"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το τέλος των βρετανικών ψευδαισθήσεων

 

 

Του Σάιμον Νίξον

Ανεξάρτητου σχολιαστή και εκδότη του ενημερωτικού δελτίου Wealth of Nations στο Substack.

 

Οταν ένα drone χτύπησε τη βρετανική αεροπορική βάση στο Ακρωτήρι τα ξημερώματα της 2ας Μαρτίου ανέτρεψε ορισμένες από τις πιο αγαπημένες παραδοχές της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής. Εδώ και χρόνια η Βρετανία παρηγορεί τον εαυτό της με την ιδέα ότι, παρά την απώλεια της σχετικής παγκόσμιας ισχύος της, εξακολουθεί να «παίζει πάνω από την κατηγορία της» και ότι η «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ της δίνει έναν μοναδικό ρόλο στη διεθνή σκηνή – ενός κατώτερου, αλλά αναντικατάστατου εταίρου στην αντιμετώπιση των δυνάμεων του κακού και στη διατήρηση της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες.

Ομως, ο πόλεμος με το Ιράν αναγκάζει τη Βρετανία να αντιμετωπίσει ερωτήματα που για πολύ καιρό προτιμούσε να αγνοεί.

Το πρώτο αφορά τη σχέση με τις ΗΠΑ. Η αντίθεση με τον τελευταίο αμερικανικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο έντονη. Τότε, ο Τόνι Μπλερ συνεργάστηκε στενά με τον Τζορτζ Μπους, επινοώντας μια νομική κάλυψη για τον πόλεμο στο Ιράκ και πραγματοποιώντας μια παγκόσμια διπλωματική περιοδεία για να συγκεντρώσει υποστήριξη για την εισβολή. Ο Ντόναλντ Τραμπ, αντιθέτως, δεν έκανε καμιά προσπάθεια να δικαιολογήσει την επιχείρηση «Επική οργή» με όρους διεθνούς δικαίου, δεν συμβουλεύτηκε συμμάχους και δεν ζήτησε τη συμμετοχή κανενός. Το μόνο αίτημά του προς τη Βρετανία ήταν η χρήση των στρατιωτικών της βάσεων στην Κύπρο και στον Ινδικό Ωκεανό.

Οταν ο Κιρ Στάρμερ αρνήθηκε –με το σκεπτικό ότι η βρετανική κυβέρνηση θεωρούσε τον πόλεμο παράνομο και απερίσκεπτο–, άνοιξε το μεγαλύτερο διπλωματικό ρήγμα μεταξύ των δύο χωρών εδώ και δεκαετίες. Ο πόλεμος στο Ιράκ είχε καταλήξει να θεωρείται το αποκορύφωμα της «ειδικής σχέσης»· ο πόλεμος με το Ιράν, ίσως την έχει διαλύσει.

Δεν έχει σημασία ότι ο Στάρμερ έδωσε άδεια να χρησιμοποιηθούν αυτές οι βάσεις 24 ώρες αργότερα, έστω μόνο για αμυντικούς σκοπούς, αφότου βρετανικές εγκαταστάσεις δέχθηκαν επίθεση. Μέχρι τότε η ζημιά είχε γίνει.

 

Το δεύτερο ερώτημα αφορά τις ίδιες τις υπερπόντιες βάσεις της Βρετανίας. Στην Κύπρο είναι κατάλοιπο της αποικιακής εποχής, διατηρήθηκαν όταν το νησί απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1960, και έκτοτε παρείχαν ζωτικής σημασίας δικαιώματα χρήσης για αμερικανικές και συμμαχικές επιχειρήσεις σε ολόκληρη τη Μ. Ανατολή. Ωστόσο, η αδυναμία της Βρετανίας να τις υπερασπιστεί από ιρανικά drones αποκάλυψε πόσο βαθιά έχουν αποδυναμώσει τις ένοπλες δυνάμεις οι δεκαετίες υποεπένδυσης.

Χρειάστηκαν δύο εβδομάδες για να αποστείλει η Βρετανία ένα πολεμικό πλοίο στην Κύπρο, ενώ η Ελλάδα και η Γαλλία έστειλαν ναυτική υποστήριξη αμέσως. Το περιστατικό αναζωπύρωσε ερωτήματα στην Κύπρο σχετικά με το αν οι βρετανικές βάσεις θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Αντί να παρέχουν ασφάλεια, έκαναν την Κύπρο στόχο σε έναν πόλεμο στον οποίο δεν θέλει καμία εμπλοκή.

Το τρίτο ερώτημα είναι το πιο δύσκολο: Ποια συμπεράσματα πρέπει να βγάλει η Βρετανία;

Βραχυπρόθεσμα, η απάντηση φαίνεται να είναι κανένα. Η άμεση αντίδραση των πολιτικών αντιπάλων του Στάρμερ ήταν να τον κατηγορήσουν ότι δεν μπήκε στον πόλεμο του Τραμπ από την αρχή – μια θέση από την οποία έκτοτε έχουν υπαναχωρήσει, καθώς η σύγκρουση άρχισε να μοιάζει με φιάσκο και αποδείχθηκε βαθιά αντιδημοφιλής στους ψηφοφόρους.

Ωστόσο, τα τρωτά σημεία που αποκάλυψε ο πόλεμος με το Ιράν δεν μπορούν να αγνοούνται για πάντα. Η Βρετανία, δημοσιονομικά περιορισμένη και με βαρύ χρέος, μετά βίας μπορεί να υπερασπιστεί το ίδιο της το έδαφος, πόσο μάλλον να ασκήσει επιρροή σε όλη τη Μέση Ανατολή. Η χώρα που κάποτε ισχυριζόταν ότι «κυβερνά τα κύματα» δεν έχει σήμερα κανένα πλοίο σε περιπολία στον Κόλπο. Την ίδια στιγμή, η «ειδική σχέση» έχει μετατραπεί από τον Τραμπ σε εργαλείο εξαναγκασμού σε ζητήματα ενέργειας, εμπορίου και τεχνολογίας, ενώ η δέσμευση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και στην ευρωπαϊκή ασφάλεια τίθεται όλο και περισσότερο υπό αμφισβήτηση.

Η λογική οδηγεί προς μία κατεύθυνση: Η ασφάλεια και ακόμη και η κυριαρχία της Βρετανίας εξαρτώνται από…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Εσείς ξέρατε οτι "Ισλάμ βοήθησε στη δημιουργία μιας σύγχρονης Ευρώπης" και οτι "Το Ισλάμ μπορεί να μας διδάξει ένα τρόπο κατανόησης του κόσμου που ο Χριστιανισμός είχε χάσει." ??? Μάθετε μπαλίτσα από τον γαλαζοαίματο εθνικό κηφήνα της Μ Βρετανίας...

 

Διεθνών ισλαμοκαθαρματολάγνων πολιτικώς ορθά λοβοτομημένων χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Rule Britannia

 Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Τα τεκταινόμενα στο “Ηνωμένο Βασίλειο” αποτελούν πιλοτικό πρόγραμμα για την Ευρώπη και τον κόσμο.

 

Δεν εννοώ την ανακήρυξη σε ιππότη, με τον νέον έτος, του Sadiq Khan, Πακιστανού (και …ουτιδανού) Δήμαρχου Λονδίνου – άσχετα αν και αυτή στέλνει το μήνυμά της.
 

Εννοώ τις ενέργειες της βρετανικής δικαιοσύνης και αστυνομίας, όπως προβάλλουν από τα δυο βίντεο που βρήκα στο Twitter.
 

Παρακολουθώντας από κοντά τη δημόσια σκηνή της χώρας, όντας εδώ και μια δεκαετία φαν του Tommy Robinson, μπορώ να βεβαιώσω ότι τα εδώ περιγραφόμενα από τον Musk (κάτω), όχι απλώς ισχύουν, αλλά αποτελούν ήπια παρουσίαση.
 


Και εν τέλει, με όλα τα περίεργα που συνάδουν με τον CEO της Tesla, και όλη την καχυποψία που οφείλει να κινεί ο “πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο + δεξί χέρι του Πλανητάρχη”, καλό είναι να μην ακυρώνει κανείς τα θετικά του.
 

Μη ξεχνώντας...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Oι χρήσιμοι ηλίθιοι έπιασαν δουλειά

 Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Το μυαλό που κουβαλάει ο εικονιζόμενος είναι εύκολο να το διαπιστώσεις, κοιτώντας απλώς τη φάτσα του.
 

Τα εγγλεζάκια που τον ψήφισαν θα το διαπιστώσουν σύντομα και από κάτι άλλο: το νόμο περί βλασφημίας που ετοιμάζεται να επαναφέρει η ακροαριστερή κυβέρνησή του. Σκοπός του να ποινικοποιήσει την κριτική στο Ισλάμ, μετά τις πρόσφατες αναταραχές που πυροδοτήθηκαν από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και τον εξισλαμισμό του Ηνωμένου Βασιλείου. Προσπαθεί, μάλιστα να την συνδυάσει και με τον νόμο περί μίσους, για να μην τολμάς να πεις το παραμικρό εναντίον των μακελλάρηδων.

Η National Secular Society (NSS) προειδοποίησε ότι «η υιοθέτηση ενός ορισμού της ισλαμοφοβίας θα πυροδοτήσει, αντί να διαλύσει, τις εντάσεις και τον διχασμό της κοινότητας» και «υπονομεύει το δικαίωμα όσων καταπιέζονται από τη φονταμενταλιστική θρησκεία να μιλούν ανοιχτά, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών, των LGBT ατόμων και εκείνοι που έχουν διαφορετική θρησκεία και πεποιθήσεις». Η επιστολή της NSS προς την Angela Rayner, αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Κοινοτήτων και Τοπικής Αυτοδιοίκησης, προειδοποίησε επίσης ότι η υιοθέτηση του ορισμού θα «αυξήσει την πίεση» στην κυβέρνηση να υιοθετήσει και άλλους ορισμούς «θρησκευτικοφοβίας».

Όμως ο εκπρόσωπος του γραφείου του ευφυέστατου ακροαριστερού πρωθυπουργού επιβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση εξετάζει «προσεκτικά» το ζήτημα της δημιουργίας ενός «συγκεκριμένου ορισμού» της ισλαμοφοβίας και «συνεργάζεται με τους ενδιαφερόμενους» για το θέμα, όπως είχε εξαγγείλει προεκλογικώς, έχοντας δεσμευτεί «να ενισχύσει την προστασία των μουσουλμάνων παρακολουθώντας στενά το ισλαμοφοβικό μίσος». Το γιατί υπάρχει «ισλαμοφοβία», αλλά όχι «βουδιστοφοβία» ή «κομφουκιανισμοφοβία», το γιατί όλες οι τυφλές μαζικές δολοφονίες στην Ευρώπη διαπράχθηκαν από Ισλαμιστές και όχι από Ταοϊστές, είναι έννοιες πολύ δύσκολες για να τις επεξεργαστεί ο εγκέφαλος του ευφυέστατου ακροαριστερού.

«Υπάρχει δουλειά σε εξέλιξη και θα ενημερώσουμε σε εύθετο χρόνο», πρόσθεσε ο εκπρόσωπός του. Όμως, δουλειά έχει γίνει ήδη από μια διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή το 2019 (APPG), ορίζοντας την ισλαμοφοβία ως «ριζωμένη στον ρατσισμό» και «ένα είδος ρατσισμού που στοχεύει εκφράσεις του μουσουλμανισμού ή που γίνονται αντιληπτές ως εκφράσεις του μουσουλμανισμού». (“rooted in racism” and “a type of racism that targets expressions of Muslimness or perceived Muslimness.”)
  

Η κυβέρνηση των ακροαριστερών το πήγε παραπέρα: ως κόμμα υιοθέτησε επίσημα τον ορισμό της «ισλαμοφοβίας» στον κώδικα συμπεριφοράς του APPG, που σημαίνει ότι κανένας Εργατικός πολιτικός δεν τολμά να πει κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ισλαμοφοβικό από φόβο μήπως διαγραφεί. 

Κάποιοι, όπως ο Dr. Tim Dieppe, ισλαμολόγος κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: «Ο ορισμός είναι τόσο ασαφής που η υιοθέτησή του στη νομοθεσία θα εισαγάγει στην πραγματικότητα έναν κώδικα ισλαμικής βλασφημίας», προειδοποίησε. «Αυτό πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο. Εάν οι άνθρωποι δεν είναι πλέον ελεύθεροι να επικρίνουν τις ισλαμικές πεποιθήσεις και πρακτικές, τότε θα έχουμε χάσει τη χώρα από το Ισλάμ».
 

Σε μια αναλυτική διάλεξή του στην Ένωση Ελεύθερου Λόγου τον Μάρτιο, με τίτλο «Απαγόρευση της Ισλαμοφοβίας: Νόμος για τη Βλασφημία από την Πίσω πόρτα», ο Dieppe εξήγησε:
 

«Το Ισλάμ δεν είναι φυλή. Είναι θρησκεία. Άνθρωποι από κάθε είδους εθνοτική καταγωγή είναι μουσουλμάνοι. Οι μουσουλμάνοι δεν βλέπουν τον εαυτό τους σαν μια ξεχωριστή φυλή. Ακόμη κι αν το Ισλάμ ήταν μια «φυλετική» θρησκεία, περιορισμένη σε μια συγκεκριμένη εθνοτική ομάδα, η κριτική των πεποιθήσεων και των πρακτικών αυτής της θρησκείας θα πρέπει να επιτρέπεται σε μια ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία», 

 «Ο ορισμός της «ισλαμοφοβίας» ως ένας τύπος ρατσισμού είναι ξεκάθαρα μία προσπάθεια να στιγματιστεί οποιαδήποτε κριτική των ισλαμικών πεποιθήσεων ή πρακτικών ως ρατσιστική». Και το έκανε ακόμα πιο σαφές με ένα παράδειγμα που μάλλον δυσκολεύονται να κατανοήσουν ο ευφυέστατος ακροαριστερός πρωθυπουργός και η παρέα του: «το να ρίχνεις γροθιές σε έναν πιστό είναι έγκλημα. Το να συζητάς για τις πεποιθήσεις του ή να διαφωνείς με αυτές είναι δικαίωμα».
 

Όμως η προσπάθεια ποινικοποίησης της κριτικής στο Ισλάμ βρήκε στο Η.Β. αναπάντεχους υποστηρικτές.  

Ποιους νομίζετε; 

Την Καθολική Εκκλησία!  

Η Διάσκεψη των Καθολικών Επισκόπων Αγγλίας και Ουαλίας (CBCEW) εξισώνει την ισλαμοφοβία και τον ρατσισμό στις δημόσιες δηλώσεις τους. Το 2020, ο Επίσκοπος Paul McAleenan, ο επικεφαλής του τμήματος του CBCEW για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, εξέδωσε μια δήλωση καλώντας τους Καθολικούς στη Βρετανία «να αντιταχθούν στον ρατσισμό σε όλες του τις εκδηλώσεις». Ο McAleenan όρισε την «ισλαμοφοβία» ως μία από τις «διαφορετικές μορφές» ρατσισμού. Νωρίτερα, ο Επίσκοπος Τζον Άρνολντ της Επισκοπής του Σάλφορντ είπε ότι τα καθολικά σχολεία θα επιδιώξουν να καταπολεμήσουν την «ισλαμοφοβία» ως τρόπο να βοηθήσουν τους μουσουλμάνους να ενσωματωθούν στη βρετανική κοινωνία. Σε μια εργασία του με τίτλο «Μια Καθολική Προσέγγιση στην Ισλαμοφοβία», ο ιεραπόστολος Carl Chudy περιγράφει την ισλαμοφοβία ως έναν από τους «δυτικούς επιστημικούς ρατσισμούς».
 

Αλλά και ο Πάπας Φραγκίσκος είχε εμμέσως πλην σαφώς υποστηρίξει μια παρόμοια στάση ξεπλένοντας τους σφαγείς της επίθεσης στο σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση δημοσιογράφου ο Πάπας Φραγκίσκος είπε:

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: H Βρετανία έχει πέσει! Τί δεν καταλαβαίνεις?

By Tom Slater / Spiked-online.com

H Βρετανία έχει πέσει. Αυτή ήταν η αντίληψη για τη φλυαρία κατά της αφύπνισης τις τελευταίες 24 ώρες, καθώς η καταστολή του πρωθυπουργού Keir Starmer μετά τις ταραχές έχει πάρει οργουελική τροπή. Παράλληλα με το να καταδικάζει τους βίαιους ρατσιστές κακοποιούς στους δρόμους μας, μια κίνηση με την οποία κανένας λογικός άνθρωπος δεν έχει πρόβλημα, ο Starmer έχει επίσης εκπαιδεύσει την οργή του για την προφανή αιτία κάθε κοινωνικού ασθενούς, τουλάχιστον σύμφωνα με την άρχουσα τάξη μας: υπερβολική ελευθερία λόγου στα social media.

Όλη την εβδομάδα, η κυβέρνηση καλεί τις εταιρείες Big Tech, ιδιαίτερα την X του Elon Musk, να κάνουν περισσότερα για να καταπολεμήσουν την παραπληροφόρηση και το μίσος.

Δεδομένου ότι ο Μusk αρνήθηκε να παίξει μπάλα, επικρίνοντας τον Starmer με κατηγορίες για «αστυνόμευση δύο επιπέδων» και πυρετώδεις υποδείξεις ότι η Βρετανία βρίσκεται στα όρια του «εμφύλιου πολέμου», η κυβέρνηση αποφάσισε να κάνει η ίδια τη φίμωση. Χθες, είχαμε τον διευθυντή της εισαγγελίας Stephen Parkinson που μας είπε ότι ακόμα και ένα retweet θα μπορούσε να σας φέρει σε μια γκρι φόρμα φυλακής.
«Μπορεί να διαπράττετε έγκλημα εάν αναδημοσιεύσετε, επαναλάβετε ή ενισχύσετε ένα μήνυμα που είναι ψευδές, απειλητικό ή υποκινεί το φυλετικό / θρησκευτικό μίσος», είπε ο Parkinson  στο πρακτορείο ειδήσεων PA. «Σκέψου πριν δημοσιεύσεις», φώναξε ο λογαριασμός Gov.UK X χθες το βράδυ, υπενθυμίζοντας στους Βρετανούς ότι «το περιεχόμενο που υποκινεί τη βία ή το μίσος δεν είναι απλώς επιβλαβές – μπορεί να είναι παράνομο».

Η τελευταία ανάρτηση τράβηξε την προσοχή του Μusk ο οποίος την έκανε retweet στους εκατομμύρια followers του.  

Τώρα, οι αναφορές του Κυβερνήτη του Ηνωμένου Βασιλείου τον δείχνουν σαν τον καλοφτιαγμένο Βορειοκορεάτη δικτάτορα – ο Keir Jong-Un. Εκτιμώ την ανησυχία, παιδιά.  

Αλλά η πιο κοσμική αλήθεια είναι ότι η διολίσθηση του Ηνωμένου Βασιλείου στον woke authoritarianism- αυταρχισμό έχει λάβει χώρα επί δεκαετίες, όχι ημέρες – και η καταστολή της ομιλίας από τον Starmer δεν θα εκπλήσσει καθόλου όσους έχουν δώσει προσοχή.

Το σχεδόν 60χρονο πείραμα της Βρετανίας στη νομοθεσία για τη ρητορική μίσους είναι μια προειδοποίηση για τον κόσμο. Εισαγάγαμε για πρώτη φορά ένα αδίκημα της «υποκίνησης φυλετικού μίσους» το 1965, στον νόμο περί φυλετικών σχέσεων. Γρήγορα στο σήμερα και τώρα έχουμε νόμους κατά της «υποκίνησης σε θρησκευτικό μίσος», των «εξόχως προσβλητικών» διαδικτυακών επικοινωνιών και μιας αστυνομικής δύναμης που παρενοχλεί συστηματικά τις γυναίκες επειδή αποκαλούν άνδρες άντρες στο Διαδίκτυο. Οι αστυνομικοί έχουν επίσης καταγράψει αθόρυβα «περιστατικά μίσους χωρίς εγκλήματα» εναντίον ονομάτων πολιτών, όταν ο ενοχλητικός νόμος παρεμποδίζει τον αυταρχισμό τους.

Το αποτέλεσμα αυτού είναι μια κλίμακα αστυνόμευσης λόγου που σίγουρα δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία μας. Το 2017, μια έρευνα από τους The Times διαπίστωσε ότι εννέα άτομα την ημέρα συλλαμβάνονταν για «ανάρτηση υποτιθέμενων προσβλητικών μηνυμάτων στο διαδίκτυο» – με 3.395 να συλλαμβάνονται μόνο το 2016. Ακόμη και τότε, αυτή η έρευνα περιορίστηκε σε ένα νομοθετικό κομμάτι – τον νόμο περί επικοινωνιών – και ο πραγματικός αριθμός είναι σχεδόν σίγουρα υψηλότερος, κυρίως επειδή πολλές αστυνομικές δυνάμεις δεν απάντησαν στην έρευνα.

Ο Greg Lukianoff, πρόεδρος του εκτιμώμενου Ιδρύματος για τα Ατομικά Δικαιώματα και την Έκφραση της Αμερικής, υποστηρίζει ότι, με βάση αυτούς τους μερικούς αριθμούς και μόνο, η Βρετανία κλείνει άνετα περισσότερους ανθρώπους σήμερα για εγκλήματα λόγου από ό,τι η Αμερική κατά τη διάρκεια του πρώτου Red Scare.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το βρετανικό κράτος ενδιαφέρεται ολοένα και περισσότερο για πράγματα που λένε οι άνθρωποι ιδιωτικά. Υπήρξαν μερικές περιπτώσεις τώρα στις οποίες άνθρωποι στην Αγγλία έχουν καταδικαστεί για ρατσιστικές αναρτήσεις που έγιναν σε ιδιωτικές ομάδες WhatsApp. Στη Σκωτία, η μεγάλη, απαίσια καινοτομία του νόμου περί εγκλημάτων μίσους του Humza Yousaf είναι ότι παραιτείται από τη συνήθη άμυνα της κατοικίας – χαρακτηριστικό της υπάρχουσας νομοθεσίας για τη ρητορική μίσους που απαγορεύει τη σύλληψη λόγω ομιλίας που εκφωνείται στο σπίτι σας. Τώρα, οποιαδήποτε συνομιλία στο τραπέζι του σπιτιού στη Σκωτία θα μπορούσε να είναι σκηνή εγκλήματος.

Το ίδιο ισχύει και για την αστυνομική παραπληροφόρηση. Φυσικά παραπληροφόρηση υπάρχει. Το ερώτημα είναι ποιος θέλετε να ενεργήσει ως Υπουργείο Αλήθειας σας; 

Η Μεγάλη Τεχνολογία; Το κράτος;  

Κανένα από τα δύο δεν έχει ιδιαίτερα ενθαρρυντικό ιστορικό. Το 2020, η Silicon Valley κατέστειλε βάναυσα την ιστορία του φορητού υπολογιστή Hunter Biden, χαρακτηρίζοντάς την ρωσική παραπληροφόρηση, παρόλο που αργότερα αποδείχθηκε νόμιμη. Και αν αισθάνεστε άνετα με το κράτος να αποφασίζει τι είναι και τι δεν είναι αλήθεια, τότε, ας πούμε απλώς, είστε πολύ πιο εμπιστευτική ψυχή από τους περισσότερους. Θλιβερά, αυτό φαίνεται να είναι άλλο ένα νέο σύνορο στη βρετανική κρατική λογοκρισία. Ο νέος νόμος για την ασφάλεια στο Διαδίκτυο περιέχει ένα «αδίκημα ψευδούς επικοινωνίας».

Μια 55χρονη γυναίκα μόλις συνελήφθη στο Cheshire με την υποψία ότι διέπραξε αυτό το αδίκημα και ένα άλλο, για τον υποτιθέμενο ρόλο της στη διάδοση της φήμης ότι ο δολοφόνος του Southport ήταν μουσουλμάνος αιτών άσυλο. Όσο κι αν σιχαίνομαι αυτούς που διαδίδουν αυτόν τον ψευδή, εμπρηστικό ισχυρισμό, τέτοιες περιπτώσεις θα ανοίξουν το Κουτί της Πανδώρας όσον αφορά τη λογοκρισία.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2024, το να είσαι φυλακή επειδή λες πράγματα είναι...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μαχαιρώνοντας την αποχαυνωμένη Ευρώπη

 Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

 Γκουγκλάροντας "Axel Rudakubana”, το όνομα του σφαγέα του Σάουθπορτ, βρίσκεις τρία γκρουπ ειδήσεων. 

Το πρώτο είναι μόλις μετά το έγκλημα, μέχρις τις 2 Αυγούστου. Όλες οι αναφορές, με πανομοιότυπο τρόπο, περιγράφουν την επίθεση στη σχολή χορού, τονίζοντας ότι ο εισαγγελέας έδωσε εντολή της αποκάλυψης του ονόματος του δράστη, παρά το νεαρόν της ηλικίας του (ήταν 18 ετών παρά μία εβδομάδα), για να σταματήσει το "όργιο της παραπληροφόρησης" που "εκμεταλλεύτηκε η ακροδεξιά για να δημιουργήσει ταραχές".

Το τρίτο είναι πρόσφατο και αναφέρεται στην κηδεία της 9χρονης Alice da Silva Aguiar, που έγινε την Κυριακή, του ενός από τα τρία κορίτσια που δολοφονήθηκαν από τον Ρουντακουμπάνα. Και αυτές οι αναφορές έχουν "αντιακροδεξιό" μήνυμα: οι γονείς της, οι εκπρόσωποι των αρχών και οι εκατοντάδες πενθούντες που γέμισαν την καθολική εκκλησία του Αγίου Πατρικίου
"ζήτησαν να σταματήσει η αναταραχή που έχει συγκλονίσει τη Βρετανία από την επίθεση πριν από δύο εβδομάδες". Η αρχιφύλακας Serena Kennedy μετέφερε, υποτίθεται, το μήνυμα των γονιών ότι "κανείς δεν πρέπει να διαπράττει πράξεις βίας στο όνομα της κόρης τους". Και προσέθεσε, απευθυνόμενη στους τραγικούς γονείς: "Ελπίζω ότι όποιος συμμετείχε στις βίαιες ταραχές στους δρόμους μας, τις τελευταίες 13 ημέρες, θα σκύψει το κεφάλι του από ντροπή για τον πόνο που έχουν προκαλέσει στη θλιμμένη οικογένειά σας".

Τι προκάλεσε πόνο στους γονείς της Alice και, προφανώς, και των άλλων θυμάτων της επίθεσης; 

Οι ταραχές!

Αυτές περιγράφει και αναλύει με τα μελανότερα χρώματα το δεύτερο, ενδιάμεσο γκρουπ ειδήσεων, που καλύπτει το χρονικό κενό από τις 2 Αυγούστου μέχρι χθες: τις δημιούργησε η ακροδεξιά, εκμεταλλευόμενη ή/και διαδίδοντας ψευδή στοιχεία για την ταυτότητα του δράστη, με στόχο (έτσι γράφουν οι αναλυτές) να προκαλέσει αποσταθεροποίηση στη Γηραιά Αλβιόνα. Και για να αποσοβήσει τον κίνδυνο, ο πέλεκυς της δικαιοσύνης ήδη επέπεσε βαρύς επί των "αποσταθεροποιητών": οι δύο πρώτοι που οδηγήθηκαν στο δικαστήριο για υποκίνηση σε μίσος, επειδή έκαναν αναρτήσεις στα social media, είναι ήδη στη φυλακή. Περιμένουν τη σειρά τους εκατοντάδες άλλοι, κάποιοι γιατί κοινοποίησαν χιουμοριστικά μιμίδια με υποτιμητικά σχόλια για τους μετανάστες, όπως ο Richard Williams, 34 ετών, από το Buckley!

Το πογκρόμ ευλόγησε ο νέος πρωθυπουργός των Εργατικών, Κιρ Στάρμερ:
"Είτε εμπλέκεστε άμεσα είτε εξ αποστάσεως, είστε ένοχοι και θα οδηγηθείτε ενώπιον των δικαστηρίων". Έτσι, ο 28χρονος Jordan Parlour και ο 26χρονος Tyler Kay, καταδικάστηκαν σε 20 και 38 μήνες φυλάκιση αντίστοιχα, μόλις 2 μέρες μετά το… έγκλημά τους, επειδή καλούσαν σε επιθέσεις εναντίον ξενοδοχείων που φιλοξενούσαν αιτούντες άσυλο, μολονότι οι ίδιοι δεν συμμετείχαν σε ταραχές. Ο δικαστής Guy Kearl αναγνώρισε ότι ο Parlour δεν συμμετείχε στη βία, αλλά δικαιολόγησε την καταδίκη λέγοντας: "Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υποκινούσατε άλλους να το κάνουν, διαφορετικά γιατί να δημοσιεύσετε τα σχόλια;" Ο Tyler Kay είχε κάνει και άλλο "έγκλημα": σε μια άλλη ανάρτηση, διαμαρτυρόταν για τις δωρεάν παροχές του κράτους στους λαθρομετανάστες που προέρχονται από τους φόρους των σκληρά εργαζόμενων Βρετανών. Η δικαστής Adrienne Lucking τα βρήκε όλα αυτά "εντελώς αποκρουστικά" και τον ενημέρωσε ότι είχε μια "θεμελιωδώς ρατσιστική" νοοτροπία, προσθέτοντας: "Είμαι βέβαιη ότι όταν δημιουργούσες τις αναρτήσεις σκόπευες να προκαλέσεις ρατσιστικό μίσος".

Για να διεκπεραιωθούν σε χρόνο ρεκόρ αυτές οι δίκες, ο Keir Starmer διέταξε τα δικαστήρια να δουλεύουν όλο το 24ωρο! Περισσότερες από 900 συλλήψεις έχουν γίνει και πάνω από 450 άτομα κατηγορούνται για αδικήματα που σχετίζονται με τις ταραχές, αριθμοί που πρόκειται να αυξηθούν σε εθνικό επίπεδο. Όμως τα φρακαρισμένα δικαστήρια, οι υπερπλήρεις φυλακές και οι καταρρέουσες υποδομές απειλούν το σχέδιο του Στάρμερ να εφαρμόσει την ίδια τακτική που χρησιμοποίησε μετά από ένα άλλο κύμα ταραχών το 2011, όταν ήταν ο ανώτερος εισαγγελέας στη χώρα. Το σύστημα δικαιοσύνης του Ηνωμένου Βασιλείου παραπαίει. Τα ειρηνοδικεία, όπου διεκπεραιώνονται αυτές οι υποθέσεις, είχαν περισσότερες από 370.000 εκκρεμείς υποθέσεις στα τέλη του 2023. Ενώ ο φόρτος υποθέσεων στα Crown Courts, που αναλαμβάνουν τις πιο "σοβαρές" δίκες, ήταν στον αριθμό ρεκόρ των 67.573. Εβδομάδες πριν ξεκινήσουν οι ταραχές, ο Στάρμερ θρηνούσε για την "σοκαριστική" κατάσταση των φυλακών στο Ηνωμένο Βασίλειο στις οποίες στριμώχνονται περισσότεροι από 87.000 κρατούμενοι.

Βέβαια, εδώ και δεκαετίες, που οι ιμάμηδες, ντόπιοι και εισαγωγής, οργώνουν τη χώρα διαλαλώντας το μίσος τους για τις δυτικές αξίες, την πρόθεσή τους να ανατρέψουν τον δυτικό πολιτισμό και να επιβάλουν τη σαρία σε όλους, μουσουλμάνους και μη, και προσηλυτίζουν εκατοντάδες άτομα, κυρίως νέους με μεταναστευτικό υπόβαθρο, στο τζιχαντιστικό Ισλάμ, κανένας δικαστής δεν διέκρινε κάτι το επιλήψιμο και κανένας πρωθυπουργός δεν "έτριξε τα δόντια" του.  

Υλικό τζιχαντιστών, με αναλυτικές οδηγίες κατασκευής βομβών και βίντεο με εκτελέσεις απίστων από την δράση του ISIS, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και παίρνει περισσότερα κλικ στο Ηνωμένο Βασίλειο από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο ευρωπαϊκό έθνος. Αλλά ούτε αυτό θεωρείται ότι προκαλεί μίσος. Μπορεί ο άλλος να θέλει να φτιάξει βόμβες για το χόμπι του, βρε αδερφέ!  

Στις μουσουλμανικές γειτονιές του Λονδίνου, που το να κυκλοφορεί κάποιος με τη ματσέτα στο χέρι, είναι όπως κρατάνε αλλού τα κλειδιά του αυτοκινήτου, κανένας δεν παραπέμφθηκε σε δίκη, όπως έγινε με τον 37χρονο Daniel Robinson, από το Bolton, που συνελήφθη γιατί κρατώντας ένα σφυρί που είχε στο αυτοκίνητό του για επαγγελματικούς λόγους, βγήκε έξω να κυνηγήσει  κάποιους, που εν μέσω των ταραχών πετούσαν αντικείμενα σ΄ αυτό, τη στιγμή που είχε μαζί του τα δύο από τα τρία ανήλικα παιδιά του. Θα δικαστεί κι αυτός στις 2 Σεπτεμβρίου. Μέχρι τότε θα κυκλοφορεί με περιοριστικούς όρους.

Όλοι αυτοί ήταν "ακροδεξιοί". 

Για "ξεκάρφωμα", οι αστυνομικές δυνάμεις συνέλαβαν και μερικούς "δημοκράτες". Ο Sameer Ali, 21 ετών, και ο Adnan Ghafoor, 31 ετών, συνελήφθησαν όχι για σχόλια στο FB, αλλά για άγρια επίθεση με γροθιές, στην οποία το δικαστήριο αναγνώρισε ότι είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, εναντίον κάποιων διαδηλωτών κατά της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Οι ποινές τους: 20 μήνες ο πρώτος και 18 ο δεύτερος. Το να σχολιάζεις στο FB προφανώς είναι βαρύτερο έγκλημα!  

Συνελήφθη επίσης και ο (σκουρόχρωμος) 57χρονος δημοτικός σύμβουλος του Ντάρτφορντ, Ricky Jones, του κόμματος των Εργατικών, μετά από ομιλία του σε πλήθος, που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, στην οποία παρακινεί τους ακροατές του "να κόψουν το λαρύγγι όσων αντιδρούν στην μετανάστευση", κάνοντας και τη χαρακτηριστική χειρονομία. Ετέθη υπό κράτηση, αλλά δεν έχει δικαστεί ακόμα.

Όλα τα συστημικά μέσα εστίασαν στην "παραπληροφόρηση" που προκάλεσε τις ταραχές: διαδόθηκε ότι ο μαχαιροβγάλτης στη σχολή χορού λεγόταν Ali al-Shakati και είχε φτάσει στο Η.Β. πέρυσι, ζητώντας άσυλο. Αποκαλύφθηκε ότι λεγόταν Axel Rudakubana.  

Και λοιπόν; Έχει καμμιά σημασία το όνομα;  

Δεν είχε μπει στο Η.Β. πέρυσι, αλλά γεννήθηκε εκεί και πήρε βρετανική παιδεία.  

Αυτό είναι καλύτερο ή χειρότερο;  

Όταν μετά από 12 χρόνια μύησης στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, ένας 18χρονος με καταγωγή από τη Ρουάντα ορμάει και μαχαιρώνει όποιον βρει μπροστά του, αυτό ενισχύει ή αποδυναμώνει τη θεωρία της ενσωμάτωσης; 

Οι γείτονες περιγράφουν την οικογένειά του ως κλειστή, απομονωμένη, χωρίς πάρε-δώσε με τον υπόλοιπο κόσμο. Μα, ο μπαμπάς του ήταν Χριστιανός, υπογραμμίζουν εμφατικά τα ΜΜΕ, κάτι που αποφεύγουν να κάνουν με τους μουσουλμάνους μπαμπάδες άλλων δραστών τυφλών επιθέσεων.  

Ο ίδιος τι ήταν; Η μάνα του τι ήταν; Διότι μαθαίνουμε ότι ο δράστης ήταν πολύ προσκολλημένος σε εκείνη. Υπάρχει κάπου στο κάδρο το Ισλάμ; Ναι ή όχι; 

Προφανώς κάποιος που σκοτώνει άγνωστους, και μάλιστα μικρά παιδιά, έχει σοβαρά ψυχικά προβλήματα.

Ποιο όμως είναι το υπόβαθρό τους; Κοινωνικό; Θρησκευτικό; Φυλετικό; Σεξουαλικό;  

ΜΜΕ και Αστυνομία δεν κάνουν κουβέντα για το κίνητρο της επίθεσης. Μα, αυτό είναι που μας ενδιαφέρει! Δεν είναι δυνατόν μετά από τόσες ανακρίσεις να μην έχουν εξακριβώσει τίποτε! Το ότι το αποκρύπτουν είναι λογικό να γεννά δυσπιστία σε πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι ζουν κατά τύχη, επειδή ο εκάστοτε μαχαιροβγάλτης δεν χτύπησε στη γειτονιά τους. Δεν έχουν δικαίωμα οι πολίτες μιας χώρας, που έχει θρηνήσει τόσα θύματα από πολύνεκρες "τυφλές" τρομοκρατικές μουσουλμανικές επιθέσεις, να ξέρουν το κίνητρο κάθε νέας "τυφλής" δολοφονίας; 

Δεν είναι υποχρεωμένο το κράτος να τους ενημερώνει;

Θυμάστε τον 16χρονο Harry Pitman, που δεν πρόφτασε να ζήσει την αλλαγή του χρόνου, καθώς μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου στις 23:40 στις 31 Δεκεμβρίου πέρυσι στο Primrose Hill στο βόρειο Λονδίνο όπου είχε πάει για να παρακολουθήσει τα πυροτεχνήματα της Πρωτοχρονιάς;  

Στην περίπτωσή του δεν κυκλοφόρησαν fake news. Κι έτσι δεν μάθαμε ποτέ πώς λέγεται ο επίσης 16χρονος που συνελήφθη ως δράστης, ούτε ποιο ήταν το κίνητρό του. Το μόνο που ανακοίνωσε η Αστυνομία ήταν πως η δολοφονία ήταν αποτέλεσμα μιας "αυθόρμητης διαμάχης μεταξύ δύο ανθρώπων που δεν γνώριζαν ο ένας τον άλλον".


Σημαίνει κάτι αυτό; Ποιο ήταν το αντικείμενο της διαμάχης; 

Δεν είναι δυνατόν να μην το ξέρουν οι αστυνομικοί, καθώς ανέκριναν δεκάδες αυτόπτες (ο λόφος ήταν "τίγκα" σε κόσμο) και είδαν πολλά βίντεο από κινητά.  

Γιατί δεν λένε κάτι πιο συγκεκριμένο; 

Στην πρώτη δίκη που έγινε αρχές Απριλίου, ο κατηγορούμενος δήλωσε αθώος και σύμφωνα με το βρετανικό σύστημα, παραπέμπεται σε νέα δίκη διάρκειας έως και τεσσάρων εβδομάδων που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 2 Σεπτεμβρίου. Θα μάθουμε κάτι τότε; 

 Πολύ πιθανό όχι, καθώς ακόμα κι αν αποδειχθεί ένοχος, θα εξακολουθεί να είναι ανήλικος.

Ο φόνος του Χάρι ανέβασε τον αριθμό των εφήβων που σκοτώθηκαν στο Λονδίνο το 2023, στους 22. Δεν θα έπρεπε για κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις ο Βρετανός πολίτης, και ολόκληρος ο κόσμος, να ξέρει το κίνητρο;

Στη Βρετανία δημιουργούνται οι συνθήκες για να ξεσπάσει, ίσως πολύ νωρίτερα από ό,τι φανταζόμασταν, αυτό που έχω αποκαλέσει "ο πόλεμος της διπλανής πόρτας". Η πολιτική του κατευνασμού, που εμφανέστατα εφαρμόζουν οι βρετανικές κυβερνήσεις, φέρνει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Από τις 7 Ιουλίου του 2005, όταν τέσσερις νεαροί βρετανοί μουσουλμάνοι βομβιστές αυτοκτονίας σκότωσαν άλλους 52 ανθρώπους και τραυμάτισαν περισσότερους από 700, σε τρεις συρμούς του μετρό κι ένα λεωφορείο στο Λονδίνο, η απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι  μόνιμη και πανταχού παρούσα. Οι πλέον πολύνεκρες, οι επιθέσεις το 2017, στο Manchester Arena σε συναυλία της Ariana Grande, στη γέφυρα του Westminster και στη Γέφυρα του Λονδίνου, άφησαν 22, 5 και 8 νεκρούς αντίστοιχα. Ήταν τότε που το Ισλαμικό Κράτος ήταν στα "πάνω του" και πολλοί υποστηρικτές του στην Ευρώπη βιαζόντουσαν να μεταφέρουν τον πόλεμο και εδώ.  

Τώρα, που το ISIS έχει εκλείψει, εξέλιπε και η απειλή; 

Μόνο ανόητοι θα έβγαζαν αυτό το συμπέρασμα. Σε άρθρο μου του 2017 με τίτλο "Πλατεία Μωάμεθ, πρώην Τραφάλγκαρ" αναφέρομαι σε μελέτες που καταγράφουν τις αντιλήψεις των βρετανών μουσουλμάνων (και είναι λίγο – πολύ παρόμοιες με τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς όλης της Ευρώπης): Το 78% θεωρούν ότι η θρησκεία είναι πολύ σημαντική για αυτούς, που σημαίνει ότι αποδέχονται τις εντολές του Κορανίου χωρίς επιφυλάξεις. To 40% θέλουν η σαρία να εφαρμοστεί στο Η.Β. ως παράλληλο νομικό σύστημα, ενώ τo 28% θέλουν η Βρετανία να γίνει ενα Ισλαμικό Κράτος και η σαρία να επιβληθεί σε όλους, μουσουλμάνους και μη. To 9% ανήκουν στον σκληρό πυρήνα των ισλαμιστών και δηλώνουν ότι οι βομβιστές αυτοκτονίας είναι δικαιολογημένοι, ότι δεν θα κατέδιδαν ποτέ έναν τρομοκράτη στις αρχές, και ότι θεωρούν τη βία αποδεκτό τρόπο διάδοσης ή υπεράσπισης της θρησκείας τους. 

Το 2017 στο Η.Β. ζούσαν πάνω περίπου 3.200.000 μουσουλμάνοι, διπλάσιοι από το 2007. Σήμερα έχουν φτάσει τα 4 εκατομμύρια. Το 9% είναι 360.000 άτομα! 

Φαντάζεστε 360.000 δυνητικούς τρομοκράτες, βομβιστές αυτοκτονίας ή "απλώς" μαχαιροβγάλτες να κυκλοφορούν ανάμεσά σας; Να δημιουργούν δίκτυα, να οργανώνουν τρομοκρατικές ενέργειες, να διαδίδουν τον τζιχαντισμό; 

 Μολονότι υπάρχει ένα 22% εκκοσμικευμένων μουσουλμάνων, το 9% δίνει τον τόνο καθώς απειλεί τους μετριοπαθείς και τους δολοφονεί, όπως συνέβη το 2016 με τον Asad Shah, τον μουσουλμάνο μπακάλη στη Σκωτία που "βλασφήμησε" ευχόμενος καλό Πάσχα στους Χριστιανούς πελάτες του.

Υπό το κράτος του τρόμου, ολόκληρες γειτονιές και πόλεις ισλαμοποιούνται, λειτουργώντας πλέον ως περίπου αυτόνομες περιοχές με την ισλαμική αστυνομία ηθών να περιπολεί, και με τους γηγενείς να αισθάνονται παρείσακτοι στον τόπο τους και να αντιμετωπίζουν, επιπλέον, την απροκάλυπτη εχθρότητα των βρετανικών θεσμών, οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να περιορίσουν τις αντιδράσεις, καταστέλλουν βάναυσα κάθε φωνή που αντιτίθεται στο σενάριο της "ισλαμικής Βρετανίας". Ο μέσος Βρετανός, που εργάζεται σκληρά χρηματοδοτώντας το δίκτυο κοινωνικών παροχών, βλέπει οι φόροι του να κατευθύνονται σε πολιτικές υποδοχής και δήθεν ενσωμάτωσης ανθρώπων που δεν έχουν καμία διάθεση να αφομοιωθούν από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, αλλά και καμμία προθυμία για να εργαστούν! Κι αυτό δεν είναι μόνο βρετανικό φαινόμενο. Ως πού θα πάει;

Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει η εξέγερση. Οι πρόσφατες ταραχές στο Η.Β. είναι τα τροχιοδεικτικά. Και τότε, το πολεμικό μέτωπο δεν θα βρίσκεται στην Μάγχη, στη γραμμή Μαζινό ή στον Μάρνη αλλά στον 3ο όροφο μιας λαϊκής πολυκατοικίας στο Μπέρμιγχαμ. 

Παρόμοια μέτωπα θα έχουν ανοίξει σε κτήριο, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη. Η στρατιωτική υπεροχή της Δύσης, η σύγχρονη τεχνολογία θα ακυρωθεί. Ούτε βόμβες μπορούν να χρησιμοποιηθούν, ούτε αεροπλάνα, ούτε ακτίνες λέιζερ. Δεν θα ξέρεις ποιος επιτίθεται σε ποιον, μέχρι να δεις μπροστά σου τον στρατιώτη του Αλλάχ με τη ματσέτα. 

Η διαφορά είναι ότι εκείνος έχει εκπαιδευθεί να τη χρησιμοποιεί και εμψυχώνεται από την ιερή υπόσχεση πως όλος ο κόσμος θα γίνει δικός του. Κι αν πεθάνει, θα γλεντάει το ίδιο βράδυ με το ουράνιο χαρέμι του. Εσύ βλέπεις να σφάζουν κοτόπουλο και λιποθυμάς.

Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί αυτή η πανευρωπαϊκή αιματοχυσία, είναι...

 

Διεθνών χρήσιμων ηλιθίων και Δυτικής πολιτικώς ορθά λοβοτομημένης ισλαμο-αριστερο-καθαρματόπλητης κοινωνίας κωμωδία

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η δύναμη του δράματος

 Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η ιστορία του «σκανδάλου των ταχυδρομείων», όπως επικράτησε να λέγεται, είναι μια υπόθεση βρετανική, η οποία ωστόσο έχει μια πτυχή που μας αφορά όλους ή, εν πάση περιπτώσει, αφορά όσους ζούμε στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες της ασφυκτικής υπερπληροφόρησης και του μιντιακού περιβάλλοντος που δημιούργησε η νέα τεχνολογία.

Να την πιάσουμε λοιπόν από την αρχή.

Από την εποχή της Θάτσερ, αν θυμάμαι καλά, τα ταχυδρομεία στη Βρετανία έχουν κατά το ήμισυ ιδιωτικοποιηθεί.

Η υπηρεσία που συλλέγει και διανέμει αλληλογραφία και δέματα, με την ιστορική επωνυμία «Royal Mail», ανήκει πλέον σε ιδιώτες επενδυτές.

Ομως τα περίπου 11.500 ταχυδρομικά καταστήματα ανά την επικράτεια, με την επωνυμία «Post Office», εξακολουθούν να ανήκουν στο κράτος, με τη διαφορά ότι δεν λειτουργούν με δημοσίους υπαλλήλους, επειδή το βρετανικό κράτος εκχωρεί το «franchise» σε τοπικούς επιχειρηματίες. Οπως, δηλαδή, ένας ιδιώτης μπορεί να ανοίξει υποκατάστημα ενός σουπερμάρκετ, κατόπιν συμφωνίας με την αλυσίδα, παρομοίως και με τα ταχυδρομικά καταστήματα. Να σημειωθεί ότι μέσω αυτών των καταστημάτων καταβάλλονται κάθε μήνα στους δικαιούχους τους τα κάθε είδους κοινωνικά επιδόματα.

Επί πρωθυπουργίας Τζον Μέιτζορ, το 1995, το βρετανικό Δημόσιο συνήψε συμφωνία με μία θυγατρική της πολυεθνικής Fujitsu για την εγκατάσταση ηλεκτρονικού συστήματος διαχείρισης των επιδομάτων. Υποτίθεται ότι θα ήταν ασφαλέστερο από τη διαδικασία με τις επιταγές. Το λογισμικό όμως ήταν ελαττωματικό και, για να το πω όσο πιο απλά μπορώ, όταν το σύστημα μπερδευόταν, αντί να «κρασάρει», χρέωνε κατά βούληση πλασματικά ποσά. Ετσι, ένα ταχυδρομικό υποκατάστημα εμφανιζόταν να εισπράττει πολλαπλάσια ποσά από όσα στην πραγματικότητα κατέβαλλε ως επιδόματα.

Η δυσλειτουργία άρχισε να διαπιστώνεται το 1999 και, με την πάροδο του χρόνου, παρουσιάστηκε στο 10% περίπου των καταστημάτων. Ομως το «Post Office» (δημόσια εταιρεία, θυμίζω) το απέκρυψε και, αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα συνολικά, άρχισε τις δικαστικές διώξεις εις βάρος μεμονωμένων επιχειρηματιών που είχαν την ευθύνη λειτουργίας των καταστημάτων.

Για περισσότερα από 10 χρόνια, εκατοντάδες άνθρωποι σύρθηκαν στα δικαστήρια. Επτακόσιοι από αυτούς καταδικάστηκαν και κυριολεκτικά καταστράφηκαν. Τους επιβλήθηκαν πρόστιμα τα οποία τους διέλυσαν οικονομικά, εξοστρακίστηκαν από τις τοπικές κοινωνίες (δεν είναι μικρό πράγμα να κλέβεις το επίδομα του αδύναμου…), πολλοί χώρισαν και δύο αυτοκτόνησαν. Το εξοργιστικό, δε, είναι ότι στον καθένα από τους διωχθέντες η εταιρεία ισχυριζόταν ψευδώς ότι αποτελούσε μοναδική περίπτωση.

Η ιστορία αποκαλύφθηκε σταδιακά, χάρη στον αγώνα που ξεκίνησε ένα από τα θύματα της υπόθεσης, ονόματι Αλαν Μπέιτς. Αυτός κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω στους 500 ομοιοπαθείς και, με τα πολλά, πέτυχαν τη δικαίωσή τους από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας, που επιδίκασε στον καθένα τους περίπου 20.000 λίρες. Ομως και πάλι το σκάνδαλο καλύφθηκε, πνίγηκε στον ορυμαγδό των «ειδήσεων», χωρίς να δοθεί από την κοινή γνώμη η σημασία που του άξιζε και, επίσης, για τα θύματα που δεν συμμετείχαν στην ομαδική αγωγή κατά των Ταχυδρομείων δεν υπήρξε καμία δικαίωση. Μάλιστα η κυρία που ήταν επικεφαλής των Ταχυδρομείων όσο συνέβαιναν αυτά τα εξωφρενικά ανταμείφθηκε από το κράτος για τις υπηρεσίες της με τον τίτλο της «Dame» (το θηλυκό του «Sir»).

Ολα αυτά άλλαξαν απότομα φέτος τον Ιανουάριο.

Ξαφνικά, ένα σκάνδαλο δεκαετίας, που είχε αντιμετωπιστεί με σχετική αδιαφορία από το κοινό, έγινε θέμα συζήτησης των πάντων και αντικείμενο πύρινης αρθρογραφίας του Τύπου. Ετσι, η κυβέρνηση του Ρίσι Σούνακ υποχρεώνεται, επιτέλους, να αναζητήσει νομοθετική λύση για τη δικαίωση όλων των θυμάτων και την οικονομική αποζημίωσή τους, ενώ επίσης ξεκινά τη διαδικασία αφαίρεσης του τίτλου από την πρώην επικεφαλής των Ταχυδρομείων.

Πώς συνέβη η μεταστροφή και ξαφνικά αναδείχθηκε όλη η φρίκη του σκανδάλου;

Επειδή …

 

ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ ΣΒΗΝΟΥΝ: Το Λονδίνο του 1960 πριν γίνει ισλαμικό χαλιφάτο και χαβούζα μαχμουταράδων

 

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Φυλετικές ταραχές στην Μ. Βρετανία

 

Λειτουργικό το βίντεο του κυρίου Simple Man. Με την εξαίρεση των ανοήτων και ανησυχητικών που ακούγονται (12:30) περί καταγραφής / δημοσίευσης στοιχείων & πληροφοριών, δημιουργίας εγκληματολογικών patterns, ομάδων με υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας κοκ. Τα οποία δείχνουν ότι οι μέθοδοι καταστολής είναι παντού και πάντα ίδιες. Ανεξαρτήτως “ιδεολογίας” και “πλευράς της ιστορίας”.

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Το timing με τα τεκταινόμενα στη Μ. Ανατολή είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον. 

Θα είναι ακόμα περισσότερο αν, όπως δείχνει πιθανό, η φωτιά μεταφερθεί επί ηπειρωτικού ευρωπαϊκού εδάφους. 

Οι απόψεις μας για το θέμα είναι χρόνια γνωστές :  

     

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Βρετανία στα πρόθυρα κατάρρευσης


ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ για να καταλάβετε καλύτερα ΑΠΟ ΤΙ ΓΛΥΤΩΣΑΜΕ  με τους ημίτρελους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητους κατσαπλιάδες που μας κυβερνούσαν...

 Του ΡΩΜΑΝΟΥ ΓΕΡΟΔΗΜΟΥ

Το φθινόπωρο είναι η πιο ωραία εποχή στην Αγγλία
. Ο καιρός, που παραμένει λίγο-πολύ ο ίδιος όλον τον χρόνο, επιτέλους συντονίζεται με το κλίμα των ημερών. Έξω έχει όσο κρύο χρειάζεται για να νιώσεις ότι πλησιάζουν Χριστούγεννα. Τα καφετιά και χρυσαφί φύλλα των δέντρων είναι απλωμένα στα πεζοδρόμια, μουλιασμένα από το συνεχές ψιλόβροχο. Το φως της μέρας (ούτως ή άλλως ασθενικό αυτή την εποχή) πέφτει πολύ νωρίς. Στις δύο-δυόμισι το μεσημέρι είναι σούρουπο. Στις τέσσερις βαθύ σκοτάδι. Στην εξοχή και στα προάστια μυρίζει το ξύλο απ’ τα τζάκια. Στο ραδιόφωνο, στις εκκλησίες και στις αίθουσες συναυλιών όπως το Barbican καιτο Wigmore Hall, χορωδίες και ορχηστρικά σύνολα υφαίνουν μία ζεστή κουβέρτα με τους πλούσιους, μελωδικούς ήχους της μπαρόκ μουσικής. Η τηλεόραση και τα περιοδικά σφύζουν από διαφημίσεις για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Το κλίμα επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται∙ το πώς περνάνε τον ελεύθερο χρόνο τους∙ το πώς και τι καταναλώνουν∙ ακόμη και το πώς αναπτύσσουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους.  

Το κρύο και το σκοτάδι αναγκάζουν τον άνθρωπο να αποσυρθεί από τον δημόσιο χώρο και να αναζητήσει την ψυχαγωγία, τη διάδραση, την απόδραση και την εκτόνωση σε άλλους κόσμους, κόσμους του μυαλού και της φαντασίας: στο διάβασμα, στις πλατφόρμες της τηλεόρασης, στα ψώνια μέσω διαδικτύου, στα videogames, στις εφαρμογές των κινητών. Τα τελευταία χρόνια στη Βρετανία είναι της μόδας η σκανδιναβική έννοια και πρακτική του hygge (χιούγκα) – η αίσθηση του να βρίσκεσαι σε ένα ζεστό, οικείο περιβάλλον στο οποίο απολαμβάνεις τις μικρές χαρές της ζωής: το ζεστό γλυκό κρασί των Χριστουγέννων, ένα αρωματικό κερί, ένα επιτραπέζιο ή μια ταινία στην τηλεόραση.

Η Αγγλία το φθινόπωρο μοιάζει με έναν τόπο ειδυλλιακό. Αν όμως κάποιος ξύσει λίγο τη χρυσόσκονη των στολιδιών, αν χρειαστεί να χρησιμοποιήσει κάποια δημόσια υπηρεσία, να κάνει τη δουλειά του ή έστω να ζήσει τη ζωή του, θα διαπιστώσει ότι κάτω από τη λάμψη επικρατεί σήψη.  

Η χώρα διέρχεται τη χειρότερη κρίση της από τη δεκαετία του 1970.

 Η Βρετανία μετά το Μπρέξιτ κοντεύει να μετατραπεί σε μία τριτοκοσμική χώρα με την ποιότητα ζωής να φθίνει πλέον ραγδαία και σε καθημερινή βάση.

Σταχυολογώντας ελάχιστα ενδεικτικά δεδομένα και παραδείγματα από πρόσφατες έρευνες και δημοσιεύματα του Τύπου:

Νεανική βία Σχεδόν οι μισοί Βρετανοί έφηβοι έχουν υπάρξει θύμα ή μάρτυρας βίαιου εγκλήματος την τελευταία χρονιά. Οι μισοί έφηβοι στο Λονδίνο υφίστανται βία στην καθημερινή ζωή τους. Ένας στους πέντε (19%) παραδέχτηκε ότι οι ίδιοι άσκησαν βία (και με όπλα) μέσα στους τελευταίους 12 μήνες. Λιγότεροι από τους μισούς νιώθουν ασφαλείς στους δρόμους και τα πάρκα. Δύο στους τρεις έχουν αλλάξει τη συμπεριφορά τους για να προστατέψουν τον εαυτό τους.

Πρόνοια Ο τομέας της κοινωνικής πρόνοιας στη Βρετανία (δηλαδή γηροκομεία, ιδρύματα μακροπρόθεσμης φροντίδας ασθενών και βοήθεια στο σπίτι) «έχει καταρρεύσει» σύμφωνα με τον αρμόδιο κρατικό φορέα (Care Quality Commission). Από τον Μάρτιο του 2021 μέχρι τον Αύγουστο του 2022, 366 γηροκομεία και άλλες εστίες φροντίδας έκλεισαν. Με κύριο λόγο το Μπρέξιτ, 50.000 εργαζόμενοι (κοινωνικοί λειτουργοί, νοσοκόμοι, μάγειρες, εργαζόμενοι στην καθαριότητα κ.λπ. πολλοί εκ των οποίων ήταν πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης) έφυγαν μέσα σε ένα χρόνο, με αποτέλεσμα μία στις πέντε κλίνες να παραμένει κενή λόγω έλλειψης προσωπικού.  Και κάπως έτσι ξεκινάει το ντόμινο: λόγω της κρίσης στην πρόνοια, 13.600 κρεβάτια σε αγγλικά νοσοκομεία (δηλαδή το 10%) τα καταλαμβάνουν ασθενείς που δεν χρειάζεται να βρίσκονται στο νοσοκομείο.

Νοσοκομεία & Εφημερίες Συνέπεια αυτού –όπως και της μαζικής αποχώρησης νοσηλευτικού προσωπικού λόγω του Μπρέξιτ αλλά και του burnout γιατρών και νοσοκόμων λόγω της πανδημίας– είναι ότι οι εφημερίες των νοσοκομείων (Accident&Emergency) ουσιαστικά έχουν καταρρεύσει. Ο στόχος του Βρετανικού ΕΣΥ είναι το 95% των ασθενών που φτάνουν στα επείγοντα να έχουν δει γιατρό μέσα σε τέσσερις ώρες. Ωστόσο, η κατάσταση είναι στο χειρότερο σημείο όλων των εποχών με σχεδόν όλα τα νοσοκομεία της χώρας να βρίσκονται πολύ μακριά απ’ τον στόχο αυτό. Τον Οκτώβριο 550.000 ασθενείς περίμεναν σε επείγοντα Βρετανικών νοσοκομείων για πάνω από τέσσερις ώρες, ενώ δεκάδες χιλιάδες περίμεναν πάνω από 12 ώρες στους διαδρόμους για να μπουν σε κρεβάτι αφού τους είχε εξετάσει ο γιατρός των επειγόντων. Πλέον 20.000 ασθενείς κάθε μέρα περιμένουν πάνω από τέσσερις ώρες για να τους δει γιατρός στα επείγοντα.

Ασθενοφόρα Θα περίμενε κανείς ότι ένα έμφραγμα ή ένα εγκεφαλικό επεισόδιο θα αντιμετωπίζονταν ως επείγοντα από το σύστημα υγείας. Ωστόσο τέτοια περιστατικά εμπίπτουν στην Κατηγορία 2 και άρα ο στόχος είναι η άφιξη ασθενοφόρου μέσα σε 18 λεπτά από το τηλεφώνημα στο 999. Στην Κατηγορία 1 εμπίπτουν μόνο περιπτώσεις που ουσιαστικά έχει σταματήσει ο καρδιακός παλμός ή η αναπνοή. Ο στόχος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι τα 8 λεπτά. Αυτή είναι η θεωρία. Στην πράξη η Υπηρεσία Ασθενοφόρων βρίσκεται σε «τήξη» (meltdown) σύμφωνα με τους ίδιους τους ιθύνοντες του ΕΣΥ. Κάποιοι ασθενείς περιμένουν μέχρι και 52 λεπτά για να πάρουν απάντηση απ’ το 999 (σε 3,7 εκατομμύρια κλήσεις πήρε πάνω από 7 λεπτά να σηκώσουν το τηλέφωνο), ενώ ασθενείς με εγκεφαλικά και εμφράγματα περιμένουν κατά μέσο όρο 50 λεπτά για ένα ασθενοφόρο. Το σύστημα αδυνατεί πλήρως να ανταπεξέλθει σε μία στις τέσσερις κλήσεις.

Τα ίδια τα στελέχη των νοσοκομείων μιλάνε για καθημερινές ουρές δεκάδων ασθενοφόρων που περιμένουν έξω από τα νοσοκομεία για να παραδώσουν ασθενείς που βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση ώστε να φύγουν να πάνε στην επόμενη κλίση. Πολλές φορές η αναμονή των ασθενοφόρων έξω από τις εντατικές ξεπερνάει τη διάρκεια της βάρδιας του προσωπικού τους. Οι εφημερίδες κάθε μέρα είναι γεμάτες με περιστατικά ασθενών που πέθαναν επειδή το ασθενοφόρο άργησε ή δεν ήρθε ποτέ. Τέσσερις χιλιάδες ασθενείς κάθε μήνα πεθαίνουν ή υφίστανται σοβαρή σωματική βλάβη λόγω καθυστερήσεων στα ασθενοφόρα.

Καρκινοπαθείς Οι καρκινοπαθείς στη Βρετανία αντιμετωπίζουν εγκληματικές καθυστερήσεις στην έναρξη ή συνέχιση της θεραπείας τους με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις ο καρκίνος να εξαπλώνεται σε σημείο που να είναι αδύνατο να θεραπευτεί. Ο στόχος της κυβέρνησης για την έναρξη θεραπείας για καρκίνο είναι 62 ημέρες από τη διάγνωση (κάτι που από μόνο του είναι βαθιά προβληματικό). Αυτή είναι η θεωρία. Στην πράξη τα νοσοκομεία δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε καν σε αυτόν τον στόχο με αποτέλεσμα 62.000 καρκινοπαθείς να περιμένουν άνω των 62 ημέρων. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Βρετανίας είναι στην 33η θέση από τις 41 χώρες του ΟΟΣΑ, με χώρες όπως η Βουλγαρία, η Βραζιλία και η Νότιος Αφρική να έχουν καλύτερες επιδόσεις στη φροντίδα των καρκινοπαθών.

Πάνω από επτά εκατομμύρια Βρετανοί – πάνω από ένας στους 10 – περιμένουν υπομονετικά να τους καλέσει κάποια στιγμή το νοσοκομείο για μια εγχείρηση ρουτίνας (π.χ. ισχίο, καταρράκτης κλπ) ενώ πάνω από 400.000 περιμένουν πάνω από έναν ολόκληρο χρόνο.

Οι επιπτώσεις της κρίσης αυτής στην ψυχική και σωματική υγεία του νοσηλευτικού προσωπικού αγγίζουν τα όρια επιδημίας: σε ένα μόνο νοσοκομειακό ίδρυμα της νότιας Αγγλίας σημειώθηκαν 11 αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού μέσα στα τελευταία τρία χρόνια.

Φαρμακεία & Φάρμακα Λόγω της έλλειψης προσωπικού (και σε αυτόν τον τομέα λόγω Μπρέξιτ), ένα τρίτο των φαρμακείων στην Αγγλία αναγκάστηκαν να κλείσουν κάποια στιγμή την περασμένη χρονιά, με αποτέλεσμα χιλιάδες συνταγές να παραμείνουν εκκρεμείς, ενώ χιλιάδες ασθενείς που θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν στο τοπικό τους φαρμακείο αναγκάζονται να πάνε στα επείγοντα των νοσοκομείων, επιτείνοντας την κρίση και εκεί. Ελλείψεις παρατηρούνται και σε φάρμακα και πρώτες ύλες λόγω τόσο του Μπρέξιτ, όσο και της κρίσης στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.

Απεργίες Μέσα σε αυτό το κλίμα, η χώρα μαστίζεται εδώ και μήνες από συνεχείς απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα ταχυδρομεία, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια. Οι απεργίες στα τρένα, τα λεωφορεία και το μετρό έχουν κυριολεκτικά τσακίσει το δίκτυο συγκοινωνιών με αποτέλεσμα να ακυρώνονται ή να καθυστερούν πολλά δρομολόγια ακόμη και τις μέρες που δεν υπάρχει απεργία.

Πληθωρισμός & Βιοτικό επίπεδο Η Βρετανία έχει πληθωρισμό...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Βρετανία φέτος

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η Βρετανία είναι μια πλούσια χώρα με φτωχούς πολίτες:
το 60% των οικογενειών εισπράττει κάποιο επίδομα.  

Αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι εκατομμύρια άνθρωποι αδρανούν ψευτοζώντας με κρατική ελεημοσύνη· σημαίνει ότι οι μισθοί είναι υπερβολικά χαμηλοί σχετικά με το επίπεδο ζωής (9,5 λίρες την ώρα είναι ημερομίσθιο πείνας), ότι τα ενοίκια είναι εξωφρενικά, ότι το φορολογικό σύστημα χρειάζεται μεταρρύθμιση κι ότι είναι απαραίτητη κάποια ανακατανομή του πλούτου.  

Το σύστημα των τάξεων στη Βρετανία δεν έχει εξελιχθεί όπως στην ηπειρωτική Ευρώπη· οι ανισότητες είναι αναχρονιστικές τόσο από την άποψη της ποιότητας, του life style κατά κάποιον τρόπο, όσο και από την άποψη των οικονομικών μεγεθών. Ανέκαθεν, στη Βρετανία, ένα μέρος της working class είχε μορφή κοινωνικού περιθωρίου· κάτι που φαίνεται ότι συμβαίνει όλο και περισσότερο.Προστίθεται η δυσλειτουργία των κοινωνικών υπηρεσιών, των σχολείων (που ξεμένουν από χρηματοδότηση), του συστήματος περίθαλψης (ιδιαίτερα καταρρέει η οδοντιατρική φροντίδα) λες και γίνεται προσπάθεια να αποτύχουν όλες αυτές οι δομές ώστε να πάψουν να τις υπερασπίζονται οι Βρετανοί και να δεχθούν ιδιωτικοποιήσεις.Με λίγα λόγια, υπάρχει ένας ολιγαρχικός πειρασμός τον οποίον ενσαρκώνει και ο Rishi Sunak, ο τελευταίος εκπρόσωπος των Συντηρητικών, που κάθεται σε μια οικογενειακή περιουσία 730 εκατομμυρίων λιρών.

Η Λις Τρας υποσχέθηκε να μειώσει τους φόρους και να κυβερνήσει ως Συντηρητική· σαν τη Μάργκαρετ Θάτσερ ας πούμε. Αλλά η Τρας δεν ήταν ποτέ σταθερή στις απόψεις της όπως ήταν η Θάτσερ: αντιτέθηκε στο Brexit με το σύνθημα «Η Βρετανία ισχυρότερη μέσα στην Ευρώπη», ύστερα όμως το αποδέχτηκε ενθουσιωδώς· παρότι θέλησε να παίξει τη Σιδηρά Κυρία εκπόνησε πρόγραμμα επιδομάτων· ανακοίνωσε πως θα έπαιρνε αντιδημοφιλείς αποφάσεις και πως θα τις τηρούσε ό,τι κι αν συνέβαινε, πλην όμως υποχώρησε μπροστά στον σκληρό πυρήνα των Τόρυς και στην πίεση του δρόμου.Το πακέτο ενεργειακής στήριξης που πρότεινε σταθεροποιούσε την τιμή της μονάδας για δύο χρόνια· ταυτοχρόνως, μείωσε τους φόρους ενώ είναι σαφές ότι στη Βρετανία οι φόροι για το υψηλότερο δεκατημόριο πρέπει να αυξηθούν.Εξάλλου, είναι επικίνδυνο να μειώνεις τους φόρους χωρίς να βρίσκεις πηγές χρηματοδότησης του κενού που θα δημιουργηθεί — και εκτός από επικίνδυνο, είναι στοιχειώδες. 

Στο μεταξύ, οι ελευθεριακοί πιστεύουν ακόμα ότι μια κοινωνία μπορεί να προχωρήσει με απόλυτη ελευθερία στις δραστηριότητες του κεφαλαίου: αν και η ελευθεριακή τακτική έχει δοκιμαστεί αυξάνοντας τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, καταστρέφοντας τις μικρές, δημιουργώντας υποπρολεταριάτο, πολλοί στο Συντηρητικό κόμμα μιλούν ακόμα με όρους του Φρίντριχ Χάγιεκ.

Οι Τόρυς συμπεριφέρονται σαν τους πανικόβλητους Ρομάνοφ όταν οι μπολσεβίκοι εισέβαλλαν στα Χειμερινά Ανάκτορα. Η κοινωνική τάξη που εκπροσωπούν έχει πολλά να χάσει και φοβάται μήπως τα χάσει: οι ορδές των φτωχών και των αμόρφωτων —η παιδεία κοστίζει ακριβά στη Βρετανία— καραδοκούν· θέλουν να τους κλέψουν τα οικογενειακά τιμαλφή· τα ασημένια μαχαιροπήρουνα.  

Υπάρχουν πράγματι μερικές τέτοιες βρετανικές ιδιαιτερότητες: η πρώτη είναι αυτή η κομματική ταξικότητα· οι Τόρυς προωθούν τα οικονομικά και πολιτιστικά συμφέροντα μιας παραδοσιακά «άρχουσας τάξης», ενώ τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κόμματα της δεξιάς και της κεντροδεξιάς απευθύνονται σε ποικιλία κοινωνικών στρωμάτων — επιπλέον, η λεγόμενη «λαϊκιστική» δεξιά απευθύνεται στους φτωχούς και στους λιγότερο μορφωμένους.  

Δεν είναι αυτή η περίπτωση των Βρετανών Συντηρητικών, αν και βεβαίως τα όρια του κοινού τους τροποποιούνται, εξού και η νίκη ή η ήττα τους στις εκλογές. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό των Τόρυς είναι το ότι τα οικολογικά ζητήματα —ιδιαίτερα η κλιματική αλλαγή— δεν περιλαμβάνονται στις προτεραιότητές τους· είναι μοιρασμένοι ανάμεσα στα οικονομικά συμφέροντα και στον περιβαλλοντικό τους αντίκτυπο: για παράδειγμα, η Λιζ Τρας ήρε την απαγόρευση της υδραυλικής ρωγμάτωσης για να την επαναφέρει ο Sunak.

Η οικονομική κατάσταση είναι σταθερά δύσκολη εξαιτίας του χάσματος μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων, όχι εξαιτίας της χαμηλής παραγωγικότητας και της ανεργίας. Αν και ο ρυθμός του πληθωρισμού έφτασε το 8,8%, η ανεργία παραμένει χαμηλή· ακόμα και το αμφίβολο trickle down, η ιδέα ότι η αύξηση του πλούτου για τους πλουσιότερους στάζει προς τους φτωχότερους, μπορεί να φέρει κάποια αποτελέσματα —αλλά όχι μόνη της και όχι για πολύ καιρό. Είναι μύθος το ότι οι χαμηλότεροι φόροι και η κατάργηση των κανονιστικών ρυθμίσεων που περιορίζουν τα κέρδη οδηγούν σε χαμηλότερες τιμές και περισσότερες θέσεις εργασίας. Τα think tanks τα οποία επιμένουν σε περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις και φορολογικές απαλλαγές με σκοπό την ενθάρρυνση της καινοτομίας και των επενδύσεων προσπαθούν να εφαρμόσουν τη θεωρία ότι ο πλούτος που δημιουργείται βελτιώνει τη ζωή όλων· αλλά αυτό δεν ισχύει: έχει δοκιμαστεί πολλές φορές —η ρηγκανομική είναι ένα παράδειγμα— με πολύ δυσάρεστες συνέπειες για τουλάχιστον το ένα τέταρτο των πολιτών. Οι μικρότεροι φορολογικοί συντελεστές έχουν νόημα μόνο αν συνοδεύονται από αύξηση των μισθών και μόνο αν δεν συνοδεύονται από περικοπές των δημοσίων δαπανών: ο τερματισμός των επιδοτήσεων είναι βεβαίως επιθυμητός αλλά, όπως είπα, οφείλεται κυρίως στο ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν πληρώνει σωστά τους εργαζομένους.

Η οικονομική πολιτική του Ρόναλντ Ρέιγκαν, η οποία αποτελεί πρότυπο για τους ελευθεριακούς, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επιτυχημένη για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα: ο Ρέιγκαν επανεξελέγη τον Νοέμβριο του 1984 και ο αντιπρόεδρός του, Τζορτζ Χ. Β. Μπους, έγινε πρόεδρος το 1988. Ωστόσο, όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη, ήταν μια αποτυχία: ενώ ο Ρέιγκαν είχε υποσχεθεί να μειώσει τις ομοσπονδιακές κυβερνητικές δαπάνες, στην πραγματικότητα αύξησε το εθνικό χρέος των Ηνωμένων Πολιτειών κατά 186%· από 907 δισεκατομμύρια δολάρια σε 2,6 τρισεκατομμύρια.Και παρόλο που η αμερικανική οικονομία αναπτύχθηκε κατά την προεδρία του περίπου κατά 3,49% ετησίως, η επίδοση ήταν χειρότερη από εκείνη άλλων προεδριών: επί Ρούσβελτ ήταν 9,3%, επί Κένεντι 4,4%, επί Τζόνσον 5,3%, επί Κλίντον 3,9%. Οπωσδήποτε, παίζει πάντοτε ρόλο η διεθνής συγκυρία και μια σειρά άλλοι παράγοντες. Ένας από τους συμβούλους του Ρέιγκαν, ο Ντέιβιντ Στόκμαν, περιέγραψε αργότερα την «επανάσταση του Ρέιγκαν» ως «ριζοσπαστική, ασύνετη και αλαζονική» προσθέτοντας ότι η πολιτική του απέτυχε επειδή οι μειώσεις δαπανών που απαιτούνταν για να αναπληρωθούν οι φορολογικές περικοπές απεδείχθησαν μεγαλύτερες και σκληρότερες από ό,τι πίστευαν οι σύμβουλοί του. Απαιτούσαν ολομέτωπη επίθεση στο αμερικανικό κράτος προνοίας η οποία θα άφηνε πάνω από 50 εκ. ανθρώπους χωρίς εκπαίδευση και περίθαλψη, ενώ ταυτοχρόνως θα οδηγούσε —και οδήγησε— σε τρέλες όπως η ιδιωτικοποίηση του σωφρονιστικού συστήματος.  

Κάτι παρόμοιο ισχύει για τη Βρετανία: η Μάργκαρετ Θάτσερ άφησε εποχή διότι είχε το θάρρος της γνώμης της —αυτό πρέπει να της το αναγνωρίσουν όλοι— στην πράξη όμως δεν κατάφερε τίποτα σε ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης.

Όλες οι έρευνες που έγιναν από το 1965 έως το 2015 σε 18 πλούσιες χώρες γύρω από τον αντίκτυπο της μείωσης των φόρων για τους πιο εύπορους δείχνουν ότι δεν έχει αντίκτυπο στις επιδόσεις ανάπτυξης ή στα επίπεδα απασχόλησης, αλλά ότι οδηγεί σε μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα. Όσο για μείωση του εταιρικού φόρου, ίσως βελτιώνει τις ιδιωτικές επιχειρηματικές επενδύσεις αλλά δεν επηρεάζει εντέλει την ανάπτυξη σε εθνικό επίπεδο: μετά τη μείωση του φόρου από 30% το 2007 σε 19% το 2019, το Ηνωμένο Βασίλειο έχει το χαμηλότερο ποσοστό ιδιωτικών επενδύσεων, ως ποσοστό του ΑΕΠ, από όλες τις οικονομίες της G7. Με βάση την απλή λογική, ακόμα και το αμερικανικό εκλογικό σώμα επιθυμεί μια μέτρια σοσιαλδημοκρατία που να προστατεύει τους πολίτες από τις πιο τραχιές γωνίες του καπιταλισμού: απλώς, στις ΗΠΑ, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούνε το συνθετικό «σοσιαλ» —αντιθέτως, στη Βρετανία, ακόμα και ένα μέρος των ψηφοφόρων του Συντηρητικού κόμματος πιστεύει ότι η κυβέρνηση πρέπει να αυξήσει τους φόρους και να δαπανά περισσότερα για την υγεία και την εκπαίδευση· ίσως ακόμα και για τα κοινωνικά επιδόματα ώστε να μην εξαθλιώνονται οι πιο εύθραυστες κοινωνικές ομάδες.

Φτάνω στο ζήτημα του «Brexit» το οποίο πρέπει να αποδοθεί στην αντίληψη ότι τα οφέλη του ελεύθερου εμπορίου δεν επαρκούσαν για να αντισταθμίσουν το κόστος της ελεύθερης μετανάστευσης. 

Το δημοψήφισμα ζήτησε το Συντηρητικό Κόμμα επισημαίνοντας το πρόβλημα της ελεύθερης κυκλοφορίας μεταναστών και προσφύγων —αλλά, αντί να ληφθούν μέτρα γι’ αυτό το πρόβλημα, η Βρετανία μπήκε σε ένα blame game: oι μικρές επιχειρήσεις ήταν απογοητευμένες από τα τέλη της ΕΕ·μερικοί πίστευαν ότι η έξοδος από την ΕΕ θα δημιουργούσε θέσεις εργασίας· το Κόμμα της Ανεξαρτησίας έπεισε πολλούς ότι η χώρα τους πλήρωνε στην ΕΕ περισσότερα από όσα της αντιστοιχούσαν.  

Η αποχώρηση από την ΕΕ ήταν περίπλοκη και το βρετανικό Κοινοβούλιο παρέμεινε διχασμένο μέχρι τον Ιανουάριο του 2020, όταν οι διατάξεις της συμφωνίας πήραν την απαραίτητη νομοθετική συγκατάθεση. Στη θέση των συμφωνιών χώρας-μέλους, υπεγράφη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας η οποία δεν καλύπτει την εξωτερική πολιτική και την άμυνα όπως συνέβαινε πριν από το Brexit. Αν και η Bρετανία δεν συμμετέχει πια στην τελωνειακή ένωσηκαι στην ενιαία αγορά της ΕΕ, η εμπορική συμφωνία επιτρέπει μηδενικούς δασμούς και μηδενικές ποσοστώσεις σε εμπορεύματα που συμμορφώνονται με τους κανόνες προέλευσης. 

Όπως θα περίμενε κανείς, το Brexit δημιούργησε πίεση στις σχέσεις της Βόρειας Ιρλανδίας, που είναι κομμάτι της Βρετανίας, με τη γειτονική Δημοκρατία της Ιρλανδίας, που είναι μέλος της ΕΕ. Η καινούργια συμφωνία επιτρέπει στη Βόρεια Ιρλανδία να υιοθετήσει τους τελωνειακούς κανόνες της ΕΕ, ώστε να μην υπάρχουν σκληρά σύνορα μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών. Αντιθέτως, υπάρχει τελωνειακό και ρυθμιστικό σύνορο μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας στη Θάλασσα της Ιρλανδίας. Όσο για την ελεύθερη κυκλοφορία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της ΕΕ έχει τερματιστεί:οι Ευρωπαίοι πολίτες που ζουν ήδη στο βρετανικό έδαφος πρέπει να διαθέτουν έγγραφα παραμονής και οι ταξιδιώτες πρέπει να επιδεικνύουν διαβατήρια. Για τους ταξιδιώτες επαγγελματίες υπάρχουν πρόσθετες απαιτήσεις: αν δραστηριοποιούνται σε μια χώρα της ΕΕ, μπορεί να χρειαστεί να ιδρύσουν μια τοπική θυγατρική στη Βρετανία. Πολλοί τομείς, όπως οι τηλεπικοινωνίες και οι ηλεκτρονικές υπηρεσίες, φορολογούνται. Τέλος, το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να καταβάλει «λογαριασμό διαζυγίου» περίπου 34 δισεκατομμυρίων λιρών μέχρι το 2064 για να εκπληρώσει τυχόν εναπομείνασες οικονομικές δεσμεύσεις που ανέλαβε ενώ ήταν μέλος της ΕΕ.

 Τα γράφω αυτά για να τονίσω ότι το Brexit υπήρξε μια βαριά και ανθυγιεινή εργασία για όλους τους εμπλεκόμενους. Και ότι έγινε για το τίποτα.

Προς το παρόν η βρετανική οικονομία έχει επιβραδυνθεί και πολλές επιχειρήσεις έχουν μεταφέρει την έδρα τους στην ΕΕ. Αλλά αυτό μπορεί να διορθωθεί: το μεγαλύτερο μειονέκτημα του Brexit είναι...