"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΙΑΠΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΙΑΠΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΒΑΡΟΥΦΑΚΟ-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Mea Culpa, Mea Culpa Grandissima, Mea Maxima Culpa για τον (αρχικατσαπλια) Γιάν(ν)η

(MD, MSc, PhD, ψυχίατρος, διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών, πρόεδρος ΔΣ ΚΕΘΕΑ, μέλος Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Δημόσιας Υγείας)


Για το τοξικό αυτό μίγμα πολιτικού ερασιτεχνισμού και δηλητηριώδους «μαρξιστικο-μαθηματικο-φιλοσοφικού» οιηματικού πυρήνα της συνύπαρξης Βαρουφάκη-Γκάλμπρεϊθ και της εναλλακτικής προτάσεώς τους είχα εγκαίρως αρθρογραφήσει, προειδοποιητικά, ήδη από τον Απρίλιο του 2015. 

Δυστυχώς –τότε– δεν ήμουν όσο επικριτικός θα έπρεπε

Με τον προεκλογικό πολιτικό χρόνο να πυκνώνει, νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή να θυμηθούμε τους εξυφαίνοντες το 2015 το περιβόητο Plan X ή Plan B, για την έξοδό μας από το ευρώ, ήτοι τον Γιάν(ν)η Βαρουφάκη και τον –τότε– άτυπο σύμβουλό του Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ (γιο του διάσημου Αμερικανού οικονομολόγου και καθηγητή του Χάρβαρντ, Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ, ο οποίος ήταν φίλος και πανεπιστημιακός συνάδελφος του Ανδρέα Παπανδρέου στις Ηνωμένες Πολιτείες) και τις συναφείς «ιδέες παρακολούθησης» με τα κινητά τηλέφωνα που κρύβονταν στα ψυγεία των ξενοδοχείων, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, οι οποίες παραλίγο να οδηγούσαν στο Grexit.

Για το τοξικό αυτό μίγμα πολιτικού ερασιτεχνισμού και δηλητηριώδους «μαρξιστικο-μαθηματικο-φιλοσοφικού» (κατά περιγραφή του ίδιου του Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ) οιηματικού πυρήνα της συνύπαρξης Βαρουφάκη-Γκάλμπρεϊθ και της εναλλακτικής προτάσεώς τους είχα εγκαίρως αρθρογραφήσει, προειδοποιητικά, ήδη από τον Απρίλιο του 2015. Δυστυχώς –τότε– δεν ήμουν όσο επικριτικός θα έπρεπε. 

Δυστυχώς, γιατί το φαρμάκι από το «δηλητηριασμένο δισκοπότηρο» (όπως είχε τιτλοδοτήσει στα αγγλικά το σχετικό με την ελληνική χρηματοοικονομική κρίση βιβλίο του –«Welcome to the Poisoned Chalice»– ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ) της αλαζονικής διαπραγμάτευσης Βαρουφάκη και των συνεργατών του το ήπιε μέχρι την τελευταία του σταγόνα η χώρα μας, περιμένοντας μπροστά στις ουρές των ΑΤΜ του καλοκαιριού του 2015.

Για να έρθει, πολλές φορές αργότερα, κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ο Αλέξης Τσίπρας να ξαναγεμίσει το πικρό αυτό ποτήρι με βαρύτερους μνημονιακούς φόρους και με τους λεγόμενους «κόφτες» του 2016, που ελπίζω να μην τους έχουμε ξεχάσει ούτε αυτούς.

Βεβαίως, αναγνωρίζουμε πως και στη διάρκεια των πριν από το 2015 μνημονιακών χρόνων, από το 2010 και εντεύθεν, οι πολίτες δεν εγεύοντο μέλι, ούτε τον ηδύγευστο οίνο της πάλαι ποτέ νεοελληνικής μας ευμάρειας, αλλά αυτό δεν σήμαινε πως έπρεπε να δοκιμάσουμε και το όξος της βαρουφακικής διαπραγματευτικής ανικανότητας, ούτε τη χολή της παρωπιδικής αυτολατρείας των επιφωνηματικών «Ουάου» του πρώην υπουργού Οικονομικών.

Ενός πρώην υπουργού, ο οποίος συμπαρέσυρε έναν ολόκληρο λαό, έχοντας προηγουμένως καθοδηγήσει σε ατραπό ολισθηρών αυταπατών και τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, στο χείλος της απόλυτης οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και νομισματικής καταστροφής, μέσα από μια πρωτοφανή ακολουθία αστοχιών και λανθασμένων υποκειμενικών βεβαιοτήτων, η οποία είχε εικονογραφηθεί κωμικοτραγικά και σε ένα graphic novel που κυκλοφόρησε το 2016 με πρωταγωνιστή τον κ. Βαρουφάκη, υπό τον ευήχως παραστατικό τίτλο «WOW» (Ουάου)…

Κρίμα, λοιπόν, για τη χώρα μας που είχε στο τιμόνι της οικονομίας της, κατά την πιο κρίσιμη στιγμή της Μεταπολίτευσης, αυτό το μίγμα γραφικότητας, ανικανότητας και ακκισμού «εσoπριζομένου τη εικόνι ως έτερα διαλέγεσθαι». Και, φυσικά, Mea Culpa, Mea Culpa Grandissima, Mea Maxima Culpa, που το 2015 απέδωσα στον κ. Βαρουφάκη το «Σύνδρομο της Υβρεως», αντί...

 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ - ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Όχι μόνο ήρωες, αλλά και ηγέτες!

Γράφει ο Χρίστος Λιάπης MD, MSc,PhD
Ψυχίατρος – Διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών
Πρόεδρος ΔΣ ΚΕΘΕΑ
Μέλος Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Δημόσιας Υγείας
 

Βαθμός Αντιπτέραρχου απονεμήθηκε τιμητικώς στον σμηναγό Τσιτλακίδη Ευστάθιο και τον υποσμηναγό Τουρούτσικα Μάριο – Μιχαήλ, κυβερνήτη και συγκυβερνήτη αντίστοιχα του μοιραίου Phantom F4E.

Μία κίνηση υψηλού συμβολισμού, καθώς η πολιτεία αναγνωρίζει τη θυσία τους και τούς αποδίδει τον καταληκτικό, ανώτατο, βαθμό των προαγωγών της Πολεμικής μας Αεροπορίας, ως εάν οι δύο πρόωρα χαμένοι Αεροπόροι μας μακροημέρευαν στις τάξεις της και εξαντλούσαν την ιεραρχία, φτάνοντας στις ηγετικές βαθμίδες του Αεροπορικού Όπλου.

Είναι όμως και μια κίνηση βαθύτερου νοήματος. Γιατί, οι δύο πεσόντες Αξιωματικοί μας, εκτός από ήρωες ήταν και ηγέτες.

Γιατί, όπως αναφέρει ο Simon Sinek στο βιβλίο του «Οι ηγέτες τρώνε τελευταίοι»:  

“Hγέτες είναι εκείνοι που ορμούν αψήφιστα στο άγνωστο. Που ορμούν στον κίνδυνο. 

Που βάζουν στην άκρη τα συμφέροντά τους για να μας προστατέψουν ή να μας οδηγήσουν στο μέλλον. 

Οι ηγέτες θυσιάζουν πρώτοι αυτά που τους ανήκουν για να σώσουν αυτά που ανήκουν σε εμάς. Και ποτέ δεν θυσιάζουν κάτι που ανήκει σε εμάς για  να σώσουν κάτι που ανήκει σε εκείνους. 

Αυτό θα πει να είσαι ηγέτης. Να διαλέγεις...

 

ΠΡΟΣΩΠΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο άνθρωπος που θα γινόταν Βασιλιάς


Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Γράφει ο Χρίστος Χρυσοστόμου Λιάπης MD, MSc, PhD
Ψυχίατρος –Διδάκτωρ Παν/μιου Αθηνών
Πρόεδρος ΚΕΘΕΑ

 

Ο Μαραντόνα πέθανε, νικημένος από τις εξαρτήσεις του. 

 Ο επίσης νικημένος από το αλκοόλ άσσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Τζορτζ Μπέστ, ο πιο ταλαντούχος παίκτης όλων των εποχών στην Αγγλία, είχε δηλώσει πριν πεθάνει από κίρρωση του ήπατος, αναφερόμενος στο πάθος του για το ποτό και τις γυναίκες, το οποίο κατέστρεψε τη χαρισματικότητα του ταλέντου του: «αν είχα γεννηθεί άσχημος, ο κόσμος θα ξεχνούσε τον Πελέ!!….»

Παραφράζοντας τα λόγια του, θα μπορούσαμε να πούμε, για τον εκδημήσαντα Ντιέγκο  πως: «Αν ο Μαραντόνα είχε γεννηθεί όμορφος, ο κόσμος θα ξεχνούσε τον Θεό…».

Σε κάθε περίπτωση, όσο μεγάλο και αν είναι το ταλέντο κάποιου, απέναντι στις εξαρτήσεις δεν υπάρχει χώρος για Νιτσεϊκούς υπεράνθρωπους. Μόνον για πεθαμένους «θεούς», όπως αυτός  που έφυγε από κοντά μας στις 25 Νοεμβρίου του 2020.

Το είχε πει ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, στον λόγο που έδωσε στις 18 Δεκεμβρίου του 1963 στο Πανεπιστήμιο του Δυτικού Michigan: «Το μέλλον ανήκει στους απροσάρμοστους». 

Στη δεκαετία του 80, πιστεύαμε όλοι πως ο «μεγάλος απροσάρμοστος», ο ποδοσφαιρικός «θεός» που άκουγε στο όνομα Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ανήκε στο μέλλον και πως το μέλλον του ανήκε επίσης. Πλέον, ο Ντιέγκο ανήκει στη σφαίρα του επέκεινα. Μια σφαίρα που δεν μπορεί να την ντριπλάρει και να την εξουσιάσει, όπως μάγευε τη στρογγυλή «θεά».

Όπως έγραψε για αυτόν ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, «η αλήθεια είναι πως είχε μπλέξει με την κοκαΐνη, όμως ντοπαριζόταν τις θλιβερές γιορτές για να ξεχάσει ή για να ξεχαστεί όταν ήδη τον κατέτρεχε η δόξα, που δεν τον άφηνε να ζήσει και που δίχως αυτήν δεν μπορούσε να ζήσει. Ένιωθε το βάρος του εαυτού του να τον συνθλίβει. Ο Μαραντόνα κουβαλούσε ένα φορτίο που ονομαζόταν Μαραντόνα και που του τσάκιζε την πλάτη».

Το ίδιο το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά μια ομαδική φαντασίωση, ένα παιχνίδι συνειρμών, ονείρων και αναμνήσεων που σου προσφέρει την ταυτόχρονη δυνατότητα της έντονης συμμετοχής και της ασφαλούς αποστασιοποίησης.  

Αυτή τη δυνατότητα εξέφραζε καλύτερα από όλους ο Μαραντόνα. Η ζωή του μέσα και έξω από τα γήπεδα δεν ήταν παρά μια μοναδική οδός εκφόρτισης των ενστίκτων, των παρορμήσεων, των προσωπικών μας απογοητεύσεων και προσδοκιών.  

Και πάνω απ’ όλα αυτά (ή καλύτερα, εξαιτίας όλων αυτών) το ποδόσφαιρο είναι ένα μεγάλο παιχνίδι ευχαρίστησης, είναι «το σημαντικότερο από τα ασήμαντα της καθημερινής μας ζωής».

Ο Μαραντόνα, με την αναμφισβήτητη υπεροχή του παιχνιδιού του, με το «χέρι του θεού»,  με τον αντικομφορμισμό αλλά και με την «αμαρτία του, που ήταν το ότι επί χρόνια υπήρξε ο καλύτερος και εκείνος που ύψωνε τη φωνή καταγγέλλοντας όσα η εξουσία απαιτεί να αποσιωπούνται», αντιπροσώπευσε τόσο για το ποδοσφαιρικό όσο και για το μη ποδοσφαιρικό κατεστημένο τον μεγαλύτερο κίνδυνο:

. Τον κίνδυνο να γίνει το ποδόσφαιρο το πιο σημαντικό από τα σημαντικά.

Η αρχέγονη καταβολή του ποδοσφαίρου, βασίζεται στην αταβιστική ιδέα του αγώνα ανάμεσα σε ομάδες ανθρώπων με στόχο την επικράτηση, στο αδιάκοπο τρέξιμο των κυνηγών πίσω από το θήραμα, στην κοπιώδη ανάδειξη του ‘καλύτερου’ που αποτελεί το ψυχοκοινωνικό και το ιστορικό υπόστρωμα ανάπτυξης της λατρείας της στρογγυλής «θεάς». Ο Μαραντόνα, με τις εκφάνσεις και τις εκτροπές του, προσωποποιούσε με τον καλύτερο τρόπο αυτόν τον αταβισμό. Και δεν του αρκούσε να είναι ο «πρωθιερέας» της στρογγυλής «θεάς», αλλά ήθελε να γίνει ο ίδιος ο «θεός» του ποδοσφαίρου. Ο «θεός» μιας ψυχοτρόπου για το κοινό λατρείας βουτηγμένης στις ψυχοδραστικές ουσίες.

Καθώς το τρέξιμο και ο αγώνας αποσυνδέονται από τον κίνδυνο και την ανάγκη και γίνονται «χάριν παιδιάς», δηλαδή για την ευχαρίστηση, γεννιέται το ποδόσφαιρο. Ένα μεγάλο παιχνίδι φαντασιώσεων και συνδηλώσεων. Ένας συνειρμικός δίαυλος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη γονιδιακή μνήμη των αταβιστικών μας καταβολών και παρορμήσεων.

Αυτή τη μνήμη των γονιδίων μας ενσάρκωνε με τις ενορμητικές ντρίπλες και τις παρορμητικές συμπεριφορές του ο Μαραντόνα.

Προσέφερε μια ασφαλή απενοχοποίηση των επιθετικών ενστίκτων, της ανταγωνιστικότητας και της αποτυχίας. Και φυσικά, σαν πραγματικός μάρτυρας της προσωπολατρικής του θρησκείας, προσέφερε τον εαυτό του βορά σε οπαδούς και εχθρούς.

Έγινε ο ίδιος ένας ατελείωτος, μεγάλος συνειρμός. Μια ασύγκριτη ευκαιρία διαλεκτικής αλληλεπίδρασης, ταύτισης και άπωσης.

Γιατί το ποδοσφαιρικό γήπεδο μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε χώρο όπου ο (κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά) αδύνατος κερδίζει τον δυνατό. Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε δρώμενα όπου εκφορτίζονται ιστορικές διαφορές και αποκαθίστανται κοινωνικές αδικίες. Κι όλα αυτά ανέξοδα, με τίμημα το πάτημα του τηλεκοντρόλ ή το χαρτάκι του εισιτηρίου. Χωρίς πόλεμο, χωρίς επανάσταση, τις περισσότερες φορές και χωρίς ουσιαστική σύνδεση με την πραγματικότητα.

Από το «χέρι του θεού» όπου ο Ντιέγκο αποκαθιστά την εθνική ταπείνωση των Φώκλαντ, μέχρι τις εμφανίσεις της Σκωτίας και της Ουαλίας, όπου οι φανέλες είναι η μόνη ευκαιρία για να φανεί κάπου το εθνόσημο, το ποδόσφαιρο εκφράζει τη μοναδική του δυνατότητα να βρίσκεται σε αποκλειστική, αμφίδρομη σχέση με το συλλογικό ασυνείδητο των φιλάθλων όλου του κόσμου.

Από τον πρωτόγονο άνθρωπο που από τροφοσυλλέκτης μετατρέπεται σε κυνηγό καλπάζοντας πίσω από το θήραμα, μέχρι τον Σκωτσέζο επιθετικό που «καλπάζει» προς την περιοχή των Άγγλων λες και θέλει να εκδικηθεί για την καταπνιγμένη εξέγερση του Ουίλιαμ Ουάλλας, προβάλλει ανάγλυφα το μυστικό της μαγείας του ποδοσφαίρου· η ικανότητά του να προκαλεί άπειρους συνειρμούς.

Γι’ αυτό μαγεύει, γιατί περιφρονεί αυθάδικα την πραγματικότητα, γιατί λογοδοτεί μόνο στο ασυνείδητο, στις αναμνήσεις και στις φαντασιώσεις των οπαδών του, ή καλύτερα των υπηκόων του, ή –ας μας συγχωρεθεί η βαρύτητα της έκφρασης- των πιστών του.

Για αυτό βλέπουμε το ποδόσφαιρο, να παίρνει τις διαστάσεις «θεσμού», παγκόσμιας «θρησκείας» με κοινή γλώσσα, ιστορία και κώδικα και για αυτό, ως τέτοιο φαινόμενο έχει ανάγκη απ’ τους δικούς του «μύθους», «βασιλιάδες» και «θεούς».

Ο Πελέ ήταν ο βασιλιάς του. Ο άνθρωπος που γνώρισε την καθολική αναγνώριση στους αγωνιστικούς χώρους και την τιμητική μεταχείριση όταν έπαψε να αγωνίζεται: αμερικανικό πρωτάθλημα, πρεσβευτής της FIFA, υπουργός αθλητισμού. 

Ο Μαραντόνα ήταν «ο άνθρωπος που θα γινόταν Βασιλιάς». Προτίμησε όμως να παραμείνει…θεός στις  ομαδικές ψυχώσεις όλων των Αργεντίνων, όλων των απανταχού περιθωριοποιημένων που συγκρούονται με το κατεστημένο –έστω μέσα από τις ψευδαισθήσεις των ναρκωτικών.  

Οι βασιλιάδες όταν χάνουν τον θρόνο τους μπορούν –ενίοτε– να γίνουν πρεσβευτές ή διαφημιστές προϊόντων.

Για τους θεούς όμως η μοίρα είναι πιο σκληρή, όπως ήταν  και για τον Σον Κόνερυ που ενσάρκωσε τον Ντράβοτ του Κίπλινγκ στην ταινία «Ο άνθρωπος που θα γινόταν Βασιλιάς» όπου οι άνδρες μιας ημιάγριας φυλής παίζουν «κυνηγώντας» έφιπποι έναν στρόγγυλο σάκο που περιέχει το κεφάλι του βασιλιά των αντιπάλων, μετά θεοποιούν τον Κόνερυ και θέλουν να τον στέψουν βασιλιά αλλά τελικά τον σκοτώνουν όταν ανακαλύπτουν ότι μάτωνε κι εκείνος όπως όλοι οι κοινοί θνητοί.  

Έτσι και στο ποδόσφαιρο οι θεοί δεν συνταξιοδοτούνται, αλλά αποκαθηλώνονται και το θεοκτόνο παιχνίδι των συνειρμών συνεχίζεται.

Γι’ αυτό δημιουργούνται οι μεγάλες ομάδες, οι μεγάλοι παίκτες και τα είδωλα. 

Για...

 

ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Επιλόχειος κατάθλιψη και επιλόχειος ψύχωση

Γράφει ο Χρίστος Χ. Λιάπης MD, MSc, PhD
Ψυχίατρος – Διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών,
Αιγινήτειο Νοσοκομείο, Α’ Ψυχιατρική Πανεπιστημιακή Κλινική
Email: chliapis@yahoo.gr
Twitter:Chris_Liapis

 
Η επιλόχειος κατάθλιψη αποτελεί μία αρκετά συχνή συναισθηματική διαταραχή των γυναικών, η οποία σχετίζεται παθοφυσιολογικά με τις ορμονολογικές αλλαγές που υφίσταται η γυναικεία βιολογία αμέσως μετά τον τοκετό. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό το γεγονός πως η επίπτωση των ψυχικών διαταραχών αυξάνεται κατά πολύ στην περίοδο της λοχείας, η οποία περιλαμβάνει το πρώτο έτος μετά τον τοκετό.


 Συγκεκριμένα, το 13% όλων των ψυχιατρικών εισαγωγών στις γυναίκες συμβαίνουν κατά το διάστημα αυτό, ενώ ο κίνδυνος για αυτοκτονία είναι 70 φορές μεγαλύτερος. Ο παθολογικός αστερισμός των επιλόχειων ψυχικών διαταραχών περιλαμβάνει τρεις καταστάσεις κλιμακούμενα αυξανόμενης βαρύτητας οι οποίες ξεκινούν από την ήπια, συχνή και αυτοπεριοριζόμενη λοχειακή δυσφορία και φτάνουν στην επιλόχειο κατάθλιψη και τις σπάνιες, αλλά σοβαρές επιλόχειες ψυχώσεις.
 

Η θλίψη της μητρότητας ή αλλιώς λοχειακή δυσφορία, τα επονομαζόμενα και blues της λοχείας, εκδηλώνονται στο 50-70% των λεχοείδων με πρώτη εκδήλωση κατά την πρώτη εβδομάδα μετά τον τοκετό, κορύφωση κατά την 4η με 5η μέρα και αυτόματη υποχώρηση μετά τη 10η ημέρα. Αν επιμείνουν πάνω από 2 εβδομάδες χρειάζονται περαιτέρω διερεύνηση για το ενδεχόμενο μετάπτωσής τους σε επιλόχειο κατάθλιψη.


Τα συμπτώματα των blues της λοχείας περιλαμβάνουν αστάθεια στο συναίσθημα, κλάμα, ευσυγκινησία, ευερεθιστότητα, άγχος, καταθλιπτική διάθεση, αϋπνία και δυσανάλογο φόβο για την ικανότητα φροντίδος του νεογέννητου βρέφους.
 

Γυναίκες με προεμμηνορυσιακό δυσφορικό σύνδρομο (τα επί το λαϊκότερον λεγόμενα «νεύρα της περιόδου») εμφανίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης των blues της λοχείας. Σημειώνεται δε πως η κατάσταση αυτή μπορεί μεν να είναι αυτοπεριοριζόμενη, χρειάζεται όμως η προγεννητική εκπαίδευση της μέλλουσας μητέρας και του συντρόφου της για την αντιμετώπισή της.


Η επιλόχειος κατάθλιψη εκδηλώνεται στο 10-15% των νέων μητέρων και στο 40% όσων έχουν ανάλογο επεισόδιο σε προηγούμενή τους εγκυμοσύνη. Η έναρξή της τοποθετείται κατά τις πρώτες 6-8 εβδομάδες μετά τον τοκετό, ενώ το 90% των περιπτώσεων έχει ήδη εκδηλωθεί μέσα στους 6 πρώτους μήνες από τον τοκετό.


Θα πρέπει να υπογραμμίσουμε πως η επιλόχειος κατάθλιψη δεν είναι αυτοπεριοριζόμενη, όπως τα blues της λοχείας, και πως τα 2/3 αυτής δεν αναγνωρίζονται από τους οικείους της λεχωείδος ούτε διαγιγνώσκονται από τους γιατρούς. Οι πάσχουσες συγχέουν τα συμπτώματά της με τα φυσιολογικά προβλήματα της λοχείας, όπως η αϋπνία ή η μειωμένη σεξουαλική επιθυμία, κυριαρχούνται από το αίσθημα της ντροπής και της αποτυχίας τους ως μητέρες και φοβούνται ότι θα στιγματισθούν ή ότι θα χωρισθούν από το παιδί τους.


Η επιλόχειος κατάθλιψη εμφανίζεται με τα γενικά συμπτώματα της κατάθλιψης, παρόντα για πάνω από 2 εβδομάδες και με ειδικά για αυτήν συμπτώματα όπως οι σκέψεις ανεπάρκειας στο μητρικό ρόλο, η αυξημένη ανησυχία για την υγεία του βρέφους, η απουσία θετικών συναισθημάτων για το βρέφος και οι ιδεοληψίες-δηλαδή σκέψεις ή εικόνες που έρχονται επίμονα στο μυαλό της λεχωείδος- πρόκλησης κακού στο μωρό. Οι ιδεοληψίες αυτές που δεν περιέχουν αληθή βρεφοκτόνο πρόθεση, πρέπει να διακρίνονται από τις συχνά παρατηρούμενες στις πάσχουσες από επιλόχειο ψύχωση μητέρες, παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις που μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε βρεφοκτονία.


Επίσης, σοβαρό σύμπτωμα της επιλόχειας κατάθλιψης είναι ο αυτοκτονικός ιδεασμός που μπορεί να περιλαμβάνει και σκέψεις της λεχωίδος να βλάψει το βρέφος, δίκην αλτρουιστικής παιδοκτονίας/ βρεφοκτονίας, προς απαλλαγή του βρέφους από επικείμενα βάσανα και δυστυχίες.
 

Στην αιτιολογία της επιλόχειας κατάθλιψης θεωρείται πως εμπλέκονται ορμονικοί παράγοντες όπως η ταχεία εναλλαγή των επιπέδων των οιστρογόνων και της προγεστερόνης. Γυναίκες με θετικά θυρεοειδικά αντισώματα παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο για επιλόχειο κατάθλιψη. 


Άλλοι παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση επιλόχειας κατάθλιψης είναι η προϋπάρχουσα κατάθλιψη κατά τη διάρκεια της κύησης, το άγχος κατά την κύηση, τα στρεσογόνα γεγονότα ζωής που συμβαίνουν στη διάρκεια της κύησης ή στην αρχή της λοχείας, η απουσία κοινωνικών στηριγμάτων και το ιστορικό προηγουμένου επεισοδίου κατάθλιψης στη λεχωίδα ή στην οικογένειά της.


Η επιλόχειος κατάθλιψη επηρεάζει τη δημιουργία του δεσμού μητέρας-βρέφους, με αποτέλεσμα ο τρόπος που το βρέφος συνδέεται με τους άλλους να μπορεί να επηρεαστεί, σχεδόν δια βίου, από αυτή την πρώιμη δυσκολία στη σχέση του με μια καταθλιπτική μητέρα. Μελέτες έχουν δείξει περισσότερα μαθησιακά προβλήματα σε παιδιά καταθλιπτικών μητέρων, με σημαντικότερες μάλιστα τις επιδράσεις στη νοητική λειτουργία των αγοριών έναντι των κοριτσιών.
 

Για τη θεραπεία της επιλόχειας κατάθλιψης...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το Σύνδρομο της Ύβρεως και η Νέμεσις (Ο υπουργός που έκλεισε τις τράπεζες είναι πλέον αρχηγός κόμματος, ο λαός τον επιβράβευσε)

Γράφει ο Χρίστος Χ. Λιάπης MD, MSc, PhD
Ψυχίατρος – Διδάκτωρ Παν/ μίου Αθηνών.


Η πλήρης άρση των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων, που τίθεται σε ισχύ από τη 1η Σεπτεμβρίου, εξασφαλίσθηκε με την κατάθεση της σχετικής τροπολογίας για την άρση των capital controls, αποτελώντας ένα ακόμη δείγμα συνέπειας της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στις προεκλογικές της εξαγγελίες και στο Πρόγραμμά της.


Ένα ολοκληρωμένο Πρόγραμμα που συμβάλλει στην εδραίωση της εμπιστοσύνης, στην προσέλκυση επενδύσεων, στην προώθηση της ανάπτυξης, στην αύξηση των θέσεων εργασίας και στην περαιτέρω αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας.

 
Αίρεται, λοιπόν, ένας ακόμη αποσταθεροποιητικός παράγοντας, ένας παράγοντας ανασφάλειας του τραπεζικού συστήματος και της ελληνικής Οικονομίας. 

Μια ανασφάλεια την οποία υπέθαλψε και ενέτεινε η ανευθυνότητα και η επιπολαιότητα της προηγούμενης Κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και πιο συγκεκριμένα το καταστροφικό 1ο εξάμηνο της περίφημης «Διαπραγμάτευσης Βαρουφάκη».

Ας θυμηθούμε, όμως, αυτά που έγραφα για τον τότε Υπουργό Οικονομικών του «Αγάπη μου, έκλεισα τις Τράπεζες», τον Ιούλιο του 2015, για τον Γιά(ν)η Βαρουφάκη του «Ουάου» και του «Συνδρόμου της Ύβρεως»:

«· Απώλεσε την επαφή του με την πραγματικότητα, σε συνδυασμό με σταδιακή απομόνωσή του.

· Επέδειξε (και συνεχίζει να επιδεικνύει) αυτό που ο  [Ντέιβιντ] Όουεν [πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Ψυχίατρος κατά σπουδές και εμπνευστής του σχεδίου Βάνς-Όουεν για την ειρήνη στην πρώην Γιουγκοσλαβία] αποκαλεί υβριστική αδυναμία (“Hubristic incompetence”), όταν τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν άσχημα και οι εταίροι μας έδειξαν πως δεν θα κάνουν πίσω και είναι έτοιμοι να φτάσουν τη διαπραγμάτευση μέχρι τα ακρότατα του grexit και του graccident. Αυτό συνέβη εξαιτίας της υπερβολικής του αυτοπεποίθησης που τον κάνει να αδιαφορεί για τις λεπτομέρειες της πρακτικής εφαρμογής της (σε ορισμένα θεωρητικά σημεία σωστής) πολιτικής του.

· Επιδεικνύει το χαρακτηριστικό τρίπτυχο του Συνδρόμου της Ύβρεως με αεικίνητους ρυθμούς (ταξίδια, συνέδρια, δηλώσεις, συνεντεύξεις κτλ), απροσεξία και παρορμητισμό, που οδήγησε τελικά στο κλείσιμο των τραπεζών.

· Χαρακτηρίζεται από ένα διάχυτο μοτίβο μεγαλείου (στη φαντασία ή/και στη συμπεριφορά), με έντονα παρούσες την ανάγκη για θαυμασμό και την έλλειψη ενσυναίσθησης (δηλαδή της ικανότητας να βάζει τον εαυτό του στη θέση των άλλων, π.χ των δύσμοιρων συνταξιούχων μπροστά στα ΑΤΜ ή των υπόλοιπων 18 ομολόγων του στο eurogroup).
 
Πάντοτε όμως μετά την Ύβρη έρχεται η Νέμεσις. Αυτό είναι το διαχρονικό τίμημα για την υπέρβαση του μέτρου. Μόνον που τώρα, η Νέμεσις, δεν ήρθε –ακόμη- για τον κ. Βαρουφάκη αλλά έφτασε δραματικά για όλους τους Έλληνες. Ήρθε μπροστά στα ΑΤΜ, με «αντίτιμο αίματος εκ προδοσίας» τα προσεχώς εξαντλημένα 60 Ευρώ ημερισίως και τις κουτσουρεμένες συντάξεις των γερόντων μας…»

 
Δεν θα πρέπει, λοιπόν, να ξεχνούμε πως...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Welcome to the Poisoned Chalice

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Γράφει ο Χρίστος Χ. Λιάπης MD, MSc, PhD
Ιατρός – Διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών
emai:chliapis@yahoo.gr
Twitter: @Chris_Liapis


H υπερδραστηριότητα και η μη προσοχή στη λεπτομέρεια αποτελούν τα τρία βασικά χαρακτηριστικά του “Συνδρόμου της Ύβρεως”, μιας επίκτητης αλλαγής στην προσωπικότητα ορισμένων ηγετών που προκαλείται από την έκθεσή τους σε περιβάλλοντα εξουσίας, αναγνώρισης, επιτυχίας και μεγάλης δημοσιότητας.  


Η αλλαγή αυτή δεν είναι μόνιμη, αλλά ενδέχεται να αποδράμει, όταν ο πολιτικός απομακρύνεται από την εξουσία.


Ελπίζω, τα χρόνια που μεσολάβησαν εκτός πολιτικής, να έχουν επαναφέρει το μέτρο και τη σωφροσύνη στην πολιτική συμπεριφορά και στην κρίση του κ. Βαρουφάκη. Βγήκα και μίλησα δημόσια, το 2015, για την “υβριστική ανικανότητα” (hubristic incompetence) του κ. Βαρουφάκη, γιατί πίστευα πως από τις αλαζονικές του στάσεις, αποφάσεις και επιλογές κινδύνευε η χώρα μου.

Γιατί, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο θεμελιωτής του “Συνδρόμου της Ύβρεως”, Λόρδος Όουεν, πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας και συνάδελφος Ψυχίατρος, με τον οποίο έχουμε συνεργαστεί ερευνητικά και συγγραφικά, “οι κακές αποφάσεις και η ανικανότητα, διαβρώνουν την ίδια την ουσία της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας”.


Τότε, αρκετοί από τον χώρο της Ψυχιατρικής είχανε διαφωνήσει μαζί μου, παρουσιάζοντας τη δημόσια τοποθέτησή μου ως προσπάθεια ψυχιατρικοποίησης της πολιτικής μας ζωής. Ορισμένοι από αυτούς βρέθηκαν, τόσο το 2015, ή και αργότερα, στα ψηφοδέλτια άλλων κομμάτων. Δεν μετανιώνω, γιατί ότι έκανα τότε το έκανα στοχεύοντας στην προστασία του δημοσίου συμφέροντος και όχι για να εξαργυρώσω οφέλη εκλογικής αναγνωρισιμότητας ή συμμετοχής μου σε κάποιο ψηφοδέλτιο. Μιλούσα ως ευαισθητοποιημένοςπολίτης, απέναντι σε μια αλαζονικώς επιπόλαια εξουσίακαι όχι ως διαγιγνώσκων ιατρός, με την ιατρική μου ιδιότητα -όμως- να με ακολουθεί αναπόσπαστα, καθότι δεν υπήρξα ούτε σκοπεύω να γίνω επαγγελματίας πολιτικός ή κάτι άλλο εκτός από γιατρός. Αυτόν τον δρόμο έμαθα και αυτόν πορεύομαι. Έναν δρόμο αξιών, ήθους και προσφοράς. Τοποθετήθηκα με τον τρόπο που τοποθετήθηκα, απέναντι στον κ. Βαρουφάκη, γιατί όπως είπε και ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γουόλτερ Λίπμαν, “Η νέκρωση του πολιτεύματος είναι η νόσος των δημοκρατικών κρατών”.


Στο κεφάλαιο που γράψαμε μαζί με τον Λόρδο Όουεν και τον Καθηγητή μου στο Πανεπιστήμιο του Tufts της Βοστώνης, Nassir Ghaemi, με τίτλο, “H Ψυχοπαθολογία της Εξουσίας”, στο Βιβλίο των αγγλικών εκδόσεων Palgrave Macmillan, “H Τοξίκωση της Εξουσίας”, ξεκινάμε με το απόφθεγμα του Πιττακού του Μυτιληναίου, “Αρχή άνδρα δείκνυσι”.

Αυτή η ρήση είναι που θα αναδείξει ή θα καταδείξει σε βάθος χρόνου την ορθότητα των επιλογών του λαού αλλά και του κάθε πολιτικού που με την εμπιστοσύνη του πρώτου αναλαμβάνει το αξίωμα, αλλά και την ευθύνη του Βουλευτή, του Υπουργού ή του Πρωθυπουργού


Ακριβώς πριν έναν χρόνο, εν μέσω μιας πρωτοφανούς ακολουθίας κυβερνητικών αστοχιών, διαπραγματευτικών παραλογισμών και ανερυθρίαστων πολιτικών ψευδών, είχα σπεύσει να αποδώσω με άρθρο μου στον κ. Βαρουφάκη τους πολιτικούς προσδιοριστές της «Υβριστικής Ανικανότητας» (Hubristic Incompetence) και των υπολοίπων φαινομενολογικών χαρακτηριστικών που ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών της μεγάλης Βρετανίας, Λόρδος Ντέιβιντ Όουεν είχε περιγράψει ως «Σύνδρομο της Υβρεως», μη διστάζοντας να το αποδώσει σε πολιτκές προσωπικότητες της Γηραιάς Αλβιώνος, αλλά και του παγκόσμιου πολιτικού στερεώματος, αγγίζοντας τα ηγετικά διαμετρήματα της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Τόνυ Μπλερ (που επίσης έρχεται ξανά στο αρνητικό προσκήνιο της επικαιρότητας, λόγω της Εξεταστικής Επιτροπής του Βρετανικού Κοινοβουλίου, για την εισβολή στο ΙΡΑΚ).


Τότε, μαζί με τη δυναμική υποστήριξη όλων των συμφωνούντων με την προσέγγισή μου, είχα δεχτεί και τη σφοδρή κριτική των διαφωνούντων. Μια κριτική εν μέρει δικαιολογημένη, καθώς η παράθεση συμπεριφορικών προσδιοριστών και όρων δεν είναι απόλυτα συμβατή με τον δημόσιο πολιτικό λόγο, ιδιαίτερα όταν κινείται στα ασαφή και αλληλοεπικαλυπτόμενα όρια της Ύβρεως και του Ναρκισσισμού. Πάνω σε αυτή τη δεοντολογική θεώρηση πραγματοποίησα και εγώ την αυτοκριτική μου. Εξάλλου, η επιστημονική τεκμηρίωση του «Συνδρόμου της Ύβρεως», τόσο στη θεμελιακή βάση των Πολιτικών Επιστημών, όσο και στο δεοντολογικώς αυστηρά δυσπρόσιτο και –ίσως και δικαίως αφιλόξενο για τέτοιες προσεγγίσεις- επιστημονικό έδαφος της Ψυχιατρικής έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της.


Υπήρξε όμως και μια άλλη κριτική, εμπαθής και υστερόβουλη, δανεισθείσα το επιστημονικοπολιτικώς συγκεχυμένο πρόσημο των ιδεολογικών αγκυλώσεων και στρατεύσεων ή της άγρας επαμφοτεριζόντων κομματικών ωφελημάτων επικοινωνιακής και πολιτικής εξαργύρωσης.

Όλα αυτά, όμως, είναι ήσσονος σημασίας συγκρινόμενα με το επιπλέον κόστος οικονομικής καταστροφής και κοινωνικής αποσάθρωσης που κλήθηκε και καλείται να επωμιστεί η ήδη καθημαγμένη από τη μνημονιακή λιτότητα πατρίδα μας, λόγω της «αδεια-πραγμάτευσης Βαρουφάκη».


Έτσι φτάσαμε να αποκαλύπτονται οι “ιδέες παρακολούθησης” με τα κινητά τηλέφωνα που κρύβονταν στα ψυγεία των ξενοδοχείων, από τους εξυφαίνοντες το περιβόητο Plan X ή Plan B, για την έξοδό μας από το Ευρώ, κ.κ.Γιάν(ν)η Βαρουφάκη και τον άτυπο σύμβουλό του James Galbraith.


Για το τοξικό μείγμα πολιτικού ερασιτεχνισμού και δηλητηριώδους “μαρξιστικο- μαθηματικο-φιλοσοφικού” (κατά περιγραφή του τελευταίου) οιηματικού πυρήνα της συνύπαρξής τους και της εναλλακτικής προτάσεώς τους, είχα εγκαίρως αρθρογραφήσει, πάλι, ήδη από τον Απρίλιο του 2015. Δυστυχώς δεν ήμουν όσο επικριτικός θα έπρεπε.


Δυστυχώς, γιατί το φαρμάκι από το “δηλητηριασμένο δισκοπότηρο” (όπως τιτλοδοτεί στα Αγγλικά το καινούριο του βιβλίο ο James Galbraith) της αλαζονικής δραπραγμάτευσης Βαρουφάκη και των συνεργατών του, το ήπιε μέχρι την τελευταία του σταγόνα η χώρα μας, μπροστά στις ουρές των ΑΤΜ του περασμένου καλοκαιριού. Για να έρθει στη συνέχεια ο πρώην Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και να ξαναγεμίσει το πικρό ποτήρι με βαρύτερους μνημονιακούς φόρους και επικείμενους “κόφτες”.


Βεβαίως, αναγνωρίζουμε πως κατά τα περασμένα μνημονιακά χρόνια, οι πολίτες δεν εγεύοντο μέλι, ούτε τον ηδύγευστο οίνο της πάλαι ποτέ νεοελληνικής μας ευμάρειας, αλλά αυτό δεν σήμαινε πως έπερεπε να δοκιμάσουμε και το όξος της βαρουφακικής διαπραγματευτικής ανικανότητας, ούτε τη χολή της παρωπιδικής αυτολατρείας των “Ουάου” του πρώην Υπουργού Οικονομικών.


Ενός π. Υπουργού, ο οποίος συμπαρέσυρε έναν ολόκληρο λαό στο χείλος της απόλυτης οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και νομισματικής καταστροφής, μέσα από μια πρωτοφανή ακολουθία αστοχιών και λανθασμένων υποκειμενικών βεβαιοτήτων, η οποία εικονογραφείται κωμικοτραγικά στο επίσης προσφάτως εκδοθέν, κόμικ με πρωταγωνιστή τον κ. Βαρουφάκη, υπό τον ευήχως παραστατικό τίτλο “WOW” (Ουάου)…


Κρίμα, λοιπόν, για τη χώρα μας που είχε στο τιμόνι της οικονομίας της, την πιο κρίσιμη στιγμή της μεταπολεμικής ιστορίας της, αυτό το μείγμα γραφικότητας, ανικανότητας και ακκισμού “εσόπριζομένου τη εικόνι ως ετέρα διαλέγεσθαι”.


Και φυσικά...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το σύνδρομο της ύβρεως

(MD, MSc, PhD) Ψυχίατρος, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών 
(chliapis@yahoo.gr).

Ο λόρδος Οουεν εισήγαγε στον χώρο των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών και στις παρυφές της ψυχιατρικής ορολογίας μια καινούργια περιγραφική οντότητα συμπεριφορών και «συμπτωμάτων», που την ονόμασε «σύνδρομο της ύβρεως», δανειζόμενος τον όρο από την αρχαία ελληνική γραμματεία, όπου η υπέρβαση του μέτρου, η αλαζονεία και η περιφρόνηση για τους θεϊκούς και ανθρώπινους νόμους ονομαζόταν Υβρις. 

Ο λόρδος Ντέιβιντ Οουεν είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου, ιατρός και νευροεπιστήμονας κατά σπουδές. Σύμφωνα με τα γραφόμενά του, αρκετοί ηγέτες όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, αλλά και ο Τόνι Μπλερ και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος –κατά τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου– έπεσαν θύματα του συνδρόμου αυτού, το οποίο συνδέεται άμεσα με την άσκηση εξουσίας.


Οι εκφάνσεις και οι συνέπειες του συνδρόμου της ύβρεως δεν περιορίζονται, μάλιστα, στον χώρο της πολιτικής, αλλά επεκτείνονται και σε όλα τα πεδία άσκησης εξουσίας (π.χ. διοικητικής, στρατιωτικής ή οικονομικής) με την οικονομική κρίση που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια την Ενωμένη Ευρώπη –και ιδιαίτερα τη χώρα μας– να παρουσιάζεται ως επακόλουθο της υβριστικής και αλαζονικής συμπεριφοράς και της μειωμένης επαφής με την πραγματικότητα αρκετών μεγαλοστελεχών, εκτελεστικών διευθυντών και διευθυνόντων συμβούλων των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.  

Μια τέτοια προσέγγιση σίγουρα θα είχε αρκετό ενδιαφέρον εάν, στα καθ’ ημάς, επιχειρούσαμε να δούμε κατά πόσον οι πολιτικοί ηγέτες ήταν υπό την επήρεια του συνδρόμου της ύβρεως, χωρίς να παραβλέπουμε δεοντολογικά ζητήματα που γεννιούνται από την οποιαδήποτε προσπάθεια θέασης της πολιτικής ζωής υπό το πρίσμα συμπεριφοριολογικών «κριτηρίων» τα οποία ήταν αρχικώς κατασκευασμένα για τη σχέση γιατρού - ασθενούς και, ως εκ τούτου, δεν ταιριάζουν στον δημόσιο λόγο.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ

Εγραφε ο λόρδος Οουεν για την έτι ζώσα βαρώνη Θάτσερ, το 2008, στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό Clinical Medicine - Royal College of Physicians, το οποίο φιλοξενούσε το επιστημονικό του άρθρο με τίτλο «Το σύνδρομο της ύβρεως»: «Η θέση της Μάργκαρετ Θάτσερ στην ιστορία είναι εξασφαλισμένη (...) όμως, το 1989 αισθάνθηκα ότι η επαφή της με την πραγματικότητα είχε αρχίσει να την εγκαταλείπει. Οι κεφαλικοί φόροι ήταν εντόνως αντιδημοφιλείς. Οταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, τον Νοέμβριο του 1989, αρνήθηκε να αναγνωρίσει πως η επανένωση της Δυτικής και της Ανατολικής Γερμανίας θα ερχόταν αμέσως στην πολιτική ατζέντα. Ενας υποκείμενος φόβος περί μιας μεγαλύτερης Γερμανίας άρχισε να αναπτύσσεται στις συναισθηματικά φορτισμένες ιδιωτικές της συζητήσεις, όπου μιλούσε για 4ο Ράιχ. Το γεγονός ότι υπολόγισε εντελώς λανθασμένα την ταχύτητα της πολιτικής προστακτικής που οδηγούσε στην επανένωση της Γερμανίας, απετέλεσε ένα από τα σημάδια πως η πολιτική της κρίση είχε αρχίσει να διακυβεύεται εξαιτίας των πολιτικών της προκαταλήψεων και ότι η αυτοπεποίθησή της υπερακόντιζε την προσοχή της... Η ύβρις, σε πλήρη έκπτυξη, έγινε φανερή όταν, στις 30 Οκτωβρίου του 1990, επέστρεψε στη Βουλή των Κοινοτήτων μετά τη Διάσκεψη Κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στη Ρώμη... Η νέμεσις ακολούθησε. Μέσα σε ένα μήνα, εκδιώχθηκε από το αξίωμά της από τα συντηρητικά μέλη του Κοινοβουλίου».

Και όλα τα ανωτέρω εμφανίστηκαν υπό τη διαβρωτική επίδραση της εξουσίας, χωρίς η βαρώνη Θάτσερ να έχει επιδείξει αλαζονικά στοιχεία ή συμπεριφορές υπερβαίνουσες το μέτρο, προτού αναλάβει την πρωθυπουργία, ούτε κατά τα πρώτα χρόνια της θητείας της.  

Ο Οουεν αποδίδει το σύνδρομο της ύβρεως στον David Lloyd George και στον Neville Chamberlain (αμφότεροι πρωθυπουργοί της Γηραιάς Αλβιώνας).


Αξια αναφοράς είναι η ίδρυση από τον λόρδο Οουεν του Daedalus Trust, ενός μη κερδοσκοπικού ιδρύματος που έχει ως αποστολή την αύξηση της επαγρύπνησης για την ανίχνευση αλλαγών στη σκέψη και την προσωπικότητα ηγετών.  

Πρόκειται για αλλαγές τις οποίες δύναται να προκαλέσει η άσκηση της εξουσίας και οι οποίες επηρεάζουν τη λήψη των αποφάσεών τους και συνακόλουθα τις ζωές όλων μας. Αξιοσημείωτη, μάλιστα, είναι η αλληλοεπικάλυψη της φαινομενολογίας του συνδρόμου της ύβρεως με αρκετά από τα χαρακτηριστικά της ναρκισσιστικής διαταραχής της προσωπικότητας. Η τελευταία, αν και περιλαμβάνεται στα διαγνωστικά εγχειρίδια, έχει επίσης δεχθεί σφοδρή αμφισβήτηση ως προς τη διαγνωστική εγκυρότητα των κριτηρίων της. Σημειώνεται, δε, πως στο πλαίσιο του εν λόγω άρθρου αναφερόμαστε στον θεσμικό ναρκισσισμό των πολιτικών και όχι μόνο ηγετών, ο οποίος μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς τις ζωές των πολιτών ή και τη λειτουργία της ίδιας της δημοκρατίας. Ο ναρκισσισμός, σε προσωπικό επίπεδο, δεν δύναται να αποτελεί αντικείμενο κριτικής, γιατί κάτι τέτοιο συνιστά ετικετοποίηση. Επίσης, ορισμένα από τα «ναρκισσιστικά στοιχεία» μπορεί –ορισμένες φορές– να εκφραστούν και παραγωγικά, ενδεχομένως και προς όφελος του συνόλου.

Μοτίβα συμπεριφοράς:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Λύτρωση! Η ψυχιατρική επιστήμη δεν σηκώνει τα χέρια!


και λυτρώνει έναν λαό δίδοντας μια επιστημονική εξήγηση για τον εθνικό του Νάρκισσο, τον  Γιάνη με το ένα "ν"...


Για τον Υπουργό μας επί των Οικονομικών, κ. Γιάνη Βαρουφάκη σχεδίαζα ούτως ή άλλως να γράψω, ακόμη και αν δεν είχαν επισυμβεί οι τραγικές για τον κοινωνικό και οικονομικό μας ιστό συνέπειες του capital control, καθώς η περίπτωση του παθολογικού ναρκισσισμού του άπτεται της ιατρικής μου ιδιότητας, ενώ η εν γένει παρουσία του και οι πολιτικοί χειρισμοί του βρίθουν συμπεριφορικών στοιχείων που στοιχειοθετούν τη διάγνωση του Συνδρόμου της Ύβρεως, εμπίπτοντας στο ερευνητικό πεδίο στο οποίο συνεργάζομαι με την Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου του Tufts, και τον Καθηγητή Νασσίρ Γκέμι.

O τελευταίος είναι ο συγγραφέας του best seller «A first rate madness», στο οποίο πραγματεύεται τη διασύνδεση ανάμεσα στην ψυχιατρική παθολογία και την άσκηση εξουσίας σε υψηλό επίπεδο. Μαζί με τον Λόρδο Όουεν (πρώην Υπουργό Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Ψυχίατρο κατά σπουδές και εμπνευστή του σχεδίου Βάνς-Όουεν για την ειρήνη στην πρώην Γιουγκοσλαβία) που επίσης έχει καταγράψει σημαντικές εκδοτικές επιτυχίες με το «Σύνδρομο της Ύβρεως» και με το «Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία», αποτελούν πρωτοπόρους στο καινοφανές διεπιστημονικό πεδίο της «πολιτικής ψυχιατρικής» και της «ψυχολογίας της ιστορίας».
 
Πρώτος ο Λόρδος Όουεν εισήγαγε στην ψυχιατρική νοσολογία, αλλά και στον χώρο των κοινωνικών και πολιτικών επιστημών, μία καινούρια ψυχιατρική οντότητα που την ονόμασε «Σύνδρομο της Ύβρεως», δανειζόμενος τον όρο από την αρχαία ελληνική γραμματεία, όπου η υπέρβαση του μέτρου, η αλαζονεία και η περιφρόνηση για τους θεϊκούς και ανθρώπινους νόμους ονομαζόταν Ύβρις, με συνέπεια την αγανάκτηση των θεών (Νέμεσις) οι οποίοι έστελναν την Τήσι για να θολώσει την κρίση του υβριστή και να τον οδηγήσει στην καταστροφή. Σύμφωνα με τα γραφόμενά του, αρκετοί ηγέτες όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, αλλά και ο Τόνυ Μπλερ και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος -κατά τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου- πέσανε θύματα του συνδρόμου αυτού, το οποίο συνδέεται άμεσα με την άσκηση εξουσίας.

Οι εκφάνσεις και οι συνέπειες του συνδρόμου αυτού δεν περιορίζονται, μάλιστα, στον χώρο της πολιτικής αλλά επεκτείνονται και σε όλα τα πεδία άσκησης εξουσίας (π.χ. διοικητικής, στρατιωτικής ή οικονομικής) με την οικονομική κρίση που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια την Ενωμένη Ευρώπη -και ιδιαίτερα τη χώρα μας, τις τελευταίες μάλιστα ημέρες με πρωτοφανούς τριτοκοσμικής εντάσεως εικόνες και ταλαιπωρίες- να παρουσιάζεται από τον Λόρδο Όουεν ως επακόλουθο της υβριστικής και αλαζονικής συμπεριφοράς και της μειωμένης επαφής με την πραγματικότητα αρκετών μεγαλοστελεχών, εκτελεστικών διευθυντών και διευθυνόντων συμβούλων των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Μια τέτοια προσέγγιση σίγουρα θα είχε αρκετό ενδιαφέρον αν, στα καθ” ημάς, επιχειρούσαμε να δούμε κατά πόσον οι πολιτικοί ηγέτες που οδήγησαν τη χώρα μας σε αυτόν τον κυκεώνα διεθνούς επαιτείας, λιτότητας και -τις τελευταίες ημέρες- κεφαλαιακής ασφυξίας, ήταν υπό την επήρεια του «Συνδρόμου της Ύβρεως»
 
Σίγουρα, πάντως, ο κ. Βαρουφάκης αποτελεί έναν πολιτικό ο οποίος υπερπληρεί τα διαγνωστικά κριτήρια τόσο της ναρκισσιστικής διαταραχής της προσωπικότητας, όσο και του συνδρόμου της ύβρεως, στον βαθμό μάλιστα που αυτά αλληλεπικαλύπτονται. Αναλυτικότερα: 
 
. Εμφανίζει υπερβολική εμπιστοσύνη στην κρίση του και περιφρονεί τις συμβουλές και την κριτική των άλλων.

. Εμφανίζει υπερβολική αυτοπεποίθηση, μέχρι των ορίων της παντοδυναμίας, σε ότι αφορά αυτά που μπορεί μόνος του να επιτύχει.

. Απώλεσε την επαφή του με την πραγματικότητα, σε συνδυασμό με σταδιακή απομόνωσή του.

. Επέδειξε (και συνεχίζει να επιδεικνύει) αυτό που ο Όουεν αποκαλεί υβριστική αδυναμία («Hubristic incompetence»), όταν τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν άσχημα και οι εταίροι μας έδειξαν πως δεν θα κάνουν πίσω και είναι έτοιμοι να φτάσουν τη διαπραγμάτευση μέχρι τα ακρότατα του grexit και του graccident. Αυτό συνέβη εξαιτίας της υπερβολικής του αυτοπεποίθησης που τον κάνει να αδιαφορεί για τις λεπτομέρειες της πρακτικής εφαρμογής της (σε ορισμένα θεωρητικά σημεία σωστής) πολιτικής του.

. Επιδεικνύει το χαρακτηριστικό τρίπτυχο του Συνδρόμου της Ύβρεως με αεικίνητους ρυθμούς (ταξίδια, συνέδρια, δηλώσεις, συνεντεύξεις κτλ), απροσεξία και αυθορμητισμό, που οδήγησε τελικά στο κλείσιμο των τραπεζών.

. Βλέπει, ναρκισσιστικά, τον κόσμο ολόκληρο ως μια φαντασμαγορική αρένα στην οποία μπορεί να ασκήσει εξουσία και να κυνηγήσει τη δόξα.

. Ενδιαφέρεται υπερβολικά για την εξωτερική του εικόνα και παρουσία (βλέπε τους σηκωμένους με τα χρωματιστά επιράμματα γιακάδες στα σακάκια του και τα περασμένα στα κουμπιά των πουκαμίσων του, σαν καρφίτσες, στυλό.

. Έχει την τάση να μιλά συχνά για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο ή να χρησιμοποιεί το βασιλικό «εμείς».

. Πιστεύει πως δεν υπόκειται στην κρίση των τετριμμένων συναδέλφων του ή της βαρετής κοινής γνώμης και πως η Ιστορία είναι το μόνο δικαστήριο αρμόδιο για να τον κρίνει.

. Έχει την τάση να αδιαφορεί για τις πρακτικές λεπτομέρειες, τα κόστη και τα αποτελέσματα, προκειμένου να υποστηρίξει την αρχική του ιδέα.

. Χαρακτηρίζεται από ένα διάχυτο μοτίβο μεγαλείου (στη φαντασία ή/και στη συμπεριφορά), με έντονα παρούσες την ανάγκη για θαυμασμό και την έλλειψη ενσυναίσθησης (δηλαδή της ικανότητας να βάζει τον εαυτό του στη θέση των άλλων, π.χ των δύσμοιρων συνταξιούχων μπροστά στα ΑΤΜ ή των υπόλοιπων 18 ομολόγων του στο eurogroup).

. Έχει μια μεγαλειώδη αίσθηση για τη σημαντικότητα του εαυτού του (π.χ., υπερβάλλει τα επιτεύγματα και τα ταλέντα του, προσδοκά να αναγνωρίζεται ως ανώτερος χωρίς ανάλογα επιτεύγματα).

. Είναι απασχολημένος με φαντασιώσεις απεριόριστης επιτυχίας, δύναμης, λάμψης, ομορφιάς, ή ιδανικής αγάπης.

. Πιστεύει ότι είναι «ιδιαίτερος» και μοναδικός και μπορεί να τον καταλάβουν ή να σχετιστεί μόνο με άλλα «ιδιαίτερα» ή υψηλού επιπέδου άτομα ή φορείς.

. Έχει παράλογες απαιτήσεις για ιδιαίτερα ευνοϊκή μεταχείριση ή αυτόματη συμμόρφωση με τις προσδοκίες του (στο κριτήριο αυτό ταιριάζει και με την πρόεδρο της Βουλής κα Κωνσταντοπούλου).

. Εκμεταλλεύεται τους άλλους για να επιτύχει τους δικούς του σκοπούς που δεν είναι άλλοι από μια προσοδοφόρα καριέρα ως διεθνής ομιλητής και συγγραφέας best sellers για το graccident. Για αυτό και δεν διστάζει να Αργεντινοποιήσει τη χώρα μας.
 
Και φυσικά, στα ανωτέρω κριτήρια προστίθενται και στοιχεία της εκδραματιστικής-ιστριονικής διαταραχής της προσωπικότητας, καθώς ο Υπουργός μας: