"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜ.ΑΡ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜ.ΑΡ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από δήμαρχος, κλητήρας!

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
 
Ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ο άλλοτε πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, αποτυχών υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ και πάντα θεσιθήρας της πολιτικής, είναι πλέον μετακλητός υπάλληλος στο γραφείο του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή – και μπράβο του.  

Αυτό όμως δίνει την αφορμή σε πολλούς να κοροϊδεύουν τον Θανάση, όταν μάλιστα ο ίδιος κατηγορεί τη σημερινή κυβέρνηση ότι χρησιμοποιεί μετακλητούς. Οσοι τον επικρίνουν βλέπουν τον συμβιβασμό του ταπεινωτικό για έναν κοτζάμ πρώην πρόεδρο, πρώην βουλευτή Επικρατείας, πρώην υπουργό! Πώς καταδέχεται να βολεύεται τώρα σε μια θεσούλα μετακλητού στη Βουλή, έστω και αν φέρει τον βαρύγδουπο τίτλο του γενικού διευθυντή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ;  

Ο πρόεδρος Βασίλης Λεβέντης, λ.χ., του οποίου το ηγετικό κύρος δεν αμφισβητήθηκε ούτε την εποχή που ήταν εκείνος και η κάμερα μόνοι τους, θα δεχόταν ποτέ κάτι τέτοιο;

Δεν έχουν δίκιο όμως. Είναι ίσως εκπεσμός και ταπείνωση, εφόσον το κρίνεις απέξω· με τη λογική, όμως, που διέπει τον Θεοχαρόπουλο και το είδος του, πρόκειται για βήμα προόδου.  

Κατ’ αρχάς, το σπουδαιότερο είναι ότι εξακολουθεί να ζει από το Δημόσιο: διατηρεί, δηλαδή, την αγνότητά του ως αριστερός, αφού δεν μιαίνεται από την επαφή με τον πραγματικό, τον εκτός πολιτικής, κόσμο της εργασίας.

Ισως σε ορισμένους να μην είναι κατανοητό αυτό, η άγνοια όμως της πραγματικότητας ως προς τον κόσμο της ελεύθερης οικονομίας και της εργασίας είναι προϋπόθεση ώστε ο αριστερός να διατηρήσει την πίστη στις ιδέες του. Ειδάλλως, αυτή η πίστη θα κλονιστεί, θα φθαρεί και, σιγά σιγά, θα εκλείψει, ιδίως αν ο αριστερός συμβαίνει να είναι έξυπνος και ικανός. Και ο Θανάσης μας είναι όχι απλώς ικανός, είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σαν μπαίνεις με καμάρ’ στα γραφεία της ΔημΑρ

Aπό το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Σαν μπαίνεις με καμάρ’ στα γραφεία της ΔημΑ, 
αυτό είναι το σωστό ύφος, 
το σωστό χαμόγελο, 
το σωστό ντύσιμο.

 
Στα ιστορικά γραφεία της ΔημΑρ στην Αγίου Κωνσταντίνου που το 2013 ήταν στραμμένα τα φώτα της δημοσιότητας, όταν η τριμερή διακυβέρνηση, έγινε διμερής με αφορμή την ΕΡΤ και τα όσα αντικρουόμενα έχουν υποστηρίξει οι τότε πρωταγωνιστές.

Δεν έγινε σύμβολο της πρώτης φοράς Αριστερά, πάει να γίνει φαίνεται της δεύτερης, μιας και η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης.

Πέρα από την πλάνη όμως, το θετικό είναι πως υπάρχει πλάνο και ο οδικός χάρτης για την οικοδόμηση της προοδευτικής συμμαχίας είναι υπαρκτός, όπως και...

ΔΗΜΑΡοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μεταφράζοντας τον Θεοχαρόπουλο

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ 
 
 
«Η συμμετοχή μου στην κυβέρνηση σηματοδοτεί πρώτον την προσήλωση όλων μας και κυρίως του Αλέξη Τσίπρα στην Προοδευτική Συμμαχία και δεύτερον την αναγκαιότητα αυτή η Προοδευτική Συμμαχία να προτάξει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας στην οποία ο τουρισμός έχει καθοριστικό ρόλο»


Μετάφραση:

ΔΗΜΑΡοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το καλοκαίρι του Θεοχαρόπουλου



Στις ελληνικές κωμωδίες της δεκαετίας του εξήντα, μαζί με την Αλίκη, που ντυνόταν σαν παγωτό κασάτα και φορούσε κάτι δοχεία νυκτός στο κεφάλι, διέπρεπαν και διάφοροι βιομήχανοι.  


Αυτοί ζούσαν σε μονοκατοικίες με δανέζικα έπιπλα, φορούσαν ρόμπες με φουλάρι στον λαιμό για να χαλαρώσουν και κυκλοφορούσαν με αμερικανικά αυτοκίνητα. Εκαναν δεξιώσεις όπου καλούσαν στρατηγούς, πολιτικούς, διευθυντές, γιατρούς και δικηγόρους και όλοι μαζί ενορχήστρωναν την κοινωνική επιτυχία. 


Ο βιομήχανος ήταν η απόλυτη φαντασίωση της ψωροκώσταινας, όπως και η βιομηχανική παραγωγή της ελληνικής οικονομίας. 


Σοβαρή βιομηχανία δεν είχαμε ποτέ, όμως είχαμε δικαίωμα να την ονειρευόμαστε. 


Ο βιομήχανος ανταγωνιζόταν τον πρώτο τυχερό του λαχείου, αφού στο μυαλό των περισσοτέρων κι αυτός είχε κερδίσει κάποιο λαχείο για να φτάσει εκεί όπου έφτασε.  


Οι εφοπλιστές ήσαν πολύ απόμακροι για να ταυτιστείς μαζί τους. Ομως ποιος δεν θα ήθελε να ζήσει σαν τον Χρήστο Τσαγανέα;


Ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος είναι τυχερός άνθρωπος. Τον βρήκαν κρυμμένο πίσω από μια κουρτίνα και τον ψήφισαν για πρόεδρο ενός ανύπαρκτου κόμματος, ως πρόεδρος αυτού του ανύπαρκτου κόμματος χρίσθηκε βουλευτής Επικρατείας στο ΚΙΝΑΛ, από όπου και διεγράφη όταν ψήφισε υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών. Και τώρα έγινε υπουργός. Κοινώς πηδούσε από πετρούλα σε πετρούλα για να αποφύγει τις λάσπες και να φτάσει με τα καλογυαλισμένα του υποδήματα στον προορισμό του.  


Ορισμένοι τον ψέγουν για την πολιτική του ευλυγισία, ήτοι τον καιροσκοπισμό του, παραγνωρίζοντας ότι η σχέση του με την πολιτική είναι ίδια με τη σχέση που είχαν οι βιομήχανοι στις κωμωδίες με τη βιομηχανία. 


Δεν νομίζω ότι τον Θανάση τον ενδιαφέρει η πολιτική σταδιοδρομία. Δεν έχει τη στόφα του πρώην ηγέτη του Φώτη Φανουρίου. 


Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι πώς θα περάσει το καλοκαίρι του. Κι από κει που θα την έβγαζε όπως όπως στην Αγίου Κωνσταντίνου με τον κλιματισμό να μουγκρίζει και την ώρα που δεν περνάει  –αλήθεια πώς περνάει η ώρα ενός προέδρου της ΔΗΜΑΡ;– τώρα απέκτησε γραφείο στη λεωφόρο Αμαλίας, με οδηγό, σωματοφύλακες, γραμματείς, γεύματα, δείπνα και ταξίδια, όσα ταξίδια τραβάει η όρεξή σου. Σαν τον πεινασμένο που θέλει να φάει όλα τα πιάτα του καταλόγου.


Το καλοκαίρι του Θεοχαρόπουλου απαντά και σε όσους απορούν...

ΔΗΜΑΡοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τρώγοντας ληγμένα!



H ΔΗΜΑΡ είναι το πιο επιτυχημένο από τα αποτυχημένα κόμματα. 


Για την ακρίβεια, είναι ένα αποτυχημένο κόμμα επιτυχημένων επιτηδευματιών της πολιτικής.  


Η εκλογική της έκλειψη δεν εμπόδισε τα στελέχη της να συνεχίσουν τις σταδιοδρομίες τους παντού, σε όλη την κομματική πιάτσα, από τη Ν.Δ. και το Ποτάμι μέχρι το ΚΙΝΑΛ και τον ΣΥΡΙΖΑ.


Ο ιδρυτής της ΔΗΜΑΡ είναι, βέβαια, η πιο εμβληματική απόδειξη αυτής της μετά θάνατον ευκαμψίας – από αφανισμένος εταίρος των επάρατων Σαμαροβενιζέλων, υπουργός Ναυτιλίας του Τσίπρα. 


Ο τωρινός της πρόεδρος κλείνει απλώς τον κύκλο. Κλείνει και την πόρτα – αν και δεν πρέπει κανείς να προτρέχει όταν μιλάει για ένα κόμμα με αντοχές αρχαιοβακτηρίου, που αναπαράγεται διχοτομώντας αενάως τον εαυτό του.


Ποιο σκεπτικό κρύβεται πίσω από την υπουργοποίηση του Θεοχαρόπουλου; 


Τι ανάγκη είχε εκείνος να εκθέσει τη συμφωνία του με τον Τσίπρα στη διαπόμπευση μιας κούφιας θητείας, που θα διαρκέσει πολύ λιγότερο από πέντε μήνες, αν υπολογίσει κανείς και τα διαστήματα που η Βουλή θα είναι κλειστή;  


Δεν του ήταν αρκετή η υπεσχημένη θέση διορισμένου βουλευτή;


Τι ανάγκη είχε ο Τσίπρας να κάνει υπουργό τον επικεφαλής ενός διασπασμένου κόμματος του εξωκοινοβουλευτικού περιθωρίου; 


Δεν υπολόγισε ότι έτσι δίνει υπόσταση στις θεωρίες για τις μεθόδους με τις οποίες συγκροτήθηκε η πλειοψηφία των Πρεσπών;


Ο Θεοχαρόπουλος απαντά ότι τώρα που έφυγε ο Καμμένος, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε πάλι αριστερός. Το είπε και μετά πήγε να παραλάβει το χαρτοφυλάκιο από τα χέρια της Κουντουρά – τη συνέχεια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χωρίς τον Καμμένο.


Η άλλη απάντηση είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει με κάθε τρόπο να δείξει ότι δεν είναι απομονωμένος – ότι δεν είναι η φυλλορροούσα εξουσία με την οποία κανείς δεν θέλει να σχετίζεται. Θέλει να δείξει πως υπάρχουν «κόμματα» –ή σχεδόν κόμματα– που συνομιλούν μαζί του.


Η αλήθεια είναι ότι, ακόμη κι όταν είχε απομείνει ταμπέλα, η ΔΗΜΑΡ εξακολουθούσε να είναι περιζήτητη ως κομματικό αξεσουάρ. Την ήθελε το ΠΑΣΟΚ της Φώφης, όσο τη θέλει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.


Η ζήτηση εξηγείται μάλλον από τη συμβολική ακτινοβολία των εικονισμάτων που κουβαλούσε το «κόμμα» – από τους τίτλους της ανανεωτικής Αριστεράς που, στην αγορά πολιτικού συναλλάγματος, κατέληξε να διατίθεται ως βολική Αριστερά. Σαν χωνευτική Αριστερά, που ευφραίνει χωρίς να παχαίνει.


Αυτή η μέχρι εξαντλήσεως κατάχρηση συμβολικού κεφαλαίου είχε ήδη συντελεστεί πολύ πριν ο Θεοχαρόπουλος αποκατασταθεί στον ΣΥΡΙΖΑ.  


Είχε ήδη επικυρωθεί από τον διορισμό του Κουβέλη. 


Από τότε είχε φανεί ότι ...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Εκεί που θα ταξιδέψει ο Θεοχαρόπουλος


Δεν γνωρίζουμε αν ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος κέρδισε ποτέ εκλογές για το Δεκαπενταμελές στο σχολείο του στη Βέροια ή πώς τα πήγε στο μετερίζι των φοιτητικών παρατάξεων. Όταν, πάντως, αναμετρήθηκε στην κεντρική πολιτική σκηνή, πήρε 312 ψήφους και εξελέγη πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ. Μπορεί ο αριθμός των ψήφων να φαίνεται μικρός, όμως μιλάμε για τη ΔΗΜΑΡ. 


Στο συνέδριο του Ιουνίου 2015, συμμετείχαν 590 μέλη και το 52% προτίμησε Θεοχαρόπουλο. Άξιος.  


Πανάξιος θα έλεγα, αφού τρεις μήνες μετά ετέθη επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. 


Αν το δεις σχηματικά, ήταν, πράγματι, το κερασάκι. Η τούρτα ήταν το ΠΑΣΟΚ.


Σαράντα μήνες μετά, η Φώφη Γεννηματά τον διέγραψε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, καθώς ο ίδιος ετάχθη υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, την οποία και υπερψήφισε στη Βουλή.  


Εν συνεχεία συντάχθηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός και η σφραγίδα της ΔΗΜΑΡ. Σε δηλώσεις του επέμενε με κατηγορηματικό τρόπο ότι πίσω από τις επιλογές του δεν υπάρχει καμία συναλλαγή. Κινήθηκε πάντα με γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας και την καθαρότητα της συνείδησής του.  


Ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος διαδέχεται την Έλενα Κουντουρά στο υπουργείο Τουρισμού. Η απερχόμενη υπουργός, που μπήκε στη Βουλή με τους ΑΝΕΛ, παραδίδει το χαρτοφυλάκιο σε κάποιον που απέκτησε την έδρα με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Και οι δύο έγιναν υπουργοί του Τσίπρα. Αυτή και αν είναι διεύρυνση, δεν συμφωνείτε; 


Και ο Αλέξης θυμίζει, προς κάθε ενδιαφερόμενο, πόσο γενναιόδωρος είναι με όσους βάζουν ένα χεράκι στις κρίσιμες στιγμές. 


Όμως ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος έχει κάτι παραπάνω από την Κουντουρά, κάτι που τον καθιστά ανώτερο πολιτικό οργανισμό: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Στα βουνά τον Αλωνάρη, Πάρο, Μύκονο, Γενάρη (O Θεό υπέγραψε τη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Ο μόνος που ξέρει να διαπραγματεύεται και να παίρνει τα πάντα ενώ δε έχει τίποτα)


Γράφει το EMO TEAM


O Θεό μόλις υπέγραψε τη παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας στο πλασιο της συμπόρευσης, συμπαράταξης, σύμπραξης, συμμετοχικής δημοκρατίας και στα Υπουργεία. Και άπαξ ο Θεοχαρόπουλος έβαλε την υπογραφή του δε την παίρνει πίσω.


Ειδικοί γραφολόγοι εκτιμούν πως η τόλμη, το θάρρος,  η παρρησία, η αποφασιστικότητα είναι αποτυπωμένα στην ιστορική υπογραφή.


Είναι και θαυματοποιός  ο Θεοχαρόπουλος. Πήρε το εκλογικό τίποτα του Φώτη Κουβέλη, το έκανε έδρα Επικρατείας με το ΚΙΝΑΛ και αφού ατιπολιτεύτηκε σφόδρα στην Κυβέρνηση, μια ωραία πρωία αντελήφθη  την ιστορική της αποστολή και είπε να πυκνώσει τις τάξεις της.


Αν είχαμε βάλει Υπουργό Οικοομικών τον Θανάση το 2015, εκεί που χρωστάγαμε στους δανειστές θα τους παίρναμε και το βόδι.


Ποιος Βαρουφάκης και πράσινα άλογα.


Ο μόνος που ξέρει να διαπραγματεύεται και να παίρνει τα πάντα ενώ δε έχει τίποτα είναι ο Θεό.


Οι 100 πρώτες μέρες στο Υπουργείο θα αλλάξουν τον τουριστικό χάρτη της χώρας.


Θα...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΠΙΦΑΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ : Το θαύμα του «Θεοχαροπουλισμού»


«Τεφάλ» Θανάση Θεοχαρόπουλε,

 
Δεν απευθύνομαι σε εσάς ως πρόσωπο. Αυτό δεν θα είχε νόημα γιατί πραγματικά δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς κάνετε. Ούτε τι πρεσβεύετε. Όμως το φοβερό είναι ότι χωρίς να επιδεικνύετε το παραμικρό ίχνος προσωπικότητας, έχετε ήδη καταφέρει να είστε κάτι παραπάνω από πρόσωπο. Να είστε ιδιότητα.


Όλοι έχουμε γνωρίσει «Θεοχαρόπουλους» στη ζωή μας. Πολλές φορές, μάλιστα, δεν αντιλαμβανόμαστε καν την παρουσία τους. Γιατί έτσι ακριβώς λειτουργεί ο «Θεοχαροπουλισμός». Σιωπηλά. Σαν σκιά που προσκολλάται. Ακόμα και όταν είναι μπροστά σου οι δεκάδες Θεοχαρόπουλοι αυτής της ζωής, δεν μπορείς ακριβώς να τους θυμηθείς ή να τους περιγράψεις. Είναι δηλαδή σαν την τρύπα του κουλουριού. Υπάρχει μόνο και μόνο επειδή κάτι άλλο υπάρχει γύρω του και το καθορίζει.

 
Γι' αυτό και δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο το όνομά σας αναφέρεται με τέτοια ένταση τελευταία. Με δυσανάλογη ένταση. Μάλιστα κάποιοι αναφέρονται στο πρόσωπό σας με πάθος! Σα να τους έχετε βλάψει προσωπικά. Λες και δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό μόνο σε βάρος τους είναι. Γιατί όταν ένα κουνούπι μπαίνει σε ένα δωμάτιο και κάποιος αντιδρά σα να βλέπει κροκόδειλο, δεν γελοιοποιείται το κουνούπι. Αλλά αυτός που το μεγαλοποιεί.


Οπότε σας γκουγκλάρισα. Εντάξει, αυτά περί της ΔΗΜΑΡ τα ήξερα. Όπως και το πρόσφατο deal σας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Σιγά το πράγμα, εδώ που τα λέμε. Πρέπει να τους ευχαριστείτε που σας γράφουν τόσα, λες και κάνατε κάτι φοβερό. Προσκολληθήκατε σε κάποιον και όταν είδατε ότι μπορείτε να προσκολληθείτε κάπου αλλού πήγατε εκεί. Όπως κάνουν χιλιάδες μικροί και μεγάλοι Θεοχαρόπουλοι καθημερινά σε κάθε τομέα της επαγγελματικής και προσωπικής τους ζωής. Τίποτα παραπάνω από ό,τι κάνει ένας σώγαμπρος που αλλάζει συζύγους. Ε, μη φτάσουμε στο σημείο να το ονομάζουμε αυτό πολιτική! Παρασιτισμό ίσως. Αυτό να το δεχτώ…

 
Στην πραγματικότητα ένα ταλέντο σας αναγνωρίζω: Την ικανότητα να μιλάτε χωρίς ποτέ να λέτε απολύτως τίποτα. Και δεν το λέω μεταφορικά, ούτε σαν σχήμα λόγου. Λες και οι δηλώσεις σας ή οι ομιλίες σας κρύβουν κάποιον μυστικό συνδυασμό λέξεων που έχουν τη μαγική ιδιότητα να οδηγούν τον ακροατή σας σε ύπνωση. Προσωπικά, ό,τι και αν δοκίμασα να ακούσω από εσάς και κυρίως όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να διατηρήσω επαφή με τα λεγόμενά σας πέρα από τις δύο-τρεις πρώτες λέξεις. Μετά από αυτές, τίποτα. Ακουγόσασταν σαν τηλεόραση που έχει χάσει το σήμα και μεταδίδει μόνο χιόνια. Γι’ αυτό και δεν έχει καμία σημασία τι λέγατε παλιά για τον Τσίπρα π.χ. και τι λέτε τώρα.

 
Με όλα αυτά προσπαθώ να σας πω ότι δεν πρέπει να ανησυχείτε. Δεν σας επιτίθεμαι. Ούτε σας ζηλεύω. Δεν ζηλεύω τη θέση σας, ούτε τις γνωριμίες σας. Ούτε το περιβάλλον σας. Ούτε καν τον βουλευτικό σας μισθό. Εξάλλου τα καλαθάκια στα «αζήτητα» είναι γεμάτα από κάποιους που κάποια στιγμή εκμεταλλεύθηκαν μια καραμπόλα και βρέθηκαν για λίγο προσκολλημένοι σε κάποιον κρίκο, στην κορυφή της «διατροφικής αλυσίδας». Γιατί, βλέπετε, ό,τι και αν κάνεις, όσες συγκυρίες κι αν εκμεταλλευθείς, πρέπει πάντα να έχεις μια «θεωρία» να πουλήσεις για να ανήκεις πραγματικά στους «αυτόφωτους». Δηλαδή να έχεις κάτι που κάποιος άλλος ενδιαφέρεται να αγοράσει. Έστω κι αν αυτό είναι η προσωπική σου γοητεία.


Παρ' όλα αυτά, στις φωτογραφίες δίνατε μια τελείως διαφορετική εικόνα. Εκεί, στα καθισματάκια στο Γαλάτσι, στριμωγμένος ανάμεσα σε στελέχη του νέου σας κόμματος, είχατε πάρει ένα θριαμβευτικό ύφος. Ούτε μια σκιά υποψίας ότι κάτι δεν πάει καλά. Ότι δηλαδή όταν ένας πρωθυπουργός συμφωνεί με κάποιον που δεν εκπροσωπεί τίποτα ότι θα έχουν μια ισότιμη συμμετοχή, υπάρχει και μια μικρή πιθανότητα να τον δουλεύει ψιλό γαζί. Το είχατε πιστέψει! Και δείχνατε να έχετε πείσει και τον εαυτό σας γι’ αυτό.

 
Τώρα, θα μου πείτε, γιατί ασχολούμαι ειδικά με εσάς. Τόσοι Μπίστηδες και τόσοι Τζουμάκες βρέθηκαν εκείνο το απόγευμα στο Γαλάτσι. Και θα έχετε δίκιο. Όμως...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ορίτζιναλ και μαϊμούδες

Εξ όσων θυμάμαι, η τελευταία συμμαχία που έκανε ο Τσίπρας ήταν με τον Καμμένο, την οποία δεν τη λες και τόσο προοδευτική. Από την άλλη, βέβαια, δεν μπορείς να μην του αναγνωρίσεις μία έφεση στην αναζήτηση προοδευτικών συνάψεων. Η Τζάκρη και ο Μπόλαρης. Ο Σπίρτζης, ο Κουρουμπλής και ο Κοτσακάς. Και τώρα με τον Τζουμάκα και τον Θεοχαρόπουλο αλλάζει όλο το σκηνικό. 


Στη συγκέντρωση για την «Προοδευτική Συμμαχία», που έγινε στο Γαλάτσι, διαπιστώσαμε ότι η πλατιά απεύθυνση έχει τέτοιο εύρος και αποδοχή, ώστε κάποιοι έβαλαν πούλμαν για να την προλάβουν, μην τυχόν και κλείσει και μείνουν απέξω.  


Δεν ήταν μόνο ο Στέφανος ο Τζουμάκας. Ήταν και ο Μπίστης και ο Ραγκούσης, αλλά και η Ρεπούση. Αν έβαζες έξω μία πινακίδα που να έγραφε ότι εντός του σταδίου γίνεται το All Star Game της Κεντροαριστεράς, μπορεί να έκοβες και εισιτήρια. 


Από το Γαλάτσι ο Πρωθυπουργός ενημέρωσε τους συγκεντρωθέντες και τα εκατομμύρια των τηλεθεατών ότι η προοδευτική παράταξη του τόπου ήταν εντός του κλειστού γυμναστηρίου. Δεν πρόσεξα αν κάποιοι άρχισαν να κοιτάζουν τον διπλανό τους ή να σηκώνονται στις μύτες ποδιών για να δουν ποιοι κάθονται στις πρώτες σειρές. Αν το έκαναν, το πιθανότερο είναι να είδαν τον Πολάκη που θα ξεχώριζε ως ο ψηλότερος -η φυσιολογία φέρει συχνά βαρυσήμαντους πολιτικούς συμβολισμούς.  


Μια χαρά τα είπε ο Πρωθυπουργός, η προοδευτική παράταξη συσπειρώνεται γύρω του και όλοι μαζί θα δώσουν τη μάχη για να σώσουν την Ευρώπη από τους ακροδεξιούς και κάτι πολιτικές προσωπικότητες σαν τον Καμμένο. Ωραία. Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Επείγουσα ενημέρωση χρειάστηκε το λογισμικό του Φώτη Κουβέλη



Πιο φιλικά για τον ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να «τρέχει» στο εξής ο Φώτης Κουβέλης έπειτα από την εγκατάσταση των ανανεωμένων προγραμμάτων διαχείρησης εκλογικής μνήμης που εγκαταστάθηκαν στον σκληρό δίσκο του.


Το λογισμικό Κουβέλης 2.0 χρησιμοποιεί εντελώς καινούριο λειτουργικό που καταργεί τελείως την βάση δεδομένων DIMAR και τρέχει πλέον σε μια καινούρια πλατφόρμα.


Η ενημέρωση κρίθηκε απαραίτητη καθώς τα προγράμματα που χρησιμοποιούσε μέχρι σήμερα ο Φώτης Κουβέλης ήταν πλέον ξεπερασμένα και του δημιουργούσαν προβλήματα καθώς αυτά που έλεγε τη μια μέρα τα αναιρούσε την επόμενη.


Ωστόσο οι προγραμματιστές προειδοποίησαν ότι ενδέχεται να παρουσιαστούν μερικά προβλήματα διαχείρισης της μνήμης τα οποία σύντομα θα διορθωθούν με την κυκλοφορία ενός νεότερου update στον επόμενο ανασχηματισμό.


ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο πρόεδρος που -κυριολεκτικά- δεν βρήκε την ψήφο του



Το επόμενο που θα χρειαστεί να κάνει ο Φώτης Κουβέλης για να δείξει πόσο αγαπά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να αρχίσει να στέλνει SMS με καρδούλες και φατσούλες στον Αλέξη Τσίπρα. Αν και δεν βάζω και στοίχημα ότι δεν το κάνει ήδη.


Για όσους δεν θυμούνται ο Φώτης ο Κουβέλης είναι εκείνος ο πολιτικός που το 2010 είχε φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλοντας «παραλυτικές ισορροπίες», «κρίση πολιτικών αξιών και πολιτικών σχέσεων», «σκηνικό παρακμής που το παρατηρεί όλη η ελληνική κοινωνία» για να δημιουργήσει τη ΔΗΜΑΡ, στην ηγεσία της οποίας έμεινε ως το καλοκαίρι του 2015.


Επειτα, με τα παράσημα της «Αριστεράς της Ευθύνης» χαμένα κάπου στον δρόμο για το Προεδρικό, ο Φώτης ο Κουβέλης ακολούθησε τη γνωστή δορυφορική πορεία γύρω από την κυβέρνηση: πρόθυμος να της δικαιολογήσει τα πάντα και πάντα έτοιμος να ανταποκριθεί σε ένα κάλεσμα του Αλ. Τσίπρα να συνδράμει στο κυβερνητικό έργο. Ενα κάλεσμα που όμως δεν έχει έρθει ακόμα. Ετσι ακόμα και αν δεν υπάρχουν μηνύματα με καρδούλες και φατσούλες υπάρχει πάντα ο καλός λόγος του Φώτη του Κουβέλη.


Το φθινόπωρο λίγο πριν από το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ διαλαλούσε σε συνέντευξή του πως η οικονομία αναπτύσσεται. 


Εμφανιζόταν βέβαιος ότι η Αριστερά θα αλλάξει την Ευρώπη. Πιστοποιούσε (και ως νομικός) ότι η διαδικασία για την χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών ήταν η καλύτερη δυνατή. Και δεν είχε καμία αμφιβολία ότι η Τράπεζα Αττικής τώρα είναι που εξυγιαίνεται και έχει θετικές προοπτικές.


Πέρασαν όμως οι μήνες. Εγινε και ο ανασχηματισμός και ούτε ένα γράμμα, ούτε ένα τηλεφώνημα, έστω μια φατσούλα σε SMS.


Και έτσι ο Φώτης ο Κουβέλης είπε να επανέλθει. Το μεσημέρι της Πέμπτης, μίλησε στο ραδιόφωνο του Action. «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι καλύτερη από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου», είπε ο Φώτης ο Κουβέλης. Και αμφισβήτησε βέβαια ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ χρέωσε την ελληνική οικονομία 86 δισ. ευρώ.


Το έπαιξε βέβαια και λίγο δύσκολος. Στην ερώτηση αν θα κατέβει στις εκλογές απάντησε: «Δεν θα μελλοντολογήσω και δεν θα πω τίποτα από αυτά που δεν έχω σχεδιάσει. Δεν είμαι ενταγμένος στο ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγω να λέω την πολιτική μου άποψη με τη σαφήνεια και ειλικρίνεια που διεκδικώ να έχω στον πολιτικό μου λόγο».


Ακολούθησε άλλη μία: με ποιο κόμμα από αυτό που έχουμε μπροστά μας θα μπορούσε να είναι υποψήφιος ο Φώτης Κουβέλης;
«Το μόνο που θα σας πω είναι ότι στις προηγούμενες και στις προ-προηγούμενες εψήφισα ΣΥΡΙΖΑ. Στο δημοψήφισμα εψήφισα “όχι”. Και θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ».


Τι άλλο δηλαδή να κάνει ο Φώτης ο Κουβέλης; Είπε ότι και τον Ιανουάριο του 2015, όταν δηλαδή ήταν ακόμη πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, δεν ψήφισε το κόμμα του –που τελικά πήρε 0,48%– αλλά ψήφισε ενθουσιασμένος τον Αλέξη.  

Μετά από αυτό...

ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ (11): «Χάσαμε τον μπαρμπα Φώτη στοπ»

Γράφει το ANTINEWS


Δυνατά χτύπησαν οι καμπάνες σήμερα. Όχι, δεν ήταν γιορτή της Χριστιανοσύνης, ούτε καλούσαν τον κόσμο σε ξεσηκωμό. Ήταν πένθιμες οι καμπάνες για την απώλεια ενός μεγάλου πολιτικού. Μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές αδικίες, μια από τις πιο εξωφρενικές επιλογές κι ένα ιστορικό «άδειασμα» είχε λάβει χώρα.


Ο ανασχηματισμός θα περάσει στην ιστορία ως «ανασχηματισμός χωρίς τον Φώτη». 


Ο Αλέξης Τσίπρας εξευτέλισε για ακόμη μια φορά τον ιστορικό… ηγέτη της Αριστεράς Φώτη Κουβέλη. Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι θα τον υπουργοποιήσει, παρά τα παρακάλια, παρά τις μεγαλειώδεις προσπάθειες που έκανε ο άνθρωπος που θα άλλαζε την Αριστερά, ο πρωθυπουργός τον έστειλε στην πολιτική εξορία.  


Ο μπάρμπα Φώτης Κουβέλης, αυτός που αρνήθηκε να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας όταν του προτάθηκε το καλοκαίρι του 2014, αυτός που έριξε την κυβέρνηση Σαμαρά για να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που τον έδιωξαν από τη ΔΗΜΑΡ γιατί ήθελε να γίνει συνιστώσα της Κουμουνδούρου, αυτός που εδώ και μερικούς μήνες έκανε τα πάντα για να πείσει τον Τσίπρα ότι υποκύπτει, αυτός που του έριξε τέτοιο γλείψιμο που δεν έχει ξαναγίνει, αυτός λοιπόν δεν έγινε υπουργός.


Τι κρίμα να χάσει η Ελλάδα τέτοιον πολιτικό άνδρα στο άνθος της νιότης του. 


Κι αν ασχολούμαστε μαζί του είναι για δύο λόγους:


Ο πρώτος είναι ο προφανής. Έκανε τα πάντα, έγινε ο χαμαιλέων της Αριστεράς για να επιστρέψει από εκεί που έφυγε γιατί διαφωνούσε. Και παρ’ ότι πόνεσε η μέση του από το σκύψιμο και τις ικεσίες, τελικά ο Τσίπρας απέδειξε ότι είναι ένας ακόμη άφιλος πολιτικός. Σιγά μην άφηνε τους κολλητούς του για να κάνει υπουργό τον… μνημονιακό Κουβέλη.


Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O τελετουργικός εξευτελισμός των γραφικών φουκαράδων της ΔΗΜΑΡ

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Καταλαβαίνω πολύ καλά το σοκ ορισμένων από τη ΔΗΜΑΡ εξαιτίας της πόρτας που έφαγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ) και μπορώ να δικαιολογήσω τις δημόσιες αντιδράσεις τους, ακόμη και αν είναι απερίσκεπτες. Ομως, προς Θεού! Ας σταματήσουν να δηλώνουν εδώ κι εκεί πόσο ταπεινωμένοι, εξευτελισμένοι, μειωμένοι κ.λπ. ένιωσαν από τη συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ). Γιατί, αν νομίζουν ότι οι συνεχείς αναφορές στον διασυρμό τους πλήττει τον Τσίπρα, κάνουν μεγάλο λάθος! 

Στην πραγματικότητα, το αντίθετο συμβαίνει: ο κόσμος απολαμβάνει τον τελετουργικό εξευτελισμό της ΔΗΜΑΡ και πιστώνει την απόλαυση αυτή στον Τσίπρα και στους φίλους του.  

Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια για τον μπαρμπα-Φώτη και τους φουκαράδες του, διότι βρέθηκαν με τον μουτζούρη στα χέρια και δεν το κατάλαβαν. 

Να τους εξηγήσω, λοιπόν, τι εστί μουτζούρης, αφού είναι απαραίτητο:
Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης έδειχναν καθαρά ότι η πλειονότητα του κόσμου, σε ποσοστό που κυμαινόταν μεταξύ 60-70%, δεν ήθελε πρόωρες εκλογές. Από τη στιγμή όμως που οι εκλογές ήλθαν και το κακό μας βρήκε, το τι θέλαμε και τι όχι αμέσως πέρασαν στο παρελθόν. Το μόνο πια που εξακολουθεί να έχει κάποια σημασία για το μέλλον είναι να ξέρεις τουλάχιστον ποιος ευθύνεται για τη δοκιμασία του παρόντος. 

Γι’ αυτό, λέω: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Χρήσιμος Ηλίθιος" φωνάζει "Παρών!"

Toυ ΠΑΝΟΥ ΜΑΡΑΓΚΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο έρημος μπαρμπα-Φώτης και οι φουκαράδες του

Γραφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Νόμιζε ότι όλα τα είχε υπολογίσει πολύ ωραία ο μπαρμπα-Φώτης ο Κουβέλης ― καλή του ώρα όπου βρίσκεται, ο δόλιος, ο μαύρος, ο καψερός... 


Είχε όμως ξεχάσει εκείνο που δεν θα έπρεπε ποτέ –μα, ποτέ στη ζωή του– να έχει ξεχάσει: πώς φέρθηκε ο Αλέξης Τσίπρας στον Μέντορά του, τον αλησμόνητο κυρ Αλέκο Αλαβάνο, τον οποίο συνέθλιψε διά παντός, αφού βέβαια τον χρησιμοποίησε πρώτα για να βολευτεί ο ίδιος στον θώκο του αρχηγού.



Η πατροκτονία ήταν τότε απαραίτητη, για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα που αιωρείτο στο εσωτερικό του κόμματος: αν ο Τσίπρας είναι ανδρείκελο του Αλαβάνου ή κάτι περισσότερο. 


Τελικά, ήταν κάτι περισσότερο, όπως αποδείχθηκε. Οχι όμως ηγέτης με τέτοιο φυσικό κύρος και ισχύ ώστε να μπορεί να λύσει τις πολιτικές αντιφάσεις της συνύπαρξης Τσιπριστών/Νεοπασόκων με Λαφαζανιστές/Νεομπολσεβίκους.



Μία σχέση διαρκούς διαπραγμάτευσης με τους Λαφαζανιστές είναι αυτή που χειρίζεται ο Τσίπρας και, ακριβώς για τον λόγο αυτόν, του είναι χρήσιμο να ταπεινώσει τον μπαρμπα-Φώτη και τους φουκαράδες του.  


Ο δημόσιος, τελετουργικός εξευτελισμός της ΔΗΜΑΡ, καθώς τα στελέχη της αγωνιούν μπροστά στην κλειστή πόρτα του ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ), δείχνει τον Τσίπρα σαν ηγέτη, που όταν χρειάζεται μπορεί να γίνεται σκληρός. Συγχρόνως, με τη στάση αυτή καλύπτει το πραγματικό, το ουσιώδες ζήτημα με το οποίο θα έπρεπε να αναμετρηθεί η όποια ηγετική ικανότητα του Τσίπρα, δηλαδή την επικίνδυνη ισορροπία με την ακροαριστερή πτέρυγα του κόμματός του. Στα μάτια των εύπιστων τουλάχιστον (και από τοιούτους ποτέ δεν είχαμε έλλειψη στην ωραιότερη χώρα του κόσμου...), κάπως έτσι δείχνει το μαρτύριο του μπαρμπα- Φώτη και των φουκαράδων του, που εκτυλίσσεται στην κοινή θέα.



Αλλωστε, τι αξία έχουν πια ως προσωπικότητες ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και ό,τι απέμεινε από τη διάλυσή της προσκολλημένο γύρω από τα πατζάκια του; 


 Ο ίδιος (και ζητώ συγγνώμη από τον Καβάφη για την παράφραση...) «εξευτελίσθη πλήρως, μια πολιτική ροπή του λίαν σιχαμένη και περιφρονημένη (έμφυτη μολοντούτο) υπήρξεν η αιτία». Και, προφανώς, στον ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να κάνουν και χωρίς τις ψήφους μιας χούφτας ανθρώπων και του στενού οικογενειακού κύκλου του καθένα τους. 


Ως παράδειγμα προς αποφυγήν, ο μπαρμπα-Φώτης και οι φουκαράδες του είναι περισσότερο χρήσιμοι στον Τσίπρα, παρά ως συνεργάτες ή «σύντροφοι» όπως το λένε στο λανγκάζ το δικό τους. Στο τέλος, να μου το θυμηθείτε, η θανάτωσή τους (νοουμένη μεταφορικώς) θα είναι μια πράξη ελέους.
 

Αν στέκονται όσα υποστηρίζω παραπάνω, τότε οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει να ξέρει καλά τον Μακιαβέλι του. Οχι, προς Θεού, ότι έχει διαβάσει τον περίφημο «Ηγεμόνα»! (Μπορεί να τον θεωρώ επικίνδυνο πολιτικά τον Αλέξη, αλλά δεν τον έχω και για τέτοιο άνθρωπο ― που διαβάζει...). Φαίνεται όμως ότι κατά κάποιο τρόπο, ενστικτωδώς ίσως ή μέσα από την παρατήρηση και την πείρα, την ουσία του Μακιαβέλι την έχει συλλάβει...
 


Δίκην επικηδείου

 

Μέσα στη μίζερη αθλιότητα του τέλους της ΔΗΜΑΡ, ο βουλευτής, καθηγητής κ.λπ. Τζόνης Πανούσης, που δεν πρέπει να συγχέεται επ’ ουδενί με τον Τζίμη Πανούση, πρότεινε κάτι που μοιάζει να είναι η κατά το δυνατόν καλύτερη λύση, ώστε η ΔΗΜΑΡ να ξεψυχήσει με κάποια σχετική αξιοπρέπεια: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» τον πρώτο χρόνο χαίρονται

Απο το ANTINEWS

Οι εξελίξεις στην Κεντροαριστερά είναι ραγδαίες και πιθανότατα να είναι αυτές που θα καθορίσουν το πολιτικό σκηνικό μετά τις κάλπες. 


ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ θα κονταροχτυπηθούν για την πρώτη θέση κι αν κάποιοι πίστεψαν στην Κουμουνδούρου ότι θα κάνουν... περίπατο μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν. Γι' αυτό και οι διεργασίες στη ΔΗΜΑΡ, το κόμμα Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι μπορούν να φέρουν τα πάνω – κάτω.



Αυτό που έχει, πάντως, σημασία να τονιστεί αυτές τις ώρες είναι πώς οι λεγόμενοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» του πολιτικού συστήματος δύσκολα θα κελαηδήσουν πλέον.  

Φώτης Κουβέλης και Πάνος Καμμένος έκαναν... τη δουλειά τους οδηγώντας την Ελλάδα στο χάος και τώρα θα μετρήσουν τις τελευταίες τους ημέρες στον πολιτικό βίο της χώρας. Ήδη η ΔΗΜΑΡ διαλύεται και οι βουλευτές της αναζητούν πολιτική στέγη κάπου αλλού.



Καλά να πάθουν αφού ακολούθησαν μέχρι τέλους τον πρόεδρό τους κι έμειναν στην καλύβα του μπάρμπα Φώτη. Τη στιγμή που η χώρα τους χρειάζονταν αυτοί έκαναν ό,τι χειρότερο. Πίστεψαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα ανοίξει τις αγκάλες τους να τους δεχθεί.



Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της ΔΗΜΑΡ έγιναν πιόνι στα χέρια του ΣΥΡΙΖΑ και γι' αυτό βγάζουμε το καπέλο στον Τσίπρα. Τους πέταξε σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Ούτε κλητήρες στα γραφεία της Κουμουνδούρου δεν τους κάνει αλλά αφήνει το παράθυρο ανοικτό, αν θέλουν να βοηθήσουν τη μεγάλη αριστερή παράταξη... και πράσινα άλογα.



Σειρά παίρνουν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» των ΑΝΕΛ. Κι αυτοί πολύ σύντομα θα είναι παρελθόν και θα καθαριστεί από την κόπρο ο σταύλος της Δεξιάς.  


Το που θα πάνε και τι θα κάνουν είναι το λιγότερο που ενδιαφέρει. Στον κόσμο των ψεκασμένων δεν υπάρχει έλεος και λύπηση.



Θα έπρεπε να έχουν μάθει από άλλους «χρήσιμους ηλίθιους» του συστήματος:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

Aς μη μιλήσουμε άλλο για τη ΔΗΜΑΡ, έχουν ειπωθεί όλα. Η σταθερά αυτοκαταστροφική πορεία της την τελευταία διετία προδιέγραφε ένα άδοξο τέλος για το κόμμα που είχε γεννήσει ελπίδες σε πολλούς. 


Ας μιλήσουμε για το κυριότερο, που θα το βρούμε και μπροστά μας. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που έδωσε ένα απογοητευτικό δείγμα τόσο της πολιτικής εντιμότητάς του όσο και της κουλτούρας συνεργασιών που διαθέτει.


Θα ‘λεγε κανείς, παραφράζοντας παλαιότερη ατάκα στελέχους της ΔΗΜΑΡ, ότι αν δεν υπήρχε η ΔΗΜΑΡ ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να την εφεύρει. Η συμβολή της στη δημόσια ζωή ήταν ασύμμετρη εξ αρχής. Μικρό μέγεθος, μικρότερο ειδικό βάρος αλλά απρόσμενα μεγάλο εκτόπισμα. Προκάλεσε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ακύρωσε μόνη της την προοπτική ενότητας της κεντροαριστεράς, προσέφερε και αφαίρεσε άλλοθι από μία κυβέρνηση, θα μπορούσε να προσφέρει ακόμα ισχυρότερα άλλοθι σε μια άλλη, του ΣΥΡΙΖΑ, που ψάχνει κυβερνητικούς εταίρους με τα κιάλια. 


Και εκείνος, ενώ την είχε έτοιμη και διαθέσιμη, φρόντισε να την οδηγήσει στον αφανισμό διαπράττοντας ταυτοχρόνως και μια πολιτική ατιμία.


Δεν μου αρέσει να κάνω κατάχρηση χαρακτηρισμών για αυτό δεν θα μιλήσω για σταλινική νοοτροπία, αλλά αυτή η καλλιέργεια προσδοκιών για όσο χρόνο απαιτείτο μέχρι να καταψηφισθεί ο κ. Δήμας και η αποκάλυψη στη συνέχεια ενός αλαζονικού ηγεμονισμού με τον οποίο κονιορτοποίησε τον αφοπλισμένο συνομιλητή, αυτό θυμίζει. 


 Μόλις έληξε η χρησιμότητά τους, τούς ζήτησαν ταπεινωτική δήλωση μετανοίας και στη συνέχεια ολοκληρωτική αυτοακύρωση. Δεν ξέρω αν η συμπεριφορά αυτή απηχεί το προσωπικό αρχηγικό ταμπεραμέντο του Αλέξη Τσίπρα ή αποδεικνύει τη διαρκή παγίδευσή του από τους μαρξιστές του Αριστερού Ρεύματος, πάντως το συμπέρασμα δεν αλλάζει. Η πολιτική ανηθικότητα που επέδειξαν είναι δεδομένη.


Δεν είμαστε στα κλειστά δωμάτια να γνωρίζουμε τις ακριβείς συνομιλίες των δύο ηγεσιών, οπωσδήποτε όμως οι δημόσιες δηλώσεις του κ. Τσίπρα και κορυφαίων στελεχών του κόμματός του για τις προοπτικές συνεργασίας με τη ΔΗΜΑΡ, εφόσον δεν ψήφιζε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δεν αφήνουν περιθώρια παρεξηγήσεων:


Πρόκειται για ωμή εξαπάτηση από τον νεαρό, άφθαρτο αρχηγό που δείχνει να μαθαίνει γρήγορα τη βρώμικη πλευρά της πολιτικής. 


Η σημαντικότερη παρενέργεια του εμπαιγμού, όμως, είναι άλλη:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ενδείξεις και αποδείξεις συναλλαγής


Το σκηνικό που στήθηκε για να ακυρωθεί το ενδεχόμενο εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας άνοιξε λογαριασμούς οι οποίοι κάθε άλλο παρά κλείνουν τη Δευτέρα, αλλά θα ρίξουν πιο βαριά τη σκιά τους και στη διαδικασία που θα ακολουθήσει μέχρι την εκλογή Προέδρου.  

Γιατί μέχρι σήμερα υπήρξαν ενδείξεις συναλλαγής, ενώ μετά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από τη Βουλή που θα προκύψει από εκλογές θα υπάρχουν και οι αποδείξεις της όποιας συναλλαγής. 

Οι ενδείξεις προέκυψαν από τις φτηνιάρικες παραστάσεις ξεπεσμένων θεατρίνων και ψεκασμένων, που και μόνο η παρουσία τους στη Βουλή επιβεβαιώνει απλώς την παρακμή της χώρας.
 
Το να γυρίσουν μερικοί βουλευτές ανεξάρτητοι στο «γαλάζιο» μαντρί, ειδικά αυτήν την περίοδο, ή κάποιοι κεντροαριστεροί να στεγαστούν στο Ποτάμι, μάλλον δεν είναι και το πιο δελεαστικό «δωράκι» για να εκχωρήσουν την ψήφο τους. Αντιθέτως στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας ύστερα από εκλογές κάθε συναλλαγή θα αφήνει πίσω ίχνη και αποδείξεις. Η επαγγελματική ή η πολιτική αποκατάσταση των βουλευτών που συνέβαλαν στην πτώση της κυβέρνησης μεθαύριο δεν θα είναι πια ένδειξη, αλλά απόδειξη συναλλαγής. Η περίπτωση της ΔΗΜΑΡ και του πρόεδρου της είναι χαρακτηριστική.
 
Το καλοκαίρι ο κ. Κουβέλης παζάρευε με τη συγκυβέρνηση την εκλογή του στη θέση του Προέδρου, αλλά ατύχησε μια και τον άδειασαν οι ίδιοι οι βουλευτές του. Ετσι στράφηκε στο άλλο σενάριο, τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τραγικό ότι με όρους που κάθε άλλο παρά τιμούν το πολιτικό σύστημα και τους στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας, ο κ. Κουβέλης, αφού εκλιπαρούσε δημοσίως τον Αλ. Τσίπρα να συναντηθούν, έλαβε την απάντηση ότι συνάντηση θα υπάρξει μόνο μετά την τρίτη ψηφοφορία. Οταν δηλαδή ο κ. Κουβέλης αποδεδειγμένα θα έχει κάνει το «χρέος» του συμβάλλοντας στην ανατροπή της κυβέρνησης. Και θα περιμένει την επιβράβευσή του από τον Αλ. Τσίπρα...
 
Εάν τελικά οδηγηθούμε σε εκλογές και ο Φ. Κουβέλης είναι πρώτος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ(εξασφαλίζοντας ακόμη μία θητεία στη Βουλή, την οποία δεν του εξασφαλίζει η μη ανιχνευόμενη στις δημοσκοπήσεις ΔΗΜΑΡ) ή είναι υποψήφιος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θα έχουμε απλή ένδειξη ή μια τρανταχτή απόδειξη συναλλαγής;