Διεθνής αξιοπρέπεια

Του ΡΙΧΑΡΔΟΥ ΣΩΜΕΡΙΤΗ

somerit@otenet.gr

O Πρωθυπουργός έχει προφανώς αποφασίσει να συναντάται χωρίς πρόβλημα με όποιον ξένο ηγέτη προσφέρεται για επαφές. Κανένας ψόγος: μικρή χώρα είμαστε και με μεγάλα προβλήματα, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια είχαμε κυριολεκτικά εξαφανιστεί από τη διεθνή σκηνή.

Ορισμένες από τις συναντήσεις του κ. Παπανδρέου είναι μάλιστα αυτονόητες και αναγκαίες. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι επαφές με τις ηγεσίες της Τουρκίας και της πΓΔ της Μακεδονίας ακριβώς γιατί υπάρχει πρόβλημα και με τις δύο αυτές χώρες. Είναι επίσης αυτονόητη η συστηματική σε όλα τα επίπεδα παρουσία μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και γενικά στη Δύση. Και είναι χρήσιμη- πάντα ήτανη ανάπτυξη καλών σχέσεων με τους πάντες.

Η «ρεαλπολιτίκ» έχει όμως όρια όταν δεν είναι συνώνυμο κυνισμού. Υπάρχουν διαβαθμίσεις στον τρόπο με τον οποίο αγκαλιάζεσαι με τους συνομιλητές σου. Από τις διαβαθμίσεις αυτές κρίνεται η πίστη σου σε αξίες, συμμαχίες και πολιτικές. Φυσικά, στις διαβαθμίσεις αυτές παίζουν ρόλο και τα μέσα ενημέρωσης.

Ηταν από κάθε άποψη σημαντική, χρήσιμη και ίσως γεμάτη υποσχέσεις η επίσκεψη του πρωθυπουργού της «Λαϊκής» Κίνας στην Αθήνα. Ο καθένας γνωρίζει τα αμοιβαία μεγέθη αλλά και τον όλο και πιο αποφασιστικό ρόλο του Πεκίνου στο παγκόσμιο παιχνίδι. Προσωπικά πιστεύω όμως ότι η απουσία αναφοράς, αν όχι από τους συνομιλητές του φιλοξενούμενου ηγέτη, τουλάχιστον από τον Τύπο και την όποια «κοινωνία των πολιτών», για το τι είναι ακριβώς το δικτατορικό κινεζικό καθεστώς πρέπει να ξένισε και τους ίδιους τους Κινέζους.

Αυτό δεν είναι τίποτε όμως μπροστά στα όσα μελιστάλακτα ακούσαμε (και είδαμε) κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης του ακροδεξιού πρωθυπουργού του Ισραήλ κ. Νετανιάχου στη χώρα μας. Το χειρότερο ήταν η έμμεση και απαράδεκτη δικαιολογία διαφόρων «εθνικά υπερήφανων» ως πρόσφατα «αντιιμπεριαλιστών» σχολιαστών: ότι εξασφαλίζουμε έτσι χρήματα και πολιτική ενίσχυση από το εβραϊκό αμερικανικό λόμπι.

Λίγο μετά μάθαμε ότι ο πρωθυπουργός μας συναντήθηκε με τον απίστευτα φανατικό δικτάτορα Αχμαντινετζάντ του Ιράν της συνεχούς δημοκρατικής αμφισβήτησης και της επίσης συνεχούς διεθνούς απειλής. Το γεγονός συνέβηκε στη Νέα Υόρκη και έτσι, ευτυχώς, δεν τον ξενάγησε στην Ακρόπολη και δεν πήγαν μαζί για μεζέδες στον Πόρο...

Υπάρχουν και άλλοι ηγέτες της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής (Σομαλία) και της Ασίας (Βόρεια Κορέα) με ανάλογα προσόντα. Ελπίζω να μην τους φιλοξενήσουμε έτσι και αυτούς.

Μερικοί σχολιαστές υποστηρίζουν ότι ο πρωθυπουργός μας θέλει να παίξει ρόλο μεσάζοντα στη μεγάλη μεσανατολική κρίση. Αν ναι- και να του απονεμηθεί στο τέλος αν πετύχει Βραβείο Νομπέλ-, πιθανολογώ ότι θα ήταν πιο πειστικός προωθώντας αρχικά λύσεις στα Ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό και στο Μακεδονικό.

Βίζα για το Ελ Ελληνικό

Του ΡΙΧΑΡΔΟΥ ΣΩΜΕΡΙΤΗ

somerit@otenet.gr

Το αρχικό σχέδιο για τον Ιππόδρομο, στο Φαληρικό Δέλτα, προέβλεπε πάρκο. Τώρα θα έχουμε κάποιο πράσινο κοντά στη νέα Οπερα και στη νέα Βιβλιοθήκη. Καλώς; Σίγουρα: ποιος βάρβαρος δεν θέλει όπερα και βιβλιοθήκη, έστω και σε μεριά χωρίς μετρό, όταν μάλιστα προσφέρονται από ευεργέτες;

Ο «ελαιώνας» ήταν και αυτός να γίνει πράσινο συν άλλα, αλλά μάλλον γήπεδο θα γίνει και εμπορικό κέντρο και όσοι άλλοι τον έχουν καταπατήσει εκεί θα μείνουν. Εξάλλου, από δεκαετίες, οι Αρχές φρόντισαν να δημιουργήσουν τις συνθήκες που δικαιολογούν το μέγα επιχείρημα: «Καλέ, ποιος ελαιώνας, σκουπιδότοπος πάσης κακίας είναι». Πώς να αρνηθεί κανείς ένα γηπεδάκι και ένα μαγαζάκι στον Παναθηναϊκό, στον Βωβό και στον Κακλαμάνη-αναπλάθω-κόβω δέντρα;

Με το Γουδί, όλο και για κάποια σχέδια αξιοποίησης γίνεται λόγος, που άρχισαν με τους Ολυμπιακούς, συνεχίζονται με συναυλίες και παραστάσεις και ο καθένας μπορεί να προβλέψει τη συνέχεια κυρίως αν βρεθεί σεΐχης.

Οπως αυτός που (παρά τις διαψεύσεις) λένε ότι βρέθηκε για το παλαιό αεροδρόμιο του Ελληνικού και που (λένε ότι) θέλει - και αφού το θέλει έτσι θα γίνει, σιγά που θα ακούσουμε την Μπιρμπίλη και το Συμβούλιο της Επικρατείας- να μετατρέψει την περιοχή σε αυτοδύναμο ημιαυτόνομο Λας Βέγκας λες και το δυστυχές Λεκανοπέδιο το αντέχει αυτό (ηλεκτροδότηση, σκουπίδια, νερό, αποχέτευση, οδικό δίκτυο κ.ά.).

Είναι φυσικά πολύ πιθανόν οι φήμες για τον σεΐχη να προετοιμάζουν το έδαφος για δικούς μας «επενδυτές» που θα εμφανιστούν σαν «πράσινοι». 

Ερώτημα: γιατί η πολύτιμη ανάπτυξη πρέπει να συμβαδίζει σαδιστικά με καταστροφές στις πιο ευπαθείς περιοχές;

Αλλοι ελεύθεροι χώροι στο Λεκανοπέδιο που ασφυκτιά δεν υπάρχουν, εφόσον θυσιάσαμε ήδη τα Μεσόγεια και συρρικνώνεται «αναπτυξιακά» ακόμη και ο Υμηττός.

Παλαιότερα, η τυχερή Αθήνα είχε την Πάρνηθα, την Πεντέλη και ένα πολύτιμο θαλάσσιο μέτωπο. Τώρα έχει τα αποκαΐδια των δασών.

Υπήρχε ελπίδα με τον Ελαιώνα, το Γουδί, το Ελληνικό. Μάλλον πρέπει να την ξεχάσουμε.

Οσο για την ακτή, οι «περίπατοι» πάνε περίπατο εκ των πραγμάτων: πώς πεζοί και ποδηλάτες θα διασχίζουν τα νεοσκυλάδικα που δεν γκρεμίζονται και πού θα κάνουμε μπάνιο; Και μάλιστα πού θα τρέχει με το ποδήλατό του ο Πρωθυπουργός;

Οσοι έχουν παιδιά και εγγόνια αλλά όχι και τη δυνατότητα διακοπών στην Ελβετία, στα νησιά της Καραϊβικής, στο κότερό τους ή έστω στην Πάρο, ας το σκεφτούν αυτό το απλό: πώς θα επιζήσουν στην άδεντρη, υποβαθμισμένη και βρωμερή πρωτεύουσα της πατρίδας μας;

Ραδιοτηλεοπτικό χάος

Του ΡΙΧΑΡΔΟΥ ΣΩΜΕΡΙΤΗ

Η κυβέρνηση κάνει το ίδιο λάθος με όλες τις προηγούμενες: αναζητεί πρόεδρο για την ΕΡΤ και όχι πολιτική για τα ΜΜΕ. Θα υπάρξουν υποψηφιότητες. Πρέπει να ανταποκρίνονται σε ορισμένες προδιαγραφές: πτυχία, εμπειρία και διάφορα άλλα. Δυστυχώς οι προδιαγραφές δεν περιλαμβάνουν και την από μέρους των υποψηφίων κατάθεση προτάσεων για το μέλλον της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.

Βέβαια και να το ήθελαν δεν θα το μπορούσαν. Για να έχεις ρεαλιστικό σχέδιο για την ΕΡΤ πρέπει η πολιτεία να έχει σχέδιο για το πώς θα βγούμε από την απίστευτη και ύποπτη αναρχία που χαρακτηρίζει το «στάτους» των ραδιοτηλεοπτικών μέσων. Τέτοιο σχέδιο δεν υπήρξε και δεν υπάρχει, παρά τους απανωτούς νόμους των 21 τελευταίων χρόνων! Εχουν άδικο όσοι τα βάζουν με το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο που «δεν έβγαλε τις άδειες» παρατείνοντας το χάος και που έχει μετατραπεί σε δικαστήριο ραδιοτηλεοπτικών αδικημάτων και προστάτη της ηθικής μας(!). Γιατί ο κύριος υπαίτιος ήταν και παραμένει ο εκάστοτε «αρμόδιος υπουργός»: αυτός, γιατί έτσι βολεύεται, πατάει πάντα φρένο.

Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί είναι κυριολεκτικά αφόρητη. Οπως υπάρχουν «εφημερίδες» χωρίς αναγνώστες, έτσι υπάρχουν σε όλη την επικράτεια πλάι στα μεγάλα κανάλια, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά, και άπειρα άλλα με αναλογικά ελάχιστους τηλεθεατές και ακροατές. Πώς τα βγάζουν πέρα; Με την κρατική διαφήμιση και την αρχαία τεχνική των πολιτικών και προσωπικών εκβιασμών που κατακτά πλέον και το Διαδίκτυο.

Χιλιάδες νέα παιδιά απασχολούνται σε όλα αυτά τα μέσα και, λογικά, αξιώνουν αναγνώριση και κάλυψη από τους επαγγελματικούς φορείς. Είναι συχνά ειδεχθείς οι όροι εργασίας τους και σε γνωστά μέσα. Στα άλλα είναι ακόμα χειρότεροι. Εχει έτσι δημιουργηθεί ένα μεντιακό προλεταριάτο που η συνεχώς ανανεωμένη πικρία και οργή του αλλάζει σταδιακά τα δεδομένα στις επαγγελματικές ενώσεις. Μια ουσιαστικά νέα πολιτική θα έπρεπε να βάλει τάξη χωρίς να θίξει ελευθερίες. Μέσα στην κρίση που ζούμε αυτή η τάξη μπορεί όμως να οδηγήσει σε ένα πολύ μεγάλο για τα ΜΜΕ κύμα ανεργίας. Η επίγεια ψηφιακή τεχνολογία, που η ουσιαστική γενίκευσή της παράνομα καθυστερεί στη χώρα μας, μπορεί να επιτρέψει δεκάδες νέα κανάλια και συνεπώς μια μεγαλύτερη ακόμα κρίση και μεγαλύτερη ακόμα υπόγεια εξάρτηση των σχετικών «εταιρειών». Μέλλον για την ΕΡΤ χωρίς ένα τολμηρό γενικό σχέδιο για την επίγεια ψηφιακή τηλεόραση είναι δύσκολο να υπάρξει. Και χωρίς μια ΕΡΤ μπροστάρη στον τομέα αυτόν, το μέλλον των ΜΜΕ θα είναι ακόμα πιο σκοτεινό.

Αλλά αν κρίνω από την προκήρυξη για (προσωρινό!) πρόεδρο της ΕΡΤ, πέρα βρέχει.

πηγη ΒΗΜΑ