"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΠΑΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΠΑΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΙΣΠΑΝΙΑ: Χαριστική βολή

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Είναι τα δικά τους Τέμπη, δεν υπάρχει αμφιβολία. Μιλάμε για σύγκρουση τρένων στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή, με κύρια διαφορά ότι στο χθεσινό δυστύχημα στην Ισπανία, η σύγκρουση δεν ήταν μετωπική. Το ένα τρένο, που εξυπηρετούσε τοπική γραμμή, ήταν σταματημένο, ενώ το άλλο ερχόταν από τη Μαδρίτη και ήταν τρένο υψηλής ταχύτητας. Δεν ξέρω με πόση ταχύτητα ερχόταν, ίσως να μην το γνωρίζει κανείς ακόμη.

Αυτά τα τρένα, όμως, είναι κάτι τέρατα βάρους 300-400 τόνων και πάνε με ταχύτητα 250-300 χ.ώ. (Το επισημαίνω, γιατί, αν το γνωρίζεις αυτό προτού επιβιβαστείς σε ένα τέτοιο τρένο, το σκέφτεσαι και δεύτερη φορά…). Η σύγκρουση ήταν σφοδρή, το τρένο που ερχόταν με ταχύτητα εκτροχίασε το σταματημένο και δύο βαγόνια του κατέληξαν στην τάφρο δίπλα από τις γραμμές. Δεκάδες οι νεκροί, πολύ περισσότεροι οι τραυματίες, αφού στα δύο τρένα επέβαιναν συνολικά περί τα 500 άτομα. Οι ίδιες εικόνες φρίκης που είδαμε στα Τέμπη. Η ευθύνη αποδίδεται και εδώ σε ανθρώπινο λάθος.

Διαφέρει, όμως, και το πλαίσιο των συνθηκών μέσα στις οποίες συνέβη το δυστύχημα.

Εμείς, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, δεν έχουμε τρένο· έχουμε κάτι σαν τρένο, το οποίο δεν έχει σχέση με αυτά που χρησιμοποιούμε για τις μετακινήσεις μας όταν ταξιδεύουμε στο εξωτερικό. Οι Ισπανοί, όμως, έχουν και μάλιστα είναι περήφανοι για την ποιότητα των σιδηροδρόμων τους και των υπηρεσιών που προσφέρουν. Το δίκτυο τρένων υψηλής ταχύτητας που διαθέτει η χώρα τους θεωρείται το καλύτερο της Ευρώπης και είναι το πιο εκτεταμένο. Επιπροσθέτως, στην ίδια ακριβώς γραμμή, είχε γίνει σιδηροδρομικό δυστύχημα με 49 νεκρούς μόλις τον περασμένο Ιανουάριο.

Η μακρά δημόσια συζήτηση που ακολούθησε έπεισε την κοινή γνώμη ότι είχαν ληφθεί όλα τα μέτρα ώστε να μην επαναληφθεί η «στραβή» – ο «τράκος», όπως είπε ο κυρ Βασίλης ο σταθμάρχης. Και ξαφνικά, συμβαίνει το χθεσινό. Συνέβη στην ίδια γραμμή με το δυστύχημα του Ιανουαρίου και, κατά πάσα πιθανότητα, με απολογισμό νεκρών βαρύτερο.

Επειτα και από αυτό, αναρωτιέμαι με τι μούτρα ο πρωθυπουργός Σάντσεθ θα ζητήσει από τους ψηφοφόρους να τον εμπιστευτούν ξανά, σε ένα μήνα από τώρα, όταν θα διεξαχθούν οι πρόωρες εκλογές – αν τελικά δεν μετατεθεί αργότερα η διεξαγωγή τους.

Η έκρηξη του στεγαστικού, προ εβδομάδων, με πρωταγωνίστρια την ηρωική Μαρικάρμεν (μακαρίτισσα πλέον, αλλά αφού πρώτα είχε νικήσει), έριξε την αυλαία στην κυβέρνηση Σάντσεθ, καθώς τον υποχρέωσε να καταφύγει σε πρόωρες εκλογές.

Το σιδηροδρομικό δυστύχημα ήταν…

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μαρικάρμεν: Έκανε έξωση στον Σάντσεθ --- (Η 87χρονη με ψυχή 20χρονης ως το τέλος, πήγε να σώσει το σπίτι της και κατέληξε να ρίξει την κυβέρνηση. Η περίπτωσή της είναι ένα έξοχο παράδειγμα της ετερογονίας των σκοπών στην πολιτική)

Ξεσηκώθηκαν οι Ισπανοί: Πάνω απο 500.000 στους δρόμους για την στεγαστική κρίση και έμβλημα την Μαρικάρμεν (Εικόνες - Βίντεο) 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα να ρίχνεις ολόκληρη κυβέρνηση
. Είναι επίτευγμα, χωρίς υπερβολή. Δείτε μόνο πόσοι το προσπαθούν ανά την υφήλιο – τουλάχιστον εκεί όπου το πολίτευμα είναι δημοκρατικό και τους το επιτρέπει. 

Πολύ περισσότερο, όταν δεν ήταν ο σκοπός σου να ρίξεις την κυβέρνηση, ούτε στην αρχή της περιπέτειας ούτε κατά την εξέλιξή της.Δεν σου περνούσε καν από τον νου ότι ο αγώνας σου θα μπορούσε να καταλήξει σε κάτι τέτοιο.  

Αυτό όμως είδαμε να γίνεται στη Μαδρίτη, με την περίπτωση της Μαρία ντελ Κάρμεν Αμπασκάλ, πασίγνωστης πια ως Μαρικάρμεν, η οποία πέθανε την περασμένη Τετάρτη, αφού όμως είχε νικήσει. Πήγε να σώσει το σπίτι της και κατέληξε να ρίξει την κυβέρνηση του Σάντσεθ. Η περίπτωσή της είναι ένα έξοχο παράδειγμα της ετερογονίας των σκοπών στην πολιτική.

Για την ίδια γνωρίζουμε ελάχιστα ή, για να είμαι ακριβής, το εξής ένα: ήταν 87 ετών, αλλά με ψυχή εικοσάχρονης ως το τέλος. Μεγαλύτερη σημασία όμως και από την ίδια ως πρόσωπο έχει ο αγώνας που έδωσε, για να παραμείνει στο σπίτι, το οποίο η οικογένειά της νοίκιαζε επί 71 χρόνια.

Χάρη σε αυτόν τον αγώνα, η Μαρικάρμεν αναδείχθηκε πανευρωπαϊκά ως το πρόσωπο της στεγαστικής κρίσης που μαστίζει όλες τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Αυτό ήταν, άλλωστε, και το δικό της μήνυμα, όπως το διατύπωσε η ίδια στην πιο τραγική στιγμή της Οδύσσειάς της, όταν οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος πέτυχαν την έξωσή της.

Τότε, καθώς την έβγαζαν με φορείο από την πολυκατοικία, η Μαρικάρμεν είπε στους δεκάδες δημοσιογράφους που είχαν μαζευτεί από όλη την Ισπανία ότι η ίδια μπορεί να ηττήθηκε στον αγώνα της, έδειξε όμως στους άλλους πώς να αγωνίζονται. Από εκείνη την ώρα φούντωσε το κύμα συμπαράστασης στη Μαρικάρμεν και διαμαρτυρίας προς την κυβέρνηση, που υποχρέωσε τον Πέδρο Σάντσεθ να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τις 29 Νοεμβρίου.

Τελικά, δεν ηττήθηκε η Μαρικάρμεν. Επέστρεψε στο διαμέρισμά της, με το ίδιο ενοίκιο. Να πάρουμε όμως το θέμα του διαμερίσματός της από την αρχή. 

Οταν ο πατέρας της ενοικίασε το διαμέρισμα το έτος 1955, ο νόμος παρείχε μεγάλο εύρος προστασίας στους μακροχρόνιους μισθωτές κατοικιών.

Οταν ο πατέρας της πέθανε, το συμβόλαιο μεταβιβάστηκε στη μητέρα και αργότερα, όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και για τη μαμά, μεταβιβάστηκε στην ίδια. Οσο το διαμέρισμα ανήκε στον αρχικό ιδιοκτήτη του ή στους κληρονόμους του, δηλαδή σε φυσικά πρόσωπα, η ένοικος δεν είχε πρόβλημα.

Οταν όμως το διαμέρισμα αγοράστηκε από μια μεγάλη εταιρεία εκμετάλλευσης ακινήτων, οι νέοι ιδιοκτήτες αμφισβήτησαν την ισχύ του παλαιού συμφωνητικού και ζήτησαν μηνιαίο ενοίκιο 2.650 ευρώ, έναντι των 500 που πλήρωνε μέχρι τότε η Μαρικάρμεν. 

Της ήταν αδύνατο να πληρώσει τέτοιο ποσό με σύνταξη 1.350 ευρώ και από το σημείο αυτό ξεκίνησε η Οδύσσειά της στα δικαστήρια.

Ο αγώνας διήρκεσε περισσότερα από δέκα χρόνια και έφτασε μέχρι και στο ανώτατο δικαστήριο της χώρας, από το οποίο όμως η Μαρικάρμεν δεν δικαιώθηκε, επειδή της έλειπε 15% αναπηρίας. Το δικαστήριο, βλέπετε, θα επέτρεπε την ισχύ του αρχικού συμβολαίου αν η ένοικος ήταν ανάπηρη κατά 65%, αλλά η Μαρικάρμεν ήταν ανάπηρη μόνο κατά 50%.

Και πόση σημασία μπορεί να έχει το 15%, εφόσον μιλάμε για μια γυναίκα στην 9η δεκαετία της ζωής της;  

Ο παραλογισμός είναι εξοργιστικός. 

Ηταν και αυτό όμως, δηλαδή το στοιχείο του παραλόγου, που ενίσχυσε το αίσθημα της αδικίας στην κοινή γνώμη και συνέβαλε ώστε να μετασχηματιστεί σε ρεύμα διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης.

Υπό την πίεση διαδηλώσεων σε δεκάδες πόλεις της χώρας, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο για την προστασία των ενοικιαστών, το οποίο όμως την προπερασμένη Παρασκευή καταψηφίστηκε.

Την επομένη, Σάββατο, κορυφώθηκαν οι διαδηλώσεις ανά την επικράτεια, με αποκορύφωμα το συλλαλητήριο της Μαδρίτης, στο οποίο τέσσερις φάλαγγες συνέρρευσαν σε κεντρική πλατεία της ισπανικής πρωτεύουσας (σαν να ήταν μια οιονεί αναπαράσταση της πολιορκίας της Μαδρίτης στον Εμφύλιο…). Σύμφωνα με τους διοργανωτές, συμμετείχαν 500.000 άτομα, αριθμός τον οποίον η αστυνομία κατέβασε σε 70.000.  

Κάπου εκεί, πρόλαβε να χωθεί ο Χάρης Δούκας (βοηθάει ότι είναι σε βολικό μέγεθος και χωράει) για να πασάρει ένα βραβείο στον Σάντσεθ. Το γεγονός δεν επηρέασε καθόλου την έκβαση της υπόθεσης, το σημειώνω όμως επειδή πάντα σε κάθε ιστορία υπάρχει ένας Ελληνας.

Ανεξαρτήτως του ακριβούς αριθμού των διαδηλωτών στη Μαδρίτη, ο Σάντσεθ δεν άντεχε περισσότερη πίεση από εκείνη που ήδη δεχόταν από τα οικονομικά σκάνδαλα στο περιβάλλον του, τη μεταναστευτική κρίση στη Θέουτα και τη σύγκρουση με τον αμερικανικό παράγοντα.

Ετσι την περασμένη Δευτέρα ανακοίνωσε την προσφυγή στις εκλογές. 

Δύο ημέρες αργότερα, η Μαρικάρμεν άφηνε την τελευταία της πνοή. 

Για τον Σάντσεθ, πάντως, θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι απίθανο, να επιβιώσει πολιτικά, δεδομένου ότι το κόμμα της Κεντροδεξιάς προηγείται στις μετρήσεις με 34%, το δε ακροδεξιό «Vox» καταγράφει ποσοστό 18%.

Η μεγάλη ειρωνεία εις βάρος του ισπανού πρωθυπουργού, ίσως και της Αριστεράς που οικειοποιήθηκε τον αγώνα της Μαρικάρμεν και τώρα πανηγυρίζει για τη νίκη της, είναι ότι ουσιαστικά τόσο η ιδιοκτήτρια εταιρεία του ακινήτου όσο και ο Σάντσεθ προσωπικά ηττήθηκαν από...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γαλλία και Ισπανία, δημοκρατία του «δρόμου»

 Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Αν και οι διαδηλώσεις στην Ισπανία και οι ταραχές στη Γαλλία εκτυλίσσονται σε διαφορετικές συνθήκες διακυβέρνησης και με διαφορετικές αφορμές, στρέφονται γύρω από τα ίδια παράπονα
–το κόστος διαβίωσης, τους εθνικούς προϋπολογισμούς που φέρονται να μην ευνοούν το κοινωνικό κράτος– και δείχνουν παρόμοια κοινωνική δυσφορία. 

Αμφότερες οι χώρες εμφανίζουν κυβερνητική αστάθεια (όπως άλλωστε η Βρετανία, η Βουλγαρία και η Γερμανία), απουσία συναίνεσης και πολιτικό και κομματικό κατακερματισμό, που, ιδιαίτερα στη Γαλλία, έχει φτάσει στο κρίσιμο σημείο της διάλυσης του κοινωνικού συμβολαίου.

Στη Γαλλία, οι αναφλέξεις είναι εύκολες και επαναλαμβανόμενες: το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, που ξεκίνησε το φθινόπωρο του 2018 μετά την απόφαση της προεδρίας του Εμμανουέλ Μακρόν να αυξήσει τον φόρο στα καύσιμα στο πλαίσιο της «πράσινης μετάβασης», διαδέχτηκε σειρά κινημάτων, φαινομενικά τύπου grassroots, που αναπτύχθηκαν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συχνά με διφορούμενες διεκδικήσεις και τάση για βία στους δρόμους.

Στην πραγματικότητα, από την εποχή των Κίτρινων Γιλέκων, η γαλλική προεδρία έχασε τον έλεγχο, ενώ ενισχύθηκαν τα πολιτικά άκρα, η Εθνική Συσπείρωση και η Ανυπότακτη Γαλλία. Η Ανυπότακτη Γαλλία επηρεάζει σήμερα το 40% – 45% της νεολαίας από 15 έως 24 ετών και εμψυχώνει από τον περασμένο μήνα τους εξεγερμένους μαθητές.

Στην Ισπανία, η έξωση της 87χρονης Maricarmen Abascal μετά από απότομη αύξηση ενοικίου προκάλεσε πανεθνική κατακραυγή· είχε προηγηθεί η μαζική είσοδος, η «εισβολή», δεκάδων χιλιάδων αλαλαζόντων Μαροκινών στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα, ένα γεγονός που κλόνισε την κυβέρνηση Σάντσεθ, η οποία, ως σοσιαλιστική και φιλόξενη, προσπάθησε να διαχειριστεί το μεταναστευτικό ζήτημα με ήπια ρητορική και χωρίς δραστικά μέτρα.

Οι διαδηλώσεις για την ακρίβεια, για το κόστος στέγασης (το οποίο φαίνεται να καταβροχθίζει το 50% – 60% του μηνιαίου εισοδήματος), καθώς και για την παράτυπη, ή ραγδαία, μετανάστευση οδήγησαν στην απώλεια της στήριξης του Σάντσεθ από τα περιφερειακά και εθνικιστικά κόμματα της Καταλονίας (Junts, ERC) και της Χώρας των Βάσκων (EH Bildu, PNV), η οποία κατέληξε στη διάλυση του Κοινοβουλίου και στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών στις 29 Νοεμβρίου.  

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν προβάδισμα του κεντροδεξιού, «χριστιανοδημοκρατικού» Partido Popular, καθώς και κάποια κέρδη για το δεξιό Vox, ένα κόμμα με ύποπτες ακροδεξιές συναναστροφές.

Πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις φαίνονται ανίσχυρες μπροστά στις διεκδικήσεις του δρόμου. 

Ο Εμμανουέλ Μακρόν απέτυχε να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που έκρινε απαραίτητες δεδομένης της οικονομικής κατάστασης της Γαλλίας (χρέη, ελλείμματα)· ο Πέδρο Σάντσεθ αντιμετώπισε κύμα Αγανακτισμένων και πόλωση μεταξύ αριστεράς και δεξιάς τόσο για το στεγαστικό όσο και για το μεταναστευτικό πρόβλημα.

Υπενθυμίζεται ότι το κίνημα των «Αγανακτισμένων» (Indignados) είχε ξεκινήσει από το 2011 με καταλήψεις πλατειών (ιδίως της Puerta del Sol στη Μαδρίτη) και αιτήματα για «πραγματική δημοκρατία» («¡Democracia Real Ya!»), αντιμετώπιση της διαφθοράς, αναίρεση των μέτρων λιτότητας και μεταρρυθμίσεις του δικομματικού συστήματος. Ωστόσο, το τρίτο κόμμα που αναδύθηκε από τους Αγανακτισμένους, οι Podemos («Μπορούμε»), σημείωσε βραχύβια επιτυχία και τώρα η δημοτικότητά του δεν ξεπερνά το 3,5%.

Στην πραγματικότητα, αυτό που αποσυνθέτει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι ότι η δημοκρατία επέτρεψε την ανάπτυξη δυνάμεων που θέλουν και μπορούν να την καταστρέψουν: εθνικισμό, αριστερό και δεξιό εξτρεμισμό, αυταρχική και αντικοινωνική συμπεριφορά.

Η παρακμή των παραδοσιακών κεντροαριστερών κομμάτων ή η μετατόπισή τους στη σημερινή αριστερά των εθνοφυλετικών διεκδικήσεων –όπως συνέβη και στο Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ– συνέπεσε με την ανάδυση του μη-πολίτη που τροφοδοτείται από τα social media, τα οποία αποτελούν φυτώριο εξτρεμισμού και αποπολιτικοποίησης. 

Η κρίση στη Γαλλία και στην Ισπανία αντικατοπτρίζει τη μετάβαση από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε μια δημοκρατία του δρόμου και των δικτύων, η οποία στερείται αντιπροσώπευσης, άρα ικανότητας διαπραγμάτευσης γύρω από το κοινωνικό συμβόλαιο.

Έτσι, οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ασχολούνται με τη διαχείριση κρίσεων ξανά και ξανά· τα κοινοβούλια αδυνατούν να νομοθετήσουν και η εκτελεστική εξουσία αδυνατεί να πάρει αποφάσεις και να τις υλοποιήσει.  

Η άκρα αριστερά και η άκρα δεξιά το γλεντάνε· αλλά, αν και όταν τους δοθεί η ευκαιρία να κυβερνήσουν, δεν θα αργήσουν να διαπιστώσουν ότι...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗ: Οι παίκτες της Real Valladolid του Ronaldo Nazário φορούσαν φανέλες συμπαράστασης στη Ceuta [Θέουτα] κατά την είσοδό τους στον αγωνιστικό χώρο

 

Από το ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ 

Πολίτες, επιχειρηματίες, star του κινηματογράφου και του αθλητισμού συνειδητοποιούν τι συμβαίνει στο δυτικό κόσμο. Η Γενοκτονία αφανισμού της δυτικής οικογένειας, δλδ των Χριστιανών και των Εβραίων.

Η συνειδητοποίηση αφορά τους πάντες!

Οι παίκτες της Real Valladolid φορούσαν φανέλες συμπαράστασης στη Ceuta [Θέουτα] κατά την είσοδό τους στον αγωνιστικό χώρο του «Nuevo Mirandilla», ενόψει της αναμέτρησης με την Cádiz CF για την 3η αγωνιστική της LaLiga Hypermotion.

Με το σύνθημα «Στηρίζουμε τη Θέουτα και τους κατοίκους της-Estamos con Ceuta y los ceutíes», οι «Blanquivioletas» βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο για να στείλουν ένα μήνυμα ενθάρρυνσης στην αυτόνομη πόλη και τους κατοίκους της

Real Valladolid: Μια Κληρονομιά Ανθεκτικότητας, Πάθους και Φιλοδοξίας. Από Ιστορικούς Θρίαμβους σε ένα Τολμηρό Μέλλον στο Ισπανικό Ποδόσφαιρο

Η Real Valladolid Club de Fútbol, S.A.D κοινώς γνωστή ως Real Valladolid, αποτελεί...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗ: Τις πρόσφατες διαδηλώσεις εκατομμυρίων Ισπανών σε πάνω από 300 πόλεις για την εισβολή των ισλαμικών ορκ στη Ceuta πόσα κωλοκάναλα σας τις έδειξαν?

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Μερικές σκέψεις για την εισβολή Μαροκινών λαθρομεταναστών στη Θέουτα της Ισπανίας

 By  Johnny Hoston

Πρώτα απ’ όλα δεν μπορεί παρά να ανατριχιάσει κανείς στην ιδέα του τι θα γινόταν το 2020, αν δεν είχαμε αυτή την κυβέρνηση.  

Στον Έβρο τα νούμερα λαθρομεταναστών ήταν πάνω από δεκαπλάσια. 

 Δεύτερον, το γεγονός ότι οι σοσιαλιστικές πολιτικές αποτελούν πάντοτε κίνητρο για την λαθρομετανάστευση. 

  Ο Σάντσες όταν νομιμοποίησε σωρηδόν πάνω από 1.000.000 λαθρομετανάστες, προφασίστηκε τη δικαιοσύνη και την αναγκαιότητα. Άρα, εφόσον μαζευτούν 1.000.000 νέοι λαθρομετανάστες, άνετα μπορεί να επικαλεστεί ακριβώς τους ίδιους ψευδό-ανθρωπιστικούς λόγους, για να ξανακάνει το ίδιο. 

Επίσης, προσφάτως το αντίστοιχο ΣτΕ της Ισπανίας, αποφάσισε ότι είναι παράνομο να γίνεται αποτροπή στη θάλασσα. Οπότε τα λαθροπελατάκια πάνε κολυμπώντας. 

Σημαντική σημείωση: η Θέουτα είναι ισπανικό έδαφος στο Μαρόκο. Δηλαδή είναι σαν να πηγαίνεις από τα βράχια στο λαιμό της Βουλιαγμένης και να κολυμπάς στον Αστέρα.  

Πάει κάπου το μυαλό σας, όταν όλη η Αριστερή αντιπολίτευση τα βάζει με τη Δικαιοσύνη στη χώρα μας και λέει ότι θέλει να πετάξει έξω την «παλιά φρουρά», με παράλληλη σχολή δικαστών; 

Ή όταν έλεγε το rebranded ταγάρι ότι θέλει να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας; 

 Δεν πιστεύω να...

 

Δυτικών ισλαμολαθρολάγνων χρησίμων ηλιθίων καθαρμάτων κωμωδία

ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το σοσιαλιστικό ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Το βίντεο με την υποδοχή των Ισπανών φλοτιλίστας στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο έχει εκατομμύρια θεάσεις στο Διαδίκτυο. Εικόνες πολύ σκληρές, καθώς οι φιλοπαλαιστίνοι ακτιβιστές εδάρησαν ανηλεώς από τους Ισπανούς αστυνομικούς. Ειδικά δύο άτομα τα είχαν κάτω στο δάπεδο του αεροδρομίου και τα κτυπούσαν με τα γκλόμπς.

Όλα ξεκίνησαν στο Μπιλμπάο όταν πέντε φλοτιλίστας εμπόδιζαν την έξοδο των υπόλοιπων επιβατών από την αίθουσα του αεροδρομίου, για να τους φωτογραφίσουν οι συγκεντρωμένοι αλληλέγγυοι. Ένας αστυνομικός τους απώθησε για να περάσει ένας κύριος με το παιδάκι του, οι συγκεντρωμένοι κινήθηκαν κατά των αστυνομικών και ένας φλοτιλίστας, ο πιο μικροκαμωμένος, έσπρωξε έναν άλλον αστυνομικό.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, έγινε ο χαμός και έπεσε το «ξύλο της αρκούδας», όπως λένε.

Και στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» πήγε να γίνει ένας τσαμπουκάς με άνδρες της ΕΛΑΣ, όμως επενέβησαν οι ψυχραιμότεροι και οι ημέτεροι φλοτιλίστας συνέχισαν την θριαμβευτική παρέλασή τους κραυγάζοντας «ούτε τα ξερονήσια ούτε οι φυλακές/ποτέ τους δε λυγίσανε τους κομμουνιστές». Πληροφορήθηκα πως η ομάδα με τις γκρι φόρμες, made in Israel, ανήκει στην «Κομμουνιστική Ανατροπή», έτσι για να έχετε ολοκληρωμένη εικόνα.

Αντιπαρέρχομαι το αφελές ερώτημα «καλά, δουλειά δεν έχουν;».

Προφανώς αυτή είναι η δουλειά τους. Υποθέτω ότι εργάζονται σε ΜΚΟ που οργανώνουν τις φλοτίλες ή είναι μέλη συλλογικοτήτων που χρηματοδοτούνται από αυτές τις συγκεκριμένες και επώνυμες ΜΚΟ. Φυσικά υπάρχει και το ιδεολογικό στοιχείο, αλλά για τέτοιας εκτάσεως κινητοποιήσεις, πολυδάπανες και πολυήμερες, δεν αρκεί.

Επανέρχομαι στα γεγονότα του Μπιλμπάο. Θα περίμενα, μετά από αυτή την πρωτοφανή αγριότητα, οι εγχώριοι «From the river to the sea», να έκαναν πορεία προς την Ισπανική πρεσβεία, να έκαιγαν, κατά τα καθιερωμένα, μαζί με τη σημαία του Ισραήλ και αυτή της Ισπανίας και να έβρισκαν ένα σύνθημα — σε αυτά είναι μανούλες — κατά του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ. Στο κάτω-κάτω τα παλικάρια που έφαγαν το ξύλο ήταν στρατιώτες στον κοινό αγώνα κατά του «γενοκτονικού κράτους».

Όμως, πέρασαν δύο 24ωρα και επικρατεί σιγή ασυρμάτου. Σα να μη συνέβη τίποτα στο αεροδρόμιο του Μπιλμπάο. Οι φλοτιλίστας έπεσαν κατά τύχη στα γκλομπς των φιλεύσπλαχνων Ισπανών αστυνομικών. Τέλος καλό, όλα καλά.

Για να το σοβαρέψω. Η γραμμή δόθηκε.

Ο Σάντσεθ είναι δικός μας άνθρωπος, αντισημίτης, είναι πολύ πιεσμένος αυτή την εποχή διότι η σύζυγός του κατηγορείται για διαφθορά και σα να μην έφταναν όλα αυτά, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας ερευνά και το άλλο σοσιαλιστικό μπουμπούκι, τον Θαπατέρο, για ξέπλυμα χρήματος. Μάλιστα, και αυτό έχει ενδιαφέρον, την υπόθεση κίνησε το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.

Συνεπώς, μην πειράζετε τον Σάντσεθ, οι Ισπανοί αστυνομικοί ας ρίξουν και καμιά μπάτσα παραπάνω. Δε χάθηκε κι ο κόσμος.

Οι φλοτιλίστας είναι …

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Έλα όμως που δεν είμαστε η Ισπανία

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν ξέρω πολλά για τον Ισπανό πρωθυπουργό. Στην πραγματικότητα, ξέρω ελάχιστα.

Μπορεί να είναι ένας αδίστακτος πολιτικάντης, μπορεί να είναι ένας εμπνευσμένος ηγέτης, μπορεί να είναι ανόητος, μπορεί να είναι ιδιοφυής, μπορεί να είναι ρομαντικός, μπορεί να είναι ρεαλιστής… δεν έχω ιδέα. Και δεν με νοιάζει.

Όπως δεν με νοιάζει αν η κυβέρνησή του είναι σοβαρή ή μια ισπανική εκδοχή των συριζανέλ.

Ή, για να το πω πιο σωστά, με νοιάζει (στο κάτω κάτω η Ισπανία είναι κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης) αλλά ξέρω ότι η ισπανική πολιτική δεν μπορεί να γίνει παράδειγμα το οποίο να μπορεί να αντιγράψει μια ελληνική κυβέρνηση.

Σε αντίθεση με τις απαντήσεις σε παιχνίδια γνώσεων, η πολιτική και η στάση μιας κυβέρνησης είναι «σωστή» ή «λάθος» αναλόγως του αποτελέσματος. Μάλιστα καμιά φορά, ακόμα και το αποτέλεσμα δεν βοηθά να την κρίνουμε με σιγουριά αφού το αποτέλεσμα μιας άλλης πολιτικής μόνο να το υποθέσουμε μπορούμε.

Συνεπώς, η στάση του Ισπανού πρωθυπουργού στην επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν θα είναι «σωστή» αν ωφελήσει τελικά τη χώρα του, και «λάθος» αν τη βλάψει. Και επειδή η πολιτική είναι κάπως πολύπλοκο παιχνίδι, κάποιος μπορεί να πει ότι η πολιτική του θα είναι «σωστή» ακόμα κι αν βλάψει τη χώρα του αλλά ωφελήσει τον ίδιο και το κόμμα του. Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να σημαίνει κάτι για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.

Η Ισπανία (στο παρελθόν τεράστια αποικιοκρατική δύναμη, πατρίδα της Ιεράς Εξέτασης και με παράδοση πογκρόμ εναντίον των Εβραίων) βρίσκεται στην άλλη άκρη της Μεσογείου και έχει για γείτονες την Γαλλία, την Πορτογαλία και το Μαρόκο που δεν την απειλούν με κανέναν πόλεμο.

Ταυτοχρόνως έχει μια πολεμική βιομηχανία τόσο ισχυρή ώστε να συνεργάζεται με την Τουρκία για την κατασκευή αεροπλανοφόρου.

Έχει άλλα δεδομένα και άλλα συμφέροντα από αυτά της Ελλάδας και η κυβέρνηση της έχει να αντιμετωπίσει διαφορετικά προβλήματα.

Το να φέρνεις την ισπανική κυβέρνηση και τον Σάντσεθ ως παράδειγμα προς μίμηση από την ελληνική κυβέρνηση είναι σα να παίρνεις τη συμπεριφορά ενός ενοίκου μιας πολυκατοικίας σε μια ακριβή γειτονιά της Αθήνας χωρίς κανένα πρόβλημα με τους γείτονες και να την φέρνεις ως παράδειγμα στον ένοικο μιας άλλης πολυκατοικίας σε μια κακόφημη γειτονιά του οποίου οι γείτονες του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Είναι σαν να δίνεις μια συνταγή για καρμπονάρα σε κάποιον που θέλει να μαγειρέψει μακαρόνια με κιμά. Μπορεί να είναι η καλύτερη συνταγή αλλά είναι για άλλη μακαρονάδα.

Όπως από τη Φιλοθέη είναι πολύ πιο εύκολο να στηρίζεις τα ανοιχτά σύνορα, έτσι και από την Ισπανία είναι πολύ πιο εύκολο να κάνεις το περιστέρι της ειρήνης.

Εμείς (καλώς ή κακώς) δεν ζούμε στην Ισπανία. Έχουμε άλλα προβλήματα και άλλα συμφέροντα.

Μπορούμε, άμα έτσι νιώθουμε, να ζηλεύουμε τους Ισπανούς που βρίσκονται μακριά και πιο ασφαλείς, αλλά…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΛΑΓΝΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: "Θα σας αντικαταστήσουμε με μετανάστες" (Τί δεν καταλαβαίνετε?)

 

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Ενώ οι κουτσομπόλες της μιντιακής γειτονιάς, αρσενικές και θηλυκές, έχουν βρει το μήνα που θρέφει τους έντεκα με το σκάνδαλο Epstein (ως προς το οποίο, εννοείται, δεν αγγίζουν ούτε την κορυφή του παγόβουνου ασχολούμενοι με “παιδόφιλους” κτλ.) *…η τύχη όλων μας δουλεύει.

Προ ημερών, στην ομιλία του στην Παγκόσμια Σύνοδο Κυβερνήσεων στο Ντουμπάι, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας και γενικός γραμματέας του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Πέδρο Σάντσεθ ανακοίνωσε ένα πακέτο μέτρων για τη ρύθμιση των ψηφιακών πλατφορμών.

Περιέγραψε αυτές τις τελευταίες σαν …failed states (!) όπου κυριαρχούν η παραπληροφόρηση, το μίσος, η χειραγώγηση και η εκμετάλλευση των δεδομένων.

Τα μέτρα που θα εισαγάγει ο κύριος Σάντσεθ είναι:

Απαγόρευση πρόσβασης σε κοινωνικά δίκτυα για ανήλικους κάτω των 16 ετών, με υποχρεωτικά αποτελεσματικά συστήματα επαλήθευσης ηλικίας (όχι απλές «checkbox»).

Ποινική ευθύνη των CEO και στελεχών των πλατφορμών για μη αφαίρεση περιεχομένου που παραβιάζει τη νομοθεσία ή υποκινεί μίσος.

Δημιουργία «Huella de Odio y Polarización» (Αποτύπωμα Μίσους και Πόλωσης) : σύστημα παρακολούθησης,ποσοτικοποίησης και ιχνηλάτησης που θα εκθέτει πώς οι πλατφόρμες ενισχύουν τη διαίρεση και το μίσος.

Ποινικοποίηση της αλγοριθμικής χειραγώγησης και της ενίσχυσης παράνομου περιεχομένου.

Συνεργασία με την Εισαγγελία για έρευνα παραβάσεων από Grok (xAI), TikTok και Instagram.

Στην ομιλία του ο σοσιαλιστής κύριος Σάντσεθ αναφέρθηκε ρητά στην ανάγκη “κανονικοποίησης” (regularización) 500.000 μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην Ισπανία, κατηγορώντας τον Elon Musk (ιδιοκτήτη του X) ότι παραπληροφορεί ως προς τη συγκεκριμένη απόφαση : «ο ιδιοκτήτης του X, μετανάστης ο ίδιος, χρησιμοποίησε τον λογαριασμό του για να ενισχύσει την παραπληροφόρηση για μια κυρίαρχη απόφαση της κυβέρνησής μου».

Προηγουμένως, τον Ιούλιο 2025, η κυβέρνηση είχε συστήσει ειδική ψηφιακή ομάδα (με τη συμμετοχή Meta, X, TikTok, Google) για παρακολούθηση και αφαίρεση περιεχομένου μίσους ειδικά κατά μεταναστών, με έμφαση σε αναφορές στην ανασφάλεια που η αύξησή τους επιφέρει.

Σημειωτέον ότι η κανονικοποίηση των 500.000 ήταν απαίτηση των …Ποδέμος με την ψήφο/ανοχή των οποίων κυβερνάει ο κύριος Σάνσεθ.

Μερικές μέρες πριν την ανακοίνωση του πρωθυπουργού η ευρωβουλευτής των Ποδέμος Ιρένε Μοντέρο δήλωνε ωμά …Δεληβοριάς style : «Μακάρι να μπορέσουμε να απαλλάξουμε από φασίστες και ρατσιστές αυτή τη χώρα φέρνοντας εδώ μεταναστευτικό κόσμο, εργατικό κόσμο. Φυσικά θέλω αντικατάσταση, αντικατάσταση φασιστών, ρατσιστών και παρασίτων»

Χάρη στο “έγκλημα των λιμενικών στη Χίο” η (ειλημμένη) απόφαση των εγχώριων πολιτικών ταγών να ακολουθήσουν τα βήματα των Ισπανών – φασιστοειδών με σοσιαλιστική προβιά – ομότιμων τους γίνεται ευκολότερη. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τον κύριο Χρυσοχοΐδη να ανασκουμπώνεται.

Όσο για τη συνεργασία αυτής εδώ της κυβέρνησης με τον …Έλληνα Σάντσεθ, πρέπει…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Σεξ, με δήλωση του ν. 105

Λόγω των σημαντικών γεγονότων στο εσωτερικό μέτωπο, πέρασε σχεδόν απαρατήρητος και συνεπώς ασχολίαστος ένας νόμος που ψηφίσθηκε πριν από μερικές ημέρες από την ισπανική Βουλή με 205 ψήφους υπέρ, 141 κατά και τρεις απουσίες.  

Ο νόμος αφορά την απαιτούμενη ρητή συναίνεση στο σεξ και αυτό συνοπτικά αποτυπώθηκε στο σύνθημα «μόνο το ναι σημαίνει ναι». 

Αφορμή γι’ αυτόν τον νόμο στάθηκε ομαδικός βιασμός μιας έφηβης, τον οποίο οι δράστες δεν παραδέχθηκαν και ισχυρίστηκαν πως επρόκειτο περί συναινετικής πράξεως. Ετσι πλέον ο νέος νόμος προβλέπει πως η συναίνεση θα πρέπει να είναι ρητή και όχι απλώς να τεκμαίρεται. Η σιωπή και η παθητικότητα δεν σημαίνουν συναίνεση.

   Αυτό είναι το γεγονός το οποίο εγώ, ως καλόπιστος σχολιαστής, θα ήθελα να σχολιάσω.  

Υποθέτω πως ο Ισπανός νομοθέτης θα έχει προβλέψει πώς εκφράζεται αυτή η ρητή θέληση και κυρίως πώς καταγράφεται. Δηλαδή, πώς κατοχυρώνεται ο ερωτικός σύντροφος ότι μετά 20 ή 30 χρόνια η παρτενέρ του δεν θα ισχυριστεί πως αυτός την παρενόχλησε σεξουαλικά ή τη βίασε. Γιατί τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες πολλών τέτοιων περιστατικών. 

Εγώ ξέρω πως όταν υπάρχει αμοιβαία ερωτική έλξη, η σχέση ολοκληρώνεται φυσιολογικά και αρμονικά. Τώρα όμως, με βάση τον ισπανικό νόμο, για να μην τρέχει και δεν φτάνει ο ερωτικός σύντροφος στο μέλλον, εγγύτερο ή απώτερο, θα πρέπει λίγο πριν συντελεστεί η σεξουαλική πράξη να διακόπτει το ερωτικό παιχνίδι, να βγάζει από την τσέπη του ένα κινητό ή μια δήλωση του ν. 105 και να ρωτάει τη σύντροφό του: «Συναινείς στη σεξουαλική πράξη που ακολουθεί;» ή κάτι παρόμοιο.  

Και αυτή θα πρέπει να δηλώσει την κατάφασή της στεντορεία τη φωνή για να καταγραφεί ή να υπογράψει την προεκτυπωμένη δήλωση του ν. 105.

Στη συνέχεια ο ερωτικός σύντροφος, όταν πάει στο σπίτι του, θα πρέπει να αρχειοθετήσει τη δήλωση, γιατί μπορεί στο μέλλον να του χρειαστεί. 

Με άλλα λόγια, ένας σημερινός 20χρονος, στα 70 του χρόνια θα πρέπει...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι «έπαθε» ο Σάντσεθ και λιβανίζει τον Ερντογάν;

 

Του ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ

Είναι άραγε ο Πέδρο Σάντσεθ, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, ο πιο καλός συνήγορος της Άγκυρας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο; 

 Αρκετοί στην Αθήνα αλλά και στις Βρυξέλλες απαντούν καταφατικά, δίχως ιδιαίτερο προβληματισμό, κρατώντας ωστόσο κάποιες αποστάσεις ως προς τα κίνητρα. 

Πριν λίγες ημέρες, λίγο προτού ο Σάντσεθ αναφέρει στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τα περισπούδαστα περί «Συμμαχίας των Πολιτισμών» (μια πρωτοβουλία του ΟΗΕ όπου συμπροεδρεύουν η Ισπανία με την Τουρκία) ο ισπανικός τραπεζικός – και ασφαλιστικός -κολοσσός BBVA πρότεινε στη τουρκική τράπεζα Garanti την εξαγορά και του υπόλοιπου μισού της, έναντι τιμήματος περί τα 2,5 δισ. δολάρια (12,20 τουρκικές λίρες, δηλαδή περί το ένα δολάριο και 20 σεντς με βάση τρέχουσες τιμές, ανά μετοχή).  

Η πρώτη αντίδραση των αγορών δεν ήταν θετική, καθώς η μετοχή της BBVA έπεσε, ενώ εκείνη της Garanti ανέβηκε.  

Σε γενικές γραμμές πολύ πριν από την πρόταση της BBVA, μεταξύ Μαδρίτης και Ουάσιγκτον υπήρξε μια τακτική επικοινωνία. Οι Αμερικανοί φαίνεται να μην κατανοούν για ποιο λόγο η BBVA προχωρά σε επενδύσεις σε προϊόντα τα οποία υπό τις παρούσες συνθήκες ομοιάζουν περίπου με «σκουπίδια» (“junk” στη χρηματοπιστωτική διάλεκτο) και είχαν εν καιρώ προειδοποιήσει την Μαδρίτη ότι μπορεί να εκθέσει το τραπεζικό σύστημά της σε κινδύνους οι οποίοι προέρχονται από τον Ερντογάν και τις αποφάσεις του, που ουδεμία σχέση με την οικονομία έχουν.  

Τι ακριβώς είδαν οι Ισπανοί στα τραπεζικά «σκουπίδια» της Τουρκίας δεν είναι σαφές. Εκείνο που εκτιμάται είναι ότι στη Μαδρίτη, συνηθισμένοι να επενδύουν σε αγορές τις οποίες αποφεύγουν οι πιο ανεπτυγμένες οικονομίες, εκτιμούν ότι οι πολύ χαμηλές τιμές (λόγω της διαρκούς πτώσης της λίρας έναντι του δολαρίου) στη Τουρκία προσφέρονται για την αγορά στοιχείων προστιθέμενης αξίας. 

Μια μικρή λεπτομέρεια για την ισπανική πρόταση (η εξαγορά αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός του πρώτου τριμήνου του 2022) είναι ότι η BBVA αλλά και η Garanti σε τοπικό επίπεδο είναι συνδεδεμένες και με επενδύσεις σε ομόλογα ασφαλιστικών ταμείων. Είναι, εν ολίγοις, πολύ πιθανόν περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Τουρκίας να διαχυθεί και στην Ισπανία. 

Περισσότερο ψύχραιμοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Ισπανία προεξοφλεί ότι – με τον έναν ή τον άλλο τρόπο – η Τουρκία θα επανέλθει σε τροχιά βελτίωσης των σχέσεων με τη Δύση και στη Μαδρίτη υπάρχει η επιθυμία να μπορεί να υποστηριχθεί ότι ακόμα και στις δύσκολες εποχές, οι Ισπανοί επενδυτές δεν φοβήθηκαν τη γενικότερα δυσοίωνη ατμόσφαιρα. Αυτή η εξήγηση ίσως βοηθά να γίνει αντιληπτό για ποιο λόγο ο Πέδρο Σάντσεθ ήταν σχεδόν επιθετικά αρνητικός στο ενδεχόμενο να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο για την Τουρκία κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, τον Μάιο του 2021. Ακόμη περισσότερο εξηγεί γιατί η Ισπανία εξακολουθεί να συνεχίζει να υποστηρίζει την ενίσχυση των Τούρκων σε εξοπλισμούς, μάλιστα με όπλα τα οποία χρησιμοποιούνται ή θα αξιοποιηθούν στο μέλλον κατά της Ελλάδας.  

Το πλέον χαρακτηριστικό είναι το “TCG Anadolu” ένα ελικοπτεροφόρο ισπανικής σχεδίασης και τεχνογνωσίας η οποία έχει παραχωρηθεί στην Τουρκία, όπου και ναυπηγείται. Οι Σάντσεθ και Ερντογάν συνομίλησαν και για δεύτερο τέτοιο ελικοπτεροφόρο, μάλιστα, κατά τον τούρκο ηγέτη, «μεγαλύτερο» από το προηγούμενο. Ένας ισπανικής κατασκευής τύπος κατασκοπευτικού αεροπλάνου, το CN-235 χρησιμοποιείται καθημερινά στο Αιγαίο για να παρακολουθεί την κατάσταση στην ελληνική πλευρά των συνόρων. Συνολικά 59 CN-235 βρίσκονται στο οπλοστάσιο των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Ακτοφυλακής. Οι δύο πλευρές συζήτησαν και για την συνεργασία στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, κάτι που έχει οσμή επέκτασης του πλέον εξαγωγικού τομέα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, αυτόν των drones και των UAV.  

Οι Τούρκοι αναζητούν απεγνωσμένα...

 

ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η Ισπανία με τις απελάσεις δείχνει το παράδειγμα στο Λαθρομεταναστευτικό - ΠΑΚΕΤΟ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ! - Τί δεν καταλαβαίνεις?

Από τον Γιώργο Χαρβαλιά

Η μεταναστευτική κρίση στην Ισπανία έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τη δική μας στον Έβρο και στα ελληνικά νησιά. 

Ενθαρρύνεται από μια γειτονική χώρα που λειτουργεί ως βάση φιλοξενίας και ως ορμητήριο των επίδοξων εποίκων.  

Εκδηλώνεται σε παραμεθόριες περιοχές ξαφνικά, σαν ένα γιουρούσι αφιονισμένων χούλιγκαν

Λειτουργεί ως ένα είδος πολιτικού εκβιασμού αυξομειούμενης έντασης.

Οι λαθρομετανάστες, όπως και στην Ελλάδα, μπορούν να φτάσουν στο ισπανικό έδαφος είτε κολυμπώντας είτε διασχίζοντας τάφρους και σκαρφαλώνοντας φράχτες. 

 Η μεγάλη διαφορά είναι, όμως, ότι η Ισπανία, ως χώρα που σέβεται τον εαυτό της, «δεν μασάει». Τους μαζεύει και τους ξαναστέλνει «πακέτο» από εκεί που ήρθαν. Χωρίς φυσικά να ακουστεί «κιχ» στα ευρωπαϊκά κομμωτήρια όπου χτενίζονται η Ούρσουλα και οι άλλες κυρίες της Επιτροπής, αρμόδιες για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των λαθραίων.

Μια άλλη διαφορά είναι ότι η «μπούκα» Μαροκινών και άλλων στην ισπανική επικράτεια γίνεται σε πρώην αποικιακό έδαφος. Στη Βόρεια Αφρική και όχι στην Ευρώπη. Επιπλέον, το Μαρόκο έχει τις διαφορές του με τη Μαδρίτη, τσακώνεται κατά καιρούς για αυτές τις εναπομείνασες «κτήσεις», γκρινιάζει για την ανοχή των Ισπανών στους ενόπλους του αποσχιστικού μετώπου Πολισάριο, αλλά δεν αποτελεί στρατιωτική απειλή.

Η Θέουτα, που σήμερα είναι το θέατρο των «καταδρομικών» επιχειρήσεων χιλιάδων λαθρομεταναστών, είναι μια αυτόνομη ισπανική πόλη που βρίσκεται σε αφρικανικό έδαφος, ακριβώς απέναντι από το Γιβραλτάρ. Για τους Μαροκινούς, αυτή η ισπανική «νησίδα» και η Μελίγια ανατολικότερα θεωρούνται τμήματα της δικής τους επικράτειας, αλλά φυσικά οι κάτοικοι επιθυμούν να παραμείνουν υπό την κυριαρχία της Ισπανίας και να θεωρούνται πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε μια μορφή άσκησης πολιτικής πίεσης, το Μαρόκο «άνοιξε την κάνουλα» στις ορδές όλων αυτών των επίδοξων λαθροεισβολέων, που έρχονται όχι μόνο από το Μαγκρέμπ, αλλά απ’ όλες τις γωνιές της Αφρικής, όπως μαρτυρούν τα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά τους. Είναι, στη συντριπτική τους πλειονότητα, άντρες στρατεύσιμης ηλικίας που δεν έχουν καμία σχέση με πρόσφυγες. Και, φυσικά, είναι όλοι μουσουλμάνοι.

Η Ισπανία, λοιπόν, όταν είδε ότι η «μπούκα» παίρνει διαστάσεις μικρού μεταναστευτικού τσουνάμι, κατέβασε στην Αφρική τη στρατιωτική αστυνομία με κάτι στειλιάρια ίσα με το μπόι μου και άρχισε την… περιποίηση. 

Δεν υπήρχε κάτι σε «Ποιος είστε; Τι είστε; Από πού μας ήρθατε;». 

Μάζεμα και «πακέτο» πίσω. 

Δεν πρόλαβαν δηλαδή οι αφιχθέντες να καθίσουν στην ουρά πίσω από το γκισέ για τις αιτήσεις ασύλου, προκειμένου να ξεδιπλώσουν την ιστορία τους: «Είμαι ο Αχμέντ από την τάδε εμπόλεμη ζώνη, γεννήθηκα τότε, έχασα το διαβατήριό μου και αιτούμαι καθεστώς διεθνούς προστασίας». 

Και, φυσικά, δεν υπήρξαν επιτροπές με γραμματείς, διερμηνείς και φαρισαίους από τις ΜΚΟ για να κρίνουν το αίτημα του…καημένου του Αχμέντ, που στο μεταξύ θα έπρεπε και κάπου να φιλοξενηθεί.

Το καλαμπούρι, λοιπόν, στη Θέουτα κόπηκε νωρίς. Από τους 6.000 που κατάφεραν σε πρώτη φάση να περάσουν, τα 2/3 απελάθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και έπεται συνέχεια.

Η ισπανική κυβέρνηση, δηλαδή, κάνει αυτό που νομίζει ότι εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον και δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Λογοδοτεί μόνο στον λαό που την ψήφισε.

Στις Βρυξέλλες η αρμόδια επίτροπος για τους Μετανάστες, αυτό το απεχθές «μπουλντόγκ» που κάθε λίγο και λιγάκι «γαβγίζει» στον Μηταράκη, κάνοντάς τον να ιδρώνει από τον φόβο του, παρίστανε ότι δεν είδε. Μόνο συγχαρητήρια που δεν έδωσε στους Ισπανούς για τις απελάσεις.

Ξέρετε, λοιπόν, ποια είναι η μεγάλη διαφορά; 

Ότι η Ελλάδα δεν διανοείται να απελάσει ούτε μύγα. Δέχεται αιτήσεις χορήγησης ασύλου απ’ ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει, από όλους όσοι πατούν το πόδι τους παράνομα σε ελληνικό έδαφος. Τους φιλοξενεί μέχρι να αποφασίσουν τα «αρμόδια όργανα», τους σκορπίζει σε όλη την ενδοχώρα και μετά, για όσους οι αιτήσεις απορριφθούν, εκλιπαρεί την Τουρκία να τους πάρει πίσω, βάσει μιας συμφωνίας που έχει καταντήσει ανέκδοτο.

Οταν στην κρίση του 2020 κατάφεραν να περάσουν στον Εβρο αρκετές εκατοντάδες λαθραίοι, η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα τους μαντρώσει, θα τους δικάσει και θα τους στείλει «πακέτο» πίσω. Ουδέν ψευδέστερο. Υποχρεώθηκε όχι μόνο να τους κρατήσει, αλλά να εξετάσει και τα αιτήματά τους για χορήγηση ασύλου. Το απαίτησε η Σουηδέζα επίτροπος-μπουλντόγκ, που σήμερα κάνει το κορόιδο για τις μαζικές απελάσεις αλά…ισπανικά!

Η Ισπανία, λοιπόν, δεν καλοδέχτηκε τους λαθραίους για να αρχίσει να τους μοιράζει δεξιά και αριστερά, δίπλα στα σπίτια των Ισπανών, όπως ακριβώς κάνει στα μουλωχτά η ψοφοδεής ελληνική κυβέρνηση. 

Τους έστειλε από εκεί που ήρθαν, γιατί το ζήτημα άπτεται της εθνικής ασφάλειας και δεν επιδέχεται «συλλογικής», τάχα μου, αντιμετώπισης από τα κομμωτήρια των Βρυξελλών, με τους Σχοινάδες, τις Ούρσουλες και τους άλλους χρυσοκάνθαρους.

Η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει και προφανές ζήτημα εδαφικής επιβουλής από τους απέναντι, γιατί στρώνει το χαλί σε όποιον λαθραίο καταφέρνει να περάσει τα σύνορα; 

Γιατί δέχεται να υποβάλλουν αίτηση ασύλου άνθρωποι άγνωστης ταυτότητας, χωρίς διαβατήρια, αλλά με κινητά τελευταίας τεχνολογίας, στα οποία «ξέχασαν» να σκανάρουν έστω ένα πιστοποιητικό γέννησης;

Είναι πραγματικά μεγάλο μυστήριο αυτή η ελληνική πλειοδοσία «ανεκτικότητας» στη μαζική παράνομη μετανάστευση, που αποτελεί πλέον εθνική απειλή. 

Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, ας πούμε ότι υπαγορευόταν από τις ιδεολογικές εμμονές ενός παρωχημένου αριστερού διεθνισμού. Στην περίπτωση της «κεντροδεξιάς» Νέας Δημοκρατίας, πώς εξηγείται; Φοβάται ο Μητσοτάκης μην του τραβήξουν το αυτί οι Γερμανοί; Αν λογοδοτεί πρώτα σ’ αυτούς, καλό θα ήταν να το πει και σ’ αυτούς που τον ψηφίζουν.

Εκτός κι αν...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η Ευρώπη έστω και καθυστερημένα , σταδιακά ΞΥΠΝΑΕΙ (?) και σκληραίνει στο μεταναστευτικό

 


Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Τέσσερις χιλιάδες μετανάστες απήλασε σχεδόν αυθημερόν στο Μαρόκο η Ισπανική κυβέρνηση, από τις οχτώ χιλιάδες που εισέβαλαν στη Θέουτα, στην αφρικανική επικράτεια της Ισπανίας.

Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαρίτης Σχοινάς και η αρμόδια Επίτροπος για την Μετανάστευση Ιλβα Γιόχανσον, εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους την ισπανική κυβέρνηση.

Ναι είναι πάγκοινη παραδοχή ότι η μετανάστευση είναι συνυφασμένη με τον άνθρωπο από την αρχή του χρόνου. Μεταναστεύει από πάντα και θα μεταναστεύει για πάντα, προκειμένου να βρει επαρκέστερες, σε σχέση με τον τόπο του, συνθήκες ζωής. Μεταναστεύει είτε ειρηνικά είτε δια επιδρομών και κατακτήσεων.

Αυτό δημιούργησε και την ανάγκη των συνόρων. Οι αρχέγονοι οικισμοί αρχικά, οι πόλεις - κράτη αργότερα, τα εθνικά κράτη σε πρόσφατο στάδιο, οριοθετούσαν σύνορα και οχυρώνονταν για να προστατέψουν τους πόρους τους ή - και – τις ζωές τους.

Αυτή η αέναη τάση του ανθρώπου, η επιθυμία για μετανάστευση δεν θα σταματήσει. Αλλά αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα να το επικαλούνται όσοι θεωρούν ότι πρέπει να καταργηθούν τα σύνορα και να εισρεύσουν στην Ευρώπη όσα εκατομμύρια επιθυμούν.

Μα η μετανάστευση είναι σαν το νερό λένε. Όσο και να κλείσεις τις πόρτες από κάπου θα εισρεύσει. 

Σωστόν! Άλλο όμως να εισρεύσει λίγο νερό από τις χαραμάδες, που είναι διαχειρίσιμο, και άλλο να ανοίξεις τη μπουκαπόρτα του πλοίου και να εισρεύσει τσουνάμι, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Σαφώς οι άνθρωποι δεν ξεκινούν από καλό τους. Δεν αφήνει κανείς εύκολα πατρογονικές εστίες για να μπει σε μια επικίνδυνη περιπέτεια με αβέβαιο τέλος. Τους διώχνουν οι πόλεμοι και η φτώχεια. Όχι σπάνια οι πόλεμοι που τροφοδότησε ή διεξήγαγε η Δύση. Όμως αυτοί που ξεσπιτώθηκαν από πολέμους, είναι η μειοψηφία εμπρός στα πλήθη όσων εισέρευσαν και εισρέουν.

Προσελκυστικό στοιχείο ήταν τα επιδόματα. Σε ανθρώπους και τόπους που το μεροδούλι είναι δύσκολο και αβέβαιο, τα εύκολα επιδόματα ήταν ισχυρό κίνητρο. Παράλληλα στην οθόνη των κινητών τους, που όλοι έχουν, έβλεπαν εικόνες από την αφθονία της Δύση, και ήπλιζαν ότι θα γίνουν μέτοχοι της αφθονίας αυτής.

Μαζί τους συνοδοιπόροι και τα τυχοδιωκτικά στοιχεία, οι παράνομοι που ήθελαν να διαφύγουν από τους τόπους τους, αλλά και όσοι θεώρησαν ότι οι χώρες της αφθονίας αποτελούσαν εύκολη λεία για διαγούμισμα.

Πάνω σε αυτή την υπαρκτή τάση μετανάστευσης οργανώθηκαν κυκλώματα διακινητών, ου μην και εμπορίας ανθρώπινων υπάρξεων, με τζίρο πολλών δισ. ευρώ.

Όμως οι πόροι της Δύσης και οι δυνατότητες υποδοχής δεν είναι απεριόριστοι.  

Πολύ περισσότερο που οι αφιχθέντες, όντας φορείς άλλων πολιτισμικών και θρησκευτικών παραστάσεων, αδυνατούν ή αρνούνται να ενσωματωθούν στα νέα τους περιβάλλοντα και να αποδεχθούν τις οικείες αξίες. Αντιθέτως δημιουργούν τις δικές τους ιδιαίτερες κοινωνίες, αναπαράγοντας τις παραδοσιακές τους δομές, τα ήθη, τις αντιλήψεις και την θρησκευτικότητα.

Όταν δε η θρησκευτικότητα είναι μπολιασμένη με τη θρησκοληψία και επιβάλλει σιδηρούς νόμους στην κοινωνική συγκρότηση και την ατομική συμπεριφορά, τότε...