"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Brexit: Τραγέλαφοι δεν συμβαίνουν «μόνο στην Ελλάδα»



Αυτό που συμβαίνει με το Brexit είναι αδιανόητο. Μια υπερδύναμη όπως η Μεγάλη Βρετανία αποφάσισε να τινάξει στον αέρα την ηρεμία της και να φλερτάρει με την άβυσσο χωρίς ουσιαστικό λόγο αποχώρησης από την ΕΕ, χωρίς σχέδιο εξόδου, χωρίς πλάνο για την επόμενη του ημέρα. Υπνωτισμένοι από τις σειρήνες του λαϊκισμού οι μπρέξιτερς ονειρεύτηκαν μια Μ. Βρετανία μόνη και αυτοκρατορική - λες και βρισκόμαστε ακόμη στην εποχή της βασίλισσας Βικτώριας και όχι στην εποχή του διαδικτύου και των κοινών διαπλανητικών προκλήσεων.


Το όνειρο μοιάζει τώρα με πρόλογο εφιάλτη. Τρία χρόνια μετά το δημοψήφισμα, και έξι αφού ξεκίνησε το σχετικό ντιμπέιτ, κανείς στην Αγγλία ή τον υπόλοιπο κόσμο δε γνωρίζει ακόμα πώς μπορεί να επιτευχθεί ομαλά ένα Brexit. Το μόνο που ως σήμερα πέτυχε η επιλογή του είναι να ανοίξει τις πύλες απ’ όπου ξεχύνονται οι ήχοι του χάους στο «Ηνωμένο» Βασίλειο και στο ρεύμα της ΕΕ.


Αν κάτι υπενθυμίζει προς τους Έλληνες το αγγλικό θρίλερ, είναι ότι ο λαϊκισμός δε θριαμβεύει μόνο στη δική μας γειτονιά. Παρά την κοινή αίσθηση πως τα όσα τραγελαφικά ζούμε «συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα», συμβαίνουν όμως παντού. Στο Ηνωμένο Βασίλειο που ψήφισε Brexit, στην Αμερική που έκανε πρόεδρο τον Τραμπ, στην Ιταλία που εξέλεξε κυβέρνηση το «Κίνημα των 5 Αστέρων» και πιο πριν τον Μπερλουσκόνι, στη Γαλλία που φορτσάρει όλο και περισσότερο τη Λεπέν ή στην Ισπανία των αποσχιστικών κινημάτων. 


Ο λαϊκισμός φυτρώνει παντού, ακόμα και στις πιο ισχυρές και προηγμένες χώρες του κόσμου.


Στην Αγγλία και την Ελλάδα κορυφώθηκε μάλιστα με την ίδια μορφή, εκείνη ενός δημοψηφίσματος. Ενός δημοψηφίσματος που έφερε στη Μ Βρετανία το Brexit και την απειλή ενός τεκτονικού σεισμού στην οικονομία της - την 5η μεγαλύτερη του πλανήτη - και στην Ελλάδα παραλίγο να φέρει το Grexit που θα θρυμμάτιζε μια χώρα όπως η δική μας.  


Προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί είναι ωφέλιμο να καθορίζω μέσα από τέτοιες διαδικασίες ποια πορεία είναι καλύτερο να ακολουθήσει το κράτος μου πάνω σε ζητήματα τόσο τεχνικά, όπως είναι τα μακροοικονομικά και γεωστρατηγικά, για τα οποία δεν είναι και πολύ βέβαιο ότι έχω επαρκή ενημέρωση. Ζητήματα στα οποία μια λάθος επιλογή μπορεί να στοιχίσει το μέλλον γενεών. Η Δημοκρατία, η σημαντικότερη πολιτική επινόηση του ανθρώπινου πολιτισμού, δεν ατσαλώνεται από τέτοιες διαδικασίες. Αντίθετα, διαβρώνεται γιατί αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να κατακρημνίσει τους πολίτες όπου και βασίζει την ύπαρξή της.


Ένας βασικός λόγος για τον οποίο ψηφίζουμε και καταβάλλουμε ανταποδοτικούς φόρους άλλωστε, είναι προκειμένου να έχουμε ένα πολιτικό προσωπικό που (θεωρητικά τουλάχιστον...) να ασχολείται πιο επισταμένα και συστηματικά με την πολιτική από τον μέσο πολίτη. Το ότι όλοι μετέχουμε στην πολιτική δεν ταυτίζεται με το ότι όλοι κατανοούμε την πολυπλοκότητά της. Όλοι μετέχουμε επίσης σε ένα σώμα, αλλά αν κάτι συμβεί στην υγεία του δε θα καλέσουμε συγγενείς και φίλους για να ψηφίσουν ποια θεραπεία είναι καλύτερο να κάνουμε. Όλοι μετέχουμε επίσης σε ταξίδια με αεροπλάνα αλλά δε θα κάναμε επίσης ποτέ ένα πανεθνικό δημοψήφισμα για να αποφασίσουμε πώς είναι καλύτερο να τα πιλοτάρουμε. Θα απευθυνόμασταν προς ανθρώπους με σχετική τεχνογνωσία – εάν τουλάχιστον το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι ακόμη μαζί μας. Με αυτό το πνεύμα το ομοσπονδιακό δικαστήριο της Ελβετίας αποφάσισε πρόσφατα να ακυρώσει μάλιστα ένα εθνικό δημοψήφισμα που είχε διεξαχθεί στη χώρα τους (μια από τις πλέον προηγμένες Δημοκρατίες διεθνώς), ακριβώς επειδή έκρινε ότι οι πολίτες δεν είχαν λάβει προηγουμένως επαρκή και διαφανή γνώση προκειμένου να ψηφίσουν.


Δεν φαίνεται πολύ πιθανό ένα τέτοιο προηγούμενο να τραντάξει τις εξελίξεις στην άλλη πλευρά της Μάγχης. 


Βέβαιο είναι ωστόσο ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το μέλλον μιας φάρσας

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ


Κοντεύει μια δεκαετία από τότε που εκδηλώθηκε η κρίση στη χώρα. Διάστημα μεγάλο, πυκνό, που ενώ θα μπορούσε να είχε πάει τον τόπο δέκα χρόνια πιο μπροστά, τον έφερε τελικά πολλά πιο πίσω. Ύστερα από τέτοια σπατάλη χρόνου ίσως θα ήταν καλή ιδέα να επαναφέρουμε μια αξία που φαίνεται από καιρό να έχουμε χάσει: την πραγματικότητα.

 
Είναι η αίσθηση της πραγματικότητας που μοιάζει να έχει βυθιστεί αυτήν την περίοδο κάτω από ένα ρεύμα ψεμάτων και λαϊκισμού από όπου αναδύονται συνήθως δύο «υπαίτιοι» της κρίσης: α) Η μεταπολίτευση και β) Οι ξένες χώρες.


  Η πραγματικότητα είναι όμως πως:


    Η μεταπολίτευση έδωσε τη μακροβιότερη ειρήνη, δημοκρατία και το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο που γνώρισε ποτέ η χώρα στα 200 χρόνια της ύπαρξής της. Έφτιαξε την πρώτη γενιά Ελλήνων που πίστεψε ότι η έλλειψη πολέμου, τροφής και αυταρχισμού είναι «αυτονόητα» αγαθά.


    Το 2010 χρεοκοπήσαμε εξαιτίας ελληνικών λαθών, με αποκορύφωση την πολιτική διαχείριση στα 80s και το 2004 – 2009, και όχι επειδή ξένες χώρες επιβουλεύτηκαν τον εθνικό μας πλούτο.


    Εάν δεν ήμασταν μέρος της ΕΕ, της προοδευτικότερης γειτονιάς μεγάλης κλίμακας σήμερα στον πλανήτη, θα είχαμε χρεοκοπήσει πολλά χρόνια πριν ακολουθώντας την ίδια επώδυνη μοίρα που είχαν οι υπόλοιπες χώρες της Βαλκανικής.


    Εάν η ΕΕ δεν μας δάνειζε το 2010 και ζούσαμε το Grexit, θα ανατιναζόμασταν ακαριαία ψάχνοντας τρόφιμα, φάρμακα και βενζίνη με το κιάλι.


    Οι δανειστές έκαναν επίσης βαριά λάθη στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης, επέδειξαν όμως και τιτάνια υπομονή μαζί μας.


    Από το 2015 ζούμε ένα πρωτόγνωρο διάστημα οπισθοδρόμησης, εξαϋλώνοντας την όποια δειλή πρόοδο είχαμε προηγουμένως πετύχει έναντι της κρίσης. Η χώρα εξέλεξε τότε ως κυβέρνηση κάτι ανεπανάληπτα αδαείς, διανοητικά επιδερμικούς, ακόρεστα ψευδολάγνους και ηθικά ανύπαρκτους τύπους (Τσίπρας, Καμμένος, Βαρουφάκης και τους ομοούσιους τους), η ασυναρτησία των οποίων βοούσε από τα χρόνια της αντιπολίτευσης τους. Τότε που έταζαν την Άρτα, τα Γιάννενα αλλά και το ίδιο το Βερολίνο χωρίς κανένα πλάνο που να φλερτάρει έστω και λίγο με τον ρεαλισμό.


    Η πραγματικότητα είναι, τέλος, πως έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από την έναρξη της κρίσης και εμείς δεν έχουμε εκπονήσει ακόμα ένα δικό μας σχέδιο υπέρβασης της, όπως έκαναν με επιτυχία τόσες άλλες χώρες της ηπείρου (Κύπρος, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία). Εμείς έχουμε αφεθεί μόνο στο άθλημα του εθνικού διχασμού και στην «καλοσύνη» των ξένων, αμελώντας τις μυριάδες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται να γίνουν.


Στο κατώφλι της 3ης χιλιετίας μ.Χ. ο κόσμος έξω τρέχει με καταιγιστικούς ρυθμούς που η ανθρωπότητα δεν έχει ξαναζήσει στην πολυχιλιετή ιστορία της. Μια κοσμογονία αναδύεται από τη σύγχρονη τεχνολογία – από την τεχνητή νοημοσύνη, τη γενετική μηχανική, την ψηφιακή επανάσταση, τις νέες πηγές ενέργειας, το διαδίκτυο και την πλατιά έτσι διάδοση της εκπαίδευσης – μεταλλάσσοντας τη μορφή και το περιεχόμενο του κόσμου σε χρόνο dt. Εμάς όμως εδώ μας απασχολούν τα τελευταία χρόνια εάν η αριστεία είναι ρετσινιά, αν τα τηλεοπτικά κανάλια οφείλουν να είναι 3, 4 ή 7, αν υπάρχουν τα δις. του Σώρρα, αν είναι καλύτερα με δραχμή, αν χρειάζεται να πάμε αριστερά ή δεξιά και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

 
Θα ήταν ευχάριστο να συνειδητοποιήσουμε κάποτε ότι στην πολιτική του 21ου αιώνα δεν υπάρχει «αριστερά» και «δεξιά». Υπάρχουν...