Του
Θάνου Τζήμερου
Σε
όλα τα σοβαρά κράτη, οι διεθνείς εκθέσεις απευθύνονται σε επαγγελματίες και
είναι αμιγώς θεματικές.
Και μάλιστα "στενά" εξειδικευμένες. Μόνο γεωθερμία, μόνο
βιομηχανικά λιπαντικά κινητήρα, μόνο βίδες και πριτσίνια.
Αν
πάει κάποιος πολιτικός, θα είναι στα εγκαίνια. Θα κόψει την κορδέλα, θα ευχηθεί
καλές δουλειές και θα φύγει.
Εμπορική Έκθεση, που στο ένα περίπτερο να βλέπεις τρακτέρ, στο άλλο
παπλώματα, στο τρίτο μαλλί της γριάς, στο τέταρτο το Υπουργείο Εσωτερικών, και να λειτουργεί λιγότερο ως
έκθεση και περισσότερο ως πολιτικό σόου, υπάρχει μόνο στη χώρα της φαιδράς
πορτοκαλέας, και της ακόμα φαιδρότερης πολιτικής.
Θέλω
να ελπίζω ότι, δεν μπορεί, θα αποκτήσουμε κάποια στιγμή πρωθυπουργό, που θα
έχει την αίσθηση του γελοίου, και θα πει "εγώ αυτή την πολιτική
Disneyland δεν την συνεχίζω. Είναι προσβολή της αισθητικής και της νοημοσύνης
των πολιτών."
Και
μάλιστα, πολύ ακριβή προσβολή.
Το
40% των περιπτέρων της ΔΕΘ είναι κρατικά. Το κόστος τους, μαζί με όλο το σόου (μεταφορά και
διαμονή των πολιτικών και των παρατρεχάμενων, εκδηλώσεις, τραπεζώματα,
ενοικίαση χώρων, τηλεοπτικά συνεργεία κ.λπ.) είναι κάποια εκατομμύρια, από τη
δική μου και τη δική σου τσέπη.
Το χειρότερο, όμως, είναι ότι η ΔΕΘ επιβεβαιώνει, κάθε χρόνο, το ότι
δεν μάθαμε τίποτε από την κρίση. Σε ένα κράτος που το βούλιαξε ο σοσιαλιστικός κρατισμός, οι
πολιτικοί του ταγοί προσπαθούν να διορθώσουν τις στρεβλώσεις του, με
περισσότερο κρατισμό! Διαγωνίζονται και διαγκωνίζονται σε ένα θλιβερό,
παρακμιακό, επαρχιώτικο ρεσιτάλ παροχολογίας, που, μόνο ως επιθεωρησιακό
νούμερο μπορείς να το δεις. Αλλά ξεχνούν να πουν πως αυτά που θα
"δώσουν" στους πολίτες, από τους πολίτες θα τα πάρουν. Και για να
ρίξουν ακόμα περισσότερη στάχτη στα μάτια, διαστρεβλώνουν και τις έννοιες.
Ακούσαμε,
για παράδειγμα, τον γαλάζιο σοσιαλιστή να λέει ότι υπάρχει δημοσιονομικός
χώρος, λόγω της υπεραπόδοσης της Οικονομίας! Υπεραπόδοση στην Ελλάδα, που
είναι πάτος σε ανταγωνιστικότητα και σε κρατική αποτελεσματικότητα, και
προτελευταία στην Ε.Ε. στην αγοραστική δύναμη των πολιτών της;
Ναι,
ο ρυθμός ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας είναι πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε. Αυτό όμως
οφείλεται στον πακτωλό του Ταμείου Ανάκαμψης, στην τεράστια ύφεση που
προηγήθηκε (catch-up effect), στον πληθωρισμό που ανεβάζει μόνο τα νούμερα και
στη στασιμότητα των μεγάλων ευρωπαϊκών Οικονομιών, κυρίως της Γερμανίας.
Δεν υπεραπέδωσε λοιπόν η Οικονομία.
Η φορολογία υπεραπέδωσε, κυρίως λόγω των ηλεκτρονικών διασταυρώσεων
που μείωσαν τη φοροδιαφυγή.
Τι σημαίνει όμως αυτό;
Ότι το κράτος χρειαζόταν δέκα και πήρε από τους πολίτες δώδεκα.
Είναι σωστό;
Είναι και αντιαναπτυξιακό και ανήθικο.
Έχεις δημοσιονομικό χώρο;
Κατάργησε φόρους! Δεν μπορεί κυβέρνηση που διατηρεί την προκαταβολή φόρου και το
τέλος επιτηδεύματος, να καμώνεται τον γαλαντόμο πατερούλη.
Με φορολογείς μόνο και μόνο επειδή κάνω μια δουλειά, μου στραγγίζεις
το κεφάλαιο κίνησης ως φόρο του επόμενου έτους που δεν ξέρω όχι αν θα έχω
κέρδος, αλλά αν θα ζω καν, και τολμάς να πουλάς χουβαρδαλίκια στο πόπολο, διότι
δήθεν υπεραπέδωσε η Οικονομία; Λίγο τσίπα!
Όμως και η εικόνα της υπέρβασης του στόχου των φορολογικών
εσόδων είναι απατηλή.
Διότι αναφέρεται στο "πρωτογενές πλεόνασμα". Δεν
υπολογίζει δηλαδή τους τόκους των δανείων που έχουμε πάρει, τους οποίους φυσικά
οφείλουμε να πληρώνουμε ετησίως και καταγράφονται στο "συνολικό
ισοζύγιο". Με αυτούς τους τόκους, που ξεπερνούν τα 6 δισ. ευρώ, αντί για
5,725 δισ. πλεόνασμα το πρώτο επτάμηνο του 2026 έχουμε έλλειμμα 389
εκατομμύρια.
Όλοι
οι πολιτικοί στη ΔΕΘ έδωσαν υποσχέσεις "αναδιανομής" του παραγόμενου
πλούτου.
Την
έχουμε συνηθίσει αυτή την παπάτζα και δεν μας χτυπάει ηλεκτρικό ρεύμα κάθε φορά
που την ακούμε. Δεν
συνειδητοποιούμε ούτε το ολοκληρωτικό της υπόβαθρο ούτε τις τερατώδεις
ανακρίβειες που συμπυκνώνει.
Πρώτον, δεν υπάρχει "πλούτος", δηλαδή ποσότητα αγαθών (και
υπηρεσιών) εν αφθονία.
Υπάρχει παραγόμενο προϊόν, με το σταγονόμετρο, που δεν φτάνει ούτε
για "ζήτω". Και δεν αναβλύζει από καμιά πηγή, για να έρθει ο Μητσοτάκης,
ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης να κανονίσουν τη μοιρασιά. Το παράγει κάθε
πολίτης για τον εαυτό του και την οικογένειά του, με κόπο. Και αυτό που
παράγεις εσύ δεν ανήκει στην κοινωνία ή στην ανθρωπότητα. Ανήκει σε σένα. Όταν το
κράτος λέει "θα επιδοτήσω αυτόν τον τομέα", παίρνει λεφτά από την
τσέπη του Α και τα δίνει στον Β. Πρόκειται για καραμπινάτη ληστεία. Τη
στιγμή, μάλιστα, που ο Α είναι μεροκαματιάρης που ζορίζεται για να πληρώσει τον
ΦΠΑ για το γάλα του παιδιού του, ενώ ο Β, διαπλεκόμενος
"επιχειρηματίας" των κομματικών διαδρόμων και των κοσμικών
εκδηλώσεων.
Και
οι τρεις εκδοχές του σοσιαλισμού, γαλάζιος, πράσινος και κόκκινος,
"πούλησαν" στη ΔΕΘ κρατική επιχειρηματικότητα και κρατικό
νταβατζιλίκι στην αγορά.
Πιο σεμνά ο γαλάζιος, φόρα παρτίδα οι άλλοι δύο. Εκεί όμως που έδωσαν όλοι
τα ρέστα τους ήταν το στεγαστικό.
Μήπως ασχολήθηκαν με τους λόγους που κρατούν 800.000 σπίτια και
διαμερίσματα κλειστά;
Όχι
βέβαια!
Ανδρουλάκης
και Τσίπρας θα φτιάχνουν κρατικά σπίτια και θα τα μοιράζουν στον κοσμάκη.
Ο
Μητσοτάκης θα σου απαγορεύει (όπως κάνει ήδη) να χρησιμοποιείς την περιουσία
σου με τον τρόπο που θεωρείς καλύτερο.
(Ναι, το Airbnb δημιουργεί προβλήματα στους άλλους ενοίκους της πολυκατοικίας.
Αν όμως πρόκειται για μονοκατοικία, κανένας δεν έχει δικαίωμα να μου πει πώς θα
την αξιοποιώ. Κανένας!) Αλλά θα σου δώσει λεφτά για το "Σπίτι μου
ΙΙΙ", που έρχεται με διευρυμένα κριτήρια (νέοι έως… 55 ετών). Μολονότι τα
προγράμματα "Σπίτι μου Ι & ΙΙ" έκαναν τεράστια ζημιά, διότι
ανέβασαν τεχνητά τη ζήτηση, άρα και τις τιμές για όλους, οι κρατιστές επιμένουν
στη μόνη συνταγή που ξέρουν: επιδοτήσεις.
Ο
rebranded όρισε και τους τομείς που θα επιδοτήσει την επόμενη δεκαετία: φάρμακα, τρόφιμα, logistics κ.λπ. Γιατί
θα πρέπει επενδύσεις, που υποτίθεται ότι έχουν αναπτυξιακές προοπτικές, να
γίνουν με λεφτά του φορολογούμενου;
Έβαλε
και τη μεταποίηση στους στόχους του,
που είναι τομέας εντάσεως εργασίας. Να μας πει πώς
θα ανταγωνιστούμε τα 5 δολάρια μεροκάματο που παίρνουν στο Μπαγκλαντές.
Έβαλε
και τα "κρίσιμα υλικά". Δηλαδή ορυκτά. Πώς θα τα
πάρουμε χωρίς εξορύξεις, στις οποίες ο τσιπροσυριζαϊκός εσμός ήταν πάντοτε
σφόδρα αντίθετος;
Το να μην επιδοτείται κανένας τομέας, αλλά να υπάρχουν σαφείς,
απλοί, σταθεροί και διαφανείς κανόνες στην αγορά, κι ο καθένας να βάλει όσα
γκολ μπορεί - ή να βγει από το παιχνίδι αν δεν μπορεί - δεν τους περνάει από το
μυαλό. Επειδή δεν ζήσαμε κομμουνισμό χάσαμε την ευκαιρία να
θεραπευθούμε από τη χρόνια βαριά κρατικίτιδα που κρατάει την Οικονομία μας
κλινήρη σε όλη τη Μεταπολίτευση.
Θα
αναφέρω, επιγραμματικά, τις τοξικές στρεβλώσεις που αυτή η πατέντα προκαλεί
στην Οικονομία,
ελπίζοντας ότι κάποιοι θα μπουν στον κόπο να σκεφτούν πέρα από τις κρατικιστικές
παρωπίδες και το εκλογικό όφελος:
-
Υπονομεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό.
Οι επιδοτούμενες επιχειρήσεις αποκτούν αθέμιτο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι
άλλων που δεν παίρνουν κρατική βοήθεια, ακόμα κι αν οι δεύτερες είναι πιο
παραγωγικές ή καινοτόμες.
-
Εγκλωβίζει πόρους.
Κεφάλαια και εργατικό δυναμικό διοχετεύονται τεχνητά σε αντιπαραγωγικούς
τομείς.
-
Παραμορφώνει τη "γεωγραφία" της αγοράς. Δημιουργούνται επιχειρήσεις όχι εκεί
που υπάρχουν ευκαιρίες, αλλά εκεί που ανοίγει η κρατική κάνουλα. Στη γεωργία,
καλλιεργούνται αυτά που επιδοτούνται.
-
Δημιουργεί επιχειρήσεις "ζόμπι". Η κρατική στήριξη κρατάει στη ζωή επιχειρήσεις που σε
κανονικές συνθήκες θα είχαν χρεοκοπήσει ή μετασχηματιστεί.
-
Εμποδίζει την εξέλιξη.
Μπλοκάρεται η φυσική ανανέωση της Οικονομίας, καθώς νέοι, πιο ικανοί
"παίκτες" δυσκολεύονται να βρουν μερίδιο αγοράς και πόρους.
-
Τσακίζει την ανταγωνιστικότητα.
Οι επιχειρηματίες αφιερώνουν χρόνο, ενέργεια και πόρους όχι για να βελτιώσουν
το προϊόν τους, αλλά για να το "μαγειρεύουν" σύμφωνα με τα κριτήρια των επιδοτήσεων και να
νταραβερίζονται με κυβερνητικούς, ώστε να ενταχθούν στα προγράμματα.
-
Εκτρέφει τη διαφθορά.
Επειδή η διαδικασία επιλογής των "δικαιούχων" γίνεται από υπουργούς
και επιτροπές, το αλισβερίσι αποκτάει τα χαρακτηριστικά που συνοψίζονται στη
γνωστή ασπρόμαυρη ατάκα "φάγανε, φάγανε, φάγανε".
-
Στρώνει χαλί στον προστατευτισμό.
Οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις ποτέ δεν είναι ανταγωνιστικές. Κι όταν
τελειώσουν τα ευρωπαϊκά "πακέτα", θα συνεχίσουν να ζητάν κρατική
στήριξη είτε με "φωτογραφική" μείωση φόρων, είτε με επιβολή δασμών σε
ξένα προϊόντα είτε με διοικητικές τρικλοποδιές στους ανταγωνιστές.
-
Έχει τσουχτερό εναλλακτικό κόστος.
Κάθε ευρώ που δίνεται ως επιδότηση σε έναν συγκεκριμένο ιδιωτικό τομέα, λείπει
από υποδομές και υπηρεσίες που ωφελούν όλους (π.χ. παιδεία, υγεία, δικαιοσύνη)
ή από μια συνολική μείωση του φόρου.
-
Έχει μεγάλο διαχειριστικό κόστος.
Όταν το κράτος παίρνει από τον φορολογούμενο 100 ευρώ για να επιδοτήσει
"δικαιούχους", σ’ αυτούς θα φτάσουν τα 80 ή και λιγότερα. Διότι όλη η
διαδικασία κοστίζει. Κοστίζει, πρώτα, η είσπραξη: ΑΑΔΕ, ΔΟΥ, ΣΔΟΕ δεν
δουλεύουν εθελοντικώς. Κοστίζει στους πολίτες και στις επιχειρήσεις που
ξοδεύουν ανθρωποώρες και πληρώνουν λογιστές, προγράμματα τιμολόγησης κ.λπ. για
να ανταποκριθούν στις φορολογικές τους υποχρεώσεις. Μελέτες του ΟΟΣΑ
δείχνουν ότι το συνολικό κόστος είσπραξης είναι ένα καπέλο 3% – 5% επί του
φόρου. Κοστίζει επίσης η διακρίβωση των δικαιούχων του επιδόματος.
Απαιτούνται διασταυρώσεις & αλγόριθμοι, ανάπτυξη ψηφιακών πλατφορμών,
ανθρώπινο δυναμικό που ελέγχει δικαιολογητικά, κάνει αυτοψίες ή διαχειρίζεται
ενστάσεις, μηχανισμοί για την πρόληψη της απάτης, μηχανισμοί για την έρευνα της
απάτης, αφού γίνει. Για παράδειγμα, ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν κόστισε μόνο τα ποσά που διασπαθίστηκαν.
Όλος ο μηχανισμός τής, υποτίθεται, διαλεύκανσης, από τις αμοιβές των Επιτροπών
της Βουλής μέχρι το ξενοδοχείο της Κοβέσι, πληρώνονται από τον φορολογούμενο.
Σε οριζόντια, καθολικά προγράμματα το διαχειριστικό κόστος είναι χαμηλό, γύρω
στο 1% – 3%. Όμως, σε στοχευμένα (π.χ. με εισοδηματικά ή περιουσιακά κριτήρια),
μπορεί να φτάσει και το 15% του προϋπολογισμού του προγράμματος. Αν μάλιστα η
επιδότηση απαιτεί πιστοποίηση ανά περίπτωση, που χρειάζεται υγειονομικές
επιτροπές, ορκωτούς εκτιμητές, μηχανικούς, οικονομολόγους, δικηγόρους κ.λπ.,
που θα ελέγξουν τους φακέλους, το διαχειριστικό κόστος μπορεί να ξεπεράσει το
25%. Χωρίς να υπολογίσουμε το κόστος που επιβαρύνει τον ίδιο τον αιτούντα
(παράβολα, αμοιβές μηχανικών, λογιστών κ.λπ. για τη σύνταξη του φακέλου,
εργατοώρες που χάνονται σε πλατφόρμες και υπηρεσίες). Σε μικρά επιδόματα, το
κόστος της αίτησης μπορεί να απορροφήσει έως το 30% της αξίας του ίδιου του
επιδόματος, γι' αυτό πολλοί δικαιούχοι αδιαφορούν. Πέρα από το
διαχειριστικό κόστος, υπάρχει και το "νεκρό βάρος της φορολογίας". Όταν
βουτάς €100 από την παραγωγική οικονομία για να τα δώσεις ως επιδότηση, η
συνολική ζημιά στην οικονομική δραστηριότητα (λόγω αντικινήτρων για εργασία και
επένδυση) υπολογίζεται στα €120 με €130.
Υπάρχει
κι ένας ακόμα λόγος που κάνει αυτή την πατέντα καταστροφική: το κράτος
δεν είναι επενδυτής. Οι γραφειοκράτες και οι πολιτικοί δεν έχουν
το DNA που επισημαίνει ευκαιρίες, καινοτομεί και παίρνει ρίσκο. Κατά κανόνα
"ποντάρουν" σε τεχνολογίες ή τομείς που αποδεικνύονται ξεπερασμένοι
μετά από λίγα χρόνια, σπαταλώντας τεράστια δημόσια κεφάλαια.
Οι
κρατικές επιδοτήσεις με κριτήρια είναι πάντα άδικες για όσους βρίσκονται στο
"σύνορο". Οι
δικαιούχοι του προγράματος "Σπίτι μου Ι" ήταν από 25 έως 39 ετών.
Κάποιος, για μια μέρα διαφορά στην ημερομηνία γέννησης, έβγαινε απ' έξω.
"Το Σπίτι μου ΙΙ" επεξέτειναν το όριο ηλικίας στα 50 χρόνια και το
"Σπίτι μου ΙΙΙ" θα πάει στα 55! Στην
οικονομική θεωρία, αυτές οι αδικίες περιγράφονται με τον όρο Threshold Effects
(φαινόμενα κατωφλίου). Προκαλούν και
επικίνδυνες παρενέργειες. Παράδειγμα: εξήγγειλε ο γαλάζιος σοσιαλιστής
κατάργηση του ΕΝΦΙΑ για οικισμούς μέχρι 2000 κατοίκους. Υπάρχει λοιπόν ένας
οικισμός με 1999 κατοίκους. Και γεννιούνται δύο παιδιά. Ή ένα ζευγάρι
συνταξιούχων φεύγει από την Αθήνα για να εγκατασταθεί εκεί. Πώς νομίζετε ότι θα
υποδεχθεί το υπόλοιπο χωριό τέτοιες αλλαγές, όταν συνεπάγονται ακύρωση της
απαλλαγής για όλους; Βάζω στοίχημα ότι αν
αυτό το μέτρο διατηρηθεί μέχρι την επόμενη απογραφή, θα έχουμε τσουνάμι
μεταδημοτεύσεων.
Παρόμοιες
παρενέργειες προκαλούν και τα εισοδηματικά κριτήρια. Αν το όριο της επιδότησης είναι π.χ.
€16.000 και κάποιος δικαιούχος παίρνει €15.800, πώς νομίζετε ότι θα υποδεχθεί
μια αύξηση που θα πάει το εισόδημά του στα €16.200; Δημιουργείται έτσι μια
"παγίδα φτώχειας".
Το ίδιο αποτέλεσμα έχουν οι επιδοτήσεις σε ανέργους. Σε μια χώρα με
μεγάλο ποσοστό ανεργίας, το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις επιχειρήσεις είναι να
βρουν εργαζόμενους. Όλοι οι ενδιαφερόμενοι ζητάν να δουλέψουν με μαύρα για να
μην χάσουν τα επιδόματα.
Ποιο μέτρο είναι και αναπτυξιακό και δίκαιο και
με μηδενικό διαχειριστικό κόστος και χωρίς καμμία παρενέργεια;
Η οριζόντια μείωση φόρων! Το χρήμα απλώς δεν φεύγει ποτέ
από την τσέπη σου. Όμως οι σοσιαλιστές όλων των χρωμάτων ποντάρουν στην άγνοια
του μέσου πολίτη για οικονομικά θέματα, και, φυσικά, στο πολιτικό όφελος, καθώς
την επιδότηση την βλέπουν αυτοί που την παίρνουν, ενώ το κόστος της διαχέεται
αόρατα σε όλη την κοινωνία.
Όλοι
οι περφόρμερς της ΔΕΘ παρουσίασαν την πρότασή τους για τον κατώτατο μισθό. Δεν έχουν
καταλάβει ότι το επίπεδο αμοιβών το καθορίζει η προσφορά και η ζήτηση στην
αγορά εργασίας και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Η
"αγορά" δεν είναι ένα συμπαγές υλικό και δεν έχει ούτε ενιαία πορεία
ούτε τις ίδιες αντοχές. Όσες επιχειρήσεις μπορούν, δίνουν πολύ πάνω από τον
κατώτατο. Όχι από φιλανθρωπία, αλλά για να κρατήσουν τα στελέχη τους και να μην
τους τα πάρει ο ανταγωνισμός. Όσες δεν μπορούν, και είναι ίσα βάρκα - ίσα νερά,
με την αύξηση του κατώτατου θα κλείσουν. Ή θα συμφωνήσουν με τους εργαζόμενους
να μην βρεθούν όλοι άνεργοι, και η αύξηση θα μείνει στα χαρτιά.
Εδώ και εδώ,
σε άρθρα μου, του 2013 και του 2018, αναλύω το παραλογισμό του κρατικώς
οριζόμενου κατώτατου μισθού και τις στρεβλώσεις που δημιουργεί, εις βάρος, τελικά,
όσων διατείνεται ότι "προστατεύει".
Σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Κι αφού δίνουμε λεφτά στους φτωχούς, τι άλλο
πρέπει να κάνουμε για να είμαστε σωστοί σοσιαλιστές;
Να τα πάρουμε από τους πλούσιους!
Ποιος όμως είναι πλούσιος;
Εδώ σε θέλω.
Η προσπάθεια του επίτιμου διδάκτορα της τούρκικης
ιδιωτικής σχολής Κοτς να ορίσει τους αιμοδότες του "προγράμματός" του
μόνο ως μπαλαφάρα στο Δελφινάριο μπορεί να σχολιαστεί. Στην αρχή ήταν η ακίνητη περιουσία. Μετά οι 20 πιο κερδοφόρες
επιχειρήσεις. Ύστερα πάλι η ακίνητη περιουσία, οι θυρίδες, οι καταθέσεις,
ανάλογα με την έμπνευση της στιγμής. Ακόμα το ψάχνει.
Το ότι ο πλούσιος φορολογήθηκε (και μάλιστα πολύ) για όσα έχει στην
τράπεζα και δεν έχεις δικαίωμα να του τα πάρεις είναι δύσκολο να το αντιληφθούν
οι απόφοιτοι της ΚΝΕ που χωρίζουν τον κόσμο στους καλούς φτωχούς και στους
κακούς πλούσιους. Πού να τους πεις και ότι αν κυνηγάς τους παραγωγικούς επειδή
βγάζουν χρήματα θα σηκωθούν να φύγουν και θα μείνεις με τους δικαιούχους των
επιδομάτων.
Ο μονομάχος του πράσινου ήλιου απέφυγε αυτές τις κακοτοπιές με μια
πονηρή ντρίπλα: θα φτιάξει, λέει, "μηχανισμό έκτακτης φορολόγησης
υπερκερδών"!
Έβγαλες περισσότερα από όσα επιτρέπουν οι
μπολσεβίκοι;
Θα έρχονται και θα σου τα κατάσχουν. Να είσαι και ευγνώμων, διότι κάποτε, αφού σου
έπαιρναν τη σοδειά, σε εκτελούσαν και ως εχθρό του λαού.
Ο πρόεδρος του μικρού και ευέλικτου 62μελούς Υπουργικού Συμβουλίου
δεν έχει τέτοια προβλήματα ορισμού.
Φορολογεί τους πάντες με όλους τους φόρους των
προκατόχων του, που ως αντιπολιτευόμενος, πριν το 2019, κατακεραύνωνε ως
παράλογους και αντιαναπτυξιακούς. Είναι
χρηματάκια κι αυτά που μπαίνουνε, που έλεγε και μια ψυχή. Άλλωστε
το κράτος έχει δαπάνες για τους κομματικούς στρατούς που όλα τα κόμματα
διόρισαν και για τις πρόωρες συντάξεις τους, για τις οποίες στη ΔΕΘ,
ΔΕΘακούσετε ποτέ.
Έτσι το μικρό γαλατικό χωριό μας …
