"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΖΑΧΑΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΖΑΧΑΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Έλληνας δεν τσεκάρει αν είναι αλήθεια όσα διαβάζει στο ίντερνετ. Δεν χρειάζεται. Κανείς δεν τον πιάνει κορόιδο με ξυλόλια, σκορπιούς και επιβλαβή 5G

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ευτυχώς μας είχαν νοικοκυρέψει τότε και έχουμε το «μαξιλάρι» -- Το αθάνατο «μαξιλάρι» του ΣΥΡΙΖΑ, οι τραπεζίτες και οι επόμενες γενιές

Image

 

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Καταρχάς ήταν 30

Στο τέλος του 2018 τα συνολικά διαθέσιμα της Γενικής Κυβέρνησης ήταν 37,5 δισ. ευρώ. Όμως από αυτά μόνο 26,8 δισ. ήταν καταθέσεις της κεντρικής κυβέρνησης, ενώ τα άλλα 10,7 δισ. ήταν καταθέσεις φορέων της Γενικής Κυβέρνησης στην Τράπεζα της Ελλάδος και εμπορικές τράπεζες. Το ίδιο το ΔΝΤ εκτιμούσε ότι τα μετρητά που ήταν ουσιαστικά διαθέσιμα στην κυβέρνηση ήταν περίπου 30 δισ. ευρώ.

Το μαξιλάρι όμως είναι το αριστερό ανάλογο του κέρατος της Αμάλθειας. Δεν τελειώνει ποτέ. Ή ακόμα καλύτερα, χρησιμοποιείται και, όταν μειώνεται σε επίπεδα που μπορεί να τελειώσει, ξαναδημιουργείται για χρήση την επόμενη φορά.

Πριν από τις εκλογές του 2019, ο Αλέξης Τσίπρας είχε ισχυριστεί ότι η ΝΔ σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει το «μαξιλάρι» προς όφελος των τραπεζών — χαρακτηριστικά είχε πει ότι «θέλουν να δώσουν το μαξιλάρι των 37 δισ. στις τράπεζες» (ΑΝΤ1 4.7.2019). Δεν επανήλθε φυσικά για να κάνει τον απολογισμό. Όμως δεν έχουμε κανέναν λόγο να αμφισβητήσουμε την προβλεπτική ικανότητα ενός ηγέτη της Αριστεράς. Λογικά, για να το είπε, θα τα χάρισαν στους φίλους τους, τους τραπεζίτες.

Στην αρχή της πανδημίας, το 2020, ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι δεν εξηγούσε αν και πόσο χρησιμοποιούσε από τα 37 δισ. και απαιτούσε να αξιοποιηθεί σημαντικό μέρος τους για τη στήριξη εργαζομένων και επιχειρήσεων. Ο Αλέξης Τσίπρας υπολόγιζε τότε ότι περίπου 20–21 δισ. ήταν πραγματικά διαθέσιμα, ενώ περίπου 16 δισ. ήταν δεσμευμένα για τις ανάγκες του χρέους. Δεν έγινε ποτέ ξεκάθαρο αν τα υπόλοιπα είχαν ήδη δοθεί στους τραπεζίτες, όπως και ποτέ δεν έγινε απολογισμός για το πόσα τελικά δόθηκαν για τη στήριξη εργαζομένων και επιχειρήσεων, όπως απαιτούσε τότε ο πρώην πρωθυπουργός.

Αργότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε στην ακριβώς αντίθετη πολιτική αξιοποίηση του θέματος: υποστήριζε ότι το μαξιλάρι χρησιμοποιήθηκε για να απορροφήσει τους κραδασμούς της πανδημίας και ότι χωρίς αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είχε οδηγηθεί πιθανώς σε νέο μηχανισμό στήριξης ή κρίση χρέους. Η Όλγα Γεροβασίλη το 2021 έλεγε ότι τα 37 δισ. «απορρόφησαν τους κραδασμούς» της υγειονομικής κρίσης, ενώ ο Τσίπρας το 2022 υποστήριζε ότι χωρίς το μαξιλάρι η χώρα θα μπορούσε να είχε επιστρέψει σε μνημόνιο ή πιστωτική γραμμή.

Τώρα, η Αριστερά υποστηρίζει και διαρρέει ότι τα λεφτά αυτά τα παίρνει ο Πιερρακάκης για να αποπληρώσει πρόωρα τον εθνικό δανεισμό. Το αφήγημα υποστηρίζει ότι έχουν γίνει εφτά πρόωρες αποπληρωμές και, φυσικά, τα λεφτά πάρθηκαν απ’ το διάσημο μαξιλάρι.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, αυτό το περιβόητο μαξιλάρι του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που έσωσε τελικά τη χώρα μας και θα τη σώζει τον αιώνα τον άπαντα.

Μετά τις αποπληρωμές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλες δράσεις.

Για παράδειγμα, μπορούμε να αγοράσουμε μερικές χιλιάδες Beriev. Τον ρώσικο γίγαντα που θα σβήνει τις φωτιές σε δευτερόλεπτα και έτσι θα σώσουμε τους πνεύμονες πρασίνου σε όλη τη χώρα. Μπορούμε επίσης να αγοράσουμε εκατομμύρια σχολικά γεύματα, ώστε τα παιδάκια να μην «λιγοθυμάνε στα σχολεία». Θα μπορούσαμε επίσης να δημιουργήσουμε μία ΜΕΘ για κάθε Έλληνα, ώστε να μην έχουμε προβλήματα σε ενδεχόμενες επόμενες ψευτο-πανδημίες.

Στην τελική, θα μπορούσαμε να δώσουμε απλώς 3.700 € σε κάθε Έλληνα και έτσι, αντί να αποπληρώνουμε τους κουτόφραγκους, κάθε Έλληνας θα μπορούσε να πάει διακοπές και να ζήσει τις υπόλοιπες μέρες μέχρι το τέλος του μήνα χωρίς να τελειώνουν τα λεφτά.

Ούτως ή άλλως, μπορούμε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΒΥΣΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γραφείο 4 για βεβαίωση, μετά στην προϊσταμένη για σφραγίδα και μετά πάλι εδώ

 

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Ήμουν δεν ήμουν 19 ετών όταν πήγα για πρώτη φορά στην εφορία για να «βγάλω μπλοκάκι».

Οι υπάλληλοι θεωρούσαν αυτονόητο ότι θα κάνω τον κλητήρα και θα πηγαινοφέρνω «χαρτούρα» από γραφείο σε γραφείο. Εγώ ψαρωμένος ων, το έκανα. Αγόγγυστα.

Εκείνη την πρώτη φορά πρέπει να προμήθευσα το Ελληνικό Δημόσιο με ό,τι έγγραφο χρειάζονταν για να ξέρει τα πάντα για μένα. Από τη ληξιαρχική πράξη γέννησης μέχρι μισθωτήριο συμβόλαιο επαγγελματικού χώρου και από πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης μέχρι απολυτήριο λυκείου.

Από τότε πέρασαν πάνω από 30 χρόνια και εγώ συνέχιζα να προμηθεύω το δημόσιο με τα ίδια έγγραφα, κάθε φορά που ήθελα να επικοινωνήσω με τις «υπερεσίες». Ή και όταν ήθελε το δημόσιο να επικοινωνήσει μαζί μου.

Κάποια εποχή, στα τέλη των nineties, είχα αγοράσει έναν εκτυπωτή που έβγαζε και φωτοτυπίες. Είχα φτιάξει λοιπόν ένα μεγάλο ντοσιέ με πολλά αντίγραφα κάθε πιθανού και απίθανου εγγράφου και το είχα μόνιμα στο πορτ μπαγκάζ, μαζί με διάφορα χαρτόσημα. Κάθε φορά που ο –ενίοτε στραβωμένος– υπάλληλος μου ζητούσε ένα «Αντίγραφο Επικυρωμένου Πρωτοτύπου Δήλωσης Αντιγράφου» εγώ το είχα! Του το έδινα χαιρέκακα και εκείνος με κοιτούσε βλοσυρά καθώς είχα αλώσει το κάστρο του. Τον ασφαλή χώρο που είχε δημιουργήσει η γραφειοκρατία για να διώχνει τους ενοχλητικούς ανεπιθύμητους. Ήταν ένα κάστρο απόρθητο. Για τρεις δεκαετίες, καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να το πολιορκήσει.

Το 2020 ήρθε ένας απαράδεκτος και «φιλελέ» νόμος, ο 4727, ο οποίος υποχρέωνε το δημόσιο να μη ζητά το ίδιο έγγραφο, αν ο πολίτης το είχε ήδη προσκομίσει παλαιότερα.

Η ιεραρχία της γραφειοκρατίας κλονίστηκε. Οι μεγάλοι μάγιστροι των επτά –μπλε, στρογγυλών– σφραγίδων συγκάλεσαν το ανώτατο συμβούλιο. Επτά σκιές κινήθηκαν άμεσα και μέσα στο σκοτάδι γλίστρησαν στην υπόγεια κρύπτη του αρχείου της ΙΞ ΔΟΥ, προκειμένου να συνεδριάσουν. Το μέλλον τους απειλούνταν.

Η λύση βρέθηκε!

Η έλλειψη διαλειτουργικότητας των διαφορετικών συστημάτων των υπηρεσιών θα έσωζε την παρτίδα.

Παρά τον νόμο, οι υπάλληλοι δεν δέχονταν την παράλογη οδηγία. Διότι πολύ απλά, δεν είχαν πρόσβαση στα κομπιούτερς της δίπλα υπηρεσίας. Το χαρτί έπρεπε ξανακατατεθεί. Ξανά και ξανά. Μέχρι να σβήσει το κλιματιστικό στο γραφείο κινήσεως. Αυτό για το οποίο ο θρύλος αναφέρει ότι δεν σβήνει ποτέ. Στον αιώνα τον άπαντα.

Οι δυνάμεις του φιλελευθερισμού όμως δεν το έβαλαν κάτω. Σκαρφίστηκαν ένα δόλιο σχέδιο που απειλεί τη βιωσιμότητα των αγνών γραφειοκρατών. Ο Ύπατος Άρχων της μεταρρύθμισης και Μέγας Ιεροφάντης της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, ο Κωστής Χατζηδάκης, έμπηξε το παλούκι στην καρδιά της γραφειοκρατίας.

Αν ο υπάλληλος δεν μπορεί να ανασύρει το πιστοποιητικό, αρκεί μια υπεύθυνη δήλωση του πολίτη ότι το έχει προσκομίσει. Κατόπιν οι Δημόσιοι Υπάλληλοι οφείλουν εντός τριμήνου να κάνουν τη δική τους έρευνα. Δηλαδή, όχι μόνο τους αφαιρεί την εξουσία που είχαν για να τιμωρούν όσους τους ενοχλούσαν με το γελοίο αίτημα να προχωρήσουν την υπόθεσή τους, αλλά τους βάζει να κάνουν και τους ντετέκτιβ τελικά. Ακόμα χειρότερα, οι πολίτες θα πρέπει να ενημερώνονται ψηφιακά για τη πορεία της υπόθεσης τους. Η λαίλαπα του τεχνοφασισμού, αφαιρεί και το τελευταίο αποκούμπι της γραφειοκρατίας.

Ποιο όπλο θα έχουν οι τίμιοι σφραγιδοκράτορες για να κάνουν τους πολίτες να τους παρακαλάνε;

Πώς θα κάνουν το δύσκολο, για να πουλήσουν μετά εκδούλευση, ότι τάχα ενδιαφέρονται για την υπόθεσή τους; Ενίοτε και με το αζημίωτο.

Θα τα κάνουν όλα αυτά οι άνθρωποι που κουβαλούν αρχαία τεχνογνωσία για το πώς να ταλαιπωρούν τους πολίτες;

Προς το παρόν αναζητούν σανίδα σωτηρίας στα ιερά κιτάπια της γραφειοκρατίας. Όλα έχουν προβλεφθεί, κάτι θα βρουν.

Εκεί όμως έρχεται το τελειωτικό χτύπημα. Το σκόρδο στα ρουθούνια του Δράκουλα της γραφειοκρατίας.

Μέχρι τώρα στις περιπτώσεις που οι νόμοι και οι αποφάσεις δεν εφαρμόζονται από τη Δημόσια Διοίκηση, οι πολίτες αναγκάζονται να προσφεύγουν στα δικαστήρια, ζητώντας την εφαρμογή τους. Στο εξής όλες οι δικαστικές αποφάσεις θα διαβιβάζονται στη Μονάδα Εσωτερικού Ελέγχου, η οποία θα μεριμνά για τη συμμόρφωση του φορέα. Δυστοπία.

Η κοινωνία είναι σε σοκ. Κάποιοι συμπολίτες μας θα συνεχίσουν για χρόνια να πηγαίνουν έξω από τις δημόσιες υπηρεσίες με τα επικυρωμένα φωτοαντίγραφα στα χέρια. Σαν τον Χάτσικο. Θα περιμένουν την προϊσταμένη να βγει στον διάδρομο και να φωνάξει: «Θα εξυπερετηθούν μόνο όσοι έχουν Πιστοποιητικό Μη Ύπαρξης Υποχρέωσης Υποβολής Υπεύθυνης Δήλωσης Περί Μη Υποχρέωσης Έκδοσης Πιστοποιητικού».

Η εποχή όμως αλλάζει και τα ταπεινά χαμομηλάκια που περίμεναν στωικά στις ουρές ετοιμάζονται να πάρουν την εκδίκησή τους. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος οτι όντως θα την πάρουν. Το «τέρας της γραφειοκρατίας» λαβώθηκε και πλέον είναι πιο επικίνδυνο από ποτέ. Θα δώσει τη μάχη της επιβίωσης, την οποία ελπίζουμε να κερδίσουμε.

Μετά…

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο επικός κλόουν της Αθήνας σε οίστρο!

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Μας λέει ότι οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με την Τουρκία να γίνεται με ανοιχτές θύρες. Γιατί όχι και σαν reality show;

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Όταν οι πολιτικάντηδες χόρευαν πάνω σε φέρετρα και στάχτες και έβλεπαν «σκάνδαλα» παντού, σε αντίθεση με τους Λακαφώσηδες υπήρχαν ευτυχώς και κάποιοι όπως ο Κώστας Κάπος (@cmkapos) που έκαναν… φυσική & πραγματική επιστήμη

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΟ-ΦΡΑΠΕΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βουλευτής - Δικαστής Dredd

 

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Κάπου έχουμε μπερδέψει τις βούρτσες σύντροφοι. Όσοι εμφανίζονται στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής που διερευνά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν είναι κατηγορούμενοι αλλά μάρτυρες.

Ως τέτοιους όφειλαν να τους αντιμετωπίζουν οι βουλευτές που συμμετέχουν στην εξεταστική.

Δυστυχώς, όχι απλώς φέρονται με τρόπο απαράδεκτο σε πολίτες που προς το παρόν δεν κατηγορούνται για τίποτα, αλλά προσποιούνται ότι είναι εισαγγελείς που κάνουν έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ακόμα κι αν οι πολίτες οι οποίοι προσέρχονται στην επιτροπή μοιάζουν ένοχοι πέραν πάσης αμφιβολίας, το δικαιακό μας σύστημα αναγνωρίζει - ακόμα και για όσους μοιάζουν ύποπτοι - το τεκμήριο της αθωότητας.

Ύποπτοι αντίθετα θα μπορούσαν να θεωρούνται οι Βουλευτές της επιτροπής. Και δεν μιλάω μόνο για όσους πιθανόν έχουν εμπλοκή στις υποθέσεις κακοδιαχείρισης των επιδοτήσεων. Ούτε φυσικά για αυτούς οι οποίοι ακούγονται στις επισυνδέσεις να λένε πράγματα που πέραν πάσης αμφιβολίας ακούγονται παράνομα. Ευθύνη έχουν και όλοι όσοι συμμετείχαν σε κυβερνήσεις που εις γνώσιν των αρμοδίων υπουργών έδιναν χρήματα στους αγρότες, παραβιάζοντας τη νομοθεσία της ευρωπαϊκής ένωσης. Το αποτέλεσμα ήταν να πληρώνει ο ελληνικός λαός πρόστιμα, προκειμένου οι πολιτικάντηδες κάθε χρώματος να κάνουν τους κιμπάρηδες.

Οι Βουλευτές όμως που συμμετέχουν στην επιτροπή, ανεξάρτητα από το που προέρχονται, συμπεριφέρονται στους μάρτυρες με απαξιωτικό τρόπο, ο οποίος δεν αρμόζει φυσικά σε εκπροσώπους του ελληνικού κοινοβουλίου.

Βρίσκουν μια ευκαιρία να κάνουν σόου προκειμένου να ικανοποιηθεί το φιλοθέαμον κοινό, το οποίο σε ένα μεγάλο κομμάτι του να συμπεριφέρεται σαν θεατές σε ρωμαϊκή αρένα. Εμφανίζονται ως τιμητές των πάντων και ψάχνουν να στριμώξουν τους μάρτυρες προσάπτοντας τους διάφορες κατηγορίες.

Έχουν ήδη δικάσει. Δεν χρειαζόμαστε δικαστές γι' αυτή τη δουλειά. Αυτά είναι για φλώρους. Ο σωστός ο βουλευτής, ο πρόστυχος, σε κόβει με το μάτι. Ξέρει τι έχεις κάνει, χωρίς να χρειάζεται αποδείξεις. Θα μπορούσε μάλιστα να εκτελέσει και επιτόπου την ποινή. Μερικές βουρδουλιές για παράδειγμα, ίσως λίγη φάλαγγα ή και λιθοβολισμός.

Θα ήταν καλύτερα να μας εξηγούσαν γιατί δεν παρίσταναν τους δαιμόνιους ερευνητές όταν συνέβαινε η κακοδιαχείριση. Κάποιοι εξ’ αυτών συμμετείχαν άλλωστε στις κυβερνήσεις κατά την διάρκεια των οποίων το πάρτι είχε μετατραπεί σε ξεφάντωμα.

Έργο της εξεταστικής επιτροπής δεν είναι να υποκαταστήσει την δικαιοσύνη και να δικάσει πολίτες. Ούτε φυσικά να τους προσβάλει. Το πρώτο είναι έργο της δικαιοσύνης. Το δεύτερο απαράδεκτο για θεσμικούς εκπροσώπους του ελληνικού λαού.

Η εξεταστική επιτροπή αναζητά τυχόν εμπλοκή πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι μάρτυρες είναι εκεί για να βοηθήσουν, όχι για να αποδειχθεί αν οι ίδιοι έχουν διαπράξει κάποιο έγκλημα.

Αν οι μάρτυρες αρνηθούν να βοηθήσουν την επιτροπή, ή αν την χλευάζουν όπως έκαναν την προηγούμενη βδομάδα κάποιοι εξ’αυτών, είναι επίσης δουλειά της δικαιοσύνης να αποφανθεί για την τιμωρία τους.

Όμως τι ακριβώς περιμένουν οι βουλευτές που συμπεριφέρονται σαν κουτσαβάκια της Τρούμπας; Να τους απαντούν οι «καπουτσίνοι» και οι «μπακάληδες» με αστική ευγένεια;

Άλλωστε, αν θεωρήσουμε ότι το ένστικτο των βουλευτών είναι σωστό, κάποιοι από αυτούς τους μάρτυρες είναι υπόκοσμος. Ο τρόπος έκφρασής τους μπορεί να είναι και χυδαίος. Οι βουλευτές όμως οφείλουν να διατηρούν το επίπεδο τους και διά του παραδείγματος να αναδεικνύουν την ενδεχόμενη χυδαιότητα των μαρτύρων.

Αντ αυτού, οι βουλευτές απευθύνονται με χυδαίο τρόπο και σε συναδέλφους τους. Ίσως από την συναναστροφή τους με τον υπόκοσμο συνήθισαν έτσι. Ακόμη και την αριστούχο του παρθεναγωγείου να βάλεις να εργαστεί σ´ ενα καμπαρέ, συν τω χρόνω θα μιλάει πιθανότατα σαν καμπαρετζού.

Ίσως όμως γιατί και οι ίδιοι …

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Ο ταχυδρόμος πέθανε»: Τι θα γίνει με τα ΕΛΤΑ;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ  

Toυ ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Το φιάσκο με τα ΕΛΤΑ καταδεικνύει σε μεγάλο βαθμό την εντροπία ενός συστήματος διακυβέρνησης που βασίστηκε εν πολλοίς στην ανάγκη της κοινωνίας για μεταρρύθμιση
. Αυτή την ανάγκη αφουγκράστηκε εξαρχής ο Κυριάκος Μητσοτάκης και την εξέφρασε εύστοχα πριν και μετά τις εκλογές του 2019. Η αδυναμία διαχείρισης του συγκεκριμένου -απλού- γεγονότος συμπυκνώνει όλη την αδυναμία ενός συστήματος, που μοιάζει να εχει φτάσει πια στα όριά του.
Ένας νομοτελειακός θάνατος

Το πρόβλημα με τα ΕΛΤΑ ήταν γνωστό πολύ πριν ο Μητσοτάκης σκεφτεί να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος της ΝΔ. Η βασική δραστηριότητα είχε υποχωρήσει κατά 90-95% και οι κυβερνήσεις παρατηρούσαν αμήχανες ή αδιάφορες. Δεν έγινε καμία προσπάθεια περιορισμού του κόστους, αλλά κυρίως δεν έγινε καμία σοβαρή μελέτη για το μέλλον μιας ιστορικής επιχείρησης. Περίμεναν έναν νομοτελειακό θάνατο, φροντίζοντας απλώς να μην πεθάνει στα χέρια τους.

Επί ΣΥΡΙΖΑ είχαν βρει -μεταξύ άλλων- την πανούργα λύση να μην αποδίδουν τα ΕΛΤΑ στη ΔΕΗ τα λεφτά από τους λογαριασμούς που εισέπρατταν. Μεταθέτοντας έτσι το πρόβλημα, μερικώς, και στην εταιρεία ενέργειας. 

Επί ΝΔ φέρθηκαν πιο… τεχνοκρατικά. Προχώρησαν σε διαγραφές χρεών, κρατικές ενισχύσεις και τελικά σε γενναία αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, για να συνεχίσουν να ταΐζουν το τέρας.

Το 2020 προχώρησαν σε διαγραφή χρεών ύψους 340 εκατ. ευρώ και επιπλέον έδωσαν 100 εκατ. ευρώ ως «ενίσχυση», την οποία ονόμασαν Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου. Όλα αυτά τα ποσά ενδέχεται (είναι σχεδόν βέβαιο) να πρέπει να επιστραφούν φυσικά ως παράνομη κρατική ενίσχυση, βάζοντας υποχρεωτικό τέλος στον θρήνο των λαϊκιστών και μαζί στην υπεραιωνόβια εταιρεία.  

Επιπλέον η εταιρεία έχει δημιουργήσει και μια ακόμη μαύρη τρύπα μέσω των αρνητικών ιδίων κεφαλαίων που φτάνουν τα 140 εκατ. ευρώ. Μιλάμε για πολλά λεφτά που απαιτούνται, προκειμένου να συνεχίσουν τα ΕΛΤΑ να λειτουργούν.
 
Λεφτά λοιπόν δεν υπάρχουν

Σχέδιο επίσης δεν υπάρχει. Διότι ακόμη και αν έκλειναν τα καταστήματα, το μεγάλο άχθος της εταιρείας συνεχίζει να είναι το μισθολογικό. Παρά το γεγονός ότι αποχώρησαν με πλουσιοπάροχη εθελουσία σχεδόν οι μισοί υπάλληλοι, τα ΕΛΤΑ συνεχίζουν να διαθέτουν περίπου 3000 μόνιμους υπαλλήλους και 1500 με συμβάσεις έργου.

Για νέα κρατική ενίσχυση φυσικά ούτε λόγος. Μπορεί βέβαια να το ξαναεπιχειρήσει αυτή ή μια άλλη κυβέρνηση, αλλά τελικά θα καταλήξουμε να πληρώνουμε πρόστιμα. Αυτό αγνοούν επιδεικτικά όσοι θλίβονται για το «τέλος εποχής» και θρηνούν για το «πώς θα παίρνουν τη συνταξούλα τους» οι περίπου 200.000 συνταξιούχοι ΟΓΑ, που ακόμη και σήμερα περιμένουν τον ταχυδρόμο να τους δώσει μετρητά.

Μετά το νέο φιάσκο επικοινωνιακής διαχείρισης (μετά από Τέμπη, υποκλοπές, Άγνωστο Στρατιώτη κ.λπ.), η κυβέρνηση επέδειξε αντανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν. Δηλαδή ήταν χωρίς αντανακλαστικά, όπως ο συμπαθής σκύλος του Λούκι Λούκ. Απλώς βροντοφώναξε
«Πίσω, Γιάννη, τα καράβια», χωρίς να είναι έτοιμη να πει πώς θα χρηματοδοτηθεί μια επιχείρηση χωρίς πηγές εσόδων και με τεράστιο κόστος λειτουργίας.

   Μαζί της συμφωνεί και σύσσωμη η αντιπολίτευση. Κάθε λαϊκιστής που σέβεται τον εαυτό του βγάζει πύρινα λογύδρια για την ανάγκη στήριξης της υπαίθρου και για τη «συνταξούλα του παππού και της γιαγιάς». Αγνοεί ή σκόπιμα παραβλέπει το γεγονός ότι το κράτος δεν δικαιούται να δώσει χρήματα στα ΕΛΤΑ, γιατί αυτό θα νόθευε τον ανταγωνισμό.  

Λύση δεν προτείνει κανείς.

Προκειμένου να καταλαγιάσουν οι αντιδράσεις «καρατομήθηκε» ο Διευθύνων Σύμβουλος.  

Αυτό φυσικά δεν λύνει το πρόβλημα

Δεν λύνει επίσης και το συναφές πρόβλημα που εντόπισε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζιδάκης. «Αποτύχαμε στην επικοινωνία», είπε.
 

Τι θα γίνει από δω και πέρα;

Δεν είναι δύσκολο να το προβλέψει κανείς. Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Τα ΕΛΤΑ είναι απίθανο να βρουν άνω του μισού δισ. για να καλύψουν τις ζημιές και κυρίως είναι αδύνατον να βρουν έσοδα για να συνεχίσουν να λειτουργούν με την παρούσα κατάσταση.  

Είναι επίσης αδύνατον ακόμη και να βρεθεί αγοραστής για μια δραστηριότητα που πεθαίνει. Ακόμη και όσοι μιλούν για «εκσυγχρονισμό» και «νέες δραστηριότητες» αγνοούν ότι δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε χρήμα, ούτε χώρος για επέκταση. 

Οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες έχουν καλύψει το κενό. Το 2028 θα επιχειρήσουν πιθανότατα να πάρουν -μέσω διαγωνισμού- και τα χρήματα της «καθολικής υπηρεσίας», αυτά δηλαδή που δίνουμε νόμιμα στα ΕΛΤΑ για να φτάνουν στο τελευταίο χωριό και στο τελευταίο σπίτι της χώρας.

Για την κυβέρνηση φυσικά είναι δύσκολο να επωμισθεί το βάρος ενός ξαφνικού θανάτου. Ιδίως μετά από όσα έγιναν και από όσα δεν έγιναν όταν έπρεπε. Τώρα αναζητά τρόπους να κλοτσήσει το τενεκεδάκι παρακάτω και να ελπίζει ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα μέχρι τις εκλογές.  

Εν ανάγκη, θα δώσει χρήματα για να πληρωθούν οι μισθοί, ακόμη και αν χρειαστεί να απολογηθεί στις Βρυξέλλες, για την παράνομη κρατική επιδότηση.

Το επόμενο παραπάτημα θα καλύψει τον αχό του λουκέτου στα καταστήματα. Η δημοσκοπική φθορά όμως θα συνεχίζεται. 

Ο ανασχηματισμός που έρχεται, δύσκολα θα αλλάξει τα πράγματα. Κυρίως διότι ...

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η τεχνητή Νοημοσύνη στην υπηρεσία της Αυτής Σουργελότητος!!!

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

εαυτοϊκανοποίηση (η) 1. η ικανοποίηση που παίρνει κάποιος ασχολούμενος με τον εαυτό του
«είδα την παρουσίαση του προγράμματος της κόρης του Κωνσταντόπουλου και νομίζω ότι ποτέ μου δεν έχω ξαναδεί τέτοια εαυτοϊκανοποίηση» 2. η ικανοποίηση τού να συζητάς με τον εαυτό σου και να συμφωνείς με τις απόψεις σου «οι πιο ωραίες στιγμές της παρουσίασης του προγράμματος του κόμματος της Ζωής ήταν αυτές της εαυτοϊκανοποίησης»

Λογικά η προχτεσινή μέρα πρέπει να ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα στη ζωή της κόρης του Νίκου του Κωνσταντόπουλου. Γιατί ήταν μια μέρα η οποία ήταν γεμάτη από τον εαυτό της την παρουσία του οποίου δεν διέκοψε κανένα άλλο από τα κατώτερα όντα που ζουν στην επιφάνεια του πλανήτη και αυτοαποκαλούνται άνθρωποι.

Η παρουσίαση του «προγράμματος» της Πλεύσης Ελευθερίας έγινε από διάφορες εκδοχές της αρχηγού του Μπιμπίλα (φτιαγμένες με τεχνητή νοημοσύνη) με τις οποίες η Ζωή άνοιγε και διάλογο. Η Ζωή δικαστής, η Ζωή αθλήτρια, η Ζωή αγρότης, η Ζωή Ισλανδός ψαράς. Η Ζωή δωδεκαθεΐστρια, η Ζωή αξιωματικός της βρετανικής αεροπορίας, η Ζωή μαθήτρια του δημοτικού (αυτό ήταν το πιο τρομακτικό) και πολλές άλλες Ζωές έφτιαχναν μια εφιαλτική πραγματικότητα στην οποία υπάρχει μόνο η ίδια.

Η ιδέα μπορεί να μην ήταν πρωτότυπη (την έχουμε δει στην ταινία «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς») αλλά είναι...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Αλωπεκίζειν προς ετέραν αλώπεκα». Η φράση που ταιριάζει γάντι στο φιάσκο της τράπεζας Πειραιώς με τα ATM και την αντεπίθεση Πιερρακάκη

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΜΟΓΙΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: ΟΠΕΚΕΠΕ με απλά λόγια

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δεν χρειαζόμαστε κοινοτοπίες, αλλά απαντήσεις. (Ξεβράκωμα των ξεφτιλισμένων από τον εξαιρετικό Σταμάτη Ζαχαρό)

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: O εξαιρετικός Σταμάτης Ζαχαρός κρεμάει στα μανταλάκια τους πράσινους πρώτους διδάξαντες την τεχνογνωσία της λαμογιάς...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΙΣΛΑΜΟΛΑΓΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: "Συμβολική" ηλιθιότητα ή επική αριστεροφασιστική ηλιθιότητα?

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κι όμως υπάρχει αριστερό σούργελο που ξεπέρασε την wannabe επαναστάτρια της νομικής !!!

 

NoυΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αντώνης Σαμαράς - Κώστας Καραμανλής: Μια νύχτα στο μουσείο

 


Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Τα απολιθώματα ζωντάνεψαν, οι μνήμες ξύπνησαν και ο φύλακας σάστισε. Η επιλογή του χώρου ήταν άριστη.

Το Πολεμικό Μουσείο έγινε το θέατρο του παραλόγου όπου ένα ετερόκλητο πλήθος αποθέωσε την πρόσφατη ιστορία της δεξιάς παράταξης. Αυτή την ιστορία που άπαντες ξορκίσαμε. Όχι με κομματικά κριτήρια, αλλά με βάση τα αποτελέσματα που στοίχισαν στη χώρα. Το παρελθόν επανήλθε ως φάρσα για να κάνει πόλεμο στην ίδια την παράταξή του. Και όλ’ αυτά σε μια εκδήλωση για ένα βιβλίο με τον βαρύγδουπο τίτλο «Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή».

Ακούς τον τίτλο και σε πιάνει σύγκρυο. Περιμένεις τον Michael Caine με τη χαρακτηριστική Cockney προφορά του να βγάλει ένα μικροφίλμ από τη σόλα του παπουτσιού του, σώζοντας τον κόσμο από τα σχέδια των σοβιετικών. Φοβάσαι ότι στο ακροατήριο είναι όλοι πράκτορες από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Αντ’ αυτού, το ακροατήριο αποτελούνταν από γνωστές φυσιογνωμίες.

Ο «ενωτικός» Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, ίσως ό,τι πιο κοντινό στον ρόλο ενός διπλού πράκτορα. Ο πρώην οικονομικός σύμβουλος του «άσπονδου εχθρού της δεξιάς», του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης που δεν δικάστηκε ποτέ για το σκάνδαλο Κοσκωτά καθώς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αρνήθηκε να άρει την ασυλία του. Αλλά αξιοποιήθηκε κατόπιν από τα «ορφανά του Άκη». Στην αίθουσα και η κυρία Βασιλική Θάνου. Η δικαστής Dredd των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ειδική μνεία φυσικά και στον «ω γέροντα, η ευχή» πρώην βουλευτή Νικ-Νικ, όπως και στον GoldenEye Γιώργο Πατούλη. Από κοντά και η Αφροδίτη Λατινοπούλου, η Μελόνι της φτωχομάνας. Μερικοί πρώην συνεργάτες των δύο πρωθυπουργών δημιουργούσαν μια κερκίδα που θύμιζε ματς παλαιμάχων και φυσικά ελάχιστοι ενεργοί πολιτικοί, οι οποίοι για διάφορους λόγους ο καθένας βρέθηκαν κοντά στους πολιτικούς φίλους τους. Ίσως το μόνο θεμιτό.

Σταρ της βραδιάς ήταν φυσικά οι δύο πρώην πρωθυπουργοί.

Ο Κώστας Καραμανλής ήταν το τιμώμενο πρόσωπο, καθώς το βιβλίο αναφερόταν σ’ αυτόν και στους φακέλους του. Εδώ που τα λέμε ήταν λογικό οι φάκελοί του να είναι απόρρητοι. Πέρασαν είκοσι χρόνια χωρίς να μιλήσει. Ούτε καν την εποχή που η χώρα βρισκόταν μεταξύ σφύρας και άκμονος. Μιλούσαν αντ’ αυτού οι πρώην συνεργάτες του και, όταν το παράκαναν, άλλοι κύκλοι άφηναν να εννοηθεί ότι δεν τον εκφράζουν. Συνεργάτες που πήγαν σχεδόν σαν γκρουπάκι με τουρίστες να προσφέρουν τη γνώση τους στην «ανίερη» συμμαχία του Τσίπρα με τον Καμμένο.

Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται, επέστρεψαν στο σπίτι τους, στη ΝΔ, για να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.

 

Ο Αντώνης Σαμαράς από την άλλη, έχοντας χτίσει εκ νέου πολιτικό κεφάλαιο με τη συναινετική στάση του απέναντι στον γιο του άσπονδου εχθρού του, επανήλθε στον γνώριμο ρόλο του ιδεολογικού παιδονόμου. Ο άνθρωπος που για πολλούς διεκδικεί τον τίτλο του «πρωτόπλαστου αντιμνημονιακού» μύρισε αίμα και αποφάσισε ότι είναι καιρός να επιστρέψει ως η φωνή της δεξιάς συνείδησης. Εκμεταλλεύτηκε μερικά παιδαριώδη λάθη της Κυβέρνησης και φυσικά τον αέρα αλαζονείας που μοιραία ακολουθεί όσους κυβερνούν. Επέστρεψε λοιπόν για να δείξει τον δρόμο της δεξιάς ορθοδοξίας.

Τι θέλουν όμως όλοι αυτοί;

Μα το καλό της χώρας φυσικά. Μιας χώρας που τους φέρθηκε μπαμπέσικα και δεν αναγνώρισε την αυθεντία τους. Δεν μπορούν φυσικά να επιστρέψουν στην κεντρική πολιτική σκηνή. Παρέμειναν -όπως και όλοι οι άλλοι πρώην- στον μόνιμο ρόλο του «μαρμαρωμένου πρωθυπουργού». Αυτού που «πάλι με χρόνια, με καιρούς» θα αναλάβει τα ηνία της χώρας στην κρίσιμη στιγμή.

Ακριβώς λοιπόν επειδή δεν μπορούν να επιστρέψουν στο προσκήνιο και δεδομένου ότι δεν είναι χαρούμενοι με τον ρόλο του συνταξιούχου, αποφάσισαν ότι…

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Η «παρ’ ολίγον πρόεδρος» και η μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ Classic

 

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Όπως συμβαίνει συνήθως, μετά τη μάχη όλοι θα ασχοληθούν με τον νικητή. 

Η «παρ’ ολίγον πρόεδρος» θα αφεθεί στον θρήνο της για όσα θεωρούσε δεδομένα μέχρι πριν από 15 ημέρες. 

Η ήττα Αχτσιόγλου, ωστόσο, θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά διδακτική για τους συντρόφους της ριζοσπαστικής αριστεράς. Οφείλουν να την αναλύσουν διεξοδικά αν θέλουν να συνεχίσουν να υπάρχουν. Εξόν και κουράστηκαν πλέον να παριστάνουν τους οργισμένους και έχουν αποφασίσει να βγουν στη σύνταξη. Οπότε θα αρκεστούν στην εξιστόρηση ιστοριών από τη Γένοβα και το ανυπότακτο καλοκαίρι του 2015. Αυτές οι ιστορίες άλλωστε συναρπάζουν τους αριστερούς. Τις μεταβολίζουν και με μπόλικη δόση υπερβολής τις μετατρέπουν στην περιβόητη αριστερή «μυθολογία».

Μιλώ για τους «πούρους» αριστερούς. Αυτούς που -όχι αδίκως- χαρακτηρίσαμε «του 3%».  

Η πανηγυρική ήττα της Αχτσιόγλου δεν αφορά στους κάθε λογής καιροσκόπους που μαζεύτηκαν στην Κουμουνδούρου για βιοπορισμό. Ούτε στους «επαγγελματίες πολιτικούς» που απλώς έκαναν μια αναγκαστική μεταγραφή, βλέποντας τον αργό αλλά βασανιστικό θάνατο του ΠΑΣΟΚ.

Μιλώ για τους ανθρώπους που χαρακτηρίστηκαν «ιδιοκτήτες» του κόμματος. Αλλά και για τους επιγόνους τους. Πολιτικούς και ιδεολογικούς. Τους αυτοαποκαλούμενους και ως «δρακογενιά». Αυτούς δηλαδή που το 2015 θεώρησαν ότι η κοινωνία αναγνώρισε την καθαρότητα των απόψεών τους όπως και την αυθεντία τους.

Αντίθετα με τις εμμονικές φαντασιώσεις τους, η κοινωνία τούς γύρισε την πλάτη, ήδη λίγες ημέρες μετά τις δεύτερες εκλογές του 2015. Οι αρτηριοσκληρωτικές ιδεοληψίες τους δεν ασκούσαν καμία γοητεία στους πολίτες. Όσα βάφτιζαν ως προοδευτικά, μύριζαν μούχλα, μιζέρια και τσιγαρίλα. Σαν κουτούκι της μεταπολίτευσης. Οι ίδιοι, έχοντας καταλάβει την εξουσία (εκπληρώνοντας μια ουτοπική -μέχρι τότε- φαντασίωση της κατατρεγμένης εγχώριας αριστεράς) αρνούνταν να δουν την πραγματικότητα. Ένιωθαν φρέσκοι και ωραίοι.

Το πρώτο «χαστουκάκι» ήρθε στις ευρωεκλογές του 2019. Ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε μόλις 23,75% αλλά ο επίμονος αλλαζών Αλέξης Τσίπρας δεν πτοήθηκε. Κατηγόρησε -ως συνήθως- όποιον βρήκε πρόχειρο και προχώρησε στο «Βατερλό» των εθνικών εκλογών, δύο μήνες αργότερα. Οι πολίτες δεν του χαρίστηκαν. Έδωσαν σχεδόν 40% στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Οι σύντροφοι δεν πτοήθηκαν ούτε τότε. Έριξαν το φταίξιμο στα «βοθροκάναλα», σε «ντόπια και ξένα συμφέροντα», ακόμη και στους ίδιους τους πολίτες, τους οποίους κατηγόρησαν περίπου ως ανόητους που δεν εκτιμούν την ολιστική υπεροχή της αριστεράς. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε, αφού ήταν φασίστες.

Δεν πέρασε ούτε στιγμή από το μυαλό τους να αλλάξουν τις μεθοδεύσεις, την καμαρίλα, την τοξικότητα και κυρίως τη θηριώδη άγνοιά τους. Πίστευαν ότι θα ανακάμψουν βρίζοντας τους αντιπάλους τους. Το πίστευαν ακράδαντα. Όπως μας αποκάλυψε η βουλεύτρια επικρατείας Έλενα Ακρίτα, ήδη από το 2022 μοίραζαν μεταξύ τους Υπουργεία. Εκείνη θα έπαιρνε το Υπουργείο Ανθρωπισμού.

Το καλοκαίρι του 2023 ήταν καταλυτικό. Στις εθνικές εκλογές οι πολίτες έδειξαν ότι δεν κρατάνε μούτρα στους συριζαίους. Ούτε για το όνομα της Μακεδονίας, ούτε για το Μάτι. Ούτε επέλεξαν τη ΝΔ επειδή «τα πήραν από τη λίστα Πέτσα». Ο ΣΥΡΙΖΑ και ό,τι κουβαλούσε μαζί του δεν ήταν αρεστός. Συναγωνιζόταν με το ΠΑΣΟΚ για το ποιο από τα δύο κόμματα θα πεθάνει πιο γρήγορα.

Οι ριζοσπάστες σύντροφοι συνέχισαν με το ίδιο τουπέ. «Δεν κατάλαβαν οι πολίτες, οι οποίοι είναι και λίγο φασίστες, και τα πήραν και από τη λίστα Πέτσα». Οργάνωναν την επάνοδό τους. Με νέο αρχηγό πλέον. Διότι μπορεί ο Τσίπρας να ήταν ο «ηγέτης που βγαίνει κάθε 100 χρόνια», αλλά κάποιος πρέπει να φταίει για την ήττα.  

Το κονκλάβιο αποφάσισε Αχτσιόγλου. Έμοιαζε φρέσκια (μέχρι που ήρθε ο Κασσελάκης), την ήθελαν οι «κόκκινοι επιχειρηματίες» (μέχρι που ήρθε ο Κασσελάκης) και κυρίως πιστεύει και λέει ακριβώς ό,τι πίστευαν και έλεγαν οι σύντροφοι πριν από 40 χρόνια. Ασφαλής επιλογή.

Η εμφατική ήττα του «ΣΥΡΙΖΑ classic» ακόμη και στις εσωκομματικές εκλογές καθιστά περισσότερο από βέβαιο το γεγονός ότι οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τη μαυρίλα και την τοξικότητα ενός ΣΥΡΙΖΑ που παπαγάλισε τα χειρότερα δείγματα πολιτικής των τελευταίων 40 ετών.  

Ο «ΣΥΡΙΖΑ ο Ορθόδοξος» δεν γοητεύει κανέναν. Οι πολίτες αποδοκίμασαν την παροιμιώδη άγνοια. Σίγουρα δεν αναγνώρισαν το «ηθικό σας πλεονέκτημα».

Σε σχέση με την «πρώην λαμπερή» Αχτσιόγλου, οι ψηφοφόροι επέλεξαν ουσιαστικά τον πρώτο τυχόντα. Μπορεί ο Κασσελάκης να αποδειχθεί άριστος. Προς ώρας πάντως, οι πολίτες δεν γνωρίζουν καθόλου τι τους περιμένει. Πήδηξαν για ελεύθερη πτώση, χωρίς να γνωρίζουν αν έχουν αλεξίπτωτο ή όχι. Αυτή η -μάλλον ανορθολογική- επιλογή έμοιαζε πιο θελκτική από το να ψηφίσουν Αχτσιόγλου.

Πλέον έχουν δύο επιλογές: Ή να βγουν στη σύνταξη ή να παράξουν πραγματική πολιτική. 

Όχι να τρώνε από «τα έτοιμα» περασμένων δεκαετιών τα οποία, ακόμη και αν ήταν σωστά, πλέον μοιάζουν εκτός τόπου και χρόνου. Προσωπικά υποπτεύομαι ότι μετά από χρόνια διανοητικής οκνηρίας, το δεύτερο τους φαίνεται βουνό. Εις εκ των συντρόφων μου εκμυστηρεύτηκε προ ετών, μετά από κάποιες αποτυχημένες εκλογές, ότι το μεγάλο του πρόβλημα αν δεν βρει μια θέση μετακλητού, είναι ότι θα πρέπει να επιστρέψει στην οργανική του θέση. Καθώς όμως δεν είχε εργασθεί κυριολεκτικά ποτέ, δεν ήξερε τι δουλειά πρέπει να κάνει.

Το πρόβλημα βέβαια αφορά -όπως προανέφερα το ιστορικό «3%», όχι τον όλον ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Ο πράγματι λαμπερός Κασσελάκης δεν έχει απλώς να αποδείξει ότι «ξέρει από βέσπα». Πρέπει...