"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΜΑΡΑΣ ΑΝΤ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΜΑΡΑΣ ΑΝΤ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Ο Κομανέτσης είναι Χούθι σε ανταρτοπόλεμο!

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ  

Τίποτε δεν πουλάει περισσότερο από έναν καβγά. 

Οσα μέτρα κι αν εξαγγείλεις, όσους φακέλους κι αν αναλύσεις σαν καλός μαθητής –πώς θα ανατάξουμε τον πρωτογενή τομέα, πώς θα παλέψουμε το δημογραφικό, τι θα κάνουμε για τη στέγη–, στο τέλος θα «γράψει» η βολή που είχες ετοιμάσει για τον αντίπαλο.

Αυτό συνέβη στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τα δυο λόγια που αφιέρωσε στον Τσίπρα και στον Σαμαρά έκαναν στην αγορά της προσοχής πολύ μεγαλύτερο τζίρο απ’ ό,τι οι εξαγγελίες του.

Αυτή η επικοινωνιακή παρενέργεια προκαλεί δεύτερες σκέψεις στη Νέα Δημοκρατία: Μήπως δεν πρέπει να ασχολούμαστε με τον πρώην πρωθυπουργό;  

Μήπως έχουν άδικο όσοι λένε ότι η πολεμική του μας συσπειρώνει; 

Δεν απέδειξαν τα πρώτα εικοσιτετράωρα μετά τη ΔΕΘ ότι κάθε επίθεση προς τον Σαμαρά συντελεί στον εκσαμαρισμό της ατζέντας;

Το δίλημμα δεν επιδέχεται εύκολη απάντηση.  

Αν ο Μητσοτάκης και η Ν.Δ. κάνουν σαν να μην υπάρχει ο Σαμαράς, κινδυνεύουν να τον νομιμοποιήσουν διά της σιωπής τους.  

Αν του απαντούν σε κάθε τους εμφάνιση, δίνουν μόνοι τους πολιτική υπόσταση σε ένα κόμμα που δεν υπάρχει – και που μόνο ως μύλος δηλητηρίου μπορεί να τεθεί σε κίνηση.

«Αντιπολίτευση» με την κυριολεκτική έννοια του όρου, το σαμαρικό εγχείρημα δεν μπορεί να παραγάγει. Δεν μπορεί να αρθρώσει πρόγραμμα.  

Μόνο κατάρες και πανηγυρικούς αυτοδικαίωσης – όπως ιδανικά συνοψίστηκαν στα 72 δευτερόλεπτα της απάντησης του Σαμαρά στην ατάκα του Μητσοτάκη περί «τεχνογνωσίας τού πώς να κάνει κακό στην παράταξη».

Ποια ήταν –και θα είναι– η απάντηση; 

Εμένα που με ψήφισε η βάση της Ν.Δ. (πριν από 17 χρόνια), που είμαι η αυθεντική Ν.Δ., ενώ εσύ και η οικογένειά σου (στις βεντέτες πάντα αφυπνίζεται όλη η γραμμή του αίματος) είστε η μειοδοτική και γουόκ παραφθορά της.

Αυτός ο μηρυκασμός της χολής –η εξαντλητική ανακύκλωση της ίδιας ρητορικής– δεν φτουράει για να συστήσει κανονικό κόμμα που θα φτάσει πειστικά μέχρι την κάλπη.

Μπορεί όμως να προκαλεί διαρκείς αναζωπυρώσεις παραπολιτικού αναβρασμού – ένα σου-‘πα-μου-‘πες, που θα επιτρέπει στον σκιώδη παίκτη να μένει στη σκηνή, χωρίς να χρειάζεται ο ίδιος να λέει κάτι πρωτότυπο. Χωρίς να χρειάζεται να επιδείξει κάτι παραπάνω από τον ευάλωτο εγωισμό του.

Σε αντίθεση με τον Τσίπρα, τον οποίο η Ν.Δ. μπορεί να αντιμετωπίσει στο τερέν του ορθόδοξου πολιτικού ανταγωνισμού, ο Σαμαράς είναι Χούθι. Ενεδρεύει και πυροβολεί.  

Και γι’ αυτό...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Διατάξτε, κ. Κομανέτση

 

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Μωρέ μπράβο αποτελεσματικότητα ο κ. Αντώνης Σαμαράς! «Μπου» κάνει, και το μισό υπουργικό συμβούλιο τρέχει αλαφιασμένο να ικανοποιήσει κάθε παραξενιά του.

Προ ημερών ο πρώην πρωθυπουργός ανακάλυψε ότι στην πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ εμφανίζονται τα «woke» δαιμόνια: «Αρρεν, Θήλυ, Άλλο, Ακαθόριστο». Αστραψε: «Πρόκειται για συνειδητή κυβερνητική επιλογή (…) Το μόνο “Ακαθόριστο” εδώ είναι το μέγεθος της μετάλλαξης της ιδεολογίας του κυβερνώντος κόμματος. Αντιθέτως, ένα είναι σίγουρο: αυτή η πολιτική δεν έχει σχέση όχι μόνο με τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και με τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Με τις αρχές, τις αξίες και την αξιοπρέπειά του» (1.9.2026).

Τελικώς αποκαλύφθηκε ότι τα woke δαιμόνια δεν ήταν τόσο… καινά. Υπήρχαν στην πλατφόρμα και επί των ημερών της πρωθυπουργίας του.

Αυτό δεν εμπόδισε τον υπουργό Υγείας Αδωνι Γεωργιάδη να αντιδράσει σαν τον Γκιωνάκη στην ταινία του Τσιφόρου «Το στραβόξυλο»: «Με συγχωρείτε. Λάθος. Ε, τι να κάνουμε; Ανθρωποι είμαστε κάναμε ένα λαθάκι. Δεν είναι θέμα τώρα…». Η πλατφόρμα «διορθώθηκε» κατά τις επιθυμίες του κ. Σαμαρά και ενάντια στην κατάσταση που υπήρχε επί των ημερών του.

Αρκούν και απλά υπονοούμενα για να τρέχουν οι υπουργοί. Πέταξε μια ανοησία ότι «η woke ατζέντα γράφεται και στα σχολικά βιβλία» κι έτρεξε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να δηλώσει ότι «πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί και να δείχνουμε και αυξημένη ευαισθησία»· εννοούσε του κ. Σαμαρά, αλλά δεν το είπε (MegaNews, 3.9.2026).

Ορθώς το υπουργείο απάντησε ότι «το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και το Υπουργείο Παιδείας, σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο, προέβησαν στη δημοσίευση των διδακτικών βιβλίων, σύμφωνα με τις εισηγήσεις των επιτροπών αξιολόγησης, χωρίς καμία παρέμβαση στο περιεχόμενό τους, καθώς η υποχρέωση αυτή αποτελεί συμβατική δέσμευση» (3.9.2026).

Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.

Δεν εννοούμε μόνο τους τεμενάδες που κάνει η κυβέρνηση στο σκιάχτρο της ανύπαρκτης στην Ελλάδα «woke ατζέντας» που επισείει με κάθε ευκαιρία ο κ. Σαμαράς.

Εννοούμε πρωτίστως…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Τα απομεινάρια του λαϊκίστικου χθες

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

μούχλα (η)

    1) μύκητας που σχηματίζεται στην επιφάνεια υγρών ή ανεπαρκώς αεριζόμενων επιφανειών ή στην επιφάνεια τροφών σε αποσύνθεση
«θα ήταν πολύ νόστιμη η τυρόπιτα που αγοράσαμε, αλλά την ξεχάσαμε και μούχλιασε»
    2) αυτό που είναι παλιό και ξεπερασμένο
«κοιτάω τα ονόματα των πολιτικών που φέρονται έτοιμοι να συνεργαστούν με τον κυρ Αντώνη και καταλήγω στο ότι το καλύτερο όνομα για το καινούργιο του κόμμα είναι Μούχλα»

Δεν ξέρω ποιοι μπορεί να γοητεύονται από την ιδέα της ίδρυσης κι άλλου κόμματος από τον Αντώνη τον Σαμαρά, αλλά λογικά θα πρέπει να είναι κολλημένοι στο παρελθόν. Τουλάχιστον σε τέτοιους ανθρώπους απευθύνονται τα ονόματα (αποτυχημένων πια) πολιτικών τα οποία διαβάζω σε σάιτ και εφημερίδες.

Απομεινάρια ενός λαϊκίστικου χτες που με τον πρόεδρο της Πολιτικής Ανοιξης τους ενώνει ένα κοινό πρόβλημα: δεν τους δίνει τη σημασία που νομίζουν ότι αξίζουν ο Μητσοτάκης.

Τα ντουλάπια ανοίγουν και τα παλιά υλικά είναι έτοιμα να χρησιμοποιηθούν ξανά για να υπηρετήσουν την πίκρα διαφόρων πρώην με επικεφαλής τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος δεν ξέρω σε τι ελπίζει, αλλά αν νομίζει ότι με αυτή τη μούχλα μπορεί να (ξανα)βλάψει τη Νέα Δημοκρατία φοβάμαι θα απογοητευτεί.

Τουλάχιστον την πρώτη φορά που έριξε το κόμμα του από την κυβέρνηση το έκανε προσποιούμενος το νέο.  

Τώρα ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Ποια «woke ατζέντα» κυρ Αντώνη;

 

Image

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ο Αντώνης ο Σαμαράς κατηγόρησε τον Κυριάκο τον Μητσοτάκη ότι είναι «ο πρωθυπουργός που θα μείνει στην ιστορία για την ακρίβεια, τη διαφθορά, τη φτωχοποίηση της επαρχίας, το κυνήγι της μεσαίας τάξης, την εξαθλίωση των αγροτών, την καταστροφή της εστίασης, των Τεμπών, των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ» και πολλά άλλα κακά πράγματα.

Φυσικά δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει γιατί για πολλά χρόνια έδινε ψήφο εμπιστοσύνης σε έναν τόσο καταστροφικό πρωθυπουργό, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας.

Έτσι κι αλλιώς, από το 1993 ξέρουμε πως ο καημός του δεν είναι η χώρα αλλά ο εαυτός του και πως το γινάτι του είναι ικανό για όλα. Τόσο ικανό ώστε να επιστρατεύσει και τη «woke ατζέντα» για την οποία κατηγορεί την κυβέρνηση που για χρόνια στήριζε.

Για αρχή να πούμε ότι «woke ατζέντα» υπάρχει και χώρες όπως οι ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο υφίστανται τις συνέπειες της τρέλας της.

Μια τρέλα αντίστοιχη όχι της ελευθερίας ενός ανθρώπου ύψους 1,60 να ισχυρίζεται ότι είναι ψηλός, αλλά της απαίτησής του να βγάλει ταυτότητα που να γράφει «ύψος 2,00 μέτρα» επειδή περπατάει πάνω σε ξυλοπόδαρα 40 εκατοστών.

Μια τρέλα που υποχρεώνει κράτος και πολίτες να δεχτούν ως πραγματικότητα ένα αίσθημα ή μια επιθυμία.

Μια τρέλα που οδηγεί άντρες να θριαμβεύουν σε πρωταθλήματα γυναικών επειδή δηλώνουν γυναίκες και ανθρώπους να καταλαμβάνουν θέσεις υπεράνω των δυνατοτήτων τους μόνο και μόνο επειδή ανήκουν σε κάποια φυλετική μειονότητα.

Μια τρέλα από την οποία ακόμα και τα μεγαλοστελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ έχουν αρχίσει σιγά σιγά να αποστασιοποιούνται.

Στην Ελλάδα (και σε κάποιες άλλες τυχερές χώρες της Ευρώπης) δεν έχουμε τίποτα σχετικό. Εδώ ακόμα ασχολούμαστε με το αν έχει δικαίωμα ένας άνθρωπος που ερωτεύεται έναν άλλο άνθρωπο του ίδιου φύλου να επισημοποιεί τον έρωτά του και είναι από εκείνες τις φορές που καταλαβαίνεις πως καμιά φορά το να είσαι χωριό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ειδικά αν σε γλιτώνει από τα καταστροφικά πειράματα των μεγαλουπόλεων. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν Έλληνες που ονειρεύονται ορμονικές «θεραπείες» και αλλαγές φύλου σε παιδάκια επειδή κάποια στιγμή στα 7 τους αναρωτήθηκαν πώς θα φαίνονται με κραγιόν, αλλά σίγουρα είναι πολύ λίγοι και ευτυχώς δεν ακούγονται.

Εδώ το μεγάλο θέμα είναι το αν το σχολικό βιβλίο θα αναφέρει την ύπαρξη οικογένειας με δύο μπαμπάδες, οπότε καταλαβαίνετε ότι το να ισχυρίζεται κανείς όχι απλώς την ύπαρξη αλλά την κυβερνητική εξυπηρέτηση «woke ατζέντας» τον κάνει να μοιάζει με κάτι συμπολίτες που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Περιστέρι και μιλάνε σαν να ήταν γειτονάκια του Ice Cube στο Κόμπτον.

Καταλαβαίνω την ανάγκη του προέδρου της Πολιτικής Άνοιξης να βρει πεδίο αντιπαράθεσης, αλλά πρέπει κι εκείνος να καταλάβει ότι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Ο Αντώνης Κομανέτσης στα… καλύτερά του

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στην πολιτική.
Δεν χρειάζεται ποτέ να αναρωτηθεί αν έχει δίκιο. 

Εχει. Εκ γενετής, εξ αποκαλύψεως και, αν χρειαστεί, αναδρομικά.  

Οι άλλοι κάνουν λάθη. 

Οι άλλοι προδίδουν αρχές. 

Οι άλλοι μικραίνουν την παράταξη

Οι άλλοι κατευνάζουν την Τουρκία, κυνηγούν τη μεσαία τάξη, καταστρέφουν την επαρχία, διαλύουν την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, αλώνουν τα σχολικά βιβλία, υποκλίνονται, φορολογούν, διαφθείρονται και γενικώς οδηγούν το έθνος εις τον όλεθρον. 

Ο Σαμαράς απλώς παρακολουθεί, υπομένει και, όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, ανοίγει την κάμερα του κινητού

Στη ΔΕΘ ο Μητσοτάκης θύμισε το 1993. Είπε ότι ο Σαμαράς διαθέτει «τεχνογνωσία» στο να κάνει κακό στη Νέα Δημοκρατία και του συνέστησε να σκεφτεί την υστεροφημία του.  

Ο Σαμαράς δεν άφησε το γάντι να πέσει ούτε για είκοσι λεπτά. Απάντησε ότι ο Μητσοτάκης θα μείνει στην Ιστορία ως πρωθυπουργός της ακρίβειας, της αλαζονείας, της διαφθοράς, του ΟΠΕΚΕΠΕ, των Τεμπών, των υποκλοπών και περίπου όλων των πληγών του Φαραώ. Και κατέληξε: «Δεν είναι αυτή η παράταξη. Αυτό είναι το κόμμα Μητσοτάκη». 

Εδώ βρίσκεται όλο το μεγαλείο του σαμαρικού σύμπαντος. Η ΝΔ είναι παράταξη όταν συμφωνεί με τον Σαμαρά. Οταν δεν συμφωνεί, μετατρέπεται αυτομάτως σε ιδιωτική εταιρεία του εκάστοτε αρχηγού της. Μικρή λεπτομέρεια. 

Τον συγκεκριμένο αρχηγό ο Σαμαράς τον είχε στηρίξει. Το υπενθύμισαν αυτές τις μέρες ακόμα και κυβερνητικά στελέχη. Τότε, προφανώς, ο Μητσοτάκης ήταν αρκετά ΝΔ. Σήμερα έγινε «κόμμα Μητσοτάκη». Αύριο, αν αλλάξουν οι συνθήκες, μπορεί να γίνει πάλι παράταξη. Η ιδεολογία είναι σπουδαίο πράγμα, αρκεί να διαθέτει ροδάκια. 

Και τώρα αιωρείται πάνω από το πολιτικό σκηνικό το περίφημο κόμμα Σαμαρά. Θα γίνει; Δεν θα γίνει; Θα πάρει 3%; 5%; 8%; Θα κόψει τη ΝΔ; Θα σώσει τη Δεξιά από τη Νέα Δημοκρατία; Θα συνεργαστεί με τη ΝΔ βάζοντας άλλον πρωθυπουργό στη θέση εκείνου που θα έχει έρθει μακράν πρώτος;  

Μυστήριο. Πάντως, ήδη όλοι οι δυσαρεστημένοι και οι απόκληροι της ΝΔ, αυτοί που δεν θα είχαν ελπίδα να εκλεγούν, συνωστίζονται γύρω του. Ανακάλυψαν και αυτοί ξάφνου ότι η woke ατζέντα και οι παλιοί Ποταμίσιοι καταστρέφουν την ελληνική κοινωνία και έτρεξαν να συνεισφέρουν στη διάσωσή της

Δίπλα στον Σαμαρά, επίσης, αρωγοί και συναγωνιστές στον καινούργιο αγώνα του, όλοι όσοι μέχρι πρότινος προσπαθούσαν ψυχρά να τον χώσουν φυλακή. Τσιπρικοί, συριζαίοι, αριστερίζοντες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Στους έμπειρους ώμους του εναποθέτουν τις ελπίδες τους να κάνει τη δουλειά που αυτοί αποδείχθηκαν ανίκανοι να φέρουν εις πέρας. Να διώξει τον Μητσοτάκη

Βρε πώς τα φέρνουν οι καιροί… 

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Σαμαράς...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Αντώνης Κομανέτσης όπως Αλέξης Τζοκόντος

 

Γράφει ο Κόκκινος Γάτος

Εάν κάποιος κάλυπτε το όνομα του ομιλητή στην τελευταία δήλωση του Αντώνη Σαμαρά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ζητούσε από έναν μέσο πολίτη να μαντέψει ποιος βρίσκεται πίσω από τα συγκεκριμένα λόγια, η πρώτη και πιο λογική απάντηση θα ήταν: ο Αλέξης Τσίπρας.

Η ρητορική, το ύφος, η εκφορά του λόγου, οι χαρακτηρισμοί και η επιχειρηματολογία συνιστούν μια εντυπωσιακή πολιτική και επικοινωνιακή μετατόπιση: ένας συντηρητικός πρώην ηγέτης δανείζεται, σχεδόν αυτούσιο, το πολιτικό οπλοστάσιο του ιστορικού ιδεολογικού αντιπάλου του.

Οι καταγγελίες για «ακρίβεια», «απευθείας αναθέσεις» και «φτωχοποίηση» αποτέλεσαν τις βασικές σημαίες του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στην κυβερνητική πολιτική. Εκπλήσσοντας ακόμη και ανθρώπους που τον παρακολουθούν με συμπάθεια, ο κ. Σαμαράς εντάσσει πλέον αυτές ακριβώς τις έννοιες στον δικό του λόγο.

Περιγράφει μια εικόνα… οικονομικής εξαθλίωσης («αγροτών, κτηνοτρόφων και αλιέων») και αδιαφάνειας, η οποία θυμίζει δηλώσεις και ομιλίες από τα έδρανα της αριστερών αποχρώσεων αντιπολίτευσης.

Επιχειρήματα που δεν πείθουν την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κρατά σταθερά στην πρώτη θέση των δημοσκοπήσεων τη ΝΔ. Ο πρώην πρωθυπουργός υιοθέτησε μια θεώρηση των πραγμάτων που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα της χώρας.

Και δεν είναι μόνο τα μακροοικονομικά νούμερα που ευημερούν. Η κατανάλωση τραβά την ανηφόρα και αυτό δεν συνάδει με μια κοινωνία που στενάζει, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν αυτή την εικόνα επενδύοντας στον λαϊκισμό.

Ισως η πιο ηχηρή ομοιότητα Σαμαρά-Τσίπρα εντοπίζεται στην ευθεία αναφορά στα «Τέμπη» και την «υπόθεση των υποκλοπών». Πρόκειται για τα δύο ζητήματα πάνω στα οποία η αντιπολίτευση έχει οικοδομήσει μύθους και μύθους, δηλητηριάζοντας την κοινωνία με θεωρίες συνωμοσίας.

 

Είναι τουλάχιστον λυπηρό ένας πρώην αρχηγός της ΝΔ να επενδύει και αυτός σε διαλυτικές λογικές, οι οποίες υπονομεύουν τη σταθερότητα και την πρόοδο της χώρας μας.

 

Το δίπολο «διαφθοράς» και «αλαζονείας» που επικαλείται ο πρώην πρωθυπουργός αντικατοπτρίζει απόλυτα το αφήγημα της Κεντροαριστεράς περί ενός συστήματος εξουσίας που λειτουργεί αποκομμένο από την κοινωνία και τους θεσμούς. Ενώ η ΝΔ έχει αποδείξει ότι και ακούει, και ευθύνες αναλαμβάνει, και διορθώνει τα λάθη της.

Φυσικά, ο Αντώνης Σαμαράς φροντίζει να μπολιάσει αυτή την «αριστερόστροφη» ως προς τη στόχευση κριτική με αμιγώς συντηρητικά χαρακτηριστικά, ώστε να απευθυνθεί στο δικό του, παραδοσιακό ακροατήριο.

Οι αναφορές στη «woke ατζέντα», την «εξωτερική πολιτική του κατευνασμού και των υποκλίσεων» στα Ελληνοτουρκικά, αλλά και ο σκληρός όρος «λαθρομετανάστες» αντί για «πρόσφυγες» –σε συνδυασμό με την κριτική για την παροχή ασύλου– αποτελούν μια προσπάθεια να κρατήσει την ιδεολογική του υπογραφή.

Ωστόσο, αυτά τα στοιχεία λειτουργούν απλώς ως το «περιτύλιγμα». Ο σκληρός πυρήνας των επιχειρημάτων του παραμένει εστιασμένος σε ζητήματα που προβάλλει η αριστερή αντιπολίτευση.

Είναι προφανές ότι δεν στοχεύει στους δυσαρεστημένους από την κυβέρνηση, αλλά στην ψήφο διαμαρτυρίας γενικά, και αυτό τον τοποθετεί στο γήπεδο του Αλέξη Τσίπρα.

Το φαινόμενο «Αντώνης όπως Αλέξης» καταδεικνύει ένα σπάνιο πολιτικό παράδοξο. Η προσπάθεια κριτικής στην κυβέρνηση δεν προέρχεται αυτή τη στιγμή από τα κόμματα της λεγόμενης προοδευτικής αντιπολίτευσης, τα οποία μαστίζονται από εσωτερικές περιδινήσεις, αλλά από το παρελθόν της ίδιας της κεντροδεξιάς παράταξης.

Το γεγονός ότι ένας πρώην πρωθυπουργός της Νέας Δημοκρατίας αισθάνεται την ανάγκη να χρησιμοποιήσει τις «λέξεις» του ΣΥΡΙΖΑ για να πλήξει τον διάδοχό του, είναι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: O Αντώνης Κομανέτσης ζει τον μύθο του!

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ο Αντώνης ζει τον μύθο του. Ξάφνου όλοι οι προβολείς στέκονται επάνω του. Από την μοναξιά της συνταξιοδότησης, στο μεγαλείο του ρυθμιστή. Από την έρημο της μεταπρωθυπουργικής απραξίας, στους ανθισμένους κήπους των πρωτοσέλιδων και των τηλεοπτικών αναλύσεων. Από την θανατερή ησυχία ενός τηλεφώνου που δεν χτυπούσε, στο συνεχές ντριν-ντριν από διάφορους κολασμένους και εγκαταλελειμμένους της πολιτικής που παρακαλούν «πάρε με κι εμένα». Από την αδράνεια του απομονωμένου γέροντα, στην αδρεναλίνη του κυβερνήτη αόρατου υποβρυχίου που ετοιμάζεται να πατήσει το κουμπί για να φύγει η τορπίλη. Λίγο το χεις;

Ο Αντώνης ζει την ανανεωμένη του δόξα.

Από απόμαχος Μεσσηνιάρχης, ξανά πανελλαδικός δερβέναγας.

Από Novartiανός κατηγορούμενος του «μεγαλύτερου σκανδάλου από συστάσεως του ελληνικού κράτους», εκλεκτός των Τσιπρικών, των αποδέλοιπων Συριζαίων, των Ζωη-Κωνσταντοπουλικών και των Βαρουφακικών.

Από συνταξιούχο που δεν είχε δουλειά να κάνει –πλην ίσως την συγγραφή των απομνημονευμάτων του- σε πρόθυμο μεταφορέα όλων των προσδοκιών μιας κουτσής ελληνικής αριστεράς, που εναποθέτει στους «πατριωτικούς» του ώμους την δουλειά που αυτή στάθηκε ανίκανη να κάνει. Να εξοβελίσει τον Μητσοτάκη.

Ο Αντώνης ξαναζεί την θεϊκή του αποστολή. Να «ξανασώσει».

Έσωσε κάποτε την ομογένεια της Βορείου Ηπείρου, καλώντας την όχι να μείνει εκεί που εμείς θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε, αλλά να μετοικήσει οριστικά στην μητροπολιτική Ελλάδα.

Έσωσε αργότερα την χώρα από της διαπλοκή του γέρο-Μητσοτάκη, φέρνοντας ξανά στην εξουσία τον Ανδρέα. Αχ πόσο τον είχαμε λατρέψει τότε όλοι εμείς οι Πασόκοι τον Αντώνη. Στα καλά καθούμενα μας έδωσε την χώρα στο πιάτο.

Τώρα ξανασώζει την χώρα παραδίδοντας την στο χάος της πολιτικής κρίσης και της ακυβερνησίας. Ναι, αλλά θα χει σώσει την ψυχή της παράταξης και θα χει πατήσει την woke ατζέντα στον λαιμό σαν οχιά.

Ο Αντώνης ζει την πολιτική του νεκρανάσταση.

Δεν το απομειώνω ως προσωπική φιλοδοξία. Δικαιούται. Άλλοι συνταξιούχοι καταπολεμούν την καλπάζουσα γεροντική κατάθλιψη καλλιεργώντας μαρούλια τον κήπο τους, άλλοι σημαδεύοντας χώρες και πρωθυπουργούς από το παραθυράκι της σοφίτας τους. Κανένα θέμα. Στο τέλος-τέλος, υπό την έγκριση του σοφού λαού μας γίνονται (ή δεν γίνονται) όλα.

Αν επέλθει χάος…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου ξεφτιλισμένου ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΥ κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου Υπαρκτού Μποχεσο-Κοψιδοφαγο-Σαμαρισμού κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Ερήμην κοινωνίας, το γινάτι του Αντώνη ως… εθνικό θέμα

Image 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Είχε γραφτεί το προηγούμενο άρθρο για τον «καημό των πρώην» όταν ο θλιβερός Αντώνης ξαναχτύπησε. Όχι τον Μητσοτάκη, όχι  τη ΝΔ (αυτό δικό τους θέμα), αλλά την κοινωνία και τον πολιτισμό των δικαιωμάτων. 

Αρκούσε ένα στοχευμένα κίτρινο δημοσίευμα, ενός εντύπου εμβληματικού κάποτε στον χώρο της μουσειακής εθνικοσυντηρητικής δεξιάς, που «αποκάλυψε» ότι στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ για την αποστολή Φαρμάκων υψηλού κόστους στους ασθενείς, προβλεπόταν πλην των δύο φύλων και η επιλογή ενός «ακαθορίστου». 

Άναψε και κόρωσε από εθνική αγωνία για το μέλλον της ελληνικής πυρηνικής οικογένειας ο Αντώνης. Κατήγγειλε την « woke  ατζέντα που έχει ήδη περάσει στην κρατική διοίκηση και τώρα γράφεται και στα σχολικά βιβλία». 

Το θεώρησε ότι αφορά «συνειδητή κυβερνητική επιλογή» και το εμπλέκει με το αγαπημένο του θέμα το δημογραφικό (λες και η τεκνοποίηση ή ο σεξουαλικός προσανατολισμός επηρεάζεται από το καρτελάκι του ΕΟΠΥΥ για βαρέως ασθενείς). Και ολοκληρώνει με την αγαπημένη του καταγγελία για την «μετάλλαξη της ιδεολογίας του κυβερνώντος κόμματος». 

Μόνο που καθίσταται και ο ίδιος ένοχος γι’ αυτά  που καταγγέλλει:  Όπως ανέφερε ο τότε Διευθυντής του δικού του πρωθυπουργικού του Γραφείου Τύπου Γιώργος Μουρούτης, στα έγγραφα του ΕΟΠΥΥ επί Σαμαρικής κυβέρνησης την εποχή του 2012 - 13-14, υπήρχε στο φύλο του κάθε ασθενούς η ένδειξη «Άρρεν, «Θήλυ», «Άλλο».  Κατά τον Μουρούτη  αυτό οφειλόταν σε  διεθνή πρότυπα ISO που εφαρμόστηκαν τότε και σήμερα.

Ο ΕΟΠΥΥ από την πλευρά του εξήγησε ότι η εν λόγω πληροφορία ήταν κατ’ εφαρμογήν του πρότυπου ISO IEC 5218  (σ.σ. είναι ένα διεθνές πρότυπο πληροφορικής που αφορά κωδικούς αναπαράστασης και όχι κωδικοποίησης βιολογικού φύλου του ανθρώπου. Η πρώτη έκδοση ήταν το 1976, μια  νεότερη το 2004, και η τελευταία το 2022. Αφορά το πεδίο του μητρώου για ανταλλαγή δεδομένων (ΑΜΚΑ, Ασφάλιση, Στατιστική), και όχι κάποιο τρίτο κοινωνικό φύλο όπως εκλαμβάνεται στην πολιτική διαμάχη. Ουδεμία σχέση δηλαδή με woke κουλτούρα).

Από κοντά, μη χάσει, και ο Βελόπουλος με παρόμοιες δηλώσεις. Φοβάται τη διαρροή ψήφων προς το κόμμα  Σαμαρά και τρέχει να τον συναγωνιστεί στο δικό τους εθνικοφρονικό τερέν.

Σίγουρα όλα αυτά δεν αφορούν την ελληνική κοινωνία, το μεγάλο τμήμα της που προβληματίζεται για το μέλλον της μέσα σε ένα κόσμο αστάθειας, εντεινόμενων πολεμικών συγκρούσεων με όσα παρελκόμενα επιφέρουν: 

Δυο μεγάλοι παραγωγοί ενέργειας, Ρωσία και Ιράν, βρίσκονται σε πολεμικές αντιπαραθέσεις. Οι τιμές ενέργειας αυξάνονται δραματικά με άμεση επίπτωση στις κοινωνίες της Δύσης, στο κόστος ζωής των πολιτών, όπως και στη χώρας μας. Εμπορικοί δρόμοι βρίσκονται υπό απειλή. Οι εφοδιαστικές αλυσίδες διασπώνται και τα δρομολόγια επιμηκύνονται διά του περίπλου της Αφρικής, αυξάνοντας το κόστος περαιτέρω. 

Δριμεία ακρίβεια σε ρεύμα καύσιμα, τρόφιμα, ναύλα. Επισιτιστική ανασφάλεια, πληθωρισμός αυτογενής και εισαγόμενος. Πόροι που παλαιότερα τροφοδοτούσαν την ευωχία των πολιτών,  διοχετεύονται - θαρρούμε σωστά καθότι αναγκαστικά -  στην πολεμική  βιομηχανία για ενίσχυση της άμυνας.

Και πάνω απ’ όλα, μετά τις πρόσφατες πτήσεις drones σε ευρωπαϊκούς ουρανούς και την αύξουσα ανησυχία των βαλτικών χωρών για ενδεχόμενη ρωσική επίθεση σε ΝΑΤΟικά κράτη, κίνδυνος γενικευμένης σύρραξης. Και στο βάθος νέα μεταναστευτικά κύματα. 

Και εδώ η κεντρική πολιτική σκηνή  και η πολιτική ειδησεογραφία  ασχολείται με το αν σε ένα «κουτάκι» στη φόρμα  του ΕΟΠΥΥ έγραφε εκτός του «Άρρεν», «θήλυ», και το «Ακαθόριστο».  Δημοσιογράφοι και πολιτικοί κατώτεροι των καιρών. 

Δεν αντιλέγουμε ότι υπάρχει ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας, περικλεισμένο στις ιδεοληψίες του και αποκλεισμένο από τους καιρούς, που θεωρεί μέγιστο το τι γράφει ένα «κουτάκι»  πλατφόρμας του ΕΟΠΥΥ, το οποίο αποτελεί παγκόσμια πρακτική. Θεωρούν ότι υπονομεύει την πατρογονική ταυτότητά τους. 

Δεν μπορεί να γίνει τίποτα γι’ αυτούς. Ας...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΜΠΟΥΧΕΣΟ-ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Οι καημοί των πρώην…

Image

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Στα ελληνικά θεατρικά μπουλούκια που όργωναν την Ελλάδα στις «ηρωικές εποχές» του λαϊκού θεάτρου, το όνειρο των ηθοποιών ήταν να πεθάνουν πάνω στο σανίδι.

Το ίδιο και το όνειρο πρώην Πρωθυπουργών στο σανίδι της πολιτικής.

Μόνο που ενώ οι πρώτοι είχαν το πάθος της προσφοράς, οι δεύτεροι έχουν το πάθος της φιλαυτίας. Δεν αποχωρούν οριστικά γιατί εκλαμβάνουν την εκλογική εκδίωξή τους ως αδικία που χρήζει επανόρθωσης. Και αν δεν μπορούν να επανέλθουν ως νυν, απαιτούν  τουλάχιστον να προβάλλουν τον ρόλο του εγγυητή της πολιτικής καθαρότητας ( «ό,τι τους είχα πει έκαναν το αντίθετο» δήλωσε σχετικά πρόσφατα ο Α. Σαμαράς).

Συνήθως δεν υπερασπίζονται μια ιδέα. Υπερασπίζονται τον εαυτό τους και την υπαρξιακή ανάγκη τους να είναι στο προσκήνιο, αφού όπως έχει πει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον «το να εγκαταλείπεις μια μεγάλη θέση ευθύνης είναι σα να πεθαίνεις  λίγο». Έτσι στην αποχώρηση, στην ανυπαρξία, το έργο σου γίνεται αντικείμενο κριτικής και η φωνή σου πιο ασθενής για να το υπερασπιστεί.

Τα ανωτέρω είναι γενικές παραδοχές, που στο πλαίσιό τους θα μπορούσε να ενταχθεί η συμπεριφορά Κώστα Καραμανλή. 

Ο Πρωθυπουργός που συνήψε κουμπαριές  με τον Ερντογάν, ενοχλήθηκε από τα «ήρεμα νερά», θεωρώντας ότι αυτά εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα. Η χώρα λέει, γίνεται ούτως ή άλλως όμηρος των τουρκικών τακτικών.

Βέβαια η χώρα έγινε τόσο όμηρος που και κατά τη διάρκεια των ήρεμων νερών έφτασαν στην Ελλάδα Ραφάλ και Belhara. 

Αλλά τουλάχιστον ο Καραμανλής στη θητεία είπε και ένα «όχι» για τα Σκόπια. Ο Σαμαράς απλώς έριξε την κυβέρνησή του.

Στόχευση που θέλει να επαναλάβει.

Ως Πρωθυπουργός δεν έκανε κουμπάρο τον Ερντογάν, αλλά το 2013 πραγματοποίησε επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη συνοδευόμενος από 12 υπουργούς και επιχειρηματίες. Προφανώς τότε η Τουρκία…  δεν είχε επιθετικές βλέψεις, γι’ αυτό από το Ντολμά Μπαξέ είχε δηλώσει πως πρόκειται για μια «καλή μέρα» και ζήτησε λύση  «win-win» για τα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου. Αυτό δεν ήταν… καθόλου κατευναστικό!

Υπήρξε ανταπόδοση εκείνης της επίσκεψης, και λίγες ημέρες αργότερα ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου πραγματοποίησε αιφνιδιαστική επίσκεψη στο ελληνικό φυλάκιο στις Καστανιές Έβρου, ενώ βρισκόταν σε προγραμματισμένη επίσκεψη στην Αδριανούπολη. Αντάλλαξε δώρα με τον αστυνομικό διευθυντή και τον στρατιωτικό διοικητή Ορεστιάδας. Τόσο πολύ τον είχε τρομάξει ο Σαμαράς, που μετά λυσσομανούσε για τα ήρεμα νερά.

Ο Αντώνης δεν αρκείται στα εθνικά, στα οποία κατά τη θητεία του δεν διέπρεψε. Άλλωστε την υπόμνηση για το casus belli ο Μητσοτάκης την έκανε  μέσα στην Άγκυρα, όχι ο Αντώνης. 

Γενικότερα ανακαλεί ένα πλέγμα κυβερνητικών δράσεων που κατά τη γνώμη του προδίδουν  «την ψυχή της παράταξης»  - και η οποία ελπίζουμε να μην είναι αυτή που ο ίδιος προβάλει. Μια ψυχή αραχνιασμένη, παγωμένη σε πρωθύστερο πολιτισμικό  χρόνο.

Μέγιστο κυβερνητικό αμάρτημα ο γάμος των ομοφύλων. «Συντάραξε» υποτίθεται την ελληνική κοινωνία μια ρύθμιση που τον πρώτο χρόνο αξιοποίησαν  περίπου 400 ζευγάρια.  Όχι κάθε χρόνο, αλλά τον πρώτο χρόνο. Άνθρωποι δηλαδή που περίμεναν ακόμη και δεκαετίες το μέτρο και προσήλθαν στους δήμους σωρευτικά. Τέτοια… μεγάλη ανατροπή της ελληνική πυρηνικής οικογένειας (δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ για τον δεύτερο χρόνο).

Θεωρεί την σημερινή ΝΔ υβρίδιο ΛΑΟΣ και Σημιτικού ΠΑΣΟΚ, αλλά τον ακύρωσε ο Άδωνις που  θύμισε ότι ήταν αυτός που προσκάλεσε τον ίδιο, τον Βορίδη και τον Πλεύρη στη ΝΔ.

Τότε η ΝΔ έγινε μόνο λίγο ΛΑΟΣ και προφανώς δεν τον πείραζε. Κατά καιρούς του φαίνεται και…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου Υπαρκτου σουργελο-Σαμαρισμού κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κατευνασμός ή σύγκρουση

Image 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ο Αντώνης Σαμαράς, εκτός όλων των άλλων, κατηγορεί την κυβέρνηση για την πολιτική κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία. 

Δεν με απασχολεί αν η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση απέναντι στη γείτονα διαφέρει απ’ αυτήν που ακολούθησε ο ίδιος όταν ήταν πρωθυπουργός. Καθότι ούτε διπλωμάτης είμαι ούτε «ειδικός των διεθνών σχέσεων», θα με ενδιέφερε να μάθω ποια εναλλακτική πολιτική προτείνει για να βγει η χώρα από το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει κατά τη γνώμη του.  

Τον έχω ακούσει να απευθύνει διάφορες αποστροφές, όπως ότι δεν έχουμε να πούμε τίποτε με «συμμορίτες», όπως ο Ερντογάν. Θα είχε ενδιαφέρον να μας πει όχι τι δεν πρέπει να κάνουμε, αλλά τι θα έπρεπε να κάνουμε που δεν κάνουμε. 

Μήπως να αρχίσουμε στα χαστούκια αυτούς τους κοιμισμένους Ευρωπαίους ή να απαιτήσουμε άμεση επιβολή του διεθνούς δικαίου του οποίου, δυστυχώς, η επίκληση εκ μέρους μας έχει καταντήσει σχεδόν γραφική. Αρκεί μια όχι απαραιτήτως ενδελεχής ανάγνωση του Θουκυδίδη για να το αντιληφθούμε. 

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η εναλλακτική στην πολιτική του κατευνασμού είναι η πολιτική της σύγκρουσης.  

Ο κ. Σαμαράς το ξέρει αυτό, όμως δεν τολμάει να το πει διότι είναι σε θέση να γνωρίζει ότι κανείς Ελληνας –υποψήφιος ψηφοφόρος του ή όχι– δεν το θέλει αυτό. Υποψιάζομαι ότι ούτε ο ίδιος το επιθυμεί.  

Οπότε το συμπέρασμα προκύπτει μάλλον αβίαστα. Ο κ. Σαμαράς διαφωνεί με την πολιτική κατευνασμού, όμως δεν έχει να προτείνει μια βιώσιμη εναλλακτική σ’ αυτήν. Κοινώς δεν ξέρει τι θέλει.

Ολα αυτά με κάνουν να σκεφτώ ότι το πρόβλημά του δεν είναι πολιτικό

Είναι προσωπικό. Δικαίως ή αδίκως –δεν κρίνω– δεν αντέχει τον κ. Μητσοτάκη. Ισως να αισθάνεται ότι του στέρησε τη δεύτερη ευκαιρία, που ακόμη περιμένει για να δικαιωθεί.  

Αυτό πάντως που μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται είναι ότι η μόνη πολιτική ευκαιρία που του έχει απομείνει είναι...

 

ΝουΔο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η επιστροφή των «πρώην»

Image

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

«Η φύση και η πολιτική απεχθάνονται το κενό» είπε στην ομιλία του στο Ηράκλειο ο Αντώνης Σαμαράς αφήνοντας να εννοηθεί ότι το κενό που διαπιστώνει ότι υπάρχει στην πολιτική προτίθεται να το καλύψει ο ίδιος σε λίγες μέρες.

Δεν είναι ο πρώτος ούτε ασφαλώς και ο τελευταίος πολιτικός που φιλοδοξεί να δικαιολογήσει την παρουσία του στο πολιτικό προσκήνιο ως επιβεβλημένη από τις συνθήκες της συγκυρίας.

Ωστόσο, θα είναι ο πρώτος ο οποίος επαναλαμβάνει ένα εγχείρημα που είχε επιχειρήσει και στο παρελθόν και το οποίο υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει στην πορεία. Εκτός και αν ο στόχος του δεν είναι να καλύψει ένα πολιτικό κενό αλλά να ανατρέψει ξανά μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όπως είχε κάνει και τότε. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι απλά ένα φιλόδοξο πρωτοκλασάτο στέλεχος της Δεξιάς αλλά ένας πρώην πρωθυπουργός της παράταξης.

Ποιο είναι το κενό που θα έρθει να καλύψει σε λίγες μέρες, όπως προανήγγειλε, ο Αντώνης Σαμαράς;

Παρά την προσπάθειά του να εμφανίσει μια ευρύτερη πολιτική ατζέντα διαφωνιών με την κυβέρνηση, στην ουσία επικεντρώνεται κι αυτή τη φορά στα εθνικά ζητήματα. Κι αν ο λόγος της ίδρυσης της «Πολιτικής Άνοιξης», το 1993, ήταν το Μακεδονικό η νέα Πολιτική Άνοιξη φαίνεται ότι θα επικεντρωθεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Το τι θα κάνει τελικά ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός είναι δική του υπόθεση και δεν αφορά, ως προς τις πολιτικές συνέπειες, παρά το κόμμα του καθώς και τον πέραν και προς τα δεξιά του πολιτικό χώρο. Η χώρα όμως δεν έχει την πολυτέλεια να υιοθετήσει απόψεις που οδηγούν στην «πατριωτική» περιχαράκωση και στην απώλεια ευκαιριών για την ειρηνική διευθέτηση των σοβαρών εθνικών ζητημάτων που εκκρεμούν.

Ωστόσο, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ο πρώτος «πρώην» που επιστρέφει στην πολιτική.

Προηγήθηκε πριν λίγες μέρες ο επίσης πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ο οποίος με την παρουσίαση της ιδρυτικής διακήρυξης της ΕΛΑΣ του ολοκλήρωσε το πολυδιαφημισμένο rebranding του. Το αρχικό σχέδιο της επιστροφής, αν κρίνουμε από τις ομιλίες που συνόδευσαν την παρουσίαση της «Ιθάκης», ήταν πολύ πιο φιλόδοξο καθώς απευθυνόταν σε ένα ευρύτερο φάσμα πολιτών.

Η ονομασία «ΕΛΑΣ» που έγραφε το χαρτί που του παρέδωσε το κοριτσάκι στο Θησείο, δείχνει από μόνο του τον περιορισμό της απήχησης του Αλέξη Τσίπρα σε ευρύτερα ακροατήρια. Η δημοσκοπική κατάληψη της δεύτερης θέσης δεν μπορεί να κρύψει την χαμηλή οροφή των εκλογικών του προσδοκιών καθώς δύο στους τρεις πολίτες δηλώνουν κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να τον ψηφίσουν. Ουσιαστικά ο Τσίπρας απευθύνεται δυνητικά στο ένα τρίτο των Ελλήνων.

Η «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» είναι πολύ πίσω, ιδεολογικά και πολιτικά, από την συμπαράταξη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας και της Πολιτικής Οικολογίας την οποία περιέγραφε το μανιφέστο που είχε προηγηθεί. Ωστόσο, ακόμα και ο όρος «Αριστερά» είναι συζητήσιμος αφού οι προϋποθέσεις για την ένταξη στο κόμμα Τσίπρα δεν απευθύνονται παρά στους εκλεκτούς του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι καλούνται να διαλύσουν τα κόμματά τους και να παραιτηθούν από το βουλευτικό αξίωμα στο οποίο εκλέχτηκαν υπό την ηγεσία του.

Όλα αυτά δεν αφορούν παρά όσους σκέφτονται να ακολουθήσουν την ΕΛΑΣ. Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να αρνείται πεισματικά - και η «Ιθάκη» το αποδεικνύει περίτρανα - να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για τη θητεία του ως «πρώτη φορά Αριστερά» στη διάρκεια της οποίας οδήγησε τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας και της εξόδου από την ευρωζώνη. Αντίθετα επιχείρησε να ωραιοποιήσει ακόμα και τις πιο επώδυνες συνέπειές της.

Ένας ακόμα «πρώην» επέστρεψε δριμύτερος τον τελευταίο καιρό.

Ο Κώστας Καραμανλής αποφάσισε να λύσει επιτέλους την πολύχρονη σιωπή του εκφράζοντας τις αντιρρήσεις του για την κυβερνητική πολιτική της ΝΔ.

Δικαίωμά του να διαφωνεί και να «αντιπολιτεύεται» το κόμμα του. Ωστόσο, ο ελληνικός λαός περιμένει ακόμα να μιλήσει για την μεγάλη απάτη που έκανε…

 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών ψωναρο-καθαρματο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο επικίνδυνος πληγωμένος έρωτας για την εξουσία των Σαμαρά και Τσίπρα

Image

 

Του ΘΑΝΟΥ ΔΗΜΑΔΗ

Ο πρώην έγινε πρώην για κάποιον λόγο. Και άπαξ και γίνει πρώην, δεν τον ξανακάνεις νυν. Αν ήταν να ξαναγίνει νυν, δεν θα είχε γίνει ποτέ πρώην. Γιατί η λέξη «πρώην» δεν είναι τίτλος ευγενείας. Είναι πιστοποιητικό λήξης.

Ένας γκόμενος γίνεται πρώην γιατί κάποια στιγμή έπαψε να είναι αρκετός. Είτε επειδή ξεθύμανε η μοναδικότητά του είτε επειδή οι δικές σου απαιτήσεις μεγάλωσαν είτε επειδή κατάλαβες —έστω με καθυστέρηση— ότι είναι πολύ λίγος για τα όνειρα που έχεις σήμερα. Οι άνθρωποι δεν γίνονται πρώην επειδή ξύπνησες ένα πρωί και βαρέθηκες. Γίνονται γιατί κάτι έσπασε. Και τα σπασμένα, όσο καλά κι αν τα κολλήσεις, τις ρωγμές τους δεν τις χάνουν ποτέ.

Το ίδιο έργο παίζεται και στην πολιτική. Μόνο που εκεί οι πρώην δεν διεκδικούν μια καρδιά. Διεκδικούν ένα ολόκληρο κόμμα και μια χώρα. Και ο πληγωμένος εγωισμός τους είναι πολύ πιο επικίνδυνος από έναν πληγωμένο έρωτα.

Δείτε τον Σαμαρά ή τον Τσίπρα.

Και οι δύο είναι ο κλασικός τύπος του πρώην που δεν αντέχει ότι κάποιος άλλος κοιμάται πλέον στη δική του πλευρά του κρεβατιού. Δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι κάποιος άλλος είναι ο νυν του ίδιου πόθου: της εξουσίας.

Έρχονται, λοιπόν, πολιτικά μεθυσμένοι, χτυπούν το κουδούνι σου χαράματα, σου στέλνουν μηνύματα, κάνουν για σένα βιντεάκια στο TikTok, για να σου πουν, με λίγα λόγια: «Και ποια θυσία έχει κάνει αυτός, ο νυν, για σένα;».

Σου ξανατάζουν τον ουρανό με τ’ άστρα. Τα ίδια ακριβώς άστρα που σου είχαν τάξει και όταν ήταν νυν, και σου δίνουν υποσχέσεις ότι θα κάνουν για σένα όσα δεν έκαναν όσο ήταν οι νυν στη ζωή σου.

Το δράμα τους ως πρώην είναι ότι δεν μπορούν να δεχτούν ότι είναι πεπερασμένοι, ότι έχουν την ίδια ημερομηνία λήξης με το γιαούρτι που ξέχασες στο ψυγείο και έχει ξυνίσει.

Η τραγωδία του πρώην δεν είναι ότι έχασε. Είναι ότι …

 

(παλαιο)-ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί βρε σεις φουσκώνετε τα μυαλά του κυρ Αντώνη;

Γιατί βρε σεις φουσκώνετε τα μυαλά του κυρ Αντώνη; 

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δε νομίζω ότι έχει υπάρξει πολιτικός που να γυρεύει τόσο απροκάλυπτα το κακό του κόμματος, χάρη στο οποίο έγινε πρωθυπουργός και υπό αυτή την έννοια ο Αντώνης Σαμαράς όντως είναι μοναδικός.

Όχι βέβαια με τον τρόπο που ο ίδιος νομίζει, αλλά η μοναδικότητά του είναι αναμφισβήτητη και οι μόνες διαφωνίες που μπορεί να προκύψουν έχουν να κάνουν με το περιεχόμενο της μοναδικότητας.

Εκείνος νομίζει ότι είναι ο ένας και μοναδικός θεός της πολιτικής και οι υπόλοιποι βλέπουμε ότι είναι ένας μοναδικός τζαναμπέτης.

Τόσο τζαναμπέτης ώστε να θέλει, για δεύτερη φορά στην καριέρα του, να ρίξει τη Νέα τη Δημοκρατία από την κυβέρνηση. Και στις δύο φορές το κίνητρο του είναι προσωπικό.

Στην πρώτη από ακόρεστη δίψα για αυτοπροβολή και ανυπομονησία για αναρρίχηση

Στη δεύτερη από πληγωμένο εγωισμό.

Την πρώτη φορά η αφορμή ήταν το «Μακεδονικό» με τα γνωστά κακά αποτελέσματα, που είχε η απόρριψη του όρου «Σλαβομακεδονία»

Τώρα η αφορμή είναι τα ελληνοτουρκικά και η woke ατζέντα.

Αιτία πάντα το ογκώδες εγώ του κυρ Αντώνη και η αίσθησή του ότι το μόνο που έχει σημασία στην πλάση όλη είναι ο ίδιος.

Μόνο που στη νέα του την προσπάθεια να ξαναρίξει τη Νέα Δημοκρατία φοβάμαι ότι έχει παρασυρθεί από ανθρώπους που του στήνουν μια φάρσα, προκειμένου να εκμεταλλευτούν την εγωπάθειά του και να γελάσουν σε βάρος του.

Αυτό το λέω γιατί άκουσα τον καθηγητή Μελέτη Μελετόπουλο* να λέει «εκτιμώ ότι αν ο Αντώνης Σαμαράς αποφασίσει να πολιτευτεί θα έρθει πρώτο κόμμα, διότι όλοι θα δουν σε αυτόν τη λύση στο ελληνικό πολιτικό πρόβλημα και να ξαναγίνουν εκλογές, αν δεν έχει κανείς αυτοδυναμία, πιστεύω ότι θα κινηθεί σύσσωμη η ελληνική κοινωνία προς το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά».

Επειδή δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιος μπορεί να είναι τόσο αποκομμένος από την πραγματικότητα, ώστε στα αλήθεια πιστεύει ότι ο Σαμαράς όχι μόνο θα κερδίσει τις εκλογές, αλλά και σε επαναληπτικές θα τον ψηφίσει και «σύσσωμη η ελληνική κοινωνία» (δηλαδή θα πάρει τουλάχιστον ένα 80-90% των ψήφων), καταλήγω στο συμπέρασμα ότι κάποιοι κοροϊδεύουν τον πρώην πρωθυπουργό κατάμουτρα. Και δεν μου αρέσει πολύ.

Δεν είναι ότι δεν εκτιμώ ένα καλό αστείο ή ότι δεν του αξίζει, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορώ να γελάσω όσο θα ήθελα. Θέλω να πω δεν είναι καλή ιδέα για να γελάσουν κάποιοι συμπολίτες, να μπει σε περιπέτεια ολόκληρη η χώρα.

Γιατί ενώ ο πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης, αν κατέβει σε εκλογές δεν θα καταφέρει να φτάσει ούτε το διψήφιο, αρκεί και ένα μικρό ποσοστό, ακόμα και κάτω από το όριο του 3%, για να φέρει μια αναμπουμπούλα την οποία ποιος ξέρει ποιος λύκος θα εκμεταλλευτεί για να χαρεί.

Με λίγα λόγια, καταλαβαίνω την ανάγκη για γέλιο σε βάρος κάποιου που πιστεύει ότι είναι αναντικατάστατος και ότι όλοι του χρωστάνε, αλλά…

 

(Παλαιο)-ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο καημός του πρώην

 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Οι επιλογές του Αντώνη Σαμαρά εκφράζουν μια εξέλιξη αντίστροφη από εκείνη του Λεβέντη.

Ο ένας αγωνίστηκε να περάσει από το περιθώριο στην κεντρική πολιτική σκηνή· ο άλλος σέρνει την πολιτική καριέρα του στο περιθώριο.

Δεν είναι μόνο ο οξύς αντιμητσοτακισμός το πρόβλημα του πρώην πρωθυπουργού, αλλά μια γενικότερη αίσθηση ματαίωσης, το σύνδρομο του αδικημένου που τον διακατέχει.

Στο μεταξύ, ο Αντώνης Σαμαράς αποδίδει την πτώση των ποσοστών της Ν.Δ. στο ότι το κόμμα δεν κινήθηκε όπως αυτός υπέδειξε. Αποφεύγει να αναφέρει σε τι ποσοστό άφησε ο ίδιος το κόμμα του, καθώς και να εξηγήσει γιατί αναγκάστηκε να αφήσει την προεδρία.

Αποφεύγει να αποδεχθεί πως…

(Παλαιο)-ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Για ένα πουκάμισο λευκό, για έναν Αντώνη

 Tης ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Είδατε τα βιντεάκια του Αντώνη Σαμαρά στο TikTok; 

Αν όχι, πριν τα δείτε προετοιμαστείτε καταλλήλως: Στον σοσιαλμιντιακό κόσμο του μεσσήνιου πολιτικού, το «μέλλον είναι τόσο λαμπερό που χρειάζεσαι γυαλιά ηλίου», όπως έλεγε ένα τραγούδι στα 80s. Αν όχι το μέλλον, το πουκάμισό του σίγουρα. Οπως και εκείνο του συνομιλητή του και διευθυντή του Γραφείου Τύπου του, Νίκου Τσιούτσια.  

Ο σκηνοθέτης των δύο βίντεο που έχουν δημοσιευθεί φαίνεται σαν να ξέχασε ανοιχτό το διάφραγμα της κάμερας. Τα λευκά πουκάμισα, το λευκό φόντο και οι λευκή κόμη των δύο ώριμων πρωταγωνιστών μπερδεύονται γλυκά στα κοντινά τους πλάνα, φέρνοντας κάτι σε ζαλάδα. Ευτυχώς που υπάρχουν οι υπότιτλοι, σε μαύρο και μπλε (το φωτεινό μπλε, το νεοδημοκρατικό), όχι για να βλέπεις τι λένε, αλλά για να σπάει λίγο ο ασβέστης.  

Τι λένε, όμως;  

Βασικά θάβουν τη Νέα Δημοκρατία. Και πιο βασικά, την οικογένεια Μητσοτάκη. Η επιλογή να ξεκινήσουν με την Ντόρα Μπακογιάννη και την εν πολλοίς ξεχασμένη μάχη μεταξύ εκείνης και του κ. Σαμαρά για την ηγεσία της ΝΔ, διαρρηγνύει κάθε σύνδεση με το μέλλον που λέγαμε πιο πάνω, αλλά δίνει ξεκάθαρα πλέον και το πολιτικό στίγμα του δεύτερου

Τα βίντεο αυτά θα μπορούσαν να είναι η αντίστοιχη «Ιθάκη» του Αντώνη Σαμαρά: Αυτοί λένε ότι φταίω, αλλά δεν φταίω εγώ, φταίνε αυτοί· εγώ όλα καλά τα έκανα.  

Στο πρώτο βίντεο, αυτό με την Ντόρα Μπακογιάννη, ο Σαμαράς την κατηγορεί ότι δεν ξεπέρασε ποτέ την ήττα της στις εσωκομματικές εκλογές. Η αίσθηση που αποκομίζει κανείς, όμως, από την κριτική του προς την ηγεσία της ΝΔ και το κόμμα συνολικότερα είναι ότι, τελικά, ο ίδιος έχει απωθημένα. Με βασικότερο ότι πιστεύει πως θα έπρεπε να βρίσκεται εκείνος στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

 Φευ, δεν είναι και δεν πρόκειται να είναι

Ο Αλέξης Τσίπρας, όταν είδε τα σκούρα εγκατέλειψε εντελώς τον ΣΥΡΙΖΑ και περίμενε υπομονετικά τη διάλυσή του (που και ο ίδιος προκάλεσε) πριν τον απορροφήσει στο προσωποπαγές του κόμμα. 

Ο Αντώνης Σαμαράς, από την πλευρά του, προσδοκά να δώσει ένα ικανό χτύπημα στη ΝΔ, ώστε να επισπεύσει αυτό που ο ίδιος βλέπει ως κατάρρευση του Μητσοτάκη. Δεν θέλει να διαλύσει τη ΝΔ, τον Μητσοτάκη θέλει να ρίξει, ώστε να επιστρέψει ο ίδιος ως σωτήρας της «μεγάλης συντηρητικής παράταξης». 

 Αυτό που του διαφεύγει -ή δεν του διαφεύγει, αλλά η εμπάθειά του δεν του επιτρέπει να δει- είναι ότι ο δρόμος για να επιτύχει το σκοπό του περνάει μέσα από τη φθορά του κόμματος για το οποίο δεν σταματάει να μιλάει. Εάν του αποδοθεί ευθύνη για ενδεχόμενη εκλογική αποτυχία της ΝΔ, ελάχιστοι θα το ερμηνεύσουν ως κίνηση για το καλό της παράταξης. Κι αν η παράταξη χάσει την κυβέρνηση εξ αιτίας του, πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί το 2004 και ακόμη περισσότερο το 2009.  

Τότε η ΝΔ τον συγχώρησε. Ηταν και 59 ετών. Σήμερα είναι 75

Με τα βίντεό του, ο Αντώνης Σαμαράς αυτοπαγιδεύεται ακόμη περισσότερο σε μια σταυροφορία εναντίον του συστήματος Μητσοτάκη. Δεν λέει σε κανένα σημείο «η χώρα θα ήταν καλύτερη εάν…». Λέει «η ΝΔ θα ήταν σε καλύτερη θέση εάν…»

Αρα; 

Αρα, ας ρίξουμε τη Νέα Δημοκρατία, ώστε να πέσει ο Μητσοτάκης και να ξαναστήσουμε ένα σύστημα, με στόχο τις εκλογές του 2030 και βάλε

Είναι ξεκάθαρα μια τακτική φθοράς. Η οποία πιάνει σε ορισμένους, αλλά όχι στους πολλούς. 

Υπάρχουν στην ουρά πολλοί που θέλουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη, αλλά οι πιο έξυπνοι από αυτούς ξέρουν πλέον ότι ο κόσμος δεν θέλει αρνητικά πρόσημα· θέλει προτάσεις και λύσεις. Κι όσοι βλέπουν, για τους δικούς τους λόγους, αυτές τις λύσεις στη σημερινή κυβέρνηση, ενδέχεται να συσπειρωθούν ακόμη περισσότερο μπροστά στην απειλή. 

Ο Αντώνης Σαμαράς εκσυγχρονίστηκε ως προς τα μέσα που χρησιμοποιεί, αλλά στην ουσία της πολιτικής και της τακτικής του παραμένει ολόιδιος σε όλη του την πολιτική καριέρα. 

Το λευκό πουκάμισο του πάει. Το πρόβλημα είναι ότι...

 

(Παλαιο)-ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο νεόκοπος TikToker Αντώνης Κομανέτσης σε μια κόντρα καθαρά προσωπική

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ 

σαμαράς (ο) 1. αυτός που βάζει πρώτα και πάνω απ’ όλα τον εαυτό του «νομίζουν ότι προσφέρει από αυταπάρνηση, αλλά ο Αντώνης είναι σαμαράς, το μοναδικό του κίνητρο είναι η ματαιοδοξία: αν του πάρουν την εξουσία ή σταματήσουν να τον χειροκροτούν, θα στραφεί εναντίον τους» 2. πικρόχολος κουτσομπόλης «αν δεν ήσουν σαμαράς, μπορεί να σου μιλούσε κανείς στη γειτονιά»

Με το βίντεο που ανέβασε ο νεόκοπος TikToker και πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, επιβεβαιώνεται ότι η κόντρα του με τη Νέα Δημοκρατία και τον Μητσοτάκη μόνο πολιτική δεν είναι.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την προσωπική κόντρα ενός εγωκεντρικού πολιτικού του οποίου η ματαιοδοξία δεν μπορεί να ανεχτεί ότι δεν τον αντιμετωπίζουν ως μια σοφή θεότητα της οποίας κάθε άποψη και κάθε παραξενιά είναι άξια προσοχής και σεβασμού.

Γι’ αυτό δεν διστάζει να παραστήσει ότι εξοργίζεται από τα ήρεμα νερά με την Τουρκία, τα οποία με επιμέλεια διατήρησε και στη δική του πρωθυπουργία, και γι’ αυτό όταν μιλάει για την Ντόρα μοιάζει με κουτσομπόλα της γειτονιάς.

Το μόνο που νοιάζει τον Σαμαρά είναι το προσωπικό του γινάτι, εξαιτίας του οποίου θα προσπαθήσει να κάνει για δεύτερη φορά κακό στη Νέα Δημοκρατία την οποία αγαπά μόνο όταν τον αποθεώνει και πασχίζει να καταστρέψει όταν καταλαβαίνει ότι –όπως και η χώρα– δεν τον έχει καμία απολύτως ανάγκη.  

«Αν ο Αντώνης Σαμαράς αποφασίσει να πολιτευτεί, θα έρθει πρώτο κόμμα, διότι όλοι θα δουν σε αυτόν τη λύση στο ελληνικό πολιτικό πρόβλημα, κι αν δεν έχει κανείς αυτοδυναμία, πιστεύω πως η ελληνική κοινωνία θα κινηθεί σύσσωμη προς το κόμμα Σαμαρά», είπε με σιγουριά και χωρίς να γελάει ο καθηγητής Μελετόπουλος, αποδεικνύοντας ότι...