ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γιατί η ελληνική εμπλοκή στο Σαχέλ είναι βέβαιη

 Από Militaire News

Οι Γάλλοι υποστήριξαν ότι δεν θα χρειαστεί να αναπτυχθούν ελληνικές δυνάμεις στο Σαχέλ. Ωστόσο στο κείμενο της ελληνογαλλικής συμφωνίας υπάρχει σαφής πρόβλεψη.

Ο Στέλιος Φενέκος πρόεδρος της Κοινωνίας Αξιών εξηγεί σε κείμενο του πως και που θα εμπλακούμε :


ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΠΙΘΑΝΗ (ΒΕΒΑΙΗ ΚΑΤ’ ΕΜΕ) ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΜΠΛΟΚΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΑΧΕΛ

Όπως πάντα εμείς στην «κοινωνία αξιών» λειτουργούμε προνοητικά. Για αυτό στις αναλύσεις μας έγκαιρα είχαμε επισημάνει:

α) Την αναγκαιότητα της στρατηγικής σημασίας με την Γαλλία,
β) Την μεταστροφή της Αμερικανικής πολιτικής στο ζήτημα της Γαλλίας και των φρεγατών (γιατί οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη την Γαλλία ως στρατηγικό σύμμαχο στην προσπάθεια περιορισμού της Κινεζικής επέκτασης- άρθρο 12 της συμφωνίας: Θα δίνεται επίσης έμφαση στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα),
γ) Όπως επίσης και εκτιμήσεις για τις αναμενόμενες Τουρκικές αντιδράσεις που επιβεβαιώνονται προς το παρόν.

Γι’ αυτό εξετάσαμε την Γαλλική πολιτική στην περιοχή Σαχέλ, που όπως εκτιμάμε θα εμπλακούμε ευρύτερα με δυνάμεις μας στην διεθνή δύναμη και στο επιτελείο που προετοιμάζουν οι Γάλλοι (πριν την αποχώρηση μέσα στο 2022 των 2.000 στρατιωτών ειδικών δυνάμεων από το σύνολο των 5.100 της δύναμης που βρίσκεται εκεί), για να αντιμετωπίσουν τους αντάρτες του ISIS, υπό τους περιορισμούς βέβαια που εύλογα αναδύθηκαν μετά την εσπευσμένη αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, ως ένα στρατηγικό ανάλογο από το οποίο πρέπει να διδαχθούμε.

ΣΗΜ: Άρθρο 18 (ι) της συμφωνίας: «Συμμετοχή σε κοινές αναπτύξεις δυνάμεων ή αναπτύξεις σε θέατρα επιχειρήσεων προς υποστήριξη κοινών συμφερόντων, όπως, για παράδειγμα, τις υπό γαλλική διοίκηση επιχειρήσεις στο Σαχέλ.»

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΣΑΧΕΛ

Όπως ανακοίνωσε  ο Μακρόν, η στρατιωτική δύναμη της Γαλλίας που δρα στην άνυδρη και ασταθή περιοχή Σαχέλ, (εκτείνεται νότια της ερήμου της Σαχάρας και περιλαμβάνει 5 χώρες- Μάλι, Τσαντ, Νίγηρα, Μπουρκίνα Φάσο και Μαυριτανία), στο πλαίσιο της επιχείρησης Barkhane εναντίον του ISIS, και στην οποία συμμετέχουν πάνω από 5.100 στρατιώτες, θα τελειώσει την αποστολή της το πρώτο τρίμηνο του 2022.

Η Γαλλία ως πρώην αποικιακή δύναμη στην περιοχή, έστειλε στρατεύματα στο Μάλι το 2013, στο πλαίσιο της επιχείρησης Serval, για να σταματήσουν την προέλαση των τζιχαντιστών στο Μάλι, εξαναγκάζοντάς τους να καταφύγουν στο βορρά του Μάλι.

Η επιχείρηση Serval αντικαταστάθηκε αργότερα από την επιχείρηση Barkhane και επεκτάθηκε και με άλλες χώρες, για να βοηθήσουν στη σταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής του Sahel αποτρέποντας την δημιουργία Χαλιφάτου από τους τζιχαντιστές του ISIS που κατέφυγαν και ενισχύθηκαν εκεί.

Ο Μακρόν προσπαθούσε να πείσει τους συμμάχους στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ να επωμιστούν το βάρος της αντιτρομοκρατικής μάχης στο Σαχέλ και έπρεπε να γίνει η δολοφονία του ηγέτη του Τσαντ, συμμάχου του Παρισιού, και δύο πραξικοπήματα μέσα σε ένα χρόνο στο Μάλι, για να γίνει αντιληπτή η απειλή για την ειρήνη στην περιοχη, και η συνεχιζόμενη πολιτική αστάθεια.

Τον Δεκέμβριο του 2019, 13 Γάλλοι στρατιώτες και πολλοί άμαχοι σκοτώθηκαν από τρομοκρατική επίθεση στο Μάλι, κατά τη διάρκεια τελετής στο Hotel National des Invalides.

Οι ισλαμιστές μαχητές, συνεχίζουν τις καταστροφικές επιθέσεις εναντίον των στρατιωτικών και όλο και περισσότερο κατά αμάχων. Εκατοντάδες νεκροί πολίτες και στρατιώτες υπήρξαν από τον Ιανουάριο, σε μια σειρά σφαγών και επιθέσεων σε χωριά, στα σύνορα του Νίγηρα, της Μπουρκίνα Φάσο και του Μάλι.

Ενώ οι κυβερνήσεις των χωρών στην περιοχή Σαχέλ αγκάλιασαν τη στρατιωτική βοήθεια της Γαλλίας, αντιλαμβανόμενοι την σημασία της παρουσίας τους, εν τούτοις από πολλούς η παρουσία τους θεωρήθηκε ως απομεινάρι της Γαλλικής αποικιοκρατίας, και η Γαλλική μονάδα αντιμετώπισε αντιδράσεις από ντόπιους.

«Θα θέσουμε τέλος στην επιχείρηση Barkhane το πρώτο τρίμηνο του 2022 με τακτικό τρόπο», δήλωσε ο Μακρόν (μετά τα διδάγματα που πήρε από την χαοτική αποχώρηση των Αμερικανικών και των συμμαχικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν). «Δεν εγκαταλείπουμε τους Αφρικανούς εταίρους και θα συνεχίσουμε να πολεμάμε τις ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος» ξεκαθάρισε.

Η Γαλλική δύναμη της επιχείρησης Barkhane θα κλείσει τις βάσεις της στο Τιμπουκτού, Τεσσαλίτ και Κιντάλ στο βόρειο Μάλι τους επόμενους έξι μήνες.

Αυτή η μείωση των δυνάμεων όμως δεν σημαίνει και την πλήρη απόσυρση από την περιοχή. Η παρουσία της Γαλλίας στην περιοχή Σαχέλ θα συνεχισθεί με 3.000 στρατιώτες, ως μέρος της λεγόμενης διεθνούς ομάδας εργασίας Takuba στην οποία οι Γάλλοι στρατιώτες θα αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά». Έχει μάλιστα αρχίσει να αναθεωρεί τα επιχειρησιακά της σχέδια, για να επικεντρωθεί ιδιαίτερα στην ασταθή συνοριακή περιοχή όπου συναντώνται το Μάλι, η Μπουρκίνα Φάσο και ο Νίγηρας.

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

Αν και υπάρχουν πολλές έντονες διαφορές μεταξύ του πολέμου της Αμερικής στο Αφγανιστάν και της Γαλλίας στο Σαχέλ – από το μέγεθος και τη φύση τους έως τους στόχους τους εναντίον των τζιχαντιστων – υπάρχουν επίσης και πολλές ομοιότητες.

α) Και οι δύο επιχειρήσεις περιλαμβάνουν/περιελάμβαναν πολυετή ξένη στρατιωτική συμμετοχή, σε χώρες με αδύναμες και ασταθείς κυβερνήσεις.
 

β) Και οι δύο επιχειρήσεις έχουν/είχαν να διαχειριστούν την κούραση των στρατευμάτων, τα θύματα ανάμεσά τους και ανάμεσα στους πολίτες που συνεργάζονται μαζί τους και προστατεύουν, και την μειωμένη υποστήριξη από την χώρα τους.
 

γ) Και οι δύο πολέμησαν/πολεμούν κατά των φανατικών ισλαμιστικών ομάδων, οι οποίοι διατείνονται (και το υποστηρίζουν) ότι έχουν την υπομονή να περιμένουν, μέχρι να φθαρεί ο αντίπαλος ηθικά και πνευματικά, να κουραστεί και να καταναλώσει τεράστιους πόρους (υλικούς και ανθρώπινους), γεγονός που θα τον αναγκάσει να αποσυρθεί από τις περισσότερες περιοχές και τελικά αργά ή γρήγορα θα κυριαρχήσουν σε αυτές, καλύπτοντας το κενό εξουσίας που θα δημιουργηθεί.

ΔΙΔΑΓΜΑ: Όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές στην σύγχρονη εποχή, οι αόριστες στρατιωτικές αποστολές που υπακούουν σε ακόμη πιο ασαφή πολιτικό σκοπό, που δεν έχουν συγκεκριμένο και περιορισμένο στόχο αλλά συνεχώς διευρυνόμενο και ασαφή ως προς το αντικείμενο προσπάθειας, δεν είναι βιώσιμες, όταν μάλιστα επεκτείνονται επί μακρόν.

Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, η Γαλλία προς το παρόν δεν έχει καμία πρόθεση να αποσυρθεί πλήρως από το Σαχέλ. Οι εικόνες χάους και αγωνίας στο αεροδρόμιο της Καμπούλ είναι όμως κάτι που προβλημάτισε τους Γάλλους αξιωματούχους και τους έκανε να σκεφτούν τις συνθήκες υπό τις οποίες πρόκειται να φύγουν.

Εκτιμώ ότι με βάση τα μαθήματα αυτά, μετά την αύξηση των θυμάτων, την εξασθένιση της υποστήριξης της επιχείρησης στο εσωτερικό, την εξάπλωση της εξέγερσης και την αύξηση του αντιγαλλικού αισθήματος σε ορισμένα έθνη της περιοχής Σαχέλ, η ανανεωμένη αποστολή της Γαλλίας θέτει πλέον πιο σαφείς και περιορισμένους στόχους:

α) την αντιτρομοκρατική δράση

β) την ενίσχυση της κυβέρνησης και των τοπικών δυνάμεων για να οργανωθούν, και να εκπαιδευτούν για να αντιμετωπίσουν την τρομοκρατική απειλή

γ) οπωσδήποτε όχι τον έλεγχο και την κατοχή μεγάλων εκτάσεων,

δ) και οπωσδήποτε όχι το ουτοπικό μακροχρόνιο και κοστοβόρο Nation Building.

Η Γαλλία επισης βασίζεται στην συμμετοχή της ΕΕ αλλά και του NATO στην πολυεθνική δύναμη Takuba, που δρα υπό την ηγεσία της Γαλλίας και συνδράμει την Γαλλία στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας στο Μάλι. Η Task Force Takuba είναι μια ευρωπαϊκή στρατιωτική δύναμη, με συμμετοχή από 8 ευρωπαϊκές χώρες και από τις χώρες της Σαχέλ (G5), η οποία βοηθά τις ένοπλες δυνάμεις του Μαλί στον αγώνα τους κατά της τρομοκρατίας.

Αναπτύχθηκε το καλοκαίρι του 2020, και αποτελείται κυρίως από δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων με υψηλό επίπεδο αυτονομίας και σε συντονισμό με άλλες διεθνείς αποστολες στην περιοχη, της αποστολής του ΟΗΕ για την Σταθεροποίηση στο Μάλι (MINUSMA), καθώς και τις αποστολές της ΕΕ EUTM Mali , EUCAP Sahel Mali και EUCAP Sahel Niger.

Η Ελλάδα ήδη έχει υποσχεθεί ότι θα συμμετέχει στην επιχείρηση Takuba, πολύ πριν υπογραφεί η πρόσφατη Ελληνογαλλική στρατηγική συμφωνία

Η Takuba συνεργάζεται επίσης στενά με τον Barkhane και τις τοπικές δυνάμεις του G5-Sahel. Η Takuba Force (TF) ήδη έλαβε μέρος στο ” Operation Solstice “, από κοινού με γαλλικές και νιγηριανές δυνάμεις, εναντίον του ISIS στην Ευρύτερη Σαχαρα, όπου 6 τζιχαντιστές σκοτώθηκαν και άλλοι 2 αιχμαλωτίστηκαν.

α) UN/MINUSMA: Ξεκίνησε τον Απριλιο 2013 με το ψήφισμα 2100 του ΣΑ/ΟΗΕ για τη σταθεροποίηση της χώρας, μετά την εξέγερση των Τουαρέγκ το 2012 . Αναπτύχθηκε επίσημα την 1η Ιουλίου και έγινε η πιο επικίνδυνη ειρηνευτική αποστολή του ΟΗΕ, με 209 κυανόκρανους να έχουν σκοτωθεί από μια δύναμη 15.200 κυανόκρανων.

β) EUTM Mali (ξεκίνησε το 2013) : Ήδη 22 μέλη της ΕΕ (Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχία, Εσθονία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία, Ισπανία, Σουηδία) και 3 χώρες εκτός ΕΕ (Γεωργία, Μολδαβία, Μαυροβούνιο) συμμετέχουν στην αποστολή και έχουν στείλει στρατιώτες στην Δημοκρατία του Μάλι.

γ) Το EUCAP Sahel Mali ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2015, μετά από πρόσκληση της κυβέρνησης του Μάλι ως βασικό συστατικό της περιφερειακή στρατηγικής της ΕΕ για την ασφάλεια και την ανάπτυξη στο Sahel. Η δύναμη αποτελείται από136 Ευρωπαίους και 53 από το Μάλι.

δ) Το EUCAP Sahel Niger: Από την ίδρυσή της το 2012 (με 120 Ευρωπαίους), η αποστολή έχει εντολή να εκπαιδεύσει και να συμβουλεύσει τις δυνάμεις εσωτερικής ασφάλειας της Νιγηρίας, ιδίως την Police Nationale, και το Garde Nationale, με έμφαση στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος.,

ε) ΝΑΤΟ/NSPO: O Οργανισμός Υποστήριξης και Προμηθειών του ΝΑΤΟ (NSPO) υπέγραψε τεχνική συμφωνία -πλαίσιο με το Υπουργείο Ενόπλων Δυνάμεων της Γαλλιας για την παροχή υπηρεσιών στο Μάλι, και υποστήριξη της Task Force Takuba. Η παροχή υποστήριξης στο στρατόπεδο στη Μενάκα, στο ανατολικό Μάλι, περιλαμβάνει υπηρεσίες προμήθειας τροφίμων και υπηρεσίες βάσεως, υπηρεσίες μηχανικού, συντήρηση υποδομών, προμήθεια καυσίμων και ενδο-θεατρικές αεροπορικές και χερσαίες μεταφορές.

Επίσης για να ξεπεραστούν τυχόν αντιρρήσεις της ΕΕ είτε καθυστερήσεις στην λήψη αποφάσεων και στην συμμετοχή, θα υπάρξει αξιοποίηση της European Intervention Initiative (EI2), που βρίσκεται εκτός του συστήματος λήψης αποφάσεων της ΕΕ και μπορεί να ξεπεράσει καθυστερήσεις και αδυναμίες αποφάσεων (μετέχουν 9 χώρες της ΕΕ και 2 του ΝΑΤΟ) και στην οποία έχει δεσμευτεί να συμμετέχει και η Ελλάδα με την συμφωνία :

Άρθρο 18 (ιδ) της συμφωνίας: “Αμοιβαία υποστήριξη αναφορικά με τη συμμετοχή σε πολυεθνικές αμυντικές δομές, όπως για παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Επέμβασης (ΕΙΕ).».

ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΝουΔοΓαλαζαίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Παλινωδίες Κούλη με ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ στα ελληνοτουρκικά

Γράφει ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΦΕΝΕΚΟΣ
Υποναύαρχος ε.α
Πρόεδρος Κοινωνίας Αξιών

 

ΜΕ ΣΤΡΟΦΗ 360 ΜΟΙΡΩΝ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΑΜΕ ΣΤΗΝ “κ. ΕΛΕΝΗ”

Τελικά δεν είναι μόνο ο κ. Τσίπρας που κάνει στροφές 360 μοιρών αλλά και ο κ. Μητσοτάκης επίσης.

Πριν ακριβώς ένα χρόνο, τα ΜΜΕ βοούσαν όταν έγινε μυστική συνάντηση με τον Καλίν την κ. Σουρανή και τον Γερμανό σύμβουλο της Μέρκελ Γιαν Χακέρ στο Βερολίνο, και όλοι καυτηρίαζαν την απαξίωση του Υπουργείου εξωτερικών, την μη συμμετοχή και αδρανοποίηση του κ. Δένδια (είχε καυτηριάσει και ο ίδιος τον ρόλο της) και τον εξωθεσμικό και αδιαφανή τρόπο που διαχειριζόταν τις εθνικές υποθέσεις ο πρωθυπουργός με την μυστικοσύμβουλό του.

Και αναγκάστηκε ο κ. Μητσοτάκης πολύ σωστά, να ακυρώσει τις εξωθεσμικές αυτές επαφές, να δώσει τον πρώτο λόγο στο Υπουργείο Εξωτερικών και να αναλάβει με μεγάλη επιτυχία ο κ. Δένδιας όχι μόνο την διεθνοποίηση των προβλημάτων μας με την Τουρκία, αλλά να θέσει και νομικές βάσεις στα επιχειρήματα μας με τις συμφωνίες με την Αίγυπτο και την Ιταλία (παρά τις αιτιάσεις για την μειωμένη επήρεια, απέτρεψε τον κίνδυνο να δούμε ΤουρκοΑιγυπτιακό μνημόνιο), να αποτρέψει την Αίγυπτο από το να επιβεβαιώσει τις θέσεις της Τουρκίας με τις έρευνες στις μη οριοθετημένες περιοχές, να αναγκάσει τον κ. Μητσοτάκη να επεκτείνει την χωρική μας θάλασσα τουλάχιστον στο Ιόνιο και μέχρι το Ταίναρο, να επιμένει ότι πρέπει να επεκτείνουμε και μέχρι ανατολικά της Κρήτης, να μιλάει για γραμμές βάσεως (ακόμη περιμένουμε όμως να τα δούμε), να επιτυγχάνει την συμφωνία με την Αλβανία για να πάμε στην Χάγη, να θέτει σε σωστή βάση τις απαντήσεις επί των διεκδικήσεων της Τουρκίας δημόσια (προκαλούμενος και αναγκαζόμενος να απαντήσει με τον τρόπο αυτό – ο πρωθυπουργός έσπευσε άμεσα να καπελώσει αυτήν την πρωτοβουλία Δένδια), και να επιτυγχάνει να δημιουργήσει ευρείες συμμαχίες και ερείσματα στην Ανατολική Μεσόγειο, βελτιώνοντας έτσι την «Διευρυμένη Αποτροπή» της χώρας.
 

Στη συνέχεια κάναμε αγώνα για να μπεί σαφής ρήτρα στα κοινά ανακοινωθέντα του Συμβουλίου κορυφής της ΕΕ για τις παραβιάσεις και την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας και να τονισθεί ότι συζητάμε μόνο για δύο θέματα – ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα όπως επιβεβαιώνει ο κ. Δένδιας και όχι για το σύνολο των θαλασσίων ζωνών όπως προσπαθεί να μας πείσει σε όλες τις αποστροφές του λόγου του ο κ. πρωθυπουργός.

Και καταλήξαμε με δικές του πομφόλυγες (όπως αποδεικνύεται στην πράξη) ότι οι διερευνητικές έχουν ένα και μόνο σκοπό, να καθορίσουν την ατζέντα και μετά από αυτό θα αρχίσουν οι οιεσδήποτε άλλες διμερείς επαφές.

Αντ’ αυτού οι διερευνητικές απαξιώθηκαν πλέον αφού έχουν ξεκινήσει συζητήσεις διμερείς σε όλα τα επίπεδα χωρίς ατζέντα και χωρίς η ΕΕ πλέον να περιλαμβάνει στην ατζέντα της Ελληνοτουρκικά ζητήματα (παρά τα λόγια υποστήριξης που ζητιανεύουμε και προβάλλουμε διθυραμβικά από κάθε επίτροπο, εκπρόσωπο, γραφειοκράτη και μη των Βρυξελλών).

 Και σήμερα καταλήξαμε πάλι από εκεί που ξεκινήσαμε: Οι συζητήσεις να γίνονται κρυφά μεταξύ Σουρανή και Καλίν και όλοι οι άλλοι να ψάχνονται για το πως θα συμπεριφερθούν και τι οδηγίες θα πάρουν μετά τα όσα θα μεταφέρει η κ. Ελένη!!!

Καταλήξαμε, με πλήρη απαξία του Υπουργού Εξωτερικών και όλων των άλλων θεσμικών λειτουργών που έχουν αναλάβει τις συζητήσεις (προσωπικά είχα καυτηριάσει και την εξωθεσμική εκπροσώπηση της χώρα στις διερευνητικές επαφές), στο ίδιο σημείο εκκίνησης πριν ένα ακριβώς χρόνο:

Να νομίζουν ότι...

 

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μια θεσμική απάντηση στον κ. Πολάκη

Γράφει ο Στέλιος Φενέκος 

Υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού ε.α., πρόεδρος της Κοινωνίας Αξιών και υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι.

 

Η προσέγγιση του ζητήματος της αναπηρίας, χαρακτηρίζεται από διαρκή εξέλιξη. Οι σύγχρονες αντιλήψεις για την αναπηρία και η αποτύπωσή τους σε θεσμούς, συνιστούν ισχυρό πλαίσιο αναφοράς για τη χάραξη μίας αποτελεσματικής πολιτικής για την «κοινωνία αξιών».

 

Το ιατρικό-ατομικό μοντέλο, που περιοριζόταν σε ιατρικές παρεμβάσεις με σκοπό τη θεραπεία και την αποκατάσταση, με τη δημιουργία παράλληλων δομών που απευθυνόταν αποκλειστικά στα άτομα με αναπηρία, οδήγησε στην απομόνωση των ΑμεΑ από την υπόλοιπη κοινωνία, υποθάλποντας τον κίνδυνο του κοινωνικού αποκλεισμού και της ιδρυματοποίησης.

 

Αντίθετα το κοινωνικό μοντέλο, όπου η αναπηρία δεν θεωρείται χαρακτηριστικό του ατόμου, αλλά αποτέλεσμα του πλέγματος των σχέσεων του με το περιβάλλον, βασίζεται στην αντίληψη ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ΑμεΑ δεν πρέπει να θεωρούνται αποτέλεσμα των ατομικών λειτουργικών περιορισμών τους, αλλά συνέπεια των ατελειών της κοινωνίας, οι οποίες ορθώνουν εμπόδια στην ικανοποίηση των αναγκών των ατόμων αυτών.

 

Η οπτική του κοινωνικού μοντέλου μετατοπίζει την έμφαση από το άτομο στο ευρύτερο κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Επίσης εισάγει τη διάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότιμης μεταχείρισης σε αντιδιαστολή με αντιλήψεις «φιλανθρωπίας», οίκτου, ελεημοσύνης κ.λ.π.
 

Απώτερος σκοπός είναι η κοινωνική ένταξη των ΑμεΑ σε αντιδιαστολή με την ενσωμάτωσή τους (μονομερή προσαρμογή) στο υφιστάμενο κοινωνικό περιβάλλον.

 

Παρόλο που σε διεθνές επίπεδο έχει προσδιοριστεί ένα θεσμικό πλαίσιο για τα δικαιώματα των ΑμεΑ (ΟΗΕ: Σύμβαση και Προαιρετικό Πρωτόκολλο, Συμβούλιο της Ευρώπης: Σύσταση REC σχέδιο δράσης για ΑμεΑ 2006-2015, ΕΕ: χάρτης θεμελιωδών δικαιωμάτων, κανονισμοί 1081, 1083/2006), το οποίο έχει αποτυπωθεί και στην Ελληνική νομοθεσία (Ν. 4074/2012, ΦΕΚ 88Α/11-04-2012), εν τούτοις σε επίπεδο άσκησης συγκεκριμένων πολιτικών, παρατηρείται έντονη τάση αμφισβήτησης της σκοπιμότητας των κοινωνικών δαπανών, η οποία επιχειρείται να παγιωθεί μέσω ανατροπών στο θεσμικό πλαίσιο.

 

Έτσι θεμελιώδεις κατακτήσεις δεκαετιών ανατρέπονται αφ’ ενός μεν, από τις ανεύθυνες πολιτικές που επιδιώκουν τον περιορισμό της ευθύνης του κράτους και των κοινωνικών δαπανών, όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο αλλά πολλές φορές και στο πεδίο της ισονομίας και της αναγνώρισης των θετικών δικαιωμάτων στα άτομα με αναπηρία (discrimination positive).

 

Ως αποτέλεσμα η εγγύηση του κράτους για τα ΑμεΑ περιορίζεται κάτω από το ελάχιστο όριο κοινωνικοποίησης τους και αξιοπρεπούς διαβίωσης.
 

Με το πρόσχημα της «αποκέντρωσης» μάλιστα, οι αρμοδιότητες μετατίθενται στη Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση χωρίς την αντίστοιχη μεταφορά πόρων.

 

«Είναι αναγκαία η δημιουργία ενός Εθνικού πολιτικού πλαισίου για την αναπηρία»

 

Βάση στατιστικών, τα ΑμεΑ ανέρχονται στο 10% του πληθυσμού. Εάν συνυπολογίσουμε τα άτομα του άμεσου και ευρύτερου οικογενειακού-φιλικού περιβάλλοντος και των εργαζομένων που εμπλέκονται με την αναπηρία, διαμορφώνεται ένα αρκετά υψηλό ποσοστό πληθυσμού, που είναι προς όφελος της κοινωνίας αλλά και των ατόμων ξεχωριστά, να καταστεί δραστήριο και ενεργό.

 

Επομένως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Τουρκία ως αναδυόμενος παγκόσμιος κίνδυνος ασφαλείας

Γράφει ο Στέλιος Φενέκος 

Υποναύαρχος ΠΝ ε.α. και Πρόεδρος της «Κοινωνίας Αξιών».

Πολύ μελάνι χύθηκε από προχθές για μία θέση που εξέφρασε ο Πρόεδρος της Τουρκίας Erdogan στην συνάντηση του με τον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα στο Πεκίνο, σχετικά με  την ανάγκη τήρησης συνολικά της Συνθήκης της Λωζάνης.

Η θέση του αυτή είναι τελείως διαφορετική σε σχέση με ότι έλεγε μερικούς μήνες πριν, περί ανάγκης αναθεώρησης αυτής της Συνθήκης, όταν δεν είχε αναλάβει ακόμη ο Trump (που τώρα εξοπλίζει τους Κούρδους) και δεν είχε γίνει το Δημοψήφισμα στην Τουρκία αλλά ούτε είχαν προχωρήσει και οι συζητήσεις με τον Ρώσο πρόεδρο.

Εύκολα γίνεται αντιληπτό το γιατί άλλαξε την πολιτική αυτή, γεγονός το οποίο δεν έχει να κάνει τόσο με την Ελλάδα, όσο με το καθεστώς των στενών αλλά και με ότι διαμείβεται στα νοτιοανατολικά της σύνορα.

 

Συγκεκριμένα :

• Το καθεστώς των στενών καθορίζεται από την συνθήκη του Μοντρέ, όμως το ενδεχόμενο άνοιγμα της συνθήκης της Λωζάνης πιθανόν να επέφερε και απαιτήσεις αλλαγών από κάποιους συμβαλλόμενους. Η σύμβαση δίνει στην Τουρκία τον πλήρη έλεγχο των Στενών και εγγυάται την ελεύθερη ναυσιπλοΐα από τα μη στρατιωτικά πλοία σε καιρό ειρήνης. Επιτρέπει επίσης στην Τουρκία την στρατιωτικοποίηση των Στενών (συναφώς και το ζήτημα Λήμνου και Σαμοθράκης ), και επιτρέπει τη διέλευση πολεμικών πλοίων των παρευξείνιων χωρών με ειδοποίηση μιας εβδομάδας και υπό όρους εκτοπίσματος, μεγέθους, οπλισμού. Περιορίζει σημαντικά το πέρασμα των πολεμικών πλοίων που δεν ανήκουν σε κράτη της Μαύρης Θάλασσας. το οποίο οι Τούρκοι δεν θα ήθελαν να αλλάξει,

• Είναι γνωστό ότι οι Ρώσοι ευχαρίστως θα έβλεπαν μία αλλαγή των συνθηκών σε ότι αφορά τις άδειες διελεύσεως των πολεμικών τους πλοίων και υποβρυχίων. Αυτό θα τους έδινε ένα σημαντικότατο γεωπολιτικό όφελος λόγω της δυνατότητας διαρκούς και ταχείας παρουσίας στην Μεσόγειο και ιδίως στην Ανατολική Μεσόγειο. Φυσικά οι οιεσδήποτε αλλαγές προς αυτήν την κατεύθυνση θα επέτρεπαν και στις Νατοϊκές δυνάμεις να ενισχύσουν την παρουσία τους στην Μαύρη Θάλασσα (μέσω των παρευξείνιων χωρών). Αυτό σε ένα βαθμό επιτυγχάνεται ήδη σε μικρή κλίμακα πλην όμως δεν μπορεί να αυξηθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, αφού ούτε η Τουρκία το επιθυμεί, αλλά ούτε και οι περισσότερες χώρες της Μαύρης Θάλασσας θα ήθελαν να μπουν σε περιπέτειες γεωπολιτικών συγκρούσεων ψυχροπολεμικής εποχής.  

Όσον αφορά τα Νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας, η συνθήκη της Λωζάνης  καθορίζει τα σύνορα της με τη Συρία και το Ιράκ (Μεσοποταμία) από τη Μεσόγειο μέχρι το Ιράν (Περσία).

Τα σύνορα αυτά όπως τα όρισε η Συνθήκη της Λωζάννης προστατεύονται από την αρχή της μονιμότητας, η οποία μπορεί να είναι νομικά ισχυρότατη και να θεωρείται ανεπηρέαστη από  μονομερείς  ενέργειες, όμως η αρχή αυτή ήδη αμφισβητείται σοβαρά στην πράξη, κυρίως από του Κούρδους και με την διαφαινόμενη υποστήριξη των ΗΠΑ.

Είναι χαρακτηριστικό συνεπώς ότι η αναδίπλωση ειδικά στο ζήτημα αυτό, από «αναθεωρητική πολιτική» σε πολιτική «status quo», αποκαλύπτει τις πιέσεις που δέχεται ο Erdogan από ΗΠΑ και Ρωσία.  

Προφανώς θα επιδιώξει ένα παζάρεμα και με τους δύο και είναι βέβαιο ότι στα ενδεχόμενα ανταλλάγματα θα επιδιώξει να ενισχύσει τα ερείσματα του στην Νοτιοανατολική πλευρά, καθώς και στα ζητήματα των ερευνών και της εκμετάλλευσης των πετρελαϊκών κοιτασμάτων.

Σημαντικό ζήτημα που θα πρέπει να εξετάζεται πλέον σε βάθος, γιατί είναι παράγων ο οποίος θα μεταβάλει τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η Τουρκία από τις ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις, είναι η δοκιμή εγχώριας κατασκευής του πυραύλου “Bora” με εμβέλεια 280 χιλιόμετρα, την οποία έκανε πρόσφατα στη Μαύρη Θάλασσα. Προς το παρόν οι δυνατότητες του πυραύλου είναι μικρές (το προσπαθεί από το 2012). Διατείνεται βέβαια ότι θέλει να μπορεί  να εκτοξεύσει δικούς της δορυφόρους, αλλά πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος της στρατιωτικής χρήσης.  

Εάν αυτό συνδυασθεί και με τις επιδιώξεις της για κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με πυρηνικά εργοστάσια, με το τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα που έχει ξεκινήσει, μαζί με την αύξηση των δυνατοτήτων παραγωγής αμυντικών συστημάτων, καθώς και με την επιδίωξη της για απόκτησης μικρού αεροπλανοφόρου/ελικοπτεροφόρου, τότε είναι προφανές ότι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: ...«Αν»... κ. Καμμένε... «Αν»

Tου Στέλιου Φενέκου

 

Είναι γνωστό ότι όταν ο Βασιλιάς Φίλιππος ο Β' της Μακεδονίας απείλησε τους Σπαρτιάτες:  "Αν κερδίσω αυτόν τον πόλεμο, θα είστε σκλάβοι για πάντα", οι Σπαρτιάτες με απόλυτη αυτοπεποίθηση απάντησαν μονολεκτικά και χωρίς ανούσιες απειλές και φληναφήματα : “Αν...”!

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Καμμένος εκμεταλλευόμενος και πάλι το δημόσιο λειτούργημα που του έχει εκχωρηθεί, κάνει μικροπολιτική με μοναδικό σκοπό να προβάλλει το ΕΓΩ του, (κολακεύοντας με «υποτελή» τρόπο ταυτόχρονα τους Τσίπρα και Κοτζιά), με βερμπαλισμούς φληναφήματα και απειλές, χωρίς να καταλαβαίνει ότι όχι μόνο αυτοεγκλωβίζεται με την ρητορική αυτή, αλλά ότι οι δηλώσεις του αποτελούν σκαλοπάτι που κλιμακώνει την αντιπαράθεση.

Οι γνωστές πλέον πρωινές του δηλώσεις στον ΣΚΑΙ «Να θυμίσουμε στον κ. Τσαβούσογλου ότι πρωθυπουργός δεν είναι ο Σημίτης αλλά ο Τσίπρας, υπουργός Εξωτερικών δεν είναι ο Πάγκαλος που είχε τη θεωρία για τις σημαίες που τις έπαιρνε ο αέρας, αλλά ο Κοτζιάς και υπουργός 'Άμυνας ΕΓΩ!!! Αν θέλουν να πατήσουν στα 'Ιμια, να δούμε, πως θα φύγουν από εκεί;» δεν συνιστούν σοβαρή διακηρυκτική αποτροπή.

Πότε επιτέλους θα καταλάβει ότι η αντιπαράθεση με την Τουρκία απαιτεί αυτοέλεγχο και οπωσδήποτε εξυπνάδα, και ότι δεν επιτρέπεται η πολιτική αντιμετώπισης της τουρκικής επιθετικότητας να ανάγεται σε ζήτημα προσωπικών δηλώσεων και αντιπαραθέσεων. 

Ούτε βέβαια και η δήλωση του κ. Κοτζιά ήταν κατάλληλη γιατί στην ουσία ήταν υπεκφυγή και όχι στιβαρή θέση.

Κάθε επίσημη δήλωση για το ζήτημα αυτό θα πρέπει πλέον να γίνεται μετά από έγκριση (αφανώς), του υπεύθυνου συλλογικού φορέα διαχείρισης που είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ - ΙΣΛΑΜ: Ισλαμοποίηση, Αποκατάσταση και μια διδακτική ιστορία

Του Στέλιου Φενέκου

Πρoέδρου της Κοινωνίας Αξιών

Όταν οι Αμερικανοί δημιούργησαν βάσεις σε διάφορα μικρά νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρήκαν εκεί μικρές φυλές ιθαγενών απομονωμένων από τον υπόλοιπο κόσμο. Οι ιθαγενείς έβλεπαν τις προετοιμασίες στο διάδρομο προσγείωσης πριν προσγειωθεί ένα αεροπλάνο. Οι Αμερικανοί άναβαν τα φώτα του διαδρόμου, έβαζαν το ανεμούριο και κρατούσαν τα σημαιάκια για να κατευθύνουν το αεροπλάνο που προσγειωνόταν και έφερνε τα εφόδια. Από τα εφόδια αυτά έδιναν και μερικά στους ιθαγενείς.

Όταν έφυγαν οι Αμερικανοί μετά το τέλος του πολέμου, οι ιθαγενείς άναβαν τα φώτα, έβαζαν το ανεμούριο και κρατούσαν τα σημαιάκια για να έλθει το αεροπλάνο με τα εφόδια, αλλά αυτό δεν ερχόταν και οι ιθαγενείς δεν καταλάβαιναν τι ήταν λάθος.

Από τη συμπεριφορά αυτή των ιθαγενών, όταν δηλαδή οι αποφάσεις που λαμβάνονται δεν προσμετρούν κάποιον κρίσιμο παράγοντα, καθοριστικό για τα αποτελέσματα των πράξεων σου, στην επιστήμη λήψεως αποφάσεων, δόθηκε στο φαινόμενο αυτό η ονομασία «Cargo Cult Science».  

Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και με το προσφυγικό ζήτημα, που είχε ξεκινήσει από πριν με το συνεχώς διογκούμενο μεταναστευτικό.

Οι Ευρωπαίοι μεταξύ των οποίων πρωτίστως εμείς δεν αντιληφθήκαμε εγκαίρως τους πραγματικούς κινδύνους των μαζικών αυτών μετακινήσεων. Πολλές χώρες μάλιστα ενίσχυσαν με τις πολιτικές τους την εκμετάλλευση των ανθρωπιστικών αξιών που χρησιμοποίησαν ως προκάλυμμα τα θρησκευτικά κέντρα ελέγχου και διακίνησης των προσφύγων/μεταναστών. Κάποιες ίσως να πίστευαν ότι θα βρουν φθηνά εργατικά χέρια από τους πρόσφυγες και δεν αντιλήφθηκαν έγκαιρα τον πραγματικό κίνδυνο της θρησκευτικής ιδιαιτερότητας του Ισλάμ, όπως διαμορφώνεται από τους φανατικούς και τα θρησκευτικά κέντρα προσηλυτισμού.

Σύντομα οι φωνές των μουσουλμάνων σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα μετασχηματισθούν από απλές διαμαρτυρίες σήμερα σε παράλογες διεκδικήσεις, σε απαιτήσεις ισλαμοποίησης και εφαρμογής της σαρίας σε ολόκληρες αστικές και κυρίως περιαστικές περιοχές, σε διαδηλώσεις, οδοφράγματα αποκλεισμούς περιοχών, και πολύ πιθανόν σε αντάρτικο πόλης. Κάποια τέτοια προμηνύματα πήραμε από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία.

Είναι αναγκαίο πλέον να δούμε το προσφυγικό στη πραγματική του διάσταση σε όλη την Ευρώπη, να το αναδείξουμε σε πρώτο θέμα στην ευρωπαϊκή ατζέντα και να δρομολογήσουμε τις απαιτούμενες ενέργειες για «Αποκατάσταση» και όχι απλή διαχείριση.

Αυτή η αποκατάσταση θα πρέπει:

• Να ξεκινά από την απλή «Ρήτρα Επαναπατρισμού», που θα γνωρίζει σε όλους τους πρόσφυγες ότι θα επαναπατρισθούν όταν αποκατασταθεί η ειρήνη στις περιοχές στη πατρίδα τους.

• Να συνοδεύεται με ένταση και εμμονή από τις αρχές ελέγχου και πληροφοριών στην πλήρη καταγραφής και επαναπατρισμό των παράνομα εισελθόντων Πακιστανών, Αφγανών, Ιρανών, και άλλων εθνοτήτων.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μήπως υπό κατάλληλες προυποθέσεις, ΔΕΝ είναι «επικίνδυνη» εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο προσφυγικό?

Των Κωνσταντίνου Λουκόπουλου και Στέλιου Φενέκου*

Η αμηχανία η οποία έχει κατακλύσει την κυβέρνηση μετά τη συνάντηση της Γερμανίδας Καγκελαρίου, Angela Merkel, με τον Τούρκο πρωθυπουργό, Ahmet Davutoğlu, και την κοινή γερμανοτουρκική πρόταση (περισσότερο γερμανική και λιγότερο τουρκική, για να είμαστε ακριβείς) για εμπλοκή του ΝΑΤΟ στο προσφυγικό - μεταναστευτικό πρόβλημα με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πλέον πασιφανής. Οι κυβερνητικές διαρροές περί αυστηρών… συστάσεων προς την κ. Merkel ή κάποιες άλλες για «κατοχύρωση των εθνικών μας δικαίων» αποτελούν ανούσια κίνηση πρόσκαιρου εντυπωσιασμού για καθαρά εσωτερική κατανάλωση και δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση δηλώσεις δημόσιας διπλωματίας. Κάποιοι μάλιστα από τη συγκυβέρνηση πήγαν παρακάτω, στρεφόμενοι εναντίον Συμμάχων και Εταίρων, βγάζοντας από το ντουλάπι το παλαιό… διήγημα (και όχι αφήγημα) για «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ… το ίδιο συνδικάτο».

Αντί της ενεργητικής πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής (μία έκφραση που χρησιμοποίησε πολλές φορές χθες σε ένα ακόμα… διάγγελμα του ο πρωθυπουργός, δανειζόμενος τον όρο από τα βιβλία του κ. Κοτζιά) διαπιστώνουμε ότι η στρατηγική της κυβέρνησης ήταν ότι δεν… είχε στρατηγική! Αντί να προηγούμαστε των διεθνών γεγονότων που μας αφορούν και να τα επηρεάζουμε, «σερνόμαστε» πίσω από αυτά. Τη μία θέλαμε τα σύνορα μας ως ευρωπαϊκά να τα φυλάξουν και οι Ευρωπαίοι, μετά κάναμε πίσω και μετά «ξαναερχόμαστε μπροστά» καταγγέλλοντας τους μάλιστα ότι η βοήθεια τους δεν ήταν επαρκής.

Υπήρξαν εδώ και μήνες πολλές προτάσεις για να ζητήσουμε εμείς ως χώρα και την εμπλοκή και του ΝΑΤΟ. Άλλωστε, το θεσμικό πλαίσιο συνεργασίας και υποστήριξης υπήρχε από την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων. Σε αυτήν την περίπτωση θα είχαμε εμείς την πρωτοβουλία, και όχι όπως τώρα μαζί με τη Γερμανία και η Τουρκία με ο,τι αυτό σημαίνει για την προώθηση της δικής της αναθεωρητικής πολιτικής, με το πρόσχημα της προβαλλόμενης από την Ευρωπαϊκή Ένωση αποτυχίας της Ελλάδος να ελέγξει τις προσφυγικές ροές.

Οι δηλώσεις Τσίπρα που βάζουν αυτόματα τη χώρα σε θέση άμυνας...

Οι «αυστηρές δηλώσεις Τσίπρα προς τη Merkel για δράση του ΝΑΤΟ μόνο στα τουρκικά χωρικά ύδατα» ικανοποίησαν μεν την κοινή γνώμη και έκαναν πολλούς «να βγουν στα κάγκελα» πυροδοτώντας και τη σχετική παραφιλολογία, αλλά θεωρούμε με πλήρη συνείδηση του τι διατυπώνουμε, τη θέση αυτή πραγματιστικά από διπλωματικής απόψεως τελείως λανθασμένη από κάθε πλευρά, διότι στην ουσία λέει απροσχημάτιστα: «μη θίγεις τα δικά μου δικαιώματα, αλλά θίξε του άλλου»! Σαν αρχή διαπραγμάτευσης στο διεθνές περιβάλλον είναι «a priori» εσφαλμένη, μας θέτει αυτόματα σε θέση άμυνας, ενώ μας εκθέτει, καθόσον δεν «δείχνουμε εποικοδομητική» στάση.

...και η ενδεχόμενη συνεισφορά του ΝΑΤΟ που θα έπρεπε να είναι καλοδεχούμενη

Μπορεί κάποιοι να μας μεμφθούν, αλλά κρίνουμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ότι είμαστε, με την αβίαστη θέληση μας, μέλη μίας Συμμαχίας που έχει τη διευρυμένη πλέον αποστολή της εξασφάλισης μας (θεωρητικά) από κάθε είδους νέα απειλή. Επομένως θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον ρητορικά καλοδεχούμενη (επί της αρχής) η συνεισφορά του ΝΑΤΟ, καθόσον δυστυχώς η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται ανήμπορη να δράσει και στο παρόν μείζον πρόβλημα των προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών που συνδέεται με την ασφάλεια και κοινωνική συνοχή των χωρών της Ευρώπης. Απλά θα πρέπει να διασφαλίσουμε ότι η εμπλοκή αυτή θα είναι η βέλτιστη για τα μέλη του και μη ερχόμενη σε αντίθεση με τα εθνικά μας συμφέροντα. Άρα πρέπει να προχωρήσουμε όχι σε στείρα άρνηση, αλλά σε υποβολή ρεαλιστικών και ελκυστικών προτάσεων ή αντιπροτάσεων. Ας ξεφύγουμε επιτέλους από την αμυντική στάση μας και ας προτείνουμε νέες λύσεις προτάσσοντας όχι τις δικές μας ανησυχίες και «δίκαια μας» (έκφραση άνευ νοήματος στις διεθνείς σχέσεις), αλλά το κοινό συμφέρον… το δικό μας, των «συμμάχων» και των «εταίρων» μας.

Στο ΝΑΤΟ ως ένας διακυβερνητικός και όχι υπερεθνικός οργανισμός οι αποφάσεις λαμβάνονται με Consensus (συναίνεση) και αυτό σημαίνει ότι καμία απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί σε βάρος της χώρας μας αν και η ίδια δεν συμφωνήσει. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε παρενθετικά ότι, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, υπάρχουν χώρες - μέλη που δεν «καίγονται» για μία τέτοια εμπλοκή.

Η εκτίμηση μας είναι ότι τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δεν θίγονται, εάν καθορίζεται με σαφήνεια η νατοϊκή αποστολή ως ειδικού σκοπού, περιορισμένης χρονικής διάρκειας, συγκεκριμένης διοικητικής δομής και το «mandate» για την επιχείρηση να έχει συνδεθεί με τον έλεγχο και τη καταγραφή σε «μικτά hot spots» στην ξηρά, με παροχή συνδρομής σε πληροφορίες, σε προσωπικό και σε υλικό ανθρωπιστικής βοήθειας, καθώς και σε ανθρωπιστικές δράσεις στην ξηρά των δύο χωρών. Στην ελληνική αντιπρόταση θα μπορούσαμε να προβάλουμε την ανάγκη για μικτές ομάδες περιπολίας με τεχνολογικό εξοπλισμό στην τουρκική ακτή, σε όλη τη ζώνη επιβίβασης, ώστε να αποτρέπονται οι δουλέμποροι να φορτώνουν απελπισμένες ψυχές στις αυτοσχέδιες βάρκες μίας χρήσεως.

Αν και οι δύο έχουμε επανειλημμένα επισημάνει με αρθρογραφία μας ότι μεσοπέλαγα αποτροπή δεν γίνεται για τους λόγους που έχουμε ήδη αναλύσει, όσον αφορά στη θάλασσα, εάν τελικά εμπλακεί ΝΑΤΟ, η μόνη μας λύση είναι να αξιοποιήσουμε το ήδη κεκτημένο και αποδεκτό πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων, με τη κάθε χώρα να έχει τη διοικητική ευθύνη των περιπολιών των δικών της πλοίων συν των νατοϊκών, στα δικά της χωρικά ύδατα και να συνεργάζεται στην ανταλλαγή και αξιοποίηση πληροφοριών με τις νατοϊκές δομές.

Οι κίνδυνοι από τον δύστροπο γείτονά μας και ένα δυνητικό πλεονέκτημα

Πρέπει όμως να δοθεί ιδιαίτερη σημασία ώστε να μην εγκαθιδρυθούν συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές με συντεταγμένες, γιατί τότε, όσο πιο πολύ διαρκεί η επιχείρηση, τόσο πιο πολύ αυτές θα αποκτούν γκρίζο χαρακτήρα, αλλά και γιατί οι Τούρκοι θα επιδιώξουν να αποκλείουν περιοχές για λόγους που σχετίζονται με την προώθηση της αναθεωρητικής τους πολιτικής. Όποιες περιοχές περιπολίας συμφωνηθούν, θα πρέπει να προσδιορισθούν με κατάλληλο λεκτικό και μόνο ως προς τις ακτές επιβίβασης, γιατί εκεί υπάρχει το πρόβλημα με τη διακίνηση μεταναστών και προσφύγων.

Σε αυτό όμως που απαιτείται προσοχή και εκτιμάται ότι θα υπάρξει τριβή με τον δύστροπο γείτονα μας είναι το πεδίο (όρια ευθύνης) των διοικητικών αρμοδιοτήτων (όχι κυριαρχικών δικαιωμάτων) που μας έχουν εκχωρηθεί στα πλαίσια των διεθνών οργανισμών στις περιοχές έρευνας και διάσωσης και FIR, ενώ πιθανώς θα τεθεί σε δοκιμασία και η διαφορά χωρικών υδάτων κι εναέριου χώρου που έχουμε εγκαθιδρύσει (6 – 10 νμ).  

Τέλος από την εμπλοκή του ΝΑΤΟ, αλλά και των ενόπλων δυνάμεων μας, εάν φερθούμε έξυπνα, ίσως να αποκτήσουμε ένα σημαντικό πλεονέκτημα! Το ιστορικό προηγούμενο έναντι των αιτιάσεων των Τούρκων για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, κυρίως των Δωδεκανήσων και αυτό θα πρέπει να συνεκτιμηθεί.

Για όλους τους παραπάνω λόγους...