράγοντες κάτω, τους ερμηνεύσαμε κατά πως μας ήταν βολικό και όχι ορθό ή χρήσιμο, (αυτό) αφοπλιστήκαμε αφού πιστεύουμε ότι έχουμε βόλια για καμιά ντουφεκιά μέχρι να επέμβει το ΝΑΤΟ να μας στηρίξει, και αφήσαμε τα οικονομικά μας συμφέροντα να τα διαχειρίζονται ευρωπαίοι Προτεστάντες, αφού οι γαλαζοαίματοι ευγενείς της Ιστορίας δεν πρέπει να ασχολούνται με τέτοια δευτερεύοντα ζητήματα.

 

Ο Ερντογάν τα έχει δει όλα αυτά, τα έχει αναλύσει και μας έχει μετρήσει, οδηγώντας μας βήμα-βήμα σε «Φιλανδοποίηση». Συντηρεί την στρατιωτική απειλή εναντίον μας, όχι όμως για να μας κατακτήσει. Κάτι τέτοιο θα επαναλάμβανε τα λάθη των προκατόχων του και θα απονομιμοποιούσε την στρατηγική του. Στόχος του είναι να μας εξουθενώσει και ανέξοδα να μας κάνει de facto Βιλαέτι του.
 

Όταν...

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Πανορθόδοξη Σύνοδος μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εφιάλτη!

Του Βασίλη Κοψαχείλη

Διεθνολόγου, συμβούλου εκτίμησης γεωπολιτικών κινδύνων.

 

Φέτος, από τις 16 έως και τις 26 Ιουνίου, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί όλου του κόσμου ετοιμάζονται να βιώσουν μια «ευλογία», μια πραγματική θρησκευτική γιορτή! Την Πανορθόδοξη Σύνοδο που θα συγκληθεί στην Ορθόδοξη Ακαδημία της Κρήτης με τη συμμετοχή όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, για να συζητήσουν, για πρώτη φορά, κοινά θέματα και προβληματισμούς. Είναι μια πραγματική «ευλογία» που έχει χαιρετήσει ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης, κ. Βαρθολομαίος, ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, Ειρηναίος Α’, καθώς και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, Αναστάσιος, με πρόσφατες δηλώσεις τους.

Η αρχική χαρά όμως επισκιάστηκε από προβλήματα που δεν άργησαν να φανούν.

Η Εκκλησία της Γεωργίας έθεσε θέμα, ασκώντας κριτική στα κείμενα που αφορούν την επικοινωνία με τα υπόλοιπα θρησκευτικά δόγματα, χαρακτηρίζοντάς τα ως εφεκτικά. Η ίδια είναι υπέρμαχος μιας σκληροπυρηνικής στάσης απέναντι σε αλλόθρησκους.

Τα Πατριαρχεία Αντιόχειας και Ιεροσολύμων βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους, διεκδικώντας δικαιοδοσία επί του Κατάρ. Στην προσπάθεια του Φαναρίου να μεσολαβήσει προκειμένου να βρεθεί λύση στη μεταξύ τους διένεξη απλά η κατάσταση χειροτέρεψε, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Μεγάλο αγκάθι για τη Σύνοδο αναδεικνύεται η αρνητική και αναθεωρητική στάση της Εκκλησίας της Βουλγαρίας, η οποία ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στην Πανορθόδοξη Σύνοδο. Οι λόγοι που επίσημα επικαλέστηκε είναι αστείοι, ωστόσο δεν είναι καθόλου αστεία τα πραγματικά αίτια της απόφασής τους.

Με την απόφασή της αυτή, η Εκκλησία της Βουλγαρίας απαντά ουσιαστικά στο αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχη για επιστροφή των κλαπέντων κειμηλίων των Μοναστηριών της Βορείου Ελλάδος από τον βουλγαρικό στρατό, αξιώνοντας την επιστροφή των οστών του Βουλγάρου Βασιλιά Σαμουήλ από το Βυζαντινό Μουσείο της Θεσσαλονίκης, δίχως ανταλλάγματα.  

Επίσης προσπαθεί να γίνει αρεστή στο Πατριαρχείο Μόσχας με το να συντάσσεται μαζί του πάνω σε θέματα κανονικότητας (που αφορούν άλλες εποχές και συνθήκες) και χωροταξίας των θέσεων των προκαθημένων, των παρατηρητών και ζητημάτων που αφορούν τα έξοδα της Συνόδου.

Τέλος, το Πατριαρχείο Μόσχας, με αφορμή την ακύρωση της συμμετοχής της Εκκλησίας της Βουλγαρίας θέτει ζήτημα ακύρωσης όλης της Συνόδου, αφού δεν θα συμμετέχουν σε αυτή όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, αμφισβητώντας έμμεσα και την ίδια την Οικουμενική αποδοχή του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης ως μη ικανού να γεφυρώσει τις διαφορές και να επιτύχει μια πραγματική Πανορθόδοξη Σύνοδο.

Πολιτικά παιχνίδια οδηγούν την Ορθοδοξία σε επικίνδυνα μονοπάτια

Τα προβλήματα ωστόσο δεν περιορίζονται στο θρησκευτικό-γεωπολιτικό πλαίσιο, αλλά παίρνουν και πολιτική διάσταση με την εμπλοκή και των κυβερνήσεων στη διαμάχη ή αν θέλετε σε μια προσπάθεια οι πολιτικοί ηγέτες να παίξουν και αυτοί ρόλο κλέβοντας την παράσταση από τους θρησκευτικούς ηγέτες ή ικανοποιώντας δικές τους πολιτικές φιλοδοξίες.

Τη στιγμή που στη Μέση Ανατολή μαρτυρούν καθημερινά Ορθόδοξοι Χριστιανοί στα χέρια τζιχαντιστών και υπάρχει μια παγκόσμια έκπτωση ηθικών αρχών και αξιών, το Οικουμενικό Πατριαρχείο έλαβε μια ιστορική και γενναία απόφαση να συγκαλέσει μια Πανορθόδοξη Σύνοδο για να συζητήσει με όλους τους Ορθόδοξους θρησκευτικούς ηγέτες και με τους παρατηρητές των υπολοίπων θρησκευτικών δογμάτων τα προβλήματα του κόσμου και τον ρόλο της Ορθοδοξίας στον 21ο αιώνα.

Το γεγονός ότι μερίδα Ορθόδοξων ηγετών βρίσκεται πνευματικά μακριά από αυτήν την προσπάθεια σύγκλισης και διαλόγου, καθώς επίσης προωθεί –άμεσα και έμμεσα, φανερά και ύπουλα– άλλους αλλότριους σχεδιασμούς και στρατηγικές επιδιώξεις καταδεικνύει το σε πόσο επικίνδυνα μονοπάτια οδεύει η Ορθόδοξη Εκκλησία συνολικά!

Το Πατριαρχείο Μόσχας συστηματικά προωθεί αναθεωρητικά σχέδια και συστηματικά προσπαθεί να καλύπτεται πίσω από Εκκλησίες δορυφόρους, όπως αυτές της Γεωργίας και της Βουλγαρίας.  

Αντικειμενικός του στόχος είναι...