ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το redirect στην εξουσία

Της ΛΟΥΚΡΗΤΙΑΣ

Στις 9 Ιουνίου 2014, είχαμε τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου μετά τον ανασχηματισμό. Πότε όμως ήταν η τελευταία φορά που συνεδρίασε; 

Σύμφωνα με το site της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης, πριν περίπου έναν χρόνο, την 1η Αυγούστου 2013. 

Για οποιαδήποτε άλλη χώρα, ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα θα είχε δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα διακυβέρνησης. 

Λογικό, καθώς καμιά χώρα δεν έχει αυτό που έχουμε εμείς: την εντολή Σαμαρά. 

Και μπορεί να υπάρχουν αμφιβολίες για το αν ο Λουδοβίκος ΙΔ' έχει πει όντως την περίφημη φράση «Το κράτος είμαι εγώ» («L'État, c'est moi»), αλλά εμείς πλέον είμαστε σίγουροι: Η κυβέρνηση είναι ο Σαμαράς. Με άλλα λόγια, ξεχάστε το government.gov.gr, όλα τα κλικς οδηγούν στο primeminister.gov.gr.

Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο αποφάσισαν το site της Κυβέρνησης να ανακατευθύνει στο site του Πρωθυπουργού; 

Aν δεν ισχύει το «η κυβέρνηση είναι ο Σαμαράς», τότε ίσως μια σύγκριση στο τι έφυγε και το τι έμεινε να βοηθήσει. Για παράδειγμα, στο τελευταίο capture του government.gov.gr που έχει κρατήσει το WayBackMachine, στις 27 Μαΐου 2014, υπάρχουν ενότητες για το Υπουργικό Συμβούλιο, το Νομοθετικό Έργο και τις Υπηρεσίες προς τον Πολίτη. Παρατηρώντας πως είχαν να ανανεωθούν από το 2012, υποθέτω πως το επόμενο λογικό βήμα που σκέφθηκε το αρμόδιο επιτελείο είναι η πλήρης κατάργησή τους ως ενότητες. 

Βέβαια, αν σκεφτεί κάποιος πως στο site της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης υπήρχαν ανανεώσεις τουλάχιστον μέχρι το 2013 για το Υπουργικό Συμβούλιο, είναι απορίας άξιο γιατί δεν μεταφέρονταν και στο site της Κυβέρνησης. 

Ψέματα. Δεν είναι απορίας άξιο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το σπαγγέτι του νεκρού

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Tης ΛΟΥΚΡΗΤΙΑΣ

Το ελληνικό κράτος σού δίνει πάντα αφορμές για να γελάσεις. Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση γελάει καλύτερα όποιος στο τέλος κλαίει λιγότερο. Και συνήθως το αλισβερίσι με το δημόσιο έχει χορηγό κάποια μεγάλη βιομηχανία χαρτομάντιλων. Αλλά δεν γίνεται να κρατηθείς. 

Όταν ακούς τον υπουργό Εργασίας να δηλώνει πως δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πόσα χρήματα χάνουν τα ταμεία από τις παράνομες συντάξεις, κάτι γαργαλάει τον λαιμό σου. Δεν είναι αναγούλα. Είναι αυτός ο καγχασμός που βγαίνει αβίαστα καθώς κοιτάς με μισό μάτι τον άγνωστο που περνάει από δίπλα σου. Εκείνη τη στιγμή μπορεί να αντικρίζεις έναν ζωντανό άνθρωπο με τσέπη νεκρού συνταξιούχου. Δεν θα το μάθεις ποτέ και πιθανώς κάποια μέρα κι αυτός να γίνει τσέπη σε κάποιον άλλον ζωντανό συμπολίτη μας. Φυσικά ο πεθαμένος έχει τις κατάλληλες άκρες χωρίς να το γνωρίζει. Ένας ή και περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι θα βάλουν στο χέρι τους το λάδι που προοριζόταν για το καντήλι στον τάφο.

Κι όμως εμείς δεν θα κλάψουμε τον μακαρίτη. Όχι. Θα γελάσουμε πάλι από την αφέλεια στελεχών μεγάλων ασφαλιστικών ταμείων που δήλωσαν πως δεν είχαν λάβει ενημέρωση για την υποχρέωση αποστολής των υποθέσεων με τις συντάξεις στον οικονομικό εισαγγελέα. 

Σ' αυτή τη χώρα, το αυτονόητο δεν επαναστατεί. Έχει παραδοθεί άνευ όρων. Αν ακόμη πολεμούσε θα μας ψιθύριζε πως αν ήταν αυτοματοποιημένη η ενημέρωση των επιμέρους φορέων όταν δηλώνεται στο ληξιαρχείο ο θάνατος κάποιου, τότε δεν θα νιώθαμε πως πρωταγωνιστούμε στην Έκτη Αίσθηση.