ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σαν βγεις στον… ξεπεσμό για την Ιθάκη

Του ΚΩΣΤΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Όχι ότι περιμέναμε τίποτα διαφορετικό. Ακόμα και μετά την καταστροφή και την τραγωδία στο Μάτι. Μεγάλα παιδιά είμαστε πια… Δεν υπήρχε περίπτωση να το άφηναν να περάσει έτσι. Γιατί, πάνω από όλα, δεν είναι αυτό που συμβαίνει αλλά αυτό που θέλουμε εμείς να δείξουμε ότι συμβαίνει. Σαν απόπειρα μαζικής δηλητηρίασης με άγνωστο αέριο που προκαλεί εγκεφαλική παράλυση.  


Σαν βγεις στον… ξεπεσμό για την Ιθάκη, λοιπόν, θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος αλλά σαν πολύ Καβάφης έπεσε και, όχι, ας μην τον κάνουμε και αυτόν κιμά στην κρεατομηχανή της προπαγάνδας. Ας μείνει και κάτι όρθιο.


Τόση χολή, τόσο μίσος, τέτοια εμφύλια διακήρυξη προεκλογικής περιόδου, τόσοι θεατρινισμοί, τόσοι συμβολισμοί, τόση κενότητα. Όλα στο χυτήριο μιας ρητορικής που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό για το κατόρθωμά της ότι πείθει ακόμα ένα κάποιο ποσοστό του πληθυσμού.


Μετά και από την τελευταία εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην Ιθάκη -ιδίως μετά από όλα όσα έχουν συμβεί στην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι- είναι σαφές ότι το πράγμα θα γίνει ακόμα χειρότερο. Και όχι στο οικονομικό πεδίο. Αυτό είναι εξασφαλισμένο. Μιλάμε για το πεδίο του πολιτικού λόγου και του ήθους του δημόσιου λόγου και διαλόγου που θα κυριαρχήσει. Το τι σύζυγοι, τι ξαδέλφες στελεχών, τι οφσόρ, τι μακρινοί συγγενείς που πρώην υπουργών έχουν να βγουν από το καπάκι του υπονόμου, δε θα έχει τελειωμό. 


Και αυτό θα είναι το light σενάριο της προεκλογικής περιόδου που ξεκίνησε το μεσημέρι της Τρίτης 21 Αυγούστου παράλληλα με την ηρωική έξοδο στο πουθενά. Γιατί στο πουθενά οδηγούνται οι κοινωνίες όταν κοιτάζουν να τακτοποιήσουν τους ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν τους. Και πόσω μάλλον όταν οι κυβερνήτες κάτω από τέτοιες συνθήκες επιμένουν να μην περιλαμβάνουν στο λεξιλόγιό τους έστω και το ελάχιστο ίχνος αυτοκριτικής αλλά να συνεχίζουν να βρίζουν όλους όσοι προσέφεραν τους εαυτούς τους ως σφαχτάρια στους βωμούς της πλατείας Συντάγματος για να στηθούν οι παρανοϊκές τελετές άνδρωσης της μυστηριώδους μάζας που ακούει «αίμα» και της πέφτουν τα ιδεολογικά σάλια.


Όταν τα επίσημα χείλη του πρωθυπουργού σε μια τέτοιου είδους συμβολική δήλωση στοχοποιεί συγκεκριμένους ανθρώπους, (Στουρνάρα, Παπαδήμο, κ.λπ.) ως πρωταίτιους της κρίσης, εκτός από την προσωπική του ανάγκη για το λαϊκίστικο κρεσέντο του ικανοποιεί και άλλες αιμοδιψείς ανάγκες της συγκεκριμένης μάζας. Αυτές που ως πρωθυπουργός με επίγνωση του ιστορικού του ρόλου θα έπρεπε να κατευνάζει. Αλλά αυτά μόνο σε κανονικές συνθήκες και, φυσικά, σε κανονικές χώρες και σε κανονικές ιστορικές περιόδους με κανονικά πολιτικά κόμματα σε θέσεις εξουσίας. Και με πρωθυπουργούς που έχουν ιστορική γνώση για τον ρόλο τους και όχι την εύκολη οπαδική ταυτότητα στο τσεπάκι.


Κάποτε, είτε ως δημοσιογράφοι είτε ως αναγνώστες, σπαταλούσαμε αρκετό χρόνο διαβάζοντας μια προκήρυξη τρομοκρατικής / δολοφονικής οργάνωσης με σκοπό να καταλάβουμε γιατί στοχοποιήθηκε ο τάδε ή ο δείνα στο περίεργο μυαλό των συντακτών του κειμένου. Τώρα τα πράγματα έχουν γίνει πιο απλά και η ζωή δεν χρειάζεται τόσες πολυπλοκότητες για να γράψει στα μαύρα κατάστιχά της τον οποιονδήποτε. Η τέχνη της στοχοποίησης προσώπων και ομάδων -που είπαμε ποιων ήταν προνόμιο κάποτε- έχει αναχθεί σε μαζική γυμναστική και mainstream συμπεριφορά. Ακόμα και του ίδιου του πρωθυπουργού.


Μια δεύτερη σκέψη για τα όσα ακούσαμε από την Ιθάκη θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι, πράγματι, επρόκειτο για λόγια πανικού. Αλλά αυτό θα αφορούσε σε μια πολιτική εκτίμηση, χρήσιμη για το επικοινωνιακό επιτελείο της αντιπολίτευσης, μείζονος και μη. Είναι τόσο μεγάλη και ζοφερή κατάντια να μην αρθρώνεται έστω και μία υπόνοια για το αύριο αυτής της δύστυχης χώρας. Παρά μόνο...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Στα π@π@ρι@ μας όλα»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ


Ας αφήσουμε για λίγο τη - δια της συνδικαλιστικής σόλας- βεβήλωση του οσίου και ιερού στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας όπου γεννήθηκε και πήρε σάρκα και οστά η γενιά των Αγανακτισμένων.  


Ο άντρας αυτός που θα τον ήθελε πελάτη κάθε γραφείο επικοινωνίας αφού κατάφερε ότι δεν έχει καταφέρει καμία ελληνική κυβέρνηση σε ολόκληρη την Ιστορία, να ενώσει τους πάντες εναντίον του, δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτό το μυστηριώδες νέφος που απλώνεται πάνω από την χώρα τα τελευταία χρόνια: Το νέφος που σηκώνουν τα ερείπια μιας Ελλάδας που έχει αρχίσει να αναστυλώνεται μαγικά και όμορφα, της Ελλάδας του «στα π@π@ρι@ μας όλα».


Και να σας πω και κάτι; Εντάξει, του την πέσαμε όλοι του τύπου με την κιλούμπα, την γιαλούμπα και την κομπολογιά αλλά κανείς μας δεν μπήκε στον κόπο αναρωτηθεί αν ο τυπάρας, πράγματι, ήξερε τι ήταν αυτό όπου ξαπόσταινε το κουρασμένο από τους αγώνες ποδάρι του. Μπορεί να ξέρει πως τη λένε αυτήν την τετράγωνη πέτρα που “μοιάζει με τάφο αλλά δεν είναι κάνα πτώμα μέσα” αλλά είναι τεράστιο ερώτημα αν ξέρει τι συμβολίζει. Και δεν ξέρει για τον ίδιο λόγο που αυτή η κοινωνία δεν ξέρει πολλά και κρίσιμα πράγματα. Γιατί είναι «στα π@π@ρι@ μας όλα».


Ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι πολύ πιθανό, αν όχι σίγουρο, ότι έχει αποστηθίσει ίσαμε 463 διαφορετικές εξαιρέσεις στον νόμο περί αμοιβών συνδικαλιστικού προσωπικού και να μπορεί να τις απαγγείλει ασκαρδαμυκτί ανά πάσα ώρα και στιγμή όπου τον καλέσει το καθήκον. Και αυτό συμβαίνει, φυσικά, γιατί δεν τον ενδιέφερε να μάθει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό. Γιατί όταν είχε φτάσει εκείνη η κρίσιμη ηλικία για τον καθένα και όλοι μας κάναμε σχέδια επί επαγγελματικού προσανατολισμού, σπουδών ή άλλων επιλογών, κάποιοι βρέθηκαν τότε στο διάβα του και του είπαν: «Στα π@π@ρι@ σου όλα».


Όσο περισσότερο κοιτάς αυτήν την εμβληματική πλέον φωτογραφία, τόσο περισσότερο έχεις αυτήν την μυστηριώδη αίσθηση που τριβελίζει το μυαλό "που τον ξέρω, που τον ξέρω...". Ναι, αυτήν την αδιόρατη φαγούρα που σε πιάνει στο πάνω μέρος του κεφαλιού όταν είσαι απολύτως σίγουρος ότι κάπου τον έχεις ξαναδεί, κάπου τον έχει ξαναπετύχει, είσαι σίγουρος ότι έχεις μιλήσει κάπου, κάπως, μαζί του. Δεν μπορεί, αν είσαι φυσιολογικός άνθρωπος και κυκλοφορείς έξω στο ελληνικό φως της καθημερινότητας αποκλείεται να μην τον έχεις συναντήσει. Αποκλείεται να μην έχεις την οποιαδήποτε εμπειρία από αυτό το υβριδικό μοντέλο ανθρώπου και συμπεριφορών που  παράγεται στο παρανοϊκό εργαστήριο που λέγεται Ελλάς από από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. 

Και πως λέγεται το μοντέλο αυτό; Μα, φυσικά, είναι το γνωστό μοντέλο «στα π@π@ρι@ μας όλα».


Για αυτό και όσοι καλλιεργούν αυταπάτες ότι αυτή η χώρα έχει κάποια στιγμή ελπίδα να αρχίσει να περνιέται για κανονική, ας αναλογιστεί μερικούς από τους μεγάλους σταθμούς της ισορίας της. Όσο δύσκολα και αν πέρασε, όση φτώχεια και προσφυγιά και αν έζησε, όσο αίμα και διχασμό και αν πλήρωσε ή ξεχρέωσε με τα χρόνια, όσο φόβο και ανασφάλεια ζει τώρα, όσο την τιμωρεί ακόμα και ο ίδιος της ο εαυτός, πάντα...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Να τελειώνουμε με τα ορφανά του Στάλιν

Του ΚΩΣΤΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από πολλά χρόνια στην Ελλάδα, όποιος ιδεολογικά ...σταυλιζόμενος  στην κομμουνιστική Αριστερά, είχε κάποια “άκρη” που ταξίδευε στις χώρες του υπαρκτού, θεωρούσε "επαναστατικό καθήκον” να παραγγείλει σηματάκια και κονκάρδες με τον Λένιν και τον Στάλιν, να τα φυλάξει στο συρτάρι της εφηβικής/κνίτικης βιβλιοθήκης ή να περάσει μερικά σαν σκουλαρίκια στην πάνινη σημαία με τον Τσε που είχε πάνω από το κρεβάτι του.

Αλλά αυτά έχουν περάσει, η πολιτισμένη ανθρωπότητα - τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι της εδώ στα ευρωπαϊκά μας μέρη- θέλει να πιστεύει ότι έχει τελειώσει με αυτές τις πληγές της Ιστορίας. Το ίδιο και η Ελλάδα αν και καθυστέρησε λίγο, έχοντάς το πληρώσει ακριβά με πολύ αίμα. 

Τώρα, τι διάολο έχουν πάθει κάποιοι και τρώγονται με ό,τι έχει κατορθώσει να χωνέψει όλα αυτά τα χρόνια η ελληνική κοινωνία, είναι δύσκολο να απαντηθεί. 

Με άλλα λόγια, σαν πολύ στην πλάκα δεν έχουμε πάρει όλη αυτήν την ιστορία με τη νεκρανάσταση των υποπροϊόντων του σταλινισμού ακόμα και εδώ στα μέρη μας; 

Γιατί ο χαβαλές -όπως όλα τα πράγματα- έχει και όρια.

Είναι οδυνηρός ο καθημερινός επαναπροσδιορισμός της ηλιθιότητας. Μιλάμε για κανονική ανακύκλωση:  

Άλλος, υπουργός αυτός και φανερός λάτρης της βίας όλων των ειδών, κυκλοφορεί αυτοσχέδιες ψηφιακές αναπαραγωγές με τη φάτσα του εντός συνθέσεων σοσιαλιστικού ρεαλισμού, τότε που αν δεν "έπιανες το πλάνο σου στο εργοστάσιο", την επόμενη μέρα έκοβες ξύλα για κάρβουνα σε δάσος της Σιβηρίας.  Άλλος βάζει φωτογραφία του Στάλιν ως προφίλ του στο FB και υποτίθεται είναι υψηλόβαθμο στέλεχος της επίσημης εφημερίδας του κόμματος που έχει δώσει μάχες και μάχες για την ελευθερία της άποψης και του λόγου (μάλλον του δικού της). Άλλος θυμάται το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ την ώρα που μιλάει από τη Βουλή. Άλλος διατυμπανίζει με όποιον τρόπο μπορεί τις καλές του σχέσεις -αληθινές ή ψεύτικες- με το νεο-βάρβαρο κληροδότημα του σταλινισμού, τον Πούτιν. Που παρά τη δεδομένη πολυπλοκότητά του σε σχέση με το ορίτζιναλ φαινόμενο διατηρεί το DNA του. Δεν ξεχνιούνται εύκολα οι αστείες  οσφυοκαμψίες του εκπροσώπου της ναϊφ κομμουνιστικής και φιλοσοβιετικής Αριστεράς, τύπου Λαφαζάνη, μπροστά στον Ρώσο πρόεδρο του 70κάτι τοις εκατό και της εξαφάνισης αλλοτινών καγκεμπίτικων συνεργατών που άλλαξαν στρατόπεδα με, φυσικά, καγκεμπίτικες μεθόδους.

Τέσσερα είναι τα πιθανά σενάρια για το τι συμβαίνει στα μυαλά των ανθρώπων αυτής της κατηγορίας. 

Ή ότι τρολάρουν την κοινωνία, ομολογώντας δια της πλαγίας και δια της ευθείας τις κρυμμένες γοητείες που ασκούν στον ψυχισμό τους οι σταλινικοί πατερούληδες. 

Ή ότι θεωρούν τη λατρεία του Στάλιν -ακόμα και τη χιουμοριστική και ειρωνική της εκδοχή, κάτι απλό σαν συγχωρημένη από τον καιρό νεανική τρέλα.  

Ή ότι πάσχουν από κάποιας μορφής διαταραχή της ιδεολογικής ταυτότητας και της αυτο-εικόνας τους και η καταφυγή στη σταλινική σημειολογία τούς προσδίδει μια κάποια ανακούφιση.  

Το τέταρτο σενάριο είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ανοησία με πολλά... Beat - H διπλή ταρίφα της... άγνοιας!

Του ΚΩΣΤΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ένας μήνας και κάτι μέρες έχουν περάσει από το ταξίδι του έλληνα υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής Νίκου Παππά στις ΗΠΑ όπου επισκέφτηκε το Χόλιγουντ, τη Σίλικον Βάλεϊ, το ΜΙΤ. Και ούτε έξι μήνες, πέντε για την ακρίβεια, δεν έχουν περάσει από τότε που ο ίδιος μίλησε από το βήμα του 13ου Πολυσυνεδρίου με τίτλο «Καινοτομία και ανάπτυξη». 

Και τι δεν είπε...

Τι Rural Broadband που θα φέρει το Internet σε κάθε απομακρυσμένη γωνιά της Ελλάδας... Τι «Super-Fast Broadband, προϋπολογισμού 500 εκατ. ευρώ, ώστε χιλιάδες πολίτες και επιχειρήσεις να αποκτήσουν πρόσβαση σε δίκτυα υπερ-υψηλών ταχυτήτων από το τέλος του έτους. Μια πρωτοβουλία που θα μοχλεύσει περί τα 2 δισ. ευρώ ιδιωτικών κεφαλαίων τα επόμενα έτη»... Τι «η ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να μετεξελιχθεί στη "νέα βαριά βιομηχανία" της χώρας»... Τι «προσβλέπουμε σε επιπλέον αύξηση του ΑΕΠ ως 7,5 δισ. ευρώ (+4%) τα επόμενα λίγα έτη, καθώς και στη δημιουργία νέων, μόνιμων και καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας». Και το αμιγώς πολιτικό μέρος: «Δικός μας ρόλος είναι να ανοίξουμε το δρόμο για τη νέα εποχή. Προς όφελος της κοινωνίας και της επιχειρηματικότητας»...

Είμαστε εξαιρετικά περίεργοι για το επιχείρημα που θα είχε ο υπουργός ακούγοντας τον συνάδελφό του Χρ. Σπίρτζη να ανακρίνει τον επιχειρηματία Νίκο Δανδράκη στη Βουλή για την Beat. Με ύφος που εξέπεμπε εμφανέστατο και ελαφρώς προκλητικό αυταρχισμό, μαγκιά, ατίθασο επαρχιωτισμό αλλά και κρυμμένο φόβο από την απειλή που είχε αφήσει να πλανιέται στον αέρα η εμβληματική μορφή της ταξιτζίδικης προεκλογικής παρακμής της τελευταίας εικοσαετίας.

Για πολλούς ήταν ένα απίστευτο θέαμα με πολλές αναγωγές. Αλλά το χειρότερο από όλα, κατά την ταπεινή μας άποψη, είναι ότι εκείνη η ανάκριση του επιχειρηματία στη Βουλή −θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε επιχειρηματίας που θα τολμούσε να φέρει στην Ελλάδα οτιδήποτε καινούργιο− ήταν ακόμα ένα κομμάτι του παζλ της συνολικής παρακμής. Στοχοποίηση του εχθρού ως δυνητικού «λαμόγιου», πολυκαιρισμένες νοοτροπίες σαν φθαρμένες καμπαρντίνες στη ντουλάπα του παππού, ιδεολογικά χειρόφρενα, ανόητα και αστεία επιχειρήματα, σαν να προσπαθείς να κάνεις update έναν υπολογιστή με μοναδικό εργαλείο ένα... κομπολόι.

Θα περίμενε κάποιος ότι όλο και κάτι θα έχουν αντιληφθεί από τις αλλαγές που έχουν συμβεί τα, τουλάχιστον, είκοσι χρόνια στον σύγχρονο κόσμο. Ότι ανεξάρτητα από τις ιδεοληπτικές μονομανίες περί τεχνολογιών και άλλων... δαιμόνων, δεν μπορείς να κρατάς τα μάτια σου κλειστά, σαν κατεβασμένο... ταξίμετρο σε ώρα αιχμής.

Μερικές ημέρες πριν, κατά τη διάρκεια μιας απεργίας τους, κάποιοι ταξιτζήδες όρμησαν κι έσπαγαν αυτοκίνητα για τα οποία, λόγω λευκού χρώματος, είχαν την υποψία ότι ήταν της Uber. 

Άλλοι ξυλοκόπησαν συναδέλφους τους. 

Οι παλιοί θα θυμούνται το φαινόμενο «Κολλάδες» στις μαζικές συγκοινωνίες, στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, όταν κάποιοι από τους ευαγγελιστές της ιδιωτικοποίησης των λεωφορείων δέχονταν επιθέσεις στους δρόμους της Αθήνας. Από ξύλο μέχρι και ξεβρακώματα είχε τότε το... μενού των κεκτημένων.

Κάποιοι που έβλεπαν τις εικόνες από την ανάκριση του Ν. Δανδράκη με ερωτήσεις επαρχιακού ειρηνοδικείου, κατάφεραν να ψελλίσουν κάποια σχόλια για τη ντροπή που ένιωθαν. Αλλά μόνο στα social media. Πρόσβαση, φυσική και όχι μόνο, στην αίθουσα της ανάκρισης είχαν μόνο τα αειθαλή συνδικαλιστικά υποπροϊόντα μιας μερίδας ταξιτζήδων που ουδεμία σχέση έχουν με την πλειονότητα των οδηγών και των ιδιοκτητών που έχουν ανοιχτά αυτιά και μάτια που κοιτάζουν προς το μέλλον. 

Και σε καμία περίπτωση δεν συμμερίζονται την περιφερόμενη υπουργική άγνοια του κ. Σπίρτζη που...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Εδώ Μαξίμου, άμα λάχει να ...ουμε

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

-«Πω, ρε φίλε, αυτό με τη samsonite γ@μ@το... Πώς σου 'ρθε...», είπε και κάθισε στην καρέκλα του καναπέ στο υπόγειο του Μαξίμου απλώνοντας τα πόδια στο τραπεζάκι με το δεξί δάχτυλο να σκάβει στο ένα ρουθούνι…

«Γουστάρεις, ε; Της την είπα της τύπισσας;», ρώτησε με ένα ελαφρύ μειδίαμα αυταρέσκειας αυτός που καθόταν πίσω από το γραφείο. Κατέβασε την οθόνη του λάπτοπ, έγειρε πίσω στην καρέκλα, έμπλεξε τα δάχτυλά του κι έκανε ένα ηχηρό κρακ που ακούστηκε μέχρι το διπλανό δωμάτιο.

«Μόνο της την είπες; Την έσκισες… Και αυτήν και τον δικό της...», απάντησε ο άλλος και συνέχισε να σκάβει τη μύτη του…

Υπάρχει κανείς -με τα μυαλά στο κεφάλι του- που να διαφωνεί με το ότι η παραπάνω παράγραφος θα μπορούσε να είναι μια... πραγματική πραγματικότητα, μια κανονική σκηνή από κάποια γωνιά στα «υπόγεια του Μαξίμου»; 


 Μπορεί να ταιριάζει σε φτηνή λογοτεχνία περιπτέρου, αλλά ακόμα και σε αυτήν, πολλές φορές, κρύβονται μεγάλες αλήθειες. 


Η κυβερνητική απάντηση στη σύζυγο του αρχηγού κόμματος της αντιπολίτευσης, της οποίας το γραφείο έγινε στόχος τρομοκρατικής ενέργειας, εκπέμπει ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα: Ότι για να κάνεις τον όποιο δημόσιο διάλογο με τους εμπνευστές ή τους συντάκτες του για οποιοδήποτε θέμα, πόσω μάλλον για τα βασικά του θεσμικού πολιτισμού, πρέπει να είσαι τελειωμένο κουτσαβάκι...

Η ηθική νομιμοποίηση του κυνισμού και της ωμότητας, συνώνυμα του κατήφορου, οδηγεί στη σύνταξη τέτοιων κειμένων. Δεν είναι εχθροί της κανονικότητας, όπως συχνά επαναλαμβάνουμε, είναι τυφλοί οπαδοί της δικής τους κανονικότητας, ιακωβίνοι της κατάργησης κάθε ηθικής -ακόμα και γλωσσικής- σύμβασης που κρατά τους ιστούς της κοινωνίας στη βάση της ταυτότητάς της.

Ο λαϊκισμός μιας επίσημης ανακοίνωσης του γραφείου Πρωθυπουργού έχει αρχίσει εδώ και καιρό να επισήμως τη γλώσσα του πεζοδρομίου. H «τροχήλατη Samsonite» είναι η ομολογία και η τραγική προσπάθεια του λαϊκισμού να γίνει εικόνα και ήχος. Να γίνει συναίσθημα, να απομακρυνθεί από κάθε λογική εξίσωση και  επιχείρημα πολιτικό, ιδεολογικό ή και νομικό. Γίνεται θλιβερό, προκλητικό  ποστάρισμα, απευθύνεται σε «μάγκες, ωραίους και άνετους...» με την προσδοκία να καλλιεργήσει και να αναπαραγάγει το μοντέλο της συγκεκριμένης συμπεριφοράς. Αυτής του μάγκα, ακόμα και αν πρόκειται για τυπάκο που χάθηκε στα στενά της ιδιωτικής του αυθεντίας, του αντιθεσμικού αλητάμπουρα, του πολιτικά διαταραγμένου τσαμπουκά, του νταή του σχολείου ή αυτού που τσακώνεται με το πρώτο σε κάθε φανάρι και κατεβαίνει να παίξει ξύλο.  


Όλη η υφολογία και η σημειολογία συμπεριφορών, π.χ. Πολάκη, δεν παραπέμπει σε κάτι διαφορετικό. Το αμέσως επόμενο επίπεδο, όπως συνέβη, είναι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η πένα και η πουράκλα του λαϊκισμού

Του ΚΩΣΤΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το…μετασοσιαλιστικού ρεαλισμού σύλληψης βίντεο για το μέρισμα προσβάλλει μερικά εκατομμύρια Έλληνες. Όλους όσοι βρίσκονται εντός της τεράστιας απόστασης μεταξύ αυτού που δεν έχει να αγοράσει ούτε σαρδέλες, όπως δείχνει το βίντεο, και αυτού που καπνίζει την πανάκριβη πουράκλα. Γιατί αποδεδειγμένα δεν είναι ο τύπος με το παρτάγας αυτός που έχει λιώσει στη φορολόγηση για να ζει τις ταξικές του φαντασιώσεις ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά όλοι οι άλλοι. 


Είναι απελπιστικά κουραστική τόση απροκάλυπτη ανηθικότητα συμπυκνωμένη στη διάρκεια της multimedia προπαγάνδας.  


Το βίντεο αυτό, προσβάλλει και  ταπεινώνει. Προσβάλλει χυδαιοποιώντας τα κίνητρα αυτών που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη το μέρισμα αλλάζοντας τα πραγματικά τους χαρακτηριστικά. Τους μετατρέπει σε μαριονέτες στο παλκοσένικο του λαϊκισμού, τους κάνει διά της επικοινωνιακής βίας συμμάχους μιας ιδεοκαταστροφικής παρέας που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να γραντζουνάει καθημερινά τις χορδές των μαζικών αντανακλαστικών της κοινωνίας στην κατασκευή εχθρών. Χαϊδεύει ό,τι μια φυσιολογική και πολιτισμένη κοινωνία προσπαθεί να αποτάξει. Φτύνει κατάμουτρα κάθε έννοια αλληλεγγύης. Απονομιμοποιεί την ανθρωπιά έστω και δια της άτσαλα λανθασμένης φορολογικής οδού και της προσδίδει στοιχεία εκδίκησης και ταξικού πολέμου. Τελικός στόχος, η απόκτηση πλαστών παρασήμων γι’ αυτόν που νομίζει ότι είναι στρατηγός στη βολική πάλη των τάξεων που έχει στο μυαλό του.


Αλλά αυτό ήταν το ένα χτύπημα των ημερών, σχεδόν αναμενόμενο ενόψει μάλιστα και της  συζήτησης στο πλαίσιο των καταγγελιών για τις δουλειές του Π. Καμένου για την πώληση του οπλισμού στην Υεμένη. Τσάμπα συζήτηση δηλαδή, αφού όπως διερωτήθη ο διανοητής  της πολιτικής σκέψης του πασιφισμού Κ. Ζαχαριάδης, «αν δεν τα πωλούσαμε θα σταματούσε ο πόλεμος στην Υεμένη;».


Βγάζει μια θλίψη όλη αυτή η ιστορία. Μια μαυρίλα που δεν αφήνει δημιουργικούς ανθρώπους να αναπνεύσουν. Είναι πλέον πολύ συχνό φαινόμενο αυτό το περίεργο είδος δύσπνοιας. Καθημερινές και κραυγαλέες οι μεταμορφώσεις της καθημερινότητας. Το άσπρο γίνεται μαύρο ανάλογα με τον αντικειμενικό σκοπό που έχει να υπηρετήσει, στη διαλεκτική μέγκενη όπου ζει η κυβερνητική ηγεσία. Σαν αέριο που απλώνεται όπως η πρωινή ομίχλη πάνω από τους ανθρώπους.


Μοιάζει με καταναγκαστική διαδικασία. Να εφευρίσκεται ένας βασικός a la carte εχθρός για να ταΐζεται το τέρας της εξεγερμένης μετριότητας κάθε «καταπιεσμένου».  


Οι αναρτήσεις στελεχών της κυβέρνησης στα social είναι εξαιρετικά δείγματα για μελέτη, αν και με τη πρώτη ματιά...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Kυβέρνηση «αυτοπροκαλούμενων ψευδαισθήσεων» - Οι εθνικοί μας κυβερνητικοί τσαρλατάνοι αγκαλιάζουν ό,τι έχει αποπέμψει η ανθρωπότητα εδώ και 25 χρόνια υμνολογώντας τα απολειφάδια του υπαρκτού και απομονώνοντας την Ελλάδα στα κρυφά του αντευρωπαϊσμού

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Και το κέφι συνεχίζεται…

Το θυμάστε εκείνο το διαφημιστικό πριν από περίπου είκοσι χρόνια για ένα χωνευτικό υγρό σε μικρό μπουκαλάκι που σού επέτρεπε, σύμφωνα με τον διαφημιστή, να πιείς τα πάντα όλο το βράδυ και μόλις γίνεις κομμάτια και ο κόσμος-μαζί με τα σωθικά σου γυρίζει σαν ρόδα λούνα παρκ-να κατεβάσεις το περιεχόμενο από ένα τέτοιο μπουκαλάκι και να συνεχίσεις κανονικά σαν να μην τρέχει τίποτα;  

Ε, αυτό φαίνεται ότι τον τελευταίο παραγγέλνεται (και καταναλώνεται) σε τεράστιες ποσότητες στο Μαξίμου.

Δεν εξηγείται αλλιώς, ιδίως μετά τον διορισμό του πατρός Παππά. Δεν είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι η επιβράβευσή του, όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε, της μακράς και ευδόκιμης πορείας του στην Αριστερά, με μία θέση που θα έπρεπε να είχε ένας σύγχρονος μάνατζερ με δυο-τρία πτυχία και ανάλογη εμπειρία. Είναι ακόμα ένα…σφηνάκι στο πάρτι της ευδαιμονικής, ηδυπαθούς, της κοιλιόδουλης σχέσης με την εξουσία:

«Θα το ευχαριστηθώ μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, δεν δίνω λογαριασμό σε κανέναν και αν μου πει κανείς τίποτα, τότε το “γιατί κι εσείς τα ίδια δεν κάνατε” θα χαϊδέψει αμέσως τα ούτως ή άλλως βουλωμένα με το κερί της ηθικής μου ανωτερότητας αυτιά των ψηφοφόρων. Απλά είναι τα πράγματα…»  

Αλλά πόσο μπορεί να πάει ακόμα έτσι;

Οι ψύχραιμοι λένε για πολύ ακόμα. Ο παραλογισμός που έχει αυτή η διαταραγμένη αντίληψη για την εξουσία που καταφέρνει να μεταλλάσσει γενετικά τον διορισμό του πατρός Παππά σε ακόμα μία κερδισμένη μάχη του καινούργιου έναντι του παλαιού πολιτικού συστήματος, είναι ένα από τα σημαντικότερα χημικά συντηρητικά κάθε τέτοιου πολιτικού συστήματος στην πολιτική ιστορία. 

Ένα τέτοιο σύστημα σχέσης με την εξουσία βαθμολογείται από την Ιστορία και ανάλογα με το πόσο προσβάλλει τις κοινωνικές μάζες που το στηρίζουν. Και το συγκεκριμένο τις προσβάλλει βάναυσα, γιατί τις θωπεύει τόσο ξεδιάντροπα και παράλληλα τις πείθει ότι συμμετέχουν επικερδώς στην ηθική εξαργύρωση της ίδιας τους της ταπείνωσης.

Πλέον, το παιχνίδι δεν κρίνεται βάσει των χειρισμών που κάνουν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που διαχειρίζονται την εξουσία στην Ελλάδα. Θεωρείται δεδομένο. Θα το πάνε μέχρι εκεί όπου δεν πάει άλλο, στα άκρα, όποια και αν είναι αυτά. Κρίνεται στην αντοχή (και στη λογική) των ψηφοφόρων που έχουν στηρίξει αυτό το σύστημα έχοντας ως αρχική πεποίθηση την άρνηση του παλιού συστήματος που «κατέστρεψε την Ελλάδα». Ανεξάρτητα, δυστυχώς, από το αν αυτή η «στρατευμένη ευπιστία» απορροφά  και αλλοτριώνει κάθε δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που είχε αποφασίσει να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ για τους δικούς του λόγους στις βασικές εκλογικές αναμετρήσεις αλλά και στο τραγικό δημοψήφισμα. Γιατί είναι άλλο πράγμα να συμφωνείς με την άρνηση του παλιού και άλλο να παρακολουθείς αμέριμνος την κακοτυπωμένη φωτοτυπία του.

Ακόμα και αν δεν υπάρχει ικανή αντιπολιτευτική πρόταση, η αίσθηση της απόλυτης αναισθησίας σε όσα κάνει η κυβέρνηση επικαλούμενη το τι έκαναν οι προηγούμενες, οδηγεί στην πλήρη απογοήτευση. Καταργεί, μέρα με την ημέρα, κάθε στοιχείο αστικού πολιτισμού και ευγένειας. Το δόγμα «δεν λογαριάζω κανέναν και γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια την οποιαδήποτε αντίδραση», φαίνεται να είναι το κυρίαρχο.  

Μοιάζει σαν το τέλος των όποιων ηθικών ψευδαισθήσεων και το πέρασμα στο στάδιο...