ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η αριστερή πλατφόρμα και τα μη συνταγογραφούμενα αντικαταθλιπτικά

Του Γιάννη Κομίνη

Επίκουρου Καθηγητή Φυσικής Πανεπιστημίου Κρήτης

http://www.quantumbiology.gr

"Τα χρήματα είναι χαρτί, κόβεις από το δέντρο και λύνεις το πρόβλημα”. Τάδε έφη μεγαλοστέλεχος της αριστερής πλατφόρμας.  

Το φιλοσόφημα αυτό είναι χαρακτηριστικό του διανοητικού βάθους που διέπει τον "πολιτικό λόγο” αυτής της ομάδας που αποτελεί ύμνο στη μετριοκρατία και που ήρθε να κυριαρχήσει στο δημόσιο διάλογο της Ελλάδας το χαρισματικό έτος 2015.  

Την ώρα που όλος ο κόσμος εργάζεται μανιωδώς μέσα σε ένα ανταγωνιστικό πλέγμα πληροφορίας, γνώσης και καινοτομίας, στην Ελλάδα ασχολούμαστε με φυσιογνωμίες που μας κάνουν restart 50 χρόνια πίσω, στην εποχή της μάχης κατά των ιμπεριαλιστών που επανήλθαν δριμύτεροι και επιβουλεύονται το χρυσό δισκοπότηρο του παγκόσμιου πολιτισμού: το νεο-Ελληνισμό των Λαφαζάνηδων, Λεουτσάκων και Στρατούληδων. 

Κρίμα. Παραπάνω από 30 χρόνια επένδυσης στην παιδεία, τόσες εκατοντάδες χιλιάδες πτυχία, τόσες χιλιάδες ώρες πτήσης στα Παρίσια και τα Λονδίνα, και αυτή είναι η κατάληξη της ελληνικής κοινωνίας.  Ναι, η ζωή μας και η ζωή των παιδιών μας προδιαγράφεται από τις βουλές της αριστερής πλατφόρμας. Από το τι θα σκαρφιστούν οι πολιτικοί αυτοί ογκόλιθοι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο αριστερολογικό playstation και στα συνδικαλιστικά κλαψο-αφηγήματα. Επείγει λοιπόν η εύκολη πρόσβαση στα εν λόγω φάρμακα που ελπίζω να προωθήσει άμεσα η κυβέρνηση του όχι-ναι.

Αγαπητοί αναγνώστες, πέρα από τους αστεϊσμούς που βοηθούν αυτή τη δύσκολη ώρα, είμαι θορυβημένος γιατί ό,τι απόμεινε από δημοκρατία στη χώρα μας διολισθαίνει επικίνδυνα. 

Στο τιμόνι της χώρας, στην πιο δύσκολη συγκυρία, βρίσκονται επαγγελματίες φαμφαρολόγοι που σπατάλησαν τη ζωή τους σε κάποιο καφενείο των Εξαρχείων διαλογιζόμενοι για τις κακές αγορές, τους κακούς καπιταλιστές και τις κακές τράπεζες. Διολισθαίνει γιατί μία σημαντική μερίδα πολιτών, πνευματικά ευάλωτων, πείθεται από επιδέξιους λαοπλάνους και τους ακολουθεί στην ψυχεδελική τους σύγκρουση με την πραγματικότητα. Γιατί ήρθε στην επιφάνεια, και μάλιστα σε θέσεις ευθύνης, ό,τι χειρότερο υπάρχει στην ελληνική κοινωνία από άποψη παιδείας, πολιτισμού και συγκρότησης (βλέπε καθεστωτικά selfie βορειο-κορεάτικης τεχνοτροπίας στο προαύλιο της Βουλής).

Ποιο είναι το μοντέλο οικονομικής επιβίωσης και ανάπτυξης που έχουν στο μυαλό τους οι δραχμολάγνοι μουτζαχεντίν που βάλλουν κατά της Ευρώπης; 

Εχουν ιδέα οι κύριοι αυτοί, εθνικοί αντιπρόσωποι της αποτυχίας, τι είναι Ευρώπη; 

Ευρώπη, κύριοι επαγγελματίες αριστερολόγοι, δεν είναι μόνο οι κακές γερμανικές τράπεζες. Είναι η επικράτηση του ορθολογισμού και της επιστήμης, του τεχνολογικού πολιτισμού που πηγάζει από αυτήν, και του τρόπου ζωής που βασίζεται στην παιδεία και την αξιοκρατία σε ένα σύνθετο αλλά ελεύθερο κόσμο. Οντως δύσκολες έννοιες οπότε μην το κουράζουμε παραπάνω.  

Ευρώπη δεν είναι η επικράτηση του φαντασιακού κόσμου των ιπτάμενων γαϊδάρων και ουρανοκατέβατων δολαρίων, των κουμπάρων, και των συντρόφων στην αέναη αριστερολογία που παράγει ένα δημοκρατικό τίποτα. Γι’αυτό δε θέλετε Ευρώπη. Γιατί μοναδικό σας όραμα είναι να γίνετε φύλαρχοι σε μια αποβλακωμένη και εξαθλιωμένη μπανανία δέσμιων χειροκροτητών. 

Πρέπει όμως να εξηγήσετε στην ελληνική κοινωνία, με βάση το πολεμικό σας σχέδιο κατά του κακού καπιταλισμού, και με βάση τα οράματά σας για την τριτοκοσμική απομόνωση της χώρας, τι δουλειά θα κάνουν οι χιλιάδες νέοι που κάθε χρόνο θα εντάσσονται στη στρατιά ανέργων; 

Ωρα για πολιτική

Του Γιάννη Κομίνη 

Επικ. Καθ. Φυσικής Παν. Κρήτης

Το μέλλον εξαρτάται από τις αποφάσεις που θα ληφθούν τώρα. Για να ληφθούν οι σωστές αποφάσεις, η ελληνική πολιτική θα πρέπει να ενστερνιστεί, για αλλαγή, την επιστημονική μεθοδολογία.

Πετάει ο γάιδαρος; Μπορώ να λυγίσω το κουτάλι με τη σκέψη; Μπορώ να επικοινωνήσω με το υπερπέραν;  Ο καθένας μας ίσως έχει διαφορετική απάντηση, γιατί η φαντασία μας δεν έχει όρια. Η φυσική πραγματικότητα όμως έχει όρια, και αυτά τα όρια τα επεξεργάζεται η επιστήμη με μια συγκεκριμένη μεθοδολογία, η οποία είναι αποδεδειγμένα επιτυχής: από τους δορυφόρους που πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας, από την οθόνη που διαβάζουμε αυτό το κείμενο, από την εικόνα του εγκεφάλου μας που βλέπουμε σε μια μαγνητική τομογραφία και από τα αμέτρητα επιτεύγματα της τεχνολογίας που βασίζονται στην επιστημονική μεθοδολογία.

Το ότι επικοινωνούμε με τη φύση στο επιστημονικό επίπεδο είναι σαγηνευτικό. Όμως το να ισχυριστώ ότι μπορώ να λυγίσω το κουτάλι με τη σκέψη μου ΔΕΝ είναι απόδειξη ελευθερίας λόγου, δημοκρατίας, ανοιχτού μυαλού ή φυσιολατρικής ρομαντικότητας, αλλά αμάθειας ή/και βλακείας ή/και απάτης. 

Και αν κάποιος ισχυριστεί ότι όντως μπορεί, πως αποδεικνύουμε ότι είναι ψεύτης;  

Κατ΄ αρχάς με ένα πείραμα. Του λέμε, “ορίστε το κουτάλι πάνω στο τραπέζι, σκέψου και λύγισέ το”. Μετά από αρκετή προσπάθεια θα μας πει “τώρα δε μπορώ να επικοινωνήσω με τους νεφελίμ, αλλά προχτές το είχα καταφέρει”.

Βασικά συστατικά της επιστημονικής μεθοδολογίας είναι η πειραματική επαλήθευση, η επαναληψιμότητα και η διαψευσιμότητα. Πρέπει αυτό που ισχυρίζεται κάποιος ότι “ανακάλυψε” να μπορεί ο καθένας είτε να το επιβεβαιώσει ή να το διαψεύσει αν επαναλάβει το ίδιο πείραμα. Αν προσπαθήσουν πολλοί και δεν τα καταφέρουν να το επιβεβαιώσουν, τότε οι πιθανότητες ότι ο ισχυρισμός είναι ψευδής αυξάνονται. Κάποια στιγμή η πιθανότητα γίνεται σιγουριά. Επιπλέον δε, πάλι με την επιστημονική μεθοδολογία έχουν ανακαλυφτεί οι νόμοι της φύσης στους οποίους πιστεύουμε, γιατί με αναρίθμητα πειράματα έχουν αποδειχτεί ακριβείς. Στην περίπτωση π.χ. του κουταλιού, μπορούμε χωρίς να κάνουμε το πείραμα να αποκαλύψουμε το λαοπλάνο κάνοντας απλή χρήση των γνωστών φυσικών νόμων.

Πάμε τώρα στην πολιτική. 

Δυστυχώς το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα έχει πέσει στο επίπεδο μαγισσών, θαυμάτων, παπατζήδων και των χαρτοριχτρών. Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη δημοκρατίας και ελευθερίας λόγου, αλλά αμάθειας ή/και βλακείας ή/και δολιότητας, η οποία δεν απελευθερώνει αλλά υποδουλώνει. Το πρόβλημα με την πολιτική είναι ότι οποιοδήποτε “πείραμα” διαρκεί δεκαετίες. Και όταν μετά από χρόνια ο ισχυρισμός του λαοπλάνου αποδειχτεί ψευδής, η ζημιά έχει γίνει. Εδώ μπαίνει η λειτουργία των ΜΜΕ που οφείλουν να εξετάσουν με επιστημοσύνη τους ισχυρισμούς του λαοπλάνου και να αποδείξουν στο πλήθος ότι ο γάιδαρος δεν πετάει, πριν χάσουμε 30 χρόνια για να το καταλάβουμε.

Δηλαδή όταν λέει κάποιος ότι “θα ψηφίσω ένα νόμο και θα σας λυτρώσω από τις καπιταλιστικές αγορές”, είναι σα να λέει “κοιτάξτε τι ωραία πετάει ο γάιδαρος στον ουρανό”. Όταν συγχρόνως ο δημοσιογράφος που συνεντευξιάζει το λαοπλάνο κουνάει συγκαταβατικά το κεφάλι του, υποδηλώνει ότι αυτό που ακούει έχει κάποια ουσία. Ουσιαστικά έχουμε ένα θέατρο αρλουμπολογίας και παραθρησκευτικής βλακολατρείας. Αυτό όχι μόνο δεν τιμά τη “δημοκρατία”, αλλά είναι μια επικίνδυνα ανεύθυνη συμπεριφορά που έχει ήδη οδηγήσει σε ολέθριες καταστάσεις.

Εγώ θα ρωτούσα “εξήγησέ μας ακριβώς, με στοιχεία και αριθμούς, τη μέθοδο με την οποία θα μας λυτρώσεις από τις καπιταλιστικές αγορές”. Θα πείσεις τον Άραβα με μια εξ΄ αποστάσεως ύπνωση να μας στείλει μερικά βαρέλια πετρέλαιο; Θα στείλεις μια μεραρχία πεζικού στη Γερμανία για να φέρεις φάρμακα; Θα στείλεις μερικά κιλά κάνναβης στους Ρώσους για να μας δώσουν φυσικό αέριο;  Θα κρατικοποιήσεις το ηλιακό σύστημα για να φωτίζει ο ήλιος μόνο την Ελλάδα και να νοικιάζουμε το φωτοβολταϊκό ρεύμα στους Γερμανούς;

Ζούμε στη γενέτειρα της φιλοσοφίας, της λογικής και της γεωμετρίας, των ταξιδευτών και των πολεμιστών; Πως αυτός ο λαός με αυτή την ιστορία κατάντησε στο περιθώριο του κόσμου, να κλαψουρίζει σα ναρκομανής που δεν παίρνει τη δόση του; Και να αναλώνεται στη συζήτηση για το πόσο συχνή πρέπει να είναι η δόση, και αν πρέπει να πληρώσει τον προμηθευτή. Έλεος!!!

Ακόμα και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που μεταφέρουν τα ασύστολα ψεύδη των πολιτικών μάγων και των μιντιακών συνεργατών τους υπακούουν, εκτός από τους νόμους της φυσικής, και τους νόμους της αγοράς. Γιατί και αυτός που τα ανακάλυψε πριν 150 χρόνια κάτι θα ήθελε να κερδίσει εκτός από δόξα. Και αυτός που έφτιαξε τις κεραίες για να μεταδίδει ο κάθε τσαρλατάνος τον πολιτικό του θόρυβο κάτι θα ήθελε σαν αντάλλαγμα. Και αυτός που σμίκρυνε τις κεραίες σε ένα εκατοστό για να χωρούν στο κινητό μας δεν ήταν το κορόιδο της γειτονιάς. Και ο κακομοίρης ο Ιάπωνας, δούλος και αυτός των αγορών, που φτιάχνει αυτά τα κινητά για να τα μοστράρουμε εμείς, οι Ρομπέν των αγορών, στο τραπέζι του καφενέ εν ώρα επαναστατικών αναζητήσεων, θέλει και αυτός να πάει να πιει σάκε και να φιλοσοφήσει. Αυτή είναι η αγορά.

Κατανοώ βέβαια ότι όλοι οι ακαμάτηδες του ντουνιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν δημιουργικά σε αυτή την διεθνοποιημένη “αγορά” ιδεών και προϊόντων, επειδή το χρόνο που είχαν για να σπουδάσουν τον επένδυσαν στην τέχνη της αφισοκόλλησης και της νεο-μαρξιστικής μπουρδολογίας, επιθυμούν να μείνει η χώρα αυτή πίσω από τον ήλιο. Γιατί ο ήλιος της αλήθειας, της δημιουργίας, της πραγματικής δημοκρατίας και ελευθερίας θα αποκαλύψει πλήρως την ανεπάρκειά τους και θα τους βάλει στο περιθώριο.

Γι΄ αυτό προτιμούν να συνεχίσει η χώρα να φιλοσοφεί, με μαέστρο τον κάθε πολιτικό ή μιντιακό παπατζή, για το τι είναι κομμούνα, τι είναι καπιτάλα, τι είναι γερμανο-τσολιάς, τι είναι μπολσεβίκος, και άλλες τέτοιες εξαιρετικά χρήσιμες έννοιες με τις οποίες θα φέρουμε την επανάσταση ιδεών στην Ευρώπη.

Γι΄ αυτό τα πανεπιστήμια τα κατάντησαν εκτροφεία κομματαρχών. Για να συγκλονίσουμε τους πάντες με τις ιδέες μας. Σε χίλια χρόνια τα μουσεία δε θα έχουν την κεφαλή του Πλάτωνα ή του Αρχιμήδη, αλλά την κεφαλή ενός καναλάρχη και την εικόνα μερικών πολιτικών σε ένα τηλε-μπουρδολογίο, στο οποίο ανακαλύπτονται οι ΝΕΟ-ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ιδέες που θα χαράξουν και πάλι τον παγκόσμιο πολιτισμό.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι τόσο το μιντιακό παρακράτος που κυβέρνησε όσο και το νεο-μαρξιστικό παραλήρημα που ενδεχομένως κυβερνήσει, αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι την πραγματική πρόοδο της κοινωνίας και την ουσιαστική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της χώρας, γιατί τότε δε θα έχει κανένα ρόλο. Θα χάσει τα σκήπτρα του κοτζαμπάση που κατείχε τόσα χρόνια. Ποιος δουλέμπορος επιθυμούσε παλιά την κατάργηση της δουλείας; Ποιος λαθρέμπορος επιθυμεί τη νομιμοποίηση όσων πουλάει; Ποιος ολιγάρχης επιθυμεί την πραγματική ελευθερία και δημοκρατία; Το παρακράτος που κυβερνούσε και θα συνεχίσει να κυβερνά προτιμά ένας ολόκληρος λαός να αυταπατάται ότι έπεσε θύμα των ύπουλων δυνάμεων των αγορών και των κακών ξένων και να μεμψιμοιρεί μια ζωή απομονωμένος στην αφρικανική γωνία της Ευρώπης, παρά να καταλάβει ότι έπεσε θύμα του εαυτού του και των απατεώνων ψευτο-ηγετών του.

Για να πάμε μπροστά πρέπει να αφήσουμε να εισρεύσει στο δημόσιο διάλογο ειλικρίνεια, αντικειμενικότητα και επιστημοσύνη. Πρέπει να χαραχτεί μια σαφώς τεκμηριωμένη πορεία που πείθει σχεδόν άπαντες ως προς το μακροπρόθεσμο όφελος. Και ζητώ συγνώμη που έχω άποψη επί του θέματος, αλλά την έχω και μπορώ να την τεκμηριώσω με πολύ μεγαλύτερη λεπτομέρεια απ΄ όσο χωρά αυτό το κείμενο (για να γλιτώσει ο αναγνώστης άλλες χίλιες λέξεις, παραθέτω και την εικόνα στο τέλος του κειμένου για συλλογισμό). Αν φτιάξουμε μια ελεύθερη και δημιουργική οικονομία, αν μετατρέψουμε τα πανεπιστήμια σε αξιοζήλευτα κέντρα παραγωγής ιδεών και τεχνολογικής καινοτομίας, τα νοσοκομεία σε πρωτοπόρα κέντρα παροχής υπηρεσιών υγείας, και αν πάψουμε να συμβιβαζόμαστε με τη μετριότητα, τη μιζέρια και την απάτη, τότε ούτε ο φόβος της ανατολής θα υπάρχει, ούτε η ανάγκη της δύσης θα υφίσταται. Το πρόβλημα είναι ότι τότε δε θα έχουν δουλειά όσοι (και είναι πολλοί) τόσα χρόνια πληρώνονται αδρά για να κρατούν την Ελλάδα δέσμια των φαντασμάτων του παρελθόντος.

Ο νούμερο ένα “πονοκέφαλος” των ΗΠΑ στην παγκόσμια σκακιέρα είναι η Κίνα. Πως το αντιμετωπίζουν αυτό οι Αμερικάνοι; Με ευχέλαια; Με απομόνωση του κακών Κινέζων; 

Το μαγικό χάπι της Ελληνικής Δημοκρατίας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Γιάννη Κομίνη

Επικ. Καθ. Τμ. Φυσικής Παν. Κρήτης

Πριν μπω στο κυρίως θέμα θα ήθελα να κάνω μερικά παρενθετικά σχόλια. Βρίσκω εκνευριστική την εκκωφαντική σιγή των "ανθρώπων του πνεύματος" για τα τεκταινόμενα στη χώρα αυτή. Και γω προτιμώ ασύγκριτα περισσότερο να συνεχίσω απερίσπαστος να κάνω την έρευνά μου στην κβαντική φυσική, ή να μελετήσω το εξαιρετικό βιβλίο για τη νευροφυσιολογία της μνήμης (του Καντέλ) που τώρα έχω στα χέρια μου, από το να συγχυστώ ασχολούμενος με τον κάθε ανεπάγγελτο πολιτικό που καθημερινά βυθίζει τη χώρα αυτή στο χάος. Οντας εν πτήσει όμως, δυσκολεύομαι να αφαιρεθώ από ένα ωραίο βιβλίο όταν το αεροπλάνο εκτελεί ελεύθερη πτώση και στο πιλοτήριο βρίσκεται πλανόδιο τσίρκο.

Επίσης βρίσκω εκνευριστικό το θολό και επιτηδευμένα "ακαδημαϊκό" λόγο πολλών εκ των "ανθρώπων του πνεύματος" που μιλούν. Και γω μπορώ να γράψω "ακαδημαϊκά", δηλαδή αντί να πω "τα ελληνικά μέσα μαζικής αποχαύνωσης έχουν τεράστια ευθύνη για την κατάρρευση της χώρας γιατί είναι κομμάτι του παρακράτους που κυβερνάει", να πω "η τέταρτη εξουσία είναι αμφίβολο αν στάθηκε επαρκώς στο ύψος της αποστολής της τις τελευταίες δεκαετίες κοσμογονικών αλλαγών στο πολιτικό γίγνεσθαι της πατρίδος".

Επειδή όμως δεν είναι ώρα για ακαδημαϊκή μπουρδολογία, ας συγχωρέσει ο αναγνώστης την οξύτητα του λόγου μου. 

Ναι, υπάρχει το γκρι, αλλά υπάρχει και το μαύρο και το άσπρο. Και το μαύρο θα το πω μαύρο και όχι γκρι, και το άσπρο θα το πω άσπρο, και όχι γκρι. Επίσης δεν είμαι ο νόμιμος εκπρόσωπος καμίας πνευματικότητας. Θεωρώ ότι έχω την κοινή λογική και ένα ξεκάθαρο τρόπο σκέψης, τον οποίο επιθυμώ να μοιραστώ από αυτό το βήμα, που βρίσκω ιδιαίτερα πρόσφορο και οξυδερκές, και το οποίο μου δίνεται, επειδή απλά το ζήτησα. Στο δια ταύτα τώρα. 

Στην επιστήμη λένε ότι το μυστικό είναι να κάνει κανείς τις σωστές ερωτήσεις...

Εχουμε συλλογική ευθύνη, κυρίως απέναντι στις επόμενες γενιές, που επιλέγουμε ως κυβερνήτες ανίκανους απατεωνίσκους;
Ποια ήταν η πολιτική επιλογή της σπατάλης του βάρους που φόρτωσαν στο μέλλον οι "εκσυγχρονιστικές δυνάμεις" της  Ελληνικής Δημοκρατίας;
Εφτιαξαν ένα λειτουργικό κράτος για να θέλει όλη η Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη και όχι μόνο να έρθει να επιχειρήσει εδώ; 

Εφτιαξαν τα καλύτερα πανεπιστήμια για να θέλει όλη η ΝΑ Ευρώπη και όχι μόνο να έρθει να σπουδάσει εδώ; 

Εφτιαξαν τα καλύτερα νοσοκομεία για να θέλει όλη η ΝΑ Ευρώπη και όχι μόνο να έρθει να γιατρευτεί εδώ;

Εφτιαξαν κάτι με σοβαρή θεμελίωση για να αποδίδει σε βάθος χρόνου;

Ποιο σχέδιο εκπόνησαν όλοι οι σοβαροφανείς λαοπλάνοι για να θεμελιώσουν το μέλλον της νέας γενιάς όταν τόσα χρόνια, παρέα με τους εκπροσώπους των "ανεξάρτητων" μέσων μαζικής αποχαύνωσης, λικνίζονταν στα γκαλά της Ηρώδου Αττικού γιορτάζοντας τη "δημοκρατία"; Με ποιο όραμα προσπαθούν τώρα, μέσα στη λαίλαπα της "προσαρμογής", να εμπνεύσουν τη νέα γενιά που αντικρίζει μια διαλυμένη χώρα και ένα εμφυλιακό χάος;

Τι ρόλο παίζουν όλοι αυτοί οι "θεσμοί" του "δημοκρατικού" πολιτεύματος που φτιάχτηκαν για να θεατρινίζουμε, να τσουγκρίζουμε τα πασχαλινά αυγά και να οσφραίνουμε τα ευχέλαια των αμέτρητων ορκωμοσιών αιώνιας πίστης στο παρακράτος;

Με πόσα διαφορετικά κοστούμια πρέπει να μασκαρευτούν οι ίδιοι πολιτικοί θεατρινίσκοι μέχρι να καταλάβουμε ότι πρόκειται για τις ίδιες ανεπάγγελτες μαριονέτες; Πόσο αφελείς μπορούμε να είμαστε για να μας αποπλανούν με το ακατάσχετο "θεσμικό" ψευτολόγιο από το βήμα που "αφιλοκερδώς" τους παρέχουν οι ευπατρίδες καναλάρχες;

Τι ρόλο παίζουν όλοι οι "επιφανείς" οικονομολόγοι, πανεπιστημιακοί καθηγητές της επιστήμης της εκδούλευσης (προερχόμενοι κυρίως από μη κατευθυνόμενα κέντρα ελεύθερης οικονομικής σκέψης, όπως το Λονδίνο), που επιστρατεύονται εντέχνως και επικαλούνται την έξοδο από την ευρωζώνη και τη βορειο-αφρικανική απομόνωση της χώρας στα μιντιακά τραπεζάκια δημοκρατικής διαβούλευσης/αποβλάκωσης;

Μήπως οι μιντιακοί παραμορφωτές της κοινής γνώμης φέρουν τη μισή ευθύνη της κατάρρευσης γιατί σκόπιμα αποχαύνωσαν ένα ολόκληρο λαό με τις ασυναγώνιστα χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες που προσέφεραν επί δεκαετίες;
Τι ρόλο παίζουν όλοι αυτοί που εντέχνως εισάγουν στο δημόσιο διάλογο το δίλημμα ευρώ ή δραχμή; 

Μπορώ να το θέσω το δίλημμα διαφορετικά: θέλετε πρώτη ξένη γλώσσα στα σχολεία των παιδιών σας να είναι τα γαλλικά ή τα λιβυκά;  Και αλλιώς: προτιμάτε οι τύχες σας να ορίζονται μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια του δυτικού πολιτισμού, με όλα τα προβλήματα που αυτή έχει, αλλά όπου οι πόλοι εξουσίας είναι διεσπαρμένοι, ή μέσα στην ελληνική "οικογένεια" της ανατολίας, όπου οι πόλοι εξουσίας είναι συγκεντρωμένοι σε μια διεφθαρμένη παρέα "εθνοπατέρων";

Μήπως, λέω μήπως και μακάρι να μην ισχύει, έχουμε πάρει ήδη (υπογείως) την κόκκινη κάρτα και το μιντιακό παρακράτος επιχειρεί να μας πείσει με τη μέθοδο της αυθυποβολής για την ευδαιμονία της βορειο-αφρικανικής δραχμής για να μην υποστεί τις συνέπειες της καταστροφής;

Που είναι τόσο καλά κρυμμένη η δημόσιο-υπαλληλική ελίτ της Ελληνικής διπλωματίας; Είναι η αόρατη δύναμη που έχει εξαντλήσει την εφευρετικότητά της στις απειλές εξόδου από το ευρώ; Μήπως και τρομάξουν οι διευθυντάδες της Siemens ότι θα χάσουν τις αστακο-μακαρονάδες στη Βουλιαγμένη ή τις παέλια στην Ιμπιζα;

Ποιος θα ανοικοδομήσει τη νεοελληνική Δρέσδη; Οι "Ελληνάρες μάγκες" και οι φίλοι τους που χόρευαν τα ζεϊμπέκικα μετά από κάθε μίζα εκατομμυρίων;

Ποιες είναι οι δημιουργικές προτάσεις; Ποιο ακριβώς είναι το αναπτυξιακό όραμα; Να στρώσουμε τη Θεσσαλία με φωτοβολταϊκά; Να βιδώσουμε μια ανεμογεννήτρια πάνω στα αυτοκίνητά μας; Να φτιάξουμε μερικά μεταπτυχιακά προγράμματα ειδίκευσης στον πολιτικό κομπογιαννιτισμό; Να επενδύσουμε στη γεωπονία, μήπως ανακαλύψουμε κάποιο δέντρο που παράγει ευρώ; Να διαφημίσουμε στο Wall Street Journal όλα τα ενδελεχώς μελετημένα επιχειρήματα για τη δημιουργία ενός αφρικανικού ομόλογου;

Οι κύκλοι της ζωής

Του Ιωάννη Κομίνη

Επικ. Καθ. Τμ. Φυσικής Παν. Κρήτης

Στη φύση υπάρχουν οι λεγόμενοι κύκλοι ανατροφοδότησης (feedback loops). Για παράδειγμα, στην ατμόσφαιρα υπάρχει ο κύκλος θετικής ανατροφοδότησης: υψηλή θερμοκρασία → περισσότεροι υδρατμοί → θερμοκήπιο → ακόμα υψηλότερη θερμοκρασία. H κατάληξη του κύκλου αυτού είναι η φωτιά. Ένας από τους λόγους που δεν καιγόμαστε είναι η σταθεροποίηση της θερμοκρασίας από μια άλλη διαδικασία (αρνητικής ανατροφοδότησης): πολλοί υδρατμοί → πολλά σύννεφα → λιγότερη ακτινοβολία → μικρότερη θερμοκρασία.

Τις τελευταίες δεκαετίες ζούμε στη χώρα αυτή τον κύκλο της φαυλότητας: ελλιπής παιδεία → επιλογή ανεπαρκών και φαύλων ηγετικών φυσιογνωμιών → φαύλες πολιτικές → ελλιπέστερη παιδεία. Την κατάληξη του κύκλου αυτού τη βιώνουμε ήδη, είναι η διάλυση.

Μέσα στον κυκεώνα αρνητικών εξελίξεων, ακούμε για άλλη μια συντεχνία, άλλο ένα αδιέξοδο. Η σύνοδος των πρυτάνεων, το ύψιστο “συλλογικό όργανο” των σύγχρονων στοχαστών, επαναστατών του πνεύματος, ακροβατών της ανθρώπινης περιέργειας και ποντοπόρων της γνώσης, απεφάνθη μετά από συλλογικές προφανώς διαδικασίες (μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες γιατί ούτε άκουσα, ούτε ρώτησα, ούτε ρωτήθηκα, ούτε ψήφησα) ότι η αξιολόγησις των Ελλήνων πανεπιστημιακών καθηγητών παραβιάζει, παραβιάζει λέγομεν, την ανεξαρτησία που είναι προαπαιτούμενη, βεβαίως βεβαίως, για να μεγαλουργήσομεν.

Για να σοβαρευτώ. Όπως έχω γράψει σε προηγούμενα άρθρα μου  η σύγχρονη μορφή των πάλαι ποτέ εκκλησιαστών και ιεροεξεταστών, των απεσταλμένων του θεού που κατέχουν την πλήρη αλήθεια για το σύμπαν (illuminati) ακούει στο όνομα πανεπιστημιακός καθηγητής. Πίσω από την πρόφαση της επιστημονικής γνώσης ή απόγνωσης, και της επιστημονικής κρίσης ή παράκρουσης, μπορεί να στηθεί εντέχνως μια ολόκληρη συντεχνία. Με τη σειρά της, όπως και η χώρα ολόκληρη με την καθοδήγηση των πολέμαρχων ευπατρίδων Μαυρογιαλούρων/Κομπογιαννιτών, έχει αναγάγει την πολιτική της αριστοτεχνία στην τακτική του εκβιασμού.

Δεν ηθικολογώ. Ο εκβιασμός δεν είναι κακός ή καλός, είναι απλά μια βραχυχρόνια τακτική. Η αντίρρησή μου είναι ότι οι άνθρωποι που πληρώνονται για να έχουν μακροχρόνιο όραμα πέφτουν στο επίπεδο των βραχυχρόνιων οπορτουνιστών. Αρα δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Και τώρα ακούμε το απίστευτο αίτημα από την Ιερά Σύνοδο των Πρυτάνεων: αποδέσμευση της χρηματοδότησης από την αξιολόγηση των πανεπιστημίων. 

Ορίστε; Aκούσαμε καλά; Τι εννοεί ο ποιητής; Mια εξαίρεση για φέτος, για μια δεκαετία, μήπως εννοεί ότι οι πανεπιστημιακοί πρέπει να πληρώνονται αιωνίως ασχέτως με το τι παράγουν;

Το ένα εκβιαστικό αδιέξοδο ενός κακοσχεδιασμένου νόμου φέρνει ένα άλλο. Αν με μια έννοια έπρεπε να χαρακτηρίσω τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία θα έλεγα “η κοινωνία των πολλαπλών αδιεξόδων”. Ολοι εναντίον όλων.

Ομολογουμένως, ο νέος νόμος για την ανώτατη παιδεία δεν λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Με προεδρικά διατάγματα, νομικίστικες αρλουμπολογίες, συμβούλια σοφών και διαβούλια σαθρών ΔΕΝ θα γίνουμε καλύτεροι επιστήμονες, ΔΕΝ θα γίνουμε καλύτεροι ερευνητές, ΔΕΝ θα γίνουμε καινοτόμοι.

Ο πολιτικός που πραγματικά ενδιαφέρεται για τη βελτίωση, επί του προκειμένου της παιδείας, οφείλει να είναι σε θέση να αφουγκραστεί το περιβάλλον στο οποίο ζει και να φτιάξει νόμο που να μπορεί να εφαρμοστεί και να έχει προστιθέμενη αξία. Μη εφαρμόσιμος νόμος είναι μια ακόμα παρωδία στις χιλιάδες σελίδες (παρα)νόμων του κενοβουλίου. Το ότι ψηφίστηκε από την πλειοψηφία του κενοβουλίου δυστυχώς δε με πείθει για την τελειότητα του. Είδαμε που οδήγησε αυτή η πλειοψηφία.

Να πατεντάρουμε το συρτάκι; Ζορμπά ή Καζαντζάκη;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Γιάννη Κομίνη
Επικ. Καθ. Φυσικής Παν. Κρήτης

Αυτό που θα αναγγείλει την ανάκαμψη στη δύσμοιρη αυτή χώρα δεν είναι το χρηματιστήριο, δεν είναι το εμπορικό ισοζύγιο ούτε το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης, αλλά το εξής απλό: 

(α) όταν πάμε στο Ελληνικό Σχολείο και αντί για τάξεις με σπασμένα θρανία και μια μισοσκισμένη αφίσα της ολυμπιακά υπερήφανης Ελλάδας αντικρίσουμε ένα αστραφτερό σχολικό χώρο με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εργαστήρια, βιβλιοθήκες και γυμναστήρια, που σφύζει από τη χαρά της μάθησης, και 

(β) όταν πάμε στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, και αντί για ένα πενταβρώμικο κομματαρχικό αφισόραμα με συνθήματα ολόκληρης της κλίμακας ηλιθιότητας αντικρίσουμε ένα αστραφτερό ακαδημαϊκό χώρο που σφύζει από έρευνα, διδασκαλία και διανόηση.

Ο σημαντικότερος και αστείρευτος φυσικός πόρος κάθε κοινωνίας, η φαιά ουσία, υπάρχει σε μεγάλη αφθονία στη χώρα αυτή. Για να παράγει έργο όμως, η φαιά ουσία πρέπει να οργανωθεί, όπως μια συμφωνική ορχήστρα. Προς το παρόν παράγεται κακόγουστος θόρυβος, γιατί καίριες θέσεις μαεστρίας καταλαμβάνονται από ανίδεους κομπογιαννίτες στην καλύτερη περίπτωση ή κοινούς απατεώνες στη χειρότερη.

Στην πυρηνική φυσική, συγκεκριμένα στις αντιδράσεις σχάσης που συμβαίνουν σε ένα πυρηνικό αντιδραστήρα ή μια πυρηνική βόμβα, υπάρχει η έννοια της (α) υποκρίσιμης, (β) κρίσιμης και (γ) υπερκρίσιμης μάζας. Όταν το σχάσιμο υλικό δεν είναι αρκετό (υποκρίσιμη περίπτωση), ναι μεν έχουμε πυρηνική σχάση, αλλά όχι αρκετή για να συντηρήσει την αντίδραση και να γίνουμε ενεργειακά κερδοφόροι. Αυτό γίνεται εφικτό μόλις το σχάσιμο υλικό αποκτήσει τη λεγόμενη “κρίσιμη μάζα”. Αν είμαστε ανοιχτοχέρηδες και βάλουμε ακόμα παραπάνω, τότε έχουμε την υπερκρίσιμη περίπτωση, που οδηγεί σε μη ελεγχόμενη έκρηξη.

Ένας λόγος που ενώ πέφτουν χρήματα στην παιδεία και στην έρευνα δεν έχουμε δει σημαντικό αποτέλεσμα στην επιχειρηματική καινοτομία είναι ότι η επένδυση είναι υποκρίσιμη. Πολύ υποκρίσιμη. Tα χρήματα δεν πιάνουν τόπο, όχι μόνο γιατί δεν είναι αρκετά, αλλά και γιατί λείπει παντελώς η συστηματικότητα. Τη μια χρονιά υπάρχει πρόσβαση σε επιστημονικά περιοδικά, την άλλη δεν υπάρχει γιατί το πανεπιστήμιο δεν έχει χρήματα να πληρώσει τις συνδρομές. Τη μια χρονιά υπάρχει χρηματοδότηση για ηλεκτρονικούς υπολογιστές, την άλλη δεν υπάρχει, οπότε αν χαλάσει ο υπολογιστής την κακή χρονιά ατυχήσαμε. Τη μια χρονιά υπάρχει χρηματοδότηση για υποψήφιους διδάκτορες, την άλλη δεν υπάρχει, ή εκταμιεύεται μετά από χρόνια, όταν ο ενδιαφερόμενος έχει ήδη φύγει από το πανεπιστήμιο. Για ένα επιστημονικό όργανο πρέπει κανείς να σκαρφιστεί χίλιες δυο μηχανορραφίες για να νικήσει τη γραφειοκρατία, και όταν τα καταφέρει, πάλι μετά από έτη προσπάθειας, είναι αργά.

Είμαστε σοβαροί; Έτσι θα γίνουμε ανταγωνιστικοί; Mε τέτοιο έλλειμμα σοβαρότητας και επαγγελματισμού θα χάσουμε ακόμα και από πνευματικά καθυστερημένους. Και απέναντί μας δεν έχουμε καθυστερημένους, αλλά κοινωνίες που δουλεύουν με μέθοδο και συνέπεια, που στηρίζουν αμέριστα τους ανθρώπους που αρέσκονται να περνούν τα βράδια τους σε εργαστήρια και βιβλιοθήκες.

Το επιχείρημα ότι έχουμε τον ίδιο με άλλες χώρες αριθμό ερευνητών κατά κεφαλή πληθυσμού, και άρα είμαστε εντάξει, δε στέκει, γιατί αυτό που έχει σημασία είναι η απόλυτη τιμή της επένδυσης ή με άλλα λόγια η απόλυτη τιμή της κρίσιμης μάζας. Για παράδειγμα, συγκρινόμενες κατά κεφαλή πληθυσμού, η Ελλάδα και η Γερμανία έχουν παρόμοιο αριθμό ερευνητών και επιστημονικών δημοσιεύσεων, αλλά η Γερμανία παράγει 30 φορές περισσότερες πατέντες!! Γιατί; Γιατί για να φτιάξεις πυρηνική βόμβα χρειάζεσαι περίπου 50 κιλά ουρανίου. Mε 5 κιλά δε γίνεται. Έτσι είναι και η επιχειρηματική καινοτομία, απαιτεί “κρίσιμη μάζα”, και η εξήγηση βασίζεται σε απλή αριθμητική των πιθανοτήτων. Άρα ο ανταγωνισμός που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι η “απόλυτη τιμή” έρευνας και καινοτομίας που παράγεται από 300 εκατ. Αμερικάνους που επενδύουν στην έρευνα ένα Ελληνικό ΑΕΠ ετησίως, από 1,5 δισ. Κινέζους που αντιγράφουν τις πατέντες των Αμερικάνων εν μια νυκτί, από 1,1 δισ. Ινδούς που γράφουν software κτλ. κτλ.

Ο πολλαπλασιαστικός παράγοντας του Καραγκιόζη

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (Και δυστυχώς ΑΛΗΘΙΝΟ...)

Του Γιάννη Κομίνη

Επίκουρου Καθηγητή στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης

Το διεφθαρμένο νεο-οθωμανικό παρακράτος που κυβερνά τη χώρα αυτή θα πρέπει όντως να απλοποιήσει και να απελευθερώσει την επιχειρηματική δραστηριότητα, όπως λένε οι ειδικοί στο θέμα. Όμως αυτό δε φτάνει.

Έστω ότι έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε σε μια μέρα μια εταιρεία χωρίς να μας ενοχλήσει κανένας παρασιτικός μηχανισμός του κράτους. Τι θα παράγει αυτή η εταιρεία; 

Ιδού η πραγματικότητα. Για να πάμε στην εταιρεία, θα πάρουμε το αυτοκίνητο που αγοράσαμε από τους Γερμανούς, το οποίο θα γεμίσουμε με καύσιμα που αγοράσαμε από την Αραβία. Μόλις φτάσουμε στην εταιρεία, θα ανοίξουμε τον υπολογιστή που αγοράσαμε από τους Κινέζους. Θα συνδεθούμε στο διαδίκτυο, μέσω των οπτικών ινών και των ψηφιακών αναμεταδοτών που επίσης αγοράσαμε από τους Γερμανούς. Θα φτιάξουμε καφέ στη μηχανή του espresso που αγοράσαμε από τους Ιταλούς. Θα σχολιάσουμε με τους συνεργάτες μας τον αγώνα ποδοσφαίρου που είδαμε στην τηλεόραση που αγοράσαμε από τους Ιάπωνες. Κάποια στιγμή θα κάνουμε τη δουλειά που κάνει αυτή η εταιρεία (θα φτάσω αργότερα σε αυτό). Το απόγευμα θα πάρουμε το (γερμανικό) αυτοκίνητο για να πάμε σπίτι. Αν μας τρακάρει κάποιος αφηρημένος οδηγός που μιλούσε στο κινητό (το οποίο αγόρασε από τους Φιλανδούς) με τη γυναίκα του για το επερχόμενο ταξίδι στο Μιλάνο με το αεροπλάνο που αγόρασε η ελληνική αεροπορική εταιρεία από τους Γερμανούς, και χτυπήσουμε λίγο το κεφαλάκι μας, θα πάμε να κάνουμε μια μαγνητική τομογραφία στον τομογράφο που αγοράσαμε από τους Γερμανούς ή τους Αμερικάνους. Και αν όλα είναι καλά, θα πάμε να το γιορτάσουμε στα μπουζούκια, όπου θα απολαύσουμε μια αιθέρια φωνή, της οποίας το ηχητικό σήμα καταγράφεται από ιαπωνικά ασύρματα μικρόφωνα, ενισχύεται από ιαπωνικούς ενισχυτές και μεταδίδεται από σουηδικά ηχεία. Και δε θα ξαφνιαστώ καθόλου αν τα λουλούδια είναι ολλανδικά.

Η ερώτηση του ενός εκατομμύριου ελληνικότατων δραχμών είναι η εξής. Αυτή την εποικοδομητική μέρα, τι κάναμε στην εταιρεία μας;  

Η απάντηση ακούει στο μαγικό όνομα “υπηρεσίες”, δηλαδή πήραμε ένα ευρώ από την αριστερή τσέπη και το βάλαμε στη δεξιά. Στη διάρκεια αυτής της “εικονικής” ανάπτυξης που προκύπτει όταν 10 εκατομμύρια Έλληνες ανακυκλώνουν μεταξύ τους τα δανεικά, έχουμε καταναλώσει “πλούτο” που παράγουν άλλοι και συντηρούμε ένα δυτικό τρόπο ζωής από τη μια μεριά και μια πολιτική, κοινωνική και μορφωτική κουλτούρα που πηγάζει από τα βάθη της Ανατολίας από την άλλη.

Το ένα κομμάτι της ιστορίας που εξηγούν οι οικονομολόγοι είναι ότι οι υπηρεσίες που παράγουμε δε φτάνουν να αντισταθμίσουν όλα όσα καταναλώνουμε. Αυτό που δεν ακούγεται όσο ξεκάθαρα θα έπρεπε είναι ότι για να κλείσει η ψαλίδα είτε θα πρέπει να πάμε στη δουλειά με το γάιδαρο ή θα πρέπει να παράγουμε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Δηλαδή και αν ακόμα 5-πλασιάσουμε την παραγωγή ελαιόλαδου, το πρόβλημα δε λύνεται. Ο μοναδικός τρόπος να παράγουμε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας είναι μέσω της αλυσίδας μόρφωση-έρευνα-καινοτομία-προϊόν-πλούτος. 

Όμως αν περιμένω εγώ σαν φυσικός, ή ο δείνα σαν βιολόγος να κάνει ανταγωνιστική έρευνα που οδηγεί σε καινοτόμα προϊόντα, στηριζόμενος οικονομικά στο φόρο που θα πληρώσει αυτός που νοικιάζει δωμάτια στην Πάρο ή αυτός που παράγει πορτοκάλια στο Αργος, θα περιμένουμε πάρα πολύ. Τι θέλω να πω με αυτό.

Η Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα φτωχή χώρα και δεν έχει τη δυνατότητα παραγωγής πλούτου. Για να παράγεις πλούτο πρέπει κατ΄ αρχάς να έχεις πλούτο, να τον φορολογήσεις και να ανατροφοδοτήσεις τη μηχανή παραγωγής πλούτου, που είναι η αλυσίδα μόρφωση-έρευνα-καινοτομία-προϊόν-πλούτος. Στις δυτικές χώρες (δε λέω στις άλλες δυτικές χώρες, γιατί εδώ είμαστε ακόμα Ανατολία με ελληνική διάλεκτο) τα χρήματα που επενδύονται στη μηχανή της καινοτομίας αποφέρουν σε βάθος χρόνου πολλά περισσότερα. Αυτό συμβαίνει τα τελευταία τουλάχιστον 150 χρόνια στο δυτικό κόσμο, και έτσι θα συνεχίσει. Με άλλα λόγια, η δημιουργική μηχανή της έρευνας-καινοτομίας δρα σαν πολλαπλασιαστικός παράγοντας στην όποια επένδυση απορροφά. 

Για παράδειγμα η Google ξεκίνησε πριν 20 περίπου χρόνια μέσω ερευνητικής χρηματοδότησης 4 εκατομμυρίων δολαρίων μιας μικρής ερευνητικής ομάδας στο πανεπιστήμιο Stanford με σκοπό τη μελέτη ψηφιακών βιβλιοθηκών. Σήμερα αριθμεί 20.000 προσωπικό και κεφαλαιοποίηση της τάξης του ελληνικού ΑΕΠ. Βέβαια δεν έχουν όλες οι επενδύσεις στην έρευνα την ίδια τύχη. Κατά μέσο όρο όμως, όπως υπολογίζεται από οικονομολόγους που μελετούν το θέμα, η απόδοση της επένδυσης στην έρευνα είναι με συντηρητική εκτίμηση τουλάχιστον 20%.

Αν η Ελλάδα είχε επενδύσει από το 1980 και έπειτα το 3% του ετήσιου ΑΕΠ στην έρευνα, σήμερα θα υπήρχε καινοτόμος επιχειρηματική δραστηριότητα η οποία θα απέδιδε σε όσους χειροκροτητές των Μαυρογιαλούρων δεν θα είχαν βρει μια πραγματική δουλειά ετήσιο φορολογικό έσοδο της τάξης των 10 δισ. ευρώ. Ή με άλλα λόγια, η επένδυση στην έρευνα θα ήταν αυτο-τροφοδοτούμενη με δωρεάν τις παράπλευρες ευεργετικές συνέπειες, όπως θέσεις εργασίας, κοινωνική ευημερία κτλ. κτλ. Η Ελλάδα όμως, λόγω της κουλτούρας της διαφθοράς, δεν έβαλε μπροστά τη μηχανή της καινοτομίας, παρ΄ όλο που τα τελευταία 40 χρόνια σχετικής πολιτικο-οικονομικής σταθερότητας ήρθαν τα χρήματα και είχε την ευκαιρία. Το 3% του ΑΕΠ που ξοδεύουν οι ΗΠΑ στην έρευνα αντιστοιχεί στo εξανεμισμένο ελληνικό ΑΕΠ των 200 δισ. ευρώ σε 6 δισ. ευρώ περίπου ετησίως. Τώρα δαπανάμε μικρό κλάσμα αυτού του ποσού... Για τις δαπάνες στην παιδεία ισχύουν τα ίδια χάλια. Και το αποτέλεσμα; Η μηχανή δεν παίρνει μπρος με τίποτα.

Για να γίνει αυτό απαιτούνται δύο στοιχεία.