ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Για όλα «φταίει» το επώνυμο

Δεν πρέπει να υπάρχει πιο αισχρά σουρεάλ σκηνικό από αυτό του «είναι ντροπή και ντρέπομαι» να το παίζει θύμα. #ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/EE8y2D6Hp1

— ιξ του δε ζi (@iks_to_the_zi) April 22, 2026

Καραμανλής: Με πολεμάνε για το επίθετο. Δεν ξανακατεβαίνω υποψήφιος.
Στις επόμενες εκλογές: pic.twitter.com/uFRjMSS2Gx

— ΣυμπιεσΜαίρη η ΠαναγιωταRaR (@panagiotarar) April 22, 2026

 Tης ΝΙΚΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Εχει δίκιο ο κ. Καραμανλής. Τα βαριά επώνυμα είναι θέμα. 

Ο ίδιος το βλέπει σήμερα ως πρόβλημα. Οι υπόλοιποι όμως ξέρουμε πως, ειδικά σε μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, ένα ιστορικό επώνυμο συχνά αρκεί για να ανοίξει τον δρόμο ως την κορυφή. Τα παραδείγματα γύρω μας είναι πολλά.

Εχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί ότι βάλλεται εξαιτίας του επωνύμου του. Θα απαιτούσε όμως λίγο περισσότερο θάρρος να αναγνωρίσει και την άλλη όψη: ότι το ίδιο αυτό επώνυμο είναι που του εξασφάλισε μια θέση στη Βουλή. Και δεν είναι ο μόνος.

Πολλοί εισέρχονται στην πολιτική χωρίς ιδιαίτερο βιογραφικό ή εμφανείς ικανότητες, ως φυσική συνέχεια μιας οικογενειακής διαδρομής, με τον ίδιο τρόπο που άλλοι αναλαμβάνουν την οικογενειακή επιχείρηση. Ακόμη και η απλή συνεπωνυμία έχει αποδειχθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, αρκετή για εκλογική επιτυχία.

Δεν είναι τυχαίο ότι το φαινόμενο επιβιώνει διαχρονικά. Το ίδιο το εκλογικό σύστημα, σε συνδυασμό με τη σημασία της αναγνωρισιμότητας, ευνοεί πρόσωπα με ήδη εδραιωμένο όνομα.

Κι έπειτα, δεν πρόκειται για κάποια ελληνική ιδιαιτερότητα. Από τις ΗΠΑ μέχρι την Ινδία κι από τη Βρετανία ως την Αργεντινή και τον Καναδά, μπορεί κανείς να βρει πολλά παραδείγματα. Κένεντι, Γκάντι, Μίλιμπαντ, Κίρχνερ, Τρουντό είναι κάποιες ενδεικτικές περιπτώσεις. Πολιτικές δυναστείες διατηρούν επιρροή και παρουσία.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν το προβάδισμα υπάρχει. Αυτό δεν αμφισβητείται. 

Το θέμα είναι αν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο.

 Η ανατροφή σε ένα πολιτικό περιβάλλον μπορεί να καλλιεργήσει γνώση και ενδιαφέρον. Προσφέρει όμως και κάτι ακόμη: πρόσβαση, δικτύωση και συσσωρευμένο πολιτικό κεφάλαιο προς εξαργύρωση. Και σε μια χώρα όπου το ρουσφέτι εξακολουθεί να θεωρείται από ορισμένους μέρος των βουλευτικών καθηκόντων, αυτό το πλεονέκτημα γίνεται σχεδόν ανίκητο.

Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Υπάρχουν και εκείνοι που διακρίθηκαν λόγω επωνύμου, αλλά στη συνέχεια απέδειξαν στην πράξη την αξία τους. Το ερώτημα όμως παραμένει: σε ποιον βαθμό λειτουργεί η δημοκρατία με όρους κληρονομικότητας; 

Θα μπορούσε βέβαια να αντιτείνει κανείς ότι, τελικά, η κρίση ανήκει πάντα στους ψηφοφόρους. Οτι κανείς δεν εκλέγεται χωρίς λαϊκή εντολή.  

Αυτό είναι τυπικά σωστό. 

Στην πράξη όμως, όταν οι επιλογές επηρεάζονται τόσο έντονα από την αναγνωρισιμότητα και τη δικτύωση, η λαϊκή εντολή μπαίνει σε άλλο πλαίσιο.

Γιατί μπορεί το Σύνταγμά μας να διακηρύσσει την ισότητα, καταργώντας τίτλους ευγενείας ή διάκρισης, αλλά η πραγματικότητα δείχνει ότι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ιστορία μου, αμαρτία μου

ΟΠΕΚΕΠΕ φαγοπότι... pic.twitter.com/GUNhvvvpya

— Spirosthe1st (@spirosthe1st) May 25, 2025

 Της Νίκης Λυμπεράκη


Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι μια ιστορία αμαρτωλή που πάει πολύ πίσω. 

Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης άλλωστε, αν και κάπως «παρακατιανό» κατά την κατανομή χαρτοφυλακίων σε κάθε ανασχηματισμό, προσφέρεται για… ευφάνταστες πολιτικές. Το τρέχον σκάνδαλο με τις επιδοτήσεις, για παράδειγμα, εμένα με ταξίδεψε είκοσι χρόνια πίσω. Τότε που ο υπουργός είχε την έμπνευση να ιδρύσει δικό του τηλεοπτικό κανάλι. Ναι, ναι. Στη Λυκόβρυση.

Τις προάλλες, επιστήμονας με μακρά πορεία εκεί, μου περιέγραφε πώς μέσα σε λίγες μέρες βρέθηκαν να εγκαταλείπουν τα εργαστήριά τους για να στηθεί τηλεοπτικό πλατό! Ιστορία για γέλια, μέχρι να δει κανείς τα λεφτά που πετάχτηκαν για υποδομές κι εκείνα που καρπώθηκαν οι – όχι και τόσο σκληρά – εργαζόμενοι (ανάμεσά τους και αστέρες της δημοσιογραφίας) του βραχύβιου τηλεοπτικού πειράματος.  

Τι κοινό έχει εκείνη η ιστορία με το σημερινό σκάνδαλο;  

Μα φυσικά την πάγια, διακομματικά και διαχρονικά κυβερνητική προσέγγιση κατά την οποία «ο υπουργός δεν φέρει ευθύνη».

Ο Καραμανλής δεν φέρει ευθύνη που δεν πήρε επαρκή μέτρα για να αποτρέψει όσα επανειλημμένα τον προειδοποιούσαν ότι μπορεί να συμβούν με τα χάλια του σιδηροδρόμου. Δεν φταίει καν για την 717, κι ας τον χαρακτηρίζει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ηθικό αυτουργό της απιστίας για την οποία διώκονται 16 άτομα σε βαθμό κακουργήματος. Εδώ η κυβέρνηση έκρινε το 2023 ότι δεν χρειάζεται καν να ελεγχθεί.

Ετσι και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ.  

«Είναι ακροβασία» το να κατηγορούμε διατελέσαντες υπουργούς επειδή επί των ημερών τους κάποιοι υπηρεσιακοί δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, τόνισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Λες και είπε κανείς πως δήλωναν οι υπουργοί τα ανύπαρκτα βοσκοτόπια. Οι υπουργοί δέχονται κριτική όχι για τις πράξεις, αλλά για την απραξία τους σχετικά με την εξόφθαλμη ρεμούλα, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις από την Κομισιόν ήδη από το 2019. Ούτε ένας ούτε δύο. Βορίδης, Λιβανός, Γεωργαντάς, Αυγενάκης, Τσιάρας. 

Ουδείς ασχολήθηκε. Κι όταν πια, το 2023, ξεκουνήθηκε ο Οργανισμός και η διευθύντρια εσωτερικού ελέγχου ζήτησε εκτεταμένη έρευνα, αντί για απαντήσεις, πήρε… μετάθεση στο Πρωτόκολλο. Κοινώς, την έφαγε η μαρμάγκα. Ελλαδάρα.

Τώρα η κυβέρνηση επανέρχεται με πύρινα κηρύγματα για φως που θα χυθεί άπλετο και το μαχαίρι που θα φτάσει στο κόκαλο. Λες και τα τελευταία χρόνια κυβερνούσε κάποιος άλλος.

Και, τέλος πάντων, ας πάρουμε μια απόφαση. Διότι, αν δεχτούμε πως οι υπουργοί δεν φέρουν ευθύνη για τίποτε, αβίαστα προκύπτει το ερώτημα: «τότε τι τους θέλουμε;». 

Ας αναλάβουν να τρέχουν το κράτος γενικοί διευθυντές των υπουργείων. 

Και για να καλυφθεί το μόνο κενό που θα προκύψει από την έλλειψη των «ανεύθυνων» υπουργών, ας τους δοθεί και έξτρα αρμοδιότητα να...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο υπουργός μπερδεύτηκε

pic.twitter.com/KytgC0N30g

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) May 6, 2025

pic.twitter.com/TteRcURV4u

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) May 6, 2025

 Της ΝΙΚΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Η ευφάνταστη πρόταση του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών να τσοντάρει η κυβέρνηση, με τα λεφτά του φορολογούμενου εννοείται, το ταξί σε μεθυσμένους που δεν θέλουμε να πιάσουν τιμόνι στα χέρια τους τα Παρασκευοσαββατοκύριακα, έβαλε λίγο χρώμα στην γκρίζα επικαιρότητα της εβδομάδας που πέρασε.

Από την υπέροχη γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη με τον μπάρμαν να συμπληρώνει βεβαίωση μέθης με τα ποτά του πελάτη προκειμένου να βρει ταξί, ως τα άπειρα χαριτωμένα τιτιβίσματα στο Χ, αλλά και τη δυναμική επανεμφάνιση του Θύμιου Λυμπερόπουλου, οι πολίτες αντιμετώπισαν την ιδέα ακριβώς όπως της άρμοζε. Χωρίς δηλαδή να την πάρουν στα σοβαρά. Το ίδιο φάνηκε να πράττει, μετά το σούσουρο, και το Μέγαρο Μαξίμου, με τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης να εξηγεί πως το μέτρο που έπεσε στο τραπέζι δεν θα προχωρήσει.

Ως εδώ όλα καλά. Ούτε η πρώτη φορά είναι ούτε και η τελευταία – ελπίζουμε – που τέτοιου τύπου εμπνεύσεις θα ζωηρέψουν τον δημόσιο διάλογο. Να, τώρα μου ήρθε εκείνη η λαμπρή ιδέα του Νότη Μηταράκη για την έφιππη αστυνομία που επίσης, δυστυχώς, δεν προχώρησε. Ή η πρόταση Πλεύρη να περνάει αυτόφωρο όποιος λέει τη λέξη «μπάτσος».

Συγγνωστό είναι και το γεγονός πως παρά το απερίφραστο άδειασμα από τον κ. Μαρινάκη, ο υπουργός συνέχισε να υπερασπίζεται την ιδέα του.  

Γιατί όχι; 

Οι εντυπώσεις στην πολιτική είναι σημαντικό πράγμα κι ο ίδιος με τόσα ένσημα σε εταιρείες επικοινωνίας, το γνωρίζει καλά.

Εκείνο όμως που δεν μπορεί να περάσει ασχολίαστο είναι η επιλογή του κ. Κυρανάκη να μας μαλώσει: «Να πω σε αυτούς που γέλασαν και έχουν μια διάθεση να γελοιοποιήσουν το όλο ζήτημα, ότι ίσως το γέλιο να τους κοπεί αν κάνουν μια βόλτα στα Επείγοντα των εφημερευόντων νοσοκομείων». Λίγο τραβηγμένο.

Ξέρει καλά ο υπουργός πως κανείς δεν γέλασε με τα τροχαία. Και ούτε βέβαια χρειάζεται να κάνουμε οι πολίτες αυτοψία στα νοσοκομεία για να μάθουμε την κατάσταση. Σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει χάσει φίλο ή συγγενή σε τροχαίο κι αυτό ακριβώς κανονικά θα έπρεπε να αποτρέπει οποιονδήποτε από τους συναρμόδιους υπουργούς από το να μας κουνάει το δάχτυλο.

Οπότε, όχι. Δεν γελάμε με το εθνικό μας δράμα. Με την ιδέα του γελάμε.

Από την άλλη βέβαια, έχει κι ένα δίκιο να μας επιπλήττει: Σε μια πιο συγκροτημένη χώρα, είναι αλήθεια πως δεν θα γελούσε κανείς. Οχι όμως σκεπτόμενος την κατάσταση στα Επείγοντα των νοσοκομείων, αλλά περισσότερο αναλογιζόμενος ποιο είναι κάποιες φορές το επίπεδο όσων διαχειρίζονται εξουσία, καθορίζοντας τις ζωές μας.

Και με αυτή τη λογική...

 

ΠΑΣΧΑ: Τα Easter blues και το νόημα των ημερών

Της Νίκης Λυμπεράκη


Τόσο μελάνι, τόσες αναλύσεις για την κατάθλιψη των Χριστουγέννων και για τα υπαρξιακά του Πάσχα, σιωπή.  

 

Υπάρχει δηλαδή άνθρωπος που τέτοιες μέρες δεν σκέφτεται το παρελθόν;  

 

Δεν φέρνει στον νου με ζεστασιά αλλά και θλίψη για την απώλεια, τα ροζιασμένα χέρια της γιαγιάς του;

 

 Τη χαρά της λαμπάδας; Τα καινούργια παπούτσια της νονάς; Εκείνους που έφυγαν; Το χωριό που είναι πια χωριό πεθαμένων και όπου να ‘ναι θα σβήσει από τον χάρτη;

Κοιτώ τον γιο μου που κοντεύει τεσσάρων ετών και αναρωτιέμαι σε ποιον βαθμό έχει συνειδητοποιήσει τη θνητότητά μας. Τι κρίμα να μη θυμόμαστε πώς ήταν η ζωή για αυτό το λίγο που πορευτήκαμε χωρίς να γνωρίζουμε την έννοια της φθοράς και του θανάτου, το αναπόδραστο τέλος μας.

Το Πάσχα είναι, νομίζω, που φέρνει πάντα στο προσκήνιο το ζήτημα του θανάτου. Οσοι θρησκεύουν βέβαια θα σπεύσουν ίσως να σημειώσουν πως, κατ’ ακριβολογία, το Πάσχα φωτίζει τον θρίαμβο της ζωής επί του θανάτου και μάλιστα με όπλο τον ίδιο τον θάνατο. Θανάτω θάνατον πατήσας… Τους ζηλεύω.

Κι έπειτα δεν είναι μόνο το νόημα αυτών των ημερών. Είναι και το ύφος τους. Σε πλήρη αντίθεση με τα πολύχρωμα, φωτεινά, αισιόδοξα Χριστούγεννα με τα παιχνίδια, τις χαρές και τις βασιλόπιτες, το Πάσχα, φασαριόζικο, μεγαλοπρεπές, κατανυκτικό και πένθιμο, μας βαραίνει ακόμη παραπάνω.

Από την αφετηρία, με τα υπερφορτωμένα αυτοκίνητα και τα παιδιά που κάθε τόσο, ανυπόμονα ρωτούν αν «φτάσαμε»… Από τις ουρές και τον εκνευρισμό στα λιμάνια και στα διόδια… Ως την τελετουργία της Μεγάλης Εβδομάδας.

Φαναράκια, κόκκινα αβγά, καθηλωτικά εγκώμια κι ύστερα η κορύφωση του Θείου Δράματος και η… βαρβαρότητα της σούβλας. Βαρβαρότητα, ναι. Οχι από πολιτική ορθότητα ή ελιτισμό. Απλή παρατήρηση. Μπορεί βέβαια να φταίει και η εμπειρία του χωριού που δεν χαρίζεται. Στο χωριό η επίσκεψη στον χασάπη αντικαθίσταται πολλές φορές από τη μαρτυρία της σφαγής. Ή τουλάχιστον αυτό συνέβαινε τη δεκαετία του ’80 στην ελληνική επαρχία.

Στον νου μου έχω μια σκηνή που όσο κι αν προσπαθώ να τη σβήσω, επιμένει κάπου τριάντα πέντε χρόνια τώρα.

Φέρνει μαζί της αυτή την τόσο χαρακτηριστική μυρωδιά της άνοιξης, το φως μια λαμπερής πασχαλιάτικης μέρας, αλλά κι...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΑΔΙΚΟ: Κουρελούδες, μαρκαδόροι και μπουχάρες

Ο Άδωνις υπέρ της αγοράς των χαλιών με τιμή 18.000€.Σιγουρεύτηκα ότι δεν κατάλαβαν τίποτα απ τις εκλογές.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) September 18, 2024

Δεν πιστεύω ότι ο υπουργός ήθελε να τονιστεί η λέξη έτσι. Ο κορεκτορας όμως σα να θέλει να πει κάτι…🤔🤔 pic.twitter.com/M4tQo76wFd

— Vasilis Tsiartas (@VasilisTsiartas) September 18, 2024

 

Tης Νίκης Λυμπεράκη

Nα κοιτάμε τη «μεγάλη εικόνα», δηλαδή το ρεκόρ στον τουρισμό και φέτος, μας παρότρυνε προ ημερών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κληθείς να σχολιάσει τις μπουχάρες της κυρίας Κεφαλογιάννη.

Θα μας βοηθούσε πάντως να μας εξηγήσει και το πώς ακριβώς συνδέονται τα έσοδα από τον τουρισμό με το τραπεζάκι αξίας τριών χιλιάδων ευρώ ή τα περσικά χαλιά των 18 χιλιάδων που θα κοσμούν το γραφείο και την αίθουσα αναμονής της υπουργού.

Δηλαδή, αν κρατούσε το χαλί του προηγούμενου, ή αν το τραπεζάκι έκανε 200 ευρώ, θα έρχονταν λιγότεροι τουρίστες στη Σαντορίνη φέτος;

Οχι, γιατί, αν τεκμηριώνεται πραγματικά κάποια σχέση μεταξύ των δύο, κάποια συνάρτηση δηλαδή των εξόδων για την προμήθεια «ειδών για την αναβάθμιση των χώρων υποδοχής επισκεπτών» (όπως εύσχημα και κάπως κωμικά επιχείρησε να θέσει το ζήτημα το γραφείο Τύπου της υπουργού) με το ύψος της συνεισφοράς του τουρισμού στο ΑΕΠ μας, ε τότε κακώς δόθηκαν μόνο 80 χιλιάδες για τον καλλωπισμό του γραφείου. Αξιζε τον κόπο να επενδύσουμε πολύ περισσότερα.

Αν πάλι δεχθούμε το επιχείρημα ότι το συγκεκριμένο υπουργείο υποδέχεται ξένους και οφείλει να είναι η βιτρίνα της χώρας, τότε υπάρχουν εναλλακτικές που και πιο φθηνά θα μας έρχονταν και πιο αντιπροσωπευτικές του τουριστικού μας προϊόντος θα ήταν.

Διότι με αυτή τη λογική, το περσικό χαλί θα ταίριαζε στο γραφείο του υπουργού Τουρισμού όχι της Ελλάδας αλλά του Ιράν. Εμείς θα μπορούσαμε κάλλιστα να κάνουμε τη δουλειά μας και με μια ωραία μεγάλη προσεγμένη κουρελού, σήμα κατατεθέν της λαογραφίας μας.

Τέλος πάντων, αντιστέκομαι στον πειρασμό να επιμείνω στο θέμα, γιατί με προβλημάτισε με την παρέμβασή του ο υπουργός Υγείας που έγραψε στο Χ πως η ενασχόληση με αυτό συνιστά «κατινιά» και, μία στο εκατομμύριο να έχει δίκιο, δεν θέλω να το ρισκάρω.

Αν δεν μεσολαβούσε το θέμα με τα χαλιά που είχε την πλάκα του, θα μοιραζόμουν σήμερα εδώ τη μαρτυρία φίλης από δημόσιο νηπιαγωγείο στα Βριλήσσια: Φιλότιμες νηπιαγωγοί, που αγαπούν τη δουλειά τους, αλλά δεν μπορούν να την κάνουν όπως θέλουν. Κι αυτό γιατί ξεκινούν τη σχολική χρονιά χωρίς ούτε τα στοιχειώδη. Οχι μαρκαδόρος και κηρομπογιά, ούτε κόλλες Α4 δεν υπάρχουν για ζωγραφική.

Οπότε, έγινε ό,τι γίνεται συχνά σε αυτή τη χώρα: κλήθηκαν οι πολίτες να βάλουν πλάτη και όπως ο ασθενής αγοράζει χαρτί υγείας για το νοσοκομείο, έτσι ο γονιός θα αγοράσει χαρτί ζωγραφικής για το νηπιαγωγείο.

Συνδέονται οι μπουχάρες με τους μαρκαδόρους;

Οχι, σε καμία περίπτωση. Απλά, ίσως και να είναι οι δύο όψεις της διαχείρισης του δημόσιου χρήματος στη χώρα.

Απ’ τη μια…

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κάτω τα χέρια απ’ τις διακοπές μας

Μαγιόρκα: Ντόπιοι διώχνουν τουρίστες από τις παραλίες (βίντεο) https://t.co/ASpe067Ivy #ant1news #Majorca #τουρισμός pic.twitter.com/iVkbfhUKG1

— Ant1news.gr (@AntennaNews) June 18, 2024

 Της Νίκης Λυμπεράκη

Kαμιά φορά ακούς τα πιο εξωφρενικά πράγματα να λέγονται με τόση φυσικότητα που απορείς μήπως δεν μοιραζόμαστε όλοι τα ίδια «αυτονόητα».

Για κάποιους στον δημόσιο διάλογο, για παράδειγμα, είναι αυτονόητο να μην μπορούν οι Ελληνες να πηγαίνουν διακοπές σε συγκεκριμένα μέρη. Σε μέρη όπου μέχρι πριν από όχι και τόσο πολλά χρόνια υπήρχε χώρος και για τον κροίσο και για τον μέσο πολίτη.

Πέραν του πόσο εξωφρενικό είναι να λέμε πως ένα κομμάτι της πατρίδας μας απευθύνεται μόνο σε πλούσιους μουσαφίρηδες που έρχονται να μας τα ακουμπήσουν, το άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι πως χρόνο με τον χρόνο αυτό το κομμάτι της Ελλάδας όλο και μεγαλώνει. Παλιά ήταν η Μύκονος και η Σαντορίνη. Τώρα είναι σχεδόν όλες οι Κυκλάδες και όχι μόνο. Κι έπειτα είναι και η Αθήνα. Εδώ, που για να βρεις σπίτι πρέπει να έχεις τον Θεό μπάρμπα.

Πού σταματάει αυτό;

Οι περισσότεροι σε αυτή τη χώρα όταν δούμε τουρίστα ασυναίσθητα χαμογελάμε. Είναι ένας συνδυασμός της κληρονομιάς του Ξένιου Δία που μας νοιάζει να διατηρούμε με τη συγκίνηση ή και την αίσθηση ευθύνης που γεννά η σκέψη πως κάθε φορά που συναντιούνται τα βλέμματά μας με κάποιον επισκέπτη είμαστε εμείς οι πρεσβευτές της χώρας.

Πόσο απέχουμε όμως από την… άλλη πλευρά;

Στη Βαρκελώνη χιλιάδες άνθρωποι την έπεσαν στους τουρίστες. Προ μηνών τα ίδια έγιναν στα Κανάρια Νησιά και στη Μαγιόρκα.

Οχι. Οι άνθρωποι δεν έγιναν ξαφνικά αφιλόξενοι αγροίκοι. Απλώς η ζωή τους έγινε αβίωτη. Ολα είναι πανάκριβα και τα σπίτια είναι για τους τουρίστες.

Σας θυμίζει κάτι;

Πόσο απέχουμε κι εμείς από το να βγούμε στον δρόμο;

Τα ακτοπλοϊκά έχουν εκτοξευθεί στον Θεό και δεν μιλάει κανείς. Τα ξενοδοχεία είναι πανάκριβα. (Αν τα κλείσεις από την Ελλάδα, γιατί απ’ έξω είναι 30% φθηνότερα, μου έλεγε τις προάλλες μεγαλοπαράγοντας του τουρισμού.) Στις Κυκλάδες το νερό δεν φτάνει ούτε για ζήτω. Τα σκουπίδια του καλοκαιριού δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε.

Μπορούμε χωρίς τουρισμό;

Οχι. Ούτε μπορούμε, ούτε θέλουμε.

Η προτίμηση των τουριστών είναι πολύ περισσότερα από θεμέλιο της οικονομίας. Είναι πηγή εθνικής υπερηφάνειας. Οσο ταυτοτική είναι όμως για την Ελλάδα η τουριστική ελκυστικότητα, άλλο τόσο ταυτοτικό είναι για κάθε Ελληνα και το δικαίωμα στις διακοπές.

 

Αν χάσουμε αυτό που έχουμε μάθει να περιμένουμε όλον τον χρόνο, αυτή την τελευταία σταθερά μας, την πρόσβαση δηλαδή και την απόλαυση της ομορφιάς του τόπου μας, ας μην έχει κανείς αμφιβολία. Η ώρα που…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πάθη, λάθη και αδυναμίες

Tης Νίκης Λυμπεράκη

Kαλές οι πολιτικές, αλλά τα πρόσωπα είναι που γράφουν ιστορία, είπε προ ημερών στο ραδιόφωνο καλεσμένος πολιτικός αναλυτής. Δίκιο είχε. Εκείνος βέβαια μιλούσε για το ΠαΣοΚ, όπου μπορούμε να συμφωνήσουμε πως, προσώρας τουλάχιστον, η κουβέντα και τα (πολλά) πρόσωπα δεν έχουν αφήσει πολλά περιθώρια να σταθούμε στις… ιστορικές προοπτικές του εγχειρήματος.

Πάντως, είναι ακριβές πως τις κρίσιμες στιγμές τα πρόσωπα κρίνουν τα πάντα.

Η εβδομάδα που πέρασε μας το θύμισε αυτό με πολλές αφορμές. Εντός και εκτός.

Επέτειος του δημοψηφίσματος. Εκείνων των ημερών που, αν δεν ήταν τόσο οριακές, θα έμεναν στην ιστορία ως φαρσοκωμωδία. Εκείνο το ασύλληπτο ερώτημα, αν εγκρίνουμε το… preliminary debt sustainability analysis. Ούτε οι Monty Python. Να λοιπόν ένα πρόσωπο: ο Αλέξης Τσίπρας.

Αλλο πρόσωπο, ο Κώστας Καραμανλής. Ο πρώην πρωθυπουργός που παρά το γεγονός ότι κουβαλά στις πλάτες του την καταστροφή της χώρας και τη δραματική φτωχοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων, εμφανίστηκε πάλι ως Νέστωρ. Είπε πολλά. Κανείς βέβαια δεν εξεπλάγη που ούτε αυτή τη φορά βρήκε έστω μισή λέξη να πει για όσα δεινά έφερε στον τόπο. Μπορεί να τα πει όλα μαζεμένα στον καναπέ του Προεδρικού, όπου κάποιοι φαντασιώνονται ότι θα τον δουν. Δεν ξέρεις ποτέ. Στην Ελλάδα όλα γίνονται.

Επειτα, ο Αντώνης Σαμαράς με τις γνωστές απόψεις του. Ο άνθρωπος που, έστω στο και πέντε, εγκατέλειψε τα εγκληματικά Ζάππεια και πράγματι έβαλε πλάτη για να σωθεί ό,τι σώζεται. Ταυτόχρονα όμως κι εκείνος που έχει διαχρονικά δείξει πως οι αντοχές του απέναντι στην ισοπεδωτική δύναμη της πικρίας είναι μειωμένες. Η ομιλία του στο Πολεμικό Μουσείο ήταν μια τέτοια στιγμή. Οπως άλλωστε και τα άδεια σκαλιά στο Μαξίμου το 2015. (Εδώ κοτζάμ Ομπάμα, υποδέχθηκε τον Τραμπ… τι να λέμε τώρα.)

Και τέλος, ο Μπάιντεν, που όπως λέει, επιμένει να μείνει στην κούρσα ως το τέλος. Κι αν το εννοεί, θα πάρει μαζί του όχι μόνο τη χώρα του αλλά ως έναν βαθμό και αυτό που λέμε «free world».

Η Ιστορία γράφεται από τα πρόσωπα. Αλλες φορές με τα χαρίσματα και τις αρετές τους, κι άλλες με τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες τους.

Από την άλλη βέβαια…

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Συντρόφισσες και σύντροφοι…

  

Της ΝΙΚΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Είναι άραγε τα πρόσωπα που ευθύνονται για την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να βρει βηματισμό και κυβερνητική προοπτική;

Είναι που λείπει ένας «χαρισματικός» ηγέτης;

Μα ακόμη και στα χρόνια των καφενείων και των πολυπληθών συγκεντρώσεων, τότε που η χώρα θαβόταν ακόμη κάτω από χιλιάδες μπλε και πράσινα σημαιάκια, οι Ελληνες επέλεξαν για πρωθυπουργό έναν άνθρωπο που ούτε για τη γοητεία του έμεινε στην ιστορία, ούτε για το χαμόγελο ή τη ρητορική του δεινότητα.

Για να δανειστώ την πρόσφατη δήλωση του Αλέκου Παπαδόπουλου, δεν θα αυξηθούν τα ποσοστά μόνο με την αλλαγή προσώπου. Αν ήταν έτσι, θα βρίσκαμε έναν όμορφο κι επικοινωνιακό και ο χώρος θα εκτοξευόταν στη στρατόσφαιρα. Ευτυχώς, δεν πάει έτσι.

Το ερώτημα που αποφεύγει επιμελώς να απαντήσει «ο χώρος» (η Αριστερά, η Κεντροαριστερά, οι προοδευτικές δυνάμεις, η Σοσιαλδημοκρατία, όποια ταμπέλα προτιμάτε) είναι γιατί υπό τέτοιες συνθήκες ανισότητας και ακρίβειας δεν ψηφίζεται από τους πολίτες.

Ενας στους τέσσερις στην Ελλάδα είναι στο φάσμα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Τι στο καλό; Τι ψηφίζουν αυτοί οι άνθρωποι;

Κανείς στην Κεντροαριστερά δεν απορεί πώς γίνεται με τόσο δύσκολες συνθήκες για τόσους ανθρώπους, να μην αποτελούν αυτά τα κόμματα την πρώτη επιλογή ή έστω, βρε αδελφέ, το τελευταίο πολιτικό αποκούμπι τους;

Υπάρχει απάντηση.

Κατηγορούμε πολλές φορές το ΚΚΕ ότι δεν εξελίσσεται. Ας δούμε όμως πόσες αντιστάσεις προβάλλει και η Κεντροαριστερά.

Πότε παρήγαγε ρεαλιστική πολιτική σε θέματα-ταμπού όπως το Μεταναστευτικό και η ασφάλεια;

Πότε τόλμησε να αρθρώσει πειστικό και τεκμηριωμένο λόγο για τα ζητούμενα της οικονομίας, των επενδύσεων ή της συμμετοχής των ιδιωτών και των εργαζομένων στην αλυσίδα παραγωγής πλούτου;

Να μιλάς για δικαιώματα και επιδόματα είναι το εύκολο και δεν αρκεί. Ασε που και σε αυτά έχει από καιρό τώρα κάνει επιτυχώς ρεσάλτο ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τα pass και τον γάμο.

Ούτε οι δήθεν «θυμωμένοι» φταίνε μόνο ούτε οι δήθεν «χαρισματικοί» αρκούν. Αν η Αριστερά δεν κοιτάξει κατάματα τον ελέφαντα στο δωμάτιο, δεν θα βγει σε ξέφωτο.  Κι εκείνοι που κάποιες φορές το επιχείρησαν, με μεσοβέζικες δηλώσεις και πρωτοβουλίες που έμειναν μετέωρες, θόλωσαν πρώτοι οι ίδιοι το αφήγημά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ιστορία του ΠαΣοΚ με τα ΑΕΙ.

 

Τώρα συζητάμε τη συνεργασία. Ας απαντήσει κάποιος πώς ακριβώς θα πορευτεί ο νέος φορέας – π.χ. ΣΥΡΙΖΑ / ΠαΣοΚ / Νέα Αριστερά – όταν…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Οι «γονείς» του αδιανόητου

 

Tης Νίκης Λυμπεράκη

«Tα πανεπιστήμιά μας δεν έχουν σχέδια εκκένωσης και πυρασφάλειας». Αυτή τη φράση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, από τη συνέντευξή του στο MEGA, δεν μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου τις τελευταίες ημέρες.

Οι συνειρμοί με τα Τέμπη γεννώνται αβίαστα.

Πόσες τραγωδίες κυοφορούνται στη χώρα;

Κι όταν τελικά συμβαίνουν, ποιος λογοδοτεί;

Να «διακρίνει το πολιτικό σύστημα μια συλλογική αποτυχία» κάλεσε στο μήνυμά του για τη μαύρη επέτειο ο Πρωθυπουργός.

Δεν έχει άδικο. Κανείς και πριν από τη σημερινή κυβέρνηση δεν φρόντισε να είναι ασφαλή τα τρένα.

Να βάλουμε όμως δύο αστερίσκους:

Πρώτον, οι συλλογικές αποτυχίες είναι βολικές. Γιατί, ενώ σε άλλες χώρες «αποτύχαμε όλοι» σημαίνει φταίμε όλοι, ο καθένας εις ολόκληρον, στην Ελλάδα όταν «φταίμε όλοι» δεν φταίει κανείς.

Δεύτερον, η στάση της Νέας Δημοκρατίας καθόλου δεν παραπέμπει σε ανθρώπους που αισθάνονται πως φταίνε και «σκύβουν το κεφάλι μπροστά στους 57 αθώους νεκρούς», όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης. Κι αυτό προκύπτει και από το ύφος και από τη δυσανεξία στην κριτική και (κυρίως) από την απροθυμία τους να επιτρέψουν τη σε βάθος διερεύνηση της υπόθεσης στη Βουλή.

Τα Τέμπη που πέρυσι μας πάγωσαν, εφέτος μας εξοργίζουν. Για τις απαντήσεις που δεν δίνονται, για τη δήθεν συγκίνηση εκείνων που πριν από έναν χρόνο μιλούσαν στα μέσα με σκονάκι που τους προέτρεπε να δηλώσουν συντετριμμένοι για να αποφύγουν τις δύσκολες ερωτήσεις (Κ. Καραμανλής, παράδοση υπουργείου Μεταφορών, Μάρτιος 2023) και για πόσα άλλα…

«Το παρελθόν παράγει το αδιανόητο στο παρόν» είπε ο Πρωθυπουργός.

Ετσι είναι. Μόνο που, κυβερνώντας τόσα χρόνια, είναι κι ο ίδιος μέρος αυτού του παρελθόντος. Αυτό το «αδιανόητο» συνεπώς, είναι και δικό του παιδί.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Τα τρένα όργωναν τυφλά τη χώρα και ο Καραμανλής παραμονές του δυστυχήματος ανέβαζε μονόπρακτο στη Βουλή ως τάχα βαθύτατα προσβεβλημένος που κάποιος τόλμησε να ρωτήσει αν είναι ασφαλής ο σιδηρόδρομος.

Μετά, ο Αδωνις Γεωργιάδης δήλωνε πως δεν είναι δυνατόν ο υπουργός να παραδεχόταν ότι υπάρχει θέμα, γιατί τότε κανείς δεν θα έμπαινε στο τρένο. Μα, αυτό ακριβώς δεν είναι που ευχόμαστε όλοι να είχε συμβεί;

Κάποια εγκλήματα, ξέρετε, τελούνται και διά παραλείψεως. Απ’ όσα δεν κάνουμε ή δεν λέμε, ενώ υποχρεούμαστε.

Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν υπογράψει το λεγόμενο ψήφισμα Καρυστιανού που μόνο συμβολική αξία έχει. (Κι ας κρατήσουμε μια σημείωση για το άρθρο 86 στην επόμενη Αναθεώρηση.) Στη Βρετανία, με 100 χιλιάδες υπογραφές, κάθε ψήφισμα συζητείται στη Βουλή.

Για την ιστορία, το Σύνταγμά μας προβλέπει…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Εξεταστική παρωδία

Ακούστε τον τσογλανο τον Καραμανλή με τι θράσος απαντά κ τον Μαρκόπουλο να λέει "κόφτο" σε αυτόν που κάνει ερωτήσεις.

Αυτό το πράγμα δεν είναι εξεταστική. Είναι η ντροπή της Βουλής. https://t.co/IZKpXVUYs5

— Αναχωρητής ΨΟΦΟΣ 🇬🇷 🇪🇺India 🇮🇳 - Free Tibet (@MakeMyDayPunk_) February 15, 2024

Tης ΝΙΚΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Oυδείς εξεπλάγη με την πορεία της Εξεταστικής για τα Τέμπη. Απλώς, κάποιοι ρομαντικοί ήλπιζαν πως αυτή τη φορά, με 57 νεκρούς, ίσως τα πράγματα να κινούνταν κάπως πιο κοντά στο ύψος των περιστάσεων.

Αντιθέτως, δεν τηρήθηκαν ούτε τα προσχήματα.

Οι ισχυρισμοί των βουλευτών της γαλάζιας πλειοψηφίας δεν αντέχουν όχι στην κριτική, μα ούτε και στην κοινή λογική. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι κρίθηκε σημαντικότερο να καταθέσει ο Τ. Μαντέλης που ήταν υπουργός πριν από 27 χρόνια, παρά ο Γενηδούνιας των μηχανοδηγών που έστελνε βροχή τα εξώδικα προειδοποιώντας για τα θέματα ασφαλείας του σιδηροδρόμου.

Ακούστηκαν φαιδρά επιχειρήματα: Να μη μιλήσει ο ένας γιατί είναι ΣΥΡΙΖΑ, να μη μιλήσει ο άλλος γιατί βγαίνει στις τηλεοράσεις, να μη μιλήσει ο τρίτος γιατί θα έρθει να υπερασπιστεί την εταιρεία του, να μην έρθουν άλλοι εμπειρογνώμονες γιατί πόσοι θα καταθέσουν πια;

Δεν είναι βέβαια μόνο εκείνοι που κόπηκαν.

Είναι και κάποιοι από εκείνους που ακούστηκαν.

Ο κ. Καραμανλής για παράδειγμα, που προσήλθε με υψωμένο το δάχτυλο και με τη σιγουριά ανθρώπου που αισθάνεται στο απυρόβλητο (γιατί είναι στο απυρόβλητο). Ο πρώην υπουργός έπαιξε με τις λέξεις, τη νοημοσύνη και τα νεύρα μας, υποστηρίζοντας – μεταξύ άλλων – πως ένα εξώδικο που λέει πως υπάρχει θέμα ασφάλειας του σιδηροδρόμου δεν λέει πως ο σιδηρόδρομος δεν είναι ασφαλής ή πως και τα συστήματα ασφαλείας να είχαμε, πάλι άνθρωποι θα τα λειτουργούσαν.

Η αναπληρώτρια διοικήτρια της ΕΑΔ που «δεν θυμόταν» και θα απαντούσε στα ερωτήματα την επομένη εγγράφως.

Ο κ. Αγοραστός που, όπως καταγγέλλεται, εκλήθη πολύ αργά ώστε να έχει προηγηθεί η σε βάρος του ποινική δίωξη και να δικαιούται ως εκ τούτου να σιωπήσει.

Ούτε ο άλλοτε διευθύνων σύμβουλος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ Φ. Τσαλίδης δεν επέτρεψαν να καταθέσει κι ας έγινε γνωστή εμπιστευτική επιστολή του που κοινοποιήθηκε στον Κ. Καραμανλή προειδοποιώντας για τον «κίνδυνο συμβάντος μέγιστης σοβαρότητας».

Πολλά τα ονόματα, τα ακούτε τις τελευταίες ημέρες. Η αυλαία αυτής της παρωδίας πέφτει χωρίς καν να έχει διαβιβαστεί η δικογραφία από την Εισαγγελία της Λάρισας.

Εκπληκτη άκουγα τον βουλευτή Φωτήλα να λέει πως είναι καλύτερα έτσι για να προστατευθεί η μυστικότητα της διαδικασίας. Μα τότε γιατί η Εξεταστική ζήτησε τον φάκελο;

Αστειότητες για ένα τόσο τραγικό ζήτημα.

Κρίμα και για τους συγγενείς που περίμεναν, κρίμα όμως και για τη χώρα.

Γιατί …

 

ΠΑΣΧΑ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Υπαρξιακές αναζητήσεις

 

Της Νίκης Λυμπεράκη

Δεν υπάρχει, νομίζω, άνθρωπος που τη Μεγάλη Εβδομάδα δεν αναμετράται με τη θνητότητά του. 

Το Θείο Δράμα και η κορύφωσή του τις ημέρες αυτές μάς φέρνουν αναπόφευκτα αντιμέτωπους με τη μόνη βεβαιότητα που μας συντροφεύει από την ώρα που αρχίζουμε να συναισθανόμαστε την ύπαρξή μας: Ολοι θα πεθάνουμε μια μέρα.

Εντάξει. Μπορεί οι παράμετροι να αλλάζουν ή και να αλλάξουν τεκτονικά τις επόμενες δεκαετίες – κάτι τα τσιπάκια τύπου Black Mirror που υπόσχεται ο Ελον Μασκ, κάτι οι επιστημονικές έρευνες για την αιώνια νεότητα και την αθανασία του είδους μας… Ως τότε όμως το δέος του θανάτου, όπως έχουμε μάθει να τον παρακολουθούμε, αλλά και να τον βιώνουμε και να τον τραγουδάμε ακόμα, ειδικά εμείς οι εκδηλωτικοί του ευρωπαϊκού Νότου, παραμένει καθηλωτικό.

Πρόσφατα, η «Washington Post» δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα έρευνα για την αλλαγή στάσης των Αμερικανών έναντι του θανάτου. Για πρώτη φορά, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της CANA (Cremation Association of North America), το 2020 οι αποτεφρώσεις ήταν περισσότερες από τις ταφές. Μου έκανε εντύπωση το στατιστικό. Το 56% όσων πέθαναν εκείνη τη χρονιά, την πρώτη της πανδημίας, αποτεφρώθηκαν έναντι ποσοστού 27% πριν από 20 χρόνια. Ως το 2040 εκτιμάται πως το ποσοστό θα φτάσει το 80%.

Οι ερμηνείες πολλές: Διευθυντές γραφείων τελετών, ιστορικοί, ακόμη και ποιητές προσπάθησαν να «διαβάσουν» το φαινόμενο. 

Είναι, είπαν αρκετοί, η ανάγκη μας να αποφύγουμε όλο αυτό το ψυχοφθόρο τελετουργικό.  

Είναι, είπαν άλλοι, πορεία παράλληλη με την απομάκρυνση από τη λογική τού ανήκειν σε μια θρησκευτική κοινότητα. 

Είναι τελικά η ανάγκη μας να «ξεμπερδεύουμε» με το άψυχο σώμα, τον αδιάψευστο μάρτυρα του θανάτου που επισκέφθηκε την οικογένειά μας. 

Διατυπώθηκαν βέβαια και πιο πεζές απόψεις: Είναι πολύ απλά φθηνότερο.

Οπως και να ‘χει, σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο ριζικά, αναπόφευκτα επηρεάζεται και η σχέση μας με τον θάνατο. Κάποιοι αφήνουν πίσω τους το νόημα που δίνει η θρησκεία και αναζητούν τρόπους να νοηματοδοτήσουν οι ίδιοι τη «ζωή μετά». Εδώ και περίπου έναν χρόνο, λειτουργεί στο Σιάτλ η πρώτη εγκατάσταση ανθρώπινης κομποστοποίησης. Ακούγεται ίσως κάπως φρικτό, η λογική του όμως είναι μια «πράσινη» τελευταία έξοδος. Το ανθρώπινο σώμα γίνεται χώμα (χους και εις χουν και πάλι δηλαδή), όχι όμως σε κάποιο νεκροταφείο, αλλά χώμα που θα φιλοξενήσει νέα ζωή σε κάποιο δάσος όπου θα δωρηθεί από τους συγγενείς, ή και στον κήπο της οικογένειας.

Λίγο μετά την Ανάσταση, σκόρπιες σκέψεις για όσους δυσκολεύονται να περιπλανηθούν στον κήπο του Επίκουρου ή να αποδεχθούν...

 

ΣΥΡΙΖΟ-ΝουΔο-ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Από το #me_entoli_Samara στο...#Me_entoli_Tsipra !

Της ΝΙΚΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

«Με απόφαση του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, καταργείται η σχετική διάταξη που έδινε το δικαίωμα σε εξωκοινοβουλευτικά μέλη της κυβέρνησης να λαμβάνουν επίδομα ενοικίου», έγραφε η διαρροή του Μαξίμου, λίγα λεπτά μετά την αποπομπή της κυρίας Αντωνοπούλου από την κυβέρνηση με φόντο τη σκανδαλώδη ιστορία με το επίδομα ενοικίου.

Κι ενώ ετοιμαζόμουν να ασχοληθώ με τον υπουργό Οικονομίας κ. Παπαδημητρίου, σύζυγο της τέως αναπληρώτριας υπουργού, εκατομμυριούχο κατά δήλωσή του και συγκάτοικο στο σπίτι, του οποίου το ενοίκιο πληρώνεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, ξαφνικά οι προτεραιότητες άλλαξαν.

Ξέρω πως αρκετοί θεωρούν πως οι τύποι είναι ασήμαντη λεπτομέρεια, ακόμη πιο ασήμαντη την ώρα που «καράβια χάνονται». Και στη χώρα μας «καράβια χάνονται» διαρκώς τα τελευταία πολλά χρόνια κι αυτό είναι πια το πιο βολικό άλλοθι απ’ όλους και για όλα.

Επιτρέψτε μου να επισημάνω εδώ το πρόβλημα, αν και φαντάζομαι πως το έχετε ήδη επισημάνει από μόνοι σας: Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, οι νόμοι ψηφίζονται και καταργούνται αποκλειστικά και μόνον από τη Βουλή.

Κι εντάξει. Τρία χρόνια τώρα έχουμε εμπεδώσει με πολλές ευκαιρίες πως τελικά ούτε αυτή η κυβέρνηση είναι «κάθε λέξη του Συντάγματος». Εδώ όμως πια η κατάσταση έχει φτάσει στο άλλο άκρο.

Εδώ έχουμε υπουργούς που δηλώνουν πως ο Πρωθυπουργός ούτε λίγο ούτε πολύ διατάζει δικαστές κι εισαγγελείς. Έχουμε το Μέγαρο Μαξίμου να ανακοινώνει πρωθυπουργικά φιρμάνια κατάργησης νόμων.

Κι επειδή κανείς δεν μπορεί να χρεώσει τόση άγνοια στο πρωθυπουργικό επιτελείο, αυτή η συστηματική επικοινωνιακή (τουλάχιστον) καταστρατήγηση της θεμελιώδους συνταγματικής αρχής της διάκρισης των εξουσιών, έχει προφανώς άλλη στόχευση.

Την ίδια που είχε και κατά το παρελθόν… Γιατί ποιος ξεχνά αλήθεια τα ανέκδοτα που είχε πυροδοτήσει εκείνο το αλησμόνητο «Με εντολή Σαμαρά»; 

 Σας θυμίζω το σχετικό hashtag (#me_entoli_Samara) που είχε φτάσει να συσχετίζεται ακόμη και με τον καιρό: «#me_entoli_Samara θα χιονίσει αύριο στην Πάρνηθα» κ.ο.κ…

Πράγματι, στη Δημοκρατία μας ο Πρωθυπουργός αντλεί μεγάλη εξουσία από το Σύνταγμα. Κι αυτό επιτρέπει ίσως και το σχετικό επικοινωνιακό παιχνίδι. Όσο όμως οι σύμβουλοι του κ. Τσίπρα προσπαθούν να πείσουν τον λαό πως εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν παντοδύναμο ηγέτη που υπέρκειται ακόμη και του Συντάγματος, έναν πολιτικό υπεράνθρωπο που σκίζει νόμους (εκτός από μνημόνια βέβαια) και διατάζει δικαστές για πλάκα, τόσο...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σα στο σπίτι σας αγαπητή κυρα-Τασία

Της ΝΙΚΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Για δύο πράγματα μόνο θυμάμαι να με μαλώνει από παιδάκι ο πατέρας μου.  

Απαιτούσε, πρώτον, να μη βρίζω και, δεύτερον, να μην κάνω θόρυβο την ώρα που μασάω το φαγητό μου. Γι’ αυτό το τελευταίο μάλιστα έφαγα και το μόνο χαστούκι που θυμάμαι απ’ τα χέρια του. Εκανε λοιπόν να φύγει το σημάδι κάνα διήμερο κι έκτοτε έμαθα να κρατάω στο τραπέζι τα ντεσιμπέλ χαμηλά, όπως αρμόζει σε μια κυρία. Στόχος επετεύχθη δηλαδή κι ας μη σταθούμε στο ξύλο ως παιδαγωγική προσέγγιση… μιαν άλλη φορά ίσως.

Αυτά με το φαΐ, γιατί με το βρισίδι, οφείλω να παραδεχθώ ενώπιόν σας πως τα αποτελέσματα δεν ήσαν το ίδιο ικανοποιητικά. Εμαθα δηλαδή να μη βρίζω γενικώς, αλλά συνέχισα να βρίζω… ειδικώς. Κι έτσι, όπως κάνουμε οι περισσότεροι φαντάζομαι, τα «γαλλικά» μου τα σερβίρω:

1. στο αυτοκίνητο με κλειστά παράθυρα,

2. μετά το πέρας κάποιας δυσάρεστης τηλεφωνικής συνομιλίας –κι αφού βεβαιωθώ πως έχει κλείσει η γραμμή– αλλά και,

3. κατά κύριο λόγο, στο σπίτι μου. Στο καταφύγιο κάθε ανθρώπου… Εκεί που νιώθουμε άνετα, όσο πουθενά αλλού στον κόσμο.

Και να λοιπόν, που η κυρία Χριστοδουλοπούλου έρχεται να αποδείξει με τα «γαλλικά» της πως στην ιερή (πολιτειακά) θέση της Προέδρου της Βουλής, εκείνη νιώθει πια σαν στο σπίτι της.

Είναι αυτή η ιδιοκτησιακή λογική που τη βλέπουμε να ξεδιπλώνεται καιρό τώρα και όχι μόνον από κείνη.

Είναι η άνεση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, Πολάκη, να καπνίζει μέσα στο υπουργείο, η άνεση του υπουργού Αμυνας να πιλοτάρει στρατιωτικό ελικόπτερο, η άνεση του κυβερνητικού εκπροσώπου να επισκέπτεται τον Αρειο Πάγο σε περίεργη συγκυρία, η άνεση του υπουργού Δικαιοσύνης να δηλώνει πως έδωσε εντολή (!) ο Πρωθυπουργός να διαβιβάσει η εισαγγελέας τη δικογραφία στη Βουλή, η άνεση διαφόρων υπουργών να επιβαίνουν στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος –σε μια χώρα που ‘χει κόψει από παντού κι απ’ όλους πολλά– και λοιπά και λοιπά… ων αριθμός ουκ έστι.

Τα μπινελίκια της κυρίας Χριστοδουλοπούλου, κι αυτή η πρωτοφανής «άνεση» της στη Βουλή, μου έφεραν στο μυαλό εκείνη την πολυσυζητημένη συνέντευξη της συντρόφου του Πρωθυπουργού. Την επιλογή της κυρίας Μπαζιάνα να διακρίνει μεταξύ κυβέρνησης και εξουσίας, λέγοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ κατέκτησε το πρώτο αλλά όχι και το δεύτερο, τη θεώρησα εξ αρχής άστοχη, κατά κύριο λόγο ως πολιτικά ασύμφορη. Δεν μπορεί να κολακεύει κανέναν να αποκαλύπτεται ως στόχευση η ένεση του κρατικού μηχανισμού με κομματικό DNA, προκειμένου καθεστωτικά να ελέγχεται κάθε κύτταρό του.  

Να όμως που αρκετοί από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποδεικνύουν με τη συμπεριφορά τους πως...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στα τσακίδια εσείς κ. Καρανίκα

Tης ΝΙΚΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Παρακολουθώντας τη συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού από τη ΔΕΘ, μία ερώτηση μου έλειψε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. 

Δεν έχει να κάνει ούτε με την Οικονομία, ούτε με την Τρόικα που τη λέμε πια Θεσμούς, ούτε καν με την ασύλληπτη ανακολουθία λόγων και έργων του κ. Τσίπρα.

Θα ήθελα να ερωτηθεί ο Πρωθυπουργός για τους Πολάκηδες και για τους Καρανίκες. Κάποιος να του ζητήσει να μας απαντήσει αν το ηθικό πλεονέκτημα, αυτή η ηθική ανωτερότητα της Αριστεράς που την περιφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ περίπου ωσάν να πρόκειται για ιερές παντόφλες ή ιερά κάστανα για προσκύνημα, αντανακλάται κατά τη γνώμη του στις δημόσιες τοποθετήσεις του Παύλου Πολάκη ή του ανεκδιήγητου σύμβουλού του Νίκου Καρανίκα.

Να ερωτηθεί ο κ. Τσίπρας και να μην αρκεστούμε στην εύκολη απάντηση που πιθανολογώ πως θα έσπευδε να δώσει. Αρχικά χαμόγελο, στη συνέχεια κάποιο εύκολο αστείο και στο τέλος μια πιασάρικη ατάκα για την πληθωρική περσόνα του ανδρός.

Δεν θέλω να μας εξηγήσει ο Πρωθυπουργός γιατί επιλέγουν οι συνεργάτες του να τοποθετούνται στο δημόσιο διάλογο μ’ αυτόν τον χυδαίο τρόπο. 

Θα ήθελα πολύ να αναγκαστεί ο κ. Τσίπρας να απαντήσει αν αυτοί οι άνθρωποι που έχει επιλέξει απ’ ό,τι μαθαίνουμε όχι μόνο για συνεργάτες αλλά και για φίλους, θεωρούνται από τον ίδιο εκφραστές του πνεύματος της Αριστεράς. Αν δεν αισθάνεται ντροπή να επιτρέπει στους ανθρώπους αυτούς να διεκδικούν το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται ως συνεχιστές του Κύρκου ή του Παπαγιαννάκη.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Με Μνημόνια στην πλάτη, η κυβέρνηση μόνο επικοινωνιακά μπορεί πια να επιβεβαιώνει την αριστεροσύνη της. Και σε επίπεδο προσχημάτων μια καλή αρχή θα ήταν σήμερα κιόλας, ο κ. Τσίπρας να χτυπήσει ευγενικά την πόρτα του γραφείου του κ. Καρανίκα στο Μαξίμου, να μπει και να μας απαλλάξει από την δυσάρεστη υποχρέωση να πληρώνουμε τον μισθό του με τους φόρους μας. 

Να...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η εκλογή Ντόναλντ Τραμπ ως εκδίκηση της γενιάς του baby-boom (η ύπουλη τελευταία γροθιά, πριν χτυπήσει το καμπανάκι)

Των Α. ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ και Π. ΤΗΝΙΟΥ

Στις τελευταίες βδομάδες ήρθαν στο προσκήνιο  δύο όψεις της γενιάς των baby-boomers που μεγάλωσαν στη δεκαετία του ’60. 

Ο Bob Dylan πήρε το Νobel της λογοτεχνίας, και ο Ντοναλντ Τραμπ εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ.  

Η μουσική του ενός και η προεδρία του άλλου είναι οι παρακαταθήκες της ίδιας αντιφατικής γενιάς που έχει την τελευταία της ευκαιρία να διαμορφώσει τον κόσμο στα δικά της μέτρα.

Η όψη της γενιάς αυτής που κυριαρχεί στην Ελλάδα είναι αυτή του ανοίγματος και της απελευθέρωσης. Μετά την καταπιεστική ομοιομορφία της δεκαετίας του ’50, μπήκαν ορμητικά στη δεκαετία του ’60 με τη μουσική του Bob Dylan και τη φωνή της Joan Baez. Αμφισβήτησαν την αξία της ευημερίας, που άλλωστε δεν είχαν ποτέ στερηθεί. Οργάνωσαν αντιπολεμικές κινητοποιήσεις στα χρόνια του Βιετνάμ. Στην τσέπη τους κρατούσαν τα βιβλία του Kerouak, του Pynchon, του Ginsberg, της Toni Morison και της Alice Walker.  

Στο μυαλό μας, αποδίδουμε στη γενιά αυτή όλα τα επιτεύγματα της ανοιχτής κοινωνίας: την καταπολέμηση των διακρίσεων κατά των μαύρων, το φεμινισμό, το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους, τη δημιουργική πνευματικότητα. 

Στην πραγματικότητα, εκτός από την πρωτοπορία, η πλειοψηφία της γενιάς αυτής είχε άλλα, λιγότερο ειδυλλιακά χαρακτηριστικά: έχει ονομαστεί η γενιά του «εγώ» και του «αυτό είναι δικό μου».. Αυτό, η πλειοψηφία της γενιάς το μετέφρασε σε έχθρα στις ανοιχτές αγορές και στα ανοιχτά σύνορα. Σε περιφρόνηση του φεμινισμού και των δικαιωμάτων σεξουαλικής έκφρασης, όλα εδραιωμένα πάνω σε γερές βάσεις αλαζονείας του «ηθικού τους πλεονεκτήματος». Ταύτιζαν και ταυτίζουν την πρόοδο με τα φουγάρα της βιομηχανικής εποχής και τις θεσμικές της αποκρυσταλλώσεις –τα συνδικάτα. Είχαν ελάχιστη συναίσθηση της ευθύνης τους απέναντι στο περιβάλλον και στον υπόλοιπο κόσμο. Καθώς ωρίμαζαν, ο ατομισμός τους εξαντλούνταν σε χρησιμοθηρικές στάσεις: δικαίωμα στη οπλοκατοχή, ελεύθερος έρωτας όσο χρειαζόταν ώστε να μην περιορίζονται οι επιθυμίες των ανδρών, οι μειοψηφίες στο ρόλο μιας περιθωριακής μασκώτ.   

Για πολλούς ανθρώπους αυτής της γενιάς, η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ήταν η τελευταία αναλαμπή και η τελευταία ευκαιρία να τακτοποιήσουν εκκρεμότητες, πριν μετατραπούν σε μειοψηφία. Η τελευταία γροθιά του μποξέρ πριν χτυπήσει το καμπανάκι. 

Έσπευσαν έτσι να τακτοποιήσουν εκκρεμότητες που αφορούν τα οικονομικά τους συμφέροντα αλλά και τις κυρίαρχες αξίες που τους διαμόρφωσαν.

Ποιες ήταν αυτές οι εκκρεμότητες; 

Στην οικονομία, η αύξηση του χρέους προκειμένου να χρηματοδοτήσει τη σημερινή τους κατανάλωση, με τη βεβαιότητα ότι όταν έρθει ο λογαριασμός, αυτός που θα τον πληρώσει θα είναι η επόμενη γενιά. 

Η προστασία των συντάξεών τους.  

Και, αφού έχουν λύσει το πρόβλημα της δικής τους ασφάλισης υγείας, εξουσιοδοτούν τον Τραμπ να καταργήσει την ασφάλιση για τις επόμενες γενιές του Obamacare. 

Ακύρωση των προοδευτικών κατακτήσεων στα θέματα του φύλου και των ατομικών δικαιωμάτων μέσω του ορισμού συντηρητικών ανώτατων δικαστών με κύριο στόχο την απόφαση Roe v Wade για τις αμβλώσεις. Και πάνω από όλα, προστατευτισμός και φρένο στην παγκοσμιοποίηση (υποχώρηση από τη NAFTA, ακύρωση του ΤΤΡ, ο τείχος στα σύνορα με το Μεξικό ...). Στις αξίες που συγκροτούν την ταυτότητά τους σημαντική θέση κατέχει η ακύρωση των βασικών κατακτήσεων της παγκοσμιοποίησης (κινήσεις πληθυσμών, λιγότερα εμπόδια στο εμπόριο, νομιμοποίηση των αμβλώσεων).

Αυτοί οι άνθρωποι ψήφισαν τον Ντόναλντ Τραμπ επειδή...